Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μυροφορες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μυροφορες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

19 Αυγούστου, 2026

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

 


     «Κελλί “Τιμίου Σταυρού” – Απρίλιος 1974.
     »Σήμερα, Κυριακή των Μυροφόρων, πηγαίνοντας στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα την νύκτα για την θεία Λειτουργία, ο νους μου πήγαινε στην μεγάλη αγάπη των Μυροφόρων που νίκησε τον ανδρισμό των Αποστόλων. Θυμήθηκα μετά και τις “Μυροφόρες” της εποχής μας και θεώρησα καλό να γράψω αυτά που νιώθω αυτήν την αγία ημέρα, την Κυριακή των Μυροφόρων.«
 
     »Οι Μυροφόρες, είχαν μεγάλη εμπιστοσύνη στον Χριστό, είχαν πνευματική κατάσταση και εμπιστεύθηκαν στον Χριστό και γι’ αυτό δεν υπολόγισαν τίποτε! Αν δεν είχαν πνευματική κατάσταση, θα έκαμναν αυτό που έκαναν; Πού θα εμπιστεύονταν για να κάνουν αυτό που έκαναν; Ξεκίνησαν χαράματα, ώρα που απαγορευόταν η κυκλοφορία, με αρώματα στα χέρια για τον Πανάγιο Τάφο του Χριστού, από αγάπη για τον Χριστό. Γι’ αυτό και αξιώθηκαν να ακούσουν από τον Άγγελο το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως.«

     »Στην πνευματική ζωή και, ο πιο δειλός ακόμη, μπορεί να αποκτήσει πολύ ανδρισμό, αν εμπιστευθεί τον εαυτό του στον Χριστό, στην θεία βοήθεια. Μπορεί να πάει στην πρώτη γραμμή και να νικήσει. Ενώ, οι καημένοι οι άνθρωποι που θέλουν να κάνουν το κακό, και παλληκαριά να έχουν, φοβούνται, διότι αισθάνονται την ενοχή τους και μόνο στην βαρβαρότητά τους στηρίζονται.«


     »Ο άνθρωπος του Θεού έχει θεϊκές δυνάμεις· έχει και το δίκαιο με το μέρος του. Βλέπεις, ένα μικρό κουταβάκι κάνει “γαβ!–γαβ!” και φεύγει αμέσως ο λύκος γιατί αισθάνεται ενοχή. Οικονόμησε ο Θεός και ο λύκος να φοβάται ακόμη και από ένα κουταβάκι, γιατί αυτό έχει δικαιώματα στο σπίτι του νοικοκύρη του, –πόσο μάλλον ο άνθρωπος που πάει να κάνει κακό μπροστά σ’ εκείνον τον άνθρωπο, που έχει τον Χριστό μέσα του!«
 
     »Γι’ αυτό, μόνον τον Θεό να φοβόμαστε, όχι τους ανθρώπους, όσο κακοί και να είναι αυτοί. Ο φόβος του Θεού, και τον πιο δειλό, τον κάνει παλληκάρι! Όσο ενώνεται κανείς με τον Θεό, τόσο δεν φοβάται τίποτε! Ο Θεός, θα βοηθήσει στις δυσκολίες. Αλλά, για να δώσει ο Θεός την θεϊκή Του δύναμη, πρέπει και ο άνθρωπος να δώσει αυτό το λίγο που μπορεί.«

     »Να καλλιεργήσουμε το “χαροποιόν πένθος”, για να έρθει και η πραγματική χαρά. Αν ζήσουμε με ευλάβεια και κατάνυξη την Μεγάλη Εβδομάδα, θα ζήσουμε με πνευματική αγαλλίαση και θεία ευφροσύνη την Αγία Ανάσταση. Και είναι φυσικό αυτό· γιατί όλη την Μεγάλη Εβδομάδα ζούσαμε τα λυπηρά γεγονότα του Πάθους και ιδιαίτερα την Μεγάλη Παρασκευή. Επειδή το συναίσθημα της λύπης είναι βαθύτερο από το συναίσθημα της χαράς, δεν μπορούμε μέσα σε μια μέρα να ξεπεράσουμε αυτήν την ψυχική κατάσταση.«


     »Όχι, ότι δεν χαίρεται η ψυχή την Ανάσταση, αλλά δεν χαίρεται τόσο, όσο το απαιτεί η λαμπρή αυτή Ημέρα. Σιγά–σιγά, όμως, κατά την Διακαινήσιμο Εβδομάδα (καθώς και κατά τις Κυριακές του Πεντηκοσταρίου που ακολουθούν), φεύγει ο πόνος της Μεγάλης Εβδομάδας και η ψυχή γεμίζει με την αναστάσιμη χαρά.«
 
     »Εύχομαι, να χαίρεσθε πάντοτε, με αγαλλίαση πνευματική, με συνεχή πασχαλινή χαρά, με εσωτερική γλυκειά αναστάτωση!».

     Σαν εκείνη την ευλογημένη, την καρδιακή και την «γλυκειά αναστάτωση» που είχαν μέσα τους οι Άγιες Μυροφόρες Γυναίκες που εορτάζουμε, σήμερα και φέτος, μέσα στην χριστοαναστάσιμη χάρη και χαρά! Αμήν.

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ
(1924–1994)



[ Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου:
« Λ ό γ ο ι » ·
(1) Τόμ. Β΄: «Πνευματική Αφύπνιση»,
Μέρος 3ο, κεφ. 4ο, σελ. 226,
Νοέμβριος 1999.
(2) Τόμ. ΣΤ΄: «Περί Προσευχής»,
Μέρος 6ο, κεφ. 1ο, σελ. 203–204,
Ιούλιος 2012.
(3) «Επιστολές»,
Επιστολή Δ΄, σελ. 179,
Αύγουστος 1994.
(3α) σελ. 165, Ιανουάριος 2003.
Εκδόσεις
Ιερού Ησυχαστηρίου
«Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος»,
Σουρωτή Θεσσαλονίκης.
Α΄ Δημοσίευση:
Κυριακή 4 Μαΐου 2014.
Επιμέλεια ανάρτησης:
π. Δαμιανός. ]
https://toeilhtarion.blogspot.com/2020/05/blog-post_48.html

30 Απριλίου, 2023

Κυριακή των Μυροφόρων Γιατί στὶς Μυροφόρες τὸ Πρῶτο «Χριστὸς Ανέστη»;


«Ὁ δέ λέγει αὐταῖς- Μή ἐκθαμβεῖσθε- Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον ἠγέρθη, οὐκ ἐστίν ὧδε...» (Μάρκ. 16, 6)
Ἐξακολουθοῦμε, ἀγαπητοί μου, νά ἑορτάζουμε τό μέγα, τό κοσμοσωτήριο γεγονός τῆς ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Οἱ περισσότεροι ὕμνοι ποῦ ψάλλονται τήν περίοδο αὐτή ὡς θέμα ἔχουν τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλα καί αὐτή ἡ Θεία Λειτουργία, ποὺ γίνεται τίς Κυριακές αὐτές τοῦ Πεντηκοσταρίου, διαφέρει ἀπό τή Θεία Λειτουργία τοῦ ὑπολοίπου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους• διότι ἀμέσως μετά τό «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία...» δέν λέμε ἀμέσως τά εἰρηνικά, δέν λέμε τίς αἰτήσεις «Ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν...», ἄλλα ὁ ἱερεύς θυμιάζει τήν ἁγία τράπεζα ἀπ' ὅλες τίς πλευρές καθώς καί ὅλο τό ναό καί ψάλλει μαζί μέ τούς ψάλτες κατ' ἐπανάληψιν, δέκα φορές, τό «Χριστός ἀνέστη».
Τό «Χριστός ἀνέστη» ἀκούγεται ὅλες τίς Κυριακές ἀλλὰ καί ὅλες τίς ἡμέρες μέχρι τῆς Ἀναλήψεως. Τό «Χριστός ἀνέστη» εἶναι, ἀδελφοί μου ὁ γλυκύτερος χαιρετισμός, χαιρετισμός ποὺ μεταφέρει ἀπό στόμα σέ στόμα, ἀπό γενεά σέ γενεά τό μέγα μήνυμα, τήν πιό χαρμόσυνη εἴδηση, ὅτι ὁ Κύριος νίκησε τό θάνατο. Χιλιάδες φορές - ἀμέτρητες ἀκούστηκε, καί ἀκούγεται, καί θά ἐξακολούθηση ν' ἀκούγεται τό «Χριστός ἀνέστη». Ἄλλα πότε ἐλέχθη γιά πρώτη φορά; ποιά αὐτιά τό πρωτοάκουσαν; ποιός εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἄκουσε γιά πρώτη φορά τό «Χριστός ἀνέστη»;
Ὅπως τή γέννηση τοῦ Χριστοῦ δέν τήν ἔμαθαν πρῶτοι οἱ μεγάλοι καί ἰσχυροί καί πλούσιοι, ἀλλά οἱ ταπεινοί καί φτωχοί βοσκοί ποὺ ἔβοσκαν τά ποίμνια τους στά βοσκοτόπια τῆς Βηθλεέμ, ἔτσι καί τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τό γεγονός ὅτι ὁ Ἰησοῦς σύντριψε τίς πύλες τοῦ ἅδου, δέν τό ἄκουσαν πρῶτοι οἱ ἐπιφανεῖς καί ἀξιωματοῦχοι, δέν τό ἄκουσαν οἱ ἰσχυροί ἄνδρες, δέν τό ἄκουσαν οὔτε καί αὐτοί οἱ μαθηταί τοῦ Χριστοῦ• τό μήνυμα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου τό ἄκουσαν πρῶτες ἀπ' ὅλους οἱ γυναῖκες, οἱ μυροφόρες γυναῖκες• καί πρός τιμήν αὐτῶν τῶν γυναικῶν εἶναι ἀφιερωμένη ἡ σημερινή Κυριακή, τρίτη Κυριακή ἀπό τό Πάσχα.
Ἀλλὰ γιατί τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τό ἄκουσαν πρῶτες ἀπ' ὅλους οἱ μυροφόρες; Γιατί ἡ πρώτη ἐμφάνισης τοῦ ἀναστάντος Κυρίου νά γίνει σ' αὐτές; Μήπως ὁ Χριστός στήν περίπτωση αὐτή ἐνήργησε μεροληπτικῶς;
Μεροληπτικῶς σέ καμία στιγμή τῆς ζωῆς του δέν συμπεριφέρθηκε ὁ Κύριος. Ἦταν δίκαιος• καί συνεπῶς, ἐάν τώρα ὄχι οἱ ἄντρες, ὄχι οἱ ἀπόστολοι, ὄχι ὁ Πέτρος καί ὁ Ἰωάννης, ἀλλά οἱ γυναῖκες ἄκουσαν τό χαρμόσυνο μήνυμα, ὑπάρχει λόγος• λόγος ὄχι κάποιας ἰδιαιτέρας συμπαθείας, ἀλλά λόγος δικαιοσύνης. Ὁ Χριστός ἀγαπᾶ ὅλα τά παιδιά του καί ἀμείβει τό καθένα χωρίς νά μεροληπτεῖ εἰς βάρος ἄλλου. Ἄκουσαν πρῶτες οἱ μυροφόρες γυναῖκες τό «Χριστός ἀνέστη», διότι τούς ἄξιζε πράγματι νά τό ἀκούσουν. καί τούς ἄξιζε, διότι αὐτές ἔδειξαν ἀρετές ποὺ δέν ἔδειξαν οὔτε οἱ μαθηταί τοῦ Κυρίου. Ποιές ἀρετές ἔδειξαν;
Ἀπό τήν πρώτη μέρα ποὺ γνώρισαν τόν Κύριο στή Γαλιλαία, ἔγιναν πιστές μαθήτριές του, τόν ἀκολουθοῦσαν καί δαπανοῦσαν ἀπό τά ὑπάρχοντά τους γιά τή συντήρηση ἐκείνου καθώς καί τοῦ ὁμίλου τῶν μαθητῶν του• «ὅτε ἦν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ ἠκολούθουν αὐτῷ» (Μάρκ. 15,41) καί «διηκόνουν αὐτῷ ἐκ τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς» (Λουκ. 8,3). καί μόνο τότε;
Τήν ὥρα τῆς θυσίας του, ἐνῶ ὅλοι εἶχαν ἐγκαταλείψει τόν Κύριο, ἐνῶ ὁ μέν Ἰούδας τόν πρόδωσε γιά τριάκοντα ἀργύρια, ἐνῶ ὁ Πέτρος τόν ἀρνήθηκε ἐμπρός σέ μία ὑπηρέτρια καί μάλιστα μέ ὅρκο, ἐνῶ οἱ ἄλλοι μαθηταί πλήν τοῦ Ἰωάννου «πάντες ἀφέντες αὐτόν ἔφυγαν» (Ματθ. 26,56), ἐνῶ ὅλοι ὅσους εἶχε εὐεργετήσει καθ' ὅλο τό διάστημα τῆς δημοσίας δράσεώς του πῆγαν καί ἑνώθηκαν μαζί μέ τούς ἐχθρούς καί φώναζαν «Ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν» (Ἰωάν. 19,15), μέσα στή γενική αὐτή ἐγκατάλειψη οἱ μυροφόρες ἔμειναν πιστές καί ἀφοσιωμένες στόν Κύριο. Ἔμειναν κοντά στόν Διδάσκαλο, ζώντας τό δράμα ἀπό ἀπόσταση τόση ὅση τούς ἐπέτρεπαν οἱ συνθῆκες. οὔτε ἕνα λεπτό δέν ἀποχωρίσθηκαν ἀπό αὐτόν.
«Ἦσαν δέ ἐκεῖ καί γυναῖκες πολλαί ἀπό μακρόθεν θεωροῦσαι, αἵτινες ἠκολούθησαν τῷ Ἰησοῦ ἀπό τῆς Γαλιλαίας διακονοῦσαι αὐτῷ• ἐν αἷς ἦν Μαρία ἡ Μαγδαληνή, καί Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καί Ἰωσῆ μήτηρ, καί ἡ μήτηρ τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου» (Ματθ. 27,55-56) «καί Σαλώμη, αἵ...καί διηκόνουν αὐτῷ, καί ἄλλαι πολλαί αἱ συναναβᾶσαι αὐτῷ εἰς Ἱεροσόλυμα» (Μαρκ. 15,40-41). Βρῆκαν τό ψυχικό σθένος νά μείνουν ἐκεῖ, στό Γολγοθᾶ.
Εἶδαν τό φρικτό θέαμα. Ἄκουσαν ὅλους τοὺς λόγους, ποὺ εἶπε ὁ Χριστός ἐπάνω στό σταυρό, ἄκουσαν καί τό «Τετέλεσται» (Ἰωάν. 19,30).
Ἀλλὰ καί μετά τό θάνατό Του δέν ἀναχώρησαν. Ἔμειναν θρηνώντας κοντά στό σταυρό. Καί μόλις παρουσιάστηκε ὁ Ἰωσήφ ὁ ἀπό Ἀριμαθαίας καί ὁ Νικόδημος μέ τήν ἄδεια τοῦ ἐνταφιασμοῦ, αὐτές ἔτρεξαν, τούς βοήθησαν, τούς συνόδευσαν στό μνημεῖο, καί δεν ἔφυγαν ἀπό 'κεῖ παρά μόνο ὅταν ὁ ἥλιος τῆς δραματικωτέρας αὐτῆς ἡμέρας ἔριξε πάνω στή γῆ τίς τελευταῖες του ἀκτῖνες.
Τήν ἀγάπη τους ὅμως, τήν ἀνδρεία τους, τή μεγάλη ψυχή τους τήν ἔδειξαν κατ' ἐξοχήν τη νύχτα τῆς Ἀναστάσεως, «τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων» (Λουκ. 24,1). Τότε, ἐνῶ ἤξεραν ὅτι τό μνῆμα εἶναι σφραγισμένο, ὅτι λίθος μεγάλος καί βαρύς φράζει τήν εἴσοδό του, ὅτι ἔνοπλοι Ρωμαῖοι στρατιῶτες φρουροῦν τόν τάφο κ' ἔχουν ἐντολή νά χτυπήσουν καθένα ποὺ θά τολμοῦσε νά πλησίαση ἐκεῖ, ἐν τούτοις οἱ μυροφόρες γυναῖκες «λίαν πρωί» (Μάρκ. 16,2), «ὄρθρου βαθέος» (Λουκ. 24,1), πρίν ἀκόμη ἀνατείλει ὁ ἥλιος, ξεκινοῦν νά ἔρθουν στό μνῆμα φέρνοντας μαζί τους ἀρώματα, τά ὁποῖα εἶχαν ἑτοιμάσει, γιά νά μυρώσουν τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Κανένας φόβος καί καμιά δυσκολία δέν στάθηκαν ἱκανά νά τίς ἐμποδίσουν. Τό μόνο ποὺ τίς ἀπασχολοῦσε ἦταν, πῶς θ' ἀποκυλίσουν τόν τεράστιο καί ἀσήκωτο ἐκεῖνο λίθο ἀπό τό ἄνοιγμα τοῦ μνημείου.
Μία τέτοια ἀγάπη, μία τέτοια ἀφοσίωση, μία τέτοια ἀνδρεία ἦταν δυνατόν νά μή δεῖ, νά μήν ἐκτιμήσει, νά μή βραβεύσει ὁ Κύριος; Ἀμοιβή λοιπόν τῆς ἀγάπης τους ἦταν τό ὅτι πρῶτες αὐτές ἄκουσαν τή μεγάλη εἴδηση, τό ἄγγελμα τῆς Ἀναστάσεως, τό «Χριστός ἀνέστη», ἀπό ἄγγελο Κυρίου. Καί ἐν συνεχείᾳ, ὅτι πρῶτες αὐτές βλέπουν τόν ἀναστάντα Κύριο καί παίρνουν ἐντολή, νά μεταδώσουν τό μήνυμα αὐτό στούς μαθητὰς καί στίς ἄλλες μαθήτριες.
Κ' ἐμεῖς σήμερα, ἀγαπητοί μου, ποὺ ἑορτάζουμε τή μνήμη τῶν ἁγίων μυροφόρων γυναικῶν, ἄντρες καί γυναῖκες ἄς μιμηθοῦμε τῶν μυροφόρων τίς ἀρετές, ἰδίως τήν ἀγάπη ποὺ εἶχαν στόν Κύριο.
Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι καί μέχρι σήμερα οἱ γυναῖκες ἀγαποῦν τό Θεό περισσότερο ἀπό τούς ἄντρες. Αὐτές ἐκκλησιάζονται περισσότερο. Αὐτές ἔρχονται στούς ναούς «ὄρθρου βαθέος». Αὐτές μελετοῦν τό Εὐαγγέλιο καί ἄλλα ἐκκλησιαστικά βιβλία. Αὐτές τρέχουν στό κήρυγμα, ὅπου ἀκούγεται λόγος Θεοῦ. Αὐτές εἶναι προθυμότερες στήν ἄσκηση τῆς φιλανθρωπίας καί ἐλεημοσύνης. Αὐτές... Ὦ, πόσα δέν ὀφείλει ἤ Ἐκκλησία στίς γυναῖκες τίς θερμές!
Σήμερα ὅμως, στούς χρόνους αὐτούς τῆς ἀπιστίας καί τῆς διαφθορᾶς, καί οἱ γυναῖκες ἀρχίζουν νά κλονίζονται, νά χάνουν τό ἄρωμα τῆς πίστεως καί τῆς εὐσεβείας. Οἱ πειρασμοί εἶναι μεγάλοι. Τά κακά παραδείγματα, τά θέατρα, οἱ κινηματογράφοι, τά αἰσχρά περιοδικά, ἡ μόδα, ὅλα μαζί σπρώχνουν τή γυναίκα νά λησμονήσει τόν προορισμό της, τήν ἀποστολή της, νά προδώσει τήν πίστη καί τήν ἠθική.
Ἄλλ' ὄχι! Οἱ γυναῖκες, ὅσες τουλάχιστον κατοικοῦν στή γωνία αὐτή τῆς γῆς, ἄς μή παρασύρονται ἀπό τά ἀπατηλά συνθήματα, ἄς μή θαμπώνονται ἀπό φανταχτερές εἰκόνες καί ἄλλα εἴδωλα, ἄς κλείσουν τά αὐτιά στίς εἰσηγήσεις τοῦ ὄφεως. Ἄς μή μιμηθοῦν τήν Εὔα, ποὺ ἄκουσε τή συμβουλή τοῦ ἑωσφόρου καί ἀπωλέσθη• ἄς μιμηθοῦν τίς μυροφόρες, τίς ἅγιες ποὺ ἀγάπησαν τόν Κύριον. Νά εἶσθε δέ βέβαιοι, ὅτι τότε θά ἔχουν καί στήν παροῦσα ζωή τήν εὐλογία τοῦ Κυρίου καί θ' ἀξιωθοῦν καί αὐτές ὡς μυροφόρες τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἀμήν.
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος-
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ζωοδόχου Πηγῆς Δάφνης - Ἀθηνῶν τὴν 5-5-1957.
https://kirigmata.blogspot.com/2014/05/blog-post_4750.html#more

28 Απριλίου, 2023

'' ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΕΚΛΕΨΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ; ''

 

Στὴν ὑμνολογία τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων ὁ ὑμνογράφος ὅσιος Κοσμᾶς ὁ Μελωδὸς βάζει στὰ χείλη τῶν πονεμένων Μυροφόρων γυναικῶν τὴν ἀπελπισμένη κραυγή τους: «Τίς ἔκλεψεν ἡμῶν τὴν ἐλπίδα;» (βλ. Δοξαστικὸν στιχηρῶν Ἑσπερινοῦ, πλ. β΄). Φράση ἀπογοητεύσεως μπροστὰ στὸ ἀντίκρισμα τοῦ ἀνοιγμένου καὶ ἀδειανοῦ Τάφου. Ποιὸς πῆρε τὸν νεκρό; Ποιὸς μᾶς ἔκλεψε τὴν ἐλπίδα, Αὐτὸν ποὺ ἦταν ἡ ἐλπίδα μας; Προηγουμένως οἱ Μαθητὲς τοῦ Κυρίου, ὅταν ὁ Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας «προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου» τοῦ θείου τους Διδασκάλου (Μάρκ. ιε´ 46), εἶχαν δεῖ τὰ ὄνειρά τους νὰ θάβονται. Εἶχαν κρεμάσει τὴ ζωή τους καὶ τὶς ἐλπίδες τους στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τώρα Τὸν βλέπουν νεκρό. Ἔσβησε ἡ ἐλπίδα τους νὰ λυτρωθοῦν καὶ αὐτοὶ καὶ ὁ λαός. «Ἡμεῖς δὲ ἠλπίζομεν ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ μέλλων λυτροῦσθαι τὸν Ἰσραήλ» (Λουκ. κδ´ 21), εἶπαν στὸν Συνοδοιπόρο τους οἱ δύο Μαθητὲς ποὺ πορεύονταν «εἰς Ἐμμαούς». Αὐτὴ ἡ ἀπογοήτευση ὡστόσο δὲν κράτησε πολύ. Σύντομα ἀπὸ τὸν Ἄγγελο ποὺ καθόταν στὰ δεξιὰ τοῦ μνημείου καὶ ἦταν ντυμένος μὲ λευκὴ στολὴ θὰ ἀκούσουν οἱ Μυροφόρες τὰ θαυμαστὰ λόγια: Μὴν τρομάζετε καὶ μὴ φοβάσθε. Ξέρω ποιὸν ζητᾶτε. Ζητᾶτε τὸν Ἰησοῦ τὸν Ναζαρηνὸ τὸν ἐσταυρωμένο. «Ἀνέστη, οὐκ ἔστιν ὧδε»! Ἀναστήθηκε. Δὲν εἶναι ἐδῶ. Νά, εἶναι ἄδειο τὸ μέρος ποὺ Τὸν ἔβαλαν. Τί πληροφορία, τί εἴδηση συγκλονιστικὴ ἦταν αὐτή! Οἱ Μυροφόρες λαμβάνουν πρῶτες τὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως καὶ ἡ ἀπόγνωσή τους μεταστρέφεται σὲ ἄπειρη χαρά. Φεύγουν ἀπὸ τὸν Τάφο συγκλονισμένες. Τὶς ψυχές τους τὶς συνέχει «τρόμος καὶ ἔκστασις». Σπεύδουν νὰ μεταδώσουν τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ στοὺς Μαθητές Του (βλ. Μάρκ. ις΄ 5­8). Ἔχουν βρεῖ ἀναστημένη τὴν  ἐλπίδα τους. Τὸ ἀρχικὸ ἐρώτημα «τίς ἔκλεψεν ἡμῶν τὴν ἐλπίδα;», μεταβάλλεται σὲ θριαμβικὴ κραυγή: «Ἀνέστη ὁ Κύριος!». Ἐνδέχεται κάποτε νὰ φθάνει καὶ στὰ δικά μας χείλη τὸ πονεμένο ἐρώτημα: «Ποιὸς μᾶς ἔκλεψε τὴν ἐλπίδα;». Ἴσως πέσαμε ἀνύποπτοι στὰ δίχτυα ἀνθρώπων ποὺ καμουφλαρισμένοι μέσα στὴν τυπικὴ εὐγένειά τους μὲ τὶς φτιαχτὲς καὶ παραπλανητικὲς ἰδεολογίες τους μᾶς ἐκμεταλλεύτηκαν γιὰ δικά τους ὀφέλη. Ἢ πιθανὸν νὰ στηριχθήκαμε σὲ ἀνθρώπους, ποὺ μᾶς ὑποσχέθηκαν συμπαράσταση καὶ βοήθεια γιὰ καλὴ ἐπαγγελματικὴ σταδιοδρομία καὶ μᾶς ἐγκατέλειψαν μόνους καὶ ἀβοήθητους στὴ μέση τοῦ δρόμου. Τόσες καὶ τόσες ἀπογοητεύσεις μᾶς βρίσκουν στὴ ζωή. Ἂν ἐπιχειρήσει κανεὶς νὰ ἐξετάσει μὲ λεπτομέρεια τὰ διάφορα καθημερινὰ γεγονότα γύρω του σὲ ὅλες τὶς ἡλικίες τῶν ἀνθρώπων καὶ στὶς οἰκογένειες, θὰ βρεθεῖ μπροστὰ σὲ πολλὲς θλιμμένες καρδιὲς καὶ σὲ πλῆθος βουρκωμένα μάτια ἀπὸ διαψεύσεις ὀνείρων καὶ ἐλπίδων. Σκληρὴ πραγματικότητα γεμάτη ἀπὸ πίκρα, ποὺ σὰν λίβας μάρανε καὶ στέγνωσε τὰ ἄνθη τῶν ὀνείρων τους καὶ τσάκισε τὴν ἐλπίδα τους. Μέσα, ὡστόσο, στὴν καταχνιὰ τῆς ἀπελπισίας στὶς δύσκολες αὐτὲς ὧρες τῆς ζωῆς μας, δὲν πρέπει νὰ ἐπιτρέψουμε σὲ κανένα νὰ μᾶς κλέψει τὴν ἐλπίδα στὸν Σωτήρα καὶ Λυτρωτή μας Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ τὴν ἀλήθεια Του. Ποτὲ νὰ μὴν ἀφήσουμε νὰ μᾶς παρασύρουν στὸ νὰ στηρίξουμε τὴν ἐλπίδα μας στὴν ἀβεβαιότητα τοῦ πλούτου (Α´ Τιμ. ς´ 17), οὔτε σὲ πολιτικοὺς ἄρχοντες καὶ ἄλλους ἀνθρώπους. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἐλπίδες εἶναι «ὡς φερόμενος χνοῦς... καὶ ὡς καπνὸς ὑπὸ ἀνέμου διαχεόμενος» (Σ. Σολ. ε´ 14). Διαλύονται σὰν τὸ χνούδι μερικῶν σπόρων καὶ καρπῶν ποὺ τὸ παρασύρει ἐδῶ κι ἐκεῖ ὁ ἄνεμος... καὶ σὰν τὸν καπνὸ ποὺ διαλύεται ἀπὸ τὸν ἄνεμο. Ὅσοι πιστεύουμε στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ εἴμαστε μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του συνειδητά, νὰ κρατᾶμε τὴν ἐλπίδα στὸν Σωτήρα μας Χριστὸ σὰν ἄγκυρα τῆς ψυχῆς. Αὐτὴ μᾶς ἀσφαλίζει ἀπὸ τοὺς πνευματικοὺς κινδύνους (βλ. Ἑβρ. ς´ 18­19). Μὲ ἀνδρεῖο καὶ ἀκατάβλητο φρόνημα καὶ ἰσχυρὴ καὶ ἀτρόμητη καρδιὰ νὰ Τοῦ λέμε: «Ἐπὶ σοί, Κύριε, ἤλπισα, μὴ καταισχυνθείην εἰς τὸν αἰῶνα»· σὲ Σένα, Κύριε, στήριξα τὶς ἐλπίδες μου. Ἂς μὴν ντροπιασθῶ ποτὲ γι᾿ αὐτό (Ψαλ. λ´ [30] 2). Ἐσύ, ὁ Δημιουργὸς καὶ Κυβερνήτης τοῦ κόσμου, εἶσαι ἡ μόνη ἀδιάψευστη ἐλπίδα μου! ΟΣΩΤΗΡ2219

08 Μαΐου, 2022

Β΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ. ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ. Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.

ΕΔΩ.ΤΟ.ΑΚΟΥΤΕ: https://soundcloud.com/r1rmrt4qbvg4
  Ὅταν κάποτε ὁ Ἰησοῦς ἀγαπητοί μου πλησίασε τούς μαθητές Του περπατώντας ἐπάνω στά ταραγμένα νερά τῆς Τιβεριάδος λίμνης, αὐτοί βλέποντας αὐτό τό παράδοξο γεγονός φοβήθηκαν, τρόμαξαν. Ὅπως ἀναφέρει καί τό Εὐαγγελικό κείμενο, νόμισαν πώς ἦταν φάντασμα. Ὁ Ἰησοῦς ὅπως πάντα τούς καθυσήχασε, δίνοντάς τους τήν πολύτιμη θεϊκή εἰρήνη Του καί βεβαιώνοντάς τους πώς ἦταν πραγματικά Αὐτός. Ὁ ἀγαπητός τους Διδάσκαλος.
     Ἀρκετό καιρό ἀργότερα τά πράγματα ἔχουν ἀλλάξει πρός τό δυσκολότερο. Ὁ Ἰησοῦς συλλαμβάνεται καί σταυρώνεται. Τό γεγονός εἶναι συνταρακτικό καί ἐπικίνδυνο γιά τούς μαθητές. Οἱ ὁποίοι χωρίς τήν παρουσία τοῦ Διδασκάλου τους εἶναι ἀνίσχυροι καί ἐκτεθειμένοι μέχρι θανάτου! Αὐτό τούς φοβίζει καί πάλι. Τούς τρομοκρατεῖ καί τούς κάνει νά κρυφθοῦν γιά νά μήν ἔχουν κι αὐτοί τήν τύχη τοῦ Ἰησοῦ.
    Γνωρίζουν βεβαίως πώς οἱ δύο κρυφοί μαθητές Νικόδημος καί Ἰωσήφ, ἔχουν κατεβάσει τό νεκρό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ ἀπό τό Σταυρό καί τό ἔχουν ἐνταφιάσει. Ὅμως οἱ δέκα μαθητές, ἐκτός τόν Ἰωάννη, ἔχουν ἐγκαταλείψει τόν Ἰησοῦ σχεδόν ἀκόμη ἀπό τή σύλληψή Του. Μόνο ὁ Πέτρος ἀκολούθησε μέχρι τήν αὐλή τοῦ Ἄννα, γιά νά Τόν ἀρνηθεῖ ὅμως κι αὐτός τρείς φορές πρίν ἀρχίσει νά ξημερώνει. Ἔτσι λοιπόν φοβισμένοι καθηλώνονται, ἐγκλωβίζονται καί δέν τολμοῦν νά βγοῦν ἀπό τό μέρος ὅπου κρύβονται.
    Μόνο κάποιες γυναίκες δέν φοβοῦνται. Κάποιες μαθήτριες πού κι αὐτές ἀκολουθοῦσαν τόν Ἰησοῦ κατά τήν τριετή κηρυκτική Του δραστηριότητα. Ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἡ Σαλώμη, ἡ Μαρία τοῦ Ἰακώβου, ὅπως μᾶς διηγεῖται ὁ Εὐαγγελιστής Μᾶρκος. Αὐτές ἀγόρασαν ἀρώματα καί πρίν καλά ξημερώσει πῆραν τό δρομο γιά τόν τάφο τοῦ Ἰησοῦ. Τό μόνο πού τίς προβλημάτιζε ἦταν ἡ μεγάλη πέτρα πού ἔκλεινε τήν εἴσοδο τοῦ τάφου. Πῶς θά τήν μετακινήσουν γιά νά μπορέσουν νά μποῦν καί νά περιποιηθοῦν τό νεκρό σῶμα τοῦ ἀγαπημένου τους Διδασκάλου.
   Αὐτές εἶχαν καί τό προνόμιο ὅπως καταγράφεται στό Εὐαγγελικό κείμενο, νά μάθουν πρώτες γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ. Νά τό πληροφορηθοῦν ἀπό τόν ἄγγελο πού καθόταν μέσα στό δεξιό μέρος τοῦ τάφου. Αὐτές ἔγιναν καί οἱ πρώτοι μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως.
   Γυναίκες λοιπόν καί ὄχι ἄνδρες ὅπως θά ἔπρεπε, ἧταν αὐτές πού βρῆκαν τή δύναμη, ἔβαλαν στήν ἄκρη τό φόβο καί κινήθηκαν θαρραλέα. Ἐξέθεσαν σέ κίνδυνο τή ζωή τους γιά να ἐκφράσουν τήν ἀγάπη καί τόν σεβασμό πρός τόν Διδασκαλό τους. Τή συγκεκριμένη στιγμή, τό ἀδύναμο φῦλο φαίνεται πιό δυνατό ἀπό τό δυνατό, τούς ἄνδρες. Αὐτές τίς γυναίκες τιμᾶ και προβάλλει τήν Κυριακή πού ἔχει πάρει καί τό ὄνομά της ἀπό αὐτές. Τίς Μυροφόρες. Ἀλλά καί τούς δύο κρυφούς μαθητές Νικόδημο καί Ἰωσήφ. Οἱ ὁποίοι ὡς ἄνδρες σώζουν τελικά καί τό ἱσχυρό φῦλο.
     Προσεγγίζοντας τό γεγονός, δέν μπορεῖ νά μή θαυμάσουμε τό θᾶρρος καί τήν τόλμη τῶν γυναικῶν καί τῶν δύο ἀνδρῶν. Καί πρώτα οἱ ἄνδρες ὅπως ἀναφέρει τό Εὐαγγελικό κείμενο. Ὁ Ἰωσήφ «τολμήσας» ζήτησε ἀπό τόν Πιλᾶτο νά ἐνταφιάσει τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Ὅπως καί τό ἔκανε. Τήν συνέχεια τήν ἔκαναν οἱ γυναίκες. Οἱ ὁποίες ὅπως προαναφέραμε ἐξέθεσαν τόν ἐαυτό τους σέ κίνδυνο, γιά τήν περιποίηση τοῦ νεκροῦ σώματος τοῦ Ἰησοῦ.
      Μπορεῖ βεβαίως νά σκεφτοῦμε ὅτι ὁ καθένας ἔκανε αὐτό πού μποροῦσε καί γι αὐτό πού ἦταν. Ἡ Ἀποκαθήλωση καί ὁ ἐνταφιασμός ἀνδρική δουλειά, ἡ περιποίηση τοῦ νεκροῦ σώματος γυναικεία. Ὑπάρχει μία ἀναλογία ἐδῶ. Ὅμως μάρτυρες τοῦ σπουδαίου καί ἀναπανάληπτου γεγονότος τῆς Ἀναστάσεως, γίνονται πρῶτες οἱ γυναίκες. Ὁ Χριστός παρουσιάζεται πρώτα σ’αὐτές καί ὄχι στούς ἄνδρες. Φυσικά θά φανερωνόταν ἄν ἤθελε πρώτα στούς ἄνδρες. Στούς μαθητές ἤ στό Νικόδημο καί τόν Ἰωσήφ.
      Ὅμως ὁ Χριστός γιά ἄλλη μία φορά κάνει κάτι πού ἀνατρέπει τίς ἀντιλήψεις τῆς ἐποχῆς Του καί τιμᾶ τίς γυναίκες, δίνοντάς τες ἀξία. Ἀξία καί τιμή πού μόνο οἱ ἄνδρες εἶχαν τότε. Τά σοβαρά καί σπουδαία θέματα ἦταν ὑπόθεση ἀποκλειστικά ἀνδρική. Οἱ γυναίκες δέν εἶχαν λόγο σ’αὐτά. Ἐδῶ ὅμως, στήν περίπτωση τῆς Ἀναστάσεως, βρίσκουν τήν ἀξία καί τήν ἰσοτιμία τους ἀπέναντι στούς ἄνδρες, ὡς πλάσματα τοῦ Θεοῦ. Γι αὐτό καί ἡ Κυριακή τῶν Μυροφόρων εἶναι μία ἡμέρα πού κατ’ἔτος, μπορεῖ νά τιμᾶται τό γυνακείο φῦλο.
    Ἀλλά γιά νά ἐπανέλθουμε στό θέμα τοῦ θάρρους καί τῆς τόλμης. Σίγουρα μπορεῖ νά ἀναρωτηθοῦμε, ποιά δύναμη, ποιό αἴσθημα ἦταν αὐτά πού ἔκαναν τούς ἀνθρώπους αὐτούς νά ρισκάρουν; Νά κινδυνέψουν νά χάσουν ἀκόμη καί τή ζωή τους ἤ ἔστω νά συλληφθοῦν καί νά φυλακισθοῦν; Ἡ δύναμη καί τό αἴσθημα πού τούς ἔδωσαν θᾶρρος καί τόλμη εἶναι ἡ ἀγάπη. Ἡ πραγματική, ἡ ἀληθινή ἀγάπη. Ἡ ὁποία ὅπως κατηγορηματικά σημειώνει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, «ἔξω βάλλει τόν φόβον».
    «... φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ’ἡ τελείᾳ ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον, ὅτι ὁ φόβος κόλασιν ἔχει, ὁ δέ φοβούμενος οὔ τετελείωται ἐν τῇ ἀγάπῃ». Ὁ Εὐαγγελιστής, τοῦ ὁποίου τή μνήμη τυχαίνει νά τιμοῦμε φέτος μαζί μέ τίς Μυροφόρες καί τούς δύο κρυφούς μαθητές, εἶχε ζήσει κι αὐτός τήν ἀγάπη γιά τό Χριστό. Τόν ἀκολούθησε μέχρι τό Σταυρό καί ἡ ἀγάπη αὐτή ἔκανε τό Χριστό νά τοῦ ἐμπιστευθεῖ τή φύλαξη τῆς Παναγίας μητέρας Του.
      Αὐτοῦ τοῦ εἴδους καί τῆς ποιότητας μπορεῖ καί πρέπει νά εἶναι καί ἡ δική μας ἀγάπη πρός τό Χριστό. Γιατί κι Αὐτός μᾶς ἀγαπάει τέλεια καί γι αὐτό σταυρώνεται. Μᾶς ἀγαπάει θυσιαστικά καί ὁ Σταυρός εἶναι ἡ ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης Του αὐτῆς. Γι αὐτό κι ἐμεῖς πρέπει νά ἀντικαταστήσουμε ἴσως αὐτό πού λέμε πίστη, μέ τόν ὅρο ἀγάπη. Νά πιστεύουμε τό Χριστό γιατί τόν ἀγαποῦμε καί ὄχι νά Τόν ἀγαποῦμε γιατί Τόν πιστεύουμε!
     Νά ἀντιληφθοῦμε δέ πώς ἀπό αὐτό θά μποροῦμε καί μόνοι μας νά ἐκτιμήσουμε τήν πίστη μας. Ἄν εἶναι πραγματική, ἀληθινή ἤ ὄχι. Ἀπό τό ἄν ἔχει τή δύναμη καί τό θᾶρρος νά γίνεται θυσία καί ὄχι βόλεμα καί τακτοποίηση. Τό νά εἶσαι μέ τό Χριστό, εἶναι πάντα μαρτύριο καί μαρτυρία. Εἶναι σταυρός. Ἄς παρακαλοῦμε λοιπόν τόν Ἀρχηγό τῆς ἀγάπης, νά εὐλογεῖ τήν πίστη μας καί νά τήν μετατρέπει σέ ἀγάπη. Ἀγάπη τέλεια, πού δέν γνωρίζει φόβο καί γίνεται πρόσφορο ἔδαφος γιά νά ζήσουμε τό θαῦμα πού ἐπιθυμοῦμε. Γένοιτο!
Posted by p.filippos

16 Μαΐου, 2021

ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ. ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ. Η ΤΕΛΕΙΑ ΑΓΑΠΗ, ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΕΡΩΤΑ.




ΕΔΩ ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ: https://soundcloud.com/ovsulniux6hk/o-h-te
π. Φιλιππος Μπεναζης Ι.Ν.Αγιου Νικολάου Δράμας.
Ἐπὶ τὸν τάφον σου Σωτήρ, αἱ Μυροφόροι πορευόμεναι, πρὸς ἑαυτὰς διηπόρουν τῷ νοΐ, καὶ ἐφθέγγοντο.... Kαθώς οἱ Μυροφόρες πήγαιναν πρός τόν τάφο σου Σωτήρ σκεφτόντουσαν καί μελετοῦσαν... Τίς ἡμῖν τὸν λίθον ἀποκυλίσει τοῦ μνήματος;.... Ποιός θά μετακινήσει τόν βράχο πού κλείνει τό μνῆμα;... Καὶ ἀναβλέψασαι, ὁρῶσιν ὅτι ὁ λίθος ἀποκεκύλισται,... Καί ὅταν ἔφτασαν εἶδαν ὅτι ὁ βράχος εἶχε μετακινηθεῖ,... τῇ μορφῇ δὲ τοῦ Ἀγγέλου σὺν τῇ στολῇ ἐθαμβοῦντο, συνείχοντο δὲ τρόμῳ, καὶ φεύγειν ἐνόμιζον,.... καί βλέποντας τόν Ἄγγελο μέ τή λαμπρή στολή θαύμασαν καί τρόμαξαν μαζί καί σκεφτόντουσαν νά φύγουν,... καὶ πρὸς αὐτὰς ὁ νεανίσκος ἐβόησε. Μὴ φοβεῖσθε ὑμεῖς, ὃν ζητεῖτε, ἀνέστη,.... ὅμως ὁ Ἄγγελος τίς φώναξε. Μή φοβᾶσθε, αὐτόν πού ζητᾶτε ἀναστήθηκε,... δεῦτε, ἴδετε τὸν τόπον, ὅπου ἔκειτο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ταχὺ πορευθεῖσαι, ἀπαγγείλατε τοῖς Μαθηταῖς· ὁ Σωτὴρ ἐξανέστη τοῦ μνήματος.... ἐλᾶτε, δεῖτε τό σημείο πού ἦταν τό σῶμα Του, καί γρήγορα πηγαίνετε νά πεῖτε στούς Μαθητές Του· ὁ Σωτῆρας τοῦ κόσμου ἀναστήθηκε ἀπό τό μνῆμα.

Μία ἡμέρα σάν τή σημερινή ἀγαπητοί μου, τρίτη Κυριακή ἀπό τοῦ Πᾶσχα, Κυριακή τῶν Μυροφόρων, δέν μποροῦν ἡ καρδιά καί τό μυαλό μας νά μήν μᾶς πᾶνε στό παρελθόν καί στά γεγονότα πού ἐπακολούθησαν τό πᾶθος τοῦ Χριστοῦ μας. Ὁ Διδάσκαλος, ὁ Ἀρχηγός, ὁ Ἐμψυχωτής τῶν μαθητῶν καί ὅλων ὅσων Τόν εἶχαν ἀκολουθήσει, μέ τή θυσία Του εἶχε φύγει ἀπό κοντά τους καί ἦταν πλέον ἀπροστάτευτοι καί ἐκτεθιμένοι στό μίσος τῶν Ἐβραίων. Γι αὐτό κι ὅπως ξέρουμε ἀπό τό ἱερό Εὐαγγέλιο ἦσαν συνεχῶς κρυμένοι στό ὑπερῶο τῶν Ἰεροσολύμων «διά τῶν φόβον τῶν Ἰουδαίων».

Ὁ φόβος εἶχε κυριαρχήσει στήν καρδιά τῶν μαθητῶν. Φοβόντουσαν γιά τή ζωή τους καί ἴσως ἀπό τό μυαλό τους νά περνοῦσαν σκέψεις φυγῆς καί ἀποστασιοποίησης ἀκόμη ἀπό τήν προηγούμενη τρίχρονη ζωή τους μέ τό Χριστό. Ὡστόσο ὅμως κάποια πράγματα ἔπρεπε νά γίνουν, ὅπως ἡ περιποίηση τοῦ σώματος τοῦ Ἰησοῦ κατά τά ταφικά ἔθιμα τῆς ἐποχῆς. Αὐτό βέβαια εἶναι περισσότερο γυναικεία δουλειά. Ἀλλά οἱ γυναίκες ὡς τό ἀδύναμο φῦλο, πῶς νά κινηθοῦν πρός αὐτά; Ἐδῶ οἱ ἄντρες φοβόντουσαν! Οἱ γυναίκες; Μέ τί θᾶρρος νά πᾶνε στό μνῆμα γιά νά περιποιηθοῦν τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ; Νά φανερωθοῦν ὡς μαθήτριες κι αὐτές καί νά βάλουν σέ κίνδυνο τή ζωή τους;

Ἐδῶ ἀκριβῶς θά πρέπει νά ποῦμε πῶς στό θέμα αὐτό, τοῦ θάρους, τῆς τόλμης, προηγήθηκαν δύο ἄνδρες. Δύο κρυφοί μαθητές τοῦ Χριστοῦ μας, ὁ Νικόδημος καί ὁ Ἰωσήφ, οἱ ὁποίοι μάλιστα ἦταν ἄρχοντες καί μέλη τοῦ συνεδρίου τῶν Ἰουδαίων καί μαζί μέ τίς Μυροφόρες τιμοῦνται σήμερα καί αὐτοί. Ὁ Νικόδημος ἦταν αὐτός πού προσπάθησε νά ὑπερασπισθεῖ τόν Ἰησοῦ καί νά ἀποτρέψει τή θανατική ποινή πού ἐτοίμαζαν οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι. Αὐτοί λοιπόν οἱ δύο, μέ ποιό θαραλέο τόν Ἰωσήφ ὅπως μᾶς ἀφηγεῖται ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή, τόλμησαν τό ἀπόγευμα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς νά πᾶνε στόν Πιλάτο καί νά ζητήσουν τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ πρός ἐνταφιασμό.

Ἀφοῦ πῆραν τήν ἄδεια, ἀγόρασαν τά ἀπαραίτητα ὑλικά καί πήγανε στόν Γολγοθᾶ. Κατέβασαν τό Χριστό ἀπό τό σταυρό, περιποιήθηκαν τό σῶμα Του, τό τύλιξαν μέ καινούριο καθαρό σεντόνι καί τό ἐνταφίασαν σέ τάφο πού δέν εἶχε μπεῖ ἄλλο νεκρό σῶμα καί ἦταν ὁ τάφος πού εἶχε ἐτοιμάσει ὁ Ἰωσήφ γιά τόν ἐαυτό του. Οἱ δύο μαζί, κύλισαν στήν εἴσοδό του τή μεγάλη καί βαριά πέτρα-βράχο καί ἀσφάλησαν τό σῶμα τοῦ Δασκάλου, ἔτσι ὥστε νά μήν εἶναι εὔκολο νά συληθεῖ καί ἀτιμασθεῖ ἀπό τούς διῶκτες Του.

Αὐτό πού ἔκαναν δέν ἦταν καθόλου ἀπλό καί εὔκολο. Ἔβαλαν σέ κίνδυνο τό περισσότερο τή ζωή τους καί τό λιγότερο τή θέση καί τό ἀξίωμά τους στήν Ἰουδαϊκή κοινωνία. Ρισκάρισαν καί ἀνοίχτηκαν στήν περιπέτεια, στόν κίνδυνο, στόν ὁποίο ἐξέθεσαν καί τούς οἰκείους τους. Γνωρίζουμε καί πάλι ἀπό τό ἱερό Εὐαγγέλιο, πώς οἱ Ἰουδαῖοι ἤθελαν νά φονεύσουν καί τόν ἀναστημένο Λάζαρο, γιατί ἦταν ἀπόδειξη τῆς Θείας δυνάμεως τοῦ Χριστοῦ. Αὐτούς θά ἀφήνανε νά ζήσουν; Πραγματικά ἡ κίνηση αὐτή τῶν δύο ἀνδρῶν ἦταν ἀποκοτιά!

Τήν ἀποκοτιά αὐτήν ὅμως τή συνέχισαν οἱ Μυροφόρες γυναίκες. Οἱ ὁποίες εἶχαν ἀκολουθήσει τούς δύο κρυφούς μαθητές, τούς βοήθησαν στό Γολγοθᾶ καί εἶδαν ποῦ ἐνταφίασαν τό ἅγιο σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτές λοιπόν πῆγαν τήν ἀποκοτιά αὐτήν ἕνα ἐπίπεδο παραπάνω. Τήν ἄλλη ἡμέρα «ὄρθρου βαθέως», δηλαδή νύκτα ἀκόμη κίνησαν νά πᾶνε στό μνῆμα γιά νά κάνουν τά ταφικά ἔθιμα τῆς περιποίησης τοῦ σώματος τοῦ Ἰησοῦ.

Δέν τίς προβλημάτιζαν οὔτε τό σκοτάδι, οὔτε ἡ φανέρωση τους ὡς μαθήτριες τοῦ Χριστοῦ, οὔτε οἱ Ρωμαῖοι στρατιῶτες πού φύλαγαν τό μνῆμα καί ὡς ξένοι καί κατακτητές θά μποροῦσαν νά τίς κάνουν ζημιά. Τό μόνο πού τίς προβλημάτιζε ἦταν τό πῶς θά μπορέσουν νά κυλίσουν τή μεγάλη πέτρα ἀπό τήν εἴσοδο τοῦ μνήματος, γιά νά μπορέσουν νά περιποιηθοῦν τό σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Ἀλήθεια, ἄραγε, ἦταν τόσο σίγουρες πώς θά τά καταφέρουν;

Ποιά δύναμη; Ποιό κίνητρο; Ποιά αἰτία ἦταν αὐτή πού τίς ὥθησε νά ρισκάρουν κι αὐτές ὅπως οἱ κρυφοί μαθητές Νικόδημος καί Ἰωσήφ καί νά ἐκτεθοῦν στόν κίνδυνο καί τήν περιπέτεια; Θά μποροῦσαν σίγουρα νά πᾶνε σέ συνενόηση μέ τούς δύο προαναφερθέντες καί ἔτσι νά ἦταν ποιό ἀσφαλεῖς ἀλλά καί νά μήν ἔχουν τό ἄγχος καί τήν ἀγωνία γιά τό πῶς θά μπορέσουν νά κάνουν αὐτό γιά τό ὁποίο πηγαίνουν. Πῶς ἐξηγεῖται αὐτό, ἀπό τή μία νά φοβᾶται κάποιος κι ἀπό τήν ἄλλη νά τολμᾶ αὐτό πού φοβᾶται;

Ἡ ἀπάντηση ἀγαπητοί μου στόν προαναφερθέντα προβληματισμό εἶναι μία λέξη: Ἀγάπη ! Ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ αἰτία πού κάνει τελικά τούς δύο ἄνδρες ἀλλά καί τίς Μυροφόρες νά ἐπιχειρίσουν αὐτό, πού ἀπό μόνο του ἀποτρέπει κάθε προσπάθεια. Ἡ Ἀγάπη. Ποιά ἀγάπη ὅμως; Αὐτό τό ἰδιοτελές καί ἄρρωστο συναίσθημα πού λιγότερο ἤ περισσότερο, ζοῦμε καί ἐνεργοῦμε κι ἐμεῖς σήμερα;

Αὐτό τό αἴσθημα πού στήν πραγματικότητα ὁδηγεῖ τόν ἀγαπόντα νά μή βλέπει τόν ἀγαπόμενο στά μάτια, ἀλλά στά χέρια; Μά θά μοῦ πεῖτε: «Αὐτόν πού ἀγαπᾶς τόν κοιτάζεις πάντα στά μάτια». Δέν θά διαφωνήσω, ἀλλά θά ρωτήσω: «Παρόλῳ πού τόν βλέπεις στά μάτια, τί βλέπεις πραγματικά. Τόν ἄλλον ὡς πρόσωπο, γιά νά τόν ἀγαπήσεις γι αὐτό πού εἶναι; Ἤ βλέποντάς τον τόν κάνεις ἕνα εἴδωλο τοῦ ἐαυτοῦ σου καί τελικά τόν ἀγαπᾶς μέ ἕνα τρόπο πού εἶναι στήν πραγματικότητα ἰδεοποίηση τοῦ ἐαυτοῦ σου; Γι αὐτό μόλις κάνει κάτι πού ἐσύ δέ ἀρέσεις, εἶσαι ἔτοιμος νά τόν ἀπορίψεις καί ἴσως καί νά ἀπομακρυνθεῖς;»

Ὄχι αὐτή ἡ ἀγάπη, ἀλλά ἡ ἀγάπη ἡ τέλεια.Ἡ ἀγάπη πού ὑπερβαίνει τά στενά ὅρια τῆς ὑποκειμενικότητας καί ἀνοίγεται στήν ὑπαρξιακή ἀντάμωση μέ τόν ἄλλο. Ἡ τέλεια ἀγάπη πού ὅπως σημειώνεται καί στήν πρώτη Καθολική ἐπιστολή τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου νικᾶ, βγάζει ἔξω τό φόβο: «...φόβος οὔκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπη, ἀλλ΄ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλει τόν φόβον, ὅτι ὁ φόβος κόλασιν ἔχει, ὁ δέ φοβούμενος οὔ τετελείωται ἐν τῇ ἀγάπῃ». ... Ὅποιος φοβᾶται ζεῖ κόλαση καί δέν εἶναι τέλειος στήν ἀγάπη...

Μέ αὐτή τήν ἀγάπη μᾶς ἀγαπᾶ ὁ Θεός! Γι αὐτό καί πάντα μᾶς συγχωρεῖ! Γιατί μᾶς ἀγαπάει τέλεια, πραγματικά. Γιατί ὁ Θεός δέν ἔχει, δέν γνωρίζει φόβο. Ἀγαπᾶ μέ ἕναν τρόπο θυσιαστικό καί χωρίς προϋποθέσεις. Μᾶς ἀγαπᾶ ὡς ὑπάρξεις καί ὄχι ὡς ἀντικείμενα. Ξέρει πώς μαζί μας πάντα θά εἶναι χαμένος, ἀλλά μᾶς ἀγαπᾶ. Παρόλη τήν ἁμαρτωλότητα καί ἀναξιότητά μας. Μᾶς ἀγαπᾶ καί δέν ζητάει νά πάρει ἀπό ἐμᾶς ἀλλά ἀντιθέτως θέλει νά μᾶς δώσει. Νά μᾶς δώσει ὅ,τι πολυτιμότερο μπορεῖ νά πάρει ὁ ἄνθρωπος στόν κόσμο αὐτόν. Αὐτόν τόν Ἴδιο. Τή θεότητά Του. Τήν συγχώρεσή Του. Τήν κληρονομία τῆς Βασιλείας Του.

Αὐτό κάνει καί αὐτό τοῦ «στοιχίζει» ἕνα σταυρό. Γιατί ἡ ἀγάπη Του εἶναι τέλεια καί ἡ τέλεια ἀγάπη εἶναι καί σταυρός. Αὐτός πού ἀγαπᾶ τέλεια, εἶναι ἔτοιμος καί νά χάσει τή ζωή του γιά ὅ,τι ἀγαπᾶ! Αὐτή ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ ἀληθινός, ὁ πραγματικός ἔρωτας! Καί ὄχι αὐτή ἡ διαστρεβλωμένη καί νευρωτική εἰδωλοποίηση καί ἀποθέωση τοῦ σώματος, πού ἀντικειμενοποιεῖ τόν ἄνθρωπο καί ἀπό πρόσωπο τόν κάνει ἐργαλείο.

Αὐτήν τή ἀγάπη-ἔρωτα, τήν τέλεια ἀγάπη πού δέ γνωρίζει φόβο, εἶχαν καί οἱ δύο μαθητές ἀλλά καί οἱ Μυροφόρες τῆς σημερινῆς Κυριακῆς: «...ἀγαπήσασαι γυναῖκες πάνσεμνοι, τά τερπνά τοῦ βίου εἰς οὐδέν ἐλλογίσαντο...τῆς αὐτοῦ καί μόνης, ἐρωτικῶς ἐπιθυμοῦσαι ἀγλαΐας καί θείας ἐλλάμψεως» ( Κανόνας Κυριακῆς Ἁγίων Πάντων). Αὐτή ἡ ἀγάπη ἦταν ἡ δύναμη πού τούς ὥθησε νά ὑπερβοῦν τό φόβο καί νά ἐκτεθοῦν στόν κίνδυνο. Αὐτή ἡ ἀγάπη τούς ἔκανε νά νοιώσουν κι αὐτοί σταυρωμένοι καί ὡς νεκροί, ἀλλά ζῶντες μέ καί γιά τό Χριστό, νά κάνουν πράξη αὐτό πού ὅριζε ἡ ἀγάπη τους. Αὐτή ἡ ἀγάπη, ἡ τέλεια, εἶναι αὐτή πού θά μᾶς κρίνει ὅταν ἔλθει ἡ ὥρα μας.... Ἄς παρακαλέσουμε τό Χριστό νά τήν ἀποκτήσουμε ὅσο εἴμαστε ἐν τῇ ζωῇ...

15 Μαΐου, 2021

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ - ΜΕ ΤΟΛΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ


 1. Χρειάζεται τόλμη


 Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων σήμερα, καὶ τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα μᾶς μεταφέρει νοερὰ στὰ Ἱεροσόλυμα, τὸ ἀπόγευμα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ὕστερα ἀ­­­πὸ τὴν ἀνόσια καταδίκη καὶ τὰ φρικτὰ Πάθη ποὺ ὑπέφερε, βρίσκεται ἤδη νεκρὸς πάνω στὸ Σταυρό. Οἱ Μαθητές Του ἔχουν διασκορπιστεῖ. Ἄραγε θὰ βρεθεῖ κάποιος νὰ φροντίσει νὰ ἐνταφιάσει τὸ ἄχραντο Σῶμα Του;... Εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνει κάτι ἀμέσως, διότι σὲ λίγες ὧρες ἀρχίζει ἡ μέρα τοῦ Σαββάτου, αὐστηρὴ ἀργία γιὰ τοὺς Ἑβραίους. Στὴν κρίσιμη αὐτὴ στιγμὴ ἐμφανίζεται ὁ Ἰωσήφ, ποὺ καταγόταν ἀπ’ τὴν πόλη Ἀριμαθαία, ἄνδρας σεμνὸς καὶ σοβαρὸς καὶ ἐπίσημο μέλος τοῦ ἰουδαϊκοῦ Συνεδρίου, ὁ ὁποῖος προσδοκοῦσε τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ὅπως δίδασκε ὁ Χριστός. Αὐτὸς λοιπόν, «τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ»· τόλμησε καὶ παρουσιάστηκε στὸν Πιλάτο καὶ ζήτησε τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Ἔμεινε ἔκπληκτος ὁ Πιλάτος, ὅταν ἄκουσε ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶχε ἤδη πεθάνει. Θέλησε, λοιπόν, πρῶτα νὰ ἐξακριβώσει τὴν πληροφορία ἀπὸ τὸν ἑκατόνταρχο, κι ἀφοῦ ἔγινε αὐτό, χάρισε τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ στὸν Ἰωσὴφ ποὺ τὸ ζήτησε. Ἔτσι ὁ Ἰωσὴφ ἀνέλαβε τὸ ἱερὸ ἔργο τῆς ταφῆς τοῦ Κυρίου. Μὲ συνοχὴ ψυχῆς καὶ εὐλάβεια πολλή, κατέβασε τὸν Ἰησοῦ ἀπὸ τὸν Σταυρό, τύλιξε τὸ σῶμα Του σὲ καθαρὸ σεντόνι ποὺ εἶχε ἀγοράσει καὶ Τὸν τοποθέτησε στὸ δικό του καινούργιο μνημεῖο, τὸ ὁποῖο ἦταν λαξευμένο σὲ βράχο· ἔπειτα κύλισε ἕνα μεγάλο λίθο κι ἔκλεισε τὴν εἴσοδο τοῦ μνημείου. Ἦταν ἰδιαίτερη τιμὴ γιὰ τὸν ἅγιο Ἰωσὴφ «τὸν ἀπὸ Ἀριμαθαίας» τὸ γεγονὸς ὅτι ἀξιώθηκε νὰ κρατήσει στὰ χέρια του τὸ πανακήρατο Σῶμα τοῦ Κυρίου. Τιμὴ ποὺ ἄξιζε σ’ αὐτὸν ὁ ὁποῖος τόλμησε νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν Πιλάτο τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου καὶ νὰ τὸ ἐνταφιάσει χωρὶς νὰ ὑπολογίζει τὶς ἀντιδράσεις τῶν Ἰουδαίων ἢ ὅποιους ἄλλους κινδύνους. Ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ «ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας» προβάλλει ὡς αἰώνιο παράδειγμα τόλμης καὶ ἀνδρείας, καὶ μᾶς καλεῖ νὰ ἀναλογιστοῦμε: Ἄραγε ἐμεῖς εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ὁμολογήσουμε τὴν πίστη μας, ἀκόμα κι ἂν διακινδυνεύει ἡ θέση μας, τὸ ἀξίωμά μας, ἡ περιουσία μας; Ἔχουμε τὴν τόλμη νὰ ὑπερασπιστοῦμε τὴν ἀλήθεια, ὅταν βλέπουμε ὅτι ἀδικεῖται ὁ συνάνθρωπός μας; Εἴμαστε πρόθυμοι νὰ ἐγκαταλείψουμε τὴν ἄνεσή μας γιὰ νὰ συμπαρασταθοῦμε στὸν πονεμένο ἀδελφό μας; Χρειάζεται τόλμη γιὰ νὰ εἶναι κανεὶς γνήσιος μαθητὴς τοῦ Κυρίου. Καὶ τέτοια τόλμη εἶχε «ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ», ὁ ὁποῖος ἀποδείχθηκε ἄξιος μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ, ὅπως καὶ οἱ Μυροφόρες γυναῖκες ποὺ ἐμφανίζονται στὴ συνέχεια. 

 2. Σταθερότητα στὶς δυσκολίες 

 Αὐτὲς οἱ ἀφοσιωμένες μαθήτριες τοῦ Κυρίου παρακολουθοῦσαν ἀπὸ κάποια ἀπόσταση, ἀλλὰ μὲ πολὺ ἐνδιαφέρον καὶ προσοχή, ποῦ τοποθετήθηκε τὸ σῶμα τοῦ λατρευτοῦ τους Διδασκάλου. Ὅταν λοιπὸν πέρασε τὸ Σάββατο, ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καὶ ἡ Σαλώμη, ἀγόρασαν ἀρώματα γιὰ νὰ ἔλθουν τὸ πρωὶ στὸν τάφο καὶ νὰ ἀλείψουν τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. «Καὶ λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων», πολὺ πρωὶ τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος, πήγαιναν πρὸς τὸ μνημεῖο, κα­θὼς ὁ ἥλιος ἄρχι­ζε ν’ ἀνατέλλει. Ἀλλὰ εἶχαν καὶ κά­ποια ἀγωνία: «τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου;»· ποιὸς θὰ μᾶς ἀποσύρει τὴ μεγάλη πέτρα ἀπὸ τὴν εἴσοδο τοῦ μνημείου; Καθὼς πλησίασαν ὅμως, εἶδαν μὲ ἔκπληξη ὅτι ἡ πέτρα, ἡ ὁποία μάλιστα ἦταν πολὺ μεγάλη, εἶχε μετατοπισθεῖ μακριά! Ἔτσι προχώρησαν καὶ μπῆκαν στὸ μνημεῖο, ὅπου τοὺς περίμενε ἄλλη ἔκπληξη: στὰ δεξιὰ τοῦ τάφου καθόταν ἕνας νέος ντυμένος μὲ ὁλόλευκη στολή. Ἦταν ἄγγελος. Τὸν εἶδαν καὶ τρόμαξαν! Ἐκεῖνος ὅμως τὶς καθησύχασε: –Μὴ φοβάστε! Ξέρω ποιὸν ζητᾶτε. Ζητᾶτε τὸν Ἰησοῦ τὸν Ναζαρηνὸ τὸν Ἐσταυρωμένο. Ἀναστήθηκε! Δὲν εἶναι ἐδῶ! Νά, εἶναι ἀδειανὸ τὸ μέρος ὅπου τὸν ἔβαλαν. Ἀλλὰ πηγαίνετε καὶ πεῖτε στοὺς μαθητές Του, καὶ ἰδιαιτέρως στὸν Πέτρο, ὅτι πηγαίνει πρὶν ἀπὸ σᾶς στὴ Γαλιλαία καὶ σᾶς περιμένει ἐκεῖ. Ἐκεῖ θὰ Τὸν δεῖτε, ὅπως σᾶς τὸ εἶπε πρὶν σταυρωθεῖ. Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸ, οἱ Μυροφόρες ἔφυγαν ἀπὸ τὸ μνημεῖο γεμάτες τρόμο καὶ ἔκπληξη, καὶ γι’ αὐτὸ δὲν εἶπαν τίποτε σὲ κανένα. 
 Κάνει ἐντύπωση ἡ τόλμη καὶ ἡ σταθερότητα τῶν Μυροφόρων γυναικῶν. Ὁ βράχος ἦταν ἕνα σοβαρὸ ἐμπόδιο γιὰ τὴν ἐκτέλεση τοῦ σχεδίου τους. «Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον;», ἔλεγαν, καθὼς προχωροῦσαν πρὸς τὸ μνημεῖο. Παρ’ ὅλα αὐτὰ δὲν γύρισαν πίσω. Τίποτε δὲν ὑπελόγιζαν: οὔτε τὸ σκοτάδι τῆς νύκτας, οὔτε τὸν φόβο τῶν Ἰουδαίων. Καὶ γιὰ τὴ σταθερότητά τους ἀξιώθηκαν πρῶτες αὐτὲς νὰ δεχθοῦν τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Δυσκολίες καὶ ἐμπόδια συναντοῦμε κι ἐμεῖς συχνὰ στὴ ζωή μας. Κάποτε τὰ προβλήματα φαίνεται ὅτι ὁδηγοῦν σὲ ἀδιέξοδο. Ἂς μὴν ἀπογοητευόμαστε ὅμως. Ἂς προχωροῦμε πάντοτε μὲ πίστη κι ἐλπίδα στὸν Ἀναστάντα Κύριο, ὁ Ὁποῖος δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει καὶ δὲν θὰ μᾶς διαψεύσει ποτέ.ΟΣΩΤΗΡ2109

03 Μαΐου, 2020

Μόλις πέρασε τό Σάββατο... («διαγενομένου τοῦ σαββάτου»)


Από τή στιγμή πού οἱ ἐπίσημοι μαθητές
τοῦ Κυρίου –Ἰωσήφ ἀπό Ἀριμαθαίας
καί Νικόδημος– μέ πολή εὐλάβεια «ἀ -
ποκαθήλωσαν» τό πανάχραντο Σῶμα Του
ἀπό τό Σταυρό καί τό ἐνταφίασαν, οἱ εὐ -
γνώμονες μαθήτριες τοῦ Κυρίου, πού ὅλα τά
παρακολουθοῦσαν, μιά ἐπιθυμία βαθιά εἶ -
χαν: νά Τοῦ προσφέρουν τά μύρα καί τῆς
δικῆς τους λατρείας. Ἔσπευσαν λοιπόν ν’
ἀγοράσουν «ἀρώματα καί μύρα», πρίν πε-
ράσει ἡ Παρασκευή, ἡ Μεγάλη ἐκείνη Πα-
ρασκευή. Γιατί ἡ ἑπόμενη ἡμέρα ἦταν –γιά
τούς Ἰουδαίους–ἡμέρα ἀπόλυτης ἡσυχίας
καί ἀπραγίας. Ἦταν ἐντολή τοῦ Θεοῦ (Ἔξοδ.
κ΄ 8-10, Δευτ. ε´ 12-14). Ἦταν ἡ ἡμέρα πού ὅρισε
ὁ Θεός γιά ἀνάπαυση μετά τίς ἕξι ἡμέρες τῆς
Δημιουργίας. ῎Ἔπρεπε μέσα σ’ αὐτή νά λατρεύουν τόν Θεό.
Ἔτσι οἱ εὐλαβικές μαθήτριες τοῦ  Κυρίου τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου   «ἡσύχασαν». Καί μόλις πέρασε τό Σάββατο –  «διαγενομένου τοῦ  σαβ-βάτου»– πολύ   πρωί ξεκίνησαν μέ  τά μύρα τους, γιά νά     ἀλείψουν καί αὐτές   τό νεκρο-
οπως νομιζαν– Σῶμα τοῦ   Κυρίου. Ὅμως ὁ Χρι-
στός εἶχε ἀναστηθεῖ! Τούς τό ἔκανε
γνωστό μέ τούς Ἀγγέλους Του, ἐμφανί -
σθηκε στή Μαρία  τή Μαγδαληνή, ἐμ -
φανίσθηκε στίς ἴδιες  τίς Μυροφόρες, στούς
Μαθητές πρός Ἐμμαούς, στούς Μα- 
θητές στό Ὑπερῶο, στόν Πέτρο, τόσες φορές
μέσα στήν ἴδια ἡμέρα! Ἦταν ἡ δική Του
ἡμέρα αὐτή, τῆς Ἀναστάσεώς Του, τῆς νέας
δημιουργίας, τῆς ἀναδημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ «μία τῶν σαββάτων», ἡ πρώτη
ἡμέρα μετά τό Σάββατο, ἡ ἡμέρα τοῦ Κυ-
ρίου, ἡ Κυριακή. Τό Σάββατο πλέον ἦταν
γιά τούς Ἰουδαίους. Γιά τούς Χριστιανούς
ἦταν ἡ Κυριακή. Τήν ἡμέρα αὐτή οἱ Χρι-
στιανοί θά λάτρευαν τόν Κύριο καί θά Τοῦ
πρόσφεραν τά μύρα τῆς λατρείας τους.
Τήν ξεχώρισαν τήν ἡμέρα αὐτή οἱ Χρι-
στιανοί. Πολύ περισσότερο ἀφοῦ ἴδια ἡμέρα,
«μεθ᾽ ἡμέρας ὀκτώ», ἐμφανίσθηκε καί πάλι
μπροστά τους, γιά νά ἐνισχύσει τήν πίστη
τοῦ Θωμᾶ, πού ἤθελε νά δεῖ γιά νά πιστέψει.
Καί ἀκόμη, ἀφοῦ ἴδια ἡμέρα, Κυρια κή, μετά
πενήντα ἡμέρες, τήν Πεντηκοστή, κατῆλθε τό
Πνεῦμα τό Ἅγιον, ἐπεφοίτησε στούς Μαθητές
καί παρέμεινε ἀπό τότε στήν Ἐκκλησία. Ἀρ -
γότερα, ὅταν θά γράψει τήν «Ἀποκάλυ -
ψη» ὁ ἀγαπημένος μαθητής τοῦ Κυρίου, ὁ
Ἰωάννης, θά σημειώσει στήν ἀρχή ἀρχή ὅτι
οἱ ἀποκαλύψεις αὐτές οἱ φοβερές γιά τό μέλ-
λον τοῦ δόθηκαν Κυριακή, «ἐν τῇ κυριακῇ
ἡμέρᾳ»(Ἀποκ. α΄ 10).
Στούς πρώτους αἰῶνες, τούς μαρτυρικούς
γιά τήν Ἐκκλησία, οἱ πιστοί τιμοῦσαν τήν
ἡμέρα, χωρίς νά δίνουν στόχο στούς πολούς
ἐχθρούς τους. Ὅταν ὅμως ἔγινε αὐτοκράτορας
ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, τίμησε τήν ἡμέρα
μέ ἕναν ἰδιαίτερο τρόπο. Ὅρισε μέ νόμο (321
μ.Χ.) νά εἶναι σεβαστή ἀπό ὅλους καί ἀπα-
γόρευσε νά λειτουργοῦν τά δικαστήρια καί
νά γίνονται δημόσιες ἤ ἰδιωτικές συναλα-
γές, ἀκόμη καί τά στρατιωτικά γυμνάσια
κ.λπ. Καί ἄλλοι Χριστιανοί αὐτοκράτορες ἐ -
νίσχυσαν τό σεβασμό πρός τήν ἡμέρα τοῦ
Κυρίου μέ διάφορα ἄλλα μέτρα καί νόμους.
Στήν πάροδο τῶν χρόνων ἕναν ἐχθρό συνά -
ντησε ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου, τούς Ἑβραίους. Ἰδι-
αίτερα στούς χρόνους τῆς τουρκοκρατίας, ὅπου
πολλοί Ἑβραῖοι ζοῦσαν στήν Ἑλλάδα. Αὐτοί
ἔβαζαν τά παζάρια τους τήν ἡμέρα τῆς Κυ-
ριακῆς, ὑποβαθμίζοντάς την σκόπιμα καί δη-
μιουργώντας συνθῆκες πού νά μήν μποροῦν οἱ
ραγιάδες Ἕληνες νά τιμήσουν τήν ἡμέρα τῆς
Κυριακῆς. Αὐτούς τούς ἀντιμετώπισε μέ σθέ-
νος ὁ Πατρο-Κοσμᾶς. Ἀγωνίσθηκε νά κατα-
λάβουν οἱ Χριστιανοί τήν σημασία τῆς ἡμέρας
τῆς Κυριακῆς καί τή θέση της ὡς ἡμέρας
ἀργίας. Ἀλλά αὐτό προκάλεσε τήν ὀργή τῶν
Ἑβραίων, ἀπό ἐνέργειες τῶν ὁποίων τελικά
βρῆκε τραγικό θάνατο.
Ἀργότερα κατοχυρώθηκε ἡ ἀργία τῆς Κυ-
ριακῆς ὡς ἐργατικό δικαίωμα καί ὡς τέ-
τοιο ἀντιμετωπίζεται στήν Πατρίδα μας
τόν τελευταῖο καιρό ἀπό κάποιους πού
τήν ὑποστηρίζουν. 
Βέβαια τό πνεῦμα τῆς Κυριακῆς εἶναι
ἄλλο. Εἶναι καί ἡμέρα ἀναπαύσεως –πρέ-
πει νά εἶναι– ἀπό τά κουραστικά ἔργα τῆς
ἑβδομάδος, ἀλλά εἶναι καί ἡμέρα λατρείας
τοῦ Θεοῦ στούς ἱερούς Ναούς, καί ἡμέρα
ἀγάπης καί φιλανθρωπίας. Ἀνεφοδιάζεται
ἔτσι ὁ πνευματικός ὀργανισμός μας, γιά νά
συνεχίσει τήν ἑπόμενη ἑβδομάδα τά ἔργα του.
Ὡστόσο καί στίς μέρες μας, δυστυχῶς,
πολεμεῖται ἡ ἀργία τῆς Κυριακῆς μέ διά-
φορα «ἐπιχειρήματα». Στούς πιστούς ὅ -
μως Χριστιανούς δίνεται τώρα ἡ εὐκαιρία
τῆς ὁμολογίας. Μποροῦν νά μήν πουλᾶνε,
μποροῦν νά μήν ἀγοράζουν. Ἄς γίνει καί
πάλι ὁδηγός ὁ Πατρο-Κοσμᾶς.
Λοιπόν «διαγενομένου τοῦ σαββάτου», μόλις περάσει τό Σάββατο, ἄς  παίρνουμε οἱ πιστοί τό δρόμο κρατώντας,  ὅπως οἱ Μυροφόρες, τά μύρα τῆς λατρείας    καί εὐγνωμοσύνης μας, γιά νά φθάσουμε   στό Ναό τοῦ Κυρίου, τοῦ Ἀναστάντος
Κυρίου, καί νά ἀκούσουμε ἀπό Αὐτόν τό
«χαίρετε» καί τό «εἰρήνη ὑμῖν».
Γιά νά παίρνει νόημα καί δύναμη
ἡ ζωή μας. 
''Ι.Κ.'' ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ 770

30 Απριλίου, 2020

Ἂς προχωρουμε πάντοτε μέ πίστη κι ἐλπίδα.

''Στὸν ἱερὸ ναὸ  γνωρίζουμε ὅτι  ἐκεῖ θὰ συναντήσουμε τὸν ἀναστημένο Κύριο.'' 

1. Η  ἀγάπη ποὺ τολμᾶ

Ἡ Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων εἶναι 
ἀφιερωμένη στὰ πρόσωπα ἐκεῖνα τὰ 
ὁποῖα μὲ πολλὴ ἀγάπη ἀλλὰ καὶ πε-
ρισσὴ εὐλάβεια φρόντισαν γιὰ τὴν 
ἀποκαθήλωση τοῦ ἀχράντου Σώμα-
τος τοῦ Κυρίου καὶ τὸν ἐνταφιασμό 
Του. Πρόκειται γιὰ τὸν Ἰωσὴφ ποὺ 
καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀριμαθαία, τὸν 
Νικόδημο, τὸν νυκτερινὸ μαθητὴ τοῦ 
Κυρίου, καὶ τὶς Μυροφόρες γυναῖκες. 
Αὐτὴ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Κύριο, 
στὴν περίπτωση τοῦ Ἰωσὴφ καὶ τοῦ 
Νικοδήμου ἐκδηλώθηκε μὲ ἡρωισμὸ 
καὶ αὐταπάρνηση. Ὁ Ἰωσήφ, «εὐσχή-
μων βουλευτής», δηλαδὴ σεβαστὸ 
καὶ ἐπίσημο μέλος τοῦ Ἰουδαϊκοῦ 
Συνεδρίου, ἦταν αὐτὸς ποὺ τόλμησε 
νὰ παρουσιαστεῖ στὸν Πιλάτο καὶ νὰ 
ζητήσει τὸ ἅγιο Σῶμα τοῦ Κυρίου γιὰ 
νὰ τὸ ἐνταφιάσει. 
Τόλμησε! Χωρὶς νὰ ὑπολογίζει τὶς 
ἀντιδράσεις τῶν Ἰουδαίων ἢ τὴν τυ-
χὸν ἀπόρριψη τοῦ αἰτήματός του. 
Τόλμησε! Κι ἂς γνώριζε ὅτι αὐτὸ ἔθε-
τε σὲ κίνδυνο τὸ ἀξίωμα, τὴν περιου-
σία, τὴν ἴδια του τὴ ζωή! 
Αὐτὴ τὴν τόλμη καλούμαστε κι ἐμεῖς 
νὰ ἀποκτήσουμε. Τόλμη γιὰ νὰ ὁμο-
λογοῦμε τὴν πίστη μας, ἀκόμη κι ἂν 
δεχόμαστε εἰρωνεῖες γι’ αὐτό· νὰ θυ-
σιάζουμε τὸν ἑαυτό μας χάριν τῶν ἄλλων· 
νὰ μένουμε πιστοὶ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, 
ὅ,τι κι ἂν αὐτὸ μᾶς κοστίσει. 
Εἰδικὰ στὴν ἐποχή μας χρειάζεται τόλ-
μη γιὰ νὰ εἶναι κανεὶς γνήσιος μαθητὴς τοῦ 
Κυρίου. Διότι, ὅπως τονίζει κι ὁ ἀπόστολος 
Παῦλος, ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἔδωσε «πνεῦμα 
δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως» (Β΄ Τιμ. α΄ 7).

2. Η ἀγάπη ποὺ ἀγρυπνεῖ

Στὸ μεταξὺ οἱ πιστὲς κι ἀφοσιωμένες μα-
θήτριες τοῦ Κυρίου ποὺ εἶχαν παρατη-
ρήσει προσεκτικὰ τὸν τόπο ὅπου ἐνταφι-
άστηκε τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, περίμεναν 
νὰ περάσει ἡ ἀργία τοῦ Σαββάτου, γιὰ νὰ 
πᾶνε καὶ νὰ τὸ ἀλείψουν μὲ ἀρώματα καὶ 
νὰ ἐκδηλώσουν ἔτσι τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν 
ἀγάπη τους πρὸς τὸν λατρευτό τους Διδά-
σκαλο. 
Πράγματι ξεκίνησαν γιὰ τὸ μνημεῖο «λίαν 
πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων», πολὺ πρωὶ τῆς 
πρώτης ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος.Τὴν ὥρα 
ποὺ ὁ ἥλιος ἄρχισε νὰ διαλύει τὸ πρωινὸ 
σκοτάδι, οἱ γυναῖκες αὐτὲς ἔτρεξαν στὸν 
τάφο τοῦ Κυρίου γιὰ νὰ ἐπιτελέσουν τὸ ἱε-
ρό τους ἔργο. Εἶναι χαρακτηριστικὸς ὁ πό-
θος τῶν ἁγίων Μυροφόρων νὰ   βρεθοῦν 
στὸν τάφο τοῦ Κυρίου «ὄρθρου βαθέ-
ος». Εἶναι ἀξιοθαύμαστη καὶ ἡ τόλμη τους 
νὰ βαδίσουν μέσα στὴ νύχτα χωρὶς νὰ 
ὑπολογίσουν τὸν κίνδυνο ποὺ διέτρεχαν. 
Τόσο δυνατὴ ἦταν ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ἀφοσίω-
σή τους πρὸς τὸν Σωτήρα Χριστό.
Ἀλήθεια ἔχουμε ἐμεῖς παρόμοια ἀγάπη 
πρὸς τὸν Κύριο;... Ξημερώνει   Κυριακή. Οἱ 
καμπάνες τῶν ἐκκλησιῶν χτυποῦν ἀπὸ τὸ 
πρωί. Μᾶς καλοῦν νὰ ἔλθουμε νὰ λατρεύ-
σουμε τὸν Κύριο. Κι ἂν οἱ   Μυροφόρες εἶ-
χαν τέτοιο πόθο γιὰ τὸ νεκρὸ Σῶμα τοῦ 
Κυρίου Ἰησοῦ, μὲ πόσο μεγαλύτερο πόθο 
πρέπει νὰ προσερχόμαστε στὸν ἱερὸ ναὸ 
οἱ πιστοὶ χριστιανοὶ ποὺ γνωρίζουμε ὅτι 
ἐκεῖ θὰ συναντήσουμε τὸν ἀναστημένο Κύ-
ριο, τὸν αἰώνιο Νικητὴ τοῦ θανάτου;! Ἐμεῖς 
ποὺ ἔχουμε τὴ μοναδικὴ εὐλογία νὰ κοι-
νωνοῦμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ   Χριστοῦ, 
ἂς διδαχθοῦμε ἀπὸ τὸ παράδειγμα τῶν 
Μυροφόρων καὶ κάθε Σάββατο βράδυ ἂς 
ἀφήνουμε ἄλλες ἀπασχολήσεις καὶ περι-
σπασμούς. Ὅλη ἡ σκέψη καὶ ἡ καρδιά μας 
ἂς εἶναι στραμμένη στὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ. 
Μὲ τέτοιο πόθο καὶ κατάλληλη προετοιμα-
σία ἂς ξεκινοῦμε κάθε Κυριακὴ πρωί-πρωὶ 
γιὰ νὰ ἔλθουμε στὴν ἐκκλησία. Ἐκεῖ ποὺ 
μᾶς περιμένει ὁ ἀναστὰς Κύριος γιὰ νὰ μᾶς 
χαρίσει εἰρήνη, παρηγοριὰ κι ἐλπίδα!

3. Η ἀγάπη ποὺ ὑπερνικᾶ τὰ ἐμπόδια.

Βέβαια, βαδίζοντας στὴν ὁδὸ τοῦ Κυρί-
ου, πολλὲς φορὲς συναντοῦμε   δυσκολίες 
καὶ ἐμπόδια. Ἂς μὴν ἀπογοητευόμαστε 
ὅμως.
Πολὺ μᾶς διδάσκουν καὶ στὸ σημεῖο αὐ-
τὸ ἡ ἐπιμονὴ καὶ ἡ πίστη τῶν   Μυροφόρων 
γυναικῶν. Καθὼς προχωροῦσαν πρὸς τὸ 
μνημεῖο, ἔλεγαν μεταξύ τους: «Τίς ἀποκυ-
λίσει ἡμῖν τὸν λίθον;». Ποιὸς θὰ μᾶς κυ-
λίσει ἐκεῖνο τὸν ὀγκόλιθο ἀπὸ τὴν εἴσοδο 
τοῦ μνημείου; Καὶ τὰ ἔλεγαν αὐτὰ μεταξύ 
τους, διότι ὁ λίθος ποὺ ἔφραζε τὸν τάφο 
ἦταν τεράστιος καὶ δὲν ἦταν εὔκολο νὰ με-
τακινηθεῖ.
Παρ’ ὅλα αὐτὰ  δὲν γύρισαν πίσω. Ἔμει-
ναν σταθερὲς στὴν πορεία καὶ τὴν ἀπο-
στολή τους. Καὶ δικαιώθηκαν γιὰ τὴν πί-
στη καὶ τὴ σταθερότητά τους. Διότι μόλις 
  ἔστρεψαν τὰ μάτια τους πρὸς τὸ μνημεῖο, 
παρατήρησαν μὲ ἔκπληξη ὅτι ὁ   ὀγκόλιθος 
εἶχε μετατοπισθεῖ καὶ δὲν εἶχαν πλέον δυσ-
κολία στὴν πρόσβαση. Πλησίασαν, κι ἐκεῖ 
δέχθηκαν τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα τῆς Ἀνα-
στάσεως τοῦ Κυρίου.
Δυσκολίες καὶ ἐμπόδια συναντοῦμε κι ἐ-
μεῖς συχνὰ στὴ ζωή μας. Κάποτε τὰ προ-
βλήματα φαίνεται ὅτι ὁδηγοῦν σὲ ἀδιέξοδο. 
Ἂς μὴν ἀπογοητευόμαστε ὅμως. «Τὰ ἀδύ-
νατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ 
Θεῷ ἐστι» (Λουκ. ιη΄ 27). Ἂς προχωροῦμε 
πάντοτε μὲ πίστη κι ἐλπίδα. Ἡ ἐλπίδα στὸν 
ἀναστάντα Κύριο δὲν θὰ μᾶς ντροπιάσει 
καὶ δὲν θὰ μᾶς διαψεύσει ποτέ.ΟΣΩΤΗΡ2066

17 Μαΐου, 2019

«Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου;»


Οἱ μυροφόρες γυναῖκες ἦταν ἐκλε­κτὲς ψυχὲς ποὺ ἀγαποῦσαν μὲ ἱερὸ πόθο τὸν Κύριο. Συγκαταλέ­ γονται στὰ ἐλάχιστα πρόσωπα ποὺ ἔ­μειναν μέχρι τέλους κοντὰ στὸν Χριστό. Δὲν ἀπομακρύνθηκαν οὔτε ἀπὸ τὸν Σταυρὸ οὔτε ἀπὸ τὸ μνημεῖο, ἀκόμη καὶ ὅταν ὅλοι οἱ ἄλλοι μαθητὲς εἶχαν ἀμπα­ρωθεῖ στὸ ὑπερῶο τῆς Ἱερουσαλὴμ «διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων» (Ἰω. κ΄ 19). Μόνο «τὸ Σάββατον ἡσύχασαν» σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου γιὰ τὴν ἀργία τῆς ἡμέρας αὐτῆς (Λουκ. κγ΄ 56). «Καὶ διαγενομένου τοῦ Σαββάτου» – καὶ ὅταν πιὰ εἶχε περάσει τὸ Σάββατο, κατὰ τὸ ἡλιοβασίλεμα δη­λαδή – ἔτρεξαν μὲ σπουδὴ νὰ ἀγορά­σουν πολύτιμα ἀρώματα, «ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσι τὸν Ἰησοῦν» (Μάρκ. ις΄ 1). Εἶναι ζήτημα ἂν κοιμήθηκαν ἐκείνη τὴ νύχτα. Πρὶν καλὰ καλὰ ξημερώσει βρί­σκονταν κιόλας στὸ δρόμο. Μέσα ἡ καρ­διά τους πήγαινε νὰ σπάσει «ἀπ’ τὴ λα­χτάρα κι ἀπ’ τὴ βιάση». Ἔτρεχαν μ’ ὅσο μποροῦσαν ταχύτερο βῆμα νὰ ράνουν τὸν τάφο μὲ πολύτιμα μύρα. Ἔσπευδαν μ’ ὅσο μποροῦσαν ἰσχυρότερο πόθο νὰ κλαύσουν καὶ νὰ τιμήσουν τὸν πεφιλη­μένο νεκρό τους. Ὁ πόθος ὁ βαθὺς ποὺ φλόγιζε τὶς καρδιές τους τὶς ἔκανε νὰ μὴν ὑπολογίζουν οὔτε τοὺς Ρωμαί­ους κατακτητές, οὔτε τὴ μανία τῶν Ἰου­ δαίων. Τὸ μόνο πρόβλημα ποὺ τὶς ἀπα­ σχολοῦσε, καθὼς βάδιζαν μὲ βῆμα γορ­γό, ἦταν ποιὸς θὰ τὶς βοηθοῦσε νὰ ἀπο­κυλίσουν τὸν λίθο τοῦ μνημείου. Γνώρι­ζαν ὅτι ὁ λίθος ποὺ σφράγιζε τὴ θύρα τοῦ μνημείου ἦταν «μέγας σφόδρα» (Μάρκ. ις΄ 4) κι αὐτὲς δὲν εἶχαν τὴν ἀ­παιτούμενη σωματικὴ δύναμη νὰ τὸν μετακινήσουν. Ἄραγε θὰ κατόρθωναν νὰ τὸν κάνουν στὴν ἄκρη; Κι ἂν δὲν κα­τόρθωναν, θὰ βρισκόταν ἐκεῖ κοντὰ κά­ ποιος ἄλλος πρόθυμος νὰ τὶς βοηθήσει νὰ τὸν μετακινήσουν; «Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημεί­ου;» (Μάρκ. ις΄ 3), ἔλεγαν μὲ ἀπορία ἡ μιὰ στὴν ἄλλη. Ὁ λίθος ἦταν ἕνα ἀντικειμενικὸ ἐμπό­διο, ποὺ ἔφραζε στὶς Μυροφόρες τὸν δρόμο πρὸς τὸν Χριστό. Δὲν ἦταν βέ­βαια τὸ μόνο ἐμπόδιο. Ὑπῆρχαν κι ἄλ­λα. Ἦταν ἡ κουστωδία, ἡ φρουρὰ τῶν στρατιωτῶν ποὺ εἶχαν τοποθετήσει ἐκεῖ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, πιθανὸν δὲ καὶ ἄλλα ἐμπόδια ποὺ οὔτε κὰν τὰ φαντάζονταν τὴν ὥρα ποὺ βάδιζαν μὲ βῆμα γοργὸ πρὸς τὸ μνημεῖο. ❁ ❁ ❁ Ἀλλὰ ἐμπόδια ὀρθώνονται στὴν πο­ρεία καὶ τοῦ κάθε πιστοῦ. Ἄραγε ποιὸς λίθος ὀρθώνεται στῆς δικῆς μας ζωῆς τὴν πορεία; Ἢ καλύτερα ποιοὶ λίθοι, ποιοὶ βράχοι, ποιοὶ ὀγκόλιθοι κάνουν τὴν πορεία μας πρὸς τὸν Χριστὸ πορεία μετ’ ἐμποδίων; Πρωτίστως ὀγκόλιθοι ποὺ ὀρθώνον­ ται στὴν πορεία μας πρὸς τὸν Χριστὸ μπορεῖ νὰ εἶναι τὰ διάφορα πάθη μας, τὸ πάθος τῆς φιλαργυρίας, τὸ πάθος τῆς φιληδονίας, τὸ πάθος τῆς φιλοδο­ξίας. Ἂν λόγου χάριν ἀγαπάει κάποιος τὰ χρήματα, πῶς νὰ ἀγαπήσει τὸν Χρι­στό; Ἂν ἀγαπάει τὶς ἡδονὲς τοῦ κόσμου, πῶς νὰ γίνει φιλόθεος; Ἂν ἀγαπάει τὴν ἐφήμερη δόξα, πῶς νὰ ποθήσει τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ; Ἐπίσης ὀγκόλιθοι ποὺ φράζουν τὸν δρόμο μας πρὸς τὸν Χριστὸ μπορεῖ νὰ εἶναι τὰ σύγχρονα εἴδωλα, εἴτε πρόσω­ πα εἴτε πράγματα. Ἂν δὲν πολεμοῦνται οἱ ἰδιαίτερες προτιμήσεις μας, οἱ προσ­κολλήσεις μας σὲ πρόσωπα καὶ πρά­γματα, κλέβουν τὴν ἀγάπη μας πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τὴ στρέφουν στὴν ἀγά­πη τοῦ κόσμου. Γενικῶς ὁ ἐχθρὸς διάβολος ὑψώνει ποικίλα ἀναχώματα, γιὰ νὰ ἐμποδίσει τὴν πορεία μας πρὸς τὸν Χριστό. Δὲν εἶναι πλατιὰ ἡ πύλη καὶ εὐρύχωρη ἡ ὁδός, ἀλλὰ «στενὴ ἡ πύλη» καὶ ἀνηφο­ρικὸ τὸ μονοπάτι ποὺ ὁδηγεῖ στὴ Βασι­λεία τῶν Οὐρανῶν. Τὸ κακὸ καὶ ἡ ἁμαρ­τία ἐπιτελοῦνται μὲ εὐκολία, ἀλλὰ τὸ καλὸ ἔχει τὸν κόπο του. Καταβάλλουν κοπιώδη προσπάθεια αὐτοὶ ποὺ βαδί­ζουν σὲ ἀνηφορικὸ μονοπάτι. Ἀλλὰ νὰ μὴν πτοούμαστε, ὅταν συν­ αντοῦμε ἐμπόδια στὸ δρόμο μας. Οἱ ἐκ­λεκτὲς ψυχὲς ποὺ ἀγωνίζονται μὲ πόθο, ἀπὸ κανένα ἐμπόδιο δὲν ἀναχαιτίζον­ται. Διότι τὰ προβλήματα ποὺ στὸ με­ταξὺ ἀνακύπτουν, δὲν τὰ λύνουν μὲ τὴ λογική, ἀλλὰ μὲ τὴ θερμότητα τῆς πίστε­ώς τους καὶ μὲ τὸ πύρωμα τῆς καρδιᾶς τους. Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη δὲν ἀναχαιτίζε­ται ἀπὸ τὰ ἐμπόδια. Οἱ μυροφόρες γυναῖκες ἀγαποῦσαν μὲ πόθο τὸν Κύριο καὶ δὲν ἀναχαιτίστηκαν ἀπὸ κανένα ἐμ­πόδιο. Δὲν ἄφησαν τὴ σκέψη τους νὰ θολώσει, δὲν ἔψαξαν νὰ βροῦν ἀνθρώ­πινες λύσεις, ἐμπιστεύθηκαν ἐξ ὁλοκλή­ρου τὸν ἅγιο Θεό, ὅτι θὰ δώσει Ἐκεῖνος τὴ λύση.Καὶ ἔδωσε πραγματικὰ λύση ποὺ ξε­περνοῦσε κάθε φαντασία! Ὅταν ἔφθα­σαν στὸν Τάφο, βρῆκαν τὰ πάντα ἀλ­λαγμένα: ὁ λίθος ἀποκυλισμένος! ἄγγε­λοι νὰ τοὺς διαμηνύουν τὴν Ἀνάσταση!Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος τοὺς ἐμφανίστηκε,καὶ ἔτσι πρῶτες αὐτὲς Τὸν εἶδαν ἀνα­στάντα! Πρῶτες αὐτὲς ἄκουσαν τὴ γλυ­κύτατη φωνή του: «χαίρετε»! Πρῶτες αὐτὲς ἔγιναν εὐαγγελίστριες τῆς Ἀνα­στάσεως, «ἀπόστολοι τῶν Ἀποστόλων καὶ εὐαγγελίστριαι τῶν Εὐαγγελιστῶν»! ❁ ❁ ❁ Ποιὸς θὰ ἀποκυλίσει τὸν λίθο ποὺ ὀρ­θώνεται καὶ στῆς δικῆς μας ζωῆς τὴν πορεία; Ἂς ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στὴν ἀγαθὴ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ! Ὁ ἅγιος Θεὸς θὰ στείλει καὶ γιὰ μᾶς ἄγγελο νὰ ἀποκυ­λίσει τὸν λίθο ποὺ φράζει τὸ δρόμο μας. Ἀρκεῖ νὰ ἀγαποῦμε μὲ πόθο τὸν Κύριο, ὅπως οἱ μυροφόρες γυναῖκες. Τὴν ἀ­πάντηση στὰ ἀνθρωπίνως ἄλυτα προ­βλήματά μας τὴ δίνει πάντοτε ὁ Θεός! Ο ΣΩΤΗΡ2044

22 Απριλίου, 2018

Κυριακή των Μυροφόρων – Γιατί στὶς μυροφόρες τὸ πρῶτο «Χριστὸς ἀνέστη» ;


(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

«Ὁ δέ λέγει αὐταῖς- Μή ἐκθαμβεῖσθε- Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον ἠγέρθη, οὐκ ἐστίν ὧδε...» (Μάρκ. 16, 6)

Ἐξακολουθοῦμε, ἀγαπητοί μου, νά ἑορτάζουμε τό μέγα, τό κοσμοσωτήριο γεγονός τῆς ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Οἱ περισσότεροι ὕμνοι ποῦ ψάλλονται τήν περίοδο αὐτή ὡς θέμα ἔχουν τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλα καί αὐτή ἡ θεία λειτουργία, ποὺ γίνεται τίς Κυριακές αὐτές τοῦ Πεντηκοσταρίου, διαφέρει ἀπό τή θεία λειτουργία τοῦ ὑπολοίπου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους• διότι ἀμέσως μετά τό «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία...» δέν λέμε ἀμέσως τά εἰρηνικά, δέν λέμε τίς αἰτήσεις «Ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν...», ἄλλα ὁ ἱερεύς θυμιάζει τήν ἁγία τράπεζα ἀπ' ὅλες τίς πλευρές καθώς καί ὅλο τό ναό καί ψάλλει μαζί μέ τούς ψάλτες κατ' ἐπανάληψιν, δέκα φορές, τό «Χριστός ἀνέστη».

Τό «Χριστός ἀνέστη» ἀκούγεται ὅλες τίς Κυριακές ἀλλὰ καί ὅλες τίς ἡμέρες μέχρι τῆς Ἀναλήψεως. Τό «Χριστός ἀνέστη» εἶναι, ἀδελφοί μου ὁ γλυκύτερος χαιρετισμός, χαιρετισμός ποὺ μεταφέρει ἀπό στόμα σέ στόμα, ἀπό γενεά σέ γενεά τό μέγα μήνυμα, τήν πιό χαρμόσυνη εἴδηση, ὅτι ὁ Κύριος νίκησε τό θάνατο. Χιλιάδες φορές - ἀμέτρητες ἀκούστηκε, καί ἀκούγεται, καί θά ἐξακολούθηση ν' ἀκούγεται τό «Χριστός ἀνέστη». Ἄλλα πότε ἐλέχθη γιά πρώτη φορά; ποιά αὐτιά τό πρωτοάκουσαν; ποιός εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἄκουσε γιά πρώτη φορά τό «Χριστός ἀνέστη»;

Ὅπως τή γέννηση τοῦ Χριστοῦ δέν τήν ἔμαθαν πρῶτοι οἱ μεγάλοι καί ἰσχυροί καί πλούσιοι, ἀλλά οἱ ταπεινοί καί φτωχοί βοσκοί ποὺ ἔβοσκαν τά ποίμνια τους στά βοσκοτόπια τῆς Βηθλεέμ, ἔτσι καί τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τό γεγονός ὅτι ὁ Ἰησοῦς σύντριψε τίς πύλες τοῦ ἅδου, δέν τό ἄκουσαν πρῶτοι οἱ ἐπιφανεῖς καί ἀξιωματοῦχοι, δέν τό ἄκουσαν οἱ ἰσχυροί ἄνδρες, δέν τό ἄκουσαν οὔτε καί αὐτοί οἱ μαθηταί τοῦ Χριστοῦ• τό μήνυμα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου τό ἄκουσαν πρῶτες ἀπ' ὅλους οἱ γυναῖκες, οἱ μυροφόρες γυναῖκες• καί πρός τιμήν αὐτῶν τῶν γυναικῶν εἶναι ἀφιερωμένη ἡ σημερινή Κυριακή, τρίτη Κυριακή ἀπό τό Πάσχα.

Ἀλλὰ γιατί τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τό ἄκουσαν πρῶτες ἀπ' ὅλους οἱ μυροφόρες; Γιατί ἡ πρώτη ἐμφάνισης τοῦ ἀναστάντος Κυρίου νά γίνει σ' αὐτές; Μήπως ὁ Χριστός στήν περίπτωση αὐτή ἐνήργησε μεροληπτικῶς;

Μεροληπτικῶς σέ καμία στιγμή τῆς ζωῆς του δέν συμπεριφέρθηκε ὁ Κύριος. Ἦταν δίκαιος• καί συνεπῶς, ἐάν τώρα ὄχι οἱ ἄντρες, ὄχι οἱ ἀπόστολοι, ὄχι ὁ Πέτρος καί ὁ Ἰωάννης, ἀλλά οἱ γυναῖκες ἄκουσαν τό χαρμόσυνο μήνυμα, ὑπάρχει λόγος• λόγος ὄχι κάποιας ἰδιαιτέρας συμπαθείας, ἀλλά λόγος δικαιοσύνης. Ὁ Χριστός ἀγαπᾶ ὅλα τά παιδιά του καί ἀμείβει τό καθένα χωρίς νά μεροληπτεῖ εἰς βάρος ἄλλου. Ἄκουσαν πρῶτες οἱ μυροφόρες γυναῖκες τό «Χριστός ἀνέστη», διότι τούς ἄξιζε πράγματι νά τό ἀκούσουν. καί τούς ἄξιζε, διότι αὐτές ἔδειξαν ἀρετές ποὺ δέν ἔδειξαν οὔτε οἱ μαθηταί τοῦ Κυρίου. Ποιές ἀρετές ἔδειξαν;

Ἀπό τήν πρώτη μέρα ποὺ γνώρισαν τόν Κύριο στή Γαλιλαία, ἔγιναν πιστές μαθήτριές του, τόν ἀκολουθοῦσαν καί δαπανοῦσαν ἀπό τά ὑπάρχοντά τους γιά τή συντήρηση ἐκείνου καθώς καί τοῦ ὁμίλου τῶν μαθητῶν του• «ὅτε ἦν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ ἠκολούθουν αὐτῷ» (Μάρκ. 15,41) καί «διηκόνουν αὐτῷ ἐκ τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς» (Λουκ. 8,3). καί μόνο τότε;

Τήν ὥρα τῆς θυσίας του, ἐνῶ ὅλοι εἶχαν ἐγκαταλείψει τόν Κύριο, ἐνῶ ὁ μέν Ἰούδας τόν πρόδωσε γιά τριάκοντα ἀργύρια, ἐνῶ ὁ Πέτρος τόν ἀρνήθηκε ἐμπρός σέ μία ὑπηρέτρια καί μάλιστα μέ ὅρκο, ἐνῶ οἱ ἄλλοι μαθηταί πλήν τοῦ Ἰωάννου «πάντες ἀφέντες αὐτόν ἔφυγαν» (Ματθ. 26,56), ἐνῶ ὅλοι ὅσους εἶχε εὐεργετήσει καθ' ὅλο τό διάστημα τῆς δημοσίας δράσεώς του πῆγαν καί ἑνώθηκαν μαζί μέ τούς ἐχθρούς καί φώναζαν «Ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν» (Ἰωάν. 19,15), μέσα στή γενική αὐτή ἐγκατάλειψη οἱ μυροφόρες ἔμειναν πιστές καί ἀφοσιωμένες στόν Κύριο. Ἔμειναν κοντά στόν Διδάσκαλο, ζώντας τό δράμα ἀπό ἀπόσταση τόση ὅση τούς ἐπέτρεπαν οἱ συνθῆκες. οὔτε ἕνα λεπτό δέν ἀποχωρίσθηκαν ἀπό αὐτόν.

«Ἦσαν δέ ἐκεῖ καί γυναῖκες πολλαί ἀπό μακρόθεν θεωροῦσαι, αἵτινες ἠκολούθησαν τῷ Ἰησοῦ ἀπό τῆς Γαλιλαίας διακονοῦσαι αὐτῷ• ἐν αἷς ἦν Μαρία ἡ Μαγδαληνή, καί Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καί Ἰωσῆ μήτηρ, καί ἡ μήτηρ τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου» (Ματθ. 27,55-56) «καί Σαλώμη, αἵ...καί διηκόνουν αὐτῷ, καί ἄλλαι πολλαί αἱ συναναβᾶσαι αὐτῷ εἰς Ἱεροσόλυμα» (Μαρκ. 15,40-41). Βρῆκαν τό ψυχικό σθένος νά μείνουν ἐκεῖ, στό Γολγοθᾶ.

Εἶδαν τό φρικτό θέαμα. Ἄκουσαν ὅλους τοὺς λόγους, ποὺ εἶπε ὁ Χριστός ἐπάνω στό σταυρό, ἄκουσαν καί τό «Τετέλεσται» (Ἰωάν. 19,30).

Ἀλλὰ καί μετά τό θάνατό του δέν ἀναχώρησαν. Ἔμειναν θρηνώντας κοντά στό σταυρό. Καί μόλις παρουσιάστηκε ὁ Ἰωσήφ ὁ ἀπό Ἀριμαθαίας καί ὁ Νικόδημος μέ τήν ἄδεια τοῦ ἐνταφιασμοῦ, αὐτές ἔτρεξαν, τούς βοήθησαν, τούς συνόδευσαν στό μνημεῖο, καί δεν ἔφυγαν ἀπό 'κεῖ παρά μόνο ὅταν ὁ ἥλιος τῆς δραματικωτέρας αὐτῆς ἡμέρας ἔριξε πάνω στή γῆ τίς τελευταῖες του ἀκτῖνες.

Τήν ἀγάπη τους ὅμως, τήν ἀνδρεία τους, τή μεγάλη ψυχή τους τήν ἔδειξαν κατ' ἐξοχήν τη νύχτα τῆς Ἀναστάσεως, «τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων» (Λουκ. 24,1). Τότε, ἐνῶ ἤξεραν ὅτι τό μνῆμα εἶναι σφραγισμένο, ὅτι λίθος μεγάλος καί βαρύς φράζει τήν εἴσοδό του, ὅτι ἔνοπλοι Ρωμαῖοι στρατιῶτες φρουροῦν τόν τάφο κ' ἔχουν ἐντολή νά χτυπήσουν καθένα ποὺ θά τολμοῦσε νά πλησίαση ἐκεῖ, ἐν τούτοις οἱ μυροφόρες γυναῖκες «λίαν πρωί» (Μάρκ. 16,2), «ὄρθρου βαθέος» (Λουκ. 24,1), πρίν ἀκόμη ἀνατείλει ὁ ἥλιος, ξεκινοῦν νά ἔρθουν στό μνῆμα φέρνοντας μαζί τους ἀρώματα, τά ὁποῖα εἶχαν ἑτοιμάσει, γιά νά μυρώσουν τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Κανένας φόβος καί καμιά δυσκολία δέν στάθηκαν ἱκανά νά τίς ἐμποδίσουν. Τό μόνο ποὺ τίς ἀπασχολοῦσε ἦταν, πῶς θ' ἀποκυλίσουν τόν τεράστιο καί ἀσήκωτο ἐκεῖνο λίθο ἀπό τό ἄνοιγμα τοῦ μνημείου.

Μία τέτοια ἀγάπη, μία τέτοια ἀφοσίωση, μία τέτοια ἀνδρεία ἦταν δυνατόν νά μή δεῖ, νά μήν ἐκτιμήσει, νά μή βραβεύσει ὁ Κύριος; Ἀμοιβή λοιπόν τῆς ἀγάπης τους ἦταν τό ὅτι πρῶτες αὐτές ἄκουσαν τή μεγάλη εἴδηση, τό ἄγγελμα τῆς Ἀναστάσεως, τό «Χριστός ἀνέστη», ἀπό ἄγγελο Κυρίου. Καί ἐν συνεχείᾳ, ὅτι πρῶτες αὐτές βλέπουν τόν ἀναστάντα Κύριο καί παίρνουν ἐντολή, νά μεταδώσουν τό μήνυμα αὐτό στούς μαθητὰς καί στίς ἄλλες μαθήτριες.

Κ' ἐμεῖς σήμερα, ἀγαπητοί μου, ποὺ ἑορτάζουμε τή μνήμη τῶν ἁγίων μυροφόρων γυναικῶν, ἄντρες καί γυναῖκες ἄς μιμηθοῦμε τῶν μυροφόρων τίς ἀρετές, ἰδίως τήν ἀγάπη ποὺ εἶχαν στόν Κύριο.

Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι καί μέχρι σήμερα οἱ γυναῖκες ἀγαποῦν τό Θεό περισσότερο ἀπό τούς ἄντρες. Αὐτές ἐκκλησιάζονται περισσότερο. Αὐτές ἔρχονται στούς ναούς «ὄρθρου βαθέος». Αὐτές μελετοῦν τό Εὐαγγέλιο καί ἄλλα ἐκκλησιαστικά βιβλία. Αὐτές τρέχουν στό κήρυγμα, ὅπου ἀκούγεται λόγος Θεοῦ. Αὐτές εἶναι προθυμότερες στήν ἄσκηση τῆς φιλανθρωπίας καί ἐλεημοσύνης. Αὐτές... Ὦ, πόσα δέν ὀφείλει ἤ Ἐκκλησία στίς γυναῖκες τίς θερμές!

Σήμερα ὅμως, στούς χρόνους αὐτούς τῆς ἀπιστίας καί τῆς διαφθορᾶς, καί οἱ γυναῖκες ἀρχίζουν νά κλονίζονται, νά χάνουν τό ἄρωμα τῆς πίστεως καί τῆς εὐσεβείας. Οἱ πειρασμοί εἶναι μεγάλοι. Τά κακά παραδείγματα, τά θέατρα, οἱ κινηματογράφοι, τά αἰσχρά περιοδικά, ἡ μόδα, ὅλα μαζί σπρώχνουν τή γυναίκα νά λησμονήσει τόν προορισμό της, τήν ἀποστολή της, νά προδώσει τήν πίστη καί τήν ἠθική.

Ἄλλ' ὄχι! Οἱ γυναῖκες, ὅσες τουλάχιστον κατοικοῦν στή γωνία αὐτή τῆς γῆς, ἄς μή παρασύρονται ἀπό τά ἀπατηλά συνθήματα, ἄς μή θαμπώνονται ἀπό φανταχτερές εἰκόνες καί ἄλλα εἴδωλα, ἄς κλείσουν τά αὐτιά στίς εἰσηγήσεις τοῦ ὄφεως. Ἄς μή μιμηθοῦν τήν Εὔα, ποὺ ἄκουσε τή συμβουλή τοῦ ἑωσφόρου καί ἀπολεσθεῖ• ἄς μιμηθοῦν τίς μυροφόρες, τίς ἅγιες ποὺ ἀγάπησαν τόν Κύριον. Νά εἶσθε δέ βέβαιοι, ὅτι τότε θά ἔχουν καί στήν παροῦσα ζωή τήν εὐλογία τοῦ Κυρίου καί θ' ἀξιωθοῦν καί αὐτές ὡς μυροφόρες τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος-

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ζωοδόχου Πηγῆς Δάφνης - Ἀθηνῶν τὴν 5-5-1957.

πηγη: http://aktines.blogspot.gr