Ο ΘΕΟΣ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΜΑΣ.

 .

Στὴ δύση τῆς ζωῆς του βρισκόταν ἤδη ὁ βασιλιὰς Δαβίδ. Καὶ τότε ἦταν ποὺ ὑπέπεσε σὲ ἕνα ἀκόμη σοβαρὸ παράπτωμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἴσως ὄχι μικρότερο ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ διπλὸ ἁμάρτημα τῆς ὥριμης ἡλικίας του, τὴ μοιχεία καὶ τὸν φόνο. Τώρα ἡ ἁμαρτία του ἦταν ἄλλης φύσεως: ὑπερηφάνεια καὶ ἀλαζονεία! Τόσα χρόνια, μὲ πάμπολλα θαυμαστὰ περιστατικὰ ὁ Θεὸς τοῦ ἔδειχνε ὅτι Ἐκεῖνος ἦταν ποὺ ὁδηγοῦσε τὸν λαό Του καὶ τὸν ἴδιο τὸν Δαβὶδ σὲ νίκες ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν τους. Ὄχι ἡ ἀξιοσύνη τοῦ βασιλιᾶ καὶ ἡ ἀνδρεία τῶν πολεμιστῶν του, ἀλλὰ ἡ εὔνοια καὶ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν περιούσιο λαό Του ἔδινε πάντοτε τὰ θαυμαστὰ ἀποτελέσματα στὶς ἐπιχειρήσεις τοῦ Ἰσραὴλ ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν ποὺ τὸν κύκλωναν διαρκῶς. Τώρα ὅμως ἡ καρδιὰ τοῦ βασιλιᾶ Δαβὶδ ὑψώθηκε καὶ ἀλαζονεύθηκε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἀπέδωσε δηλαδὴ ὁ Δαβὶδ στὸν ἑαυτό του τὴ δόξα γιὰ ὅλες τὶς πρότερες ἐπιτυχίες τοῦ στρατοῦ του· καὶ γι᾿ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγο θέλησε νὰ καταμετρήσει τὸν λαό του, καὶ μάλιστα ἐκείνους ποὺ βρίσκονταν σὲ στρατεύσιμη ἡλικία καὶ μποροῦσαν νὰ βαστάζουν ὅπλα στὰ χέρια, προκειμένου νὰ νιώσει τὴν ἱκανοποίηση ὅτι ἔχει πολὺ στρατὸ δικό του καὶ ὅτι μπορεῖ νὰ ἐλπίζει σ᾿ αὐτὸν ὡς δύναμη δική του. Ἡ πεποίθησή του δηλαδὴ μετέβαινε ἀπὸ τὸν Θεὸ στὶς δικές του δυνάμεις. Ἡ θεώρηση ὅμως αὐτὴ τοῦ Δαβὶδ δὲν ἦταν μόνο δική του· ἦταν δυστυχῶς ὁλοκλήρου τοῦ λαοῦ. Μᾶς τὸ πληροφορεῖ τὸ ἱερὸ κείμενο τῆς Γραφῆς μὲ τὴ φράση «καὶ ἔστη διάβολος ἐν τῷ Ἰσραήλ» (Α΄ Παραλ. κα΄ 1). Εἰσχώρησε ὁ διάβολος στὸν ἰσραηλιτικὸ λαό, καὶ αὐτός (ὁ διάβολος) ἦταν ποὺ τελικὰ παρακίνησε τὸν βασιλιὰ νὰ προβεῖ στὴν ἀλαζονικὴ αὐτὴ ἀπαρίθμηση τοῦ λαοῦ του. Ἐννέα μῆνες οἱ ἀξιωματικοὶ τοῦ βασιλιᾶ μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν ἀρχιστράτηγο Ἰωὰβ ἐκτελοῦσαν τὸ ἔργο τῆς καταμετρήσεως. Καὶ τέλος ἔφεραν τὰ ἀποτελέσματα στὸν Δαβίδ. Ὀκτακόσιες χιλιάδες ἄνδρες στὸ βόρειο τμῆμα τοῦ βασιλείου καὶ πεντακόσιες στὸ νότιο ἦταν οἱ ἀφοσιωμένοι σ᾿ αὐτὸν στρατιῶτες. Ὁ Δαβὶδ πράγματι διέθετε πολὺ στρατό! Ἄνδρες γενναίους, ἀξιόμαχους (βλ. Β΄ Βασ. κδ΄ 9)! Τότε ὅμως ἀκριβῶς ἦταν ποὺ ἦρθε καὶ ἡ θεϊκὴ ἐτυμηγορία: 

–Διάλεξε, Δαβίδ, τί προτιμᾶς γιὰ τιμωρία, τοῦ εἶπε ὁ Θεὸς μέσῳ τοῦ προφήτου Γάδ. Τρία χρόνια πείνα στὸν λαό; Τρεῖς μῆνες συνεχόμενες ἧττες ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς; Ἢ τρεῖς ἡμέρες θανατικὸ στὴ χώρα σου;

 –«Στενά μοι πάντοθεν σφόδρα ἐστίν», ἀπάντησε μὲ συναίσθηση πλέον τῆς νέας ἁμαρτίας του ὁ Δαβίδ. 

Προτιμῶ ὅμως νὰ πέσω στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ τιμωρηθῶ ἀπευθείας ἀπὸ Ἐκεῖνον, ποὺ εἶναι πολυεύσπλαχνος, παρὰ νὰ πέσω στὰ χέρια ἀνθρώπων ἐχθρῶν. Καὶ προτίμησε τὴν τρίτη τιμωρία. «Καὶ ἔδωκε Κύριος θάνατον ἐν Ἰσραὴλ ἀπὸ πρωΐθεν ἕως ὥρας ἀρίστου, καὶ ἤρξατο ἡ θραῦσις ἐν τῷ λαῷ, καὶ ἀπέθανεν ἐκ τοῦ λαοῦ... ἑβδομήκοντα χιλιάδες ἀνδρῶν» (Β΄ Βασ. κδ΄ 14­15). Χτύπησε ὁ Θεὸς τὸν ἰσραηλιτικὸ λαὸ μὲ θανατηφόρα λοιμικὴ ἀσθένεια ἀπὸ τὸ πρωὶ ἕως τὸ μεσημέρι. Καὶ μέσα σὲ ἕξι ὧρες 70.000 ἄνδρες ἔπεσαν νεκροί. Φοβερὸ πράγματι πλῆγμα γιὰ τὸν Δαβίδ. Τιμωρία ὄχι μικρὴ γιὰ τὸν λαό, ὁ ὁποῖος, κατὰ τὸν ἑρμηνευτὴ Θεοδώρητο, «οἰκείας παρανομίας δίκας ἔτισε». Δὲν ἦταν ἀνένοχος. Ἡ δική του ἁμαρτία, ἡ δική του ἀλαζονεία ἔγινε ἡ αἰτία τῆς παραδειγματικῆς τιμωρίας του ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. Ἀλαζονεία ποὺ ἀντικατοπτριζόταν καὶ στὸν βασιλιά... Ἐδῶ ὅμως πάλι ἀξίζει κανεὶς νὰ παρατηρήσει τὴν εὐσπλαχνία τοῦ ἐλεήμονος Θεοῦ. Διότι, ἐνῶ ἡ ἀναγγελία Του ἦταν γιὰ τρεῖς ἡμέρες νὰ παρατείνεται ἡ θανατηφόρα πληγή, στὶς ἕξι ὧρες ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ἔδωσε ἐντολὴ στὸν ὀλοθρευτὴ ἄγγελο νὰ σταματήσει τὸ ἔργο του. «Καὶ παρεκλήθη Κύριος ἐπὶ τῇ κακίᾳ καὶ εἶπε τῷ ἀγγέλῳ τῷ διαφθείροντι ἐν τῷ λαῷ· πολὺ νῦν, ἄνες τὴν χεῖρά σου» (στίχ. 16). Ἀρκετὰ ἕως τώρα. Τράβηξε τὸ χέρι σου. Σταμάτα!... «Τριῶν ἡμερῶν ὁ Θεὸς θάνατον ἀπειλήσας, ἐν ἓξ μόναις ὥραις τὸν θάνατον ἐπήνεγκε», σημειώνει καὶ πάλι ὁ ἱερὸς ἑρμηνευτής. Καὶ συνεχίζει κάνοντας μία γενικὴ παρατήρηση γιὰ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ: «Πολλῷ τῶν ἀπειλῶν ἐλάττους ἐπιφέρει τὰς τιμωρίας». Οἱ τιμωρίες ποὺ τελικὰ ἐπιτρέπει νὰ ἐπιπίπτουν στοὺς ἀνθρώπους ὁ Θεὸς εἶναι πολὺ μικρότερες καὶ λιγότερες ἀπὸ αὐτὲς ποὺ εἶχε ἀπειλήσει. Ἡ φιλανθρωπία, τὸ ἔλεος, οἱ οἰκτιρμοί Του, ἡ ἄπειρη μακροθυμία Του δὲν Τὸν ἀφήνουν νὰ πραγματοποιήσει ὅσα ἡ δικαιοσύνη Του θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιφέρει ὡς παραδειγματικὴ τιμωρία στοὺς ἀνθρώπους. Αὐτὸ ποὺ πάντοτε ἐνδιαφέρει τὸν Θεὸ εἶναι ἡ δική μας μετάνοια. Γι᾿ αὐτὸ ἐπιτρέπει θλίψεις καὶ δοκιμασίες, κάποτε καὶ λοιμώδεις ἐπιδημίες στὰ ἔθνη. Ὅλα εἶναι ἐλεγχόμενα ἀπὸ Ἐκεῖνον. Οὔτε ἕνας δὲν θὰ προσβληθεῖ περισσότερο ἀπὸ ὅσους ἔχει ὁρίσει ἡ φιλάνθρωπη βουλή Του. Καὶ αὐτὸς ὁ αὐστηρὰ ἐλεγχόμενος προκαθορισμὸς ἀποβλέπει στὴν ψυχικὴ ὠφέλεια καὶ σωτηρία καὶ τοῦ κάθε ἑνὸς ἀνθρώπου ξεχωριστά, καὶ ὁλόκληρου τοῦ λαοῦ ἐκείνου ποὺ θὰ ὑποστεῖ τὴν πληγὴ ἀπὸ τὴ φιλάνθρωπη παντοκρατορικὴ δεξιά Του. ΟΣΩΤΗΡ2020

Πως Σταμάτησε ο Λοιμός στην Trnava(Τρνάβα)

Η πόλη Trnava (Τρνάβα) βρίσκεται στη δυτική Σλοβακία, 47 χμ βορειοανατολικά της πρωτεύουσας Μπρατισλάβας, στον ποταμό Τρνάβκα. Είναι η έδρα του ρωμαιοκαθολικού επισκόπου. Λόγω των πολλών ναών εντός των τειχών της παλαιάς πόλης, η Τρνάβα συχνά αποκαλείται Μικρή Ρώμη ή σλοβάκικη Ρώμη.

Στο παρεκκλήσι της Μπαρόκ Κυρίας στη Βασιλική του Αγίου Νικολάου βρίσκεται ο πίνακας (εικόνα) της «ελεούσας Παναγίας της Τρνάβα».

Πρόκειται για αντίγραφο του πίνακα από τη Βασιλική του Αγίου Βονιφάτιου και του Αγίου Αλεξίου στη Ρώμη. 

Η παράδοση λέει ότι ο άγιος Αλέξιος έφυγε από τη Ρώμη για τη Συρία και έζησε εκεί ως ερημίτης. Μετά από πολλά χρόνια επέστρεψε από τη Συρία με έναν πίνακα της Παναγίας και έζησε στη Ρώμη κάτω από τη σκάλα του σπιτιού των γονιών του. Μετά το θάνατό του, οι γονείς του έμαθαν τελικά ότι ήταν ο γιος τους. Χτίστηκε εκεί ένα παρεκκλήσι και τοποθέτησαν τον πίνακα στο παρεκκλήσι. Αργότερα, χτίστηκε μια εκκλησία πάνω από τον τάφο του Αγίου Αλεξίου.

Το 1710, ξέσπασε λοιμός στην Trnava. 

Όταν κάθε ανθρώπινη προσπάθεια απέτυχε, οι αβοήθητοι και απελπισμένοι κάτοικοι της πόλης με επικεφαλής το δημοτικό συμβούλιο στράφηκαν για βοήθεια στην Παναγία. 

Έκαναν μια λειτουργία μπροστά στην εικόνα και αφιέρωσαν την ημέρα της 21ης Νοεμβρίου του 1710, ως ημέρα προσευχής και νηστείας. 

Έκαναν μια λιτανεία και γύρισαν όλη την πόλη με την εικόνα. 

Εκείνη την ημέρα ο λοιμός σταμάτησε θαυματουργικά.

http://redskywarning.blogspot.com/

Ο Άγιος Κολούμπα και το λοιμώδες σύννεφο

    Μια άλλη φορά επίσης, ενώ ο άγιος ζούσε στο νησί Iouan (τώρα Iona), και καθόταν στο µικρό λόφο που ονοµάζεται, στα λατινικά, Magna Munitio, είδε στα βόρεια ένα πυκνό σύννεφο βροχής να σηκώνεται από τη θάλασσα µια καθαρή µέρα. 
 Καθώς ο άγιος το είδε να σηκώνεται, είπε σε έναν από τους µοναχούς του, ονόµατι Silnan, γιο του Nemandon Mocusogin, που καθόταν δίπλα του:
 «Αυτό το σύννεφο είναι πολύ απειλητικό για ανθρώπους και κτήνη, και αφού περάσει γρήγορα σήµερα πάνω από ένα σηµαντικό µέρος της Scotia (Ιρλανδίας), δηλαδή, από το ρεύµα που ονοµάζεται Ailbine (Delvin, στο Meath) µέχρι το Ford Clied (Athcliath, τώρα ∆ουβλίνο) θα ρίξει το βράδυ µια µολυσµατική βροχή, η οποία θα προκαλέσει µεγάλα και σάπια έλκη στα σώµατα των ανθρώπων και στους µαστούς των αγελάδων,έτσι ώστε οι άνθρωποι και τα βοοειδή θα αρρωστήσουν και θα πεθάνουν, κατεστραµένοι από αυτή την δηλητηριώδη πάθηση. 
Αλλά εµείς, αισθανόµενοι οίκτο για τα βάσανά τους, πρέπει να τους απαλλάξουµε µε την φιλάνθρωπη βοήθεια του Θεού . γι'αυτό Silnan, κατέβα από αυτόν τον λόφο µαζί µου, και προετοιµάσου για το αυριανό ταξίδι. 
Θεού θέλοντος και αν είµαστε ακόµη ζωντανοί, θα λάβεις από µένα λίγο ψωµί που θα έχει ευλογηθεί µε την επίκληση του ονόµατος του Θεού . Αυτό θα το βουτάς στο νερό, και ραντίζοντας µ’ αυτό ανθρώπους και ζώα, γρήγορα θα ανακτούν την υγεία τους.  Γιατί λοιπόν καθυστερούµε;» 
     Την επόµενη µέρα, όταν όλα τα αναγκαία πράγµατα είχαν βιαστικά ετοιµαστεί, ο Silnan έλαβε το ευλογηµένο ψωµί από τα χέρια του αγίου, και ξεκίνησε το ταξίδι του εν ειρήνη.
  Καθώς ξεκινούσε, ο άγιος τον παρηγόρησε, λέγοντας: «Να έχεις θάρρος, αγαπητέ µου γιε, και θα σε συνοδεύουν ευχάριστες αύρες µέρα και νύχτα, µέχρι να φτάσεις σε εκείνη την περιοχή που ονοµάζεται Ard-Ceannachta (στο Meath), για να φέρεις την ταχύτερη ανακούφιση µε το θεραπευτικό ψωµί σε όσους είναι άρρωστοι εκεί. Τι άλλο λοιπόν;» 
    Ο Silnan, υπακούοντας στα λόγια του αγίου, ταξίδεψε γρήγορα και ευχάριστα, µε τη βοήθεια του Θεού, και φθάνοντας στο προαναφερθέν µέρος της περιοχής, βρήκε τους ανθρώπους για τους οποίους είχε µιλήσει ο άγιος να έχουν καταστραφεί από τη µολυσµατική βροχή που είχε πέσει από το προαναφερθέν σύννεφο, που είχε περάσει γρήγορα µπροστά απ’ αυτόν. 
 Κατ’ αρχάς, έξι άνδρες βρέθηκαν στο ίδιο σπίτι κοντά στη θάλασσα να αργοπεθαίνουν µε αγωνία, και όταν ο Silnan τους ράντισε µε το αγιασµένο νερό, την ίδια µέρα θεραπεύθηκαν και ήσαν πολύ ευτυχείς. Η είδηση για την ξαφνική θεραπεία σύντοµα ταξίδεψε σε όλη τη χώρα, που είχε δεχθεί την επίθεση αυτής της πολύ θανατηφόρας ασθένειας, και τράβηξε όλους τους αρρώστους κοντά στον αγγελιαφόρο του αγίου Κολούµπα, ο οποίος σύµφωνα µε τις εντολές του αγίου, ράντιζε ανθρώπους και κτήνη µε το νερό στο οποίο είχε βυθιστεί το αγιασµένο ψωµί, και αµέσως γίνονταν τελείως καλά . 

 Τότε οι άνθρωποι ανακαλύπτοντας ότι αυτοί και τα ζώα τους είχαν θεραπευτεί, δόξαζαν µε τη µεγαλύτερη δυνατή έκφραση της ευγνωµοσύνης τους τον Χριστό στο πρόσωπο του αγίου Κολούµπα. 
    Τώρα, στα γεγονότα αυτά που αναφέρθηκαν, δύο πράγµατα, νοµίζω, συνδέονται σαφώς - δηλαδή, το χάρισµα της προφητείας σχετικά µε το σύννεφο και η θαυµατουργική δύναµη στη θεραπεία των αρρώστων. 
   Και για την αλήθεια όλων αυτών των πραγµάτων, σε κάθε ένα από αυτά, ο προειρηµένος Silnan, ο στρατιώτης του Χριστού και αγγελιοφόρος του αγίου Κολούµπα, υπήρξε µάρτυρας, παρουσία του ηγουµένου Segine και των άλλων πατέρων.
ΑΓΙΟΙ ΤΩΝ ΒΡΕΤΑΝΙΚΩΝ ΝΗΣΩΝ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ
ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΧΙΣΜΑ
Έρευνα - συλλογή υλικού – επιµέλεια –
µετάφραση
Ιωσήφ Ροηλίδης
https://proskynitis.blogspot.com/2020/03/blog-post_16.html