Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ιατρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ιατρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

31 Ιανουαρίου, 2024

Μινωική ιατρική i-ja-te, ο ιατρός στα μυκηναϊκά!

 

Του Γιώργου Λεκάκη

Η αποκάλυψις του πολιτισμού της μινωικής Κρήτης και των Μυκηνών, κατά την γνώμη μου, είναι η σπουδαιοτέρα αρχαιολογική ανακάλυψις του κόσμου!

Ξέχωρα από την αρχιτεκτονική (γιγαντιαία ανάκτορα, «κυκλώπεια» τείχη, περιστύλια, στοές, κλπ.), που απεκαλύφθη, απεκαλύφθησαν και σπουδαία υδραυλικά έργα (συστήματα υδρεύσεως, αποχετεύσεως, ευρύχωρες αίθουσες λουτρών, δεξαμενές για κολύμβηση, κλπ.), έργα τέχνης αξιοθαύμαστα (τοιχογραφίες, διακοσμήσεις, κλπ.), ταφικά μνημεία (μυθικής πολυτέλειας, με κοσμήματα από χρυσό, ασήμι και χαλκό), αλλά και σωροί από πινακίδες (πήλινες, χάλκινες, αργυρές ή και χρυσές) με εγχάρακτες επιγραφές![1] Αρχικώς αυτές πιστεύθηκε πως ήταν σημεία της ιερογλυφικής των Αιγυπτίων. Μια πιο προσεκτική ματιά, όμως, από τον Βέντρις, απέδειξε πως μπορεί να ομοιάζαν με ιερογλυφικά, αλλά ήσαν «κρητικά ιερογλυφικά», των ανθρώπων του αιγαιακού χώρου, που είχαν ζήσει πολύ προ Ομήρου και των τρωικών – όποτε κι αν έζησε αυτός και όποτε κι αν συνέβη ο τρωικός εμφύλιος των Ελλήνων πόλεμος.

Τα σύμβολα παρίσταναν ολόκληρη συλλαβή. Ήταν ένα «αλφάβητο προ του αλφαβήτου», λοιπόν, με το οποίο οι πρόγονοί μας έθεσαν τις βάσεις της επικοινωνίας και συνεννόησης μεταξύ τους, μεταξύ των πόλεων, μεταξύ των χωρών. Και οι μινωίτες Κρήτες ναυτικοί το διέδωσαν στα λιμάνια όπου έπιαναν τα καράβια τους.

Σε αυτά, λοιπόν, τα συλλαβογράμματα, σε ό,τι αφορά το παρόν βιβλίο, αναγνωρίζεται η λέξις i-ja-te > ιητήρ > ιατρός.

Το γεγονός και μόνο ότι ευρίσκουμε την λέξη «ιατρός» στις πινακίδες της γραμμικής Β της Κνωσού (αλλά και σε αυτές των Μυκηνών και της Πύλου) μαρτυρά ότι το θεραπευτικό έργο, ο ρόλος του ιατρού και ο θεσμός του στο κρητομινω-μυκηναϊκό (τουλάχιστον) περιβάλλον της εποχής ήταν οργανωμένο, αποδεκτό και εν λειτουργία.

Στην μινωική Κρήτη, λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής ρυθμίζονταν από κανόνες υγιεινής. Οι αίθουσες των λουτρών, τα υδραγωγεία και τα συστήματα υπονόμων, είναι υψηλά δείγματα κοινωνικής υγιεινής φροντίδας και απ’ τα σημαντικώτερα της αρχαιολογικής έρευνας. Γιατί οι ακάθαρτοι άνθρωποι, που δεν διαθέτουν από συστήματα υγιεινής δεν μπορούν και να φιλοσοφήσουν!

Αξιοζήλευτες είναι οι γνώσεις των αρχαίων Κρητών, σχετικά με την ιαματική σημασία των μεταλλικών νερών! Τα νερά αυτά διοχετεύοντο σε ειδικούς καταιονητήρες (σήμερα τα λέμε… ντους). Και αυτούς τους βρίσκαμε όχι μόνο στα λουτρά των ανακτόρων, αλλά και στα δημόσια λουτρά! Τα ακάθαρτα νερά απομακρύνονταν δια μέσου ενός επιμελημένου αποχετευτικού συστήματος, από αγωγούς σε υπονόμους, και όλη αυτή η εγκατάσταση μαρτυρά όχι μόνο προκεχωρημένες γνώσεις υδραυλικής, αλλά και υγιεινής!..

Αρχαία κρητικά-μινωικά κείμενα, με φαρμακολογικό-θεραπευτικό περιεχόμενο είχαν μεταλαμπαδευθεί στους Αιγυπτίους, με τους οποίους οι Κρήτες διέθεταν άριστες εμπορικές, επικοινωνιακές και συγκοινωνιακές σχέσεις. Οι δε Αιγύπτιοι, από το περιεχόμενο αυτών είχαν αποκομίσει πολλές ιατρικές γνώσεις.[2]

Και μόνο το γεγονός ότι ένας μεγάλος αριθμός αρωματικών και ιαματικών φυτών, που χρησιμοποιούσαν τόσο οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, όσο και οι αρχαίοι Κρήτες, ήταν γνωστά με το πρωτο-ελληνικό όνομά τους, επιτρέπει την διατύπωση της απόψεως ότι εκ Κρήτης διεδόθησαν στους γείτονες και όχι τ’ αντίστροφο. Τέτοια φυτά που γνώριζαν και χρησιμοποιούσαν οι μινωίτες ιατροί είναι η μίνθη, το αψίνθιον, ο σήσαμος[3], ο κρόκος[4], το ασπλήνιο[5], ο δαύκος[6], το δίκταμνο[7], κ.ά. Επίσης, οι μινωίτες Κρήτες καλλιεργούσαν σε μεγάλη έκταση – και έκαναν και εξαγωγή – λειχηνοειδών φυτών[8], αλλά και πεπόνια, κρίνα[9], λευκές νυμφαίες[10], χρυσάνθεμα, κ.ά. Επίσης, αναφέρεται και η χρήσις κάποιων φυτών, που σήμερα μας είναι άγνωστα ή αταυτοποίητα ακόμη, όπως το «κίτρινο φίδι»[11], από το οποίο χρησιμοποιούσαν τον φλοιό.

Η Κρήτη, λέγει ο Πλίνιος, υπήρξε πατρίς δυο δένδρων, με σπουδαία ιατρική χρησιμότητα:

            - του κρητικού πεύκου και

            - της κυπαρίσσου.

Απ’ αυτά εξήγαγαν αιθέρια έλαια, που είχαν εξαίρετες θεραπευτικές ιδιότητες.

Όλα τα παραπάνω τα χρησιμοποιούσαν μόνα τους, φυσικά ή επεξεργασμένα, ή τα συνδύαζαν και με ζωικά ή ορυκτά προϊόντα, όπως λ.χ.: Κερί, κόπρανα, λιθάργυρο, λίπη, νίτρο, ούρα, στύψι, κλπ.

Ενώ, τέλος, πίστευαν κι αυτοί ότι κάποιοι λίθοι είχαν «μαγικές ιδιότητες», όπως λ.χ. ο αμέθυστος.[12]

Στην αρχαία μινωική Κρήτη, της ιατρικής προΐστατο η «Θεά των Όφεων». Πάρεδρός της ήταν ο θεός των ιατρών, Ασκληπιός. Θεά και θεός είχαν ως σύμβολο τον όφι, που έκτοτε πέρασε ως σύμβολο ιατρικής σε όλον τον κόσμο…

Άμεση απόρροια της μινωικής ιατρικής ήταν η μυκηναϊκή, με την οποία θα ασχοληθούμε στο επόμενο φύλλο.

ΠΗΓΗ: Γ. Λεκάκης στην εφημερίδα «Χρονικά Κισάμου-Σελίνου», φ. Ιούν.-Ιούλ. 2007. Και στην εφημ. Παρατηρητής» Λακωνίας (σε τρεις συνέχειες 17,18,19.2.2009. Απόσπασμα από το υπό έκδοσιν έργο του συγγραφέως «Αρχαίοι Έλληνες ιατροί και τα επιτεύγματά τους». ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 20.8.2007.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Εκτός από τις πινακίδες αυτές, εγχάρακτα σχήματα ευρέθησαν και στους τοίχους του προαυλίου ενός εκ των μεγαλύτερων ανακτόρων της Κρήτης, αυτού της Κνωσού.

[2] βλ. σχ. διαπιστώσεις του Έβανς.

[3] Πρόκειται για την γνωστή παπαρούνα. Αυτό ήταν το κρητικό όνομά της. με αυτό την ήξερε όλος ο τότε γνωστός πολιτισμένος κόσμος, γιατί οι Κρήτες διέδωσαν τις θεραπευτικές της ιδιότητες.

[4] Κατ’ εξοχήν φυτό που χρησιμοποιείτο για βαφές.

[5] Είδος θηλυκής φτέρης (πτέριδος). Το χρησιμοποιούσαν κατά τους πόνους του σπληνός.

[6] Χορηγείτο ως έγχυμα, εντός οίνου, κατά των μυικών παθήσεων και των δηγμάτων των όφεων.

[7] Χορηγείτο στην αρχαία Κρήτη για γυναικολογικά νοσήματα.

[8] Αυτά τότε είχαν χρήση ως αφεψήματα για την τόνωση του οργανισμού, ενώ χρησιμοποιούνταν ως αλοιφές και υπό μορφήν εμπλάστρων.

[9] Με τους βολβούς του θεράπευαν τις ραγάδες των μαστών και τα εγκαύματα.

[10] Κυρίως για τις στυπτικές της ιδιότητες.

[11] Φυτό παρεμφερές χρησιμοποιούσαν και οι Ασσυροβαβυλώνιοι.

[12] Αυτό δεν είναι θέμα πρωτογωνισμού, γιατί αυτή η πίστις εξακολουθούσε έως τον Μεσαίωνα (4.500 χρόνια μετά)!..

arxeion-politismou.gr

https://amfipolinews.blogspot.com/2024/01/i-ja-te.html

28 Απριλίου, 2015

Λαϊκή Ιατρική του Ποντου!-Παράδοση


Τα γιατροσόφια που συνιστούσε η λαϊκή ιατρική στον Πόντο ήταν ένας συνδυασμός από βότανα και αλοιφές, και η εφαρμογή ορισμένων θεραπευτικών μεθόδων γενικά. Πρώτα, βέβαια, οι ειδικοί έκαναν μια πρόχειρη διάγνωση, αυτοσχέδια, και η θεραπεία που ακολουθούσε ήταν ανάλογη κάθε φορά. Αν, για παράδειγμα, ο άρρωστος είχε ελονοσία, τον γιάτρευαν με φυλαχτά. Αν είχεν τον ψύχον, ελάρωναν ατον με τα νουσχάδας. Επρόκειτο για ένα-δυο χαρτιά στα οποία συνήθως ήταν γραμμένος ο 49ος ψαλμός. Αν είχε το βαράμ (χτικιό), του έδιναν να πιει γάλα γαϊδούρας. Με νουσχάδας (φυλαχτά) θεράπευαν τις έντονες ημικρανίες, την ανικανότητα κτλ.
Συχνά ακολουθούσαν την ομοιοπαθητική μέθοδο, μια και πίστευαν ότι το κακό, ή η βρομιά, θεραπεύεται με το κακό, τη βρομιά (το μουρτάρ’ εβγάλ’ το μουρτάρ’). Το πλέον πρόχειρο αντισηπτικό τους ήταν η πίσσα. Τα άφθονα βότανα της περιοχής χρησίμευαν στην παρασκευή πολλών ιδιοσκευασμάτων.
Το μουρτάρ’ εβγάλ’ το μουρτάρ’
Μια άλλη θεραπευτική μέθοδος ήταν το χαρτοδάβασμαν· διαβάζανε δηλαδή, συνήθως πάνω από το κεφάλι του ασθενούς, ψαλμούς, προσευχές ή ξόρκια, κι έτσι πίστευαν ότι τον θεράπευαν (ή τον διάβαζε ο παπάς).
Οι σχετικές λαϊκές δοξασίες ήταν, καμιά φορά, αληθινά παράδοξες. Για παράδειγμα, πίστευαν ότι όπως το φίδι –το δηλητήριό του– είναι θανατηφόρο για τον άνθρωπο, το ίδιο συμβαίνει και με το σάλιο του ανθρώπου για το φίδι. Αν ένας άνθρωπος έπιανε ένα φίδι κι έφτυνε μες στο στόμα του, πίστευαν ότι το φίδι τότε ψοφούσε (τ’ ανθρωπί’ το φτύσμαν έν’ φαρμάκ’ σ’ οφίδα).
Τον ίκτερο (κιτρινάδι) τον θεράπευαν δίνοντας στον άρρωστο να πιει ούρα ανθρώπινα, ιδίως μικρού παιδιού (ή μικρόσωμου ζώου). Για τον τύφο η θεραπεία ήταν να ντύσουν τον άρρωστο με κόκκινα ρούχα. Εννοείται, βέβαια, ότι ο ασθενής ακολουθούσε πάντοτε και το ανάλογο διαιτολόγιο: έτρωγε συνήθως ελαφρά φαγητά, σούπες, γαλακτερά κτλ. Καίριο ρόλο στην οποιαδήποτε θεραπευτική μέθοδο έπαιζε επιπλέον και η υποβολή ή η θρησκευτικότητα. Αν ο άρρωστος μπορούσε να πάει στην εκκλησία, τότε εδάβαζεν ατον ο ποπάς. Αν δεν μπορούσε, έστελναν το τσεμπέρι ή το φέσι του, ανάλογα με το φύλο, και το έβαζαν κάτω από την Αγία Τράπεζα ή μπροστά από την ωραία πύλη, όταν διάβαζε ο παπάς το ευαγγέλιο.
Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια Ποντιακού Ελληνισμού, εκδ. Μαλλιάρης-Παιδεία.
πηγη εδω 

06 Απριλίου, 2015

ΣΚΛΗΡΕΣ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΠΟΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ!!!

Αποτέλεσμα εικόνας για ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΠΟΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ!!!
Με την πρόοδο της ιατρικής, οι επιστήμονες ανακάλυψαν εκατοντάδες διαφορετικούς τρόπους για την θεραπεία των ασθενειών. 
Εδώ θα δείτε κάποια ιατρικά μηχνήματα και τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν κατά το παρελθόν.
Το μόνο που έχω να πω είναι ότι η σύγχρονη ιατρική δεν φαίνεται τόσο τρομακτική πια...

1. Ηλιοθεραπεία μωρών για τη θεραπεία της ραχίτιδας στο Άσυλο Ορφανών του Σικάγου (1925).


2. Μέθοδος φυσιοθεραπείας του Walter Reed (1920).


3. Γυναικολογικό μοντέλο που χρησιμοποιούνταν για την αναπαράσταση τοκετού σε φοιτητές Ιταλικής Ιατρικής Σχολής (1700-1800).


4. Μια ντροπαλή γυναίκα με το τεχνητό πόδι της (1890-1900).


5. Ένα κουτί χειρουργού κατά τον Αμερικάνικό Εμφύλιο πόλεμο (1860).


6. Διαφήμιση για τη συσκευή της σπονδυλικής στήλης του Dr. Clark’s (1878)


7. Θεραπεία σκολίωσης από τον Lewis Sayre (1850-1900).


8. Παλιά καρέκλα τοκετού (1800).


9. Παλιά χειρουργική μέθοδος με χρήση αιθέρα για αναισθητικό (1855-1860).


10. Ραδιενεργό νερό (1900s).


11. Τεχνικός ακτινολόγος κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στη Γαλλία (1918).


12. Εγκεφαλική αιμορραγία μετά θάνατον.


13. Νευρολογική εξέταση με ηλεκτρική συσκευή (1884).


14. Ξύλινο προσθετικό χέρι (1800).


15. Συλλογή προσθετικών προσώπου για κάλυψη των πληγών (1900s).


16. Παλιό προσθετικό πόδι.


17. Παραδοσιακό δοχείο μετάγγισης αίματος από την Αγγλία (1978).


18. Γιατροί που φορούν μάσκες για την πανούκλα, οι οποίες είναι γεμισμένες με μυρωδικά όπως λεβάντα κλπ(1600+).

ΠΗΓΗ