«ΟΦΕΙΛΕΤΕΣ ΜΥΡΙΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΝ»

 

     Ο σκληρός, ο αμακρόθυμος, ο αυστηρός, ο αδιάλλακτος, ο άτεγκτος, ο βάναυσος, ο σκαιός, ο μνησίκακος, ο χολωμένος, ο επιτακτικός, ο απόλυτος και ο ανεπιεικής άνθρωπος είναι σε τούτη τη γη ο μέγας συντελεστής κάθε δαιμονικής κακίας, ο φορέας κάθε πικρίας και ανισορροπίας, κι ας μη το γνωρίζει ποτέ ο ίδιος κι ας μη το μάθει ποτέ αυτό.

     Η «οργή» και η «τιμωρία» του Θεού είναι το να κάνουμε εμείς οι ίδιοι, αυτοπροσώπως και αυτοθεληματικώς, κόλαση τη ζωή μας με την άρνηση και την απουσία της αγάπης Του μέσα μας.

     Είναι εκείνη η φρικτή κόλαση που κατά τ’ άλλα εξορκίζουμε συνεχώς από τη ζωή μας, η οποία όμως δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο εκούσιος βυθισμός του είναι μας σ’ έναν σπαραγμό παράνοιας και σ’ ένα ατελείωτο τέλμα της μη αγάπης, που μας συνέχει κυριολεκτικά· της μη αγάπης που δημιούργησαν τα χρέη και οι οφειλές μας από την πολυαμαρτησία και αρνησιθεΐα μας.

     Είμαστε όλοι λίγο-πολύ «οφειλέτες μυρίων ταλάντων». Και στο πολύ «μυριοφειλέτες» και στο λίγο το ίδιο. Και αυτή η «μυριοτάλαντη οφειλή» φανερώνει την αποκαρδιωτική κατάσταση του να μην έχουμε να παρουσιάσουμε ούτε προαίρεση ούτε διάθεση ούτε λόγο ούτε πράξη αυθεντικής αγάπης στην επίγεια πορεία μας.

     Μόνο με τη μακροθυμία και τη μεγαλοθυμία της θείας αγάπης «ξεπληρώνουμε» πραγματικά. Ενώ αντίθετα, μόνο με την αναισθησία και την ασυμπάθεια της σκληρότητας και της πονηρίας μας «χρεωνόμαστε» διαρκώς την απώλειά μας.

     Ο «οφειλέτης των μυρίων ταλάντων» δεν είναι άλλος από τον δύσμοιρο τύπο ανθρώπου που απαντά στη θεία ευεργεσία με τη σκληρότητα του χαρακτήρα του και την απονιά του τρόπου του· του ανθρώπου της αδιαφορίας, της αναισθησίας, του κυνισμού, της ασυμπάθειας, της θλιβερής αυτοανεπάρκειας σε καθαρή και έμπρακτη αγάπη Θεού, της φρικτής άρνησης αυτής της αγάπης.

     Αγάπησε και συγχώρεσε, για να πάψεις να χρωστάς και να οφείλεις! Μακροθύμησε σ’ αυτή τη σύντομη και ψεύτικη ζωή σου για να κάνεις σκόνη και κονιορτό το κάθε σου πνευματικό και ψυχικό χρέος!

     Πάψε να ανταποδίδεις το κακό! Ευεργέτησε αυτούς που σε αδίκησαν ή σε πίκραναν, αποδεδειγμένα ή όχι, για να παύσεις επιτέλους να αδημονείς μέσα στην πλήξη του παλαιού εαυτού σου, να παύσεις να αρρωσταίνεις άλλο μέσα στη μιζέρια της ασυγχωρητικότητας και της μνησικακίας.

     Μοίρασε παντού τη δική σου συγχώρεση, για να νιώσεις, δίχως πλάνη και δίχως καθυστέρηση, την άφεση του Θεού στην καρδιά σου, που την τσάκισε, τόσα χρόνια, τόσες φορές, η απονιά σου.

     Επέτρεψε την άφεση του πανάγαθου Θεού να αλλοιώσει με θαυμαστό τρόπο τη σκληροτράχηλη καρδιά σου, ώστε όλη σου η ύπαρξη να γίνει μετά ένα ευρύχωρο δοχείο του ουράνιου και άφθαρτου μελιού της θείας Συγχωρήσεως.

     Αυτός που χρωστάει τα πιο πολλά, είναι αυτός που έμπρακτα αδιαφορεί για όλα και για όλους στη ζωή του, δημιουργώντας χρέη επί χρεών για τη ψυχή του. Αυτός που ξεχρεώνεται συνεχώς, μένοντας άδουλος, αδέσμευτος, ελεύθερος και κραταιός, είναι μόνο ο ταπεινός και ευαίσθητος άνθρωπος, που κάνει τη θεία ευεργεσία ρότα και πλοηγό της ζωής του, ή καλύτερα: ζωή της ζωής του.

     Η ζωή μέσα στη μακροθυμία, στην ανεξικακία και τη συγχωρητικότητα του Θεού, γίνεται για εκείνους που θέλουν να λέγονται και να είναι χριστιανοί, όντως ζωή· πηγή χαράς και δύναμης για κάθε πικραμένο και αδικημένο· θεραπεία, αγωγή, ανάπτυξη και πρόοδος προς την πραγματική εν Θεώ ελευθερία.

     Εν τω Θεώ και διά του Θεού, η «οφειλή των μυρίων ταλάντων» ένεκα των αμαρτιών, των παθών και της πονηρίας μας, μετατρέπεται σε μύρια χαρίσματα και σε μύριους «πλατυσμούς ανέσεως» της στενάχωρης και πικραμένης καρδιάς μας.

     Η σωτηρία του Χριστού, αδελφοί μου, ήρθε και έρχεται διά της Συγχωρήσεως και δε φεύγει από κοντά μας, εκτός βέβαια εάν εμείς το θελήσουμε με τη σκληρότητα του αχαρίτωτου παλαιού εαυτού μας.

     Η μνησικακία διώχνει τη Χάρη και δεν την αφήνει να ενωθεί με την καρδιά μας. Μετά, το κενό του Θεού εντός μας, αργά ή γρήγορα, μετατρέπεται σε ενδοαρρώστια πολλαπλών ψυχοτροπιασμών. Στη θεία Συγχώρεση απολαμβάνουμε την αποκατάστασή μας.

     Η Συγχώρεση είναι το Είναι του Θεού.

     Ο Θεός μάς εκπλήσσει με τη Συγχώρεσή Του.

     Οι άνθρωποι πλήττουν και εξουθενώνουν διαρκώς με τη μνησικακία, τη σκληρότητα, τη μανία και την επιθετικότητά τους.

     Στη Συγχώρεση του Θεού θα βρούμε και τη συγχώρεση του πλησίον. Στη συγχώρεση του πλησίον, θα μας κατακλύσει απερίγραπτα η σωτήρια Χάρη του Κυρίου. Η μία συγχώρεση είναι λόγος για την άλλη· η πρώτη φέρνει αναπόσπαστα και τη δεύτερη· η δεύτερη είναι ένδειξη, φανέρωση, καρπός και απόρροια της πρώτης.

     «Συγχώρησε σ’ εμάς αυτά που Σου οφείλουμε, γιατί κι εμείς με τη σειρά μας συγχωρούμε όσους μας οφείλουν»: Αυτό δεν λέμε όλοι και στο «Πάτερ Ημών»; Αλλά, τίθεται το εύλογο ερώτημα: Εφαρμόζουμε, άραγε, στη ζωή μας αυτό που λέμε με τα χείλη μας σε αυτήν την χριστοπαράδοτη «Κυριακή Προσευχή»; Γιατί κάνουμε τούτη τη θεόφραστη Προσευχή εργαλείο της καθημερινής μας κενότητας και υποκρισίας;

     Δεν γίνεται να ζούμε μονομερώς και αυτοτελώς τη συγχώρεση του Θεού, δίχως την από μέρους μας ολόθυμη συγχώρεση του πλησίον μας.

     Ο «θεοσυγχωρεμένος» άνθρωπος είναι πάντα αυτός που «θεοσυγχωρεί», αυτός που έχει και χαρίζει τη συγχώρεση στον αδελφό του, γιατί πάντα μέσα στον αδελφό κρύβεται και κουρνιάζει ο Θεός.

     Τεκμήριο ειρήνευσης, φωτισμού, χάριτος και σωτηρίας για τον κάθε αγωνιζόμενο χριστιανό είναι η συγχώρεση του Θεού στην ύπαρξη και τη ζωή του, αλλά και στις σχέσεις του με τους άλλους. Και μέσα σε αυτή τη σωτηρία κανείς δεν οφείλει, κανείς δεν χρωστάει κανέναν και τίποτα.

     Γιατί αυτή η θεία Αγάπη, ο Θεός, δεν κρατάει σε κανέναν απολύτως τίποτα, σβήνει την οποία τυχόν οφειλή των ταπεινών και άδολων ανθρώπων και ακυρώνει φιλάνθρωπα κάθε χρέος των απλών και των άκακων.

     Στη σχετικη  Παραβολή μαθαίνουμε καλά τον Θεό ως Συγχώρεση και ως Άφεση, που είναι ο ακατάλυτος θείος τρόπος Του εις τους αιώνας των αιώνων. Έτσι φέρεται, έτσι κινείται και ενεργεί ο Θεός με όλους και για όλους: με Άφεση.

     Χρεολύτης ο Θεός και χρεολυτική η Χάρη Του.

     Αν υπάρχει μέσα μας και το απειροελάχιστο ίχνος πικρίας, μισαδελφίας, μνησικακίας και ασυγχωρητικότητας, τότε προσβάλλουμε με την προπέτεια της δαιμονικής μας κακίας τη θεία Αγάπη, για την οποία είμαστε πλασμένοι και προορισμένοι.

     Γιατί «οργίστηκε» ο ανεξίκακος Κύριος έναντι του πονηρού δούλου Του; Γιατί δεν ανέχεται ούτε στο ελάχιστο να Του προσβάλλουν το Είναι Του, τα αέναα σπλάχνα των Οικτιρμών Του, τα ανεξάλειπτα χνώτα των Ευεργεσιών Του, που είναι κατ’ εξοχήν η θεία Συγχώρεση. Εδώ η «οργή» του φιλάνθρωπου Κυρίου έχει ξεκάθαρα παιδευτικό και υποδειγματικό χαρακτήρα. Ενίοτε ο Θεός μάς σοφίζει στη δριμύτητά Του. Βλέπουμε ότι Κύριος βάζει όρια στην ανθρώπινη κακία και πονηρία. Είναι αδύνατον για τα επίγεια και πολύ περισσότερο για τα επουράνια πράγματα να μην νικάει κατά κράτος ο παντοκρατορικός λόγος και τρόπος της θείας Συγχωρήσεως και της θεϊκής συγχωρετικότητας.

     Μέσα λοιπόν σε αυτό το παραδείσιο κλίμα της Θεοσυγχωρήσεως, εμείς τελικά «δεν αφήνουμε κανένα χρέος σε κανέναν, εκτός βέβαια από την αγάπη, που την οφείλουμε πάντοτε ο ένας προς τον άλλον» (πρβλ. Ρωμ. 13, 8).

π. Δαμιανός

https://toeilhtarion.blogspot.com/2020/08/blog-post_59.html

Η μνησικακία είναι η σφραγίδα του Αντιχρίστου

H καρδιά του μνησίκακου είναι σφραγισμένη με αυτή τη σφραγίδα του Αντιχρίστου.

Όσιος Νείλος ο Μυροβλύτης

''Η μνησικακία είναι η Σφραγίδα του Αντιχρίστου και η καρδιά του μνησίκακου είναι σφραγισμένη με αυτή τη σφραγίδα του Αντιχρίστου.

Όταν ο Αντίχριστος και το πνεύμα του Αντιχρίστου το οποίο κυβερνά στον κόσμο, βάλει στον άνθρωπο αυτή τη σφραγίδα, τότε απ' αυτή τη σφραγίδα της μνησικακίας αποθνήσκει η καρδιά του ανθρώπου, δηλ. γίνεται νεκρή και ανίκανη να θλίβεται για τις αμαρτίες, χάνει την πνευματική αίσθηση και τον φόβο του Θεού. Έτσι, ο άνθρωπος αποθνήσκει, όταν η καρδιά του είναι σφραγισμένη με το μίσος.

Αυτή, η κατάρα της μνησικακίας κάνει τον άνθρωπο τόσο αναίσθητο, ώστε οι άνθρωποι από μόνοι τους να θανατώνονται κατά διάφορους τρόπους. Αυτό κάνει τον έναν να γίνεται αρνητής της πίστεως, τον άλλον να αυτοκτονεί, άλλον στα μαχαίρια, άλλον να γίνεται προδότης, άλλον βλάσφημον, άλλον μελαγχολικόν, χωρίς να νοιώθει ειρήνη στην καρδιά του..''

https://proskynitis.blogspot.com/2025/09/blog-post_984.html?fbclid=IwY2xjawNHeoBleHRuA2FlbQIxMABicmlkETFWUE1CR0NHekZxbVpjbVk4AR7Hl4iJ8Blpu4N5e-Wx3O8zRKc6EXj74UtkP8BXmL6GSrUHxka-wG-tdevMaw_aem_K16PhJOs-jjOT33xuavzPQ

Ποτὲ δὲν θὰ τὸν Συγχωρήσω

Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov
Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας

Μνησικακία
Στὴν Λαύρα τῶν Σπηλαίων του Κιέβου ζοῦσαν δύο μοναχοί, ὁ ἱερομόναχος Τίτος καὶ ὁ διάκονος Εὐάγριος. Ἦταν φίλοι. Καὶ ὁμόφρονες. Ἡ μεταξύ τους ἀγάπη ἦταν παράδειγμα. Οἱ ἄλλοι ἀδελφοί, ποὺ τοὺς ἔβλεπαν, ὠφελοῦντο, οἰκοδομοῦνταν καὶ τοὺς θαύμαζαν.

Ὅμως ὁ ἐχθρὸς κάθε καλοῦ, συνηθισμένος νὰ σπέρνει ζιζάνια ἀνάμεσα στὸ σιτάρι καὶ νὰ μεταμορφώνει τὸ σιτάρι σὲ ζιζάνια, τότε ποὺ οἱ ἄνθρωποι κοιμοῦνται, δηλαδὴ τότε ποὺ δὲν παρακολουθοῦν μὲ προσοχὴ τὴν πνευματική τους πορεία, καὶ δὲν φοβοῦνται μήπως τοὺς «κλέψει» ὁ διάβολος, μὲ τὸ νὰ θεωρήσουν τὴν ἀγάπη τους δεδομένη καὶ ἀναφαίρετη, προσωπικό τους ἀπόκτημα καὶ ἐπίτευγμα, τὴν μετέβαλαν σὲ ἔχθρα. Καὶ τόσο ξεχύθηκαν ὁ Τίτος καὶ ὁ Εὐάγριος, ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου, ὥστε δὲν μποροῦσαν πιά, οὔτε νὰ κοιτάζει ὁ ἕνας τὸν ἄλλον στὰ μάτια.

Οἱ ἀδελφοί τους παρεκάλεσαν πολλὲς φορὲς νὰ συμφιλιωθοῦν. Μὰ αὐτοὶ δὲν ἤθελαν, οὔτε λέξη νὰ ἀκούσουν γιὰ συμφιλίωση.

Πέρασε πολὺς καιρός. Ὁ ἱερομόναχος Τίτος ἀρρώστησε βαριά. Ἡ ἀρρώστια ἦταν τόσο δύσκολη καὶ βαριά, ὥστε ὅλοι ἀπογοητεύθηκαν, ἂν θὰ γινόταν καλά. Τότε ἄρχισε νὰ κλαίει πικρὰ γιὰ τὶς ἁμαρτίες του. Καὶ ἔστειλε κάποιον στὸν διάκονο Εὐάγριο, ζητῶντας του νὰ τὸν συγχωρήσει, παίρνοντας μὲ πολλὴ ταπείνωση πάνω του ὅλη τὴν εὐθύνη. Ἐκεῖνος ὅμως ὄχι μόνο δὲν δέχθηκε νὰ τὸν συγχωρήσει, ἀλλὰ καὶ ξεστόμισε εἰς βάρος τοῦ ἱερομόναχου πολλὰ ἄσχημα λόγια- ἀκόμη καὶ κατάρες. Οἱ ἀδελφοὶ βλέποντας τὸν παπα-Τίτο νὰ πεθαίνει, ἐπῆραν τὸν διάκο-Ευάγριο καὶ τὸν πῆγαν κοντά του μὲ τὸ ζόρι, γιὰ συμφιλίωση. Ὁ ἄρρωστος, ὅταν τὸν εἶδε νὰ πηγαίνει πρὸς τὸ μέρος του σηκώθηκε, κατέβηκε ἀπὸ τὸ κρεβάτι, τὸν προσκύνησε καὶ ἀφοῦ ἀγκάλιασε τὰ πόδια του, τοῦ εἶπε:

—Συγχώρησε με, πάτερ! Εὐλόγησε με!

Ὁ Εὐάγριος τοῦ γύρισε τὰ νῶτα. Καὶ μπροστὰ σὲ ὅλους τοῦ ἀπάντησε:

-Ποτέ! Ποτὲ δὲν θὰ τὸν συγχωρήσω. Οὔτε στὸν «νῦν αἰῶνα, οὔτε στὸν μέλλοντα».

Καὶ ἀφοῦ τὰ εἶπε αὐτά, μὲ μιὰ ἀπότομη κίνηση, ξέφυγε ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἀδελφῶν, ποὺ τὸν κρατοῦσαν καὶ ἔπεσε κάτω. Οἱ ἀδελφοὶ θέλησαν νὰ τὸν σηκώσουν. Μὰ τοὺς φάνηκε νεκρός. Δὲν μποροῦσαν, οὔτε τὸ χέρι του νὰ κινήσουν οὔτε νὰ τοῦ κλείσουν τὸ στόμα, οὔτε νὰ τοῦ κατεβάσουν τὰ βλέφαρα καὶ νὰ τοῦ κλείσουν τὰ μάτια. Ἀντίθετα ὁ ἄρρωστος ἱερομόναχος Τίτος εἶχε γίνει, μόλις σηκώθηκε ἀπὸ τὸ κρεβάτι του ὑγιής! Τόσο, σὰν νὰ μὴν εἶχε ποτὲ του ἀρρωστήσει.

Ὅλους τούς παρόντες τοὺς κατέλαβε δέος. Καὶ ἄρχισαν νὰ ρωτοῦν τὸν παπα-Τίτο, πώς εἶχε γίνει καλά. Ὁ μακάριος Τίτος τοὺς ἀπάντησε:

-Ὅταν ἤμουν ἄρρωστος βαριὰ εἶδα τοὺς Ἀγγέλους, νὰ φεύγουν μακριὰ ἀπὸ μένα καὶ νὰ κλαῖνε γιὰ τὴν ἀπώλεια τῆς ψυχῆς μου, ποὺ εἶχε κυριαρχηθεῖ ἀπὸ τὴν μνησικακία· καὶ τοὺς δαίμονες νὰ χοροπηδοῦν ἀπὸ χαρὰ γιὰ τὴν ἀπώλεια μου ἐξαιτίας τοῦ θυμοῦ καὶ τῆς κακίας μου. Τότε ἄρχισα νὰ σᾶς παρακαλῶ νὰ πᾶτε νὰ μοῦ φέρετε τὸν διάκο-Ευάγριο νὰ συγχωρηθοῦμε.

Καὶ ὅταν τὸν φέρατε καὶ τὸν προσκύνησα καὶ ἐκεῖνος μοῦ γύρισε τὰ νῶτα, εἶδα ἕναν ἀπὸ τοὺς φοβεροὺς ἀγγέλους νὰ κρατάει ξίφος πύρινο καὶ νὰ τὸν χτυπάει.

Ἔτσι ἐκεῖνος ἔπεσε κάτω καὶ πέθανε. Τότε ὁ ἄγγελος ἐκεῖνος, μοῦ ἔδωκε τὸ χέρι του μὲ σήκωσε καὶ νά, αἰσθάνθηκα ὅτι ἤμουν ἐντελῶς καλά.

Οἱ ἀδελφοὶ ἔκλαψαν πολὺ γιὰ τὸν Εὐάγριο, ποὺ εἶχε τόσο τραγικὸ θάνατο. Καὶ τὸν ἔθαψαν στὸ σημεῖο ποὺ εἶχε κοκαλώσει, μὲ ἀνοιχτὰ τὰ μάτια καὶ μὲ τὰ χέρια τεντωμένα. (Μηναῖο Φεβρουαρίου 27).

https://agiazoni.gr/%cf%80%ce%bf%cf%84%e1%bd%b2-%ce%b4%e1%bd%b2%ce%bd-%ce%b8%e1%bd%b0-%cf%84%e1%bd%b8%ce%bd-%cf%83%cf%85%ce%b3%cf%87%cf%89%cf%81%ce%ae%cf%83%cf%89/

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΚΙΑ

 Δεν πρέπει να καλλιεργούμε στην καρδιά μας κακία ή μίσος ενάντια στον πλησίον πού είναι κακόβουλος.

Μάλλον θα πρέπει να αγωνιστούμε να τον αγαπήσουμε και να είμαστε όσο το δυνατό περισσότερο καλοί, ακολουθώντας τη διδασκαλία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: «αγαπάτε τους εχθρούς υμών, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς» (Ματθ. ε’ 44).

Αν κάποιος σε προσβάλει με οποιοδήποτε τρόπο θα πρέπει όχι μόνο να μην τον εκδικηθείς, αλλά αντίθετα να τον συγχωρήσεις με όλη την ψυχή σου, ακόμα κι αν επιμένει σ’ αυτό, συμμορφούμενος στο λόγο του Θεού: «Έάν μή άφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο πατήρ υμών αφήσει τα παραπτώματα υμών» (Ματθ.-στ’ 15)· και πάλι: «προσεύχεσθε υπέρ τών έπηρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς» (Ματθ. ε ‘ 44).

Έτσι, αν αγωνιστούμε όσο εξαρτάται από τις δυνάμεις μας να εκπληρώσουμε αυτή την εντολή, μπορούμε να ελπίζουμε ότι το θείο φως θα λάμψει στις ψυχές μας και θα ανοίξει σε μας ο δρόμος για την άνω Ιερουσαλήμ.

Μη κρίνεις τον πλησίον. Δεν πρέπει να κρίνουμε κανένα, ακόμα και αν με τα ίδια μας τα μάτια είδαμε κάποιον να αμαρτάνει ή να παραβαίνει τις εντολές του Θεού.

Ο λόγος του Θεού λέει: «Μή κρίνετε ίνα μή κριθήτε» (Ματθ. ζ ‘ 1), και πάλι: «Σύ τις ει ο κρίνων αλλότριον οικέτην; τω ιδίω Κυρίω στήκει ή πίπτει- οταθήσεται δέ- δυνατός γάρ έστιν ο Θεός στήσαι αυτόν» (Ρωμ. ιδ’ 4).

Δε γνωρίζουμε για πόσο καιρό θα μπορέσουμε να παραμείνουμε στην αρετή, όπως λέει ο προφήτης, πού απόκτησε τη γνώση αυτή με εμπειρία:

«Εγώ δε είπα εν τη ευθηνία μου- ου μή σαλευθώ εις τον αιώνα, απέστρεψας δε το πρόσωπον σου και εγενήθην τεταραγμένος» (Ψαλμός κθ’ 7,8), θα είναι πολύ ωφέλιμο να έχουμε πάντα κατά νου τα λόγια του Αποστόλου: «Ο δοκών εστάναι βλεπέτω μη πέση» (Α’ Κορινθ. ι’12).

Φιλοκαλία των Ρώσων νηπτικών

Διδαχές Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ

Εκδόσεις Πέτρου Μπότση

https://www.vimaorthodoxias.gr/theologikos-logos-diafora/den-prepei-na-kalliergoyme-stin-kardia-mas-kakia/

Η μνησικακία

Ο Άγιος Νήφων (23/12) Επίσκοπος Κωνσταντιανής μας λέγει: «Τι κακούργοι είναι οι διάβολοι, βάζουν τους ανθρώπους και μαλώνουν και οι άνθρωποι είδησι δεν το παίρνουν».
Πράγματι ο Άγιος αυτό το είδε με τα μάτια του. Έτσι ενώ εμείς μαλώνουμε μεταξύ μας και κρατάμε μίσος, δεν καταλαβαίνουμε ότι μας βάζει ο σατανάς.
Έλεγε ο Άγιος Μακάριος: «Κάθε πάθος και ένας διάβολος».
• Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος παρατηρεί: «Μνησικακία (το να κρατάμε μίσος) είναι μία ενθύμηση του κακού και μοιάζει με τα αναμμένα κάρβουνα, τα οποία είναι κρυμμένα και σκεπασμένα από τον καπνό. Και αφού σβήση η φλόγα τους, μένουν πυρωμένα και αναμμένα και καίουν.

• Το πόσο κακό είναι η μνησικακία το βλέπουμε στον βίο του Αγίου Νικηφόρου (8 Φεβρουαρίου). Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός στις διδαχές του αναφέρει:
«Ήτο ένας άνθρωπος ονομαζόμενος Σαπρίκιος, ο οποίος ενήστευε πάντοτε, προσηύχετο, υπάνδρευε πτωχάς γυναίκας, έκτιζεν εκκλησίας, ποτέ του δεν έβλαψεν, αλλ ἀγαποῦσε το δίκαιον. Ήτο και ένας άλλος ονομαζόμενος Νικηφόρος, ο οποίος ποτέ του καλόν δεν έκαμε, μάλιστα έκλεπτεν, αδικούσε τον κόσμον, επόρνευεν, όλα τα κακά τα είχε κάμει. Ήθελε δε να φονεύση και τον αδελφόν του Σαπρίκιον. Μίαν ημέραν στέλλει ο βασιλεύς και παίρνει τον Σαπρίκιον και του λέγει: 

Να αρνηθής τον Χριστόν και να προσκυνήσης τα είδωλα. 

Λέγει ο Σαπρίκιος: Εγώ τον Χριστόν μου δεν τον αρνούμαι ποτέ. 

Τον εβασάνισεν ο βασιλεύς δυνατά και ωσάν είδε πως δεν είνε τρόπος να νικήση την γνώμην του, απεφάσισε να τον θανατώση.

 Παίρνοντάς τον λοιπόν ο δήμιος να τον υπάγη εις τον τόπον της καταδίκης, το έμαθεν ο Νικηφόρος και πηγαίνει εις τον δρόμον και λέγει του Σαπρικίου: 

Εγώ, αδελφέ, σου έπταισα• και έμαθα ότι θα σε θανατώσουν. Δια του­το σε παρακαλώ, αδελφέ, να με συγχωρήσης• σου έσφαλα.

 Πάλιν κύπτει ο Νικηφόρος και τον παρακαλεί, του φιλεί τα πόδια. Αδελφέ, λέγει, συγχώρησόν με δια τον Θεόν. 

Αλλ ὁ αδελφός του δεν τον συγχωρεί.

 Έφθασαν και εις τον τόπον της καταδίκης.

Τον παρεκάλει ο Νικηφόρος μετά δακρύων, και δεν τον εσυγχώρησε. Του λέγει πάλιν ο Νικηφόρος: 

Ιδού, αδελφέ, τώρα θα σε κόψουν• διατί δεν με συγχωρείς; Εσύ θα κολασθής• εγώ σε συγχωρώ με όλην μου την καρδίαν.

 Λέγει ο Σαπρίκιος: Εγώ δεν σε συγχωρώ ποτέ! Και καθώς εσήκωσεν ο δήμιος το σπαθί να του κόψη το κεφάλι, βλέπων ο πανάγαθος Θεός την κακήν του γνώμην, σηκώνει την χάριν του, και ερωτά ο Σαπρίκιος τον στρατιώτην: 

Διατί θέλης να με φονεύσης; 

Λέγει του ο στρατιώτης: Και δεν το ηξεύρεις τώρα τόσον καιρόν; Διότι δεν προσκυνάς τα είδωλα. Λέγει ο Σαπρίκιος: Δια τούτο με βασανίζεις; Εγώ αρνούμαι τον Χριστόν και προσκυνώ τα είδωλα! Και ευθύς λέγοντας τον λόγον δεν τον εφόνευσεν, αλλ ἠρνήθη τον Χριστόν και υπήγε με τον διάβολον. 

Βλέπων ο Νικηφόρος τους Αγγέλους οπού έστεκαν με ένα στέφανον χρυσούν, λέγει εις τον δήμιον:

 Εγώ είμαι χριστιανός και πιστεύω εις τον Χριστόν μου. 

Λέγει του Σαπρικίου: Συγχώρησόν με, αδελφέ, και ο Θεός συγχωρήσοι σε. 

Και αμέσως έκοψεν ο στρατιώτης το κεφάλι του Νικηφόρου και παρέλαβον οι Άγγελοι την ψυχήν αυτού και την υπήγαν εις τον παράδεισον.
Δια τούτο και ημείς ευσεβείς χριστιανοί πρέπει να αγαπώμεν τους εχθρούς μας και να τους συγχωρώμεν».
Ιδού τα αποτελέσματα της μνησικακίας αλλά και της ταπεινώσεως.

http://orthodoxostypos.gr/

Συγχωρείτε τους πάντες, συγχωρείτε αυτούς που σας φταίξανε λίγο, συγχωρείτε αυτούς που σας φταίξανε πολύ

Συγχωρείτε τους πάντες, συγχωρείτε αυτούς που σας φταίξανε λίγο, συγχωρείτε αυτούς που σας φταίξανε πολύ. Είναι δύσκολο όταν λησμονούμε ότι ετούτη η ζωή είναι πρόσκαιρη. Εάν στρέψουμε το νου μας στην αιωνιότητα τότε όλα φαίνονται μικρά και ανόητα. Γ'αυτό μην ψάχνουμε με εμμονή την δικαίωση σε ετούτη την ζωή.

----------------------

Η συγχώρεση είναι ιδίωμα των ταπεινών ανθρώπων που ψάχνουν ευκαιρίες να ανοίξουν την καρδιά τους και όχι να τιμωρήσουν τους άλλους που ίσως έσφαλαν.

----------------------

Συγχωρείτε τους πάντες. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα κάνουμε παρέα με όλους. Μπορεί κάτι να έγινε και να απομακρυνθήκαμε μεταξύ μας. Και ίσως είναι και συνετό να μείνουμε ο ένας μακρυά από τον άλλον. Όμως άλλο αυτό και άλλο να κρατούμε μέσα μας κακία, μνήμη κακιά, μνησικακία. Εάν κρατηθούμε μακρυά από τον άλλον, να είναι όχι γιατί κρατούμε κακία, αλλά διότι το πάθημα μας έγινε μάθημα και πλέον κρατούμε μία απόσταση ώστε να μην δημιουργηθεί και πάλι ξανά κάποιο πρόβλημα.

----------------------

Μακάρι να μπορούμε να συγχωρούμε τόσο βαθιά που να μην έχουμε και πρόβλημα να είμαστε και πάλι μαζί με τον άνθρωπο που μας έφταιξε. Τουλάχιστον όμως να μην κρατούμε κακία, έστω κι αυτό κάτι είναι. Εάν δεν συγχωρούμε έστω κι έτσι το μόνο που καταφέρνουμε είναι να κρατούμε την καρδιά μας μέσα στην ταραχή και στην σύγχυση.

----------------------

Μακάρι τα Χριστούγεννα να μας βρούνε με ειρήνη,με ομόνοια και με αγάπη στην καρδιά μας.