Σὲ εὐχαριστῶ Θεέ μου

Salem Murray

Ἡ γιαγιά μου, ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ πατέρα μου, σὲ ὅλη της τὴ ζωὴ ἦταν μία ἁπλὴ χωρικὴ ἀπὸ τὴ Συρία, ποὺ δὲν ἤξερε οὔτε νὰ γράφει οὔτε νὰ διαβάζει.

Ἦταν, ὅμως, εἰλικρινὰ θρῆσκα. Ὅ,τι ἔκανε εἶχε πάντοτε τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ στὰ χείλη της. Ἀλλὰ δὲν ἀνέφερε μόνο τὸ Ὄνομά Του.

Ἔλεγε τουλάχιστον ἑκατὸ φορὲς τὴν ἡμέρα: «Σ’ εὐχαριστῶ Θεέ μου»!… Καὶ ὄχι μόνο ὅταν τῆς συνέβαινε κάτι καλό.

Ἂν ἡ σοῦπα χυνόταν καθὼς ἔβραζε καὶ πάλι ἔλεγε: «Σ’ εὐχαριστῶ Θεέ μου. Σ’ εὐχαριστῶ. Σ’ εὐχαριστῶ Θεέ μου»!

Τὴ ρώτησα κάποτε, γιατί εὐχαριστοῦσε τὸν Θεὸ γιὰ κάτι κακό.

Γέλασε καὶ μοῦ εἶπε, ὅτι ἂν κάτι κακὸ συμβαίνει, εἶναι γιατί ἔχουμε ξεχάσει τὴ σύνδεσή μας μὲ τὸν Θεό. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ τὸ βρῆκα αὐτὸ πολὺ παράξενο, ἔστω κι ἂν ἐκείνη ἐπέμενε νὰ κάνω κι ἐγὼ τὸ ἴδιο.

Κάποτε ἔγδαρα τὸ γόνατό μου, κι ἐκείνη μοῦ εἶπε νὰ πῶ: «Σ’ εὐχαριστῶ Θεέ μου!»

Κατὰ περίεργο τρόπο, αὐτὲς οἱ λέξεις εἶχαν ἀποτέλεσμα καὶ ἔνοιωσα καλύτερα τὸ γόνατό μου. Ὅταν ἔγινα πέντε χρονῶν πῆγα στὸ σχολεῖο. Προερχόμουν ἀπὸ ἔγχρωμη φυλὴ καὶ τὰ γαλανομάτικα καὶ ξανθόμαλλα παιδιὰ μὲ κορόιδευαν συνήθως. Ἐπειδὴ τὸ χρῶμα μου ἦταν σκοῦρο, τὸ παρατσούκλι μου ἦταν «ὁ Ἀράπης». Μισοῦσα τὸ σχολεῖο καὶ παρακαλοῦσα τοὺς γονεῖς μου νὰ μὴν μὲ ἀναγκάζουν νὰ πηγαίνω.

Ἔνοιωθαν ἄσχημα γιὰ μένα ἀλλὰ δὲν μποροῦσαν καὶ νὰ μὲ προστατέψουν γιὰ πάντα. Τότε, ἡ Σίτου μου (ἡ Συριακὴ λέξη γιὰ τὴ γιαγιά) ἄκουσε τί μοῦ συνέβαινε καὶ μοῦ εἶπε ὅτι ἔπρεπε νὰ λέω: «Σ’ εὐχαριστῶ Θεέ μου», κάθε φορὰ ποὺ τὰ παιδιὰ μὲ ἔβριζαν. Ἐκείνη τὴ στιγμὴ, θεώρησα ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ τὴν πιὸ ἀνόητη ἰδέα ποὺ εἶχα ἀκούσει ποτέ μου. Λίγες μέρες ὅμως ἀργότερα, ὅταν ἕνα ὁλόκληρο τσοῦρμο παιδιῶν ἄρχισε νὰ φωνάζει: «Ἀράπη, Ἀράπη, Ἀράπη», συνέβη κάτι: Συγκρατοῦσα τὰ δάκρυά μου, προσπαθώντας μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις τοῦ κορμιοῦ μου, νὰ μὴ φανῶ μυξιάρικο καὶ νὰ μὴν τοὺς ἐπιτρέψω νὰ μὲ δοῦν νὰ κλαίω. Ἀλλὰ δὲν μποροῦσα νὰ συγκρατηθῶ.

Τὰ δάκρυα θὰ ξεσποῦσαν ὁπωσδήποτε. Τότε θυμήθηκα τὰ λόγια τῆς Σίτου μου: «Σ’ εὐχαριστῶ Θεέ μου»! Ἄρχισα νὰ τὰ ἐπαναλαμβάνω σιωπηλὰ μέσα μου: «Σ’ εὐχαριστῶ Θεέ μου. Σ’ εὐχαριστῶ Θεέ μου»! Κι αὐτὸ βοήθησε. Δὲν ξέρω τί ἀκριβῶς συνέβη ἀλλὰ τὰ δάκρυα ἐξαφανίστηκαν. Ξαφνικὰ, ἔπαψα νὰ νοιάζομαι τόσο πολὺ γιὰ τὸ τί σκέφτονταν γιὰ μένα. Ἴσως αὐτὸ συνέβη, γιατί ἔνοιωσα ὅτι εἶχα κι ἐγὼ τώρα ἕνα φίλο: τὸν Θεό. Ὅλα αὐτὰ ἔγιναν ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια. Ἀπὸ τότε, ἔχω γίνει ἕνας ἐπιτυχημένος σεναριογράφος. Ἔχω ταξιδέψει σὲ ὄλον τὸν κόσμο κι ἔχω συναντήσει ἑκατοντάδες θαυμάσιους ἀνθρώπους.

Ἡ ζωή μου εἶναι ὡραιότερη ἀπὸ ὅ,τι θὰ μποροῦσα ποτὲ νὰ φανταστῶ. Καὶ σὲ ὅλη μου τὴ ζωὴ συνεχίζω πάντα νὰ λέω:

«Σ’ εὐχαριστῶ Θεέ μου»! Ὁρισμένες φορὲς τὸ λέω ἑκατὸ φορὲς τὴν ἡμέρα, ἀκριβῶς ὅπως ἔκανε ἡ ἀγαπημένη μου γιαγιά. Νιώθω καὶ τώρα τὴν ἀνάγκη νὰ τὸ πῶ: «Σ’ εὐχαριστῶ Θεέ μου. Σ’ εὐχαριστῶ Θεέ μου. Σ’ εὐχαριστῶ Θεέ μου»!

Murray Salem Ἀμερικανὸς ἠθοποιὸς καὶ σεναριογράφος.

https://agiazoni.gr/%cf%83%e1%bd%b2-%ce%b5%e1%bd%90%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%e1%bf%b6-%ce%b8%ce%b5%ce%ad-%ce%bc%ce%bf%cf%85/

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΛΕΠΡΩΝ - ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ

1. Κραυγὴ ἱκεσίας 

 Οταν ὁ Θεάνθρωπος περιόδευε στὴν περιοχὴ τῶν συνόρων τῆς Γαλιλαίας μὲ τὴ Σαμάρεια. Ἐκεῖ, καθὼς ὁ Κύριος Ἰησοῦς προχωροῦσε, κι ἐνῶ σὲ λίγο ἔφθανε σὲ ἕνα χωριό, ἄκουσε ἀπὸ τὸν δρόμο μακριὰ φωνὲς δυνατές. Γύρισε νὰ δεῖ. Τὸ θέαμα ἦταν σπαραξικάρδιο: Δέκα ἄνδρες μὲ καταπληγωμένα τὰ σώματά τους ἀπὸ τὴ λέπρα ζητοῦσαν βοήθεια. Κι ἐπειδὴ θεωροῦνταν ἀκάθαρτοι καὶ δὲν τοὺς ἐπιτρεπόταν νὰ πλησιάσουν, «ἦραν φωνὴν λέγοντες· Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς»· ἄρχισαν νὰ φωνάζουν μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς τους: Ἰησοῦ, Διδάσκαλε! Λυπήσου μας! Δὲν μποροῦσε νὰ μείνει ἀσυγκίνητος ὁ Κύριος στὴ δυνατὴ κραυγὴ ἱκεσίας τῶν βασανισμένων αὐτῶν ἀνθρώπων. Τοὺς κοίταξε μὲ βλέμμα συμπαθείας καὶ τοὺς εἶπε: Πηγαίνετε καὶ δεῖξτε τοὺς ἑαυτούς σας στοὺς ἱερεῖς. Αὐτοὶ ὡς ἁρμόδιοι, σύμφωνα μὲ τὸ νόμο, θὰ βεβαιώσουν τὴ θεραπεία σας. Ἀμέσως οἱ δέκα λεπροὶ ξεκίνησαν γιὰ νὰ πᾶνε νὰ ἐξεταστοῦν, ὅπως τοὺς εἶπε ὁ Κύριος. Καὶ τί θαυμαστό! Στὸ δρόμο, ἐνῶ περπατοῦσαν, διεπίστωσαν ὅτι καθαρίστηκαν ἀπὸ τὴ λέπρα! Ἦταν ἡ ἀπάντηση τοῦ Κυρίου στὴ θερμή τους ἱκεσία. Διότι, ἂν καὶ λόγῳ τῆς ἀσθενείας τους στέκονταν μακριά, μὲ τὴ δυνατὴ ἱκεσία τους ἦρθαν πολὺ κοντὰ στὸν Κύριο. Ἄλλωστε καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι βρίσκονταν πολλοὶ μαζί, ἔκανε τὴ φωνή τους πιὸ δυνατή. Δέκα ἦταν, ἀλλὰ ἕνα αἴτημα εἶχαν, τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου: «ἐλέησον ἡμᾶς», φώναζαν συνεχῶς καὶ πράγματι, μὲ τὴν ἀπὸ κοινοῦ ἰσχυρὴ ἱκεσία τους κατόρθωσαν νὰ ἑλκύσουν τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου καὶ νὰ λάβουν τὴ θεραπεία ἀκολουθώντας ἀκριβῶς τὶς ὁδηγίες ποὺ Ἐκεῖνος τοὺς ἔδωσε. 

 Πολλὲς φορὲς κι ἐμεῖς ἀπευθυνόμαστε πρὸς τὸν Κύριο καὶ ζητοῦμε τὴ βοήθειά Του. Εἶναι ἄραγε ἡ προσευχή μας κραυγὴ ἰσχυρὴ ἢ μήπως γίνεται ἀπὸ συνήθεια, ἄτονα καὶ τυπικά; Καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ θέλουμε νὰ μᾶς ἀκούσει ὁ Θεός, ἂν ἐμεῖς οἱ ἴδιοι δὲν νιώθουμε αὐτὰ ποὺ λέμε στὴν προσευχή μας; Συνεχῶς προφέρουμε τὸ ἴδιο αἴτημα ἐκείνων τῶν λεπρῶν: «ἐλέησον ἡμᾶς». Καὶ μόνο στὴ θεία Λειτουργία πόσες φορὲς ἐπαναλαμβάνουμε τὸ «Κύριε, ἐλέησον»! Πόσες ἐκτενεῖς δεήσεις ἀπευθύνουμε ἀπὸ κοινοῦ γιὰ τὴν εἰρήνη καὶ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου, γιὰ τοὺς ἀδελφούς μας χριστιανοὺς ἀλλὰ καὶ ἰδιαιτέρως γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς μας!;... Τόσες προσευχές, καὶ μάλιστα ἀπὸ τόσους ἀνθρώπους μαζί, μποροῦν πράγματι νὰ κάνουν θαύματα. Ἀρκεῖ οἱ δεήσεις αὐτὲς νὰ γίνονται μὲ θέρμη ψυχῆς καὶ ἀκλόνητη ἐμπιστοσύνη στὸν παντοδύναμο Κύριο. 

 Βέβαια, ὅταν ἀντιμετωπίζουμε θλίψεις καὶ δοκιμασίες, αἰσθανόμαστε πιὸ εὔκολα τὴν ἀνάγκη νὰ στραφοῦμε στὸν Κύριο καὶ νὰ ζητήσουμε βοήθεια. Καὶ ὁπωσδήποτε τότε ἡ προσευχή μας γίνεται μὲ ἔνταση καὶ προσοχή. Ὡστόσο μὲ τὴν ἴδια ἔνταση καὶ δύναμη καλούμαστε ὄχι μόνο νὰ παρακαλοῦμε, ἀλλὰ καὶ νὰ εὐχαριστοῦμε τὸν Θεό.

.

 2. Ξεχείλισμα εὐγνωμοσύνης 

 Ἐνῶ ὁ Κύριος συνέχιζε τὸν δρόμο Του, πάλι ἀκούστηκαν δυνατὲς φωνές. Τώρα δὲν ἦταν πολλοὶ ποὺ φώναζαν. Ἕνας ἦταν. Ἕνας ἀπὸ τοὺς δέκα ποὺ εἶχαν θεραπευθεῖ, ὁ ὁποῖος ἐπέστρεφε γιὰ νὰ εὐχαριστήσει τὸν Εὐεργέτη του, καὶ δόξαζε τὸν Θεὸ «μετὰ φωνῆς μεγάλης». 

 Ὅταν ἔφθασε μπροστὰ στὸ Χριστό, ἔπεσε στὰ πόδια Του μὲ τὸ πρόσωπό του καταγῆς καὶ Τὸν εὐχαριστοῦσε. Μάλιστα, αὐτὸς δὲν ἦταν Ἰουδαῖος ὅπως οἱ ἄλλοι ἐννέα λεπροί, ἀλλὰ Σαμαρείτης. Κι ὅπως εἶναι γνωστό, οἱ Σαμαρεῖτες εἶχαν ἔχθρα μὲ τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι τοὺς θεωροῦσαν σχισματικούς. Εἶπε τότε ὁ Κύριος Ἰησοῦς: «οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ;». Δὲν καθαρίστηκαν ἀπὸ τὴ λέπρα καὶ οἱ δέκα; Οἱ ἄλλοι ἐννέα ποῦ εἶναι; Δὲν σκέφθηκαν νὰ γυρίσουν πίσω καὶ νὰ δοξάσουν τὸν Θεό; Μόνο αὐτὸς ὁ ξένος τὸ σκέφτηκε, ὁ ὁποῖος καὶ δὲν ἀνήκει στὸ γνήσιο ἰουδαϊκὸ γένος; Γύρισε τότε σ’ αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε: «Σήκω καὶ πήγαινε. Ἡ πίστη σου σὲ ἔσωσε. Αὐτὴ σοῦ χάρισε τὴ σωματικὴ θεραπεία καὶ παράλληλα σοῦ ἄνοιξε τὸν δρόμο ποὺ θὰ σὲ ὁδηγήσει καὶ στὴν πνευματική σου σωτηρία». 

 Ἄραγε ἐμεῖς εὐχαριστοῦμε τὸν Θεὸ γιὰ τὶς εὐεργεσίες Του, ποὺ εἶναι ἀμέτρητες καὶ ἀνεκτίμητες; Φροντίζουμε καθημερινὰ στὴν προσευχή μας νὰ ἀπευθύνουμε ὄχι μόνο αἰτήματα ἀλλὰ καὶ εὐχαριστίες πρὸς τὸν φιλάνθρωπο Κύριο; Προσφέρουμε μία ἡμέρα ἀπὸ τὴν ἑβδομάδα σ’ Ἐκεῖνον ποὺ μᾶς προσφέρει τὰ πάντα;... Στὶς ἐντολὲς τοῦ «Δεκαλόγου» ὁ ἄνθρωπος καλεῖται μία ἡμέρα τὴν ἑβδομάδα νὰ μὴν ἐργάζεται καὶ νὰ τὴν ἀφιερώνει στὸ Θεό, ὡς ἔνδειξη εὐγνωμοσύνης καὶ λατρείας στὸ πρόσωπό Του. Στὰ χριστιανικὰ χρόνια ἡ Κυριακὴ καθιερώθηκε ὡς ἀργία καὶ συνδέθηκε ἀναπόσπαστα μὲ τὴν εὐχαριστιακὴ σύναξη τῶν πιστῶν μὲ κέντρο τὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἔτσι ὥστε οἱ χριστιανοὶ νὰ καλλιεργοῦν αὐτὸ τὸ πνεῦμα τῆς εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν ἅγιο Θεὸ γιὰ τὶς πάμπολλες δωρεές Του, καὶ μάλιστα γιὰ τὴν ἀπολυτρωτικὴ Θυσία τοῦ Υἱοῦ Του. Ἀλίμονο, ἂν ἐμεῖς, οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί, ποὺ γνωρίσαμε τὸν ἀληθινὸ Θεό, βρεθοῦμε ἀχάριστοι ἀπέναντί Του. Ἂς Τοῦ προσφέρουμε τὴ λατρεία μας μὲ τὴν τακτικὴ συμμετοχή μας στὴν εὐχαριστιακὴ σύναξη τῆς Κυριακῆς. Ἂς μάθουμε καὶ στὴν προσευχή μας ὄχι μόνο νὰ Τὸν παρακαλοῦμε, ἀλλὰ καὶ νὰ Τὸν εὐχαριστοῦμε μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς μας, ὥστε νὰ ἑλκύουμε πλούσια τὴ χάρη καὶ τὸ ἔλεός Του.  ΟΣΩΤΗΡ2102

Κακομοιρίστικο «δοξα σοι ο Θεός»…

«Κάποτε ο στάρετς Βαρσανούφιος άκουσε κάποιον να λέει κακομιρίστικα: -Και τι να κάνω; Δόξα σοι ο Θεός.
-Έτσι το λένε το «δόξα σοι ο Θεός»; φώναξε ο π. Βαρσανούφιος.
-Και πώς να το λέω;
-Δόξα σοι ο Θεός! Δόξα σοι ο Θεός!
Είπε ο άγιος με φωνή γεμάτη γαλήνη, ειρήνη και χαρά.
Από τη στιγμή εκείνη κατάλαβα ότι το «δόξα σοι ο Θεός» δεν επιτρέπεται να είναι ένα κακομοιρίστικο επιφώνημα.
Και ότι έχουμε χρέος να δοξάζουμε τον Κύριο από τα βάθη της καρδιάς μας».
https://www.askitikon.eu/agiologio/ofelima-psychis/22413/kakomiristiko-doxa-si-o-theos/ 

ΕΥΛΟΓΕΙΤΕ ΥΙΟΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ

Ευλογω τον Θεο σημαινει δοξαζω τον Θεο. 
Οταν δοξαζει τον Θεο ο ανθρωπος δοξαζεται και αυτος ο ιδιος.

Oἱ Τρεῖς Παῖδες στοὺς στίχ. 59-­67 καλοῦν τέλος σὲ ὕμνο καὶ δοξο­λογία τὸν ἄνθρωπο. Ἀκολου­ θοῦν δηλαδὴ καὶ πάλι τὴν τάξη τῆς κοσμοποιΐας. Διότι ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸν Θεό, ὅπως γράφει ἡ «Γένεσις», τελευταῖος ἀπὸ ὅ­λα τὰ ἄλλα κτίσματα ὡς ἐπίγειος βα­σιλιὰς ὅλου τοῦ κτιστοῦ κόσμου. «Τε­λευταῖον τάσσεται τὸ ἀνθρώπινον γέ­νος, οὐ κατὰ τὴν ἀξίαν, ἀλλὰ διὰ τὴν δημιουργίαν»1. 

Οἱ ὅσιοι Παῖδες καλών­τας σὲ ὕμνο καὶ δοξολογία τελευταῖο ἀπ’ ὅλα τὸ ἀνθρώπινο γένος «ἐφύλα­ ξαν τῆς κοσμογονίας τὴν τάξιν»2.

 Οἱ ἄνθρωποι, παρατηρεῖ ὁ ἱερὸς Χρυ­σόστομος, «εὐλογοῦντες», δοξάζοντας δηλαδὴ τὸν Θεό, καθιστοῦν λαμπρό­τερο τὸν ἑαυτό τους. Ὁ δὲ Θεὸς εὐλο­γώντας τὸν ἄνθρωπο τὸν καθιστᾶ ­ ασφαλέστερο καὶ λαμπρότερο, ὅπως εἶχε κάνει τὸν Ἀβραάμ. Εἶναι δὲ χαρα­κτηριστικὸ τοῦτο: Εἶτε ὁ Θεὸς εὐλογεῖ τὸν ἄνθρωπο, εἴτε ὁ ἄνθρωπος εὐλογεῖ (δοξολογεῖ) τὸν Θεό, καὶ στὶς δύο ­ περιπτώσεις κερδισμένος εἶναι ὁ ἄνθρω­πος! Διότι «τὸ θεῖον (εἶναι) ἀπροσδε­ές»· ὁ Θεὸς δὲν ἔχει ἀνάγκη κανενός3. 

 Μετὰ τὴν πρόσκληση τῆς ἀνθρωπί­νης φύσεως σὲ ὑμνωδία τοῦ Θεοῦ οἱ Τρεῖς Παῖδες διαιροῦν καὶ πάλι τοὺς ἀνθρώπους σὲ τρεῖς τάξεις, παρακι­νώντας τὴν κάθε τάξη νὰ δοξολογήσει τὸν Θεό. 

Καὶ πρῶτα ἀπὸ ὅλους καλοῦν τὸ λαὸ τοῦ Ἰσραήλ (στίχ. 60), «ὡς τὸ ἐπὶ γῆς ἐξαίρετον γένος» (ἐδῶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἐννοεῖ βέβαια τὸν πα­λαιὸ Ἰσραήλ). Ἀλλὰ καὶ τὸν Ἰσραὴλ δι­αιροῦν «πολλαχῶς» (κατὰ πολλοὺς τρόπους) καὶ ὁρίζουν πρῶτα τοὺς ἱε­ρεῖς, διότι αὐτοὶ ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ τε­λοῦσαν «τὴν θείαν λειτουργίαν» (Θεο­δώρητος). Τοὺς προτάσσουν δὲ πρὸς «ἔλεγχον τῶν ἱερέων τῶν ψευδωνύμων θεῶν» (Χρυσόστομος). Γιὰ νὰ μὴ θεω­ρηθοῦν ὅμως ὅτι καλοῦν σὲ δοξολογία τοῦ Θεοῦ μόνο τοὺς ἱερεῖς, καλοῦν καὶ τοὺς «δούλους Κυρίου» (στίχ. 62). Μὲ αὐτὸ διδάσκουν ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπηρετεῖ κανεὶς τὸν Κύριο, ἔστω κι ἄν δὲν εἶναι ἱερέας (Θεοδώρητος). Κατὰ τὸν Θεοδώρητο οἱ Τρεῖς Παῖ­δες, μὲ τὴ φράση «εὐλογεῖτε πνεύμα­τα καὶ ψυχαὶ δικαίων τὸν Κύριον» (στίχ. 63), «προκηρύττουσι τὴν ἀνάστασιν». «Πνεύματα καὶ ψυχαὶ δικαίων· τουτέ­στιν, αἱ πνευματικαὶ τῶν δικαίων ψυχαί, αἱ τῶν ἀνθρωπίνων παθῶν ὑπέρτεραι γενόμεναι», αὐτὲς ποὺ δέχθηκαν «τοῦ Πνεύματος τὴν χάριν». Στὴ συνέχεια οἱ θεοσεβεῖς Τρεῖς Παῖ­δες καλοῦν σὲ δοξολογία καὶ ὕμνο τοῦ ὑπερυμνήτου Κυρίου τοὺς «ὁσίους καὶ ταπεινοὺς τῇ καρδίᾳ» (στίχ. 64). Αὐ­τοὺς ποὺ διακρίνονται γιὰ τὴν ἀρετή τους καὶ μάλιστα τοὺς ἀφιερωμένους στὸν Θεὸ καὶ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν φρό­νημα ταπεινό. Διότι «ὁ Θεὸς ὑπερηφά­νοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν» (Παρ. γ΄ 34). Ἀλλ’ ὁ λόγος αὐ­τὸς φανέρωνε καὶ μιὰ μεγάλη ἀλήθεια: ὅτι ὁ Θεὸς ἔξω ἀπὸ τὸ πυρακτωμένο καμίνι «κατέφλεγε τοὺς ἀλαζόνας» Βα­βυλωνίους, ἐνῶ «τοὺς ὁσίους καὶ τα­πεινοὺς» Τρεῖς Παῖδας «ἐν μέσῳ τοῦ πυρός διεφύλαξεν». Γι’ αὐτὸ «καὶ συν­εχόρευσε τοῖς ἁγίοις τὸ πῦρ»· ἄλλωστε μὲ ὅλα τὰ ἄλλα εἶχε κληθεῖ καὶ τὸ πῦρ νὰ ὑμνήσει τὸν Δημιουργό. Ἔτσι διδά­σκονταν οἱ Βαβυλώνιοι μάγοι, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐτιμᾶτο «τὸ πῦρ, ὅτι τοῦτο οὐκ ἔστι τῶν προσκυνουμένων, ἀλλὰ τῶν προσκυνούντων»4. 

 Πολὺ χαρακτηριστικὰ παρατηρεῖ ὁ Θεοδώρητος τὰ ἀκόλουθα: Ὅλα ὅσα προηγήθηκαν δὲν ἦταν μιὰ ἄχρηστη φλυαρία τῶν Τριῶν Παίδων. Ὄχι! Ὅλα αὐτὰ τὰ εἶπαν γιὰ δύο λόγους: 

 α) Γιὰ νὰ θερμάνουν περισσότερο τὴν ἀγάπη τους στὸν Κύριο, ὑπενθυμί­ζοντας τὶς ἀνείπωτες εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος χάριν τῶν λογικῶν ­ ανθρώπων δημιούργησε τόσο πολλὰ καὶ τόσων ποικιλιῶν δημιουργήματα. Διότι ὁ Θεὸς εὐεργετεῖ τοὺς ἀνθρώπους μὲ τοὺς ἀγγέλους. Διότι δημιούργησε τὸν λαμπρὸ ἥλιο γιὰ τὴν ἡμέρα καὶ τὸ φεγ­γάρι γιὰ τὴ νύχτα, διδάσκοντάς μας ἔτσι καὶ τὴ μέτρηση τοῦ χρόνου. Διότι δημιούργησε τὸν κατάστικτο μὲ ἄστρα οὐρανὸ καὶ ὅρισε τὶς μετα­βολὲς τῶν καιρῶν μὲ τὶς τέσσερις ἐπο­χές. Καθόρισε τοὺς νόμους τῆς φύσε­ως μὲ τοὺς ψυχροὺς ἀνέμους, τὶς δρο­σερές αὖρες, τὶς βροχὲς στὴν κατάλ­ληλη ἐποχή, τὰ βροχοφόρα νέφη, τὶς προμηνυτικὲς τῶν βροχῶν ἀστραπές, τὰ βαθύσκια βουνά, τὶς καταπράσινες πεδιάδες, τὰ πυκνὰ δάση, τοὺς ποτα­μούς, τὴ γαλάζια θάλασα ποὺ ἑνώνει τὶς διάφορες χῶρες... 

 β) Γιὰ νὰ διδάξουν τοὺς Χαλδαίους, ποὺ βρίσκονταν ἔξω ἀπὸ τὸ καμίνι καὶ ἄκουγαν τὸν ὕμνο τους, ὅτι τὰ προσκυ­νούμενα καὶ λατρευόμενα ἀπὸ αὐτοὺς «στοιχεῖα» εἶναι ἔργα «τοῦ Θεοῦ τῶν ὅλων». Γι’ αὐτὸ ἀνέφεραν τὴ φωτιά, τὸ νερό, τὸν οὐρανό, τὸν ἥλιο, τὴ σελήνη. Διότι ἦταν πολὺ φυσικὸ οἱ Χαλδαῖοι, βλέποντας «τὸ μέγα θαῦμα καὶ τοῦ πυρός τὴν ἧτταν», τὴν ταπείνωση καὶ ντροπὴ τοῦ βασιλιᾶ, τῶν δὲ «αἰχμαλώ­των παίδων τὴν σωτηρίαν καὶ παρρη­ σίαν», νὰ δεχθοῦν «διὰ τῆς ὑμνῳδίας τὴν τῆς εὐσεβείας διδασκαλίαν»5.  Ὁ ἅγιος Ἱππόλυτος ἐπίσκοπος Ρώμης προσθέτει ὅτι οἱ Τρεῖς Παῖδες ἀπαρί­θμησαν ὅλα σχεδὸν τὰ κτίσματα,«ἐ­πουράνια, ἐπίγεια, καταχθόνια», γιὰ νὰ μὴ θεωρηθεῖ κανένα κτίσμα «ὡς ἐλεύ­θερον καὶ αὐτεξούσιον (...), ὡς ἀγέννη­τον καὶ ἄναρχον», ἀλλ’ ὅτι τὰ «πάντα εἶναι δοῦλα τοῦ Θεοῦ», ὁ Ὁποῖος τὰ δημιούργησε μὲ μόνο τὸν δημιουργι­ κὸ λόγο του6. 

Ἄλλωστε «τὰ σύμπαντα δοῦλα σά», ψάλλει καὶ ὁ συντάκτης τοῦ 118ου Ψαλμοῦ (Ψαλμ. ριη΄ [118] 91)· ὅλα ὅσα ὑπάρχουν ὑπακούουν σὲ Σένα δουλικῶς, Κύριε.  Γι’ αὐτὸ καὶ διατηροῦνται, διότι ἐμμένουν δουλικὰ στοὺς φυσικοὺς νόμους, τοὺς ὁποίους Σὺ ὁ Δημιουργὸς ὅρισες. Ἂς τὸ ἐννοήσουμε καλὰ αὐτὸ κι ἐμεῖς οἱ λογικοὶ ἄνθρωποι κάνοντας σωστὴ καὶ σοφὴ χρήση τοῦ δώρου τῆς ἐλευθε­ρίας, μὲ τὴν ὁποία μᾶς προίκισε ὁ φιλάν­θρωπος Κτίστης καὶ Δημιουργός μας.  

1. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Λόγ. εἰς τοὺς Τρεῖς Παῖδας καὶ τὴν Βαβυλωνίαν κάμινον 3, PG 56, 598.  

2. ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΥ ΚΥΡΟΥ, Ὑπόμνημα εἰς τὰς ὁράσεις τοῦ προφήτου Δανιήλ, PG 81, 1337D. 

 3. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Εἰς Ψαλ. ργ΄ [103], PG 55, 646. 

 4. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ὅ.π., PG 56, 599. 

 5. ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΥ ΚΥΡΟΥ, ὅ.π., PG 81, 1340B­1341A. 

 6. ΙΠΠΟΛΥΤΟΥ ΡΩΜΗΣ, Εἰς τὸν Δανιὴλ Λόγ. Β΄ 30, ΒΕΠΕΣ 6, 50­51.

ο σωτηρ2044

Έλεγε τουλάχιστον εκατό φορές την ημέρα: «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου»!… Καί όχι μόνο όταν της συνέβαινε κάτι καλό.

Από: proskynitis.blogspot.gr

Murray Salem Αμερικανός ηθοποιός και σεναριογράφος
Η γιαγιά μου, από την πλευρά του πατέρα μου, σε όλη της τη ζωή ήταν μια απλή χωρική από τη Συρία, που δεν ήξερε ούτε να γράφει, ούτε να διαβάζει. Ήταν όμως ειλικρινά θρήσκα. Ότι έκανε είχε πάντοτε το όνομα του Θεού στα χείλη της. Aλλά δεν ανέφερε μόνο το Όνομά Του.

Έλεγε τουλάχιστον εκατό φορές την ημέρα: «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου»!… Καί όχι μόνο όταν της συνέβαινε κάτι καλό.

Αν η σούπα χυνόταν καθώς έβραζε και πάλι έλεγε: «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου. Σ’ ευχαριστώ. Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου»!

Τη ρώτησα κάποτε γιατί ευχαριστούσε τον Θεό για κάτι κακό.

Γέλασε και μου είπε ότι αν κάτι κακό συμβαίνει είναι γιατί έχουμε ξεχάσει τη σύνδεσή μας με τον Θεό. Εκείνη την εποχή το βρήκα αυτό πολύ παράξενο, έστω κι αν εκείνη επέμενε να κάνω κι εγώ το ίδιο.

Κάποτε, έγδαρα το γόνατό μου κι εκείνη μου είπε να πω: «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου»!

Κατά περίεργο τρόπο αυτές οι λέξεις είχαν αποτέλεσμα και ένοιωσα καλύτερα το γόνατό μου. Όταν έγινα πέντε χρονών πήγα στο σχολείο. Προερχόμουν από έγχρωμη φυλή και τα γαλανομάτικα και ξανθόμαλλα παιδιά με κορόιδευαν συνήθως. Επειδή το χρώμα μου ήταν σκούρο, το παρατσούκλι μου ήταν «ο Αράπης». Μισούσα το σχολείο και παρακαλούσα τους γονείς μου να μην με αναγκάζουν να πηγαίνω.

Ένοιωθαν άσχημα για μένα, αλλά δεν μπορούσαν και να με προστατέψουν για πάντα. Τότε, η Σίτου μου (η Συριακή λέξη για τη γιαγιά) άκουσε τι μου συνέβαινε και μου είπε ότι έπρεπε να λέω: «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου», κάθε φορά που τα παιδιά με έβριζαν. Εκείνη τη στιγμή θεώρησα ότι επρόκειτο για την πιο ανόητη ιδέα που είχα ακούσει ποτέ μου. Λίγες μέρες όμως αργότερα, όταν ένα ολόκληρο τσούρμο παιδιών άρχισε να φωνάζει: «Αράπη, Αράπη, Αράπη», συνέβη κάτι: Συγκρατούσα τα δάκρυά μου, προσπαθώντας με όλες τις δυνάμεις του κορμιού μου, να μη φανώ μυξιάρικο και να μην τους επιτρέψω να με δούν να κλαίω. Αλλά δεν μπορούσα να συγκρατηθώ.

Τα δάκρυα θα ξεσπούσαν οπωσδήποτε. Τότε θυμήθηκα τα λόγια της Σίτου μου: «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου»! Άρχισα να τα επαναλαμβάνω σιωπηλά μέσα μου: «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου. Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου»! Κι αυτό βοήθησε. Δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβη, αλλά τα δάκρυα εξαφανίστηκαν.

Ξαφνικά έπαψα να νοιάζομαι τόσο πολύ για το τι σκέφτονταν για μένα. Ίσως αυτό συνέβη γιατί ένοιωσα, ότι είχα κι εγώ τώρα ένα φίλο: τον Θεό. Όλα αυτά έγιναν εδώ και πολλά χρόνια. Από τότε, έχω γίνει ένας επιτυχημένος σεναριογράφος. Έχω ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο κι έχω συναντήσει εκατοντάδες θαυμάσιους ανθρώπους.

Η ζωή μου είναι ωραιότερη από ότι θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ. Καί σε όλη μου τη ζωή συνεχίζω πάντα να λέω: «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου»! Ορισμένες φορές το λέω εκατό φορές την ημέρα, ακριβώς όπως έκανε η αγαπημένη μου γιαγιά. Νιώθω και τώρα την ανάγκη να το πω: «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου. Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου. Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου»!
https://www.vimaorthodoxias.gr/theologikos-logos-diafora/s-efcharisto-thee-mou-4/