Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΕΡΟΣ 2ο

Αν θελουμε να δουμε τι ειναι Εκκλησια να δουμε την Θεια Ευχαριστια. Ὁ ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας γράφει σχετικά: «Σημαίνεται δὲ ἡ Ἐκκλησία ἐν τοῖς μυστηρίοις....Τὴν τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίαν, εἴ τις ἰδεῖν δυνηθείῃ...οὐδέν ἕτερον ἢ αὐτὸ τὸ Κυριακὸν ὄψεται σῶμα....Διὰ τοῦτο οὐδὲν ἄπεικος. Ἐνταῦθα διὰ τῶν μυστηρίων τὴν ἐκκλησίαν ση- μαίνεσθαι»6. Δηλ. ἂν θέλουμε νὰ ποῦμε τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία τίποτα ἄλλο δὲν θὰ δοῦμε παρὰ μόνο ἂν κοιτάξουμε τὴ θ. Εὐχαριστία. Ἡ φράση «ἐν τοῖς μυστηρίοις» δὲν σημαίνει κατὰ τὸν Καβάσιλα τὰ ἑπτὰ μυστήρια, ἀλλὰ μόνο τὴ Θ. Εὐχαριστία, ἡ ὁποία στὴν ἀρχαία λειτουργικὴ γλώσσα καλεῖται «τὰ φρικτὰ καὶ ζωοποιά...μυστήρια». Ἡ εὐχαριστία ὁλοκληρώνει τὴν προοδευτικὴ μύηση ποὺ ἀρχίζει μὲ τὸ Βάπτισμα καὶ τὸ Χρίσμα. Δὲν εἶναι ἕνα μυστήριο σὰν τὰ ἄλλα, ἀλλὰ ἡ τελείωσή τους. Αὐτὴ εἶναι ἡ πλήρης ἔκφραση τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ συνεχιζόμενη, ἡ διαιωνιζόμενη εὐχαριστιακὴ κοινωνία. Οἱ κανόνες τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας ὑπῆρξαν αὐστηροὶ σὲ ὅσους αὐθαίρετα δὲν μετεῖχαν στὴν εὐχαριστιακὴ κοινωνία, ἐπειδὴ κάτι τέτοιο φανερώνει ὅτι αὐτοὶ δὲν ἀνήκουν στὴν Ἐκκλησία. Μέλος τῆς Ἐκκλησίας σημαίνει κυρίως συμμετοχὴ στὴν εὐχαριστιακὴ σύναξη καὶ ἀπ’ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴ συμμετοχὴ στὸ Δεῖπνο στερεῖ ὁ ἀφορισμός. Μετὰ τὴν Πεντηκοστὴ ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐκεῖ ποὺ τελεῖται ἡ εὐχαριστιακὴ κοινωνία, ἐκεῖ ὅπου οἱ πιστοὶ ὁλοκληρώνονται ἐν Χριστῷ, ὑπερβαίνοντας κάθε ἀτομικότητα. Ἡ συμμετοχὴ στὴν κοινὴ λατρεία καὶ στὸ κοινὸ τραπέζι τῆς Εὐχαριστίας ἐκφράζει τὴν ἐν Χριστῷ ἑνότητα τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ποὺ συναθροίζεται σ’ ἕνα συγκεκριμένο τόπο καὶ μὲ ἕνα συγκεκριμένο σκοπό. Νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος κατὰ χάριν Θεὸς μέσα στὴ Θ. Λειτουργία, μετέχοντας τοῦ ποτηρίου τῆς ζωῆς. Ὑπάρχει πλήρης ταυτοποίηση Ἐκκλησίας καὶ Εὐχαριστίας καὶ αὐτὸ ὀφείλεται στὸ ὅτι τόσο ἡ μία ὅσο καὶ ἡ ἄλλη εἶναι τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ὅλη ἡ Ἐκκλησία ὑπάρχει μέσα στὸ Χριστὸ καὶ σ’ Αὐτὸν ἔχει τὴν ὕπαρξη, τὴν ἑνότητα καὶ τὴ ζωή της. Ὅλος δὲ ὁ Χριστὸς παρευρίσκεται στὴν Εὐχαριστία καὶ ἄρα αὐτὴ εἶναι ἡ καρδιὰ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ζωή της, ἡ πηγὴ τῆς ἑνότητάς της μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τῆς ἑνότητας τῶν μελῶν της μὲ τὸ ἕνα σῶμα τοῦ Χριστοῦ. 

Καθολικὴ Ἐκκλησία καὶ καθολικότητα αὐτῆς μέσα ἀπὸ τὴ θ. Λειτουργία 

Η λεξη καθολικη δεν εχει γεωγραφικο περιεχομενο. Ειναι η λεξη καθολικη αυτη που σημαινει οτι η εκκλησια πιστευει σε ολη την αρχαια παραδοση της εκκλησιας και οχι σαν τις αιρεσεις που πιστευουν επιλικτικα. Ἡ λέξη «καθολικὴ» βρίσκεται στὰ ἀρχαῖα σύμβολα τῆς πίστεως. Ἡ ἀρχὴ τοῦ ὅρου αὐτοῦ εἶναι σκοτεινή. Καθολικὴ προέρχεται ἀπὸ τό «καθ’ ὅλον». Στὰ ἀρχαιότερα κείμενα ὁ ὅρος «Ἐκκλησία καθολικὴ» ποτὲ δὲν χρησιμοποιήθηκε μὲ ἔννοια ποσοτική, γιὰ νὰ δηλώσει τὴ γεωγραφικὴ ἔκταση τῆς Ἐκκλησίας. Μᾶλλον στοχεύει νὰ δηλώσει τὴν ἀκεραιότητα τῆς πίστης ἢ τῆς διδασκαλίας, τὴν πιστότητα τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὴν πλήρη καὶ ἀρχέγονη παράδοση σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς αἱρετικές τάσεις. Ἔτσι «Καθολικὴ» σήμαινε μᾶλλον τὴν «ὀρθόδοξη» παρὰ τήν «οἰκουμενικὴ -παγκόσμια»7. Μ’ αὐτὴν τὴν ἔννοια χρησιμοποιήθηκε ὁ ὅρος γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἰγνάτιο Ἀντιοχείας· «ὅπου ἂν ᾖ Χριστὸς Ἰησοῦς, ἐκεῖ ἡ καθολικὴ Ἐκκλησία»8. Ὁ ὅρος «καθολικὴ» ἐκφράζει μία ὁλότητα ποὺ δὲν εἶναι γεωγραφικὴ ἢ ποσοτικὴ ἀλλὰ ποιοτική, ἀντίθετη πρὸς ὁποιονδήποτε τεμαχισμό τοῦ δόγματος. Ἐκφράζεται ἡ ταυτότητα καὶ ἡ ὀρθοδοξία τῆς Ἐκκλησίας, ἀποκλείοντας ὅλα ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα (αἵρεση, σχίσμα) ποὺ νοθεύουν τὴν ἀδιαίρετη οὐσία της. Στὴ Δύση μὲ τὸν Ἅγιο Αὐγουστίνο ὑπάρχει μία ἐξίσωση ἢ ταύτιση τῶν ὅρων «καθολικὴ» καὶ «οἰκουμενική-παγκόσμια» καὶ αὐτὸ ἔχει ἐπηρεάσει ἀρκετοὺς θεολόγους τόσο στὴ Δύση ὅσο καὶ στὴν Ἀνατολή. Ἡ ἀληθινὴ καθολικότητα εἶναι ἡ ἔσω καθολικότητα,ἐσωτερικὴ ἰδιότητα τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας ἡ ἔξω καθολικότητα εἶναι μόνο μία ἐκδήλωση. Ἡ οὐσιαστικὴ καθολικότητα δὲν εἶναι καθόλου μία ἀντίληψη χώρου ἢ διαστήματος9. Ἡ Ἐκκλησία θὰ παραμείνει καθολικὴ γιὰ πάντα, παρ’ ὅλες τὶς ἐνδεχόμενες ἀποσχίσεις. Ἡ ἀληθινὴ καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας δὲν μπορεῖ νὰ μετρηθεῖ μὲ ἐξωτερικὰ σημεῖα. Δὲν εἶναι ὁ ἀριθμὸς ποὺ παίζει πρωταρχικὸ ρόλο, ἀλλὰ ἡ ποιότητα. Οὔτε ἡ καθολικότητα ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἱεραποστολικὴ ἐπιτυχία τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι καθολικὴ μόνο ὡς σύνολο τῶν τοπικῶν κοινοτήτων. Εἶναι καθολικὴ σ’ ὅλα τὰ στοιχεῖα της, σ’ ὅλες τὶς πράξεις της καὶ σ’ ὅλες τὶς στιγμὲς τῆς ζωῆς της.

-164-

Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

Ἀρχιμ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗ Πρωτοσυγκέλου Ἱ.Μ. Καρπάθου & Κάσου, Θεολόγου Md  

Ἡ τήρηση καὶ βίωση ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς ὅλου τοῦ κόσμου, τῆς μίας καὶ ὀρθῆς πίστης τῆς Ἐκκλησίας, προσδιορίζει τὸν ὅρο «καθολικότητα» τῆς Ἐκκλησίας(δηλαδη ολοι οι χριστιανοι οι ορθοδοξοι πιστεύουν κα ζουν το ιδιο πραγμα). Καὶ αὐτὸ τὸ γνώρισμα τῆς Ἐκκλησίας ἀντλεῖται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, ὁ ὁποῖος ἐνσαρκώθηκε καὶ θυσιάστηκε γιὰ τὴ σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Τὸ ἕνα καὶ μοναδικὸ σῶμα καὶ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ διαδίδεται σὲ ὅλους μὲ τὸ μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἑνώνει ὅλους τούς πιστούς. Μὲ τὴ συμμετοχὴ στὸ μυστήριο αὐτὸ διασφαλίζεται ἡ ἐσωτερικὴ ἑνότητα τῶν πιστῶν σ’ ὅλη τὴν οἰκουμένη(με την μεταληψη του Σωματος και του Αιματος του Χριστου ολοι οι ορθοδοξοι ειναι ενωμενοι μαζι). Συνεπῶς ἡ καθολικότητα ἑστιάζεται πρωτίστως στὴν ἐσωτερική, πνευματικὴ πληρότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἀποκαλύπτεται στὴ γῆ ὡς εὐχαριστιακὴ πραγματικότητα, ἀφοῦ θεία Εὐχαριστία καὶ Ἐκκλησία εἶναι τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ1 . 

Εὐχαριστία δὲν εἶναι κάποιο ἀπὸ τὰ μυστήρια ἢ μία ἀκολουθία, ἀλλὰ ἡ ἴδια ἡ φανέρωση καὶ ἡ ἐκπλήρωση τῆς Ἐκκλησίας σὲ ὅλη της τὴ δύναμη, ἁγιότητα καὶ πληρότητα. 

Σχέση Ἐκκλησίας-Εὐχαριστίας 

Στὶς πηγὲς δὲν συναντᾶμε ὁρισμὸ τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ οὔτε καὶ θεωρητικὴ περιγραφή. Ἀπὸ τὰ 80 περίπου χωρία στὰ ὁποῖα ὑπάρχει ὁ ὅρος «ἐκκλησία» στήν Κ.Δ., τὰ 57 τουλάχιστον ἔχουν ὑπ’ ὄψιν τους τὴν Ἐκκλησία ὡς σύναξη σὲ ὁρισμένο τόπο (Εκκλησια ειναι η συγκεντρωση των πιστων σε ενα τοπο) . Περιγράφεται ὡς συγκεκριμένη ἐν τόπῳ πραγματικότητα. Ὁ Ἀπ. Παῦλος ὅταν ἀναφέρεται στὴν ἐκκλησία ὁρισμένης πόλης χρησιμοποιεῖ τὸν ὅρο σὲ ἑνικὸ ἀριθμό. Ἐνῶ ὅταν ἀναφέρεται σὲ γεωγραφικὲς περιοχὲς εὐρύτερες τῆς πόλης, χρησιμοποιεῖ τὸν ὅρο σὲ πληθυντικὸ ἀριθμό2. 

Ὁ ὁρισμός τῆς Ἐκκλησίας ταυτιζόταν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ στὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴ σύναξη τῆς θείας Εὐχαριστίας. Σχετικὲς εἶναι οἱ ἀκόλουθες μαρτυρίες. Στὶς ἐπιστολές τοῦ Ἀπ. Παύλου, ποὺ εἶναι τὰ ἀρχαιότερα κείμενα τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὁ ὅρος «ἐκκλησία» χρησιμοποιεῖται γιὰ νὰ δηλώσει τὴν τοπικὴ Ἐκκλησία. Ὄχι ὁποιαδήποτε μορφή της, ἀλλὰ στὴ σύναξή της γιὰ τὴ Θ. Εὐχαριστία (πρβλ. Α΄ Κορ. Κεφ. 11). Ὁ Παῦλος ἀναφέρεται στὶς εὐχαριστιακὲς συνάξεις τῶν Κορινθίων, τὶς ὁποῖες ταυτίζει μὲ τὴν «ἐκκλησία»: «συνερχομένων ὑμῶν ἐν ἐκκλησίᾳ ἀκούω σχίσματα ἐν ὑμῖν ὑπάρχειν...»3. Τό «συνέρχεσθαι ἐπὶ τὸ αὐτὸ» γιὰ τὸν Παῦλο σημαίνει τὸ συνέρχεσθαι ὡς ἐκκλησία. Στὴν πατερικὴ γραμματεία ὁ ὅρος «σύναξις» δήλωνε τὴ Θ. Εὐχαριστία. Στὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς χρόνους ὡς «ἐκκλησία» θεωρεῖται ἡ εὐχαριστιακὴ σύναξη τῶν πιστῶν ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ τὸ πλήρωμα τῶν «συνερχομένων...ἐν ἐκκλησίᾳ», προκειμένου νὰ γευθοῦν καὶ νὰ μετάσχουν τῆς πληρότητας τοῦ Χριστοῦ. Η Εκκλησια ειναι η συναξη των πιστων για να κοινωνησουν. Ἐπίσης στὸν Ἀπ. Παῦλο ἡ φράση «κατ’ οἶκον ἐκκλησία», κατὰ τὴν κρατοῦσα ἄποψη, δήλωνε τὴ σύναξη τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ σπίτια τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας γιὰ νὰ τελέσουν τὴν Εὐχαριστία ( πρβλ. Πράξ. 2,46). Δὲν νοεῖται ἡ χρήση τοῦ ὅρου «ἐκκλησία» στὴν περίπτωση αὐτή, ἂν δὲν ὑπῆρχε ἡ συνείδηση ὅτι ἐκκλησία καὶ εὐχαριστιακὴ σύναξη ταυτίζονται. Ἀξιοσημείωτη εἶναι ἐπίσης ἡ χρήση τοῦ ὅρου «ὅλη ἡ ἐκκλησία» ἀπὸ τὸν Ἀπ. Παῦλο4. Τὴν εὐχαριστιακὴ σύναξη στὸν οἶκο τοῦ Γαΐου ὁ Παῦλος τὴν ὀνομάζει σύναξη «ὅλης τῆς ἐκκλησίας». Αὐτὸ εἶναι προάγγελος τοῦ ὅρου «καθολικὴ ἐκκλησία» ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ συναντᾶμε στὸν ἅγιο Ἰγνάτιο. Σημερα επικρατησε ο ορος καθολικη εκκλησια ,πιο παλια  αντι να λεμε καθολικη εκκλησια λεγανε οι χριστιανοι ''η ολη εκκλησια'' 

«Ἡ εὐχαριστία εἶναι ἡ “καθολικὴ ἐκκλησία” par excellence, ἀκριβῶς γιατὶ εἶναι “σύναξις ἐπὶ τὸ αὐτὸ” ὅλης τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας, δηλ. τῆς ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ τῆς “οὔσης” ἢ “παροικούσης” σὲ ὁρισμένο τόπο»5.

Στα μοναστηρια ο κεντρικος ναος λεγεται καθολικό γιατι μαζευονται ολοι οι μοναχοι εκει για να κοινωνησουν.

Ἔνδειξη τοῦ πόσο ἡ ἔννοια τῆς «καθολικῆς ἐκκλησίας» συνδέεται βαθειὰ μὲ τὴν εὐχαριστιακὴ σύναξη ὅλης τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας στὴ συνείδηση τῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας ἀποτελεῖ ἡ χρήση τοῦ ὅρου «καθολικὸ» στὶς ἱερὲς μονές, ἡ ὁποία κατὰ ἀρχαιότατη παράδοση δὲν σημαίνει ἄλλο ἀπὸ τὸν ναό, στὸν ὁποῖο συνάγονται οἱ μοναχοὶ γιὰ νὰ τελέσουν τὴν εὐχαριστία. Ὅ,τι συνέβαινε σὲ κάθε τοπικὴ ἐκκλησία στοὺς πρώτους αἰῶνες μεταφέρθηκε καὶ στὶς μονές. Ἡ Ἐκκλησία γίνεται «καθολικὴ» ὅταν συνάγεται στό «καθολικό» της.

Ο Χριστος  ανηκει στην κοινοτητα της Εκκλησιας, αρα η Εκκλησια δεν ειναι μια ανθρωπινη συγκεντρωση ,εχει μεσα της και τον Χριστο. 

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι κάτι περισσότερο ἀπὸ μία ἀνθρώπινη κοινότητα. Καὶ αὐτὸ γιατὶ ὁ Χριστὸς ἀνήκει στὴν κοινότητα αὐτή. Εἶναι ἡ κεφαλή της. Ὁ Χριστὸς δέν εἶναι ὑπεράνω ἢ ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας. Πιστοι ειναι οσοι ενσωματωθηκαν στον Χριστο. Δεν ειναι ακολουθοι ή οπαδοι του Χριστου. Ζει μεσα τους ο Χριστος. Πιστοὶ δὲν εἶναι μόνο ἐκεῖνοι ποὺ ἀκολουθοῦν ἢ ὑπακούουν στὶς ἐντολές Του. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἐνσωματώθηκαν σ’ Αὐτόν, ζοῦν ἐν Αὐτῷ ἢ μᾶλλον Αὐτὸς ὁ ἴδιος μυστηριωδῶς κατοικεῖ σ’ αὐτούς. Ἡ ενοτητα της εκκλησιας φαινεται στο βαπτισμα και στην θεια ευχαριστια. Η Ἐκκλησία εἶναι κοινότητα μυστηριακὴ καὶ ἡ ἑνότητά της πραγματοποιεῖται μὲ τὰ μυστήρια, τοῦ Βαπτίσματος καὶ τῆς Θ. Εὐχαριστίας. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία. Καὶ σὰν σῶμα Χριστοῦ εἶναι μία ἡ Ἐκκλησία ἐφόσον ἕνα εἶναι τὸ σῶμα Του. Ὁ Χριστὸς οὐδέποτε διαιρεῖται. Ἡ ἑνότητα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἀποκαταστάθηκε στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Μὲ τὴ δημιουργία τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας ἐγκαινιάστηκε ἕνα ἐντελῶς νέο καθεστὼς ὕπαρξης. Ἕνα καθολικὸ καθεστὼς σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ καθεστὼς τοῦ κατακερματισμοῦ ποὺ ἐπέφερε ἡ πτώση.

Η Εκκλησια ενωνει δεν χωριζει, ενωνει τους πιστους με τον Χριστο. Τὸ κύριο λειτούργημα τῆς Ἐκκλησίας στὸν κόσμο εἶναι νὰ συγκεντρώνει τὰ χωρισμένα καὶ σκορπισμένα ἄτομα καὶ νὰ τὰ ἐνσωματώνει μέσα σὲ μία ὀργανικὴ καὶ ζωντανὴ ἑνότητα ἐν Χριστῷ. Στην Θεια Ευχαριστια φαινεται η ενοτητα της Εκκλησιας. Τίποτα δὲν ἐκφράζει καὶ πραγματώνει τὴν ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας τόσο ὅσο ἡ Θ. Εὐχαριστία. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἑνωμένη στὴν ἴδια πίστη καὶ κάθε ἀπόκλιση ἀπὸ τὴν ἑνότητα αὐτὴ συνιστᾶ αἵρεση καὶ ἀπειλεῖ τὴν ἑνότητα. Κορυφαία ἔκφραση τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ Εὐχαριστία.Οι αιρετικοι δεν κοινωνουσαν μαζι με τους ορθοδοξους. Ὅταν οἱ ἀρχαῖες σύνοδοι κήρυτταν κάποιον αἱρετικό, τὸν ἀπέκοπταν ἀπὸ τὴν εὐχαριστιακὴ κοινωνία. Ἀκόμα καὶ ἂν ἐπιτυγχανόταν ἑνότητα στὴν πίστη, σὲ τίποτα δὲν ὠφελοῦσε ἂν δὲν κατέληγε στὴν εὐχαριστιακὴ κοινωνία.

-167-

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ!

1. Προσωπικὴ ἐμπειρία πίστεως

 

 Τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ περιγράφει τὴ γνωριμία τοῦ Φιλίππου καὶ τοῦ Ναθαναὴλ μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ, μᾶς δίνει τὴν ἀφορμὴ νὰ ἀνακαλύψουμε τί σημαίνει νὰ εἴμαστε πιστοὶ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. 

 Ἀφοῦ κάλεσε ὁ Κύριος Ἰησοῦς τοὺς τρεῖς πρώτους μαθητές Του, τὸν Ἀνδρέα, τὸν Ἰωάννη καὶ τὸν Πέτρο, προχωρεῖ ἤδη γιὰ νὰ καλέσει ἄλλους δύο. Βρίσκει λοιπὸν τὸν Φίλιππο, ποὺ καταγόταν ἀπὸ τὴ Βηθσαϊδά, τὴν πατρίδα τοῦ Ἀνδρέα καὶ τοῦ Πέτρου, καὶ τοῦ λέει: «ἀκολούθει μοι». Ἀμέσως ὁ Φίλιππος βρίσκει τὸν Ναθαναὴλ καὶ τοῦ μεταφέρει τὴν εὐχάριστη εἴδηση: Ἐκεῖνον γιὰ τὸν Ὁποῖο ἔγραψε ὁ Μωυσῆς στὸ νόμο καὶ προανήγγειλαν οἱ προφῆτες, Τὸν βρήκαμε! Εἶναι ὁ Ἰησοῦς, ὁ γιὸς τοῦ Ἰωσήφ, καὶ κατάγεται ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ. Ἀπόρησε ὁ Ναθαναήλ: Ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ, τὸ κακὸ καὶ ἄσημο αὐτὸ χωριό, μπορεῖ νὰ βγεῖ τίποτε καλό; Τοῦ λέει λοιπὸν ὁ Φίλιππος: «ἔρχου καὶ ἴδε»! Ἔλα, κι ὅταν Τὸν δεῖς μὲ τὰ μάτια σου, θὰ πεισθεῖς. Δὲν ὑπῆρχε πιὸ εὔστοχη πρόταση γιὰ νὰ περιγράψει ὁ Φίλιππος αὐτὸ ποὺ αἰσθανόταν ὕστερα ἀπὸ τὴ συνάντησή του μὲ τὸν Χριστό. Ὡστόσο, ἡ πρόσκληση αὐτὴ πρὸς τὸν φίλο του Ναθαναὴλ ἀπευθύνεται καὶ σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἀναζητεῖ τὴν ἀλήθεια: «Ἔρχου καὶ ἴδε»! Ἔλα νὰ γνωρίσεις τὸν Χριστό. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποτελεῖ τὸ μυστικὸ Σῶμα Του. Εἶναι ὁ μόνος χῶρος αὐθεντικῆς κοινωνίας μαζί Του. Μέσα σ’ αὐτὴν μποροῦμε νὰ γνωρίσουμε τὸν Χριστό, νὰ ἀναπτύξουμε δεσμοὺς ἀγάπης μαζί Του καὶ νὰ βροῦμε τὸ νόημα καὶ τὴ χαρὰ τῆς ζωῆς. Ἡ πνευματικὴ ζωή, ἂν καὶ ἀπαιτεῖ σκληρὸ ἀγώνα, κρύβει ἀνέκφραστη χαρὰ καὶ εὐλογία. Αὐτὸ ὅμως μποροῦμε νὰ τὸ καταλάβουμε μόνο ἂν τὸ ζήσουμε προσωπικά. Ἂς δοκιμάσουμε λοιπὸν τί σημαίνει «ἐν Χριστῷ» ζωή. Ἂς ἀρχίσουμε νὰ προσευχόμαστε στὸ Χριστὸ μὲ θερμότητα κι ὄχι ἀπὸ συνήθεια. Ἂς μελετοῦμε τὸ Εὐαγγέλιό Του καὶ τοὺς ἁγίους Πατέρες καὶ θὰ ἀνακαλύψουμε ἕναν ὑπέροχο κόσμο σοφίας καὶ χάριτος! Ἂς γνωρίσουμε τὴ θεία Λατρεία καὶ τὰ ἱερὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας συμμετέχοντας συνειδητὰ καὶ τακτικά. Ἂς ἀναζητήσουμε τὰ ἀναρίθμητα καὶ συνεχὴ θαύματα ποὺ ἐπιτελοῦνται στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ φανερώνουν ὅτι ἡ πίστη μας εἶναι ἀληθινὴ καὶ ὁλοζώντανη. Εἶναι βέβαιο ὅτι αὐτὴ ἡ προσωπικὴ ἐμπειρία τῆς «ἐν Χριστῷ» ζωῆς θὰ μᾶς συγκλονίσει.

 2. Τὸ θεμέλιο τῆς πίστεώς μας 

Στὸ μεταξύ, καθὼς ὁ Κύριος Ἰησοῦς εἶδε τὸν Ναθαναὴλ νὰ ἔρχεται κοντά Του, εἶπε: Νά ἕνας γνήσιος καὶ πραγματικὸς Ἰσραηλίτης, ποὺ δὲν ἔχει στὴν καρδιά του καμιὰ πονηριὰ καὶ δόλο, ἀλλὰ ποθεῖ μὲ εἰλικρίνεια νὰ βρεῖ τὴν ἀλήθεια. «Πόθεν με γινώσκεις;»· ἀπὸ ποῦ μὲ ξέρεις;... ρώτησε ἔκπληκτος ὁ Ναθαναήλ. Πῶς γνωρίζεις τὴν εἰλικρίνεια τῶν διαθέσεών μου;... Τοῦ ἀποκρίθηκε τότε ὁ Ἰησοῦς: Πρὶν ἀκόμη σὲ φωνάξει ὁ Φίλιππος, ὅταν ἤσουν κάτω ἀπὸ τὴ συκιὰ καὶ προσευχόσουν μακριὰ ἀπὸ κάθε μάτι ἀνθρώπου, ἐγὼ μὲ τὸ ὑπερφυσικό μου βλέμμα σὲ εἶδα. Τότε ὁ Ναθαναὴλ ἔκπληκτος ἀποκρίθη­κε: «Ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ»! Διδάσκαλε, Ἐσὺ πράγματι εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, Ἐσὺ εἶσαι ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραὴλ ποὺ περιμέναμε σύμφωνα μὲ τὶς προφητεῖες. Καὶ ὁ Κύριος τοῦ ἀπάντησε: Ἐπειδὴ σοῦ εἶπα ὅτι σὲ εἶδα κάτω ἀπὸ τὴ συκιά, πιστεύεις;... «Μείζω τούτων ὄψει». Θὰ δεῖς πιὸ μεγάλα καὶ πιὸ θαυμαστὰ πράγματα ἀπ’ αὐτά. Καὶ συνέχισε: Ἀληθινὰ σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ἀπὸ τώρα θὰ βλέπετε τὸν οὐρανὸ ἀνοικτό, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ νὰ ἀνεβαίνουν καὶ νὰ κατεβαίνουν πρὸς τὸν Υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου. Δηλαδή, θὰ ἀνεβαίνουν καὶ θὰ κατεβαίνουν οἱ ἄγγελοι, προκειμένου νὰ ὑπηρετοῦν τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του. Εἶναι ἀξιοθαύμαστη ἡ ὁμολογία τοῦ Ναθαναήλ, ὁ ὁποῖος εἶδε στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ ἡ πίστη στὴ θεότητα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἀποτελεῖ τὸν θεμέλιο λίθο τῆς πίστεως καὶ τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. 

Αὐτὴ τὴν ἀλήθεια κήρυξαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι. Ἀκριβῶς τὴν ἴδια ἀλήθεια ὁμολόγησαν καὶ οἱ ἅγιοι Μάρτυρες καὶ Ὁμολογητές, καὶ διετράνωσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες καὶ Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας μέσα στὸν κυκεώνα τῆς εἰδωλολατρίας, ἀντιμέτωποι μὲ τὶς ὕπουλες ἐπιθέσεις τῶν αἱρέσεων. Κι ἐμεῖς, ὡς μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, «οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστὸν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἡμῶν», ὅπως δηλώνουμε πανηγυρικὰ στὸ «Συνοδικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας». 

Ἂς εὐχαριστήσουμε τὸν ἅγιο Θεό, ποὺ μᾶς ἐμπιστεύθηκε τὸν θησαυρὸ τῆς ὀρθῆς πίστεως, ἀφ’ ἑτέρου δὲ νὰ ἀναλογιστοῦμε τὴν εὐθύνη μας νὰ διατηρήσουμε ἀνόθευτη κι ἀπαραχάρακτη τὴν πίστη αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας, τὴ μόνη ἀλήθεια ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν αἰώνια σωτηρία. ΟΣΩΤΗΡ2015

ΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΗ ΜΑΖΙ ?

Αρχίζει καὶ γίνεται συνηθισμένο αὐτὸ ποὺ ως μέχρι πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ ἦταν τελείως ἀδιανόητο. Οἱ μελλόνυμφοι στέλνουν στοὺς συγγενεῖς καὶ φίλους τους τὸ προσκλητήριο γιὰ τὸ γάμο τους, στὸ ὁποῖο συμπεριλαμβάνουν καὶ πρόσκληση γιὰ τὴ βάπτιση τοῦ παιδιοῦ τους, ποὺ θὰ ἐπακολουθήσει μετὰ ἀπὸ τὸ γάμο. Βέβαια καλὸ εἶναι οἱ ἄνθρωποι νὰ θέλουν νὰ βαπτίζουν τὰ παιδιά τους, καὶ μάλιστα νὰ τὰ βαπτίζουν μὲ σαφὴ γνώση τῆς μεγάλης καὶ σωτήριας ἀλλαγῆς τὴν ὁποία ὑφίσταται ὁ ἄν- θρωπος ποὺ βγαίνει χριστιανός, ἄνθρωπος καινούργιος, ἀναγεννημένος καὶ φωτεινὸς μέσα ἀπὸ τὰ ἁγιασμένα ὕδατα τῆς κολυμβήθρας τῆς Ἐκκλησίας μας. Καλὸ καὶ ἅγιο εἶναι οἱ νέοι ἄνθρωποι ποὺ θέλουν νὰ κάνουν οἰκογένεια, νὰ πηγαίνουν στὴν Ἐκκλησία, νὰ παίρνουν τὴν εὐλογία της, νὰ δέχονται τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ ἔτσι νὰ ἀρχίζουν τὴν κοινὴ πορεία τους, τὴν κοινὴ ζωή τους. Ἔτσι νὰ ἀρχίζουν τὴν κοινὴ ζωή τους, ποὺ καρπός της εἶναι τὸ παιδί, τὰ παιδιά, ποὺ θὰ ἔλθουν στὸν κόσμο καὶ θὰ γεμίσουν μὲ χαρὰ τὸ σπίτι τους καὶ τὶς καρδιές τους. Ἀλλὰ ὅταν μετὰ τὸ γάμο ἀκολουθεῖ ἀμέσως ἡ βάπτιση, ἡ κοινὴ ζωὴ ἄρχισε πρὶν ἀπὸ τὸ γάμο. Καὶ δὲν εἶναι καθόλου σωστὸ αὐτό. Τὸ μυστήριο τῆς ζωῆς, τὸ ὁποῖο διακονοῦν οἱ σύζυγοι μὲ τὴν κοινὴ ζωή τους, εἶναι ὑπέροχο, μοναδικό. Κρατοῦν στὰ χέρια τους κάτι ποὺ ἔρχεται ὡς καρπὸς τῆς ἀγάπης τους καὶ συγχρόνως ὡς δῶρο τοῦ Θεοῦ, κάτι ἀνεπανάληπτο στὸν κόσμο· μιὰ ἀνθρώπινη ζωή, μιὰ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, μιὰ ἀθάνατη ψυχή, ποὺ τὴν ἀξία της δὲν μπορεῖ νὰ ἰσοφαρίσει ὅλος ὁ κόσμος! Εἶναι κάτι μεγάλο καὶ συγκλονιστικό· εἶναι κάτι θεϊκό, ἔλεγε ἕνας νέος πατέρας. Θεϊκὸ πράγματι! Γι’ αὐτὸ καὶ ἀπαιτεῖ δύναμη γιὰ νὰ τὸ σηκώσεις, θέλει Χάρη Θεοῦ γιὰ νὰ τὸ τολμήσεις, προϋποθέτει δέσμευση γιὰ νὰ τὸ κρατήσεις. Ναί! Δὲν εἶναι κάτι ἁπλό, στό ὁποῖο μπορεῖς πρόχειρα, βιαστικὰ καὶ ἐπιπόλαια νὰ προχωρεῖς. Πρέπει νὰ ἔχεις δικαίωμα νὰ τὸ κάνεις. Τὸ δικαίωμα αὐτὸ σοῦ τὸ δίνει ὁ γάμος. 

Εἶναι Μυστήριο ὁ γάμος, εἶναι ἱερὴ Ἀκολουθία, στὴν ὁποία παρίσταται ἀοράτως ὁ Χριστός, ποὺ πῆγε καὶ στὸ γάμο τῆς Κανᾶ καὶ ἄρχισε ἀπὸ ἐκεῖ τὰ θαύματα τὰ καταπληκτικὰ καὶ ἀποδεικτικὰ τῆς θεότητός Του. Τίμησε τὸν γάμο, τὸν ἀνέδειξε Μυστήριο, ἀνέβασε τὴν οἰκογένεια σὲ δεσμὸ ἱερό. Κάθε φορὰ ποὺ γίνεται γάμος, καὶ πάλι ἀοράτως παρίσταται ὁ Χριστός, καὶ ὁ Ἴδιος στὴν πραγματικότητα τελεῖ τὸ Μυστήριο διὰ τῶν ἱερέων. Εἶναι μεγάλη χαρὰ νὰ ἔλθουν στὸ γάμο σου οἱ συγγενεῖς καὶ οἱ φίλοι σου καὶ νὰ σοῦ εὐχηθοῦν νὰ εἶναι ἡνέα σου ζωὴ χαρούμενη καὶ εὐτυχισμένη. Εἶναι ὅμως πολὺ μεγαλύτερη χαρὰ καὶ εὐλογία νὰ ἔλθει ὁ Χριστὸς στὸ γάμο σου καὶ Ἐκεῖνος νὰ εὐλογήσει τὴν καινούργια σου ζωή. Ἐκεῖνος δίνει στοὺς νεόνυμφους τὴν ἀληθινὴ χαρὰ καὶ τὴν παντοδύναμη χάρη του, τοὺς ὁπλίζει μὲ δύναμη νὰ ἀντέξουν καὶ στὶς δυσκολίες ποὺ θὰ φέρει ἀσφαλῶς ἡ ζωή, τοὺς εὐλογεῖ νὰ ἀποκτήσουν παιδιά, νὰ τὰ ἀναθρέψουν σωστά, νὰ γίνουν ὁ ἀληθινὸς πλοῦτος καὶ ἡ χαρὰ τοῦ σπιτιοῦ τους. Τὸ λένε σαφῶς οἱ Εὐχὲς τοῦ Μυστηρίου. Ὁ Κύριος εἶπε: «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰω. ιε΄ 5). Χωρὶς τὴ δική μου Χάρη τίποτε δὲν μπορεῖτε νὰ πετύχετε, οὔτε μικρὸ οὔτε μεγάλο. Πολὺ περισσότερο, χωρὶς τὴ δική του εὐλογία δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ ὑπηρετήσει σωστὰ τὸ μυστήριο τῆς ζωῆς. Εἶναι τόσο μεγάλο αὐτό, ποὺ προϋποθέτει ἄλλο Μυστήριο, τὸ Μυστήριο τοῦ Γάμου. Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ μετάσχει στὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας ἂν προηγουμένως δὲν ἔχει ζήσει τὸ Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος. Δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ τελέσει τὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας ἂν δὲν ἔχει προ- ηγηθεῖ τὸ Μυστήριο τῆς Ἱερωσύνης, ἂν δὲν εἶναι ἱερέας τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ κανονικὴ χειροτονία ἔλαβε «τὴν τῆς ἱερατείας χάριν». Χωρὶς τὶς προϋποθέσεις αὐτές, χωρὶς τὴν εἰδικὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, οἱ πράξεις ποὺ ἀναφέραμε συνιστοῦν βεβήλωση, ἐνῶ ἀποτελοῦν μοναδικῆς ἀξίας δω- ρεά, ὅταν γίνουν μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τὴν ἀπόκτηση τῶν παιδιῶν. Ὅταν ἔρχεται κανονικὰ μετὰ τὸ γάμο ἕνα παιδί, εἶναι εὐλογία καὶ χαρά. Περιμένουμε παιδί, λένε, καὶ φωτίζονται τὰ πρόσωπα ἐκείνων ποὺ λαχταροῦν σύντομα νὰ γίνουν γονεῖς. Ἂν ὅμως δὲν ἔγινε ἀκόμη ὁ γάμος, τότε μιὰ κυοφορία βάζει σὲ ταλαιπωρία τοὺς ὑπεύθυνους. Τὸ κρύβουν, ντρέπονται νὰ τὸ ποῦν καὶ στοὺς πολὺ δικούς τους, σὲ πολλὲς δὲ περιπτώσεις δυστυχῶς καταφεύγουν στὴν ἀπάνθρωπη λύση: Δὲν ἀφήνουν τὸ κυοφορούμενο ἔμβρυο νὰ γεννηθεῖ. Τὸ ἕνα μεγάλο λάθος τὸ «διορθώνουν» μὲ ἄλλο, ἐπίσης βαρὺ καὶ μεγάλο καὶ θανάσιμο ἁμάρτημα. Καὶ δὲν ἡσυχάζουν οἱ ψυχές τους παρὰ μόνο μὲ τὴ μετάνοια. Τώρα τελευταῖα ὅμως φαίνεται νὰ μὴν ἐνοχλεῖ ἕνα παιδὶ πρὶν ἀπὸ τὸ γάμο. Καὶ τί ἔγινε; Θὰ παντρευτοῦμε ἀργότερα. Καὶ θὰ τὸ βαπτίσουμε τότε. Ναί. Νὰ παντρευτεῖτε, ὁπωσδήποτε νὰ παντρευτεῖτε, ἔστω ἀργότερα. Καὶ νὰ τὸ βαπτίσετε, ἔστω τότε. Οὔτε ἐσεῖς ἀνύπαντροι, ἀστεφάνωτοι γονεῖς, οὔτε τὸ παιδάκι σας ἀβάπτιστο καὶ ἀμύρωτο. Εἶναι καλὸ νὰ διορθώσετε τὸ λάθος σας. Θὰ ἦταν ὅμως πολὺ καλύτερο νὰ μὴν εἶχε γίνει καθόλου τὸ λάθος. Γι’ αὐτὸ καὶ χρειάζεσθε καὶ ἕνα ἄλλο Μυστήριο ἐκτὸς ἀπὸ τὰ Μυστήρια τοῦ Γάμου καὶ τοῦ Βαπτίσματος. Χρειάζεσθε καὶ τὸ Μυστήριο τῆς Μετανοίας καὶ ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως. Ἐκεῖ διορθώνονται ὅλα. Καθαρίζονται οἱ ψυχὲς καὶ ἠρεμοῦν οἱ συνειδήσεις. «Τοῖς πᾶσι χρόνος καὶ καιρὸς τῷ παντὶ πράγματι ὑπὸ τὸν οὐρανόν. Καιρὸς τοῦ τεκεῖν καὶ καιρὸς τοῦ ἀποθανεῖν», λέγει ὁ αἰώνιος λόγος τοῦ Θεοῦ (Ἐκκλ. γ΄ 1-2). Τὸ καθετὶ στὸν καιρό του. Γιὰ καθετὶ ποὺ γίνεται κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανό, ὑπάρχει ὁ ὁρισμένος χρόνος. Εἶναι ὁρισμένος ὁ καιρὸς ποὺ θὰ γίνει ὁ τοκετός, ὅπως ὁρισμένος εἶναι καὶ ὁ χρόνος τοῦ θανάτου. Ἂς ἐγκρατεύονται οἱ νέοι. Δύσκολη ἀλ- λὰ ὡραία ἀρετὴ ἡ ἁγνότητα. Νὰ ζήσουν χωρὶς τραύματα τὴν πιὸ ὄμορφη ὥρα τῆς ζωῆς τους, τὴν ὥρα τοῦ γάμου τους. Καὶ ὅλα κατόπιν θὰ ἔλθουν φυσιολογικὰ καὶ εὐλογημένα. Μὲ τὴ σειρὰ ποὺ ὁ Θεὸς ὅρισε. Καὶ τότε θὰ εἶναι πιὸ ἀληθινά, πιὸ χαρούμενα, διότι θὰ εἶναι σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ποὺ καταξιώνει καὶ κάνει εὐτυχισμένο τὸν ἄνθρωπο.Ο ΣΩΤΗΡ 2040

Φοβίες, "ελεγχόμενοι φόβοι" και ο Φόβος του Θεού.

γράφει ο Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Φόβος. Ένα πανανθρώπινο συναίσθημα το οποίο έχουν γευτεί όλοι οι άνθρωποι. Ένα συναίσθημα το οποίο το ανθρώπινο γένος θέλει να δαμάσει ή και να εξαφανίσει. Πολλοί είναι οι φόβοι που έχουν οι άνθρωποι: το άγνωστο ή και το γνωστό, η μοναξιά, η απώλεια ελευθερίας, ο θάνατος, ο πόνος, το μέλλον…
Το παράδοξο όμως είναι ότι πολλές φορές οι άνθρωποι επιδιώκουμε τον φόβο. Επιδιώκουμε να νιώσουμε έναν «ελεγχόμενο φόβο» το οποίο ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορούμε να παύσουμε. Έτσι λοιπόν εκατομμύρια άνθρωποι αρέσκονται στο να βλέπουν ταινίες τρόμου και φόβου, να δοκιμάζουν επικίνδυνες δραστηριότητες (π.χ.να πηδούν πάνω από γέφυρες στο κενό δεμένη με σχοινί) κτλ.
Γιατί λοιπόν ενώ οι άνθρωποι απεχθάνονται τον φόβο, από την άλλη μεριά αρέσκονται-επιζητούν τον «ελεγχόμενο φόβο»;
Όντως το ερώτημα αυτό δεν μπορεί να απαντηθεί εύκολα.

Ο φόβος είναι ένα βασικό συναίσθημα του ανθρώπου που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου ή απειλής.
Ο φόβος όπως και κάθε τι στον άνθρωπο δόθηκε από τον Δημιουργό Θεό ώστε να χρησιμοποιείται για την τελείωσή του.
Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος έχει μέσα στην φύση του τον φόβο…τον φόβο του Θεού ο οποίος στην ουσία του δεν είναι φόβος αλλά ένα αίσθημα σεβασμού και βίωσης της πανταχού παρουσίας του Θεού.
Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος σημειώνει: «Ὁ φόβος ποὺ ἔχουμε νὰ μὴν πέσουμε στὴν ἁμαρτία εἶναι ἀρετή. Ἀρχὴ τῆςἀληθινῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ». Δηλαδή ο άνθρωπος έχοντας συναίσθηση της παρουσίας του Θεού δεν τολμά να αμαρτήσει... και έτσι ο φόβος του Θεού αντανακλά ευεργετικά επάνω του κρατώντας τον σε πνευματική εγρήγορση.
Από την μία λοιπόν έχουμε τον φόβο του Θεού ο οποίος μας βοηθά να γίνουμε ενάρετοι, και από την άλλη έχουμε τους ανθρώπινους φόβους οι οποίοι μας αιχμαλωτίζουν και μας καθιστούν ανίκανους να εξελιχθούμε όχι μόνο πνευματικά αλλά και κοινωνικά, επαγγελματικά, υπαρξιακά.
Ο Χριστός αδελφοί μου μας ελευθέρωσε από τους φόβους που γεννήθηκαν με την πτώση του ανθρώπου. Αυτός που πιστεύει στον Χριστό είναι ελεύθερος από κάθε είδους φόβου, διότι ο άνθρωπος που γίνεται οικείος του Χριστού αποκτά την Αγάπη η οποία «ἔξω βάλλει τὸν φόβο» (Α´ Ἰω. δ´ 18).

Οι άνθρωποι στην προσπάθειά τους να δαμάσουν τον φόβο καταφεύγουν στο να δημιουργούν στον εαυτό τους «ελεγχόμενους φόβους» που προαναφέραμε. Όμως αυτό είναι μία ψεύτικη νίκη κατά του φόβου. Ο άνθρωπος ο οποίος χωρίς φόβο βλέπει μία ταινία στην οποία κινηματογραφούνται θάνατοι ανθρώπων δεν σημαίνει ότι έχει ξεπεράσει τον φόβο του Θανάτου…
Ο φόβος του Θεού είναι αυτός τελικά που θα μας απαλλάξει από τους επιμέρους φόβους μας.
Ο φόβος του Θεού χωρίζεται σύμφωνα με τους πατέρες της Εκκλησία μας σε δύο είδη: Εἶναι ὁ φόβος τῶν εἰσαγωγικῶν καὶ ὁ φόβος τῶν τελείων.
Ὁ φόβος τῶν εἰσαγωγικῶν ἢ τῶν ἀρχαρίων, ποὺ ὑπάρχει μέσα μας καὶ δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ πέσουμε στὴν ἁμαρτία  ἐξαιτίας τῆς κολάσεως. «Εἰσαγωγικὸς ἐστὶν ὁ ἀπέχων τῆς κακίας». Αὐτός, ποὺ ἔχει αὐτὸν τὸν φόβο φοβᾶται σὰν δοῦλος τὰ κολαστήρια, τὶς τιμωρίες καὶ τὶς καταδίκες.
Ὑπάρχουν ὅμως καὶ οἱ τέλειοι, ποὺ ἔχουν καὶ αὐτοὶ φόβο,ἀλλὰ μὲ ἄλλη μορφή. Φοβοῦνται μήπως παραβοῦν κάποια ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν λυπήσουν! Φοβοῦνται μήπωςὑποστοῦν τροπὴ ἢ ἀλλοίωση στὴν πνευματική τους ζωὴ καὶπέσουν στὴν ἁμαρτία.
Ὁ φόβος τῶν εἰσαγωγικῶν ἐξαφανίζεται, ὅταν συγχωρηθοῦν τὰ ἁμαρτήματα τοῦ ἀνθρώπου, ἐνῶ ὁ δεύτερος, τῶν τελείων, παραμένει συνεχῶς στὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν ἁγιάζει περισσότερο.

Ἀπ᾿ ὅλα αὐτὰκαταλαβαίνουμε πὼς μποροῦμε νὰ ὠφεληθοῦμε τὰ μέγιστα ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ. Μία εὐχὴ τῆς θείας Λειτουργίας τὸτονίζει αὐτὸ ἐμφατικά. «Ἔνθες ἡμῖν καὶ τῶν μακαρίων σου ἐντολῶν φόβον, ἵνα τὰς σαρκικὰς ἐπιθυμίας πάσας καταπατήσαντες, πνευματικὴν πολιτείαν μετέλθωμεν, πάντα τὰ πρὸς εὐαρέστησιν τὴν σὴν καὶ φρονοῦντες καὶ πράττοντες».*
Από τα παραπάνω καταλαβαίνουμε ότι ο Θεός και Δημιουργός μας πολύ σοφά έβαλε μέσα μας το αίσθημα του φόβου, το οποίο όμως θα πρέπει θεαρέστως να το χρησιμοποιούμε για να προοδεύουμε πνευματικά και όχι για να ικανοποιούμε τον εγωισμό μας προσπαθώντας να πείσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους ότι νικήσαμε τον φόβο γευόμενοι «ελεγχόμενους φόβους». Οι πλειονότητα των ανθρώπων δεν έχει πρόβλημα να μπαίνει στην διαδικασία ενός ελεγχόμενου φόβου, όμως οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα διακατέχονται από φόβους και φοβίες τις οποίες πασχίζουν να αποτινάξουν από πάνω τους.
Η λύση αγαπητοί μου να νικήσουμε τον φόβο είναι να συμπεριφερθούμε σοφά και συνετά στην ζωή μας ώστε να γίνουμε οικείοι του Θεού και πολίτες της Βασιλείας Του.
Ο Προφήτης Δαβίδ λέγει ότι: «Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου»….και δεν έχει άδικο.
http://theomitoros.blogspot.gr/2017/12/blog-post_4.html

Ή παπάς- παπάς, ή ζευγάς-ζευγάς;

Kαι αν ζούσε ο Χριστόδουλος θα σας έλεγε…'' με τι μούτρα θα τους ξαναδείτε'';;

Σχόλιο του Κοινοβουλευτικού μας συντάκτη…

Αφορμή για το σχόλιο αυτό, έδωσε η εικόνα που αντίκρυσα προχθές στην τηλεόραση, κατά την αναμετάδοση της θείας Λειτουργίας από τη Θεσσαλονίκη, τον υπουργό κ. Αμανατίδη, να λαμβάνει με σεβασμό και αρχιερατικό χειροφίλημα το αντίδωρο από τα χέρια του Παναγιωτάτου Θεσσαλονίκης Ανθίμου και του νέου Μητροπολίτη Φιλίππων Στεφάνου.

Υπάρχουν στιγμές στην ζωή μας που πρέπει να λάβουμε γενναίες αποφάσεις, ειδικά όσοι ασχολούνται με τον δημόσιο βίο και μάλιστα με την πολιτική και ακόμα περισσότερο αυτοί που έχουν το προνόμιο να έχουν λόγο και θέση τόσο στη νομοθετική όσο και στην εκτελεστική εξουσία της χώρας μας ..όπως ο κ. Αμανατίδης και μερικοί ακόμη υπουργοί …την συγκεκριμένη χρονική στιγμή- γιατί σίγουρα δεν θάναι επ´άπειρον.
Δόθηκε η ευκαιρία σε όλους εσάς, με την κατάθεση του τόσο σοβαρού νομοσχεδίου για την αλλαγή φύλου –σύμφωνα με το οποίο, όποιος ή όποια συμπληρώσει το 15ο έτος, μπορεί να προβαίνει σε αυτή την αλλαγή– να κάνετε την διαφορά και να πείτε ένα δυνατό.. όχι ακόμη!
Όλοι εσείς που περηφανευόσαστε και προσπαθείτε με κάθε τρόπο και με τις κολλητές σχέσεις που έχετε με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και με τους Μητροπολίτες της Εκκλησίας ,ώστε να δείχνετε ότι είσαστε πιστά τέκνα ,όπως ακριβώς είναι και η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας–παρά την «φιλότιμη»προσπάθεια που καταβάλουν οι πολιτικοί σας σύντροφοι για να διαρραγεί αυτή η σχέση μεταξύ πολιτείας και εκκλησίας– περιμέναμε να δείξετε ένα διαφορετικό πρόσωπο.
Θα περιμέναμε από όλους εσάς να είσαστε μπροστάρηδες και με στεντόρεια την φωνή, ορμώμενοι από την βαθειά σας πίστη, να ξεκαθαρίσετε από την αρχη ότι με κανένα τρόπο δεν πρόκειται να ψηφίσετε αυτό το «έγκλημα», κατά της νεολαίας και της κοινωνίας της πατρίδας μας , όταν μάλιστα σύσσωμη η επιστημονική κοινότητα είναι κάθετα αντίθετη με αυτή την εξευτελιστική της ανθρώπινης ύπαρξης πράξη.
Άντε και αυτούς τους αγνοήσατε! Αγνοήσατε, όμως,και την επίσημη θέση της Εκκλησίας για την οποία λέγεται με υπερηφάνεια μάλιστα πόσο πιστό μέλος αυτής είσαστε!! Αγνοήσατε επίσης και την Αγιορείτικη κοινότητα – την οποία συχνά-πυκνά, επισκεπτόσαστε προφανώς για λόγους δημοσίων σχέσεων– η οποία Κοινότης εξέδωσε για το θέμα αυτό, μία ακόμη πιο σκληρή ανακοίνωση από την Εκκλησία της Ελλάδος.
Αλήθεια, πώς θα μπορέσετε να ξαναδιαβείτε το κατώφλι στο Περιβόλι της Παναγιάς και αν ζούσε ο Χριστόδουλος θα σας έλεγε…» με τι μούτρα θα τους ξαναδείτε»;;

Επιλέξατε όλοι όσοι λέτε ότι θρησκεύεστε, αντί της αξιοπρεπείας σας ,την πρόσκαιρη εφήμερη πολιτική ησυχία σας την ικανοποίηση της ματαιοδοξίας σας, η οποία όμως θα φέρει δεινά σε αυτό τον τόπο. Γιατί η Ορθόδοξη Ελλάδα, δεν είναι ούτε Αγγλία, ούτε Γαλλία, ούτε Ολλανδία για να προσαρμοστούμε τόσο γρήγορα και απερίσκεπτα στις επιταγές της Ευρώπης, όπως βιάζεται να μας πείσει ο καθ´ύλην αρμόδιος υπουργός κ. Κοντονής. Έχουμε καιρό για τόσο προοδευτικούς νόμους που θα διαλύσουν ο,τι έχει απομείνει σε αυτό τον τόπο: την κοινωνία και το κύτταρο αυτής την οικογένεια!! Ή μήπως αυτός είναι ο στόχος αυτών των μεταρρυθμίσεων; Όταν η Ελλάδα υποφέρει και ο λαός βασανίζεται, η Ευρώπη μας ζητά να περάσουμε με συνοπτικές διαδικασίες νόμους που θα μας διαλύσουν ως κοινωνία!

Και εδώ ήταν το κομβικό σημείο για να πατήσετε πόδι, όλοι εσείς που λέτε ότι θρησκεύεστε! Αλλά όχι μόνο δεν το κάνατε,αλλά μεταβληθήκατε και σε υποστηρικτές αυτών των καινοφανών για την Ελλάδα μεταρρυθμίσεων.
Χρειαζόσαστε επειγόντως μία συνάντηση… με τον πνευματικό σας…! Αν έχετε….!

http://www.exapsalmos.gr/2017/10/17/papas-papas-zevgas-zevgas/