ΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΑΒΑΛΟΥΚΑ

- ''ΠΩΣ  ΝΑ  ΣΙΩΠΗΣΩ   ΕΓΩ  ΟΤΑΝ   ΟΛΟΚΛΗΡΗ  Η    ΚΤΙΣΗ   ΥΜΝΕΙ  ΤΟΝ  ΚΥΡΙΟ?''
-''ΕΔΩ  ΣΤΗΝ  ΕΡΗΜΙΑ  ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ   ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ  ΣΤΟΝ  ΚΗΠΟ  ΤΟΥ   ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ''

https://www.koinoniaorthodoxias.org/gerontes/logoi-tou-roumanou-monaxou-athanasiou-pavalouka/

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΟΚΙΜΟΣ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ?

Στὶς στρατιωτικὲς Σχολὲς καὶ σ’ ὅλες τὶς παραπλήσιες οἱ ὑποψήφιοι ἀξιωματικοὶ ὀνομάζονται 

δόκιμοι, διότι κατὰ τὸ χρονικὸ διάστημα

τῶν σπουδῶν τους δοκιμάζονται, 

ἐκπαιδεύονται κι ὅταν τελειώσει ἐπιτυχῶς

ἡ δοκιμασία τους, προάγονται καὶ 

γίνονται ἀξιωματικοί. Ἐπίσης δόκιμοι 

ὀνομάζονται ὅσοι πηγαίνουν νὰ γίνουν

μοναχοί. Διότι κι αὐτοὶ δοκιμάζονται

στὸ Μοναστήρι, πρὶν γίνει ἡ μοναχικὴ

κουρά τους.

Αὐτὲς οἱ ὡραῖες εἰκόνες τῆς δοκιμῆς,

τῆς ἐκπαιδεύσεως, τῶν ἐξετάσεων γιὰ

τὴν προαγωγὴ σὲ ἀνώτερη θέση 

χρησιμοποιοῦνται καὶ στὴν Ἁγία Γραφή.

Σὲ πολλὰ χωρία τῆς Καινῆς Διαθήκης

χρησιμοποιεῖται ἡ λέξη «δόκιμος», γιὰ

νὰ δηλώσει αὐτὸν ποὺ δοκιμάζεται

καὶ ἀποδεικνύεται ἄξιος. Ἄραγε στοὺς

πνευματικοὺς ἀγῶνες καὶ στὰ 

πνευματικὰ παλαίσματα ποιοὶ εἶναι δόκιμοι

ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ; Ποιοὶ κρίνονται 

ἄξιοι; Τὰ ἐκκλησιαστικὰ ἀξιώματα ποιὰ

πρόσωπα εἶναι κατάλληλα νὰ τὰ 

λαμβάνουν;

Ὡραιότατη ἀπάντηση στὰ ἐρωτήματα

δίνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος

γράφει στὴ Β΄ πρὸς Κορινθίους Ἐπι-

στολή του: «Οὐ γὰρ ὁ ἑαυτὸν 

συνιστῶν, ἐκεῖνός ἐστι δόκιμος, ἀλλ’ ὃν ὁ

Κύριος συνίστησιν» (Β΄ Κορ. ι΄ 18).

Σύμφωνα μὲ τὸν ὁρισμὸ τοῦ θείου

Παύλου δόκιμος δὲν εἶναι ἐκεῖνος ποὺ

αὐτοθαυμάζεται ὡς δίκαιος ἢ 

αὐτοσυσταίνεται στοὺς ἄλλους ὡς ἐνάρετος,

ἀλλ’ ἐκεῖνος τοῦ ὁποίου τὰ ἔργα 

εὐλογεῖ ὁ Θεὸς καὶ παρέχει κάθε 

εὐδοκίμηση στὴ διακονία του.

Αὐτὸς ποὺ αὐτοθαυμάζεται ὡς 

δίκαιος ἢ αὐτοσυσταίνεται στοὺς ἄλλους ὡς

ἐνάρετος, δὲν καλλιεργεῖ ταπεινὸ 

φρόνημα, δὲν ἔχει αὐτογνωσία, δὲν ἔχει

συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητός του,

δημιουργεῖ ψεύτικη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό

του. Ἑπομένως δὲν εἶναι δόκιμος 

ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ ἀδόκιμος. Κι ὄχι

μόνο ἀδόκιμος ἀλλὰ καὶ βδελυκτός. 

Διότι ἐκεῖνο ποὺ ἐμεῖς παρουσιάζουμε

στοὺς ἀνθρώπους ὡς ὑψηλὸ καὶ ἄξιο

τιμῆς, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἶναι 

βδέλυγμα καὶ ἀηδία. «Τὸ ἐν ἀνθρώποις ὑψηλὸν βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ», μᾶς

εἶπε ὁ Κύριος (Λκ. ις΄ 15). 

Τὴν ὑπερηφάνεια ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι τὴν 

ἀποστρέφεται ὁ ἅγιος Θεός. Θεωρεῖ τοὺς 

ὑψηλοκάρδιους ἀκάθαρτους (Παρ. ις΄ 5).

Ἀλλὰ καὶ οἱ ἄνθρωποι αὐτοὺς ποὺ

αὐτοπροβάλλονται, τοὺς κρατοῦν σὲ

ἀπόσταση. Ὅταν τοὺς βλέπουν νὰ 

επιδεικνύονται, νὰ ἀρέσκονται στοὺς 

επαίνους καὶ στὰ χειροκροτήματα, δὲν

τοὺς ἔχουν σὲ ὑπόληψη. Βέβαια οἱ 

ἄνθρωποι δὲν εἶναι παντογνῶστες, γιὰ νὰ

γνωρίζουν τὰ βαθύτερα κίνητρά τους,

τὰ βάθη τῶν καρδιῶν μας. Ἐὰν λόγου

χάριν ὑποκρίνονται, ὑπάρχουν 

πιθανότητες καὶ νὰ τοὺς ξεγελάσουν· νὰ

τοὺς ἐπιδοκιμάσουν, ἐνῶ δὲν τὸ 

ἀξίζουν. Ἀλλὰ τὸν καρδιογνώστη Θεὸ δὲν

πρόκειται ποτὲ νὰ τὸν ξεγελάσουν.

«Ἔγνω Κύριος τοὺς ὄντας αὐτοῦ» (Β΄

Τιμ. β΄ 19). Γνωρίζει ὁ Κύριος ποιοὶ εἶ-

ναι δικοί του καὶ ποιοὶ δὲν εἶναι, ποιοὶ

εἶναι δόκιμοι καὶ ποιοὶ ἀδόκιμοι.

Ποιὸς λοιπὸν εἶναι δόκιμος ἐνώπιον

τοῦ Θεοῦ; Αὐτὸς ποὺ ἀγωνίζεται μὲ 

φιλότιμο «τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως»

(Α΄ Τιμ. ς΄ 12)· αὐτὸς ποὺ ἐξαγνίζεται μὲ

τὰ ἁγιαστικὰ μέσα τῆς Χάριτος· αὐτὸς

ποὺ ὑπακούει στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ

ὑπομένει τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὶς 

θλίψεις. Αὐτὸς ποὺ ὁτιδήποτε καλὸ κάνει,

τὸ ἀποδίδει στὸν Θεό. «Οὐκ ἐγώ, ἀλλ’ ἡ

χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σὺν ἐμοί» (Α΄ Κορ. ιε΄

10). Αὐτὸς ποὺ βιώνει τὸν ἐσταυρωμένο

βίο. «Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ

μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν 

Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Γαλ. ς΄ 14). Αὐτὸς ποὺ

δὲν καυχιέται οὔτε γιὰ χρήματα, οὔτε

γιὰ κτήματα, οὔτε γιὰ ἀξιώματα, οὔτε

γιὰ τίποτε ἄλλο, παρὰ μόνο διότι ἔχει

τὸν Χριστὸ στὴν καρδιά του. «Δόκιμος»

εἶναι αὐτὸς ποὺ μπορεῖ νὰ παρασταθεῖ

ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὡς ἐπὶ τοῦ βήματος

τοῦ Χριστοῦ, ἔχοντας «ἀγαθὸν 

συνειδὸς καὶ βίον δόκιμον καὶ εὐδόκιμον».

Μᾶς κάνει ἐντύπωση ὅτι ὅπως οἱ 

υποψήφιοι ἀξιωματικοί, οἱ ὑποψήφιοι

μοναχοὶ ἢ ὁποιοιδήποτε ἄλλοι 

ὑποψήφιοι πρῶτα δοκιμάζονται καὶ κατόπιν

προάγονται καὶ λαμβάνουν τὰ 

ἀξιώματα, ἔτσι καὶ οἱ πιστοὶ χριστιανοὶ 

πρῶτα δοκιμάζονται, γιὰ νὰ ἀποδείξουν

ἐπάνω στὰ πράγματα ἐὰν εἶναι ὄντως

ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ. Ὁ λόγος τοῦ 

Θεοῦ μᾶς βεβαιώνει ὅτι ὁ Θεὸς 

δοκιμάζει τοὺς δικούς του ἀνθρώπους. «Ὡς

χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν

αὐτούς» (Σ. Σολ. γ΄ 6). Τοὺς δοκιμάζει,

ὅπως δοκιμάζει ὁ χρυσοχόος τὸ 

χρυσάφι στὸ καμίνι.

Ἐὰν τοὺς δοκιμάσει καὶ ἀποδειχθοῦν

ἄξιοι, κατόπιν παρέχει συστάσεις γι’

αὐτοὺς ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Παρέχει 

συστάσεις καὶ σ’ αὐτὴ τὴ ζωή, διότι εὐλο-

γεῖ τὰ ἔργα τους καὶ τὴ διακονία τους,

ἀλλὰ καὶ στὴν ἄλλη ζωή, διότι θὰ τοὺς

ἐπαινέσει δημοσίως ἐνώπιον τῶν ἀγγέ-

λων καὶ τῶν ἀνθρώπων λέγοντας: «Εὖ,

δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ!». «Δεῦτε οἱ 

εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου»! (Ματθ. κε΄

21, 34). Τότε ὁ ἔπαινος δὲν θὰ εἶναι ἀπὸ

τοὺς ἀνθρώπους ἀλλὰ ἀπὸ τὸν Θεό.

Τὸ νὰ εἶναι κανεὶς δόκιμος ἐν Χριστῷ

εἶναι ὑψηλὸς τίτλος τιμῆς, μαρτυρία

μεγάλης ἀρετῆς, «τῶν ἀγαθῶν 

κολοφών», σημειώνει ἀρχαῖος ἑρμηνευτής.

Πόσο ὡραῖο πράγμα εἶναι νὰ δίνουμε

καὶ στὰ πνευματικὰ καλὲς ἐξετάσεις!

Νὰ μὴν ἐκδηλώνουμε λοιπὸν τάσεις

προβολῆς καὶ ἐπιδείξεως, ἀλλὰ νὰ γι-

νόμαστε δόκιμοι ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, γιὰ

νὰ ἔχουμε τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ στὴ

ζωὴ καὶ τὰ ἔργα μας, γιὰ νὰ βροῦμε ἔ-

λεος κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως καὶ

νὰ ἀκούσουμε τὸν δίκαιο ἔπαινο τοῦ

Κυρίου μας!

Ο  ΣΩΤΗΡ 2037

ΓΙΑΤΙ ΚΥΡΙΕ ΕΧΕΙΣ ΣΤΑΘΕΙ ΜΑΚΡΙΑ ΜΑΣ ?

 Δὲν εἶναι σπάνιες οἱ περιπτώσεις κατὰ τὶς ὁποῖες ἄνθρωποι σεβόμενοι τὸν Θεὸ ἐκφράζουν σὲ καιροὺς δοκιμασίας τὸ παράπονο ὅτι ὁ Θεὸς τοὺς παραθεωρεί. Ἢ ὅτι τοὺς ἐγκαταλείπει στὰ χέρια ἀνθρώπων ἀπίστων, ἀλαζονων καὶ τυραννικῶν. 

 Τέτοιο παράπονο ἐκφράζει καὶ ὁ δίκαιος Δαβὶδ στὸν 9ο Ψαλμό. Τοῦ λέγει ταπεινὰ καὶ μὲ εὐλαβικὸ παράπονο: «Ἱνατί, Κύριε, ἀφέστηκας μακρόθεν, ὑπερορᾷς ἐν εὐκαιρίαις ἐν θλίψεσιν;» (Ψαλμ. θ΄ 22). Γιατί, Κύριε, ἔχεις σταθεῖ μακριά μας; Γιατί σηκώνεις ἐπάνω τὰ μάτια σου καὶ φαίνεται σὰν νὰ μὴ μᾶς βλέπεις; καὶ σὰν νὰ μὴ μᾶς προσέχεις σ’ αὐτὲς τὶς κρίσιμες περιστάσεις καὶ θλίψεις ποὺ μᾶς κυκλώνουν; 

Παραπονεῖται ὁ Ψαλμωδὸς ὅτι ὁ Θεὸς τὸν ἐγκαταλείπει στὶς προσβολὲς ὑπερήφανων καὶ δόλιων ἀνθρώπων. Μὲ ἄλλα λόγια Τοῦ λέει: Γιατί, Κύριε, ἐνῶ εἶσαι παρὼν στοὺς ἀνθρώπους ποὺ δοκιμάζονται καὶ θλίβονται, φαίνεσαι ὅτι δὲν τοὺς προσέχεις; Γιατί δείχνεις μὲ τὴν πολλὴ μακροθυμία καὶ ὑπομονή σου ὅτι δὲν τιμωρεῖς ἐκείνους ποὺ μᾶς στενοχωροῦν, μᾶς ἐκμεταλλεύονται καὶ μᾶς καταπιέζουν; Ἐσὺ βλέπεις καὶ παρακολουθεῖς τὰ πάντα· γιατί λοιπὸν κάνεις πὼς δὲν τὰ βλέπεις; Διότι δὲν βοηθεῖς οὔτε στὶς θλίψεις οὔτε καὶ ἐπεμβαίνεις σ’ αὐτοὺς τοὺς δύσκολους καιροὺς ποὺ περνοῦμε. Βέβαια τὰ λόγια αὐτὰ ὁ Δαβίδ, ποὺ ἦταν ἄνθρωπος «κατὰ τὴν καρδίαν» τοῦ Κυρίου (Πράξ. ιγ΄ [13] 22), δηλαδὴ ὅπως τὸν ἤθελε ὁ Θεός, δὲν τὰ λέει ἐγκαλώντας καὶ κατηγορώντας τὸν Θεό. Οὔτε τὰ λέει ἀπαιτώντας τὴν τιμωρία τῶν ἐνόχων. Τὰ λέει ὑποφέροντας φοβερὰ ἀπὸ τὶς μεγάλες δοκιμασίες του καὶ προσευχόμενος στὸν Θεὸ νὰ τὸν βοηθήσει. Ὅτι δὲ σ’ αὐτὸ στοχεύει ὁ Ψαλμωδός, τὸ βεβαιώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μὲ τὸ ἀκόλουθο παράδειγμα. Γράφει:'' Πολλοὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ πιέζονται ἀπὸ τὶς θλίψεις καὶ τὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς ζητοῦν νὰ γίνει ἡ κρίση τοῦ Θεοῦ πρὶν ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ πρέπει. Ὅπως ἀκριβῶς ἐκεῖνοι ποὺ ἐγχειρίζονται, πρὶν ἀκόμη τελειώσει ἡ ἐγχείρηση, παρακαλοῦν τὸν γιατρὸ νὰ ἀπομακρύνει τὸ χέρι του ἀπὸ τὴν πληγή (ΣΣ τότε δὲν εἶχε ἀναπτυχθεῖ ἀκόμη ἡ ἐπιστήμη τῆς ἀναισθησιολογίας), ζητοῦν δηλαδὴ μιὰ χάρη ἐπιβλαβὴ γιὰ τὴν ὑγεία τους, πάσχουν ὅμως ἐπειδὴ δὲν μποροῦν νὰ ὑποφέρουν τοὺς πόνους. Καὶ πολλὲς φορὲς φωνάζουν πρὸς τοὺς γιατρούς: «Μὲ βασάνισες, μὲ κατέστρεψες, μὲ κατέσφαξες». Αὐτὰ ὅμως δὲν εἶναι λόγια τῆς λογικῆς ἀλλὰ τοῦ πόνου. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο λοιπὸν ἐκφράζονται καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὀλιγόψυχους στὶς στιγμὲς τῶν θλίψεων, μὴ ὑποφέροντας τοὺς πόνους καὶ τὴ δυστυχία (*)''. 

Ἀλλὰ στὸ παράπονο αὐτὸ τοῦ Δαβὶδ ὁ Κύριος μποροῦσε νὰ ἀπαντήσει καὶ μὲ λόγια τοῦ προφήτη Ἡσαΐα. Ὁ μεγάλος αὐτὸς προφήτης ὅσους νόμιζαν ὅτι ὁ Θεὸς δὲν μποροῦσε νὰ τοὺς σώσει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία τῆς Βαβυλώνας ἢ ἀπὸ ἄλλες συμφορές, ἀμφιβάλλοντας γιὰ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ καὶ νομίζοντας ὅτι εἶναι ἀδιάφορος, τοὺς ρωτᾶ: Μήπως εἶναι ἀδύναμο τὸ χέρι τοῦ Κυρίου νὰ σᾶς σώσει; Ἢ ἔγινε βαρύκοο τὸ αὐτί του, ὥστε νὰ μὴ σᾶς εἰσακούσει; Ἔχει τὴ δύναμη νὰ σᾶς σώσει, γνωρίζει τὴν κατάστασή σας, ἀκούει τοὺς στεναγμούς σας. Γιὰ τὸ ὅτι συνεχίζεται ἡ δοκιμασία καὶ ἡ συμφορά σας, δὲν εὐθύνεται Ἐκεῖνος ἀλλὰ οἱ ἁμαρτίες σας. Αὐτὲς σᾶς χωρίζουν ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ μεταξύ σας. Αὐτὲς εἶναι ἡ αἰτία γιὰ τὴν ὁποία ὁ Θεὸς σήκωσε τὸ προστατευτικὸ καὶ εὐμενὲς βλέμμα του ἀπὸ ἐπάνω σας, ὥστε νὰ μὴ σᾶς ἐλεήσει (βλ. Ἡσ. νθ΄ [59] 1-2). Ἰδοὺ λοιπὸν ἡ ἀπάντηση στὸ γεμάτο ἀγωνία καὶ παράπονο ἐρώτημα τοῦ Δαβίδ. Ὁ πανάγιος καὶ παντοδύναμος Θεὸς ἀποστρέφει τὸ πρόσωπό του, διότι θέλει νὰ θεραπεύσει τὴν ἁμαρτία, τὸ κάνει γιὰ τὸ καλό μας, περιμένοντας τὴ βαθιὰ μετάνοια καὶ ἀλλαγή μας. Ὅμως τὸ ἀγωνιῶδες ἐρώτημα τοῦ Δαβὶδ «ἱνατί, Κύριε, ἀφέστηκας μακρόθεν, ὑπερορᾷς ἐν εὐκαιρίαις ἐν θλίψεσιν;» εἶναι καὶ ἐρώτημα ποὺ διατυπώνεται αὐθόρμητα καὶ ἀπὸ πολλοὺς στὴν πατρίδα μας, ἡ ὁποία πολὺ δοκιμάζεται τοὺς τελευταίους καιρούς. Ἀλλ’ ἡ ἀπάντηση εἶναι καὶ ἐδῶ ἡ ἴδια. Ὁ Θεὸς καὶ στοὺς δύσκολους αὐτοὺς καιροὺς δὲν εἶναι ἀπὼν ἀπὸ τὴ χώρα μας· δὲν στέκεται μακριά, δὲν ἀδιαφορεῖ. Εἶναι παρών, ἀγρυπνεῖ, παρακολουθεῖ τὰ πάντα. Σιωπᾶ ὅμως καὶ μακροθυμεῖ, διότι περιμένει τὴ μετάνοια ἀρχόντων καὶ λαοῦ. Ἐνόσῳ δὲν βλέπει συντριβὴ καὶ μετάνοια, δὲν ἐπεμβαίνει. Πρέπει νὰ ὁμολογήσουμε χωρὶς 

περιστροφὲς καὶ μὲ συντριβή: «Ἡμάρτομεν, Κύριε, ἠνομήσαμεν», ἀπομακρυνθήκαμε ἀπὸ Ἐσένα μαγνητισμένοι ἀπὸ τὰ ἁμαρτωλὰ ἄσματα τῶν σειρήνων τοῦ κόσμου καὶ τὰ παραπλανητικὰ συνθήματα τῆς ἀθεΐας. Οἱ εὐεργετημένοι ἀπὸ τὴν ἀγαθότητά σου Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι ἁμαρτήσαμε ὁλωσδιόλου καὶ δὲν ὑπακούουμε πιὰ στὶς σωτήριες ἐντολές σου, ἀλλὰ στὰ δόλια καὶ δῆθεν προοδευτικὰ κηρύγματα ὅσων πολεμοῦν τὴν ἁγία σου Ἐκκλησία. Στρέψαμε τὴν προσοχή μας στὸ χρῆμα, νομίζοντας ὅτι θὰ βροῦμε σ’ αὐτὸ τὴν εὐτυχία μας. Ἀπατηθήκαμε ὅμως οἰκτρά. Γι’ αὐτὸ ἀντὶ εὐτυχίας δοκιμάζουμε σήμερα κρίση μεγάλη καὶ στερήσεις. Καὶ τώρα Σὲ παρακαλοῦμε νὰ μᾶς συγχωρήσεις καὶ νὰ μᾶς ἐλεήσεις. Μὴ μᾶς παραβλέψεις. «Ἀνάστα (σήκω), Κύριε, βοήθησον ἡμῖν καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς», διὰ τὸ ὄνομά σου καὶ τὴν εὐσπλαχνία σου (Ψαλμ. μγ΄ [43] 27). 

Ἂν ἔτσι πολιτευθοῦμε, πιστεύουμε ὅτι οἱ ἐλπίδες μας στὴ σωτήρια ἐπέμβαση τοῦ Κυρίου δὲν θὰ μείνουν χωρὶς ἀνταπόδοση καὶ ἱκανοποίηση. 

(*) Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, Εἰς τὸν Θ΄ ψαλμόν, §9, PG 55, 135. 

Ο ΣΩΤΗΡ 2037

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΥΠΟΜΕΝΕΙ ΤΙΣ ΘΛΙΨΕΙΣ ΘΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΣΤΟΝ ΘΕΟ !

Η ΑΓΑΠΗ  ΠΡΟΣ  ΤΟΝ ΘΕΟ  ΚΑΤΑΦΡΟΝΕΙ  ΚΑΘΕ  ΠΡΟΣΚΑΙΡΗ  ΗΔΟΝΗ !
Ο ΝΟΥΣ  ΑΓΑΠΑ ΤΟΝ ΘΕΟ  ΟΤΑΝ  ΑΠΟΧΩΡΙΣΤΕΙ  ΑΠΟ ΤΑ  ΓΗΙΝΑ.

Μεσάνυχτα στὸ τρένο..

Οταν ἄνοιξα τὰ μάτια μου, συνειδητοποίησα ὅτι βρίσκομαι νύχτα μέσα σὲ ἕνα τρένο ποὺ ἔτρεχε μὲ ἰλιγγιώδη  ταχύτητα. 
Πῶς βρέθηκα ἐκεῖ; 
Ποῦ πήγαινα; 
Ποῦ ἔπρεπε νὰ κατεβῶ;  Ἄγνωστο! 
Ἔξω ἦταν πυκνὸ σκοτάδι. 
Τὸ μόνο ποὺ μπόρεσα νὰ διακρίνω, καθὼς περνούσαμε ἀστραπιαῖα, ἦταν ἡ ὥρα στὸ μεγάλο ρολόι ἑνὸς σταθμοῦ: 12 παρὰ 5 λεπτά! Πλησίαζαν μεσάνυχτα! Οἱ ἀπορίες μὲ ἔπνιγαν. Ἔπρεπε νὰ μάθω: Πῶς βρέθηκα ἐκεῖ; Ποῦ πάω; Ποῦ καὶ πότε ἔπρεπε νὰ κατεβῶ; Τί ὑποχρεώσεις εἶχα σ᾿ αὐτὸ τὸ μυστηριῶδες ταξίδι; 
Αὐτὰ τὰ βασανιστικὰ καὶ ἀφόρητα γιὰ μένα ἐρωτήματα ἔπρεπε νὰ βροῦν τὸ συντομότερο τὴν ἀπάντηση. 
 Ἔριξα ἕνα βλέμμα στοὺς συνταξιδιῶτες μου… Ὅλοι σχεδὸν ἦταν ἀνέμελοι… Κουβέντιαζαν, ἀστειευόντουσαν, γελοῦσαν, διασκέδαζαν... πολλοὶ κοιμόντουσαν βαθιά.
 Ἀποφάσισα ὡστόσο νὰ τοὺς ἐνοχλήσω:  
‒Ξέρετε; 
 Μερικοὶ σήκωσαν ἀδιάφορα καὶ βαριεστημένα τοὺς ὤμους τους, οἱ περισσότεροι μὲ κοίταξαν περίεργα… ἕνας - δυὸ μοῦ ἀποκρίθηκαν:
 ‒Καὶ τί σὲ νοιάζει; Καλὰ δὲν εἶσαι ἐδῶ; Κάτσε, διάβασε, παῖξε… κοιμήσου…  
Ἡ ἀπάντησή τους, ἡ ἀδιαφορία τῶν πολλῶν μὲ πάγωσε… Μόνο ἕνα γεροντάκι χωμένο σὲ μιὰ γωνίτσα μοῦ ψιθύρισε: «Ἑτοίμασε τὶς ἀποσκευές σου! Δὲν ξέρεις ποῦ καὶ πότε θὰ κατεβεῖς!». 
 ❁ ❁ ❁ 
 Μεσάνυχτα μέσα στὸ τρένο… Αὐτὸς εἶμαι… Αὐτὸς εἶσαι… Αὐτοὶ εἴμαστε… Αὐτὴ εἶναι ἡ ζωή μας. 
 Ἤρθαμε ξαφνικὰ στὴ ζωὴ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε, χωρὶς νὰ ἐρωτηθοῦμε. Βρεθήκαμε σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο. Γιατί; Ποιὸς τὸ ἀποφάσισε; Μὲ ποιὸ σκοπό; Ποῦ κατευθυνόμαστε; 
Τὸ τρένο τῆς ζωῆς κινεῖται μὲ ταχύτητα ἀστραπιαῖα! Χθὲς παίζαμε μωρά, σήμερα παλεύουμε ὥριμοι μὲ τὰ ἀτέλειωτα προβλήματα τῆς ζωῆς... αὔριο… Αὔριο κάποια στιγμὴ θὰ κατεβοῦμε ἀπὸ τὸ τρένο… 
Οἱ συνεπιβάτες μας θὰ συνεχίσουν τὸ ταξίδι μέχρι κάποιον ἀπὸ τοὺς ἑπόμενους σταθμούς… ἐμεῖς ὅμως θὰ ἔχουμε ἤδη ἀποβιβαστεῖ… Καὶ τότε… Τότε θὰ εἶναι ἤδη ἀργὰ γιὰ ὁτιδήποτε… Ἂς ξαναγυρίσουμε στὰ τρία ἐρωτήματα. 

 Τὸ πρῶτο εἶναι: Πῶς βρεθήκαμε στὸ τρένο τῆς ζωῆς; Πῶς; Ἰδού! «Ἐξελέξατο ἡμᾶς ἐν αὐτῷ πρὸ καταβολῆς κόσμου» (Ἐφ. α΄ 4)· μᾶς διάλεξε ὁ Θεὸς πρὶν ἀκόμη δημιουργηθεῖ ὁ κόσμος! 
Δὲν εἴμαστε χθεσινοί, δὲν εἴμαστε βλαστοὶ τύχης καὶ χημικῶν διεργασιῶν.
 Εἴμαστε ἀρχαιότεροι ἀπὸ τὸν κόσμο ὅλο, παιδιὰ μιᾶς ἀγάπης ὑπέρχρονης, ἀκατάλυτης, παντοτινῆς. 
Πρὶν ὑπάρξει ὁ κόσμος, πρὶν δημιουργηθεῖ ὁ χῶρος, προτοῦ ξεκινήσει ὁ χρόνος… ἐμεῖς ὑπήρχαμε. 
Ὑπήρχαμε στὸ νοῦ τοῦ Θεοῦ, στὴ σκέψη τοῦ Δημιουργοῦ μας. 
Σὲ παραπάνω ἀπὸ 13,5 δισεκατομμύρια χρόνια ὑπολογίζουν οἱ ἐπιστήμονες τὴν ἡλικία τοῦ σύμπαντος. Τότε, λένε, ξεκίνησε ὁ κόσμος καὶ ἀργότερα οἱ γαλαξίες, τὰ ἀστέρια, οἱ πλανῆτες. 
 Ἐμεῖς ὅμως, ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς, ὑπῆρχε ἤδη μέσα στὴ σκέψη τοῦ Θεοῦ.
 Κι αὐτὸ ποὺ τότε ἦταν ἁπλῶς σχέδιο καὶ σκέψη, ἔχει γίνει τώρα πραγματικότητα. Τώρα ὑπάρχουμε… Τρέχουμε στὸ ταχύτατο τρένο τῆς ζωῆς. 

Γιατί, μὲ ποιὸ σκοπό, ποῦ κατευθυνόμαστε; 
 Αὐτὸ εἶναι τὸ δεύτερο σημαντικὸ ἐρώτημά μας. Μεσάνυχτα στὸ τρένο τῆς ζωῆς! Καὶ εἶναι τραγικό, εἶναι ἡ χειρότερη φρίκη νὰ μὴ γνωρίζει κανεὶς ποῦ πάει, ποιὸς εἶναι ὁ σκοπός, τὸ νόημα τῆς ζωῆς του. 
Ἕνας ἐπιβάτης στὸ τρένο ποὺ δὲν ξέρει ποῦ πάει εἶναι κάτι ἀδιανόητο, μιὰ τρέλα! Κι ἕνας ταξιδιώτης τῆς ζωῆς χωρὶς γνώση τοῦ προορισμοῦ του, τί εἶναι; Δὲν ἀποτελεῖ φαινόμενο παραλογισμοῦ;  
Ὁ πιστὸς ὅμως γνωρίζει. Τί γνωρίζει; Γνωρίζει ὅτι τέλος καὶ σκοπὸς τοῦ ταξιδιοῦ αὐτοῦ στὸ τρένο τῆς ζωῆς εἶναι νὰ βρεθεῖ στὸ πατρικό του σπίτι, στὸ παλάτι τοῦ Πατέρα του, τοῦ Δημιουργοῦ του, στὴ Βασιλεία τὴν εὐλογημένη τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

 Τὸ τρίτο μας ἐρώτημα εἶναι ἀναμενόμενο καὶ ἐπιβεβλημένο: Ποιὲς λοιπὸν εἶναι οἱ ὑποχρεώσεις μας; «Ἑτοίμασε τὶς ἀποσκευές σου!», ἦταν ἡ σοφὴ συμβουλὴ τοῦ γέροντα, ὅπως τὴν παραθέσαμε στὴν ἀρχὴ τοῦ κειμένου μας. «Ἑτοίμασε τὶς ἀποσκευές σου! Δὲν ξέρεις ποῦ καὶ πότε θὰ κατεβεῖς!».
 «Συσκευαζόμεθα πρὸς τὴν ἄνω ζωήν», λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος· ἑτοιμάζω τὶς ἀποσκευές μου γιὰ τὴν αἰωνιότητα! Ἑτοίμασε τὶς ἀποσκευές σου, 
ἐπαναλαμβάνουμε καὶ ἐμεῖς ἐδῶ. 
Κοίταξε καλά. Τί ἔχεις μέσα στὶς βαλίτσες σου;
 Ποιὸς εἶναι ὁ τρόπος τῆς ζωῆς σου, ποιὰ τὰ ἔργα σου; 
Τί ἔχω; Τί ἔχουμε, ἀλήθεια; Μὲ τί εἶναι γεμάτες οἱ ἀποσκευὲς τῆς ζωῆς μας; Περιέχουν κάτι πολύτιμο; 
Ἢ μόνο ἄπλυτα, ποὺ ντρεπόμαστε νὰ τὰ φανερώσουμε στὰ μάτια τῶν ἄλλων; 
«Συνετὸς καὶ μυαλωμένος ἄνθρωπος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἀντελήφθη καλῶς ὅτι ὑπάρχει τέρμα τῆς παρούσης ζωῆς καὶ σπεύδει καὶ αὐτὸς νὰ θέσει τέρμα εἰς τὰ σφάλματα καὶ ἐλαττώματά του» (Γέρων Παΐσιος). 
 Μέσα στὸ τρένο τῆς ζωῆς… Πρὸς τὸν τελικὸ προορισμό… Μὲ τὶς ἀποσκευὲς στὸ χέρι… Εἶσαι ἕτοιμος νὰ κατεβεῖς;Ο ΣΩΤΗΡ 2036

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΦΩΒΡΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΑΠΟ ΔΡΑΜΑ

Αποκλειστική συνέντευξη της Αγίας Γερόντισσας στον Νίκο Τσαντίρη και το ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE - Εκείνα τα μέρη λέγονται Σκόπια... Αυτά τα μέρη λέγονται Μακεδονία. Πέρασε περίπου ενάμιση χρόνος από τον Σεπτέμβρη του 2017 όταν γράψαμε για την “Καλόγρια της Αγάπης”, την υπέργηρη Φεβρωνία, στην Θεσσαλονίκη. Αν και υπέργηρη και με κλονισμένη υγεία αυτό που μας είχε έκανε εντύπωση τότε ήτανε αυτό το πάθος για έμπρακτη αλληλοβοήθεια, αυτή η απόλυτη και ακούραστη Αγάπη της για τον συνάνθρωπό της, για όσους έχουν ανάγκη είτε υλική είτε και πνευματική.

Το αφιέρωμα εκείνο είχε συγκινήσει πάρα πολλούς συνανθρώπους μας, το ενδιαφέρον τους ήτανε πρωτόγνωρο και έκτοτε η Καλόγρια της Αγάπης, έχει μία θέση στην καρδιά μας, στην ψυχή μας αλλά και στην προσευχή μας.

Προσπαθήσαμε να την συναντήσουμε και πάλι όμως όπως και την προηγούμενη φορά έτσι και τώρα μετά από πολλές και επίμονες προσπάθειες δέχτηκε να μας συναντήσει όχι γιατί δεν έχει χρόνο αλλά γιατί η σεμνότητα και η ταπεινότητα που την χαρακτηρίζει είναι ζωτικά στοιχεία της ζωής της, μιάς ζωής που θυμίζει βίους οσιακούς.

Συναντηθήκαμε στο μικρό, απόλυτα λιτό και ακατάστατο σπίτι της στην Θεσσαλονίκη ένα απόγευμα, μας άνοιξε την πόρτα και αμέσως κατευθύνθηκε στην άκρη του στενού χολ, στην κουζίνα από όπου πήρε ενα πιατάκι με κεράσματα και μου έκανε νεύμα να προχωρήσω στο σαλονάκι. Καθίσαμε σε έναν καναπέ…εδώ κοιμάμαι, μου λέει, Δόξα το Θεό…

Αρχίσαμε να μιλάμε νιώθοντας άβολα όσο και αμήχανα ακούγοντας τα λόγια της, λόγια μεστά γεμάτα ουσία, Αγάπη αλλά και λόγια Ελπίδας.

Ακου μου λέει:

Σήμερα, στίς μέρες μας η έννοια της Αγάπης και της Αλληλοβοήθειας στον συνάνθρωπό μας είναι έννοιες που μόνο σε αυτές μπορούμε να βασιστούμε, μόνο σε αυτές πρέπει να στηριχτούμε ώς άνθρωποι να ξεπεράσουμε κάθε θλίψη κάθε αρρώστια κάθε πρόκληση και κάθε δυσκολία της ζωής μας.

Άλλωστε αυτές οι έννοιες δεν είναι ό ίδιος ο Θεός? Η ίδια η Πίστη μας?

Ο Αγιος Παίσιος δεν μας είπε ότι όσο δίνουμε Αγάπη τόσο αυτή πολαπλασιάζεται?

Και βέβαια η Αγάπη και η Αλληλοβοήθεια να είναι σε πράξεις από όλους μας, από όλους και η αλήθεια είναι ότι αυτές οι πράξεις γίνονται απο ανθρώπους δίχως μεγάλη ευκολία, από το υστέρημά τους και αυτό είναι το μεγαλειώδες, αυτό είναι η απόλυτη ένδειξη της Αγάπης που έχουν μέσα τους.

Λόγια καθηλωτικά.

Γερόντισσα, πως είναι η υγεία σου?

Δόξα το Θεό.

Εχω προβλήματα όπως κάθε μεγάλος σε ηλικία άνθρωπος, ο Θεός όμως, να ναι δίπλα σε όλα τον Κόσμο, με βοηθά.

Δεν κάθομαι, ότι έκανα το κάνω κάπως βραδύτερα βέβαια αλλά το κάνω και αυτό νομίζω μαζί με την Αγάπη του κόσμου που εισπράττω και την παρουσία του Θεού, μου δίνει δύναμη να συνεχίζω να το κάνω. Δόξα το Θεό!

Γερόντισσα, τα τελευταία χρόνια βλέπουμε και νιώθουμε ότι υπάρχει ένας κατατρεγμός για την Εκκλησία μας.

Η εκκλησία και η Πίστη μας απο την εποχή που ο Χριστός δίδαξε, απο εκείνα τα χρόνια δέχεται πιέσεις και διωγμούς.

Στα χρόνια που πέρασαν οι διωγμοί αυτοί άλλαξαν μορφή, δεν θέλουν να δημιουργήσουν Μάρτυρες αλλά να απαξιώσουν την Εκκλησία μας στα μάτια και στην συνείδηση του κόσμου.

Όσο όμως κατατρέχουν την Εκκλησία και την Πίστη μας τόσο αυτη ενδυναμώνει. Λένε για την τεράστια περιουσία της Εκκλησίας. Που την είδανε? Η εκκλησία ότι είχε, το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μέρος της το παραχώρησε στο Κράτος μας. Αυτό τι έκανε, πώς αξιοποίησε αυτη την μεγάλη περιουσία?

Σε ποιά χέρια σήμερα βρίσκεται? Κανείς δεν ξέρει και μιλάνε για την περιουσία..δεν γνωρίζουν.

Γερόντισσα η Εκκλησία τα τελευταία ειδικά χρόνια κάνει σπουδαίο κοινωνικό έργο.

Μέχρι και οι πολιτικοί το αναγνώρισαν, αυτοί που την κατατρέχουν, ότι κάνει μεγάλο και σημαντικό έργο σε αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας.

Τα συσσίτια, τα κοινωνικά φαρμακεία, τα ιατρεία τα παντοπωλεία πόσους ανθρώπους αδύναμους οικονομικά αυτά τα χρόνια έχουν βοηθήσει, πάρα πολλούς, χιλιάδες.

Κανένας Παπάς δεν βγαίνει στον άμβωνα να πεί για την ενορία του κάνω αυτό κάνω εκείνο κτλπ. Δεν έχει νόημα να λέει και να διαφημίζει η Εκκλησία τι κάνει.

Όμως κάνει πολλά και αυτά τα πολλά ξέρετε πάλι από την συμβολή και την βοήθεια του Κόσμου προέρχεται. Από εκεί, από τα κεράκια και τις δωρεές του απλού κόσμου η Εκκλησία έχει την δύναμη να κάνει αυτό το κοινωνικό της έργο.

Γερόντισσα κατάγεσαι από την Δράμα, μια περιοχή της Μακεδονίας. Το ζήτημα των ημερών είναι το λεγόμενο Μακεδονικό.

Γεννήθηκα στην Δράμα ναι. Μια ζωή ξέρω ότι εκείνα τα μέρη λέγονται Σκόπια, έτσι τα έμαθα έτσι τα έλεγαν και οι προπαππούδες μας.

Τώρα λένε ότι θα τα ονομάσουν Βόρεια Μακεδονία και η γλώσσα τους που όλοι ξέρουν ότι είναι Σλάβικα θα λέγονται Μακεδονικά με Σλαβική προέλευση.

Λένε οτι ξένοι μας πιέζουν να κάνουμε αυτή την συμφωνία. Αν εκείνοι λοιπόν θα λέγονται ΒορειοΜακεδόνες εμείς πώς θα λεγόμαστε? Νοτιομακεδόνες?

Και άν κάποια στιγμή οι ξένοι σκεφτούν να ενώσουν την Βόρεια με την Νότια Μακεδονία?

Η πρωτεύουσα θα είναι τα Σκόπια ή η Θεσσαλονίκη? Επικίνδυνα πράγματα, βγάζουμε τα μάτια μας μόνοι μας…

Τι να πώ? Ο Θεός να συγχωρέσει αυτούς που θα δεχτούν κάτι τέτοιο γιατί μεγάλες συμφορές θα μας βρουν στα χρόνια που έρχονται. Δεν είναι πράματα, αυτά είναι Εφιάλτης!

Η χώρα μας, αυτή η κατατρεγμένη και πολύπαθη χώρα έχει πάρει λάθος δρόμο.

Απομακρύνθηκε από την παράδοσή της, από τον Θεό. Αυτή η Χώρα χρειάζεται Αγάπη, χρειάζεται ανθρώπους να την κυβερνούν με Αγάπη για την Πατρίδα, με Αγάπη για τους Ανθρώπους της και με Αγάπη για τον Θεό.

Αυτό χρειάζεται. Πρέπει να προσέξουμε με αυτό το θέμα.

Η συζήτησή μας κόβεται πολύ συχνά από τα τηλέφωνα που την καλούν…

Δεν έχουμε χρόνο μας λέει με χαμόγελο, σηκώνεται με ζηλευτή και νεανική ευλυγισία και η φιγούρα της χάνεται στο μικρό κουζινάκι.

Περνώντας από το μικρό χολ δεν ήτανε δυνατόν να μήν προσέξουμε τις στοίβες με τα ταπεράκια γεύματα. Βιαστικά άρχισε να τα βάζει σε σακούλες..

Μας ευχαρίστησε, μας έδωσε την Ευχή της και εμείς την βάλαμε περισσότερο βαθιά στη Προσευχή μας.

Ο θεός να την δίνει δύναμη και Υγεία.

https://www.ekklisiaonline.gr/nea/tora-sygklonizi-gia-makedonia-ke-ekklisia-i-kalogria-tis-agapis-sto-ekklisia-online/   

ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΜΑΚΡΟΖΩΙΑ !

«Ὅσοι ἄνθρωποι προσφέρουν ἐθελοντικὰ τὸ χρόνο τους σὲ διάφορες δραστηριότητες καὶ τὸ κάνουν καθαρὰ γιὰ ἀλτρουϊστικοὺς λόγους, προκειμένου νὰ βοηθήσουν τοὺς συνανθρώπους τους, ζοῦν περισσότερο ἀπὸ ὅσους δὲν κάνουν ἐθελοντισμό, σύμφωνα μὲ μιὰ νέα ἀμερικανικὴ 
ἐπιστημονικὴ ἔρευνα. 
Ὅσοι γίνονται μὲν ἐθελοντές, ἀλλὰ τὰ κίνητρά τους εἶναι πιὸ ἐγωκεντρικά, δηλαδὴ τὸ κάνουν γιὰ νὰ νιώσουν καλύτερα κυρίως οἱ ἴδιοι, δὲν ἔχουν καμία ὠφέλεια ἀπὸ ἄποψη προσδόκιμου ζωῆς. 
Οἱ ἐρευνητές (...) μελέτησαν ἕνα τυχαῖο δεῖγμα περίπου 10.300 ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν» καὶ «δημοσίευσαν τὴ σχε- τικὴ μελέτη» τους σὲ εἰδικὸ ἐπιστημονικὸ περιοδικὸ μὲ λεπτομερειακὰ στοιχεῖα («Medicalnews.gr» 22-9-2011). Μιὰ εὐχάριστη νότα δημιουργεῖ ἡ παραπάνω εἴδηση μέσα στὸ πλῆθος τῶν δυσάρεστων εἰδήσεων ποὺ μᾶς βομβαρδίζουν καθημερινά. 
Ὅμως οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ ὀφείλουμε νὰ προσφέρουμε ἐθελοντικὲς ὑπηρεσίες στοὺς γύρω μας ἀνθρώπους ὄχι μόνο «ἐπειδὴ εἶναι σημαντικὸ νὰ βοηθᾶμε τοὺς ἄλλους», ἀλλὰ κυρίως ἐπειδὴ αὐτὸ ἀπορρέει ἀπὸ τὴ μεγάλη ἐντολὴ τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον, ὅπως τὴ δίδαξε καὶ τὴν ἐφάρμοσε σὲ τέλειο βαθμὸ ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός. Μὲ τὴ συνειδητὴ ἄσκηση τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης μᾶς χαρίζονται ἀγαθὰ πολὺ ἀνώτερα ἀπὸ μιὰ ἁπλὴ μακροζωία, δηλαδὴ ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ στὴν ἐπίγεια ζωή μας καὶ ἡ κληρονομιὰ τῆς αἰώνιας ζωῆς σὲ συνθῆκες ἀσύλληπτης εὐτυχίας καὶ μακαριότητας...
Ο ΣΩΤΗΡ 2036

ΚΑΙΡΟΣ ΕΥΠΡΟΣΔΕΚΤΟΣ....!

Κάθε φορὰ ποὺ ἄλλαζε ὁ χρόνος, εὐφρόσυνα συναισθήματα κυριαρχοῦσαν στὶς ψυχές μας. Νέο ἔτος, νέες εὐκαιρίες, νέοι ἀγῶνες. Εὐχὲς θερμές, ἐλπίδες γιὰ τὸ καλύτερο. 
Καὶ ὅλοι παλεύαμε νὰ κερδίσουμε τὴ μάχη, νὰ εὐτυ- χήσουμε, νὰ χαροῦμε δυναμικὰ τὴ μεγάλη εὐκαιρία τῆς ζωῆς. Ὅμως φέτος ἡ κατάσταση τῆς πατρίδας μας καὶ ὅλου τοῦ κόσμου γενικότερα, δὲν δικαιολογεῖ αἰσιοδοξία. 
Βαριὰ σύννεφα καλύπτουν τὸν ὁρίζοντά μας, ἀνησυχίες πολλὲς καὶ δικαιολογημένες ἐκφράζονται γιὰ τὸ αὔριο, δυσοίωνες οἱ προοπτικές. Ποῦ πορευόμαστε; 
Πῶς θὰ ζήσουμε; Ποῦ θὰ στηρίξουμε τὶς ἐλπίδες μας, ἂν ἔχουν μείνει κάποιες; 
 Σ’ αὐτὴ τὴν κρίσιμη καμπὴ τῆς ἱστορίας μας, σ’ αὐτὴ τὴ νέα στροφὴ τοῦ χρόνου, ἀκούγεται ἀφυπνιστικὴ ἡ φωνὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ποὺ σημαίνει συναγερμὸ στὶς ψυχές μας: «Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας» (Β΄ Κορ. ς΄ 2). Ἰδοὺ τώρα εἶναι καιρὸς κα- τάλληλος, τώρα εἶναι ἡμέρα σωτηρίας. 
 Τί ἐννοεῖ ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος; Ποιὸ εἶναι αὐτὸ τὸ «τώρα» γιὰ τὸ ὁποῖο μιλάει; 
 Ὁ λόγος του ἀναφέρεται στὸν χρόνο τῆς παρούσης ζωῆς. Τώρα, λέγει, εἶναι ὁ κατάλληλος καιρός, ὁ εὐπρόσδεκτος ἀπὸ τὸν Θεό, διότι μὲ εὐχαρίστηση δέχεται τὶς προσπάθειες ποὺ κάνουμε στὴ διάρκειά του. 
Τώρα εἶναι ὁ χρόνος ὁ εὐπρόσδεκτος καὶ ἀπὸ μᾶς, ποὺ τὸν δεχόμαστε εὐχαρίστως γιὰ νὰ τὸν ἀξιοποιήσουμε. 
 Τώρα εἶναι ἡμέρα σωτηρίας. Τώρα, στὴ διάρκεια τῆς παρούσης ζωῆς, ἔχει ὁ καθένας μας τὴν εὐκαιρία νὰ ἐργασθεῖ γιὰ τὴ σωτηρία του, γιὰ τὴν ἀπόλαυση τῆς χαρᾶς τοῦ Παραδείσου στὴν αἰωνιότητα. Διότι τώρα μποροῦμε νὰ ἀκούσουμε καὶ νὰ δεχθοῦμε τὸ λυτρωτικὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου. 
Τώρα μποροῦμε νὰ ἀπολαύσουμε μέσα στὴν Ἐκκλησία μὲ τὰ ἱερὰ Μυστήρια πλούσια τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, ποὺ μᾶς ἐνισχύει στοὺς ἀγῶνες μας. 
Τώρα μποροῦμε νὰ ἐργασθοῦμε τὸ καλὸ καὶ νὰ μετανοήσουμε γιὰ τὸ κακό, τὶς παραλείψεις τῶν καθηκόντων μας, τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή μας. 
Σήμερα δίνονται οἱ εὐκαιρίες. 
Τὸ αὔριο δὲν γνωρίζουμε ἂν θὰ εἶναι στὰ χέρια μας. 
Οὔτε τὴν ἑπόμενη ὥρα δὲν εἴμαστε βέβαιοι πὼς θὰ βρισκό- μαστε στὴ ζωή. Δὲν γνωρίζουμε μήπως ξαφνικὰ δεχθοῦμε τὴν κλήση γιὰ τὴν ἀναχώρηση. Εἶναι τόσο ρευστὰ τὰ πράγματα αὐτῆς τῆς ζωῆς, ὥστε δὲν μποροῦμε νὰ ἀναβάλουμε γιὰ αὔριο τὶς πιὸ σημαντικὲς καὶ ἐπείγουσες ὑποθέσεις μας, ποὺ ἀπὸ τὴ διαχείρισή τους ἐξαρτᾶται ἄμεσα ἡ πορεία μας στὴν αἰωνιότητα. 
Καὶ ἂν ἀκόμη ἀναβάλουμε γιὰ αὔριο, καὶ αὐτὸ μᾶς δοθεῖ, πῶς γνωρίζουμε ὅτι θὰ ἔχουμε αὔριο τὴ διάθεση νὰ κάνουμε αὐτὸ ποὺ παραλείψαμε σήμερα, καὶ ὅτι ἡ σημερινή μας ὀλιγωρία δὲν θὰ ἔχει ρίξει ἀκόμη περισσότερο τὸ ζῆλο καὶ τὴν ἀγωνιστικότητά μας αὔριο; Ἀλλὰ καὶ ἂν αὐτὸ δὲν συμβεῖ, κάθε ἀπώλεια μιᾶς εὐκαιρίας στὸ σήμερα, δὲν ἀνταλλάσσεται αὔριο. 
Διότι ἡ κάθε μέρα περνᾶ χωρὶς νὰ ἐπιστρέφει, καὶ ἡ περιφρόνηση τῶν εὐκαιριῶν ποὺ μᾶς δίνει ὁ Θεὸς δὲν μένει ἀτιμώρητη. 

     «Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας». Τώρα εἶναι ὁ κατάλληλος χρόνος νὰ ἐργασθοῦμε γιὰ τὴ σωτηρία μας. 
Ἡ εἴσοδος στὸ νέο ἔτος πρέπει νὰ ἀνανεώσει τὸ ζῆλο μας γιὰ περισσότερο ἀγώνα, καθὼς μᾶς θυμίζει ὅτι ἡ ζωὴ προχωρεῖ πρὸς τὸ τέλος, καὶ ἂν δὲν πετύχουμε τὴ σωτηρία μας τώρα, ὅταν ἀναχωρήσουμε ἀπὸ τὸν κόσμο, τὴν χάνουμε γιὰ πάντα.
 Ἀλλὰ τὴν ἀποστολικὴ προτροπὴ τὴν ἀκοῦμε διαφορετικὰ αὐτὲς τὶς μέρες, ποὺ μὲ ὀδύνη ζοῦμε μιὰ μεγάλη ἐθνικὴ ταπείνωση, ποὺ βλέπουμε νὰ καταρρέουν τὰ πάντα, νὰ χρεωκοποῦν ὅλα τὰ συστήματα, νὰ ἀπομυθοποιεῖται ἡ πολιτική, νὰ ἀποδεικνύονται ψεύτικοι οἱ θεοὶ τοῦ κόσμου, καὶ πρῶτος ὁ μαμωνάς, τὸ χρῆμα! 
Τώρα εἴμαστε ταπεινωμένοι, φτωχότεροι, ἀπελπισμένοι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, πεπεισμένοι γιὰ τὴν ἀδυναμία τους. 
Τώρα βλέπουμε πόσο εὔθραυστα εἶναι τὰ στηρίγματα τοῦ κόσμου, πόσο ἀναξιόπιστοι οἱ ἄρχοντές του, πόσο ρευστὸ τὸ χρῆμα του. 
Καὶ καταλαβαίνουμε τὸ λάθος ποὺ κάναμε νὰ ἐμπιστευθοῦμε σὲ ἀνθρώπους τὴ ζωή μας, νὰ στηρίξουμε στὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ τὴν εὐτυχία μας, νὰ αἰσθανόμαστε δυνατοὶ στὴν ἀφθονία καὶ ἀσφαλεῖς στὴν καλοπέρασή μας.

 Ξεχάσαμε τὴν ἀληθινὴ εὐτυχία καὶ χάσαμε τὴν ψυχή μας, γιατὶ μέσα στὴν εὐδαιμονιστικὴ παραζάλη καὶ στὸν ὑλι- στικὸ παραλογισμό μας χάσαμε τὸν Θεό μας. 
Νέος χρόνος! Τόσο διαφορετικὸς ἀπὸ τοὺς προηγούμενους! Μὲ στέρηση καὶ πόνο. Μὲ πολλὲς δυσκολίες καὶ ἀντιξοό- τητες. 
Γιὰ ἐκείνους ὅμως ποὺ θέλουν νὰ σκέπτονται μὲ νηφαλιότητα καὶ νὰ κρίνουν ὀρθά, εἶναι ἕνας χρόνος ποὺ θέτει ἐνώπιόν μας ἕνα πρωταρχικὸ καθῆκον: νὰ σκεφθοῦμε ξανὰ τὸν σκοπὸ τῆς ζωῆς μας καὶ νὰ τὸν ὑπηρετήσουμε μὲ συνέπεια, ἐπιστρέφοντας  σ’ Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἡ μόνη ἐλπίδα μας καὶ ἡ παρηγοριά μας, ὁ ἀληθινὸς καὶ ἀσύλητος πλοῦτος μας, τὸ αἰώνιο καὶ ἀδιάσειστο θεμέλιο τῆς ζωῆς μας, ὁ ἕνας καὶ μόνος ἀληθινὸς Θεός. 
«Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας».
''Ο  ΣΩΤΗΡ''2036

ΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ ΕΡΓΟ...!

«Mεχρι καταντησωμεν οἱ παντες... εἰς ἄνδρα τελειον,
εἰς μετρον ἡλικιας τοῦ πληρωματος τοῦ Χριστοῦ»

Στὴν πρὸς Ἐφεσίους ἐπιστολή,  ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει ι τὸ πλέον σημαντικὸ ἔργο ποὺ ἔχουμε νὰ ἐπιτελέσουμε ὅλοι οἱ χριστιανοὶ κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἐπίγειας ζωῆς μας: νὰ γίνουμε τέλειοι, ἔχοντας ὡς πρότυπο τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν ἁγιότητα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ: «Μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες... εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ». Ἂς δοῦμε λοιπὸν γιατί ὁ Θεὸς μᾶς καλεῖ νὰ γίνουμε τέλειοι καὶ τί σημαίνει πρακτικὰ τὸ νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν τελειότητα.

1. Βασικὸς  Προορισμός μας 

Ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο «κατ’ εἰκόνα» καὶ «καθ’ ὁμοίωσίν» του, δηλαδὴ λογικὸ καὶ ἐλεύθερο καὶ μὲ σκοπὸ νὰ ὁμοιάσει σ’ Αὐτὸν κατὰ τὴν ἀρετὴ καὶ ἁγιότητα, ὅσο αὐτὸ εἶναι δυνατὸν στὸν πεπερασμένο ἄνθρωπο (Γεν. α΄ 26). 
Δὲν πλάσθηκε ἐξαρχῆς τέλειος ὁ ἄνθρωπος ἀλλὰ μὲ ἔμ- φυτη τὴ διάθεση γιὰ τὸ ἀγαθὸ καὶ τὴν τελειότητα. Κι αὐτὸ διότι ἔπρεπε κι ὁ ἴδιος νὰ συμβάλει μὲ τὴ δική του θέληση καὶ τὸν προσωπικό του ἀγώνα. 
Ἐνῶ ὅμως ὁ ἄνθρωπος εἶχε αὐτὴ τὴ δυνατότητα γιὰ πρόοδο καὶ τελείωση, ἡ πτώση του στὴν ἁμαρτία τὸν ἔβαλε σὲ ἀντίθετη τροχιά‧ πρὸς τὰ κάτω. 
Ἡ ροπὴ πρὸς τὸ κακὸ ἔγινε δεύτερη φύση του καὶ θὰ ἦταν ἀδύνατο νὰ ἐπιτύχει τὸν ἀρχικὸ προορισμό του, ἂν δὲν ἐπενέβαινε ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς μὲ τὸ πάνσοφο σχέδιό του γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπινου γένους. 
Γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸ σκοπὸ ἔστειλε τὸν Υἱό του καὶ σαρκώθηκε. Ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ προσέλαβε τὴν ἀνθρώπινη φύση, γιὰ νὰ τὴν ἁγιάσει καὶ νὰ τὴ σώσει. 
Μὲ τὴ ριζικὴ αὐτὴ ἀνακαίνιση τῆς ἀνθρώπινης φύσεως στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ καὶ πάλι νὰ βρεῖ τὸν ἀρχικὸ προορισμό του, δηλαδὴ τὸ δρόμο πρὸς τὴν τελειότητα σύμφωνα καὶ μὲ τὸ λόγο τοῦ Κυρίου: «ἔσεσθε ὑμεῖς τέλειοι, ὥσπερ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς τέ- λειός ἐστι», τὸ ὁποῖο σημαίνει νὰ ἀγωνίζεστε γιὰ νὰ γίνετε τέλειοι, ὅπως εἶναι τέλειος καὶ ὁ οὐράνιος Πατέρας σας (Ματθ. ε΄ 48). 

2. Αγώνας γιὰ τὴν τελειότητα 

Τί σημαίνει ὅμως πρακτικὰ νὰ προχωροῦμε πρὸς τὴν τελειότητα γιὰ νὰ φθάσουμε «εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ»; 
Σημαίνει νὰ ἀγωνιζόμαστε μὲ πρότυπο τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ γιὰ νὰ Τὸν μιμηθοῦμε στὶς ἅγιες ἀρετές του καὶ μάλιστα στὴν ἀγάπη, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ «πλήρωμα τοῦ νόμου» (Ρωμ. ιγ΄ 10). 
Ἂς ποῦμε ἕνα παράδειγμα: Ἴσως ἐμεῖς δὲν ἀδικοῦμε τοὺς ἄλλους, δὲν θέλουμε ὅμως κι οἱ ἄλλοι νὰ μᾶς φέρονται ἄσχημα. Κι εἶναι σωστὸ καὶ δίκαιο αὐτό.
 Τὸ ἀνώτερο καὶ ἁγιότερο ὅμως εἶναι, ἀκόμα κι ὅταν οἱ ἄλ- λοι μᾶς ἀδικοῦν, ἐμεῖς νὰ τοὺς συγχωροῦμε καὶ νὰ τοὺς ἀγαποῦμε‧ ἀντὶ νὰ τοὺς ἐκδικούμαστε, νὰ τοὺς εὐεργετοῦμε!
 Ἄλλο παράδειγμα: Εἶναι φυσικὸ κι ἀνθρώπινο νὰ ἀγαποῦμε αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἀγαποῦν. Αὐτὴ ὅμως εἶναι ἀτελὴς ἀγάπη.
 Ἡ τέλεια ἀγάπη ἀπαιτεῖ νὰ ἀγαποῦμε ἀκόμη καὶ τοὺς ἐχθρούς μας! 
Σ’ αὐτὸ μᾶς καλεῖ ὁ Θεός. Παρόμοια κλίμακα ὑπάρχει σὲ κάθε ἀρετὴ καὶ καλούμαστε νὰ ἀγωνιζόμαστε διαρκῶς γιὰ ν’ ἀνεβαίνουμε σταδιακὰ τὰ σκαλοπάτια της.
 Βέβαια εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐπιτύχουμε ὁποιαδήποτε πρόοδο στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν πνευματική μας τελείωση μὲ μόνες τὶς πτωχές μας δυνάμεις. Ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία προσφέρεται πλούσια μέσα στὴν ἁγία μας Ἐκκλησία. 
Ἤδη μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα ἀναγεννηθήκαμε πνευματικὰ καὶ ὁπλιστήκαμε μὲ τὴ θεία Χάρη γιὰ νὰ νικοῦμε τὴ ροπὴ πρὸς τὴν ἁμαρτία, ποὺ συνεχίζει – ἐξασθενημένη βέβαια – νὰ ὑπάρχει μέσα μας. 
Ἑνωμένοι πλέον μὲ τὸν Χριστὸ διὰ τῶν ἁγίων Μυστηρίων μποροῦμε νὰ προχωροῦμε στὴν ὁδὸ τῆς τελειότητος. Ἰδιαίτερα ἐνισχυτικὴ στὴν πορεία μας αὐτὴ εἶναι ἡ τακτικὴ συμμετοχή μας στὸ Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως καὶ προπαντὸς στὴ θεία Κοινωνία, ἡ ὁποία, σύμφωνα μὲ τὶς Εὐχὲς τῆς Ἐκκλησίας μας, μᾶς βοηθεῖ «εἰς διόρθωσιν βίου καὶ ἀσφάλειαν‧ εἰς αὔξησιν ἀρετῆς καὶ τελειότητος». 
❁ ❁ ❁ 
Εἶναι πράγματι συγκλονιστικὸ νὰ σκέπτεται κανεὶς τὸ ὕψος στὸ ὁποῖο τὸν καλεῖ ὁ Θεὸς γιὰ ν’ ἀνεβεῖ... Τὸ «μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ»! Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ὑπάρξεώς μας. Ὄχι ἁπλῶς νὰ ἐπιβιώσουμε. Ὄχι ἁπλῶς νὰ ζοῦμε σὰν «καλοὶ ἄνθρωποι», ποὺ δὲν ἐνο- χλοῦμε τοὺς ἄλλους γύρω μας. Ἀλλὰ νὰ ἀποκτήσουμε τὶς ἀρετὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ γίνουμε κοινωνοὶ τῆς ἁγιότητός του. Καθε στιγμη του χρονου  εἶναι μιὰ εὐ- καιρία γιὰ νὰ ἐπαναπροσδιορίσουμε τοὺς στόχους μας. Νὰ θέσουμε σὲ πρώτη προτεραιότητα τὸν πνευματικὸ καταρτισμό μας, τὴ συνειδητὴ συμμετοχή μας στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, τὸν ἀγώνα μας γιὰ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν τελειότητα!
΄΄Ο ΣΩΤΗΡ''2036