Σύγχρονοι Αυτόκλητοι Αιρετικοί «Σωτήρες»

Είναι μόνιμο το φαινόμενο και το συναντάμε σε όλες τις αιρετικές κινήσεις. Κάποιοι άνθρωποι «σώθηκαν», γιατί παρασυρόμενοι, προφανώς από άγνοια σε κάποια αιρετική οργάνωση, αφού έκαναν προσευχή μετανοίας, άνοιξαν την καρδιά τους, αποδέχθηκαν σε κλίμα συγκινησιακής φόρτισης τον Χριστό ως προσωπικό τους σωτήρα, ξαφνικά σώθηκαν. Λυτρώθηκαν. Έχουν την αίσθηση, ότι ανήκουν στους εκλεκτούς σεσωσμένους.

Ύστερα από αυτό, θέλουν να σώσουν κι άλλους. Αναλαμβάνουν κάθε είδους πρωτοβουλία, για να μεταφέρουν αυτή την εμπειρία τους και σε άλλους ανθρώπους. Να ζήσουν και οι άλλοι την ίδια αυτή στιγμιαία ξαφνική σωτηρία,εκτός του Σώματος του Χριστού, αλλά πάντα στο όνομα του Χριστού.

Το κίνητρο γίνεται πιο ισχυρό και εκφράζεται ως ιεραποστολικός ακτιβισμός. Εργάζονται συστηματικά, για να διαδώσουν την αιρετική μεθοδολογία σωτηρίας, που οι ίδιοι, παρασυρόμενοι, υιοθέτησαν και αυτή τη διάδοση τη θεωρούν ταυτοχρόνως «ομολογία πίστεως» εξέχουσας βαρύτητας.

Φυσικά δεν σταματούν εδώ. Ο ιεραποστολικός ακτιβισμός με επένδυση αληθοφανούς «εκ Θεού», προερχομένης έμπνευσης, επενδύεται με πνευματικό κύρος που τους δίνει ο Θεός, υποτίθεται, διά της Αγίας Γραφής. Μιλούν έχοντας συναίσθηση ότι είναι όργανα σωτηρίας, που ο Θεός τα χρησιμοποιεί, για να σώσει κάποιους άλλους. Το γεγονός αυτό καταγράφεται στο επιχείρημα που ακούμε και διαβάζουμε συχνά στο χώρο τους, ότι «ο Κύριος με κάλεσε να σου ανακοινώσω ένα σπουδαίο μήνυμα, που έχει σχέση με τη σωτηρία σου».

Εάν είναι Πεντηκοστιανός θα μας προτρέψει επιπλέον, ενθέρμως να γευθούμε την εμπειρία της γλωσσολαλιάς, καθώς έτσι επικυρώνεται η σωτηρία μας και θα πάρουμε μέρος στην «αρπαγή».

Ανθρώπινες εμπνεύσεις πλάνης με συναισθηματική επένδυση, ο προσηλυτιστικός ζήλος θα τις καταστήσει «Λόγο Κυρίου» (σ.Σ.παραθέτουμε το δικό τους τρόπο αναφοράς)που κτυπά στην καρδιά του ανθρώπου, για να γευθεί τη στιγμιαία σωτηρία ή την αναγέννηση, σύμφωνα με την ορολογία άλλων αιρετικών κινήσεων.

Τι δείχνουν όλα αυτά; Σειρά λαθών και παραλείψεων. Όλοι αυτοί οι αυτοχειροτονημένοι σωτήρες, μεταξύ των άλλων, ξέχασαν επίσης κάτι πολύ σημαντικό. Μία επισήμανση που κάνει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «ει τις έρχεται προς ημάς και ταύτην την διδαχήν ου φέρει, μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν, και χαίρει αυτώ μη λέγετε» (Β΄ Καθ. Ιωάν. 9).

Η διδαχή του Χριστού δεν είναι φυσικά τα ευσεβή ευφυολογήματα με συναισθηματική επένδυση του οποιουδήποτε «ποιμένα» ή μέλους μιάς νεοφανούς αιρετικής οργάνωσης. Αυτά δεν είναι διδαχή του Χριστού, αυτά είναι «διδαχαίς ποικίλαις και ξέναις»( Εβρ.13,9) τις οποίες ο Χριστιανός πρέπει να αγνοεί. Η διδαχή του Χριστού είναι η διαχρονική εκκλησιαστική εμπειρία, παράδοση και παρακαταθήκη, την οποία διαφυλάττει η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού: «καθώς παρέδωσαν ημίν οι απʼ αρχής αυτόπται και υπηρέται γενόμενοι του λόγου»(Λουκ. 1, 2). Αυτή απουσιάζει διαχρονικά από κάθε αίρεση.

https://www.pemptousia.gr/2022/05/sigchroni-aftokliti-eretiki-sotires/

Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

του φιλόλογου κ. Κώστα Γανωτή

Οί πρίν άπό τό Χριστό πατέρες μας είχαν κι αυτοί τή θρησκεία τους, όπως όλοι οί λαοί του κόσμου καί μ’ αυτή τή θρησκεία προσπαθουσαν νά έξηγήσουν τό μυστήριο της ύπαρξης καί της ζωης, άλλά καί νά παρηγορήσουν τίς καρδιές τους άπό τούς μεγάλους καημούς της ζωης. Δέν είχαν τήν άφέλεια τών συγχρόνων μας άθεϊστών, ώστε νά φαντάζονται τόν κόσμο τυχαίο καί όρφανό, άντίθετα μάλιστα όλος ό κόσμος είναι ''δίος’’, δηλ. θεϊκός. Μέσα στόν φυσικό χώρο του σύμπαντος υπάρχουν καί θεοί καί άνθρωποι καθώς ό ήλιος άνατέλλει κάθε πρωΐ «ϊνα θεοίσι καί άνθρώποις φαείνη» κατά τόν "Ομηρο, δηλ. γιά νά φέξει σέ θεούς καί άνθρώπους. Τούς θεούς τούς φαντάζονται οί άνθρωποι ώς όντα πανομοιότυπα μέ τούς άνθρώπους, άλλά μέ υπερφυσικές δυνάμεις, μέ άνεξέλεγκτη ήθική καί μέ έξασφαλισμένη τήν άθανασία καί τήν μακαριότητα. Αυτό ερχεται σέ όξεία καί άθεράπευτα όδυνηρή άντίθεση μέ τή μοίρα τών άνθρώπων. Αυτό τό αίσθημα έκφράζουν οί στίχοι 189-194 του «"Υμνου στόν ’Απόλλωνα», κείμενο του 7ου π.Χ. αίώνα πού γιά πολλούς αίώνες έξέφραζε τήν έπίσημη λατρεία του είδωλολατρικου κόσμου: «Μουσαι μέν θ’ όμια πάσαι άμειβόμεναι όπί καλη υμνευσι ρα θεών δώρ’ άμβροτα ήδ’ άνθρώπων τλημοσύνας, όσ’ εχοντες υπ’ άθανάτοισι θεοίσι ζώουσ’ άφραδέες καί άμήχανοι, ουδέ δύνανται ευρέμεναι θανάτου τ’ άκος καί γήραος άλκαρ». Δηλαδή οί Μουσες, ή μιά μετά τήν άλλη μ’ ώραία φωνή υμνουν τών θεών τ’ άθάνατα δώρα καί τών άνθρώπων τά βάσανα, όσα εχοντας ζουνε κάτω άπ’ τήν έξουσία τών άθανάτων θεών χωρίς νά μπορουν ούτε νά σκεφτουν ούτε νά κάνουν κάτι κι ούτε μπορουν νά βρουν γιατρικό του θανάτου καί άποτρεπτικό τών γηρατιών. 

 Πέρα άπ’ αυτό τό υπαρξιακό παράπονο τών άνθρώπων μέσα στήν άπέραντη μοναξιά τους φαντάζονται τούς θεούς τους νά προβαίνουν σέ κάθε άνήθικη πράξη ώς έλεύθεροι άπό κάθε ήθικό ελεγχο. 'Ο Δίας στήν ’Ιλιάδα έμφανίζεται τελείως  άχαλίνωτος σέ όλα τά πάθη καί συγχρόνως υποκείμενος στή βία καί στήν άπάτη τών άλλων θεών. Στήν άρχαία τραγωδία είναι χαρακτηριστική ή έκδικητικότητα τών θεών όπως λ.χ. στό δράμα «'Ιππόλυτος» του Ευριπίδη, όπου ή ’Αφροδίτη μέσα σέ μιά μέρα έκδικείται τόν 'Ιππόλυτον ό όποίος τιμά περισσότερο άπ’ αυτή τή θεά ’Αρτεμη. Καί δέν διστάζει νά χρησιμοποιήσει ώς μέσον τήν άθώα Φαίδρα. Στό δράμα Βάκχες του Ευριπίδη ό θεός Διόνυσος προβάλλεται ώς μεγάλος ευεργέτης τών άνθρώπων, γιατί τούς προσέφερε τό μεγάλο δώρο του, τό ''μέθυ’’ δηλ. τό κρασί, γιά νά μεθάνε καί νά ξεχνουνε προσωρινά τά βάσανά τους. "Οταν ό Διόνυσος έθριάμβευσε έπάνω στή σκηνή καί άπέδειξε τή θεότητά του μέ βίαιο τρόπο, έτιμώρησε καί μέ έξορία τήν άδερφή της μητέρας του τήν ’Αγάθη καί τόν πάππο του Κάδμο. ’Εκείνοι μάταια όμολογουσαν τή μετάνοιά τους καί έκλιπαρουσαν τό ελεός του. 'Ο Δίονυσος άλύπητος έκδικείται τήν προηγούμενη άπιστία τους. Καί τότε ό άποκαρδιωμένος Κάδμος ξεστομίζει τόν βαρύ λόγο γιά τούς θεούς: «’Οργάς έχρην θεοίς ουχ όμοιουσθαι βροτοίς» δηλαδή στίς όργές θά πρεπε οί θεοί νά μήν είναι όμοιοι μέ τούς θνητούς. Αυτή ή πικρή παρατήρηση έκφράζεται άπό τόν Ευριπίδη στό τέλος του τελευταίου εργου του λίγο πρίν άπ’ τό θάνατό του. Είναι δηλαδή ό τελευταίος του λόγος, ότι δηλ. αυτοί πού τούς λέμε θεούς, δέν είναι καλύτεροι άπ’ τούς άνθρώπους μέ τά γνωστά τους έλαττώματα. 

 Τά παραδείγματα πού άνέφερα είναι λίγα, ένδεικτικά άνάμεσα σέ πολλά. Το γεγονός ότι άναφέρονται μέσα στά 'Ομηρικά επη καί στίς τραγωδίες τούς δίνει τό κυρος τών άντιπροσωπευτικών καί πραγματικών στοιχείων. ’Απ’ όλα αυτά μπορουμε νά συμπεράνομε ότι οί άρχαίοι μας πρόγονοι ζουσαν μιά θρησκευτική άπογοήτευση καί δικαιολογημένα άποζητουσαν μιά σωτηρία άπό εναν άγνωστο...θεό. http://old.imd.gr/articles/top/neopaganism/1073

ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΒΔΟΜΗ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ. ΤΩΝ 318 ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ Η ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΜΑΣ.

ΕΔΩ ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ:https://soundcloud.com/r1rmrt4qbvg4/0ftm7nrz4jqn

Ἀποστόλων τὸ κήρυγμα, καὶ τῶν Πατέρων τὰ δόγματα,... Τό κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων οἱ ἀποφάσεις...τῇ Ἐκκλησίᾳ μίαν τὴν πίστιν ἐκράτυνεν·...στήν Ἐκκλησία μία πίστη στερέωσε... ἣ καὶ χιτῶνα φοροῦσα τῆς ἀληθείας, τὸν ὑφαντὸν ἐκ τῆς ἄνω θεολογίας,... ἡ ὁποία ἔχει τήν ἀλήθεια γιά ἔνδυμα, τό ὁποίο ἔχει ὑφανθεῖ ἀπό τήν ἐκ Θεοῦ φώτιση καί δωρεά,... ὀρθοτομεῖ καὶ δοξάζει, τῆς εὐσεβείας τὸ μέγα μυστήριον...ἐρμηνεύει καί διδάσκει σωστά, τό μεγάλο μυστήριο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιά τόν κόσμο.

«Ὅλες οἱ πίστες εἶναι ψεύτικες, κάλπικες, ὅλες τοῦ Διαβόλου. Τοῦτο ἐκατάλαβα ἀληθινόν, θείον, οὐράνιον, σωστόν, τέλειον καί διά λόγου μου καί διά λόγου σας, πώς μόνη ἡ πίστις τῶν εὐσεβῶν καί ὀρθοδόξων Χριστιανών εἶναι καλή καί ἁγία...». Αὐτή ἀγαπητοί μου εἶναι μία ἀπό τίς πολλές διδαχές τοῦ ἁγίου πατρός Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τήν ὁποία ἀνέφερε τά δύσκολα ἐκείνα χρόνια τῆς τουρκοκρατίας. Τότε πού κινδύνευε πραγματικά νά σβήσει ἡ πίστη μας, ἀφοῦ ἡ ἀνάγκη καί ἡ σκληρή σκλαβιά, ὁδηγοῦσε ὁλόκληρα χωριά στό νά ἐξισλαμίζονται.

Εὐτυχῶς ὁ ἀγώνας του ἦταν εὐλογημένος καί ἡ πίστη μας ὄχι μόνο στάθηκε, ἀλλά κουβάλισε καί στούς ὥμους της ὅλο τό ἔθνος καί τοῦ ἔδωσε καί τή δύναμη νά ἐλευθερωθεῖ. Αὐτή λοιπόν ἡ πίστη εἶναι ἡ μόνη ἀληθινή. Εἶναι ἡ μόνη πού μπορεῖ καί γνωρίζει τόν ἕνα ἀληθινό Τριαδικό Θεό καί τόν διδάσκει σωστά στόν κόσμο μας. Μέχρι τή στιγμή πού θά ξαναέλθει ὅπως εἶπε ὁ Ἴδιος γιά νά κρίνει ζωντανούς καί κεκοιμημένους καί νά κάνει παντοτινή τήν Οὐράνια Βασιλεία Του.

Ἡ πίστη μας ἔχει μέσα της, διασώζει καί διαφυλάτει τό μεγαλύτερο γεγονός πού ἔγινε ποτέ στόν κόσμο αὐτό, ἀπό τότε πού δημιουργήθηκε. Ποιό εἶναι αὐτό; Τό ὅτι κάποτε ὁ Δημιουργός Του, ὁ Ἕνας Τριαδικός Θεός, τόν ἐπισκέφθηκε μέ ἀνθρώπινη μορφή διά τοῦ δευτέρου προσώπου Του, τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου Του. Ὁ Ὁποίος ἐνήργησε τό σχέδιο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου ἀπό τή δυναστεία, τή σκλαβιά δηλαδή, τοῦ Διαβόλου. Τό σχέδιο τῆς ἀπαλλαγῆς ἀπό τήν πλᾶνη του, πού ὁδηγοῦσε τόν ἄνθρωπο στήν εἰδωλολατρεία καί στήν αἰώνια κόλαση.

Αὐτό πού προαναφέραμε, τό ὅτι ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, μή νομίζεται πώς εἶναι πραγματικά κατανοητό καί ἀποδεκτό ἀπό ὅλους, ἀκόμη καί τούς πιστούς. Κι αὐτό, γιατί τό γεγονός πού δηλώνει, δέν εἶναι τόσο ἀπλό ὅσο ἀρχικά φαίνεται. Εἶναι πραγματικά μυστήριο Θεοῦ, πού θέλει τήν πίστη ὡς φώτιση, γιά νά μπορέσει ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη νά τό καταλάβει πραγματικά. Νά συλλάβει τό ὕψος καί τό βάθος καί τό πλάτος καί τό μῆκος αὐτοῦ. Γι αὐτό καί ἀπό τήν ἀρχή ἀκόμη τῆς ἐνέργειάς του στόν κόσμο μας, οἱ ἄνθρωποι δέν μποροῦσαν νά τό ἀντιληφθοῦν, νά τό καταλάβουν. Οἱ πρώτοι ἐπί παραδείγματι πού ἀμφισβήτησαν Αὐτόν Τόν Ἴδιο Τόν ἐνσαρκωμένο Λόγο τοῦ Θεοῦ, σέ χρόνο πού ἐνεργοῦσε τό σωτήριο ἔργο Του, ἦταν αὐτοί πού τάχα Τόν ἤξεραν, Τόν μελετοῦσαν καί Τόν περίμεναν ὡς Σωτῆρα. Οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι.

Τό ἔργο αὐτό τό συνέχισαν μέ ἐντολή Του οἱ μαθητές καί Ἀπόστολοι Του. Ἧταν αὐτοί πού Τόν εἶδαν καί Τόν ἄκουσαν καί κήρυξαν ἐπακριβῶς ὅσα τούς εἶχε ἀποκαλύψει γιά τό Θεό Πατέρα καί τήν ἀλήθεια Του. Ὅμως καί στήν ἐποχή τους, πάλι ὑπῆρχαν κάποιοι πού δέν μποροῦσαν νά καταλάβουν καί νά δεχθοῦν τό κήρυγμά τους. Ποιό ἦταν αὐτό; Μά ποιό ἄλλο; Ὅτι ὁ Θεός ἦλθε ὡς ἄνθρωπος στόν κόσμο γιά νά τόν σώσει.

«Καλά...θά μᾶς τά ξαναπεῖς μιά ἄλλη φορά» εἶπαν οἱ Ἀθηναῖοι στόν ἀπ. Παῦλο καί ἔφυγαν κρυφογελῶντας. «Τί μᾶς λέει τώρα; Εἶναι δυνατόν ποτέ ὁ Θεός νά γίνει ἄνθρωπος καί νά κάτσει νά σταυρωθεῖ; Τί σόϊ Θεός εἶναι αὐτός πού δέν μπορεῖ νά ὑπερασπιστεῖ τόν ἐαυτό του;» Ἀπό τήν ἄλλη, οἱ ὁμοεθνεῖς τῶν Γραμματέων καί Φαρισαίων, ἔκλειναν τ’αὐτιά τους στό ἄκουσμα αὐτῆς τῆς ἀλήθειας. Γι αὐτούς ἦταν σκάνδαλο, ντροπή καί βλασφημία ὅπως εἶχε πεῖ ὁ Καϊάφας, ὅτι ὁ Χριστός, ὁ Ἰησοῦς ἀπό τή Ναζαρέτ, ἦταν ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ! Γι αὐτό θά γράψει ὁ ἀπ. Παῦλος στούς Κορινθίους «...ἡμεῖς δέ κηρύσομεν Χριστόν ἐσταυρωμένον, Ἰουδαῖοις μέν σκάνδαλον, Ἔλλησι δέ μωρίαν...».

Ἔτσι ἀπό τότε ἀκόμη ἄρχισαν οἱ αἰρέσεις. Δηλαδή πίστες πού εἶχαν ὡς σημείο ἐκκίνησης τό Χριστό, ἀλλά μετά Τόν ἐρμήνευαν καί Τόν δίδασκαν λανθασμένα. Τόν ἀγώνα ἐνάντια σ’αὐτές τίς πλάνες τόν συνέχισαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ πρώτοι, ἦταν κι αὐτοί μαθητές καί ἀπόστολοι, τῶν πρώτων μαθητῶν καί ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ. Οἱ ὁποίοι ἀπέκτησαν κι αὐτοί μαθητές, στούς ὁποίους μετέδωσαν τήν ἀλήθεια τῆς πίστεως μας, τήν ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου.

Ἔτσι δημιουργήθηκε μία συνέχεια, πού φτάνει μέχρι τίς ἡμέρες μας, μέσα ἀπό τήν ἱερωσύνη καί διά τῆς χειροτονίας διαδοχή αὐτῆς. Ὅμως μή νομίζετε ὅτι αἰρετικοί ἦταν μόνο λαϊκοί, δηλαδή μή χειροτονημένοι, ἀλλά ἦταν καί κληρικοί. Στήν δισχιλιετή πορεία τῆς πίστεώς μας, παρουσιάστηκαν πολλοί τέτοιοι, πολλοί ἀπ’ αὐτούς ὑψηλόβαθμοι. Ὁ πρώτος πού ἄφησε τό ὄνομά του καί ὡς αἰρετικός καί ὡς αἴρεση, ἦταν ὁ πρεσβύτερος Ἄρειος ἀπό τή Ἀλεξάνδρεια τῆς Αἰγύπτου.

Ὁ ὁποίος μέ τή λάθος κατανόηση καί τήν πλανεμένη διδασκαλία του, δημιούργησε τήν πρώτη μεγάλη αἴρεση πού ἀντιμετώπισε ἡ πίστη μας, ἡ Ἐκκλησία μας, τήν αἴρεση τοῦ Ἀριανεισμοῦ. Ἡ ὁποία, παρόλῳ πού καταπολεμήθηκε καί διορθώθηκε ἔγκαιρα ἀπό τούς 318 Πατέρες τῆς πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τούς ὁποίους τιμοῦμε σήμερα, ταλαιπώρησε γιά διακόσια σχεδόν χρόνια τήν Ἐκκλησία μας. Εἴπαμε, ὅσο κι ἄν φαίνεται, δέν εἶναι τόσο ἀπλό νά ἀντιληφθεῖς πραγματικά τό τί σημαίνει γιά τόν ἄνθρωπο καί τόν κόσμο, ὅτι ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος.

Αὐτό τό ξέρει καλά πρώτη αὐτή πού ταλαιπωρήθηκε ἀπό τίς αἰρέσεις, δηλαδή ἡ Ἐκκλησία μας. Τό ξέρει, γιατί ἔχει ἐμπειρία ἀπό αὐτό. Ἀπό τό κακό καί τή λαίλαπα δηλαδή πού λέγεται αἴρεση. Γι αὐτό, ὅπως μᾶς λέει καί τό ὑπόμνημα τοῦ συναξαρίου τοῦ Πεντηκοσταρίου, τοῦ βιβλίου πού περιέχει τίς ἀκολουθίες ἀπό τήν Κυριακή τοῦ Πᾶσχα μέχρι τήν Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων: «Ἐπειδή γάρ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, τήν καθ’ἡμᾶς φορέσας σάρκα, τήν οἰκονομίαν ἄπασαν ἀρρήτως ἐνήργησε, καί πρός τόν πατρῶον ἀποκατέστη θρόνον, θέλοντες δεῖξαι οἱ Ἅγιοι, ὅτι ἀληθῶς ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἐγένετο ἄνθρωπος, καί τέλειος ἄνθρωπος Θεός ἀνελήφθη, καί ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τῆς μεγαλωσύνης ἐν ὑψηλοῖς, καί ὅτι ἡ σύνοδος αὔτη τῶν ἁγίων Πατέρων οὔτως αὐτόν ἀνεκήρυξε, καί ἀνωμολόγησεν ὁμοούσιον καί ὁμότιμον τῷ Πατρί· τούτῳ τῷ λόγῳ, μετά τήν ἔνδοξον Ἀνάληψιν, τήν παροῦσαν ἐθέσπισαν Ἑορτήν, ὡσανεί τόν σύλλογον τῶν τοσούτων Πατέρων προβιβάζοντες, τοῦτον δή τόν ἐν σαρκί ἀναληφθέντα, Θεόν ἀληθινόν, καί ἐν σαρκί τέλειον ἄνθρωπον ἀνακηρυττόντων».

Ἡ Ἐκκλησία μας, ἡ πίστη μας, ἐπειδή ξέρει καλά τόν ἄνθρωπο καί τήν συνοδό ἀδυναμία του, στό νά ἀντιληφθεῖ τά Θεῖα καί μυστηριακά νοήματα καί μηνύματα πού προκύπτουν ἀπό τήν ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ, λίγο μετά τήν Ἀνάληψή Του, καθιερώνει τήν ἡμέρα αὐτή ὡς γιορτή καί τιμή πρός τό σωτήριο ἔργο τοῦ Θεοῦ γιά τόν κόσμο, ἀλλά καί πρός τούς 318 Πατέρες τῆς Α΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου.Οἱ ὁποίοι ὡς πραγματικοί ποιμένες καί μέ φώτιση Θεοῦ, προστάτεψαν καί φύλαξαν τή μάνδρα τοῦ Χριστοῦ, τήν ἁγία Ἐκκλησία, ἡ ὁποία μέ τή σειρά της, γνωρίζει, κατέχει, διαφυλάτει ἀλλά καί κηρύτει ἐσαεί, μέχρι Δευτέρας Παρουσίας, τήν ἐπίσκεψη ὡς ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο μας.

Ἡ ὁποία λέγεται καί οἰκονομία, δηλαδή ἡ ἐκ Θεοῦ διευθέτηση καί διόρθωση τοῦ κόσμου, ὡς πρός τή σχέση μ’Αὐτόν καί τήν ἀλήθεια Του. Ἡ σχέση αὐτή ἀποκαθίσταται διά τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ, πού ἐορτάσαμε πρίν τρεῖς ἡμέρες. Ὁ Χριστός ἐπιστρέφει στό θρόνο Του, δίπλα στόν Πατέρα, ὡς ἄνθρωπος καί ἔτσι ἀποκαθιστᾶ ἀπόλυτα καί διορθώνει, τήν κάποτε σαλευθεῖσα διά τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, σχέση Θεοῦ καί ἀνθρώπου.

Αὐτή εἶναι ἡ μεγάλη καί ἀνεκτίμητη ἀλήθεια πού κρατᾶ καί διαφυλάσει στούς κόλπους της, ἡ Ἁγία Ἐκκλησία μας. Ἡ ἀλήθεια πού ἀποκαλύπτει τό πόσο ἀγαπᾶ ὁ Θεός τό πλᾶσμα Του καί τόν κόσμο πού ζεῖ. Θά ξαναποῦμε καί πάλι ὅτι φαντάζει εὔκολο, ἀλλά δέν εἶναι. Νά πεῖς πώς πραγματικά, ὅτι θεοπρεπῶς ἀντιλαμβάνεσαι καί κατανοεῖς τό τί σημαίνει αὐτή γιά τόν ἄνθρωπο καί ἰδιαίτερα τόν πιστό κάθε ἐποχῆς. Ἡ ἀδυναμία καί τό λάθος εἶναι ἀνθρώπινα στοιχεῖα, τά ὁποία καλιεργεῖ καί αὐξάνει ὁ Διάβολος. Γι αὐτό ἄς προσέχουμε πάντα, γιατί ὅπως σημείωσε καί κάποιος σύγχρονός μας θεολόγος: «Ἐν δυνάμει αἰρετικοί εἴμαστε σχεδόν ὅλοι μας. Τό θέμα εἶναι μά μή γίνουμε αἰρεσιάρχες». Μή γένοιτο!

http://pfilippos.blogspot.com/2021/06/318.html

Μητρόπολη Ν.Σμύρνης: Τί πρέπει νά γνωρίζουμε γιά τη Γιόγκα

 Πίσω ἀπό τό προσωπεῖο μιᾶς δήθεν ἀθώας καί εὐεργετικῆς μεθόδου χαλάρωσης τοῦ ἀνθρώπου, κρύβεται ἕνα ξεχωριστό θρησκευτικό σύστημα ἰνδουιστικῆς προέλευσης

Τά τελευταῖα χρόνια παρατηρεῖται στήν πατρίδα μας ἡ ἐξάπλωση τοῦ φαινομένου τῆς Γιόγκα, γιά τήν ὁποία ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας μας ἔχει ἐπανειλημμένως τοποθετηθεῖ.

Ἡ Ἱερά Μητρόπολή μας, προκειμένου νά ἐνημερώσει τούς χριστιανούς της ὅτι ἡ γιόγκα δέν συμβιβάζεται μέ τή χριστιανική μας πίστη, ἐξέδωσε τετράπτυχο φυλλάδιο μέ τίτλο «Τί πρέπει νά γνωρίζουμε οἱ χριστιανοί γιά τή Γιόγκα».

Τά τελευταῖα χρόνια παρατηρεῖται σέ κράτη τοῦ δυτικοῦ κόσμου, μεταξύ τῶν ὁποίων καί στό δικό μας, ἡ διείσδυση τῶν λεγομένων «ἀνατολικῶν θρησκειῶν». Τῶν θρησκειῶν ἐκείνων πού προέρχονται ἀπό χῶρες τῆς νοτιοανατολικῆς Ἀσίας, ὅπως ὁ Ἰνδουισμός, ὁ Βουδισμός, ὁ Ταοϊσμός καί ὁ Κομφουκιανισμός.

Στίς δυτικές κοινωνίες, ὅμως, δέν μεταφέρονται μέ τήν αὐθεντική τους μορφή. Δηλαδή, ὡς ἄλλες θρησκεῖες οὐσιαστικά ξένες καί ἀσυμβίβαστες μέ τόν Χριστιανισμό. Ἀπεναντίας, παρουσιάζονται μέ ποικίλα προσωπεῖα προκειμένου νά παγιδεύσουν τούς ἀνυποψίαστους ἀνθρώπους.

   Χαρακτηριστικό παράδειγμα ἡ γιόγκα. Πίσω ἀπό τό προσωπεῖο μιᾶς δήθεν ἀθώας καί εὐεργετικῆς μεθόδου χαλάρωσης τοῦ ἀνθρώπου, κρύβεται ἕνα ξεχωριστό θρησκευτικό σύστημα ἰνδουιστικῆς προέλευσης.

* * *

Ἡ λέξη «γιόγκα» εἶναι ἀπό τούς πιό πολυσήμαντους ὅρους τοῦ ἰνδικοῦ λεξιλογίου. Σημαίνει ζεύξη, ἕνωση, σύνδεση, ἄσκηση. Μέ τόν ὅρο «Γιόγκα» νοοῦνται σωματικές, πνευματικές καί νοητικές πρακτικές, πού προέρχονται ἀπό τήν ἀρχαία Ἰνδία. Ἐπιδίωξη αὐτῶν τῶν πρακτικῶν, σύμφωνα μέ τούς ὑποστηρικτές της, εἶναι ἡ ἐπίτευξη μιᾶς μόνιμης εἰρήνης τοῦ νοῦ. Ἐπίσης, ἡ γιόγκα ἐπιδιώκει μέσω τοῦ διαλογισμοῦ τήν ἕνωση τῆς ψυχῆς μέ τόν θεό. Τόν θεό, βέβαια, ὅπως τόν ἀντιλαμβάνεται ἡ ἰνδουιστική θρησκεία. Γιόγκα εἶναι ἡ ζεύξη μέ τό ἄπειρο, μέ τό ἀπόλυτο, μέ τό αἰώνιο ἐγώ.

Ἡ γιόγκα σήμερα προπαγανδίζεται μέ κάθε τρόπο. Ἀπό τό διαδίκτυο, τά μέσα ἐνημέρωσης, διάφορα ἔντυπα, ὀργανώσεις, σχολές. Εἶναι γεγονός πώς τά τελευταῖα χρόνια παρατηρεῖται στήν πατρίδα μας μία συνεχής αὔξηση διαφόρων κέντρων τῆς γιόγκα. Οἱ γνώσεις ὅμως γι᾽ αὐτή εἶναι γενικές καί συγκεχυμένες. Ὅλοι τήν παρουσιάζουν ὡς ἕνα τρόπο γυμναστικῆς. Ὡς πρακτική χαλάρωσης καί εὐεξίας.

Πράγματι, πολλά γυμναστήρια, ἰνστιτούτα ὀμορφιᾶς, σχολές χοροῦ ἀκόμα καί Δῆμοι καί πολιτιστικά σωματεῖα, ἔχουν συμπεριλάβει στά προγράμματά τους τή μέθοδο τῆς γιόγκα, ἀγνοώντας σέ ἀρκετές περιπτώσεις τί πραγματικά εἶναι. Τό λυπηρό εἶναι πώς οἱ τεχνικές αὐτές, ὡς μέθοδοι γυμναστικῶν ἀσκήσεων, φιλοδοξοῦν νά εἰσχωρήσουν ἀκόμα καί στά σχολεῖα τῆς πρωτοβάθμιας καί δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης.

* * *

Οἱ ὑποστηρικτές τῶν γυμναστικῶν αὐτῶν μεθόδων, γιά νά τίς κάνουν εὐκολότερα ἀποδεκτές ἀπό τόν μέσο Ἕλληνα πολίτη, τίς ἀποχρωματίζουν θρησκευτικά. Βεβαιώνουν ὅτι ἡ γιόγκα οὔτε εἶχε οὔτε ἔχει ἰνδουιστικό χαρακτήρα. Λένε πώς εἶναι «ἐπιστήμη», «ψυχοσωματική ἄσκηση», «πνευματική ἐπίγνωση».

Γενικά ἡ γιόγκα διαφημίζεται καί προβάλλεται:

-Ὡς εἶδος γυμναστικῆς μέ πολλαπλά σωματικά ὀφέλη.

-Ὡς πρακτική ἐντελῶς ἀκίνδυνη γιά τόν ἄνθρωπο.

-Ὡς μέθοδος πού δέν ἔχει καμία σχέση μέ τή θρησκεία τοῦ Ἰνδουισμοῦ. Τό τελευταῖο σημαίνει, πώς στό σύστημα τῆς γιόγκα μπορεῖ νά συμμετέχει ὁποιοσδήποτε, ἀκόμα καί ἕνας συνειδητός ὀρθόδοξος Χριστιανός.

Ἰσχύει, ὅμως, ὅτι ἡ γιόγκα εἶναι μόνο γυμναστική; Ὅτι τά ἀποτελέσματά της εἶναι ἡ ψυχοσωματική εὐεξία, ἡ ἀπαλλαγή ἀπό τό στρές, ἡ ἐνδυνάμωση τοῦ ἀνοσοποιητικοῦ συστήματος, ἡ βελτίωση τῆς κυκλοφορίας τοῦ αἵματος καί πολλά ἄλλα; Ὄχι!

* * *

Ἡ Γιόγκα, ὅσο καί ἄν κάποιοι δέν θέλουν νά τό ὁμολογήσουν, ἔχει ξεκάθαρα θρησκευτικό χαρακτήρα. Ὁ προσανατολισμός τῆς ἰνδικῆς αὐτῆς τεχνικῆς ἦταν, εἶναι καί θά εἶναι θρησκευτικός.

Προϋποθέτει πίστη σέ ξένες θεότητες. Ὁ ὅρος γιόγκα συνδέεται, σύμφωνα μέ τήν ἰνδουιστική θρησκεία, μέ τόν Βράχμα. Ὁ Βράχμα εἶναι μία ἀπρόσωπη θεϊκή οὐσία πού βρίσκεται παντοῦ καί εἶναι κρυμμένη σέ ὅλα. Ἡ φιλοσοφία τῆς γιόγκα διδάσκει πώς ὅλα εἶναι θεός (πανθεϊσμός), ἀκόμα καί ὁ ἄνθρωπος. Τό πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ἄγνοια, ἀπό τήν ὁποία θά λυτρωθεῖ ὅταν φτάσει, μετά ἀπό ἔντονη ἀτομική προσπάθεια, στήν αὐτοφώτιση.

Ὑπόσχεται τήν αὐτοθέωση τοῦ ἀνθρώπου. Μιά αὐτοθέωση πού βασίζεται πάνω στήν καταστροφική ἁμαρτία τοῦ ἐγωισμοῦ. Κάθε ἄλλο παρά τυχαῖο εἶναι ὅτι οἱ πρακτικές τῆς γιόγκα ἔχουν ὡς πρῶτο συνθετικό τους τό «αὐτό-»: «αὐτενέργεια», «αὐτολύτρωση», «αὐτοπραγμάτωση», κ.λπ.

Χρησιμοποιεῖ ἱερά ἰνδικά κείμενα, ὅπως τίς Βέδες, τίς Οὐπανισάδες, τίς Πουράνες κ.ἄ. Ὁ «δάσκαλος»-γκουροῦ, μέ τή βοήθεια τῶν κειμένων αὐτῶν, ἐπιδιώκει νά μυήσει ἐκείνους πού ἀσχολοῦνται μέ τή γιόγκα στό νά βιώσουν τίς θεωρίες γιά τόν νόμο τοῦ κάρμα. Τό κάρμα καθορίζει τόν κύκλο τῶν μετενσαρκώσεων. Ὁ τελικός στόχος εἶναι ἡ λύτρωση ἀπό τόν συνεχῆ αὐτό κύκλο. Ἡ λύτρωση αὐτή πραγματοποιεῖται μέ τήν ἐκμηδένιση τοῦ προσώπου καί τή σύνδεσή του μέ τό Ἀπόλυτο.

* * *

Κατόπιν αὐτῶν, ἀντιλαμβανόμαστε πώς ἡ γιόγκα εἶναι ἕνα θρησκευτικό σύστημα μέ δική του θεολογία, ἀνθρωπολογία καί κοσμοθεωρία. Ἔχει, δηλαδή, αὐτόνομη διδασκαλία γιά τά βασικά ἐρωτήματα τῆς ζωῆς, τί εἶναι ὁ θεός, τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τί εἶναι ὁ κόσμος. Διδασκαλία, ὅμως, ἀντίθετη μέ τήν ὀρθόδοξη χριστιανική πίστη.

Στή χριστιανική πίστη ὁ Θεός εἶναι συγκεκριμένη Ὕπαρξη. Εἶναι Ἕνας καί Τριαδικός. Ἔχει μία οὐσία (φύση) καί τρία Πρόσωπα. Τά τρία Πρόσωπα εἶναι ὁ Πατέρας, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ἔχουν τήν ἴδια δύναμη καί κοινή θεία οὐσία. Ὁ Θεός εἶναι ἄκτιστος καί ἡ δημιουργία Του κτιστή. Ὁ Δημιουργός διακρίνεται σαφῶς ἀπό ὅλα τά δημιουργήματα. Κορυφαῖο δημιούργημα τῆς ἀγάπης τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ ἄνθρωπος.

Ὁ ἄνθρωπος, διαγράφοντας μία εὐθύγραμμη πορεία σέ αὐτόν ἐδῶ τόν κόσμο, ἀγωνίζεται μέ τίς μεθόδους τῆς χριστιανικῆς ζωῆς καί ἀσκήσεως νά λυτρωθεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία. Ἔτσι θά «μοιάσει» μέ τό ἀρχέτυπο πρότυπό του πού εἶναι ὁ Θεός. Ὁ Θεός ὅπως μᾶς ἀποκαλύφθηκε στό πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἀγώνας αὐτός τῆς ἀσκήσεως ὁδηγεῖ στήν ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, τή θέωση, πού δέν εἶναι ἐπιβράβευση τῆς ἀτομικῆς του προσπάθειας, ἀλλά δῶρο τοῦ Θεοῦ. Θέωση δέν σημαίνει ἐκμηδένιση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, ἀλλά διατήρηση ὅλων τῶν προσωπικῶν γνωρισμάτων, ψυχικῶν καί σωματικῶν.

* * *

Νομοθέτης τῆς ἀσκήσεως στόν Χριστιανισμό εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Ἀρχηγός τῆς πίστεώς μας Χριστός. Μορφές πρακτικῆς χριστιανικῆς ἀσκήσεως δέν εἶναι ἡ γυμναστική, ἡ ρύθμιση τῆς ἀναπνοῆς καί ὁ ἔλεγχος τοῦ σώματος. Εἶναι ἡ νηστεία, ἡ προσευχή, οἱ μετάνοιες. Καί ὄχι μόνο. Εἶναι ἡ ἐκρίζωση τοῦ «ἰδίου θελήματος», ἡ συντριβή τοῦ ἐγωισμοῦ, ἡ ταπείνωση, ἡ συγχωρητικότητα, ἡ ἀγάπη πρός τόν πλησίον.

Εἶναι ἀκόμη ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἡ ἐμπροϋπόθετη συμμετοχή στά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καί κυρίως σέ ἐκείνα τῆς Ἐξομολόγησης καί τῆς θείας Εὐχαριστίας. Ὅλα αὐτά ὑπό τήν καθοδήγηση, ὄχι κάποιου «δασκάλου»-γκουροῦ, ἀλλά τοῦ ἱερέως-Πνευματικοῦ.

Ἀπό ὅσα ἀναφέρθηκαν γίνεται φανερό ὅτι ἡ γιόγκα δέν συμβιβάζεται μέ τήν Ὀρθόδοξη χριστιανική πίστη μας.

Ἡ Ἱερά Σύνοδος ὑπενθυμίζει στό χριστεπώνυμο πλήρωμα ὅτι ἡ «Γιόγκα» ἀποτελεῖ θεμελιῶδες κεφάλαιο τῆς θρησκείας τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ, διαθέτει ποικιλομορφία σχολῶν, κλάδων, ἐφαρμογῶν καί τάσεων καί δέν ἀποτελεῖ «εἶδος γυμναστικῆς». Ὡς ἐκ τούτου ἐπισημαίνει γιά μία ἀκόμη φορά ὅτι ἡ «Γιόγκα» τυγχάνει ἀπολύτως ἀσυμβίβαστη μέ τήν Ὀρθόδοξη Χριστιανική Πίστη μας καί δέν ἔχει καμμία θέση στή ζωή τῶν Χριστιανῶν.

Χριστιανισμός καί Γιόγκα εἶναι δύο ἐντελῶς διαφορετικοί δρόμοι. Μεταξύ τους ὑπάρχουν μόνο διαφορές καί καμία ὁμοιότητα. Ὅσοι ὑποστηρίζουν τό ἀντίθετο πλανῶνται ἤ σκόπιμα παραπλανοῦν.

Ἐκεῖνος πού θέλει, ὄχι μόνο νά ὀνομάζεται ἀλλά καί νά εἶναι Χριστιανός, εἶναι ἀνεπίτρεπτο νά ἀσχολεῖται μέ τή γιόγκα, ἀκόμα καί στήν πιό «ἀθώα» της ἐκδοχή. Μόνο μέσα στήν Ἐκκλησία, τήν κιβωτό τῆς σωτηρίας, μπορεῖ νά ζήσει ὁ ἄνθρωπος τήν ἀληθινή ζωή, λατρεύοντας τόν Τριαδικό Θεό καί επιδιώκοντας μέ τόν πνευματικό του ἀγώνα τήν ἕνωση μαζί Του.

https://www.exapsalmos.gr/2020/08/05/mitropoli-n-smyrnis-ti-prepei-na-gnorizoume-gia-ti-giogka/

Είναι σωστό να δίνουμε βάση στις προσωπικές μεταφυσικές εμπειρίες μας;

ΕΡΩΤΗΣΗ

Είναι σωστό  να δίνουμε βάση στις προσωπικές μεταφυσικές εμπειρίες μας; Οι μουσουλμάνοι π.χ. νιώθουν να λούζονται με πράσινο φως (ιερό χρώμα).

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Η Εκκλησία μας στέκεται με ιδιαίτερη επιφύλαξη απέναντι στις λεγόμενες «μεταφυσικές εμπειρίες», ακόμη και σ’ εκείνες που αφορούν στο δικό της χώρο, στα μέλη της. 

Ελάχιστες από τις οπτασίες, τα όνειρα και τα παράδοξα ακούσματα προέρχονται από τον Θεό. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία τέτοιες εμπειρίες αναδύονται από το υποσυνείδητο ή οφείλονται σε επήρεια του πονηρού. 

Συχνά σχετίζονται με ψυχοπαθολογικές καταστάσεις παραισθήσεων, αυθυποβολής ή παραληρήματος. 

Πολλοί έχουν πλανηθεί από το περιεχόμενο τέτοιων ψεύτικων «αποκαλύψεων», γι’ αυτό είναι ανάγκη οι «μεταφυσικές εμπειρίες» να αντιπαραβάλλονται με τη συλλογική εμπειρία της Εκκλησίας και κυρίως των Αγίων και να ελέγχονται από έμπειρο πνευματικό, στον οποίο πάντοτε πρέπει να ανακοινώνονται.   

Κριτήρια γνησιότητας αποτελούν αθροιστικά η πνευματική κατάσταση του ανθρώπου, το ταπεινό φρόνημα, η αγάπη και η πνευματική χαρά που ενδεχομένως απομένει στην ψυχή, η συμφωνία με τη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας, η επανάληψη με τον ίδιο ή άλλον τρόπο και άλλα.

Προφανώς ακόμη περισσότερη επιφύλαξη χρειάζεται για εμπειρίες στο χώρο των αιρέσεων και των διαφόρων θρησκειών, όπου σπανίζουν οι προϋποθέσεις για γνήσια πνευματικά βιώματα και ο σατανάς «αλωνίζει» και πλανά την αγιοπνευματικά αθωράκιστη οικουμένη.

https://agonistes.gr/2020/05/03/

Ιωάννης Μηλιώνης: Από τον "Οίκο του Φωτός" στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών

Ἰδιαίτερα δραστήριος συνεργάτης, ὁ ὁποῖος δαπανᾶ μεγάλο μέρος τῆς ἡμέρας στὴν ἔρευνα τοῦ διαδικτύου, μᾶς ἔστειλε πρὸ ἡμερῶν τὴν διεύθυνση ἀποκρυφιστικῆς ἱστοσελίδας πρὸς ἔρευνα καὶ τεκμηρίωση τοῦ περιεχομένου της.

Ἂν καὶ ἡ γνώση μας ἐπὶ τοῦ σκηνικοῦ τῶν αἱρέσεων καὶ τῆς παραθρησκείας, μετὰ 40 ἔτη συνεχοῦς ἐνασχόλησης, μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ μᾶλλον ἱκανοποιητικοῦ ἐπιπέδου, μείναμε ἔκπληκτοι ἀπὸ τὸν πλοῦτο τοῦ ὑλικοῦ καὶ τὴν ποικιλία τῶν δραστηριοτήτων τῆς -ὑπὸ τὸν τίτλο «House of Light (Οἶκος τοῦ Φωτός), τὸ φῶς σᾶς ἀνήκει!»- ἐν λόγω ἱστοσελίδας.

Ἀλλά, ἄς παραθέσουμε μέρος ἀπὸ τὸν «πλοῦτο» ποὺ ἐντοπίσαμε 1.

Λέγει ἡ σελίδα: «Tό House of Light Hellas εἶναι ἕνας χῶρος τῆς σύνθεσης γιὰ αὐτογνωσία καὶ θεραπεία, ἀνοιχτὸς σὲ ὅλους τους ἀνθρώπους ἀνεξαρτήτως ἐθνικότητας, θρησκείας καὶ ἰδεολογίας. Στόχος εἶναι ἡ πρόσβαση τοῦ εὐρέως κοινοῦ στὶς πιὸ σύγχρονες καὶ ἀποτελεσματικὲς πρακτικὲς σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν πνευματικὴ ἐξέλιξη τοῦ ἀνθρώπου, τὴ μετάδοση γνώσεων (ἀρχαίων & νέων) καὶ ἐφαρμογὴ τεχνικῶν γιὰ ὁλοκληρωμένη αὐτογνωσία & πρόοδο, γιὰ τὴν ἐπανένωσή του μὲ τὸ Θεό. Καθοδηγοῦμε καὶ συνοδεύουμε ἀρχάριους καὶ προχωρημένους, ἀτομικὰ καὶ ὁμαδικά, στὸ πνευματικό τους μονοπάτι γιὰ νὰ ἐπιτύχουν τοὺς ἀνώτατους στόχους ποὺ ὁ καθένας μπορεῖ νὰ βάλει στὸν ἑαυτό του, νὰ περάσουν ὁμαλὰ καὶ συστηματικὰ τὶς ἀπαιτούμενες μυήσεις στὸ ἐσωτερικὸ πεδίο» 2.

Ἤδη ἀντιλαμβάνεστε ὅτι ὁ φορέας δηλώνει ὅτι κατέχει τὴν πραγματικὴ «θεογνωσία» ἡ ὁποία ταυτίζεται μὲ τὴν «αὐτογνωσία» ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι «θεὸς κατὰ φύσιν» κι ὄχι «κατὰ χάριν» (ἐξ υἱοθεσίας) ὅπως ἡ Ἐκκλησία διδάσκει· κι ὅτι διαθέτει «ἀποτελεσματικὲς πρακτικὲς» γιὰ τὴν ἐπίτευξη αὐτοῦ τοῦ στόχου.

Καὶ συνεχίζει ἡ σελίδα: «Συνεργαζόμαστε μὲ τὸ I AM - Integrated Ascended Masters University («Ἐγὼ Εἰμὶ» Πανεπιστήμιο τῶν Τελείων Ἀναληφθέντων Δασκάλων), τὸ ὁποῖο ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν Ἀναληφθέντα Διδάσκαλο Dr. Joshua David Stone ποὺ διδάσκει τὸ συνδυασμὸ ὅλων των μονοπατιῶν σὲ ἕνα: Τὸ Μονοπάτι τῆς Σύνθεσης».

Σχετικὰ μὲ τὰ ἀνωτέρω «ἐντυπωσιακά», νὰ παρατηρήσουμε ὅτι ὁ Τζόσουα Ντέιβιντ Στόουν (Joshua David Stone, 1953 - 2005) ὑπῆρξε συγγραφέας καὶ εἰσηγητὴς τῆς «Διδασκαλίας περὶ Ἀνειλημμένων Διδασκάλων» (Ascended Master Teachings) -συχνὰ ἀναφερόμενη ὡς «Κίνημα Ἀνάληψης» (Ascension Movement)-, μιὰ ὁμάδα «Θρησκειῶν τῆς Νεότητος» (New Religious Movements) βασισμένη στὴ Θεοσοφία τῆς Ε. Π. Μπλαβάτσκη. Ὁ Στόουν εἶχε πτυχίο (Ph.D.) «Ὑπερπροσωπικῆς Ψυχολογίας» (Transpersonal Psychology) μιᾶς καθαρὰ νεοεποχίτικης πρακτικῆς καὶ ἐργάστηκε στὴν Καλιφόρνια ὡς «Σύμβουλος Γάμου, Οἰκογένειας καὶ Παιδιοῦ».

Καὶ τὸ κείμενο τοῦ «Οἴκου τοῦ Φωτὸς» συνεχίζει: «Ὀργανώνουμε Μαθήματα Ἀνάληψης, συναντήσεις προσωπικῆς ἀνάπτυξης γιὰ αὐτοβελτίωση, αὐτογνωσία, ψυχολογικὴ & σωματικὴ ἰσορροπία & ὑγεία καὶ γιὰ πλανητικὴ ὑπηρεσία. Παρέχουμε συνεδρίες ἐνεργειακῶν θεραπειῶν στὶς ὁποῖες ἐφαρμόζονται ... τεχνικὲς σὲ πολλαπλοὺς συνδυασμούς: Χρησιμοποιοῦνται μεταξὺ ἄλλων ἦχοι, χρώματα, κρύσταλλοι, ἔλαια, ὁραματισμοί, ἐφαρμογὲς μετάδοσης ἐνέργειας μὲ ἢ / καὶ χωρὶς ἐπαφὴ μέσω τῶν χεριῶν, συνειδητὸς καὶ ὑποσυνείδητος προγραμματισμὸς τοῦ νοῦ κ.ἄ. Στὸν τομέα αὐτὸ ἀνήκει καὶ ὁ ἐντοπισμὸς καὶ καθαρισμὸς / θεραπεία ἐνεργειακῶν ὑπολειμμάτων / ὀφειλῶν ὅλων των ζωῶν μας (Karma). Διεξάγουμε σεμινάρια & ἐργαστήρια αὐτοβελτίωσης, αὐτογνωσίας & θεραπείας (Usui-Reiki καὶ Reiki Ἀγγέλων, Ἐργασία Φωτὸς ἀπὸ τὶς Πλειάδες / Pleiadian Lightwork, Συστημικὴ Ἀναπαράσταση, Χοροθεραπεία, Δημιουργικὴ Γραφὴ καὶ Εἰκαστικὴ Θεραπεία), γιὰ μεγαλύτερη ἰσορροπία σὲ ὅλους τούς τομεῖς τῆς ζωῆς καὶ τοῦ γήινου φορέα τοῦ ἀνθρώπου, μέσα ἀπὸ ἐπανένωση μὲ τὸν ἑαυτό, ἀποκτώντας ἔτσι καλύτερη ἐπαφὴ καὶ αὐξημένη ἀποτελεσματικότητα στὴν καθημερινὴ ζωὴ καὶ πραγματικὴ πρόοδο στὸ πνευματικὸ μονοπάτι...».

Δὲν θὰ σᾶς κουράσουμε ἄλλο μὲ τὸν καταιγισμὸ τῶν ἄκρως ἀσυμβίβαστων, μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, αὐτῶν ἐξαγγελιῶν, μόνον ἄς δοῦμε τὰ πρόσωπα ποὺ εὑρίσκονται πίσω ἀπὸ αὐτὸ τὸν χείμαρρο τῶν ἀποκρυφιστικῶν διδασκαλιῶν καὶ πρακτικῶν.

Ἀπὸ τὸ μενοὺ «Ἐπικοινωνία» πληροφορούμεθα ὅτι οἱ ἰδιοκτῆτες τοῦ ἱστολογίου εἶναι ὁ κ. Ἀλέξανδρος Μ. Πφὰφ (Alexander M. Pfaff) καὶ ἡ κ. Μαρία Ἀ. Ἀγγελῆ. 

Κατὰ τὸ βιογραφικό τοῦ πρώτου ποὺ παρουσιάζεται νὰ «προσφέρει τὶς σύγχρονες καὶ σύνθετες διδασκαλίες τοῦ Dr Stone, τῶν Πλειάδων καὶ ἄλλων Δασκάλων καὶ Γαλαξιακῶν φυλῶν. Οἱ διδασκαλίες αὐτὲς [ἀναφέρει ὅτι] ἐξασφαλίζουν τὰ ἀπαιτούμενα γερὰ θεμέλια, γιὰ νὰ γίνει κανεὶς ἕνας ἀναληφθεῖς Διδάσκαλος σὲ αὐτὴν τὴν ἐνσάρκωση».

Ἡ κ. Ἀγγελῆ αὐτοσυστήνεται ὡς «συντονίστρια βιωματικῶν σεμιναρίων, ἐρευνήτρια μεθόδων ἐκπαίδευσης, μουσικὸς καὶ συγγραφέας», ποὺ μελετᾶ τὴν «πνευματικὴ ψυχολογία καὶ θέματα προσωποκεντρικὴς ἐκπαίδευσης, ἀφοσιωμένη ... στὴ βιωματικὴ ἐκπαίδευση, στὶς ἐναλλακτικὲς θεραπεῖες καὶ σὲ πρωτοβουλίες ποὺ προωθοῦν τὴν Ἑνότητα καὶ τὴν Ἀλληλεγγύη ...» καὶ «ὑποστηρίζει ἐθελοντικὰ περιβαλλοντικοὺς καὶ κοινωνικοὺς φορεῖς» δραστηριοποιεῖται δὲ στὴν «ὁλιστικὴ προσωπικὴ ἀνάπτυξη τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῶν βιωματικῶν ἐργαστηρίων ποὺ συνθέτει καὶ ὑλοποιεῖ γιὰ πολλὰ ἔτη στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸ ἐξωτερικό, γιὰ ἐνήλικες καὶ παιδιά».

Μέχρις ἐδῶ πιστεύω, καταδείξαμε ὅτι ὁ ἐν λόγω φορέας κι οἱ ἐκπρόσωποί του εἶναι ἐνταγμένοι στὴν προβολὴ καὶ διάδοση ὅλων ὅσων εἴδαμε, ἀλλὰ κι ἑνὸς πακτωλοῦ πίστεων καὶ δράσεων ποὺ δὲν ἐπαρκεῖ ὁ χῶρος νὰ παρουσιάσουμε.

Σταχυολογῶντας κάποιες ἀπὸ τὶς πολλὲς δραστηριότητες τῆς κ. Ἀγγελῆ, οἱ ἀνωτέρω διδασκαλίες καὶ δράσεις προωθοῦνται:

- Μέσω τοῦ φορέα «Ἡ Σπεῖρα, ὁλιστικὴ ἐκπαίδευση, ἀνθρώπινες ἀξίες, διὰ βίου μάθηση», ποὺ ἑστιάζεται στὴ βιωματικὴ & ὁλιστικὴ προσέγγιση στὴ μάθηση καὶ στὸν εἰρηνικό, ἀειφορικὸ ἀκτιβισμὸ γιὰ ὅλες τὶς ἡλικίες 3.

- Μέσω π.χ. «Συμμετοχῆς καί ἐνδυνάμωσης νέων 18-27 ἐτῶν σέ διεθνές πρόγραμμα Findhorn Foundation, Σκωτία 4. Πρόκειται γιὰ τὸ γνωστό μας ἵδρυμα Φίντχορν 5.

- Μέσω τοῦ «Δρᾶστε γιὰ τὴν Ἐλευθερία τῶν Σπόρων», τῶν: «ἡ Σπεῖρα», «Ἀγροναῦτες», «ΒΙΟμόνοια» καὶ τῆς ἐναλλακτικῆς κοινότητας «Πελίτι». Παιδιὰ ὅλων τῶν ἡλικιῶν προσκαλοῦνται σὲ βιωματικὰ καλλιτεχνικὰ ἐργαστήρια ἀφιερωμένα στὴν Ἐλευθερία τῶν Σπόρων 6.

- Μέσω τῆς «Εἰρηνικῆς Διατροφῆς μὲ τὴν εἰρήνη, γαλήνη, ἁρμονικὴ ροὴ καὶ Yoga στὸ πάρκο γιὰ ὅλες τὶς ἡλικίες ... μὲ human mandala, yoga σὲ ζεύγη, ... νὰ βιώσουμε καὶ μὲ τὸ σῶμα μας τὴν Εἰρήνη, Ἰσορροπία, Ἁρμονικὴ Ροὴ καὶ τὴ Σύνδεση 7».

- Μέσω τοῦ: «Ἡ Γλώσσα τῆς Σύνδεσης στὴ σχέση ἐνήλικα-παιδιοῦ» ποὺ ἀπευθύνεται σὲ ὅλους ὅσους ἔχουν νὰ κάνουν μὲ παιδιὰ» 8.

- Μέσω τοῦ «Προγράμματος: ἐκπαίδευση & συμβουλευτική, 18 διαδικτυακῶν συναντήσεων γιὰ τὴν περίοδο 2018-2019», μὲ τίτλο: «Αὐθεντικοί, συνειδητοί, χαρούμενοι γονεῖς / παιδαγωγοὶ» 9.

- Μέσω τοῦ: «Ἐκθέματα τοῦ Μουσείου Ἀκρόπολης συνομιλοῦν μὲ σύγχρονες εἰκαστικὲς δημιουργίες», γιὰ παιδιὰ ἡλικίας 4,5-12 ἐτῶν σὲ ἕνα κύκλο ἕξι δημιουργικῶν συναντήσεων στὸ Νέο Μουσεῖο Ἀκρόπολης 10.

- Μέσω τοῦ: «Γιορτὴ ὅλοι μαζί». Φυτοφαγικὴ τροφή, τὸ εἰρηνικό μας, vegan potluck, τροφὲς ποὺ σέβονται κάθε Ζωὴ καὶ τιμοῦν τὴν Εἰρήνευση στὸν πλανήτη μας 11.

- Μέσω του: «Ἐλᾶτε σ' αὐτὸ τὸ ταξίδι σωματικῆς, ψυχικῆς & πνευματικῆς ἀνάτασης» μὲ ἤχους & ἀρώματα ..., χορό, μουσική, ἠχογαβάθες, σωματικὴ συνειδητότητα, δημιουργία, εἰρηνικὴ / ἐνεργειακὴ διατροφή, δυνατότητα ἀποτοξίνωσης τοῦ φυσικοῦ σώματος, διαλογισμούς, ἐνεργειακοὺς καθαρισμούς, θεραπεῖες, ἐνσυνειδητότητα, εἰρηνικὴ ἐπικοινωνία, ἐνδυνάμωση καὶ ἐσωτερικὴ γαλήνη! 12

- Μέσω τοῦ Προγράμματος «Βιωματικὴ Κατανόηση τῆς Ἰδέας τῆς Ἐκεχειρίας», Βιωματικὸ ἐργαστήριο γιὰ παιδαγωγούς, ἐκπαιδευτικοὺς καὶ ἐμψυχωτὲς ὁμάδων παιδιῶν, ἐφήβων καὶ ἐνηλίκων. Τὸ Πρόγραμμα ὑλοποιεῖται μὲ τὴν εὐγενικὴ δωρεὰ τοῦ Ἱδρύματος Σταῦρος Νιάρχος καὶ μὲ τὴν ἔγκριση τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας 13.

Καὶ ὁλοκληρώνουμε μέ τό: - Ἐργαστήριο «Ἡ Γλώσσα τῆς Σύνδεσης στὴ σχέση Παιδιοῦ-Ἐνήλικα», ὅπου τό ἐργαστήριο συντονίζεται ἀπὸ τὴ Μαρία Ἀ. Ἀγγελή.

Τὸ τραγικὸ βέβαια εἶναι ὅτι τὸ «Ἐργαστήριο» τελοῦσε ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ Κέντρου Στήριξης τῆς Οἰκογένειας (ΚΕΣΟ), Ἐκκλησιαστικοῦ Ἱδρύματος τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν 14.
Αὐτὰ συμβαίνουν δυστυχῶς ὅταν οἱ ὑπεύθυνοι δράσεων τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἐνημερώνονται γιὰ τὰ σχετικὰ θέματα ἢ δὲν φροντίζουν νὰ ἐνημερώνουν γιὰ κάθε ἐξωεκκλησιαστικὴ συνεργασία τὰ ἁρμόδια ἐπὶ τῶν αἱρέσεων ὄργανα τῆς Ἐκκλησίας.
Ὀλοκληρώνοντας τόν σχολιασμό θά θέλαμε νά ὑπογραμμίσουμε ὅτι δέν στοχεύουμε στήν προσβολή ἤ στήν ἀπομείωση τῆς τιμῆς καί τῆς ὑπολήψεως ὅλων τῶν ἀναφερωμένων στό παρόν κείμενο. Θά θέλαμε ὅμως νά προστατεύσουμε τό κοινό ἀπό τό ψυχοφθόρο δηλητήριο, δηλώνοντας ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν βοηθᾶται «νά γνωρίσει τον ἑαυτό του» μέ τίς πρακτικές τοῦ ἀποκρυφισμοῦ καί τῆς «Νέας Ἐποχῆς». Βοηθᾶται καί σώζεται μόνο μέσα στή μία ποίμνη, τήν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, τήν Ἐκκλησία.
____________________________
1. https://www.house-of-light.gr/
2. Στό ἴδιο.
3. http://archive.is/JCw82
4. http://archive.is/YuKT0
5. Ἄρθρο «Ἔθετο αὐτόν ἐργάζεσθαι καί φυλάσσειν», Ὀρθόδοξος Τύπος, 28/2/2020
6. http://polsilas1.blogspot.com/2012/10/blog-post_8.html?m=0
7. http://archive.is/avXd9
8. http://archive.is/MWbm5
9. http://archive.is/rBYN8
10. http://archive.is/LRKTi
11. http://archive.is/QaSJH
12. http://archive.is/ZoAzd
13. https://docslides.net/doc-detail.html?utm_source=slide-AS4NsjO
14. http://archive.is/P5Akp

Πηγές: Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου
https://ethnegersis.blogspot.com/2020/04/blog-post_147.html?

«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μετα πρωτην καὶ δευτεραν νουθεσιαν παραιτοῦ»

 Οι 630 ἁγιοι καὶ θεοφόροι Πατέρες ποὺ συγκρότησαν τὴν Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο στὴ Χαλ- κηδόνα τὸ 451 μ.Χ.  κατεδίκασαν τὴν αἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ. Ἡ καταδίκη αὐτὴ ἦταν κάτι τὸ ἐπιβεβλημένο. Ἄλλωστε, ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἀπευθυνόμενος στὸ μαθητή του Τίτο, ποὺ ἦταν ἐπίσκοπος στὴν Κρήτη, συμβουλεύει: «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ», δηλαδή, αἱρετικὸ ἄνθρωπο ποὺ ἐπι- μένει νὰ δημιουργεῖ σκάνδαλα καὶ διαιρέσεις στὴν Ἐκκλησία, μολονότι τὸν συμβούλευσες γιὰ πρώτη καὶ δεύτερη φορά, παράτησέ τον καὶ ἀπόφευγέ τον. Ὁπωσδήποτε τὸ νὰ ἀποφεύγουμε τοὺς αἱρετικοὺς καὶ νὰ μὴν ἐπικοινωνοῦμε μαζί τους ὅταν αὐτοὶ ἐμμένουν στὴν πλάνη, ἀποτελεῖ μέτρο σκληρὸ καὶ ἐπώδυνο, μέτρο ὅμως τὸ ὁποῖο εἶναι ἀπαραίτητο καὶ ὠφέλιμο. Ἂς δοῦμε λοιπὸν ποιὰ εἶναι ἡ ὠφέλεια αὐτοῦ τοῦ σκληροῦ μέτρου. 

 1. Διαφυλάττει τὴν Εκκλησία 

 Ἡ ἐνέργεια αὐτὴ τῆς διακοπῆς τῆς ἐπικοινωνίας μὲ αἱρετικοὺς πρωτίστως διαφυλάττει τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὸν κίνδυνο γενικότερης ἐκτροπῆς. Ἂν ἀφή- σουμε τοὺς αἱρετικοὺς νὰ δροῦν ἀνενόχλητοι μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ διακινοῦν τὶς ἰδέες τους, τότε ὑπάρχει κίνδυνος νὰ παρασυρθοῦν κάποια ἀσθενὴ ὡς πρὸς τὴν πίστη μέλη της καὶ νὰ ἀκολουθήσουν τὶς πλανεμένες διδασκαλίες τους. Τὸν κίνδυνο αὐτὸ εἶχε ἐπισημάνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν μιλοῦσε γιὰ τελευταία φορὰ στοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐφέσου: Ἀκόμη κι ἀπὸ σᾶς τοὺς ἴδιους, τοὺς εἶχε πεῖ τότε, θὰ ἐμφανιστοῦν ἄνθρωποι ποὺ θὰ διδάσκουν διδασκαλίες οἱ ὁποῖες θὰ διαστρέφουν τὴν ἀλήθεια «τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν», δηλαδὴ μὲ σκοπὸ νὰ παρασύρουν τοὺς πιστοὺς καὶ νὰ τοὺς κάνουν ὀπαδούς τους (Πράξ. κ΄ 30). Καὶ συμπλήρωσε: «διὸ γρηγορεῖτε»‧ γι’ αὐτὸ νὰ προσέχετε! 

 Ὁπωσδήποτε τὴν κύρια εὐθύνη γιὰ τὴ διαφύλαξη τῆς Ἀλήθειας ἔχουν οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ὀφείλουν νὰ διαφωτίζουν συστηματικὰ τοὺς πιστοὺς σὲ θέματα Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ζωῆς καὶ νὰ τοὺς ἐνημερώνουν κάθε φορὰ ποὺ διαπιστώνουν κάποιο κίνδυνο ἐκτροπῆς. Παράλληλα ὅμως καὶ καθένας μας ὀφείλει νὰ μὴν ἐκθέτει τὸν ἑαυτό του σὲ παρόμοιο κίνδυνο. Δηλαδή, νὰ μὴ δέχεται ἐπισκέψεις αἱρετικῶν στὸ σπίτι του, νὰ μὴν ἀνοίγει πρόχειρα κι ἐπιπόλαια συζητήσεις μαζί τους, νὰ μὴν παίρνει κανένα δῶρο ἀπ’ αὐτούς, ὅσο ἑλκυστικὸ κι ἂν εἶναι, καὶ ὁπωσδήποτε νὰ ἐνημερώνει ἐγκαίρως τὸν ἐφημέριο τῆς ἐνορίας του γιὰ κάθε κίνηση αἱρετικῶν ποὺ παρατηρεῖ στὴν περιοχή. Μὲ τὸ νὰ ἀποφεύγουμε λοιπὸν κάθε σχέση μὲ τοὺς αἱρετικοὺς λαμβάνουμε ἀνθρωπίνως τὰ μέτρα μας, ὥστε νὰ μὴν παραπλανηθοῦμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι. Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ μᾶς, ἡ διακοπὴ ἐπικοινωνίας μὲ τὸν αἱρετικὸ ὠφελεῖ καὶ τὸν ἴδιο. Πῶς; 

 2. Μήνυμα ἀφυπνιστικὸ 

 Ἡ διακοπὴ τῆς ἐπικοινωνίας μὲ τὸν αἱρετικὸ ἀποτελεῖ στὴν οὐσία μιὰ ἀκόμη προσπάθεια νὰ τοῦ στείλουμε μήνυμα ἀφυπνιστικὸ γιὰ τὴ σωτηρία του. Ὅταν κάποιος, παρὰ τὶς ἐπανειλημμένες ὑποδείξεις ποὺ τοῦ ἔγιναν, ἐπιμένει στὴν πλάνη καὶ τὴν αἵρεση, δὲν ὑπάρχει ἄλλο μέσο πλέον γιὰ νὰ καταλάβει τὸ ὀλέθριο σφάλμα του παρὰ ἡ ἀποκοπή του ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Βέβαια κάτι τέτοιο εἶναι ὀδυ- νηρό. Ὅπως πονάει κάποιος ὅταν κόβεται κάποιο μέλος τοῦ σώματός του, ἔτσι καὶ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ἐκκλησία, πονάει ὅταν ἀποκόπτεται ἕνα μέλος της. Βέβαια στὸ σημεῖο αὐτὸ ἴσως κάποιοι ἐπικαλεσθοῦν τὸ ἐπιχείρημα τῆς ἀγάπης: Εἶναι σωστὸ ὁ χριστιανός, ποὺ καλεῖται νὰ ἀγαπᾶ καὶ τοὺς ἐχθρούς του ἀκόμη, νὰ κόβει κάθε σχέση μὲ κάποιον συνάνθρωπό του ποὺ παρασύρθηκε στὴν αἵρεση; Ἀλλὰ ἀκριβῶς ἡ ἀγάπη εἶναι αὐτὴ ποὺ ὑπαγορεύει αὐτὴ τὴ φαινομενικὰ σκληρὴ καὶ ἄσπλαχνη στάση. Διότι ἂν παρὰ τὴν ἐμμονή του στὴν αἵρεση ἐμεῖς τοῦ δείχνουμε οἰκειότητα, τότε δὲν τὸν βοηθοῦμε νὰ καταλάβει σὲ ποιὸν καταστροφικὸ δρόμο βρίσκεται. Ἄλλωστε κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι ἔχει περισσότερη ἀγάπη ἀπὸ τὸν εὐαγγελιστὴ τῆς ἀγάπης, τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Θεολόγο, ὁ ὁποῖος συνιστᾶ στοὺς πιστοὺς νὰ μὴ φιλοξενοῦν στὸ σπίτι τους αἱρετικὸ ἄνθρωπο, οὔτε κὰν νὰ τὸν χαιρετοῦν (Β΄ Ἰω. 10). Κι ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Ἰωάννης, ὅταν κάπο- τε πῆγε σ’ ἕνα δημόσιο λουτρὸ καὶ εἶδε ἐκεῖ τὸν αἱρετικὸ Κήρινθο, εἶπε: «Πᾶμε νὰ φύγουμε γρήγορα, διότι ἀφοῦ εἶναι μέσα αὐτὸς ὁ ἐχθρὸς τῆς ἀληθείας, ὑπάρχει κίνδυνος νὰ πέσει τὸ κτήριο καὶ νὰ μᾶς καταπλακώσει»! 

 ❁ ❁ ❁ 

 Ζοῦμε σὲ ἐποχὴ ὅπου ἡ ἐλεύθερη διακίνηση τῶν ἰδεῶν, τὰ ἐξελιγμένα μέσα ἐπικοινωνίας καὶ ὁ καθημερινὸς συγχρωτισμός μὲ ἀνθρώπους διαφό- ρων δογμάτων καὶ θρησκειῶν δημιουργοῦν σύγχυση σὲ θέματα πίστεως καὶ ἀξιῶν καὶ εὐνοοῦν τὴν ἀνάπτυξη μιᾶς νοοτροπίας ποὺ τὰ θεωρεῖ ὅλα ἴδια. Αὐτὸς ὁ θρησκευτικὸς συγκρητισμός, ὅπως ὀνομάζεται, ἀποτελεῖ ἴσως τὸν μεγαλύτερο κίνδυνο ποὺ καλούμαστε νὰ ἀντιμετωπίσουμε ὡς πιστοὶ χριστιανοί.  

Ἂς λάβουμε λοιπὸν τὰ μέτρα μας μὲ βάση τὴν ἁγιοπνευματικὴ διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας οπως ηταν οι 630 ἁγιοι καὶ θεοφόροι Πατέρες ποὺ συγκρότησαν τὴν Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο στὴ Χαλκηδόνα τὸ 451 μ.Χ.,  Τὸ χρέος τῆς ἀγάπης πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς ὑπαγορεύει νὰ ἔχουμε στάση ἐπιφυλακτικὴ καὶ ἰδιαίτερα προσεκτικὴ ἀπέναντί τους. «Στῶμεν καλῶς»!Ο ΣΩΤΗΡ2048

Ποιοί κινοῦν τὰ νήματα;

ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΕΙΣ

Πρέπει νὰ εἶναι κανεὶς πολὺ ἀφελὴς γιὰ νὰ δεχθεῖ ὅτι ἡ πρόσφατη (13-17 Νοεμβρίου) ἐπίσημη ἐπίσκεψη στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τοῦ Μονοφυσίτη Πατριάρχη Ἀντιοχείας καὶ πάσης Ἀνατολῆς κ. Ἰγνατίου-Ἐφραὶμ Β΄ ἦταν ἁπλῶς ἐθιμοτυπική.
Ὁ Μονοφυσίτης Πατριάρχης ἀναγορεύθηκε ἐπίτιμος Διδάκτωρ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἐπισκέφθηκε τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας, τὸν Πρωθυπουργό, τὸν Πρόεδρο τῆς Βουλῆς καὶ ἀκόμη τὸ Θεολογικὸ Οἰκοτροφεῖο τῆς Ἀποστολικῆς Δια­κονίας, τὴν «Ἀποστολὴ» καὶ τὸ Ἵδρυμα Κόκκορη τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν.

Ἂν καὶ ἀποφεύχθηκε συνετῶς ἡ ὑποδοχή του σὲ ναὸ σὲ συνδυασμὸ μὲ ἐκκλησιαστικὴ ἀκολουθία, τὰ ἐρωτήματα ποὺ ἐγείρονται ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη αὐτὴ εἶναι ἰδιαζόντως σοβαρά.

Τὸ πρῶτο ἀφορᾶ στὴν παρουσίασή του. Σ᾿ αὐτὴ τὴν ἴδια τὴν Ἱστοσελίδα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος παρουσιάζεται ὡς ὁ «Συρορθόδοξος Πατριάρχης Ἀντιοχείας καὶ πάσης Ἀνατολῆς κ. Ἰγνάτιος-Ἐφραὶμ Β΄», παρασύροντας σ᾿ αὐτὴ τὴ διατύπωση ὅλα σχεδὸν τὰ Μέσα Ἐνημερώσεως καὶ δημιουργώντας σύγχυση στὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, τὸ ὁποῖο σχηματίζει τὴν ἐντύπωση ὅτι πρόκειται γιὰ Ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο.

Στὴν πραγματικότητα ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ αἱρετικὸ Μονοφυσίτη. Ἐλάχιστα, κυρίως ἐκκλησιαστικά, Ἱστολόγια ἔγραψαν σωστὰ ὅτι εἶναι ὁ Συροϊακωβίτης Πατριάρχης Ἀντιοχείας. Ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ διατύπωση ἐλάχιστα διέλυσε τὴ σύγχυση. Ποιός γνωρίζει ὅτι οἱ Συροϊακωβίτες εἶναι μετριοπαθεῖς μέν, αἱρετικοὶ ὅμως Μονοφυσίτες;

Τὸ μεγάλο βέβαια ἐρώτημα εἶναι τὸ ποιὸς φορέας εἶχε τὴν πρωτοβουλία νὰ προσκαλέσει στὴν Ἑλλάδα τὸν αἱρετικὸ «Ἐπίσκοπο». Στὴν ἀνακοίνωση τῆς Ἐκ­κλησίας δὲν ἀναφέρεται κάτι γι᾿ αὐτό.

Μήπως πρόκειται πάλι γιὰ δάκτυλο τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν», ποὺ θεώρησε ὅτι 30 χρόνια περίπου μετὰ τὴν παταγώδη ἀποτυχία τῶν δύο προδοτικῶν γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία Κοινῶν Δηλώσεων τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς Διαλόγου, ἦρθε ὁ καιρὸς νὰ ἀναζωπυρώσει τὸ ἐγχείρημα γιὰ ἕνωση μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Μονοφυσίτες;
Σὲ κάθε περίπτωση ἀποτελεῖ σοβαρὸ σφάλμα ἡ προβολὴ τοῦ Μονοφυσίτη κ. Ἰγνατίου-Ἐφραὶμ Β΄ ὡς «Συρορθόδοξου Πατριάρχη Ἀντιοχείας» ἀπὸ τὸν ἐπί­σημο Ἱστοχῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Ὀρθόδοξος Πατριάρχης Ἀντιοχείας εἶναι ὁ Ἰωάννης Ι΄.

Ἂν καί…

Ἐδῶ τὸ πρόβλημα εἶναι ἀκόμη σοβαρότερο: Τὸ Ὀρθόδοξο Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας ἀπὸ τὸν προηγούμενο ἀκόμα Πατριάρχη, στηριζόμενο στὶς ἀντορθόδοξες Κοινὲς Δηλώσεις, ἀποκατέστησε ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς Συροϊακωβίτες Μονοφυσίτες.

Καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ πτώση μεγάλη.

Ἀφοῦ τὰ κάστρα πέφτουν πάντα ἀπὸ μέσα…

https://www.osotir.org/2018/11/20/pii-kinoun-ta-nimata/

Τὸ πύρινο δόγμα

Ἡ θύελλα ξέσπασε φοβερή. Οἱ ἄνεμοι μανιασμένοι σάρωναν ἀπὸ τὸ ἕνα μέχρι τὸ ἄλλο ἄκρο τὴν αὐτοκρατορία. Οἱ λύκοι οὔρλιαζαν λυσσασμένοι. Ξέσχιζαν τὸν ἄρραφο χιτώνα. Τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ σπάραζε μὲ φρίκη. Ἦταν ἡ ὥρα τοῦ σκότους. Γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ τὸ τέρας τῆς κολάσεως ὁδηγοῦσε καταματωμένη τὴ Νύμφη τοῦ Χριστοῦ στὸν Γολγοθᾶ. Τὰ θυμωμένα ὄργανά του – Νεστοριανοὶ καὶ Μονοφυσίτες – τὴ μαστίγωναν μὲ μανία, ξέσχιζαν τὶς σάρκες της, τὴν ἔπνιγαν στὸ αἷμα της.

Οἱ λαοὶ στέναζαν…

Ὥσπου τὰ μάτια ὅλων στράφηκαν πρὸς τὴν Πόλη μὲ ἐλπίδα. Πρὸς τὸ προάστιό της, τὴ Χαλκηδόνα, στὴν ἀ­πέναντι, τὴν ἀσιατικὴ πλευρὰ τοῦ Βοσ­πόρου. Ἐκεῖ ποὺ κατέφθαναν ἐναγώνιοι οἱ Ἐπίσκοποι ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς ἀπέραντης αὐτοκρατορίας γιὰ νὰ συγ­κροτήσουν τὴν Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Ἑξακόσιοι τριάντα ̶ περισσότεροι ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἄλλη Σύνοδο,το 451 μ.Χ.

Ἦταν ἄνθρωποι. Κάποιοι ἀπ᾿ αὐτοὺς Ἅγιοι. Ὅλοι τους ὅμως μὲ τὴ διάθεση νὰ διατυπώσουν καὶ νὰ ὁμολογήσουν τὴν ἀλήθεια. Καὶ τὸ ἔκαναν. Διετύπωσαν τὴν ἀλήθεια περὶ τοῦ Χριστοῦ μὲ ἀριστοτεχνικὸ τρόπο στὸν δογματικό τους Ὅρο, τὸ Δόγμα τῆς Χαλκηδόνος, ὅπως ὀνομάζεται. Ἀναδείχθηκαν «τῶν ἁγίων Πατέρων ὁ χορός», ὁ ὁποῖος «τὸ μυστήριον τῆς θεολογίας τρανῶς παρέδωκε τῇ Ἐκκλησίᾳ…». Ἔγιναν «τὰ πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου», ὄργανα τοῦ Πνεύματος, θεοφόροι διάκονοι τῆς ἀμωμήτου πίστεως τῶν Ὀρθοδόξων.

Δὲν ἔκαναν συμβιβασμούς, δὲν ἐπιχείρησαν νὰ ἐπινοήσουν διφορούμενες ἐκφράσεις γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν καὶ τὶς δύο πλευρὲς τῶν ἀντιμαχόμενων αἱρέσεων ποὺ κατεσπάραζαν τὴν Ἐκκλησία.

Διεκήρυξαν μὲ τὸν πιὸ ξεκάθαρο καὶ κρυστάλλινο τρόπο ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι Ἕνας καὶ μόνος, ὁ Αὐτὸς τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος. «Εἷς ἐν δύο φύσεσιν». Ἕνας! Ὄχι δύο, ὅπως βλασφημοῦσαν οἱ Νεστοριανοί. Μὲ δύο φύσεις ὅμως, θεία καὶ ἀνθρώπινη, ὄχι μὲ μία φύση, ὅπως παραληροῦσαν οἱ Μονοφυσίτες. Αὐτὸ διετύπωσαν μὲ ἀκρίβεια στὸν δογματικό τους Ὅρο. Εἶπαν οἱ ἀ­συμβίβαστοι διδάσκαλοι τῆς πίστεως:

«Ἑπόμενοι τοίνυν τοῖς ἁγίοις πατράσιν ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν ὁμολογεῖν υἱὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν συμφώνως ἅπαντες ἐκδιδάσκομεν, τέλειον τὸν αὐτὸν ἐν θεότητι καὶ τέλειον τὸν αὐτὸν ἐν ἀνθρωπότητι, Θεὸν ἀληθῶς καὶ ἄνθρωπον ἀληθῶς… ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν Χριστόν, υἱόν, Κύριον, μονογενῆ, ἐν δύο φύσεσιν ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως γνωριζόμενον».

Ὁ Χριστὸς εἶναι Ἕνας μὲ δύο τέλειες φύσεις, θεία καὶ ἀνθρώπινη, ἑνωμένες στὸ θεῖο Πρόσωπό Του «ἀσυγχύτως, ἀ­τρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως». Τέσ­­σερα χαρακτηριστικὰ ἐπιρρήματα, μὲ τὰ ὁποῖα ἡ μεγάλη Σύνοδος ὅρισε τὴν ἀλήθεια ἔναντι τῶν δύο αἱρέσεων: «Ἀσυγχύτως» καὶ «ἀτρέπτως» κατὰ τῶν Μονοφυσιτῶν, καὶ «ἀδιαιρέτως» καὶ «ἀχωρίστως» κατὰ τῶν Νεστοριανῶν.

Αὐτὸς εἶναι ὁ δογματικὸς Ὅρος τῆς Συνόδου, τὸ Δόγμα τῆς Χαλκηδόνος, τὸ πύρινο δόγμα ποὺ κατέκαυσε τὴν πλάνη.

Ὁ ἐμπνευστὴς ὅλων τῶν πλανῶν, «ὁ ὄφις ὁ μέγας ὁ ἀρχαῖος, ὁ καλούμενος Διάβολος καὶ ὁ Σατανᾶς, ὁ πλανῶν τὴν οἰκουμένην ὅλην» (Ἀποκ. ιβ΄ [12] 9), πάγωσε τὴν ὥρα ποὺ τὰ 630 «πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου» μέσα στὸν ναὸ τῆς ἁγίας μεγαλομάρτυρος Εὐφημίας ἀναφωνοῦσαν: «Πάντες οὕτω πιστεύομεν· μία πίστις, μία γνώμη· πάντες τὸ αὐτὸ φρονοῦμεν, πάντες Ὀρθόδοξοί ἐσμεν· αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων· αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων· αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων· αὕτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἔσωσεν»!

Τὸ μήνυμα τῆς μεγάλης Συνόδου σήμερα, σὲ μιὰ ἐποχὴ πανθρησκειακῆς συγχύσεως καὶ συμβιβασμῶν πρὸς τὶς πλάνες, εἶναι ξεκάθαρο: Ἡ μόνη ἀλήθεια μέσα στὸν κόσμο εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος ἀληθινὸς Θεός, ποὺ ἔγινε καὶ ἄνθρωπος γιὰ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο. Αὐτός! Ὁ Χριστὸς τῶν Ὀρθοδόξων!
Καὶ εἶναι χρέος ὅλων μας νὰ μείνουμε πιστοὶ στὴν πίστη τῶν θεοφόρων Πατέρων μας. Στὸ Δόγμα τους. Διότι τοῦτο τὸ Δόγμα τῆς Χαλκηδόνος, τὸ πύρινο δόγμα τῆς Ὀρθοδοξίας μας εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια, εἶναι τὸ φῶς, ἡ χαρὰ καὶ ἡ ζωὴ τοῦ κόσμου!

https://www.osotir.org/2018/07/13/to-purino-dogma/

Εκτός νόμου οι μαρτυρες του Ιεχωβά στην Ρωσία, ως εξτρεμιστική οργάνωση!

ΔΙΑΒΣΤΕ  ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ  ΕΔΩ http://greeknation.blogspot.gr/2017/03/blog-post_263.html#more

Άγιος Γρηγόριος ο Τριαδικός Θεολόγος και ιεράρχης

 

Ο μέγας αυτός Άγιος Γρηγόριος ο Τριαδικός Θεολόγος και ιεράρχης γεννήθηκε στη Αριανζώ το 329 μ.Χ, ένα μικρό χωριό της Καππαδοκίας, κοντά στη κωμόπολη Ναζιανζώ, εξ ου αναφέρεται και ως Ναζιανζηνός. Οι γονείς του ήτον ευγενείς και δίκαιοι, Γρηγόριος και Νόννα ονόματι, σεβόμενοι εξ αγνοίας τα είδωλα. Αφ’ότου δε εγέννησαν τον Γρηγόριο, ανεγεννήθησαν και αυτοί και εβαπτίσθησαν Χριστιανοί. Ο πατέρας του μάλιστα έγινε αρχιερεύς της Ναζιανζού. Έτσι, ο νεαρός Γρηγόριος ανατρέφεται, μέσα σε χριστιανικό περιβάλλον. Από την παιδική του ηλικία φανέρωσε τα σπάνια χαρίσματα του. Αγάπησε με πάθος τα γράμματα και λόγω της καλής οικονομικής κατάστασης των γονιών του μπόρεσε και σπούδασε στα καλύτερα σχολεία της εποχής του.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην Αθήνα γνώρισε το Μέγα Βασίλειο και στην Αλεξάνδρεια συνάντησε για πρώτη φορά το Μέγα Αθανάσιο και το Μέγα Αντώνιο. Το 365 μ.Χ., ο Βασίλειος έφυγε από την Αθήνα, αλλά ο Γρηγόριος έμεινε και δίδασκε ρητορική για ένα χρόνο. Μετά άφησε κι αυτός την Αθήνα και επέστρεψε στη Ναζιανζώ. Όταν επέστρεψε, βαπτίστηκε χριστιανός από τον πατέρα του και έγραψε για το μυστήριο του βαπτίσματος. Ο Γρηγόριος συνιστά το νηπιοβαπτισμό και διδάσκει στους νέους της Ναζιανζού τη χριστιανική διδασκαλία. Ο πόθος του ήταν να ασκητέψει στον Πόντο κοντά στο φίλο του Βασίλειο, όπου και πήγε. Εκεί με το Βασίλειο έγραψε πολλά συγγράμματα.

Περί τα τέλη του 360 μ.Χ., μετά από παράκληση του πατέρα του αφήνει την έρημο του Πόντου και πηγαίνει στην πατρίδα του. Εκεί κατατάσσεται στις τάξεις του κλήρου, αλλά και πάλι φεύγει στην έρημο με σκοπό να προσευχηθεί, να δυναμώσει πνευματικά και να μπορέσει να φέρει σε πέρας το δύσκολο έργο του κληρικού. Ώριμος πλέον επιστρέφει και υπηρετεί το λαό ως ιερέας βοηθώντας τους φτωχούς και τους αρρώστους. Την περίοδο αυτή ο Ιουλιανός ο Παραβάτης κήρυξε σφοδρό διωγμό εναντίον των χριστιανών. Εναντίον του Ιουλιανού αντέδρασαν οι δύο αγωνιστές της εποχής, ο Βασίλειος και ο Γρηγόριος. Οι λόγοι του Γρηγορίου χτυπούν σκληρά τον παραβάτη και χριστιανομάχο αυτοκράτορα, αλλά το αίμα των χριστιανών χύνεται αλύπητα.

Όταν πέθανε ο Ιουλιανός και σταμάτησε ο διωγμός, ο Γρηγόριος εργάζεται δίπλα στον πατέρα του και τον βοηθά με ζήλο στο κοινωνικό του έργο. Έτσι, η φήμη του Γρηγόριου απλώθηκε σε όλο το χριστιανικό κόσμο. Όταν πέθανε ο πατέρας του, φεύγει πάλι ο Γρηγόριος και πηγαίνει στο μοναστήρι της Αγίας Θέκλας με μοναδικό έργο την προσευχή και τη συγγραφή. Όταν κινδύνευε η Κωνσταντινούπολη από τις αιρέσεις, κάλεσαν το Γρηγόριο να πάει εκεί και να βοηθήσει την εκκλησία. Δεν μπορούσε ν’ αρνηθεί μπροστά στον κίνδυνο της ορθόδοξης πίστης. Πήγε εκεί και με τους πύρινους λόγους του και τα επιχειρήματα του έφερε σε δύσκολη θέση τους αιρετικούς και μετά από σκληρό αγώνα ελευθερώθηκε η εκκλησία. Εκείνο που ανέδειξε το Γρηγόριο μεγάλο δάσκαλο και ποιμένα της εκκλησίας ήταν η υπεράσπιση της ορθοδοξίας, που πέρναγε δύσκολες μέρες, από τον κίνδυνο των Αρειανών.

Στην Κωνσταντινούπολη, μόνο ένας μικρός ναός είχε απομείνει στους ορθοδόξους, που τον ονόμαζαν συμβολικά Αγία Αναστασία, ελπίζοντας πως εκεί θα αναστηθεί ξανά η Ορθοδοξία. Σ’ αυτόν το ναό ο Γρηγόριος εκφώνησε τους περίφημους πέντε λόγους για τη θεότητα του «Υιού και Λόγου του Θεού», με θαυμαστά αποτελέσματα. Η εκκλησία μας με βάση τα υψηλά θεολογικά του κηρύγματα και συγγράμματα τον τίμησε με τον τίτλο του Θεολόγου. Σε λίγο στέφθηκε αυτοκράτορας ο Μέγας Θεοδόσιος καθιερώνοντας με διάταγμα την ορθοδοξία. Τότε αναδείχτηκε ο Γρηγόριος, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως και Πρόεδρος της Β’ Οικουμενικής Συνόδου. Από αυτή τη θέση, το 381μ.Χ., μαζί με άλλους άρχοντες της εκκλησίας στερέωσαν την πίστη και την ορθοδοξία συμπληρώνοντας το Σύμβολο της Πίστεως που άρχισε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος. Όμως η κακία και ο φθόνος δεν άφησαν για πολύ καιρό το Γρηγόριο στον πατριαρχικό θρόνο, επειδή μερικοί επίσκοποι από φθόνο αντέδρασαν στην εκλογή του. Η ευαίσθητη ψυχή του δεν το ανέχθηκε αυτό και για να εξασφαλίσει όμως την ειρήνη της εκκλησίας, με μια ηρωική πράξη, παραιτήθηκε από τον αρχιεπισκοπικό θρόνο και την προεδρία της συνόδου και επέστρεψε στον τόπο του,τη Ναζιανζό και πρόσφερε τις υπηρεσίες του από το βαθμό του επισκόπου περνώντας την υπόλοιπη ζωή του με προσευχή, διάβασμα και συγγραφή βιβλίων.

Ένα πρωινό, στις 25 Ιανουαρίου το 391 μ.Χ., άφησε τα γήινα, για να πάει αιώνια κοντά στον αγαπημένο του Κύριο. Η αγία κάρα του βρίσκεται στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου στο Άγιον Όρος (το υπολοιπο λειψανο του βρισκεται στην Νεα Καρβαλη ,εξω απο την Καβαλα).Ο Γρηγόριος διακρίθηκε για τον αγνό του χαρακτήρα και τις πολλές αρετές καθώς και για το τεράστιο συγγραφικό του έργο, που περιλαμβάνει λόγους, επιστολές και ποιήματα. Η Εκκλησία μας τον κατέταξε ανάμεσα στους αγίους της και τον τιμά ξεχωριστά στίς 25 Ιανουαρίου καθώς και στις 30 του ίδιου μήνα, γιορτή των Τριών Ιεραρχών.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ 

Χρυσοσπηλαιώτισσα: «Επιστρέφω εις την Ορθοδοξίαν…» (ΦΩΤΟ)

ΜΕΓΑΛΟΣ  Ο  ΘΕΟΣ ΤΗΣ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ! Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΕΟΣ Ο ΙΗΣΟΥΣ  ΧΡΙΣΤΟΣ ,Η ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ !

«Επιστρέφω εις την Ορθοδοξίαν..»
       Αυτά ήταν τα λόγια της πρώην Πεντηκοστιανής Κ.Κ. η οποία διά του Ιερού Μυστηρίου του Χρίσματος εισήλθε εις την Ορθόδοξη Εκκλησία.

         Το Ιερό Μυστήριο έγινε την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου-Χρυσοσπηλαιωτίσσης με την ευλογία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κκ.Ιερωνύμου με την παρουσία πολλών πιστών.

      Η συγκίνηση τόσο της ιδίας, η οποία κατηχήθηκε από τον πρωτοπρεσβύτερο π.Αθανάσιο Αττάρτ,όσο και των παρευρισκομένων ήταν πολύ μεγάλη!
        Ας ευχηθούμε ο Θεός να φέρει και νέα μέλη από την πλάνη των αιρέσεων στην Ορθοδοξία!

Εκ του Ιερου Ναου

http://perivolipanagias.blogspot.com/2016/09/blog-post_200.html.

Ποιες Είναι οι Βασικές Διαφορές Μεταξύ Ορθοδοξίας και Καθολικισμού

Του Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, Ιεροθέου
    1. Οι Επίσκοποι της Παλαιάς Ρώμης, παρά τις μικρές και μη ουσιαστικές διαφορές, είχαν πάντοτε κοινωνία με τους Επισκόπους της Νέας Ρώμης και τους Επισκόπους της Ανατολής μέχρι το 1009-1014, όταν για πρώτη φορά κατέλαβαν τον θρόνο της Παλαιάς Ρώμης οι Φράγκοι Επίσκοποι. Μέχρι το 1009 οι Πάπες της Ρώμης και οι Πατριάρχες της Κωνσταντινουπόλεως ήσαν ενωμένοι στον κοινό αγώνα εναντίον των Φράγκων Ηγεμόνων και Επισκόπων, αλλά και των κατά καιρούς αιρετικών.

     2. Οι Φράγκοι στην Σύνοδο της Φραγκφούρτης το 794 κατεδίκασαν τις αποφάσεις της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου και την τιμητική προσκύνηση των ιερών εικόνων. Επίσης το 809 οι Φράγκοι εισήγαγαν στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque, την διδασκαλία δηλαδή περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος εκ του Πατρός και εκ του Υιού. Αυτήν την εισαγωγή κατεδίκασε τότε και ο ορθόδοξος Πάπας της Ρώμης. Στην Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως επί Μεγάλου Φωτίου, στην οποία συμμετείχαν και εκπρόσωποι του ορθοδόξου Πάπα της Ρώμης, κατεδίκασαν όσους είχαν καταδικάσει τις αποφάσεις της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου και όσους προσέθεσαν στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque. Όμως για πρώτη φορά ο Φράγκος Πάπας Σέργιος Δ’ το 1009 στην ενθρονιστήρια επιστολή του προσέθεσε στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque και ο Πάπας Βενέδικτος Η’ εισήγαγε το πιστεύω με το Filioque στην λατρεία της Εκκλησίας, οπότε ο Πάπας διεγράφη από τα δίπτυχα της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

    3. Η βασική διαφορά μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Παπισμού βρίσκεται στην διδασκαλία περί της ακτίστου ουσίας και ακτίστου ενεργείας του Θεού. Ενώ οι Ορθόδοξοι πιστεύουμε ότι ο Θεός έχει άκτιστη ουσία και άκτιστη ενέργεια και ότι ο Θεός έρχεται σε κοινωνία με την κτίση και τον άνθρωπο με την άκτιστη ενέργειά Του, εν τούτοις οι Παπικοί πιστεύουν ότι στον Θεό η άκτιστη ουσία ταυτίζεται με την άκτιστη ενέργειά Του (actus purus) και ότι ο Θεός επικοινωνεί με την κτίση και τον άνθρωπο δια των κτιστών ενεργειών Του, δηλαδή ισχυρίζονται ότι στον Θεό υπάρχουν και κτιστές ενέργειες. Οπότε η Χάρη του Θεού δια της οποίας αγιάζεται ο άνθρωπος θεωρείται ως κτιστή ενέργεια. Αλλά έτσι δεν μπορεί να αγιασθή.

Από αυτήν την βασική διδασκαλία προέρχεται η διδασκαλία περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος εκ του Πατρός και εκ του Υιού, το καθαρτήριο πύρ, το πρωτείο του Πάπα κλπ.

4. Εκτός από την θεμελιώδη διαφορά μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Παπισμού στο θέμα της ουσίας και ενεργείας στον Θεό, υπάρχουν άλλες μεγάλες διαφορές, που έγιναν κατά καιρούς αντικείμενα θεολογικών διαλόγων, ήτοι:

– το Filioque, ότι το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Υιό με αποτέλεσμα να μειώνεται η μοναρχία του Πατρός, να καταργήται η τέλεια ισότητα των προσώπων της Αγίας Τριάδος, να υποτιμάται το Άγιον Πνεύμα ως μη ισοδύναμο και ομόδοξο με τα άλλα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, αφού παρουσιάζεται ωσεί “πρόσωπο στείρο”,

– η χρησιμοποίηση αζύμου άρτου στην θεία Ευχαριστία που παραβαίνει τον τρόπο με τον οποίο ο Χριστός ετέλεσε το μυστικό δείπνο,

– ο καθαγιασμός των “τιμίων δώρων” που γίνεται όχι με την επίκληση, αλλά με την απαγγελία των ιδρυτικών λόγων του Χριστού “λάβετε φάγετε… πίετε εξ αυτού πάντες…”,

– η θεωρία ότι η σταυρική θυσία του Χριστού εξιλέωσε την θεία δικαιοσύνη, που παρουσιάζει τον Θεό Πατέρα ως φεουδάρχη και παραθεωρεί την Ανάσταση,

– η θεωρία περί της “περισσευούσης αξιομισθίας” του Χριστού και των αγίων που την διαχειρίζεται ο Πάπας,

– ο χωρισμός και η διάσπαση μεταξύ των μυστηρίων Βαπτίσματος, Χρίσματος, και θείας Ευχαριστίας,

– η διδασκαλία περί της κληρονομήσεως της ενοχής του προπατορικού αμαρτήματος,

– οι λειτουργικές καινοτομίες σε όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας (Βάπτισμα, Χρίσμα, Ιερωσύνη, Εξομολόγηση, Γάμος, Ευχέλαιον),

– η μη μετάληψη των λαϊκών από το “Αίμα” του Χριστού,

– το πρωτείο του Πάπα, κατά το οποίο ο Πάπας είναι “ο episcopus episcoporum και η πηγή της ιερατικής και της εκκλησιαστικής εξουσίας, είναι η αλάθητος κεφαλή και ο Καθηγεμών της Εκκλησίας, κυβερνών αυτήν μοναρχικώς ως τοποτηρητής του Χριστού επί της γής” (Ι. Καρμίρης). Με αυτήν την έννοια ο Πάπας θεωρεί τον εαυτό του διάδοχο του Αποστόλου Πέτρου, στον οποίον υποτάσσονται οι άλλοι Απόστολοι, ακόμη και ο Απόστολος Παύλος,

– η μη ύπαρξη συλλειτουργίας κατά τις λατρευτικές πράξεις,

– το αλάθητο του Πάπα,

– το δόγμα της ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου και γενικά η μαριολατρεία, κατά την οποία η Παναγία ανυψώνεται στην Τριαδική θεότητα και μάλιστα γίνεται λόγος και για Αγία Τετράδα,

– οι θεωρίες της analogia entis και analogia fidei που επικράτησαν στον δυτικό χώρο.

– η συνεχής πρόοδος της Εκκλησίας στην ανακάλυψη των πτυχών της αποκαλυπτικής αλήθειας,

– η διδασκαλία περί του απολύτου προορισμού,

– η άποψη περί της ενιαίας μεθοδολογίας για την γνώση του Θεού και των κτισμάτων, η οποία οδήγησε στην σύγκρουση μεταξύ θεολογίας και επιστήμης.

5. Επίσης, η μεγάλη διαφοροποίηση, η οποία δείχνει τον τρόπο της θεολογίας βρίσκεται και στην διαφορά μεταξύ σχολαστικής και ησυχαστικής θεολογίας. Στην Δύση αναπτύχθηκε ο σχολαστικισμός, ως προσπάθεια διερεύνησης όλων των μυστηρίων της πίστεως με την λογική (Άνσελμος Καντερβουρίας, Θωμάς Ακινάτης), ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία επικρατεί ο ησυχασμός, δηλαδή η κάθαρση της καρδιάς και ο φωτισμός του νού, για την απόκτηση της γνώσης του Θεού. Ο διάλογος μεταξύ του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και του σχολαστικού και ουνίτη Βαρλαάμ είναι χαρακτηριστικός και δείχνει την διαφορά.

6. Συνέπεια όλων των ανωτέρω είναι ότι στον Παπισμό έχουμε απόκλιση από την ορθόδοξη Εκκλησιολογία. Ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία δίνεται μεγάλη σημασία στην θέωση που συνίσταται στην κοινωνία με τον Θεό, δια της οράσεως του ακτίστου Φωτός, οπότε οι θεούμενοι συνέρχονται σε Οικουμενική Σύνοδο και οριοθετούν ασφαλώς την αποκαλυπτική αλήθεια σε περιπτώσεις συγχύσεως, εν τούτοις στον Παπισμό δίνεται μεγάλη σημασία στον θεσμό του Πάπα, ο οποίος Πάπας υπέρκειται ακόμη και από αυτές τις Οικουμενικές Συνόδους. Σύμφωνα με την λατινική θεολογία “η αυθεντία της Εκκλησίας υπάρχει τότε μόνον όταν στηρίζεται και εναρμονίζεται με την θέληση του Πάπα. Σε αντίθετη περίπτωση εκμηδενίζεται”. Οι Οικουμενικές Σύνοδοι θεωρούνται ως “συνέδρια του Χριστιανισμού που συγκαλούνται υπό την αυθεντία και την εξουσία και την προεδρία του Πάπα”. Αρκεί να βγή ο Πάπας από την αίθουσα της Οικουμενικής Συνόδου, οπότε αυτή παύει να έχη κύρος. Ο Επίσκοπος Μαρέ έγραψε: “θά ήταν πιο ακριβείς οι ρωμαιοκαθολικοί αν εκφωνώντας το “Πιστεύω” έλεγαν: “καί εις έναν Πάπαν” παρά να λένε: “καί εις μίαν… Εκκλησίαν””.

Επίσης, “η σημασία και ο ρόλος των Επισκόπων μέσα στην ρωμαϊκή Εκκλησία δεν είναι παρά απλή εκπροσώπηση της παπικής εξουσίας, στην οποία και οι ίδιοι οι Επίσκοποι υποτάσσονται, όπως οι απλοί πιστοί”. Στην παπική εκκλησιολογία ουσιαστικά υποστηρίζεται ότι “η αποστολική εξουσία εξέλιπε με τους αποστόλους και δεν μετεδόθη στους διαδόχους τους επισκόπους. Μονάχα η παπική εξουσία του Πέτρου, υπό την οποίαν βρίσκονταν όλοι οι άλλοι, μετεδόθη στους διαδόχους του Πέτρου, δηλαδή στους Πάπες”. Μέσα σε αυτήν την προοπτική υποστηρίζεται από την παπική “Εκκλησία” ότι όλες οι Εκκλησίες της Ανατολής είναι διϊστάμενες και έχουν ελλείψεις και κατά οικονομίαν μας δέχονται σε κοινωνία, και βέβαια κατ’ οικονομίαν μας δέχονται ως αδελφάς Εκκλησίας, επειδή αυτή αυτοθεωρείται ως μητέρα Εκκλησία και εμάς μας θεωρούν θυγατέρες Εκκλησίες.

7. Το Βατικανό είναι κράτος και ο εκάστοτε Πάπας είναι ο ηγέτης του Κράτους του Βατικανού. Πρόκειται για μια ανθρωποκεντρική οργάνωση, για μια εκκοσμίκευση και μάλιστα θεσμοποιημένη εκκοσμίκευση. Το Κράτος του Βατικανού ιδρύθηκε το 755 από τον Πιπίνο τον Βραχύ, πατέρα του Καρλομάγνου και στην εποχή μας αναγνωρίσθηκε το 1929 από το Μουσολίνι. Είναι σημαντική η αιτιολογία της ανακηρύξεως του Παπικού Κράτους, όπως το υποστήριξε ο Πίος ΙΑ’: “ο επί της γης αντιπρόσωπος του Θεού δεν δύναται να είναι υπήκοος επιγείου κράτους”. Ο Χριστός ήταν υπήκοος επιγείου κράτους, ο Πάπας δεν μπορεί να είναι! Η παπική εξουσία συνιστά θεοκρατία, αφού η θεοκρατία ορίζεται ως ταύτιση κοσμικής και εκκλησιαστικής εξουσίας σε ένα πρόσωπο. Σήμερα θεοκρατικά κράτη είναι το Βατικανό και το Ιράν.

Είναι χαρακτηριστικά τα όσα υποστήριξε στον ενθρονιστήριο λόγο του ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ’ (1198-1216): “Αυτός που έχει τη νύμφη είναι ο νυμφίος. Αλλά η νύμφη αυτή (η Εκκλησία) δε συνεζεύχθη με κενά τα χέρια, αλλά πρόσφερε σε μένα ασύγκριτη πολύτιμη προίκα, δηλ. την πληρότητα των πνευματικών αγαθών και την ευρύτητα των κοσμικών, το μεγαλείο και την αφθονία αμφοτέρων… Σά σύμβολα των κοσμικών αγαθών μου έδωσε το Στέμμα, τη Μίτρα υπέρ της Ιερωσύνης, το Στέμμα για τη βασιλεία και με κατέστησε αντιπρόσωπο Εκείνου, στο ένδυμα και στο μηρό του οποίου γράφτηκε: ο Βασιλεύς των βασιλέων και Κύριος των κυρίων”.

Επομένως, υπάρχουν μεγάλες θεολογικές διαφορές, οι οποίες καταδικάσθηκαν από την Σύνοδο επί Μεγάλου Φωτίου και στην Σύνοδο επί αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, όπως φαίνεται και στο “Συνοδικό της Ορθοδοξίας”. Επί πλέον και οι Πατέρες της Εκκλησίας και οι Τοπικές Σύνοδοι μέχρι τον 19ο αιώνα καταδίκαζαν όλες τις πλάνες του Παπισμού. Το πράγμα δεν θεραπεύεται ούτε βελτιώνεται από κάποια τυπική συγγνώμη που θα δώση ο Πάπας για ένα ιστορικό λάθος, όταν οι θεολογικές απόψεις του είναι εκτός της Αποκαλύψεως και η Εκκλησιολογία κινείται σε εσφαλμένο δρόμο, αφού μάλιστα ο Πάπας παρουσιάζεται ως ηγέτης του Χριστιανικού κόσμου, ως διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου και βικάριος – αντιπρόσωπος του Χριστού πάνω στην γή, ωσάν ο Χριστός να έδωσε την εξουσία του στον Πάπα και Εκείνος αναπαύεται ευδαίμων στους Ουρανούς.

http://www.pronews.gr/portal/item/ποιες-είναι-οι-βασικές-διαφορές-μεταξύ-ορθοδοξίας-και-καθολικισμού

Η Απατηλή Λάμψη της Σαϊεντολογίας

 

Η σάλα του Novotel της Αχαρνών είναι μισοσκότεινη, με την οθόνη προβολής να αποτελεί τη μόνη φωτεινή πηγή, και είναι γεμάτη με καρέκλες που κοιτάζουν προς την οθόνη, αλλά μόνο οι μισές είναι γεμάτες, με μερικές δεκάδες Σαϊεντολόγους που παρακολουθούν την προβολή σιωπηλά, σχεδόν ευλαβικά. Δεν μοιάζουν ούτε φτωχοί ούτε πλούσιοι, ούτε τρελοί, ούτε παρανοϊκοί, ούτε σατανικοί. Δεν ψάλλουν ύμνους, δεν κοιτάζουν τριγύρω, δεν μιλούν μεταξύ τους, μόνο παρακολουθούν το DVD μιας εκδήλωσης που έγινε στην Αμερική λίγες μέρες νωρίτερα, στις 13 Μαρτίου του 2006, μιας εκδήλωσης πολύ επίσημης, με τον ηγέτη της Εκκλησίας Ντέιβιντ Μισκάβιτζ να μιλά από το πόντιουμ, και μετά έναν ιστορικό να παρουσιάζει απίστευτα ασήμαντες και εξαντλητικά βαρετές λεπτομέρειες από τη ζωή του ιδρυτή της Σαϊεντολογίας Λ. Ρον Χάμπαρντ, και από κάτω τον Τζον Τραβόλτα, τη Τζένα Έλφμαν και εκατοντάδες ακόμα πιστούς με τα καλά τους να χειροκροτούν όρθιοι στο τέλος κάθε βίντεο. Οι θεατές του Novotel παρακολουθούν την οθόνη σιωπηλοί, και κάποιοι μοιάζουν συγκινημένοι, και στο τέλος κάθε βίντεο χειροκροτούν κι αυτοί, και στο τέλος του πρώτου μέρους, όταν ακούγεται η φωνή του Χάμπαρντ, ένα ηχογραφημένο voice over πάνω από ηλιοβασιλέματα και παχουλά σύννεφα, οι Έλληνες Σαϊεντολόγοι που έχουν συγκεντρωθεί εδώ, αυτή τη μέρα, την 1η Απριλίου, τη μέρα γενεθλίων του ιδρυτή της Εκκλησίας τους, σηκώνονται όρθιοι και χειροκροτούν την οθόνη προβολής και το DVD που παίζει, με βουρκωμένα μάτια.

--

Ο Λαφαγιέτ Ροναλντ Χάμπαρντ, γεννημένος το 1911, ήταν ένας συγγραφέας ιστοριών επιστημονικής φαντασίας με εξωγήινους και τέρατα, τις οποίες πουλούσε σε φτηνά pulp περιοδικά τη δεκαετία του ’40. Σύμφωνα με τη βιογραφία του συναδέλφου του Λόιντ Έσμπαχ, ο Χάμπαρτ δήλωσε στα τέλη εκείνης της δεκαετίας: «Θα ήθελα να ξεκινήσω μια θρησκεία. Εκεί είναι τα πολλά λεφτά».
Το 1950 γνώρισε την επιτυχία όταν το βιβλίο του «Διανοητική», ένα εγχειρίδιο αυτοβελτίωσης 700 σελίδων έγινε best seller. Δύο χρόνια αργότερα, ο Χάμπαρντ ξανάγραψε τη Διανοητική εισάγοντας την ιδέα της Σαϊεντολογίας, που υποσχόταν όχι απλά την λύση των προβλημάτων του ατόμου, αλλά την ουσιαστική βελτίωση των χαρακτηριστικών του. Το 1954 ιδρύθηκε η πρώτη εκκλησία της Σαϊεντολογίας: Ο εκκεντρικός κοκκινομάλλης λάτρης των ταινιών του Χόλιγουντ και του αποκρυφισμού είχε πια την δικιά του, προσωπική θρησκεία.
Αν και, εδώ που τα λέμε, δεν μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε ακριβώς «θρησκεία».

Σύμφωνα με τη βιογραφία του συναδέλφου του Λόιντ Έσμπαχ, ο Χάμπαρτ δήλωσε στα τέλη εκείνης της δεκαετίας: «Θα ήθελα να ξεκινήσω μια θρησκεία. Εκεί είναι τα πολλά λεφτά».

Η Σαϊεντολογία βασίζεται στην ιδέα ότι όλα τα προβλήματα του ανθρώπου, ψυχικά και σωματικά, είναι το αποτέλεσμα της «Αντιδραστικής Διάνοιας», το τμήμα της διάνοιας που δεν ελέγχεται από τη θέληση του ατόμου. Τα φάρμακα και η ψυχοθεραπεία θεωρούνται όχι απλά αναποτελεσματικές θεραπείες, αλλά ξεκάθαρα επικίνδυνες και η χρήση τους απαγορεύεται. Για τη Σαϊεντολογία, όλα τα προβλήματα βασίζονται στην ψυχή, και λύνονται με το ώντιτινγκ, μια θεραπεία κατά την οποία ένας ειδικός (ώντιτορ) συζητά με τον ασθενή/πιστό/πελάτη για τα προβλήματά του. Το ώντιτινγκ γίνεται συνήθως με τη βοήθεια του «ηλεκτρόμετρου», μια συσκευή που μοιάζει με τον ανιχνευτή ψέματος και μετρά τα μικρά ηλεκτρικά φορτία του σώματος, κατά τη διάρκεια της κουβέντας. Έτσι ο ώντιτορ ξέρει πότε αυτός που έχει απέναντί του λέει αλήθεια ή ψέματα. Ένα μοναδικό χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει τη Σαϊεντολογία από όλες τις άλλες θρησκείες του κόσμου είναι το ότι χρεώνει όλες –μα όλες- τις λειτουργίες που παρέχει στους πιστούς. Τα ώντιτινγκ προσφέρονται σε κομμάτια των 12,5 ωρών, και τα αρχικά στάδια στις ΗΠΑ κοστίζουν 750 δολάρια, ενώ στην Ελλάδα είναι πολύ πιο φτηνά, μόλις 175 ευρώ. Όσο προχωρά ο νέος «πιστός», όμως, τα πράγματα περιπλέκονται, και οι θεραπείες κοστίζουν όλο και περισσότερο, φτάνοντας τα 8000 και 9000 δολάρια στην Αμερική. Στην Ελλάδα, η εξέταση για ΟΤ ΙΙΙ κόστιζε 4 εκ. δραχμές το 1995.

 

Ένα μοναδικό χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει τη Σαϊεντολογία από όλες τις άλλες θρησκείες του κόσμου είναι το ότι χρεώνει όλες –μα όλες- τις λειτουργίες που παρέχει στους πιστούς.

OT σημαίνει Operating Thetan, δηλαδή Ενεργός Θήτα, και είναι ο στόχος όλων των Σαϊεντολόγων. Μετά από ατέλειωτα ώντιτινγκ (και πολλές χιλιάδες ευρώ) ο υποψήφιος θα φτάσει σ’ αυτό το στάδιο, που υποτίθεται ότι σημαίνει πως κατέχει εξαιρετικές πνευματικές δυνατότητες. Υπάρχουν 8 επίπεδα OT –ο Τομ Κρουζ είναι ΟΤ VII, στο προτελευταίο στάδιο δηλαδή. Το πιο δύσκολο είναι το OTIII, γιατί όποιος φτάσει εκεί αποκτά το δικαίωμα να μάθει τα μυστικά του σύμπαντος.
Ένα άλλο μοναδικό χαρακτηριστικό της Σαϊεντολογίας που δεν συναντάται σε καμία άλλη θρησκεία, είναι το ότι αποκρύπτει βασικά στοιχεία του δόγματός της από τους πιστούς. Πράγματι, αν και δεν στο λένε στην αρχή, η Σαϊεντολογία έχει δόγμα, μια ιστορία δημιουργίας για το πώς φτιάχτηκε ο κόσμος, τι είναι ο άνθρωπος κλπ. Πρέπει να φτάσεις στην πολύ υψηλή (και πανάκριβη) βαθμίδα OTIII για να τη μάθεις, ωστόσο, ένα μυστικό που η Εκκλησία φυλούσε με νύχια και με δόντια, μέχρι που διέρρευσε στο Ίντερνετ και το έμαθε όλος ο κόσμος. Αυτοί που φτάνουν στο ΟΤΙΙΙ παίρνουν έναν φάκελο που περιέχει, με λεπτομέρειες, την ιστορία του σύμπαντος και της ανθρωπότητας.
Είναι μια ιστορία με εξωγήινους.
---
Πριν από 75 εκατομμύρια χρόνια ένας σατανικός άρχοντας, ο Ξένου, ήλεγχε 76 πλανήτες στο μέρος του γαλαξία που βρίσκεται η γειτονιά μας. Οι πλανήτες ήταν πυκνοκατοικημένοι και παρηκμασμένοι, ωστόσο, οπότε ο Ξένου μάζεψε τα 13,5 τρισεκατομμύρια εξωγήινων που τους κατοικούσαν και τους έφερε όλους στη Γη, και τους πέταξε στα ηφαίστεια στα οποία έριξε μετά βόμβες με αποτέλεσμα να εκραγούν όλα ταυτόχρονα και να πεθάνουν όλοι. Οι ψυχές των νεκρών εξωγήινων, που ονομάστηκαν «Θήτα», πέταξαν στον ουρανό της Γης για να πέσουν στις ηλεκτρονικές παγίδες του Ξένου, ο οποίος ενέθεσε στο άυλο μυαλό τους τις ψεύτικες δοξασίες περί Θεού, Χριστού και οργανωμένων θρησκειών. Πολλές από αυτές τις ψυχές στη συνέχεια στοίχειωσαν τα ανθρώπινα όντα. Ο καθένας μας, δηλαδή, είναι μια ψυχή ενός αδικοχαμένου εξωγήινου παγιδευμένη σε ένα ανθρώπινο σώμα. Ή περισσότερες από μία. Μπορεί στο κορμί σας αυτή τη στιγμή να συμβαίνει μια εξωγήινη παρτούζα ξαναμμένων Θήτα. Κανείς δεν ξέρει.

Σύντομα ο Χάμπαρντ θα αναγκαζόταν να μεταφέρει την έδρα της στην Αγγλία, και στη συνέχεια, όταν έγινε σαφές ότι κανένα δυτικό κράτος δεν θα νομιμοποιούσε την παρουσία της «θρησκείας» του στο έδαφός της, σε ένα μικρό στόλο σκαφών, που έκαναν το γύρο του κόσμου, μακριά από τη δικαιοδοσία οποιουδήποτε κράτους και οποιασδήποτε εφορίας.

Η Εκκλησία που πρεσβεύει αυτές τις μπούρδες αυτοπροβάλλεται ως «η πιο ραγδαία αναπτυσσόμενη θρησκεία του κόσμου», μιλά για 10.000.000 μέλη, ενώ κάποιοι υπολογίζουν την περιουσία της (κυρίως σε real estate, την αγαπημένη επένδυση των θρησκειών) να φτάνει τα δισεκατομμύρια δολάρια. Η αλήθεια μοιάζει να είναι πολύ διαφορετική, όμως. Σύμφωνα με μια έρευνα του City University της Νέας Υόρκης, το 2001 οι άνθρωποι που δήλωναν Σαϊεντολόγοι στις ΗΠΑ δεν ήταν περισσότεροι από 55.000. Ψύχραιμες εκτιμήσεις μιλούν για 100-200.000 μέλη παγκοσμίως, ενώ ακόμα και με στοιχεία της ίδιας της εκκλησίας, στις διδασκαλίες της Εκκλησίας του Κλίαργουότερ της Φλόριντα, της ανεπίσημης «πρωτεύουσας» της Σαϊεντολογίας, συμμετείχαν λίγο περισσότεροι από 6000 άνθρωποι το 2004 –από 11.210 το 1989. Στην Ευρώπη, φυσικά, η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη, καθώς στα περισσότερα κράτη η Σαϊεντολογία δεν αναγνωρίζεται ως θρησκεία και διώκεται, με αποτέλεσμα στη Γερμανία ή τη Γαλλία να είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Στη δε Ελλάδα, τα μέλη που είδα στην (σημαντική, υποτίθεται) εκδήλωση για τα γενέθλια του Χάμπαρντ σε καμία περίπτωση δεν ξεπερνούσαν τα εκατό. Η αιτία για την καταφανή και παταγώδη αποτυχία της εκτός ΗΠΑ είναι φυσικά οι διώξεις της από τις απανταχού αρχές, τις οποίες η οργάνωση παρουσιάζει ως άδικες και ρατσιστικές. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, ωστόσο, και η Σαϊεντολογία δεν είναι μια αθώα θρησκεία που απλά προσπαθεί να διδάξει τα πιστεύω της ελεύθερα και δημοκρατικά.
---
Ο Αντώνης Μποσνακούδης είναι ένας φαλακρός διοπτροφόρος δημοσιογράφος γεμάτος ενέργεια, που μιλάει παθιασμένα για το θέμα της Σαϊεντολογίας, ένα θέμα που έχει μελετήσει καλά. Ήταν ο ίδιος μέλος του Κέντρου Εφαρμοσμένης Φιλοσοφίας Ελλάδος, του περιβόητου ΚΕΦΕ, που ήταν στην πράξη η ελληνική «Αποστολή» της Εκκλησίας της Σαϊεντολογίας, μέχρι που αποπέμφθηκε, όπως υποστηρίζει ο ίδιος στο βιβλίο του, «Μισθοφόροι της Νέας Τάξης» (εκδ. Πελασγός) «λόγω της δημοσιογραφικής του ιδιότητας». Μου περιγράφει την εικόνα μιας οργάνωσης δαιδαλώδους και μοχθηρής, που προσπαθεί να ελέγξει το νου των μελών της, έχει μυστηριώδεις διασυνδέσεις σε υψηλά πόστα και ασκεί σκοτεινή επιρροή σε σημαντικά κέντρα. Αν και αυτά μοιάζουν λίγο υπερβολικά, η αλήθεια είναι ότι η Σαϊεντολογία από την αρχή αντιμετώπισε διώξεις και προβλήματα από τις αρχές των χωρών στις οποίες δραστηριοποιήθηκε, ακόμα και χωρών ανεκτικών σε μειονοτικές ιδεολογίες και μικρές θρησκείες.
Στην Αμερική τα προβλήματα άρχισαν από πολύ νωρίς. Το 1963 η FDA κατάσχεσε εκατοντάδες ηλεκτρόμετρα, και σύντομα ο Χάμπαρντ θα αναγκαζόταν να μεταφέρει την έδρα της στην Αγγλία, και στη συνέχεια, όταν έγινε σαφές ότι κανένα δυτικό κράτος δεν θα νομιμοποιούσε την παρουσία της «θρησκείας» του στο έδαφός της, σε ένα μικρό στόλο σκαφών, που έκαναν το γύρο του κόσμου, μακριά από τη δικαιοδοσία οποιουδήποτε κράτους –και οποιασδήποτε εφορίας. Ταυτόχρονα, άρχισαν τα αντίμετρα. Το FBI σε εφόδους του στα γραφεία της οργάνωσης στην Ουάσινγκτον βρήκε και κατάσχεσε μηχανισμούς υποκλοπών, εργαλεία διαρρήξεων και 90000 σελίδες εγγράφων. Έντεκα αξιωματούχοι της Εκκλησίας, συμπεριλαμβανομένης της τρίτης γυναίκας του Χάμπαρντ, πήγαν φυλακή. Στην Ευρώπη η παρουσία της είναι μηδαμινή (αν και δυσανάλογα θορυβώδης) εξαιτίας των διώξεων που δεν στρέφονται κατά της θρησκευτικής της υπόστασης, αλλά κατά των πρακτικών που ακολουθεί. Για να διερευνήσουμε αυτές τις πρακτικές, καλό θα είναι να ρίξουμε μια ματιά στην πρόσφατη ιστορία της οργάνωσης στην Ελλάδα, όταν αναγκάστηκε να τα βάλει με την πανίσχυρη δύναμη που λέγεται Ελληνικό Σόι.
---
Η Ντόρα Αποστολοπούλου ήταν μια νεαρή και δραστήρια κοπέλα όταν έπιασε δουλειά στο ΚΕΦΕ. Πολύ σύντομα οι σχέσεις της με την οικογένειά της άρχισαν να δοκιμάζονται. Η Ντόρα έγινε μέλος της Εκκλησίας της Σαϊεντολογίας και, αντί να βγάζει, άρχισε να απομυζά χρήματα από τους δικούς της. Στη συνέχεια ήρθαν οι εντάσεις, οι τσακωμοί, με αποκορύφωμα την ανακοίνωση της Ντόρας ότι θα πάει ταξίδι με το σκάφος της οργάνωσης, που αλώνιζε τους ωκεανούς του κόσμου «εκπαιδεύοντας» τα μέλη, και ενίοτε μεταφέροντας τον Τομ Κρουζ και τον Τζον Τραβόλτα στις διακοπές τους.

 

 Ο πατέρας Ανδρέας Αποστολόπουλος πήρε την κατάσταση στα χέρια του, και μπούκαρε στα γραφεία του ΚΕΦΕ στην Πατησίων, με ένα συνεργείο του ΤΗΛΕ ΤΩΡΑ στο κατόπι, και τα έκανε λίμπα.
Αυτή ήταν η αρχή του τέλους για το ΚΕΦΕ.
Τα δεξιά –και στη συνέχεια, όλα- τα μέσα έπαιξαν το θέμα, και ο εισαγγελέας επενέβη, κάνοντας τρεις εφόδους στην έδρα του ΚΕΦΕ, κατάσχοντας χιλιάδες σελίδες υλικό.
Ήταν υλικό εκπληκτικό.
Ο Αντώνης Μποσνακούδης, που παρακολούθησε την υπόθεση από κοντά και συμπεριέλαβε πολλά από τα έγγραφα που κατασχέθηκαν στο βιβλίο του, μου έδειξε αρκετά εντυπωσιακά στοιχεία. Υπήρχαν καταγραφές εξομολογήσεων που είχαν γίνει κατά τη διάρκεια ώντιτινγκ ενός υψηλόβαθμου στελέχους της Εκκλησίας χρόνια πριν, που ανέφερε μεταξύ άλλων πότε έχασε την παρθενιά της, πόσες φορές έκανε έρωτα «από πίσω» με το σύντροφό της, και πόσες φορές αυνανίστηκε. Υπήρχε το γράμμα ενός άλλου μέλους προς τη μητέρα του:
«Έφυγα απ’ το σπίτι γιατί δεν μου έχεις εμπιστοσύνη, δεν με καταλαβαίνεις και δεν συμφωνούμε. Ξέρω ότι θέλεις να σταματήσω από το ΚΕΦΕ και προσπαθείς να το πετύχεις για να με έχεις στο σπίτι. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει».
Στη δεύτερη έφοδο βρέθηκαν και έγγραφα που είχαν συνταχθεί για την αντιμετώπιση της υπόθεσης μετά την πρώτη έφοδο, τα οποία προέβλεπαν μια εκστρατεία σπίλωσης της φήμης των επικριτών της, και την πρόσληψη ιδιωτικού ντετέκτιβ για να ανακαλύψει «οποιαδήποτε εγκλήματα στα οποία εμπλέκονται» ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ και ο Αντώνιος Αλεβιζόπουλος, τότε προϊστάμενος του Γραφείου κατά των αιρέσεων της Ιεράς Συνόδου.

Η οργάνωση φακέλωνε Έλληνες πολιτικούς, δημοσιογράφους και ακτιβιστές ανάλογα με τη δράση τους, «βαθμολογούσε» τους αντιπάλους της ανάλογα με τη ζημιά που της έκαναν, και έστελνε αυτές τις πληροφορίες στο εξωτερικό.

Από τα έγγραφα που αποκαλύφθηκαν περιγράφηκε μια οργάνωση που ανέκρινε εκ συστήματος τα μέλη της αποσπώντας απίστευτα προσωπικές λεπτομέρειες για τη ζωή τους, τις οποίες κατέγραφε και στη συνέχεια απέστελνε σε ξένα κέντρα της Εκκλησίας. Η οργάνωση ακόμα φακέλωνε Έλληνες πολιτικούς, δημοσιογράφους και ακτιβιστές ανάλογα με τη δράση τους, «βαθμολογούσε» τους αντιπάλους της ανάλογα με τη ζημιά που της έκαναν, και επίσης έστελνε αυτές τις πληροφορίες στο εξωτερικό. 15 κατηγορούμενοι προσήχθησαν σε δίκη, δεν τιμωρήθηκαν λόγω εξαλείψεως το αξιοποίνου, αλλά το ΚΕΦΕ έκλεισε, και η λειτουργία του κρίθηκε παράνομη. Σύμφωνα με την απόφαση του Εφετείου, οι κατηγορούμενοι «προέβαιναν με συντονισμένες ενωμένες δυνάμεις σε συστηματική παρακολούθηση και συλλογή πληροφοριών που αφορούσαν ιδιωτική κοινωνική, επαγγελματική, υπηρεσιακή ζωή, θρησκευτικές και πολιτικές πεποιθήσεις, οικονομικές και κοινωνικές δραστηριότητες σημαίνοντων προσώπων της δημόσιας ζωής της πολιτικής της εκκλησιαστικής και της δικαστικής αρχής της δημοσιογραφίας όπως του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, του θρησκευτικού λειτουργού Αντωνίου Αλεβιζόπουλου, του Αντιεισαγγελέα Αρείου Πάγου Ηλίας Σπυρόπουλου, των Εισαγγελέων Πρωτοδικών Ιωάννη Αγγελή, Γεωργίου Γεράκη, των πολιτών Μ. Έβερτ, Α. Σαμαρά, Α. Λεντάκη, Κουναλάκη και των δημοσιογράφων Β. Νταγκουνάκη, Δ. Ρίζου, Μιχαλόπουλου κλπ και ακολούθως σε ταξινόμηση και καταχώρηση των άνω πληροφοριών σε έγγραφα και ατομικούς πληροφοριακούς φακέλους, στοιχεία τα οποία στη συνέχεια και απέστελναν σε ξένα κέντρα μυστικών πληροφοριών».
Ο Αντώνης Μποσνακούδης δίνει μεγάλο βάρος στο γεγονός ότι πολλοί, κυρίως εκπρόσωποι της ευρύτερης Αριστεράς, υπερασπίστηκαν την οργάνωση (ο Ιός της Ελευθεροτυπίας, ο Παναγιώτης Δημητράς του Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι, ο Βασίλης Ραφαηλίδης, ο Ανδρέας Λοβέρδος που ήταν δικηγόρος, ο Πέτρος Ευθυμίου που ήταν μάρτυρας υπεράσπισης), πράγμα όντως περίεργο, καθώς στην Αμερική, όπου η δράση της είναι περισσότερο γνωστή, οι αριστεροί είναι που δρουν εναντίον της, καθώς θεωρούν ότι παραβιάζει κατάφωρα τα ατομικά δικαιώματα των μελών της. Στην πραγματικότητα οι Έλληνες υπερασπιστές της μάλλον έδρασαν κυρίως από άγνοια, υπερασπίζοντας μια θρησκευτική οργάνωση που επέσυρε τη μήνι του αμφιλεγόμενου Γραφείου κατά των Αιρέσεων της Ιεράς Συνόδου και ακροδεξιών Μέσων. Και ο ίδιος ο Μποσνακούδης σπεύδει να ξεκαθαρίσει ότι κανένας από τους επώνυμους υπερασπιστές δεν υπήρξε ποτέ μέλος της οργάνωσης.
Πράγμα λογικό.
Γιατί το πρώτο πράγμα που μου προκάλεσε την απορία από την πρώτη στιγμή που ασχολήθηκα με το θέμα ήταν το ποιος στα αλήθεια πάει να γίνει μέλος στην Σαϊεντολογία;

Το ΚΕΦΕ μπορεί να μην υπάρχει πια, αλλά ο διάδοχός του, το βιβλιοπωλείο Νέος Πολιτισμός υπάρχει ακόμα στο ίδιο μέρος, στην Πατησίων, στο νούμερο 200, σε δύο ορόφους μιας παλιάς πολυκατοικίας. Η φράση «Εκκλησία της Σαϊεντολογίας» υπάρχει στην πρόσοψη, κι από πίσω ένας χαμογελαστός νεαρός που μου έδωσε φυλλάδια όταν του τα ζήτησα, και πήρε τηλέφωνο στον πάνω όροφο για να προετοιμάσει όσους βρίσκονταν εκεί για την άφιξή μου, ελαφρώς έκπληκτος, καθώς μάλλον ποτέ δεν μπαίνει κάποιος άσχετος στο κτίριό τους ζητώντας να μάθει πράγματα για τη Σαϊεντολογία.
Στον όροφο μια χαμογελαστή και ευπροσήγορη κυρία με κάθισε σε ένα τραπέζι και μου μίλησε για τις τεχνικές αυτοβελτίωσης που προσφέρει η Διανοητική και η Σαϊεντολογία. Στους νέους και άσχετους, φυσικά, δεν αφηγούνται ιστορίες για τον εξωγήινο άρχοντα Ξένου, απλά τους λένε δυο πράγματα, τους προτείνουν να αγοράσουν τη «Διανοητική» (πολύ ευγενικά), μοιράζουν μερικά φυλλάδια, και δίνουν ένα αντίγραφο ενός τεστ 200 ερωτήσεων που μοιάζει με τα ψυχοτεχνικά τεστ στις εξετάσεις για ΔΕΑ, και το οποίο πρέπει να συμπληρώσεις και να επιστρέψεις, για να αναλυθεί η ψυχοσωματική σου κατάσταση τη δεδομένη στιγμή. Αν θέλεις. Δεν υπάρχει κανενός είδους πίεση, κανένα sales pitch, καμιά ιδιαίτερη μεθοδολογία. Προφανώς τα (όποια) νέα μέλη προέρχονται από γνωριμίες, όχι από προσηλυτισμό. Γι’ αυτό και η ευπροσήγορη κυρία φάνηκε αρκετά έκπληκτη όταν με ξαναείδε μερικές μέρες αργότερα στο λόμπι του Novotel, έξω από την αίθουσα όπου μερικές δεκάδες Σαϊεντολόγοι που προσπαθούσαν να βελτιώσουν τη ζωή τους με το ηλεκτρόμετρο πιστεύοντας ότι είναι αθάνατες εξωγήινες οντότητες, έβλεπαν εκστατικοί ένα DVD.
Οπότε ποιο είναι το συμπέρασμα; Τι είναι η Σαϊεντολογία τελικά;
Μια ψευδεπιστημονική εμπορική οργάνωση, που προσπαθεί με τους celebrity κράχτες της και την πολιτική της δύναμη στις ΗΠΑ να κάνει φασαρία για να μοιάσει μεγαλύτερη από ότι είναι πραγματικά, επικίνδυνη για τα μέλη της ίσως, αλλά όχι ιδιαίτερα για την ευρύτερη κοινωνία που, αν τα στοιχεία των ανεξάρτητων πηγών ευσταθούν, φθίνει ολοένα. Μια new age μόδα ήδη ξεπερασμένη, που χρησιμοποιεί τεχνικές KGB για να κερδίσει μια δύναμη την οποία πιθανότατα ποτέ δεν είχε. Πράγμα που δεν εξηγεί το πώς ακριβώς σκέφτονται οι μερικές δεκάδες κυρίες και κύριοι που όρθιοι χειροκροτούσαν ένα DVD μέσα στο σκοτάδι, ακούγοντας τις απόψεις ενός συγγραφέα φτηνών παραμυθιών επιστημονικής φαντασίας.
Δεν υποπτεύονται πως ένα τέτοιο –αλλά καθόλου φτηνό-, είναι το μόνο που τους έχει προσφέρει ο αλλόκοτος παχουλός κοκκινομάλλης;
---
Το 1986, κι αφού πέρασε κάμποσα χρόνια χαμένος σε άγνωστη τοποθεσία, ο Λ.Ρον Χάμπαρντ έπαθε μια καρδιακή προσβολή, και μια εβδομάδα αργότερα πέθανε. Στο αίμα του βρέθηκε το Vistaril, ένα από τα πολλά ψυχοφάρμακα που έπαιρνε τότε, στα τελευταία του. Στη διαθήκη του, η οποία είχε αλλάξει μια μέρα πριν πεθάνει, άφηνε τα πάντα στην οργάνωση, και όχι στη γυναίκα του ή τα πέντε του παιδιά. Σύμφωνα με τον διάδοχό του στην κορυφή της οργάνωσης, Ντέιβιντ Μισκάβιτζ, ο Χάμπαρντ πέρασε σε ένα νέο επίπεδο ύπαρξης, άγνωστο μέχρι σήμερα, και είναι ακόμα κάπου εκεί έξω. Σήμερα, κάθε οργάνωση της Σαϊεντολογίας διαθέτει ένα γραφείο κενό, επιπλωμένο, με βιβλία και γραφική ύλη, έτοιμο να τον υποδεχτεί σε περίπτωση που επιστρέψει από το υπερπέραν.
UPDATE: Λίγες μέρες μετά τη δημοσίευση του άρθρου στο Esquire, έλαβα ένα θυμωμένο τηλεφώνημα από το Ελληνικό τμήμα της Εκκλησίας της Σαϊεντολογίας. Η κυρία με την οποία μίλησα είχε πολύ σοβαρές αντιρρήσεις για το κείμενό μου, και ήθελε να συναντηθούμε για να τις κουβεντιάσουμε από κοντά. Κλείσαμε ραντεβού στα γραφεία της ΙΜΑΚΟ λίγες μέρες αργότερα, αλλά δεν ήρθε μόνη -μαζί της έφερε τη διευθύτρια του γραφείου, και οι τρεις μας καθίσαμε σε μια αίθουσα και τα είπαμε.
Η αντίρρησή τους αρχικά ήταν το ότι δεν είχα επικοινωνήσει μαζί τους, για να γράψω και τη δική τους άποψη. Ήταν μια δίκαιη παρατήρηση. Τους εξήγησα ωστόσο πως αφ' ενός τα στοιχεία της "δικής τους πλευράς" υπήρχαν ξεκάθαρα στα βιβλία και τα φυλλάδια της οργάνωσης, και τα είχα λάβει σοβαρά υπόψιν και, αφετέρου, το θέμα μου δεν ήταν μια κριτική παρουσίαση της Σαϊεντολογίας ως θρησκεία, αλλά το ιστορικό της πορείας της, το οποίο ήταν καλά τεκμηριωμένο σε μαρτυρίες και νομικά έγγραφα. Τους ξεκαθάρισα, επίσης, ότι ήμουν πρόθυμος να δημοσιεύσω μια απάντησή τους, και τους ζήτησα να μου αναφέρουν συγκεκριμένα σημεία του κειμένου που θεωρούσαν ανακριβή. Αντί γι' αυτό, οι δυο κυρίες μου παρέδωσαν μια σακούλα γεμάτη με βιβλία και φωτοτυπίες, τα οποία αποδύκνειαν, όπως υποστήριζαν, πως ο Λ. Ρον Χάμπαρντ δεν ήταν "έτσι όπως τον παρουσίασα".
Σύντομα κατάλαβα πως δεν είχαν έρθει για να διαμαρτυρηθούν για οποιαδήποτε συγκεκριμένη ανακρίβεια στο ιστορικό που αναπαρήγαγα, αλλά για να με πείσουν πως ο Χάμπαρντ είναι ένας άγιος. Ήταν πολύ ενοχλημένες γι' αυτά που είχα γράψει. Ωστόσο, πριν φύγουν, εγώ επέμεινα να μου στείλουν ένα e-mail ή ένα fax με τις ανακρίβειες του κειμένου μου. Δεν μου απάντησαν ποτέ. 

Esquire, Μάιος 2006

 Το κείμενο αυτό γράφτηκε από το Θοδωρή Γεωργακόπουλο. Μπορείς να το διαβάσεις ολόκληρο εδώ: http://www.georgakopoulos.org/work/non-fiction-storypoulos on Twitter
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ  Α'
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ  Β'
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ Γ'