19 Αυγούστου, 2026
Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
30 Απριλίου, 2023
Κυριακή των Μυροφόρων Γιατί στὶς Μυροφόρες τὸ Πρῶτο «Χριστὸς Ανέστη»;
«Ὁ δέ λέγει αὐταῖς- Μή ἐκθαμβεῖσθε- Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον ἠγέρθη, οὐκ ἐστίν ὧδε...» (Μάρκ. 16, 6)
Ἐξακολουθοῦμε, ἀγαπητοί μου, νά ἑορτάζουμε τό μέγα, τό κοσμοσωτήριο γεγονός τῆς ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Οἱ περισσότεροι ὕμνοι ποῦ ψάλλονται τήν περίοδο αὐτή ὡς θέμα ἔχουν τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλα καί αὐτή ἡ Θεία Λειτουργία, ποὺ γίνεται τίς Κυριακές αὐτές τοῦ Πεντηκοσταρίου, διαφέρει ἀπό τή Θεία Λειτουργία τοῦ ὑπολοίπου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους• διότι ἀμέσως μετά τό «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία...» δέν λέμε ἀμέσως τά εἰρηνικά, δέν λέμε τίς αἰτήσεις «Ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν...», ἄλλα ὁ ἱερεύς θυμιάζει τήν ἁγία τράπεζα ἀπ' ὅλες τίς πλευρές καθώς καί ὅλο τό ναό καί ψάλλει μαζί μέ τούς ψάλτες κατ' ἐπανάληψιν, δέκα φορές, τό «Χριστός ἀνέστη».
Τό «Χριστός ἀνέστη» ἀκούγεται ὅλες τίς Κυριακές ἀλλὰ καί ὅλες τίς ἡμέρες μέχρι τῆς Ἀναλήψεως. Τό «Χριστός ἀνέστη» εἶναι, ἀδελφοί μου ὁ γλυκύτερος χαιρετισμός, χαιρετισμός ποὺ μεταφέρει ἀπό στόμα σέ στόμα, ἀπό γενεά σέ γενεά τό μέγα μήνυμα, τήν πιό χαρμόσυνη εἴδηση, ὅτι ὁ Κύριος νίκησε τό θάνατο. Χιλιάδες φορές - ἀμέτρητες ἀκούστηκε, καί ἀκούγεται, καί θά ἐξακολούθηση ν' ἀκούγεται τό «Χριστός ἀνέστη». Ἄλλα πότε ἐλέχθη γιά πρώτη φορά; ποιά αὐτιά τό πρωτοάκουσαν; ποιός εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἄκουσε γιά πρώτη φορά τό «Χριστός ἀνέστη»;
Ὅπως τή γέννηση τοῦ Χριστοῦ δέν τήν ἔμαθαν πρῶτοι οἱ μεγάλοι καί ἰσχυροί καί πλούσιοι, ἀλλά οἱ ταπεινοί καί φτωχοί βοσκοί ποὺ ἔβοσκαν τά ποίμνια τους στά βοσκοτόπια τῆς Βηθλεέμ, ἔτσι καί τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τό γεγονός ὅτι ὁ Ἰησοῦς σύντριψε τίς πύλες τοῦ ἅδου, δέν τό ἄκουσαν πρῶτοι οἱ ἐπιφανεῖς καί ἀξιωματοῦχοι, δέν τό ἄκουσαν οἱ ἰσχυροί ἄνδρες, δέν τό ἄκουσαν οὔτε καί αὐτοί οἱ μαθηταί τοῦ Χριστοῦ• τό μήνυμα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου τό ἄκουσαν πρῶτες ἀπ' ὅλους οἱ γυναῖκες, οἱ μυροφόρες γυναῖκες• καί πρός τιμήν αὐτῶν τῶν γυναικῶν εἶναι ἀφιερωμένη ἡ σημερινή Κυριακή, τρίτη Κυριακή ἀπό τό Πάσχα.
Ἀλλὰ γιατί τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τό ἄκουσαν πρῶτες ἀπ' ὅλους οἱ μυροφόρες; Γιατί ἡ πρώτη ἐμφάνισης τοῦ ἀναστάντος Κυρίου νά γίνει σ' αὐτές; Μήπως ὁ Χριστός στήν περίπτωση αὐτή ἐνήργησε μεροληπτικῶς;
Μεροληπτικῶς σέ καμία στιγμή τῆς ζωῆς του δέν συμπεριφέρθηκε ὁ Κύριος. Ἦταν δίκαιος• καί συνεπῶς, ἐάν τώρα ὄχι οἱ ἄντρες, ὄχι οἱ ἀπόστολοι, ὄχι ὁ Πέτρος καί ὁ Ἰωάννης, ἀλλά οἱ γυναῖκες ἄκουσαν τό χαρμόσυνο μήνυμα, ὑπάρχει λόγος• λόγος ὄχι κάποιας ἰδιαιτέρας συμπαθείας, ἀλλά λόγος δικαιοσύνης. Ὁ Χριστός ἀγαπᾶ ὅλα τά παιδιά του καί ἀμείβει τό καθένα χωρίς νά μεροληπτεῖ εἰς βάρος ἄλλου. Ἄκουσαν πρῶτες οἱ μυροφόρες γυναῖκες τό «Χριστός ἀνέστη», διότι τούς ἄξιζε πράγματι νά τό ἀκούσουν. καί τούς ἄξιζε, διότι αὐτές ἔδειξαν ἀρετές ποὺ δέν ἔδειξαν οὔτε οἱ μαθηταί τοῦ Κυρίου. Ποιές ἀρετές ἔδειξαν;
Ἀπό τήν πρώτη μέρα ποὺ γνώρισαν τόν Κύριο στή Γαλιλαία, ἔγιναν πιστές μαθήτριές του, τόν ἀκολουθοῦσαν καί δαπανοῦσαν ἀπό τά ὑπάρχοντά τους γιά τή συντήρηση ἐκείνου καθώς καί τοῦ ὁμίλου τῶν μαθητῶν του• «ὅτε ἦν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ ἠκολούθουν αὐτῷ» (Μάρκ. 15,41) καί «διηκόνουν αὐτῷ ἐκ τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς» (Λουκ. 8,3). καί μόνο τότε;
Τήν ὥρα τῆς θυσίας του, ἐνῶ ὅλοι εἶχαν ἐγκαταλείψει τόν Κύριο, ἐνῶ ὁ μέν Ἰούδας τόν πρόδωσε γιά τριάκοντα ἀργύρια, ἐνῶ ὁ Πέτρος τόν ἀρνήθηκε ἐμπρός σέ μία ὑπηρέτρια καί μάλιστα μέ ὅρκο, ἐνῶ οἱ ἄλλοι μαθηταί πλήν τοῦ Ἰωάννου «πάντες ἀφέντες αὐτόν ἔφυγαν» (Ματθ. 26,56), ἐνῶ ὅλοι ὅσους εἶχε εὐεργετήσει καθ' ὅλο τό διάστημα τῆς δημοσίας δράσεώς του πῆγαν καί ἑνώθηκαν μαζί μέ τούς ἐχθρούς καί φώναζαν «Ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν» (Ἰωάν. 19,15), μέσα στή γενική αὐτή ἐγκατάλειψη οἱ μυροφόρες ἔμειναν πιστές καί ἀφοσιωμένες στόν Κύριο. Ἔμειναν κοντά στόν Διδάσκαλο, ζώντας τό δράμα ἀπό ἀπόσταση τόση ὅση τούς ἐπέτρεπαν οἱ συνθῆκες. οὔτε ἕνα λεπτό δέν ἀποχωρίσθηκαν ἀπό αὐτόν.
«Ἦσαν δέ ἐκεῖ καί γυναῖκες πολλαί ἀπό μακρόθεν θεωροῦσαι, αἵτινες ἠκολούθησαν τῷ Ἰησοῦ ἀπό τῆς Γαλιλαίας διακονοῦσαι αὐτῷ• ἐν αἷς ἦν Μαρία ἡ Μαγδαληνή, καί Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καί Ἰωσῆ μήτηρ, καί ἡ μήτηρ τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου» (Ματθ. 27,55-56) «καί Σαλώμη, αἵ...καί διηκόνουν αὐτῷ, καί ἄλλαι πολλαί αἱ συναναβᾶσαι αὐτῷ εἰς Ἱεροσόλυμα» (Μαρκ. 15,40-41). Βρῆκαν τό ψυχικό σθένος νά μείνουν ἐκεῖ, στό Γολγοθᾶ.
Εἶδαν τό φρικτό θέαμα. Ἄκουσαν ὅλους τοὺς λόγους, ποὺ εἶπε ὁ Χριστός ἐπάνω στό σταυρό, ἄκουσαν καί τό «Τετέλεσται» (Ἰωάν. 19,30).
Ἀλλὰ καί μετά τό θάνατό Του δέν ἀναχώρησαν. Ἔμειναν θρηνώντας κοντά στό σταυρό. Καί μόλις παρουσιάστηκε ὁ Ἰωσήφ ὁ ἀπό Ἀριμαθαίας καί ὁ Νικόδημος μέ τήν ἄδεια τοῦ ἐνταφιασμοῦ, αὐτές ἔτρεξαν, τούς βοήθησαν, τούς συνόδευσαν στό μνημεῖο, καί δεν ἔφυγαν ἀπό 'κεῖ παρά μόνο ὅταν ὁ ἥλιος τῆς δραματικωτέρας αὐτῆς ἡμέρας ἔριξε πάνω στή γῆ τίς τελευταῖες του ἀκτῖνες.
Τήν ἀγάπη τους ὅμως, τήν ἀνδρεία τους, τή μεγάλη ψυχή τους τήν ἔδειξαν κατ' ἐξοχήν τη νύχτα τῆς Ἀναστάσεως, «τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων» (Λουκ. 24,1). Τότε, ἐνῶ ἤξεραν ὅτι τό μνῆμα εἶναι σφραγισμένο, ὅτι λίθος μεγάλος καί βαρύς φράζει τήν εἴσοδό του, ὅτι ἔνοπλοι Ρωμαῖοι στρατιῶτες φρουροῦν τόν τάφο κ' ἔχουν ἐντολή νά χτυπήσουν καθένα ποὺ θά τολμοῦσε νά πλησίαση ἐκεῖ, ἐν τούτοις οἱ μυροφόρες γυναῖκες «λίαν πρωί» (Μάρκ. 16,2), «ὄρθρου βαθέος» (Λουκ. 24,1), πρίν ἀκόμη ἀνατείλει ὁ ἥλιος, ξεκινοῦν νά ἔρθουν στό μνῆμα φέρνοντας μαζί τους ἀρώματα, τά ὁποῖα εἶχαν ἑτοιμάσει, γιά νά μυρώσουν τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Κανένας φόβος καί καμιά δυσκολία δέν στάθηκαν ἱκανά νά τίς ἐμποδίσουν. Τό μόνο ποὺ τίς ἀπασχολοῦσε ἦταν, πῶς θ' ἀποκυλίσουν τόν τεράστιο καί ἀσήκωτο ἐκεῖνο λίθο ἀπό τό ἄνοιγμα τοῦ μνημείου.
Μία τέτοια ἀγάπη, μία τέτοια ἀφοσίωση, μία τέτοια ἀνδρεία ἦταν δυνατόν νά μή δεῖ, νά μήν ἐκτιμήσει, νά μή βραβεύσει ὁ Κύριος; Ἀμοιβή λοιπόν τῆς ἀγάπης τους ἦταν τό ὅτι πρῶτες αὐτές ἄκουσαν τή μεγάλη εἴδηση, τό ἄγγελμα τῆς Ἀναστάσεως, τό «Χριστός ἀνέστη», ἀπό ἄγγελο Κυρίου. Καί ἐν συνεχείᾳ, ὅτι πρῶτες αὐτές βλέπουν τόν ἀναστάντα Κύριο καί παίρνουν ἐντολή, νά μεταδώσουν τό μήνυμα αὐτό στούς μαθητὰς καί στίς ἄλλες μαθήτριες.
Κ' ἐμεῖς σήμερα, ἀγαπητοί μου, ποὺ ἑορτάζουμε τή μνήμη τῶν ἁγίων μυροφόρων γυναικῶν, ἄντρες καί γυναῖκες ἄς μιμηθοῦμε τῶν μυροφόρων τίς ἀρετές, ἰδίως τήν ἀγάπη ποὺ εἶχαν στόν Κύριο.
Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι καί μέχρι σήμερα οἱ γυναῖκες ἀγαποῦν τό Θεό περισσότερο ἀπό τούς ἄντρες. Αὐτές ἐκκλησιάζονται περισσότερο. Αὐτές ἔρχονται στούς ναούς «ὄρθρου βαθέος». Αὐτές μελετοῦν τό Εὐαγγέλιο καί ἄλλα ἐκκλησιαστικά βιβλία. Αὐτές τρέχουν στό κήρυγμα, ὅπου ἀκούγεται λόγος Θεοῦ. Αὐτές εἶναι προθυμότερες στήν ἄσκηση τῆς φιλανθρωπίας καί ἐλεημοσύνης. Αὐτές... Ὦ, πόσα δέν ὀφείλει ἤ Ἐκκλησία στίς γυναῖκες τίς θερμές!
Σήμερα ὅμως, στούς χρόνους αὐτούς τῆς ἀπιστίας καί τῆς διαφθορᾶς, καί οἱ γυναῖκες ἀρχίζουν νά κλονίζονται, νά χάνουν τό ἄρωμα τῆς πίστεως καί τῆς εὐσεβείας. Οἱ πειρασμοί εἶναι μεγάλοι. Τά κακά παραδείγματα, τά θέατρα, οἱ κινηματογράφοι, τά αἰσχρά περιοδικά, ἡ μόδα, ὅλα μαζί σπρώχνουν τή γυναίκα νά λησμονήσει τόν προορισμό της, τήν ἀποστολή της, νά προδώσει τήν πίστη καί τήν ἠθική.
Ἄλλ' ὄχι! Οἱ γυναῖκες, ὅσες τουλάχιστον κατοικοῦν στή γωνία αὐτή τῆς γῆς, ἄς μή παρασύρονται ἀπό τά ἀπατηλά συνθήματα, ἄς μή θαμπώνονται ἀπό φανταχτερές εἰκόνες καί ἄλλα εἴδωλα, ἄς κλείσουν τά αὐτιά στίς εἰσηγήσεις τοῦ ὄφεως. Ἄς μή μιμηθοῦν τήν Εὔα, ποὺ ἄκουσε τή συμβουλή τοῦ ἑωσφόρου καί ἀπωλέσθη• ἄς μιμηθοῦν τίς μυροφόρες, τίς ἅγιες ποὺ ἀγάπησαν τόν Κύριον. Νά εἶσθε δέ βέβαιοι, ὅτι τότε θά ἔχουν καί στήν παροῦσα ζωή τήν εὐλογία τοῦ Κυρίου καί θ' ἀξιωθοῦν καί αὐτές ὡς μυροφόρες τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἀμήν.
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος-
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ζωοδόχου Πηγῆς Δάφνης - Ἀθηνῶν τὴν 5-5-1957.
https://kirigmata.blogspot.com/2014/05/blog-post_4750.html#more
28 Απριλίου, 2023
'' ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΕΚΛΕΨΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ; ''

Στὴν ὑμνολογία τῆς Κυριακῆς τῶν
Μυροφόρων ὁ ὑμνογράφος ὅσιος Κοσμᾶς ὁ Μελωδὸς βάζει στὰ
χείλη τῶν πονεμένων Μυροφόρων γυναικῶν τὴν ἀπελπισμένη κραυγή τους:
«Τίς ἔκλεψεν ἡμῶν τὴν ἐλπίδα;» (βλ.
Δοξαστικὸν στιχηρῶν Ἑσπερινοῦ, πλ.
β΄). Φράση ἀπογοητεύσεως μπροστὰ
στὸ ἀντίκρισμα τοῦ ἀνοιγμένου καὶ ἀδειανοῦ Τάφου. Ποιὸς πῆρε τὸν νεκρό;
Ποιὸς μᾶς ἔκλεψε τὴν ἐλπίδα, Αὐτὸν
ποὺ ἦταν ἡ ἐλπίδα μας;
Προηγουμένως οἱ Μαθητὲς τοῦ Κυρίου, ὅταν ὁ Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας
«προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ
μνημείου» τοῦ θείου τους Διδασκάλου
(Μάρκ. ιε´ 46), εἶχαν δεῖ τὰ ὄνειρά τους
νὰ θάβονται. Εἶχαν κρεμάσει τὴ ζωή
τους καὶ τὶς ἐλπίδες τους στὸ πρόσωπο
τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τώρα Τὸν βλέπουν νεκρό. Ἔσβησε ἡ ἐλπίδα τους νὰ
λυτρωθοῦν καὶ αὐτοὶ καὶ ὁ λαός. «Ἡμεῖς
δὲ ἠλπίζομεν ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ μέλλων
λυτροῦσθαι τὸν Ἰσραήλ» (Λουκ. κδ´ 21),
εἶπαν στὸν Συνοδοιπόρο τους οἱ δύο
Μαθητὲς ποὺ πορεύονταν «εἰς Ἐμμαούς».
Αὐτὴ ἡ ἀπογοήτευση ὡστόσο δὲν
κράτησε πολύ. Σύντομα ἀπὸ τὸν Ἄγγελο ποὺ καθόταν στὰ δεξιὰ τοῦ μνημείου
καὶ ἦταν ντυμένος μὲ λευκὴ στολὴ θὰ
ἀκούσουν οἱ Μυροφόρες τὰ θαυμαστὰ
λόγια: Μὴν τρομάζετε καὶ μὴ φοβάσθε.
Ξέρω ποιὸν ζητᾶτε. Ζητᾶτε τὸν Ἰησοῦ
τὸν Ναζαρηνὸ τὸν ἐσταυρωμένο. «Ἀνέστη, οὐκ ἔστιν ὧδε»! Ἀναστήθηκε. Δὲν
εἶναι ἐδῶ. Νά, εἶναι ἄδειο τὸ μέρος ποὺ
Τὸν ἔβαλαν. Τί πληροφορία, τί εἴδηση
συγκλονιστικὴ ἦταν αὐτή! Οἱ Μυροφόρες λαμβάνουν πρῶτες τὸ μήνυμα τῆς
Ἀναστάσεως καὶ ἡ ἀπόγνωσή τους μεταστρέφεται σὲ ἄπειρη χαρά. Φεύγουν
ἀπὸ τὸν Τάφο συγκλονισμένες. Τὶς ψυχές τους τὶς συνέχει «τρόμος καὶ ἔκστασις». Σπεύδουν νὰ μεταδώσουν τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ
Χριστοῦ στοὺς Μαθητές Του (βλ. Μάρκ.
ις΄ 58). Ἔχουν βρεῖ ἀναστημένη τὴν ἐλπίδα τους. Τὸ ἀρχικὸ ἐρώτημα «τίς
ἔκλεψεν ἡμῶν τὴν ἐλπίδα;», μεταβάλλεται σὲ θριαμβικὴ κραυγή: «Ἀνέστη ὁ
Κύριος!».
Ἐνδέχεται κάποτε νὰ φθάνει καὶ στὰ
δικά μας χείλη τὸ πονεμένο ἐρώτημα:
«Ποιὸς μᾶς ἔκλεψε τὴν ἐλπίδα;».
Ἴσως πέσαμε ἀνύποπτοι στὰ δίχτυα
ἀνθρώπων ποὺ καμουφλαρισμένοι μέσα στὴν τυπικὴ εὐγένειά τους μὲ τὶς
φτιαχτὲς καὶ παραπλανητικὲς ἰδεολογίες
τους μᾶς ἐκμεταλλεύτηκαν γιὰ δικά τους
ὀφέλη. Ἢ πιθανὸν νὰ στηριχθήκαμε σὲ
ἀνθρώπους, ποὺ μᾶς ὑποσχέθηκαν
συμπαράσταση καὶ βοήθεια γιὰ καλὴ
ἐπαγγελματικὴ σταδιοδρομία καὶ μᾶς
ἐγκατέλειψαν μόνους καὶ ἀβοήθητους
στὴ μέση τοῦ δρόμου. Τόσες καὶ τόσες
ἀπογοητεύσεις μᾶς βρίσκουν στὴ ζωή.
Ἂν ἐπιχειρήσει κανεὶς νὰ ἐξετάσει μὲ
λεπτομέρεια τὰ διάφορα καθημερινὰ
γεγονότα γύρω του σὲ ὅλες τὶς ἡλικίες τῶν ἀνθρώπων καὶ στὶς οἰκογένειες,
θὰ βρεθεῖ μπροστὰ σὲ πολλὲς θλιμμένες καρδιὲς καὶ σὲ πλῆθος βουρκωμένα
μάτια ἀπὸ διαψεύσεις ὀνείρων καὶ ἐλπίδων. Σκληρὴ πραγματικότητα γεμάτη
ἀπὸ πίκρα, ποὺ σὰν λίβας μάρανε καὶ
στέγνωσε τὰ ἄνθη τῶν ὀνείρων τους
καὶ τσάκισε τὴν ἐλπίδα τους.
Μέσα, ὡστόσο, στὴν καταχνιὰ τῆς
ἀπελπισίας στὶς δύσκολες αὐτὲς ὧρες
τῆς ζωῆς μας, δὲν πρέπει νὰ ἐπιτρέψουμε σὲ κανένα νὰ μᾶς κλέψει τὴν ἐλπίδα
στὸν Σωτήρα καὶ Λυτρωτή μας Κύριο
Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ τὴν ἀλήθεια Του. Ποτὲ
νὰ μὴν ἀφήσουμε νὰ μᾶς παρασύρουν
στὸ νὰ στηρίξουμε τὴν ἐλπίδα μας στὴν
ἀβεβαιότητα τοῦ πλούτου (Α´ Τιμ. ς´ 17),
οὔτε σὲ πολιτικοὺς ἄρχοντες καὶ ἄλλους
ἀνθρώπους. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἐλπίδες εἶναι
«ὡς φερόμενος χνοῦς... καὶ ὡς καπνὸς
ὑπὸ ἀνέμου διαχεόμενος» (Σ. Σολ. ε´
14). Διαλύονται σὰν τὸ χνούδι μερικῶν
σπόρων καὶ καρπῶν ποὺ τὸ παρασύρει ἐδῶ κι ἐκεῖ ὁ ἄνεμος... καὶ σὰν τὸν
καπνὸ ποὺ διαλύεται ἀπὸ τὸν ἄνεμο.
Ὅσοι πιστεύουμε στὸν Κύριο Ἰησοῦ
Χριστὸ καὶ εἴμαστε μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του συνειδητά, νὰ κρατᾶμε τὴν ἐλπίδα στὸν Σωτήρα μας Χριστὸ σὰν ἄγκυρα τῆς ψυχῆς. Αὐτὴ μᾶς ἀσφαλίζει ἀπὸ
τοὺς πνευματικοὺς κινδύνους (βλ. Ἑβρ.
ς´ 1819).
Μὲ ἀνδρεῖο καὶ ἀκατάβλητο φρόνημα καὶ ἰσχυρὴ καὶ ἀτρόμητη καρδιὰ νὰ
Τοῦ λέμε: «Ἐπὶ σοί, Κύριε, ἤλπισα, μὴ
καταισχυνθείην εἰς τὸν αἰῶνα»· σὲ Σένα,
Κύριε, στήριξα τὶς ἐλπίδες μου. Ἂς μὴν
ντροπιασθῶ ποτὲ γι᾿ αὐτό (Ψαλ. λ´ [30]
2). Ἐσύ, ὁ Δημιουργὸς καὶ Κυβερνήτης
τοῦ κόσμου, εἶσαι ἡ μόνη ἀδιάψευστη
ἐλπίδα μου! ΟΣΩΤΗΡ2219
08 Μαΐου, 2022
Β΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ. ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ. Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.
16 Μαΐου, 2021
ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ. ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ. Η ΤΕΛΕΙΑ ΑΓΑΠΗ, ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΕΡΩΤΑ.

ΕΔΩ ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ: https://soundcloud.com/ovsulniux6hk/o-h-te
π. Φιλιππος Μπεναζης Ι.Ν.Αγιου Νικολάου Δράμας.
Ἐπὶ τὸν τάφον σου Σωτήρ, αἱ Μυροφόροι πορευόμεναι, πρὸς ἑαυτὰς διηπόρουν τῷ νοΐ, καὶ ἐφθέγγοντο.... Kαθώς οἱ Μυροφόρες πήγαιναν πρός τόν τάφο σου Σωτήρ σκεφτόντουσαν καί μελετοῦσαν... Τίς ἡμῖν τὸν λίθον ἀποκυλίσει τοῦ μνήματος;.... Ποιός θά μετακινήσει τόν βράχο πού κλείνει τό μνῆμα;... Καὶ ἀναβλέψασαι, ὁρῶσιν ὅτι ὁ λίθος ἀποκεκύλισται,... Καί ὅταν ἔφτασαν εἶδαν ὅτι ὁ βράχος εἶχε μετακινηθεῖ,... τῇ μορφῇ δὲ τοῦ Ἀγγέλου σὺν τῇ στολῇ ἐθαμβοῦντο, συνείχοντο δὲ τρόμῳ, καὶ φεύγειν ἐνόμιζον,.... καί βλέποντας τόν Ἄγγελο μέ τή λαμπρή στολή θαύμασαν καί τρόμαξαν μαζί καί σκεφτόντουσαν νά φύγουν,... καὶ πρὸς αὐτὰς ὁ νεανίσκος ἐβόησε. Μὴ φοβεῖσθε ὑμεῖς, ὃν ζητεῖτε, ἀνέστη,.... ὅμως ὁ Ἄγγελος τίς φώναξε. Μή φοβᾶσθε, αὐτόν πού ζητᾶτε ἀναστήθηκε,... δεῦτε, ἴδετε τὸν τόπον, ὅπου ἔκειτο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ταχὺ πορευθεῖσαι, ἀπαγγείλατε τοῖς Μαθηταῖς· ὁ Σωτὴρ ἐξανέστη τοῦ μνήματος.... ἐλᾶτε, δεῖτε τό σημείο πού ἦταν τό σῶμα Του, καί γρήγορα πηγαίνετε νά πεῖτε στούς Μαθητές Του· ὁ Σωτῆρας τοῦ κόσμου ἀναστήθηκε ἀπό τό μνῆμα.
Μία ἡμέρα σάν τή σημερινή ἀγαπητοί μου, τρίτη Κυριακή ἀπό τοῦ Πᾶσχα, Κυριακή τῶν Μυροφόρων, δέν μποροῦν ἡ καρδιά καί τό μυαλό μας νά μήν μᾶς πᾶνε στό παρελθόν καί στά γεγονότα πού ἐπακολούθησαν τό πᾶθος τοῦ Χριστοῦ μας. Ὁ Διδάσκαλος, ὁ Ἀρχηγός, ὁ Ἐμψυχωτής τῶν μαθητῶν καί ὅλων ὅσων Τόν εἶχαν ἀκολουθήσει, μέ τή θυσία Του εἶχε φύγει ἀπό κοντά τους καί ἦταν πλέον ἀπροστάτευτοι καί ἐκτεθιμένοι στό μίσος τῶν Ἐβραίων. Γι αὐτό κι ὅπως ξέρουμε ἀπό τό ἱερό Εὐαγγέλιο ἦσαν συνεχῶς κρυμένοι στό ὑπερῶο τῶν Ἰεροσολύμων «διά τῶν φόβον τῶν Ἰουδαίων».
Ὁ φόβος εἶχε κυριαρχήσει στήν καρδιά τῶν μαθητῶν. Φοβόντουσαν γιά τή ζωή τους καί ἴσως ἀπό τό μυαλό τους νά περνοῦσαν σκέψεις φυγῆς καί ἀποστασιοποίησης ἀκόμη ἀπό τήν προηγούμενη τρίχρονη ζωή τους μέ τό Χριστό. Ὡστόσο ὅμως κάποια πράγματα ἔπρεπε νά γίνουν, ὅπως ἡ περιποίηση τοῦ σώματος τοῦ Ἰησοῦ κατά τά ταφικά ἔθιμα τῆς ἐποχῆς. Αὐτό βέβαια εἶναι περισσότερο γυναικεία δουλειά. Ἀλλά οἱ γυναίκες ὡς τό ἀδύναμο φῦλο, πῶς νά κινηθοῦν πρός αὐτά; Ἐδῶ οἱ ἄντρες φοβόντουσαν! Οἱ γυναίκες; Μέ τί θᾶρρος νά πᾶνε στό μνῆμα γιά νά περιποιηθοῦν τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ; Νά φανερωθοῦν ὡς μαθήτριες κι αὐτές καί νά βάλουν σέ κίνδυνο τή ζωή τους;
Ἐδῶ ἀκριβῶς θά πρέπει νά ποῦμε πῶς στό θέμα αὐτό, τοῦ θάρους, τῆς τόλμης, προηγήθηκαν δύο ἄνδρες. Δύο κρυφοί μαθητές τοῦ Χριστοῦ μας, ὁ Νικόδημος καί ὁ Ἰωσήφ, οἱ ὁποίοι μάλιστα ἦταν ἄρχοντες καί μέλη τοῦ συνεδρίου τῶν Ἰουδαίων καί μαζί μέ τίς Μυροφόρες τιμοῦνται σήμερα καί αὐτοί. Ὁ Νικόδημος ἦταν αὐτός πού προσπάθησε νά ὑπερασπισθεῖ τόν Ἰησοῦ καί νά ἀποτρέψει τή θανατική ποινή πού ἐτοίμαζαν οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι. Αὐτοί λοιπόν οἱ δύο, μέ ποιό θαραλέο τόν Ἰωσήφ ὅπως μᾶς ἀφηγεῖται ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή, τόλμησαν τό ἀπόγευμα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς νά πᾶνε στόν Πιλάτο καί νά ζητήσουν τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ πρός ἐνταφιασμό.
Ἀφοῦ πῆραν τήν ἄδεια, ἀγόρασαν τά ἀπαραίτητα ὑλικά καί πήγανε στόν Γολγοθᾶ. Κατέβασαν τό Χριστό ἀπό τό σταυρό, περιποιήθηκαν τό σῶμα Του, τό τύλιξαν μέ καινούριο καθαρό σεντόνι καί τό ἐνταφίασαν σέ τάφο πού δέν εἶχε μπεῖ ἄλλο νεκρό σῶμα καί ἦταν ὁ τάφος πού εἶχε ἐτοιμάσει ὁ Ἰωσήφ γιά τόν ἐαυτό του. Οἱ δύο μαζί, κύλισαν στήν εἴσοδό του τή μεγάλη καί βαριά πέτρα-βράχο καί ἀσφάλησαν τό σῶμα τοῦ Δασκάλου, ἔτσι ὥστε νά μήν εἶναι εὔκολο νά συληθεῖ καί ἀτιμασθεῖ ἀπό τούς διῶκτες Του.
Αὐτό πού ἔκαναν δέν ἦταν καθόλου ἀπλό καί εὔκολο. Ἔβαλαν σέ κίνδυνο τό περισσότερο τή ζωή τους καί τό λιγότερο τή θέση καί τό ἀξίωμά τους στήν Ἰουδαϊκή κοινωνία. Ρισκάρισαν καί ἀνοίχτηκαν στήν περιπέτεια, στόν κίνδυνο, στόν ὁποίο ἐξέθεσαν καί τούς οἰκείους τους. Γνωρίζουμε καί πάλι ἀπό τό ἱερό Εὐαγγέλιο, πώς οἱ Ἰουδαῖοι ἤθελαν νά φονεύσουν καί τόν ἀναστημένο Λάζαρο, γιατί ἦταν ἀπόδειξη τῆς Θείας δυνάμεως τοῦ Χριστοῦ. Αὐτούς θά ἀφήνανε νά ζήσουν; Πραγματικά ἡ κίνηση αὐτή τῶν δύο ἀνδρῶν ἦταν ἀποκοτιά!
Τήν ἀποκοτιά αὐτήν ὅμως τή συνέχισαν οἱ Μυροφόρες γυναίκες. Οἱ ὁποίες εἶχαν ἀκολουθήσει τούς δύο κρυφούς μαθητές, τούς βοήθησαν στό Γολγοθᾶ καί εἶδαν ποῦ ἐνταφίασαν τό ἅγιο σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτές λοιπόν πῆγαν τήν ἀποκοτιά αὐτήν ἕνα ἐπίπεδο παραπάνω. Τήν ἄλλη ἡμέρα «ὄρθρου βαθέως», δηλαδή νύκτα ἀκόμη κίνησαν νά πᾶνε στό μνῆμα γιά νά κάνουν τά ταφικά ἔθιμα τῆς περιποίησης τοῦ σώματος τοῦ Ἰησοῦ.
Δέν τίς προβλημάτιζαν οὔτε τό σκοτάδι, οὔτε ἡ φανέρωση τους ὡς μαθήτριες τοῦ Χριστοῦ, οὔτε οἱ Ρωμαῖοι στρατιῶτες πού φύλαγαν τό μνῆμα καί ὡς ξένοι καί κατακτητές θά μποροῦσαν νά τίς κάνουν ζημιά. Τό μόνο πού τίς προβλημάτιζε ἦταν τό πῶς θά μπορέσουν νά κυλίσουν τή μεγάλη πέτρα ἀπό τήν εἴσοδο τοῦ μνήματος, γιά νά μπορέσουν νά περιποιηθοῦν τό σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Ἀλήθεια, ἄραγε, ἦταν τόσο σίγουρες πώς θά τά καταφέρουν;
Ποιά δύναμη; Ποιό κίνητρο; Ποιά αἰτία ἦταν αὐτή πού τίς ὥθησε νά ρισκάρουν κι αὐτές ὅπως οἱ κρυφοί μαθητές Νικόδημος καί Ἰωσήφ καί νά ἐκτεθοῦν στόν κίνδυνο καί τήν περιπέτεια; Θά μποροῦσαν σίγουρα νά πᾶνε σέ συνενόηση μέ τούς δύο προαναφερθέντες καί ἔτσι νά ἦταν ποιό ἀσφαλεῖς ἀλλά καί νά μήν ἔχουν τό ἄγχος καί τήν ἀγωνία γιά τό πῶς θά μπορέσουν νά κάνουν αὐτό γιά τό ὁποίο πηγαίνουν. Πῶς ἐξηγεῖται αὐτό, ἀπό τή μία νά φοβᾶται κάποιος κι ἀπό τήν ἄλλη νά τολμᾶ αὐτό πού φοβᾶται;
Ἡ ἀπάντηση ἀγαπητοί μου στόν προαναφερθέντα προβληματισμό εἶναι μία λέξη: Ἀγάπη ! Ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ αἰτία πού κάνει τελικά τούς δύο ἄνδρες ἀλλά καί τίς Μυροφόρες νά ἐπιχειρίσουν αὐτό, πού ἀπό μόνο του ἀποτρέπει κάθε προσπάθεια. Ἡ Ἀγάπη. Ποιά ἀγάπη ὅμως; Αὐτό τό ἰδιοτελές καί ἄρρωστο συναίσθημα πού λιγότερο ἤ περισσότερο, ζοῦμε καί ἐνεργοῦμε κι ἐμεῖς σήμερα;
Αὐτό τό αἴσθημα πού στήν πραγματικότητα ὁδηγεῖ τόν ἀγαπόντα νά μή βλέπει τόν ἀγαπόμενο στά μάτια, ἀλλά στά χέρια; Μά θά μοῦ πεῖτε: «Αὐτόν πού ἀγαπᾶς τόν κοιτάζεις πάντα στά μάτια». Δέν θά διαφωνήσω, ἀλλά θά ρωτήσω: «Παρόλῳ πού τόν βλέπεις στά μάτια, τί βλέπεις πραγματικά. Τόν ἄλλον ὡς πρόσωπο, γιά νά τόν ἀγαπήσεις γι αὐτό πού εἶναι; Ἤ βλέποντάς τον τόν κάνεις ἕνα εἴδωλο τοῦ ἐαυτοῦ σου καί τελικά τόν ἀγαπᾶς μέ ἕνα τρόπο πού εἶναι στήν πραγματικότητα ἰδεοποίηση τοῦ ἐαυτοῦ σου; Γι αὐτό μόλις κάνει κάτι πού ἐσύ δέ ἀρέσεις, εἶσαι ἔτοιμος νά τόν ἀπορίψεις καί ἴσως καί νά ἀπομακρυνθεῖς;»
Ὄχι αὐτή ἡ ἀγάπη, ἀλλά ἡ ἀγάπη ἡ τέλεια.Ἡ ἀγάπη πού ὑπερβαίνει τά στενά ὅρια τῆς ὑποκειμενικότητας καί ἀνοίγεται στήν ὑπαρξιακή ἀντάμωση μέ τόν ἄλλο. Ἡ τέλεια ἀγάπη πού ὅπως σημειώνεται καί στήν πρώτη Καθολική ἐπιστολή τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου νικᾶ, βγάζει ἔξω τό φόβο: «...φόβος οὔκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπη, ἀλλ΄ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλει τόν φόβον, ὅτι ὁ φόβος κόλασιν ἔχει, ὁ δέ φοβούμενος οὔ τετελείωται ἐν τῇ ἀγάπῃ». ... Ὅποιος φοβᾶται ζεῖ κόλαση καί δέν εἶναι τέλειος στήν ἀγάπη...
Μέ αὐτή τήν ἀγάπη μᾶς ἀγαπᾶ ὁ Θεός! Γι αὐτό καί πάντα μᾶς συγχωρεῖ! Γιατί μᾶς ἀγαπάει τέλεια, πραγματικά. Γιατί ὁ Θεός δέν ἔχει, δέν γνωρίζει φόβο. Ἀγαπᾶ μέ ἕναν τρόπο θυσιαστικό καί χωρίς προϋποθέσεις. Μᾶς ἀγαπᾶ ὡς ὑπάρξεις καί ὄχι ὡς ἀντικείμενα. Ξέρει πώς μαζί μας πάντα θά εἶναι χαμένος, ἀλλά μᾶς ἀγαπᾶ. Παρόλη τήν ἁμαρτωλότητα καί ἀναξιότητά μας. Μᾶς ἀγαπᾶ καί δέν ζητάει νά πάρει ἀπό ἐμᾶς ἀλλά ἀντιθέτως θέλει νά μᾶς δώσει. Νά μᾶς δώσει ὅ,τι πολυτιμότερο μπορεῖ νά πάρει ὁ ἄνθρωπος στόν κόσμο αὐτόν. Αὐτόν τόν Ἴδιο. Τή θεότητά Του. Τήν συγχώρεσή Του. Τήν κληρονομία τῆς Βασιλείας Του.
Αὐτό κάνει καί αὐτό τοῦ «στοιχίζει» ἕνα σταυρό. Γιατί ἡ ἀγάπη Του εἶναι τέλεια καί ἡ τέλεια ἀγάπη εἶναι καί σταυρός. Αὐτός πού ἀγαπᾶ τέλεια, εἶναι ἔτοιμος καί νά χάσει τή ζωή του γιά ὅ,τι ἀγαπᾶ! Αὐτή ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ ἀληθινός, ὁ πραγματικός ἔρωτας! Καί ὄχι αὐτή ἡ διαστρεβλωμένη καί νευρωτική εἰδωλοποίηση καί ἀποθέωση τοῦ σώματος, πού ἀντικειμενοποιεῖ τόν ἄνθρωπο καί ἀπό πρόσωπο τόν κάνει ἐργαλείο.
Αὐτήν τή ἀγάπη-ἔρωτα, τήν τέλεια ἀγάπη πού δέ γνωρίζει φόβο, εἶχαν καί οἱ δύο μαθητές ἀλλά καί οἱ Μυροφόρες τῆς σημερινῆς Κυριακῆς: «...ἀγαπήσασαι γυναῖκες πάνσεμνοι, τά τερπνά τοῦ βίου εἰς οὐδέν ἐλλογίσαντο...τῆς αὐτοῦ καί μόνης, ἐρωτικῶς ἐπιθυμοῦσαι ἀγλαΐας καί θείας ἐλλάμψεως» ( Κανόνας Κυριακῆς Ἁγίων Πάντων). Αὐτή ἡ ἀγάπη ἦταν ἡ δύναμη πού τούς ὥθησε νά ὑπερβοῦν τό φόβο καί νά ἐκτεθοῦν στόν κίνδυνο. Αὐτή ἡ ἀγάπη τούς ἔκανε νά νοιώσουν κι αὐτοί σταυρωμένοι καί ὡς νεκροί, ἀλλά ζῶντες μέ καί γιά τό Χριστό, νά κάνουν πράξη αὐτό πού ὅριζε ἡ ἀγάπη τους. Αὐτή ἡ ἀγάπη, ἡ τέλεια, εἶναι αὐτή πού θά μᾶς κρίνει ὅταν ἔλθει ἡ ὥρα μας.... Ἄς παρακαλέσουμε τό Χριστό νά τήν ἀποκτήσουμε ὅσο εἴμαστε ἐν τῇ ζωῇ...
15 Μαΐου, 2021
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ - ΜΕ ΤΟΛΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ
1. Χρειάζεται τόλμη
03 Μαΐου, 2020
Μόλις πέρασε τό Σάββατο... («διαγενομένου τοῦ σαββάτου»)
30 Απριλίου, 2020
Ἂς προχωρουμε πάντοτε μέ πίστη κι ἐλπίδα.
1. Η ἀγάπη ποὺ τολμᾶ
Ἡ Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων εἶναι
ἀφιερωμένη στὰ πρόσωπα ἐκεῖνα τὰ
ὁποῖα μὲ πολλὴ ἀγάπη ἀλλὰ καὶ πε-
ρισσὴ εὐλάβεια φρόντισαν γιὰ τὴν
ἀποκαθήλωση τοῦ ἀχράντου Σώμα-
τος τοῦ Κυρίου καὶ τὸν ἐνταφιασμό
Του. Πρόκειται γιὰ τὸν Ἰωσὴφ ποὺ
καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀριμαθαία, τὸν
Νικόδημο, τὸν νυκτερινὸ μαθητὴ τοῦ
Κυρίου, καὶ τὶς Μυροφόρες γυναῖκες.
Αὐτὴ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Κύριο,
στὴν περίπτωση τοῦ Ἰωσὴφ καὶ τοῦ
Νικοδήμου ἐκδηλώθηκε μὲ ἡρωισμὸ
καὶ αὐταπάρνηση. Ὁ Ἰωσήφ, «εὐσχή-
μων βουλευτής», δηλαδὴ σεβαστὸ
καὶ ἐπίσημο μέλος τοῦ Ἰουδαϊκοῦ
Συνεδρίου, ἦταν αὐτὸς ποὺ τόλμησε
νὰ παρουσιαστεῖ στὸν Πιλάτο καὶ νὰ
ζητήσει τὸ ἅγιο Σῶμα τοῦ Κυρίου γιὰ
νὰ τὸ ἐνταφιάσει.
Τόλμησε! Χωρὶς νὰ ὑπολογίζει τὶς
ἀντιδράσεις τῶν Ἰουδαίων ἢ τὴν τυ-
χὸν ἀπόρριψη τοῦ αἰτήματός του.
Τόλμησε! Κι ἂς γνώριζε ὅτι αὐτὸ ἔθε-
τε σὲ κίνδυνο τὸ ἀξίωμα, τὴν περιου-
σία, τὴν ἴδια του τὴ ζωή!
Αὐτὴ τὴν τόλμη καλούμαστε κι ἐμεῖς
νὰ ἀποκτήσουμε. Τόλμη γιὰ νὰ ὁμο-
λογοῦμε τὴν πίστη μας, ἀκόμη κι ἂν
δεχόμαστε εἰρωνεῖες γι’ αὐτό· νὰ θυ-
σιάζουμε τὸν ἑαυτό μας χάριν τῶν ἄλλων·
νὰ μένουμε πιστοὶ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ,
ὅ,τι κι ἂν αὐτὸ μᾶς κοστίσει.
Εἰδικὰ στὴν ἐποχή μας χρειάζεται τόλ-
μη γιὰ νὰ εἶναι κανεὶς γνήσιος μαθητὴς τοῦ
Κυρίου. Διότι, ὅπως τονίζει κι ὁ ἀπόστολος
Παῦλος, ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἔδωσε «πνεῦμα
δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως» (Β΄ Τιμ. α΄ 7).
2. Η ἀγάπη ποὺ ἀγρυπνεῖ
Στὸ μεταξὺ οἱ πιστὲς κι ἀφοσιωμένες μα-
θήτριες τοῦ Κυρίου ποὺ εἶχαν παρατη-
ρήσει προσεκτικὰ τὸν τόπο ὅπου ἐνταφι-
άστηκε τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, περίμεναν
νὰ περάσει ἡ ἀργία τοῦ Σαββάτου, γιὰ νὰ
πᾶνε καὶ νὰ τὸ ἀλείψουν μὲ ἀρώματα καὶ
νὰ ἐκδηλώσουν ἔτσι τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν
ἀγάπη τους πρὸς τὸν λατρευτό τους Διδά-
σκαλο.
Πράγματι ξεκίνησαν γιὰ τὸ μνημεῖο «λίαν
πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων», πολὺ πρωὶ τῆς
πρώτης ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος.Τὴν ὥρα
ποὺ ὁ ἥλιος ἄρχισε νὰ διαλύει τὸ πρωινὸ
σκοτάδι, οἱ γυναῖκες αὐτὲς ἔτρεξαν στὸν
τάφο τοῦ Κυρίου γιὰ νὰ ἐπιτελέσουν τὸ ἱε-
ρό τους ἔργο. Εἶναι χαρακτηριστικὸς ὁ πό-
θος τῶν ἁγίων Μυροφόρων νὰ βρεθοῦν
στὸν τάφο τοῦ Κυρίου «ὄρθρου βαθέ-
ος». Εἶναι ἀξιοθαύμαστη καὶ ἡ τόλμη τους
νὰ βαδίσουν μέσα στὴ νύχτα χωρὶς νὰ
ὑπολογίσουν τὸν κίνδυνο ποὺ διέτρεχαν.
Τόσο δυνατὴ ἦταν ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ἀφοσίω-
σή τους πρὸς τὸν Σωτήρα Χριστό.
Ἀλήθεια ἔχουμε ἐμεῖς παρόμοια ἀγάπη
πρὸς τὸν Κύριο;... Ξημερώνει Κυριακή. Οἱ
καμπάνες τῶν ἐκκλησιῶν χτυποῦν ἀπὸ τὸ
πρωί. Μᾶς καλοῦν νὰ ἔλθουμε νὰ λατρεύ-
σουμε τὸν Κύριο. Κι ἂν οἱ Μυροφόρες εἶ-
χαν τέτοιο πόθο γιὰ τὸ νεκρὸ Σῶμα τοῦ
Κυρίου Ἰησοῦ, μὲ πόσο μεγαλύτερο πόθο
πρέπει νὰ προσερχόμαστε στὸν ἱερὸ ναὸ
οἱ πιστοὶ χριστιανοὶ ποὺ γνωρίζουμε ὅτι
ἐκεῖ θὰ συναντήσουμε τὸν ἀναστημένο Κύ-
ριο, τὸν αἰώνιο Νικητὴ τοῦ θανάτου;! Ἐμεῖς
ποὺ ἔχουμε τὴ μοναδικὴ εὐλογία νὰ κοι-
νωνοῦμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ,
ἂς διδαχθοῦμε ἀπὸ τὸ παράδειγμα τῶν
Μυροφόρων καὶ κάθε Σάββατο βράδυ ἂς
ἀφήνουμε ἄλλες ἀπασχολήσεις καὶ περι-
σπασμούς. Ὅλη ἡ σκέψη καὶ ἡ καρδιά μας
ἂς εἶναι στραμμένη στὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ.
Μὲ τέτοιο πόθο καὶ κατάλληλη προετοιμα-
σία ἂς ξεκινοῦμε κάθε Κυριακὴ πρωί-πρωὶ
γιὰ νὰ ἔλθουμε στὴν ἐκκλησία. Ἐκεῖ ποὺ
μᾶς περιμένει ὁ ἀναστὰς Κύριος γιὰ νὰ μᾶς
χαρίσει εἰρήνη, παρηγοριὰ κι ἐλπίδα!
3. Η ἀγάπη ποὺ ὑπερνικᾶ τὰ ἐμπόδια.
Βέβαια, βαδίζοντας στὴν ὁδὸ τοῦ Κυρί-
ου, πολλὲς φορὲς συναντοῦμε δυσκολίες
καὶ ἐμπόδια. Ἂς μὴν ἀπογοητευόμαστε
ὅμως.
Πολὺ μᾶς διδάσκουν καὶ στὸ σημεῖο αὐ-
τὸ ἡ ἐπιμονὴ καὶ ἡ πίστη τῶν Μυροφόρων
γυναικῶν. Καθὼς προχωροῦσαν πρὸς τὸ
μνημεῖο, ἔλεγαν μεταξύ τους: «Τίς ἀποκυ-
λίσει ἡμῖν τὸν λίθον;». Ποιὸς θὰ μᾶς κυ-
λίσει ἐκεῖνο τὸν ὀγκόλιθο ἀπὸ τὴν εἴσοδο
τοῦ μνημείου; Καὶ τὰ ἔλεγαν αὐτὰ μεταξύ
τους, διότι ὁ λίθος ποὺ ἔφραζε τὸν τάφο
ἦταν τεράστιος καὶ δὲν ἦταν εὔκολο νὰ με-
τακινηθεῖ.
Παρ’ ὅλα αὐτὰ δὲν γύρισαν πίσω. Ἔμει-
ναν σταθερὲς στὴν πορεία καὶ τὴν ἀπο-
στολή τους. Καὶ δικαιώθηκαν γιὰ τὴν πί-
στη καὶ τὴ σταθερότητά τους. Διότι μόλις
ἔστρεψαν τὰ μάτια τους πρὸς τὸ μνημεῖο,
παρατήρησαν μὲ ἔκπληξη ὅτι ὁ ὀγκόλιθος
εἶχε μετατοπισθεῖ καὶ δὲν εἶχαν πλέον δυσ-
κολία στὴν πρόσβαση. Πλησίασαν, κι ἐκεῖ
δέχθηκαν τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα τῆς Ἀνα-
στάσεως τοῦ Κυρίου.
Δυσκολίες καὶ ἐμπόδια συναντοῦμε κι ἐ-
μεῖς συχνὰ στὴ ζωή μας. Κάποτε τὰ προ-
βλήματα φαίνεται ὅτι ὁδηγοῦν σὲ ἀδιέξοδο.
Ἂς μὴν ἀπογοητευόμαστε ὅμως. «Τὰ ἀδύ-
νατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ
Θεῷ ἐστι» (Λουκ. ιη΄ 27). Ἂς προχωροῦμε
πάντοτε μὲ πίστη κι ἐλπίδα. Ἡ ἐλπίδα στὸν
ἀναστάντα Κύριο δὲν θὰ μᾶς ντροπιάσει
καὶ δὲν θὰ μᾶς διαψεύσει ποτέ.ΟΣΩΤΗΡ2066
17 Μαΐου, 2019
«Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου;»
22 Απριλίου, 2018
Κυριακή των Μυροφόρων – Γιατί στὶς μυροφόρες τὸ πρῶτο «Χριστὸς ἀνέστη» ;
«Ὁ δέ λέγει αὐταῖς- Μή ἐκθαμβεῖσθε- Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον ἠγέρθη, οὐκ ἐστίν ὧδε...» (Μάρκ. 16, 6)
Ἐξακολουθοῦμε, ἀγαπητοί μου, νά ἑορτάζουμε τό μέγα, τό κοσμοσωτήριο γεγονός τῆς ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Οἱ περισσότεροι ὕμνοι ποῦ ψάλλονται τήν περίοδο αὐτή ὡς θέμα ἔχουν τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλα καί αὐτή ἡ θεία λειτουργία, ποὺ γίνεται τίς Κυριακές αὐτές τοῦ Πεντηκοσταρίου, διαφέρει ἀπό τή θεία λειτουργία τοῦ ὑπολοίπου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους• διότι ἀμέσως μετά τό «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία...» δέν λέμε ἀμέσως τά εἰρηνικά, δέν λέμε τίς αἰτήσεις «Ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν...», ἄλλα ὁ ἱερεύς θυμιάζει τήν ἁγία τράπεζα ἀπ' ὅλες τίς πλευρές καθώς καί ὅλο τό ναό καί ψάλλει μαζί μέ τούς ψάλτες κατ' ἐπανάληψιν, δέκα φορές, τό «Χριστός ἀνέστη».
Τό «Χριστός ἀνέστη» ἀκούγεται ὅλες τίς Κυριακές ἀλλὰ καί ὅλες τίς ἡμέρες μέχρι τῆς Ἀναλήψεως. Τό «Χριστός ἀνέστη» εἶναι, ἀδελφοί μου ὁ γλυκύτερος χαιρετισμός, χαιρετισμός ποὺ μεταφέρει ἀπό στόμα σέ στόμα, ἀπό γενεά σέ γενεά τό μέγα μήνυμα, τήν πιό χαρμόσυνη εἴδηση, ὅτι ὁ Κύριος νίκησε τό θάνατο. Χιλιάδες φορές - ἀμέτρητες ἀκούστηκε, καί ἀκούγεται, καί θά ἐξακολούθηση ν' ἀκούγεται τό «Χριστός ἀνέστη». Ἄλλα πότε ἐλέχθη γιά πρώτη φορά; ποιά αὐτιά τό πρωτοάκουσαν; ποιός εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἄκουσε γιά πρώτη φορά τό «Χριστός ἀνέστη»;
Ὅπως τή γέννηση τοῦ Χριστοῦ δέν τήν ἔμαθαν πρῶτοι οἱ μεγάλοι καί ἰσχυροί καί πλούσιοι, ἀλλά οἱ ταπεινοί καί φτωχοί βοσκοί ποὺ ἔβοσκαν τά ποίμνια τους στά βοσκοτόπια τῆς Βηθλεέμ, ἔτσι καί τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τό γεγονός ὅτι ὁ Ἰησοῦς σύντριψε τίς πύλες τοῦ ἅδου, δέν τό ἄκουσαν πρῶτοι οἱ ἐπιφανεῖς καί ἀξιωματοῦχοι, δέν τό ἄκουσαν οἱ ἰσχυροί ἄνδρες, δέν τό ἄκουσαν οὔτε καί αὐτοί οἱ μαθηταί τοῦ Χριστοῦ• τό μήνυμα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου τό ἄκουσαν πρῶτες ἀπ' ὅλους οἱ γυναῖκες, οἱ μυροφόρες γυναῖκες• καί πρός τιμήν αὐτῶν τῶν γυναικῶν εἶναι ἀφιερωμένη ἡ σημερινή Κυριακή, τρίτη Κυριακή ἀπό τό Πάσχα.
Ἀλλὰ γιατί τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τό ἄκουσαν πρῶτες ἀπ' ὅλους οἱ μυροφόρες; Γιατί ἡ πρώτη ἐμφάνισης τοῦ ἀναστάντος Κυρίου νά γίνει σ' αὐτές; Μήπως ὁ Χριστός στήν περίπτωση αὐτή ἐνήργησε μεροληπτικῶς;
Μεροληπτικῶς σέ καμία στιγμή τῆς ζωῆς του δέν συμπεριφέρθηκε ὁ Κύριος. Ἦταν δίκαιος• καί συνεπῶς, ἐάν τώρα ὄχι οἱ ἄντρες, ὄχι οἱ ἀπόστολοι, ὄχι ὁ Πέτρος καί ὁ Ἰωάννης, ἀλλά οἱ γυναῖκες ἄκουσαν τό χαρμόσυνο μήνυμα, ὑπάρχει λόγος• λόγος ὄχι κάποιας ἰδιαιτέρας συμπαθείας, ἀλλά λόγος δικαιοσύνης. Ὁ Χριστός ἀγαπᾶ ὅλα τά παιδιά του καί ἀμείβει τό καθένα χωρίς νά μεροληπτεῖ εἰς βάρος ἄλλου. Ἄκουσαν πρῶτες οἱ μυροφόρες γυναῖκες τό «Χριστός ἀνέστη», διότι τούς ἄξιζε πράγματι νά τό ἀκούσουν. καί τούς ἄξιζε, διότι αὐτές ἔδειξαν ἀρετές ποὺ δέν ἔδειξαν οὔτε οἱ μαθηταί τοῦ Κυρίου. Ποιές ἀρετές ἔδειξαν;
Ἀπό τήν πρώτη μέρα ποὺ γνώρισαν τόν Κύριο στή Γαλιλαία, ἔγιναν πιστές μαθήτριές του, τόν ἀκολουθοῦσαν καί δαπανοῦσαν ἀπό τά ὑπάρχοντά τους γιά τή συντήρηση ἐκείνου καθώς καί τοῦ ὁμίλου τῶν μαθητῶν του• «ὅτε ἦν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ ἠκολούθουν αὐτῷ» (Μάρκ. 15,41) καί «διηκόνουν αὐτῷ ἐκ τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς» (Λουκ. 8,3). καί μόνο τότε;
Τήν ὥρα τῆς θυσίας του, ἐνῶ ὅλοι εἶχαν ἐγκαταλείψει τόν Κύριο, ἐνῶ ὁ μέν Ἰούδας τόν πρόδωσε γιά τριάκοντα ἀργύρια, ἐνῶ ὁ Πέτρος τόν ἀρνήθηκε ἐμπρός σέ μία ὑπηρέτρια καί μάλιστα μέ ὅρκο, ἐνῶ οἱ ἄλλοι μαθηταί πλήν τοῦ Ἰωάννου «πάντες ἀφέντες αὐτόν ἔφυγαν» (Ματθ. 26,56), ἐνῶ ὅλοι ὅσους εἶχε εὐεργετήσει καθ' ὅλο τό διάστημα τῆς δημοσίας δράσεώς του πῆγαν καί ἑνώθηκαν μαζί μέ τούς ἐχθρούς καί φώναζαν «Ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν» (Ἰωάν. 19,15), μέσα στή γενική αὐτή ἐγκατάλειψη οἱ μυροφόρες ἔμειναν πιστές καί ἀφοσιωμένες στόν Κύριο. Ἔμειναν κοντά στόν Διδάσκαλο, ζώντας τό δράμα ἀπό ἀπόσταση τόση ὅση τούς ἐπέτρεπαν οἱ συνθῆκες. οὔτε ἕνα λεπτό δέν ἀποχωρίσθηκαν ἀπό αὐτόν.
«Ἦσαν δέ ἐκεῖ καί γυναῖκες πολλαί ἀπό μακρόθεν θεωροῦσαι, αἵτινες ἠκολούθησαν τῷ Ἰησοῦ ἀπό τῆς Γαλιλαίας διακονοῦσαι αὐτῷ• ἐν αἷς ἦν Μαρία ἡ Μαγδαληνή, καί Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καί Ἰωσῆ μήτηρ, καί ἡ μήτηρ τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου» (Ματθ. 27,55-56) «καί Σαλώμη, αἵ...καί διηκόνουν αὐτῷ, καί ἄλλαι πολλαί αἱ συναναβᾶσαι αὐτῷ εἰς Ἱεροσόλυμα» (Μαρκ. 15,40-41). Βρῆκαν τό ψυχικό σθένος νά μείνουν ἐκεῖ, στό Γολγοθᾶ.
Εἶδαν τό φρικτό θέαμα. Ἄκουσαν ὅλους τοὺς λόγους, ποὺ εἶπε ὁ Χριστός ἐπάνω στό σταυρό, ἄκουσαν καί τό «Τετέλεσται» (Ἰωάν. 19,30).
Ἀλλὰ καί μετά τό θάνατό του δέν ἀναχώρησαν. Ἔμειναν θρηνώντας κοντά στό σταυρό. Καί μόλις παρουσιάστηκε ὁ Ἰωσήφ ὁ ἀπό Ἀριμαθαίας καί ὁ Νικόδημος μέ τήν ἄδεια τοῦ ἐνταφιασμοῦ, αὐτές ἔτρεξαν, τούς βοήθησαν, τούς συνόδευσαν στό μνημεῖο, καί δεν ἔφυγαν ἀπό 'κεῖ παρά μόνο ὅταν ὁ ἥλιος τῆς δραματικωτέρας αὐτῆς ἡμέρας ἔριξε πάνω στή γῆ τίς τελευταῖες του ἀκτῖνες.
Τήν ἀγάπη τους ὅμως, τήν ἀνδρεία τους, τή μεγάλη ψυχή τους τήν ἔδειξαν κατ' ἐξοχήν τη νύχτα τῆς Ἀναστάσεως, «τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων» (Λουκ. 24,1). Τότε, ἐνῶ ἤξεραν ὅτι τό μνῆμα εἶναι σφραγισμένο, ὅτι λίθος μεγάλος καί βαρύς φράζει τήν εἴσοδό του, ὅτι ἔνοπλοι Ρωμαῖοι στρατιῶτες φρουροῦν τόν τάφο κ' ἔχουν ἐντολή νά χτυπήσουν καθένα ποὺ θά τολμοῦσε νά πλησίαση ἐκεῖ, ἐν τούτοις οἱ μυροφόρες γυναῖκες «λίαν πρωί» (Μάρκ. 16,2), «ὄρθρου βαθέος» (Λουκ. 24,1), πρίν ἀκόμη ἀνατείλει ὁ ἥλιος, ξεκινοῦν νά ἔρθουν στό μνῆμα φέρνοντας μαζί τους ἀρώματα, τά ὁποῖα εἶχαν ἑτοιμάσει, γιά νά μυρώσουν τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Κανένας φόβος καί καμιά δυσκολία δέν στάθηκαν ἱκανά νά τίς ἐμποδίσουν. Τό μόνο ποὺ τίς ἀπασχολοῦσε ἦταν, πῶς θ' ἀποκυλίσουν τόν τεράστιο καί ἀσήκωτο ἐκεῖνο λίθο ἀπό τό ἄνοιγμα τοῦ μνημείου.
Μία τέτοια ἀγάπη, μία τέτοια ἀφοσίωση, μία τέτοια ἀνδρεία ἦταν δυνατόν νά μή δεῖ, νά μήν ἐκτιμήσει, νά μή βραβεύσει ὁ Κύριος; Ἀμοιβή λοιπόν τῆς ἀγάπης τους ἦταν τό ὅτι πρῶτες αὐτές ἄκουσαν τή μεγάλη εἴδηση, τό ἄγγελμα τῆς Ἀναστάσεως, τό «Χριστός ἀνέστη», ἀπό ἄγγελο Κυρίου. Καί ἐν συνεχείᾳ, ὅτι πρῶτες αὐτές βλέπουν τόν ἀναστάντα Κύριο καί παίρνουν ἐντολή, νά μεταδώσουν τό μήνυμα αὐτό στούς μαθητὰς καί στίς ἄλλες μαθήτριες.
Κ' ἐμεῖς σήμερα, ἀγαπητοί μου, ποὺ ἑορτάζουμε τή μνήμη τῶν ἁγίων μυροφόρων γυναικῶν, ἄντρες καί γυναῖκες ἄς μιμηθοῦμε τῶν μυροφόρων τίς ἀρετές, ἰδίως τήν ἀγάπη ποὺ εἶχαν στόν Κύριο.
Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι καί μέχρι σήμερα οἱ γυναῖκες ἀγαποῦν τό Θεό περισσότερο ἀπό τούς ἄντρες. Αὐτές ἐκκλησιάζονται περισσότερο. Αὐτές ἔρχονται στούς ναούς «ὄρθρου βαθέος». Αὐτές μελετοῦν τό Εὐαγγέλιο καί ἄλλα ἐκκλησιαστικά βιβλία. Αὐτές τρέχουν στό κήρυγμα, ὅπου ἀκούγεται λόγος Θεοῦ. Αὐτές εἶναι προθυμότερες στήν ἄσκηση τῆς φιλανθρωπίας καί ἐλεημοσύνης. Αὐτές... Ὦ, πόσα δέν ὀφείλει ἤ Ἐκκλησία στίς γυναῖκες τίς θερμές!
Σήμερα ὅμως, στούς χρόνους αὐτούς τῆς ἀπιστίας καί τῆς διαφθορᾶς, καί οἱ γυναῖκες ἀρχίζουν νά κλονίζονται, νά χάνουν τό ἄρωμα τῆς πίστεως καί τῆς εὐσεβείας. Οἱ πειρασμοί εἶναι μεγάλοι. Τά κακά παραδείγματα, τά θέατρα, οἱ κινηματογράφοι, τά αἰσχρά περιοδικά, ἡ μόδα, ὅλα μαζί σπρώχνουν τή γυναίκα νά λησμονήσει τόν προορισμό της, τήν ἀποστολή της, νά προδώσει τήν πίστη καί τήν ἠθική.
Ἄλλ' ὄχι! Οἱ γυναῖκες, ὅσες τουλάχιστον κατοικοῦν στή γωνία αὐτή τῆς γῆς, ἄς μή παρασύρονται ἀπό τά ἀπατηλά συνθήματα, ἄς μή θαμπώνονται ἀπό φανταχτερές εἰκόνες καί ἄλλα εἴδωλα, ἄς κλείσουν τά αὐτιά στίς εἰσηγήσεις τοῦ ὄφεως. Ἄς μή μιμηθοῦν τήν Εὔα, ποὺ ἄκουσε τή συμβουλή τοῦ ἑωσφόρου καί ἀπολεσθεῖ• ἄς μιμηθοῦν τίς μυροφόρες, τίς ἅγιες ποὺ ἀγάπησαν τόν Κύριον. Νά εἶσθε δέ βέβαιοι, ὅτι τότε θά ἔχουν καί στήν παροῦσα ζωή τήν εὐλογία τοῦ Κυρίου καί θ' ἀξιωθοῦν καί αὐτές ὡς μυροφόρες τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἀμήν.
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος-
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ζωοδόχου Πηγῆς Δάφνης - Ἀθηνῶν τὴν 5-5-1957.
πηγη: http://aktines.blogspot.gr
16 Μαΐου, 2016
ΑΝΔΡΕΣ vs ΓΥΝΑΙΚΕΣ ; ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣ Ή ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ;
π.Φιλιππος Μπεναζης Ιερος Ναος Αγιας Τριαδος Δραμας















