Ὁ Ὅσιος Σισώης στὸν τάφο τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου

Ἄγνωστος συγγραφεύς

Ὁ Ὅσιος ἐπεσκέφθη κάποτε τὸν τάφο τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Ὅταν στάθηκε μπροστὰ καὶ ἀναλογίσθηκε τὸ μεγαλεῖο, στὸ ὁποῖο ἔζησε ὁ ἐνδοξώτατος αὐτὸς βασιλιὰς τῶν Ἑλλήνων, τὴν δόξα ποὺ ἀπέκτησε μὲ τὰ κατορθώματά του στοὺς πολέμους, ποὺ τὸν ἔκαμαν ἥρωα καὶ κατακτητὴ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἔφριξε μὲ τὴν σκέψη, πόσο ἄστατη εἶναι ἡ ζωὴ καὶ πόσο πρόσκαιρη ἡ δόξα. Ἔκλαψε καὶ θρήνησε γιὰ τὴ ματαιότητα ὅλης αὐτῆς μιᾶς προσπάθειας ποὺ κατέλαβε ὅλη του τὴν ζωή καὶ ποὺ δὲν τοῦ προσέφερε κανένα καλὸ στὴν ψυχή του.

Οἱ μαθητὲς τοῦ ἀββᾶ Σισώη ζωγράφισαν τὴν εἰκόνα τοῦ πνευματικοῦ τους πατέρα κοντὰ στὸν τάφο καὶ ἔγραψαν καὶ τὸ ἑξῆς ἐπίγραμμα:

Ὁρῶν σε τάφε, δειλιῶ σου τὴν θέαν καὶ καρδιοστάλακτον δάκρυ χέω, χρέος τὸ κοινόφλητον εἰς νοῦν λαμβάνων, πῶς οὖν μέλλω διελθεῖν πέρας τοιοῦτον; Αἴ, αἴ, θάνατε, τίς δύναται φυγεῖν σε;

Βλέποντάς σε, τάφε, δειλιάζω στὴ θεωρία σου, καὶ χύνω δάκρυα ἀπὸ τὴν καρδιά μου, φέροντας στὸ νοῦ μου τὸ χρέος ποὺ τοῦ ὀφείλουμε ὅλοι (δηλαδὴ τὸν θάνατον). Πῶς καὶ ἐγὼ μέλλω νὰ διαβῶ τέτοιο τέλος; Αἴ, αἴ, θάνατε, ποιὸς μπορεῖ νὰ σοῦ ξεφύγῃ;

https://agiazoni.gr/%e1%bd%81-%e1%bd%85%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%b9%cf%83%cf%8e%ce%b7%cf%82-%cf%83%cf%84%e1%bd%b8%ce%bd-%cf%84%ce%ac%cf%86%ce%bf-%cf%84%ce%bf%e1%bf%a6-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%bf%cf%85/

ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ''ΑΛΛΟ '' ΚΟΣΜΟ

Ναί! Δὲν ὑπάρχει μόνο ὁ κόσμος αὐτὸς στὸν ὁποῖο ζοῦμε τώρα. Ὑπάρχει καὶ ὁ «ἄλλος» κόσμος. Δὲν εἶναι μόνο ὁ κόσμος τῆς γῆς. Εἶναι καὶ ὁ κόσμος τοῦ οὐρανοῦ. Δὲν εἶναι μόνο ὁ αἰσθητός, ὁ ὁρατὸς κόσμος. Εἶναι καὶ ὁ ὑπεραισθητός, ὁ ἀόρατος πνευματικὸς κόσμος. Δὲν τὸ παραδέχονται ὅλοι αὐτό. Δὲν τὸ πιστεύουν. Ἴσως κάποιοι καὶ νὰ εἰρωνεύονται ἐκείνους ποὺ ζοῦν μὲ πίστη στὴν πέραν τοῦ τάφου ζωή, στὴν ὑπεραισθητὴ πραγματικότητα, τὴν ὁποία μᾶς παρουσιάζει ζωντανὴ καὶ βέβαιη ἡ Πίστη μας. Τί θὰ γίνει ὅμως ὅταν κλείσουν τὰ μάτια τους; Τί θὰ ποῦν τότε, ὅταν θὰ πέσει ἡ αὐλαία στὸ θέατρο αὐτοῦ τοῦ κόσμου; Πῶς θὰ ἀντιδράσουν ὅταν γίνει ἡ κρίση τοῦ Θεοῦ καὶ ἀρχίσει ἡ μετὰ τὸ τέλος τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου κατάσταση τῆς οὐρανίου Βασιλείας τοῦ Θεοῦ; Τί ἔκπληξη θὰ δοκιμάσουν ὅταν ἀντικρίσουν ἐκεῖ ὡς ἀδιάσειστες πλέον πραγματικότητες ἐκεῖνα ποὺ εἰρωνεύονταν καὶ θεωροῦσαν πλάσματα τῆς φαντασίας τῶν θρησκόληπτων τάχα ἀνθρώπων; Τὴν τραγικὴ κατάσταση στὴν ὁποία θὰ βρεθοῦν οἱ ἄπιστοι τοῦ παρόντος κόσμου μετὰ τὸν θάνατο καὶ τὴν κρίση τοῦ Θεοῦ, μᾶς τὴν περιγράφει ἡ Ἁγία Γραφὴ στὸ βιβλίο τῆς Σοφίας Σολομῶντος (ε΄ 114). Θὰ τοὺς καταλάβει τότε μεγάλη ταραχὴ καὶ φόβος τρομερός, θὰ μείνουν ἐκστατικοὶ καὶ κατάπληκτοι καὶ μὲ στεναγμοὺς θὰ ἀναγνωρίσουν τὴν ἀφροσύνη τους. Θὰ παραδεχθοῦν ὅτι πλανήθηκαν «ἀπὸ ὁδοῦ ἀληθείας», ὅτι ἀπόλαυσαν τοὺς δρόμους τῆς παρανομίας καὶ τῆς ἀπωλείας, «τὴν δὲ ὁδὸν Κυρίου», τὸν ἀσφαλὴ δρόμο τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου δὲν τὸν γνώρισαν. «Τί ὠφέλησεν ἡμᾶς ἡ ὑπερηφανία;»,  θὰ διερωτηθοῦν. Ποιὰ εὐτυχία μᾶς ἐξασφάλισε ὁ πλοῦτος, ποὺ μὲ ἀλαζονεία καὶ ἔπαρση κατακτήσαμε; «Παρῆλθε ἐκεῖνα πάντα ὡς σκιὰ καὶ ὡς ἀγγελία παρατρέχουσα». Ὅλα ὅσα ἀπολαύσαμε στὸν ἐπίγειο βίο μας χάθηκαν ὅπως ἡ σκιὰ καὶ σὰν ἀγγελία εἰδήσεως ποὺ ἀκούγεται καὶ ἀμέσως φεύγει καὶ λησμονεῖται. Χρησιμοποιεῖ ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ ἄλλες παρομοιώσεις γιὰ νὰ δείξει τὴν ἀπατηλὴ ματαιότητα τοῦ ἐπίγειου βίου τῶν ἀπίστων. Πέρασε ἡ ζωή μας, μᾶς λέει ὅτι θὰ ποῦν, ὅπως τὸ πλοῖο ποὺ διασχίζει τὴν τρικυμισμένη θάλασσα καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο χάνονται τὰ ἴχνη του καὶ σβήνει ἡ αὐλακιὰ ποὺ ἄνοιξε στὰ νερὰ μὲ τὴν καρίνα του. Πέρασε σὰν τὸ πουλὶ ποὺ διασχίζει τὸν ἀέρα, χωρὶς ὅμως νὰ ἀφήνει «τεκμήριον πορείας» καὶ «σημεῖον ἐπιβάσεως». Δὲν διακρίνεται πιὰ ἡ τροχιὰ ποὺ διέγραψε, τὸ σημεῖο ἀπὸ τὸ ὁποῖο πέρασε κτυπώντας τὰ φτερά του. Πέρασε ἡ ζωὴ ὅπως τὸ βέλος, ποὺ ὅταν ἐκτοξευθεῖ, διασχίζει γρήγορα τὸν ἀέρα, ὁ ὁποῖος ὅμως ἀμέσως ἐπανέρχεται στὴ θέση του, ὥστε νὰ μὴ γνωρίζει κανεὶς ἀπὸ ποῦ πέρασε τὸ βέλος. «Οὕτως καὶ ἡμεῖς γεννηθέντες ἐξελίπομεν». Ἔτσι καὶ μεῖς. Μόλις γεννηθήκαμε καὶ φανήκαμε πάνω στὴ γῆ, ἐξαφανισθήκαμε ἀπὸ αὐτήν. Σὰν τὴ σκιὰ ἡ ζωή μας, σὰν τὴν εἴδηση ποὺ λησμονεῖται, σὰν τὸ καράβι, σὰν τὸ πουλί, σὰν τὸ βέλος ποὺ δὲν ἀφήνουν ἴχνη πίσω τους. Ἔφυγε, ἔσβησε ἡ ζωή μας χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε. Σὰν νὰ ἦταν μιὰ στιγμή. Ἀπὸ τὰ χρόνια ἀκόμη τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὁ αἰώνιος λόγος τοῦ Θεοῦ μᾶς πληροφορεῖ γιὰ τὴν παγκόσμια Κρίση, γιὰ τὸ μεγάλο δόγμα τῆς Πίστεώς μας ὅτι θὰ ἔλθει ἡ ὥρα, ἡ ἔσχατη ὥρα, ποὺ ὁ Θεὸς ὡς δίκαιος καὶ ἀδέκαστος Κριτὴς θὰ κρίνει τὸν κόσμο, θὰ κρίνει τὶς πράξεις τῶν ἀνθρώπων καὶ θὰ ἀποδώσει «ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ». Καὶ τότε θὰ πορευθοῦν οἱ ἄνθρωποι στὴν αἰώνια ζωὴ ἢ τὴν αἰώνια καταδίκη. Μπροστὰ σ’ αὐτὴ τὴν αἰωνιότητα τῆς μελλούσης ζωῆς ὅλα τὰ παρόντα εἶναι τόσο πρόσκαιρα καὶ μηδαμινά, ὥστε μοιάζουν σὰν κάτι τὸ ἐλάχιστο, ἕνα τίποτε, μιὰ στιγμή. Ἀπὸ αὐτὴν ὅμως τὴ «στιγμὴ» ἐξαρτᾶται ὅλη ἡ πορεία μας στὴν αἰωνιότητα. Μὴ φθάσουμε τότε ποὺ θὰ ἔχει ἀποδειχθεῖ ἡ ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων, νὰ διαπιστώσουμε μὲ ἀνέκφραστη θλίψη: Πέρασε σὰν μιὰ στιγμὴ ἡ ζωή μας καὶ «ἀρετῆς μὲν σημεῖον οὐδὲν ἔσχομεν δεῖξαι, ἐν δὲ τῇ κακίᾳ ἡμῶν κατεδαπανήθημεν». Τί πάθαμε! Πέρασαν ὅλα τόσο σύντομα καὶ δὲν κάναμε τίποτε ποὺ νὰ μπορεῖ τώρα νὰ μᾶς βοηθήσει. Καμιὰ ἀρετὴ δὲν ἀποκτήσαμε, ὥστε νὰ τὴν παρουσιάσουμε τώρα· καταξοδέψαμε δὲ τὸν ἑαυτό μας στὴν κακία καὶ στὴν πονηρία μας. Ναί! Πῆγε χαμένη ἡ ζωή μας, γιατὶ ὅσα ἐλπίζουν οἱ ἀσεβεῖς μοιάζουν μὲ τὸ χνούδι μερικῶν σπόρων καὶ καρπῶν ποὺ τὸ παρασύρει ὁ ἀέρας, καὶ σὰν τὴ λεπτὴ πάχνη ποὺ τὴ διασκορπίζει ἡ θύελλα, καὶ σὰν τὸν καπνὸ ποὺ διαλύεται ἀμέσως ἀπὸ τὸν ἄνεμο, καὶ σὰν τὴν ἀνάμνηση κάποιου ποὺ γιὰ μιὰ μόνο μέρα τὸν φιλοξενήσαμε καὶ σύντομα κατόπιν τὸν ξεχάσαμε σὰν ξένο διαβάτη. Ποιὸς ἔχει τὴν πνευματικὴ εὐφυΐα νὰ καταλάβει ἀπὸ τὴ ζωὴ αὐτὴ ὅλα ἐκεῖνα, πού, ἂν τὰ καταλάβει στὴν ἄλλη ζωή, δὲν θὰ ἔχει τίποτε νὰ ὠφεληθεῖ; Ποιὸς θὰ σκεφθεῖ συνετὰ καὶ θὰ ἀκούσει τὴ φωνὴ ἐκείνων ποὺ ἀπὸ τὸν ἄλλο κόσμο μᾶς μιλοῦν μὲ λόγους συγκλονιστικούς, καθὼς συνειδητοποιοῦν τὸ μεγάλο λάθος, τὸ μέγιστο ὅλων, ποὺ ὅμως τότε δὲν διορθώνεται; Ὅσο ἔχουμε καιρό, ὅσο ζοῦμε τὴ σύντομη ζωή μας πάνω στὴ γῆ, ἂς ἀκούσουμε τὸν θεόπνευστο λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ποὺ μᾶς καλεῖ νὰ μετανοοῦμε γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ νὰ ἐργαζόμαστε τὴν ἀρετή. Ὅσο ἔχουμε καιρό...ΟΣΩΤΗΡ2158

Ματαιότητα

Ἀρχιμ. Ἐφραίμ Μιλτιάδου, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων Σπάρτης

Πάντοτε οἱ ἄνθρωποι καὶ περισσότερο στὶς μέρες μας κάνουν ὄνειρα καὶ σχέδια γιὰ τὸ μέλλον. Καθορίζουν τὰ πάντα μὲ κάθε λεπτομέρεια χωρὶς νὰ ὑπολογίζουν τὸν Θεὸ στὴ ζωή τους ἤ τὴν ἀνατροπὴ τῶν σχεδίων τους, ἀπὸ ἄλλους ἀσύμμετρους παράγοντες. Ὅλη μας ἡ φροντίδα, ὅλες μας οἱ ἐλπίδες στηρίζονται στὸ ὑλικὸ κομμάτι τῆς ζωῆς μας. Σὰν νὰ μὴν ὑπάρχουν ἄλλα προβλήματα νὰ ἀσχοληθοῦμε. Ἐρχόμαστε στὴν πραγματικότητα, ὅταν ἔρχεται ἡ δοκιμασία καὶ τότε βλέπουμε τὴν ἀλήθεια. Σὲ ἕνα πολὺ ὡραῖο λόγο του ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος μᾶς καθηλώνει στὴν πραγματικότητα: «ἐκεῖνος ποὺ χθὲς μεταφερόταν μὲ ὄχημα, σήμερα μπορεῖ νὰ βρίσκεται στὴ φυλακή. Ἐκεῖνος ποὺ χθὲς δεχόταν τὶς περιποιήσεις τῶν κολάκων σήμερα ἀπὸ τοὺς ἴδιους ἀνθρώπους ὑποφέρει. Ἐκεῖνος ποὺ χθὲς μοσχομύριζε ἀπὸ ἀρώματα, εἶναι λουσμένος μὲ αἷμα. Ἐκεῖνος ποὺ ἦταν ξαπλωμένος σὲ μαλακὸ στρῶμα, εἶναι πεταμένος πάνω σὲ σκληρὸ ἔδαφος (ἐννοεῖ τὸν πόλεμο). Ἐκεῖνος ποὺ ἐξυπηρετεῖτο ἀπ’ ὅλους, περιφρονεῖται ἀπὸ ὅλους. Γνωρίζομε ὅτι ἡ παροῦσα ζωὴ δὲν ἀξίζει τίποτε, ἀλλὰ μοιάζει μὲ ἀνοιξιάτικα λουλούδια καὶ ἀδρανεῖς σκιές καὶ εἶναι ἀπατηλὴ ὅπως τὰ ὄνειρα· ἐνῶ τὰ ἀληθινὰ πράγματα καὶ τὰ πάγια καὶ ἀμετακίνητα εἶναι ἐκεῖνα ποὺ θὰ μᾶς ἀκολουθήσουν μετὰ τὴν ἀποδημία μας ἀπὸ αὐτὴ τὴ ζωή». 

 Ἡ ζωή μας εἶναι μία θεατρικὴ παράσταση ποὺ λαμβάνει τέλος. Ποτὲ δὲν παραμένει κάτι μόνιμο. Οἱ ἐποχὲς τοῦ χρόνου διαδέχονται ἡ μία τὴν ἄλλη. «Ματαιότης ματαιοτήτων, τὰ πάντα ματαιότης» (Ἐκκλ. 1, 1). Αὐτὰ πρέπει νὰ μᾶς βάλουν σὲ μεγάλο προβληματισμό. Νὰ ἀξιολογήσομε σωστὰ ποιὰ πράγματα ἀξίζουν σὲ αὐτὴ τὴ ζωὴ καὶ κατόπιν νὰ δοῦμε καὶ τὴν προοπτική τους ἀπέναντι στὴν αἰωνιότητα. Ὁ δικός μας μεγάλος διηγηματογράφος Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης μᾶς λέει ξεκάθαρα ὅτι «εἶναι ἀνόητος ὅποιος περιμένει εὐτυχία σὲ αὐτὴ τὴ ζωή». Πρακτικὰ βλέπουμε καὶ ζοῦμε τὴν ἀβεβαιότητα τῆς ζωῆς τὴ μετάθεση τῆς «εὐτυχίας» ἀπὸ τὸ ἕνα λεπτὸ στὸ ἄλλο λεπτό. Αὐτό προκαλεῖ μεγάλη ἀνασφάλεια στὸν ἄνθρωπο, συνεχὲς ἄγχος καὶ στὸ βάθος στενοχώρια, γιατί δὲν ὑπάρχει τίποτα σίγουρο. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ κάνει πνευματικὴ ζωὴ ὅλα αὐτὰ τὰ ξεπερνάει, γιατί βιώνει καθημερινὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸ θάνατο στὴ σωστή τους διάσταση. Γνωρίζει βαθιὰ, ἐσωτερικὰ μέσα του ὅτι τὸ μέλλον εἶναι ἄγνωστο, ἡ ἀνθρώπινη φύση ἀσθενής, ἡ προαίρεση νωθρή, ἡ ἁμαρτία εὔκολα διαπράττεται, οἱ παγίδες πολλές. Ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος μᾶς λέει ἁπλὰ καὶ σοφὰ ὅτι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ὅλα αὐτὰ δὲν τὰ βλέπει πνευματικὰ εἶναι σὰν νὰ δέρνει τὸν ἀέρα, τρέχει χωρὶς σκοπό καὶ σὰ νὰ λιχνίζει τὴ φωτιά. 

 Στὸ σημερινὸ κόσμο, μολονότι ἔχουμε ἴσως πλήρη συναίσθηση τῆς πνευματικῆς κενότητας τῶν ὑλικῶν ἐπιτευγμάτων, χρειαζόμαστε ἐν τούτοις πράγματα νὰ μᾶς ὑπενθυμίζουν ὅτι ἡ πληρότητα δὲν ἔχει νὰ κάνει μὲ τὰ ἀποκτήματα. Σίγουρα οἱ ἄνθρωποι δοκιμάζουν τὶς πιὸ ἀλλόκοτες ἐπιλογές, προκειμένου νὰ βροῦν πληρότητα καί καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες ἀλκοόλ. Ναρκώνουν τὸν ἑαυτό τους, γιὰ νὰ ξεχάσουν. Ἀλλάζουν τὸ σῶμα τους προκειμένου νὰ ἐπιτύχουν ἕνα αὐθαίρετο κριτήριο ὀμορφιᾶς. Δουλεύουν ὁλόκληρη τὴ ζωή τους γιὰ νὰ φτάσουν στὸ ἀπόγειο τῆς ἐπιτυχίας, καὶ νὰ τή δοῦν τελικὰ νὰ κυλάει ἄσπλαχνα μέσα ἀπὸ τὰ χέρια τους μέσα σὲ ἕνα λεπτό. 

Ἀλλὰ οἱ περισσότεροι εὐαίσθητοι ἄνθρωποι ξέρουν ὅτι δὲν ὑπάρχουν εὔκολοι δρόμοι πρὸς τὴ μακροπρόθεσμη εὐτυχία. Ἄν ρίξεις τὸ βάρος σὲ ἐφήμερες ἀπολαύσεις, μόνο ἐφήμερη ἱκανοποίηση θὰ βρεῖς. Ὅ,τι δίνεις, παίρνεις· σήμερα ἐδῶ, αὔριο φευγάτος. Προσδιορίζουμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας χρόνια πολλὰ τῆς ζωῆς, χωρὶς νὰ ὑπολογίζουμε τὸν Ξενοδόχο ποὺ εἶναι ὁ Χριστός. Γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ προβληματιστοῦμε σοβαρὰ γιὰ νὰ μὴν βρεθοῦμε σὲ ἀδιέξοδα πού μᾶς ὁδηγοῦν στὴν ἀπελπισία. 

 Ἡ πνευματικὴ ἐπένδυση θὰ μᾶς ἀσφαλίσει ἀπὸ τὴ μεταβολὴ τῶν ὑλικῶν πραγμάτων καὶ θὰ μᾶς ἐπιφέρει κέρδη ἀμύθητα καὶ αἰώνια. Σὲ αὐτὴν τὴν ἐπένδυση δὲν μπορεῖ κανένας νὰ τά ἁρπάξει ἤ νά τά ὑποτιμήσει, ὅπως γίνεται στὸν οἰκονομικὸ τομέα. Οἱ ἀγοραστικὲς ἀξίες παραμένουν ἀναλλοίωτες στὸ χρόνο καὶ στό χῶρο. Παράδειγμα τὰ ἑκατομμύρια τῶν Ἁγίων καὶ τῶν Μαρτύρων ποὺ λάμπουν στὸ πνευματικὸ στερέωμα μᾶς φωτίζουν καὶ μᾶς προτρέπουν νὰ βαδίζουμε καὶ ἐμεῖς σὲ αὐτὸ τὸ δρόμο ποὺ δὲν συμβιβάζεται μὲ τὴ ματαιότητα, ἀλλὰ ἀνοίγεται διάπλατα στὴν αἰωνιότητα.ΟΣΙΟΣΝΙΚΩΝ197

Η αχαριστία έχει πάντα το ίδιο πρόσωπο!

Θα τελειώσω με κάτι που συνήθιζε να λέγει ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος κάθε φορά που ερχόμενος αντιμέτωπος με κάποιες κραυγαλέες περιπτώσεις κληρικών, τον ερωτούσα αν η Εκκλησία μας είναι όντως Θεο'ί'δρυτος οργανισμός!
Και μου απαντούσε με εκείνο το μειλίχιο αφοπλιστικό ύφος του:
— Μά θέλει κι ερώτημα παιδάκι μου;
Ασφαλώς και είναι! Γιατί με τόσους παλιανθρώπους που μαζεύτηκαν μέσα Του, κρατιέται ακόμη ζωντανός και ισχυρός και χρήσιμος! Είναι δυνατόν μετά από όλα αυτά να μην είναι Θεο'ί'δρυτος;

Δημοσιεύτηκε στις 3 Ιουνίου 2015 από K. T.

ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ Μ.ΤΖΟΥΜΑ

Μία από τις λίγες φορές που επισκέφθηκα τον Μακ.Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο στο γραφείο του, κατά το πρώτο χρονικό διάστημα από την εκλογή του σε Αρχιεπίσκοπο, μου είχε πει κάτι που με σημάδεψε.

—<< Οταν ήλθα να έγκατασταθώ σε αυτόν εδώ το χώρο– μου είχε πεί—αμέσως μετά την ενθρόνισή μου και έμεινα μόνος στο προσωπικό μου δωμάτιο, πάνω στο δώμα της Αρχιεπισκοπής, είδα να ευρίσκονται πάνω σε μία κρεμάστρα, στον προ του δωματίου χώρο, ένα παλιό αντερί(Σ.Σ.μεσόρασο) και μία ζώνη του Μακαριστού Χριστοδούλου.

Τα έβλεπα διαπορών για αρκετή ώρα και έλεγα μέσα μου πόσο μάταιη είναι η ζωή μας και πόσο σύντομο το πέρασμά μας! Τί είναι ο άνθρωπος έλεγα ,ένα τίποτα.Αναρωτιόμουν πού είναι τώρα ο Χριστόδουλος, που έμενε σε αυτό το δωμάτιο και τα φορούσε και σε λίγο πού θα ευρίσκομαι κι εγώ ,μετά από όσα χρόνια μου δώσει ο Θεός! Για να τα βλέπει στη συνέχεια ο διάδοχός μου και να αναρωτιέται κι αυτός κάτι ανάλογο. Ηταν η στιγμή που έλαβα κάποιες μεγάλες αποφάσεις τις οποίες θα προσπαθήσω να εφαρμόζω στην Αρχιεπισκοπεία μου >>.

Τα μάτια του Αρχιεπισκόπου καθώς μου εδιηγείτο αυτή την προσωπική στιγμή είχαν βουρκώσει και τότε κατάλαβα οτι αυτά που μπορεί να χώριζαν τους δύο Προκαθημένους ήταν ασήμαντα μπροστά σε αυτά που τους ένωναν και τους συνέδεαν μία ζωή.Ξεκίνησαν μαζί τις εκκλησιαστικές τους διαδρομές, πορεύτηκαν μαζί για αρκετά χρόνια και χώρισαν για λίγο οι δρόμοι τους ολίγον προ των Αρχιεπισκοπικών εκλογών του 1998, λόγω κοινών ανθρωπίνων φιλοδοξιών. Ωστόσο η εκλογή Χριστοδούλου σε Αρχιεπίσκοπο, δεν τους ένωσε όπως έπρεπε και όπως όλοι θέλαμε να συμβεί γιατί οι τυφλοπόντικες που υπήρχαν και δρούσαν εντός της Ιεραρχίας και οι οποίοι αποκτούσαν ρόλο από την διαίρεση των δύο ανδρών, δεν τους ήθελαν μαζί. Ευτυχώς ένα-ένα αυτά τα ερπετά τίθενται εκτός Ιεραρχίας και αποδυναμώνονται!

Τα λόγια πάντως, αυτά του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου στη συνάντησή μας αυτή, εμπεριείχαν ανθρώπινο συναίσθημα αλλά και μία βαθύτατη θεολογική αλήθεια. Ισως γιαυτό με κέντρισαν και με κέρδισαν. Είδα πόσα κοινά στοιχεία έχουν οι δύο αυτοί Αρχιεπίσκοποι παρά τους εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες τους.

Μάλιστα, τα σκεφτόμουν έντονα, τις δύο αυτές ημέρες των χειροτονιών, των δύο νέων Μητροπολιτών Κεφαλληνίας και Νέας Κρήνης, βλέποντας Ιεράρχες και λοιπούς Ιερωμένους να …συνωστίζονται και να διαγκονίζονται μπροστά στον Αρχιεπίσκοπο, ποιός θα του μιλήσει πρώτος, ποιός θα ασπαστεί την δεξιά του, ποιός θα γίνει δέκτης ενός φευγαλέου έστω κοπλιμέντου εκ μέρους της Μακαριότητάς του, το οποίο θα μπορούσε να εκληφθεί και ως πρόκριμα για κάτι άλλο;

Και αυτές οι εικόνες μου θύμιζαν ανάλογες παραστάσεις τότε που μεσουρανούσε στην Εκκλησία της Ελλάδος ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος! Ίδιες εικόνες,ίδιες σκοπιμότητες, ίδιοι άνθρωποι, ίδιες νοοτροπίες. Προσετέθησαν μερικοί ακόμη, καινούριοι στο άθλημα, αλλά με τους ίδιους στόχους

Ο ίδιος συνωστισμός, οι ίδιοι διαγκονισμοί από τα ίδια σοβαρά ή φαιδρά πρόσωπα,τα οποία με τη …γλώσσα έξω, προσπαθούν να πετύχουν το στόχο τους.

Το κακό είναι σε όλο αυτό το σκηνικό δεν ξέρει κανείς που ευρίσκεται η πραγματική αλήθεια! Ποιοί λένε αλήθεια και ποιοί προσεγγίζουν άνευ υστεροβουλίας τον Αρχιεπίσκοπο!

Και οι συλλογισμοί μας αυτοί έστω και υπό την μορφή απορίας μη νομίσετε οτι δεν απασχολούν τον εκάστοτε Αρχιεπίσκοπο!

Ισως γιαυτό παρατηρούμε τους Προκαθημένους,μετά παρέλευση κάποιων ετών από την εκλογή τους να κλείνονται στον εαυτό τους και να περιβάλλονται από άτομα της απολύτου εμπιστοσύνης τους και να γίνονται ακόμη πιο μοναχικοί.

Είναι η λεγόμενη μοναξιά της εξουσίας.

Κι όταν ένας Προκαθήμενος φύγει από τον μάταιο τούτο κόσμο, εγκαταλείπων στην κρεμάστρα του δωματίου του μία ζώνη και ένα αντερί( όπως ο Μακαριστός Χριστόδουλος) ή οτιδήποτε άλλο,τότε ολοι τον ξεχνούν για να κολλήσουν ως βδέλες στον επόμενο! Και κατανοούμε την συμπεριφορά αυτή να την επιδεικνύουν οι προς προαγωγή φερόμενοι, μέχρις ότου ευεργετηθούν από την εύνοια του Αρχιεπισκόπου. Οταν ,όμως,δείχνουν την ίδια δουλική συμπεριφορά στην παρούσα εξουσία της Εκκλησίας και οι ήδη ευεργετηθέντες και μάλιστα από την προηγούμενη κατάσταση,είναι επιεικώς απαράδεκτο!

Άτομα που έλαβαν την Αρχιερωσύνη από τον προηγούμενο Αρχιεπίσκοπο συμπεριφέρονται δουλικά– όχι σεβαστικά όπως είναι το σωστό– στον νύν Αρχιεπίσκοπο για να φαίνονται καλοί στα μάτια του και από πίσω του να λένε τα μύρια όσα!

Πάντα έτσι γινότανε!

Και ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος εγεύθηκε τις ίδιες ακριβώς συμπεριφορές, μόνο που στην Ιεραρχία τότε υπήρχαν ακόμη μεγάλες προσωπικότητες παλαιών Ιεραρχών όπως ο Κορίνθου Παντελεήμων, ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος Β ´, ο Πατρών Νικόδημος κ.ά., που άλλαζαν το επίπεδο και έδιναν ένα αξιοπρεπές tempo.

Λυπούμαι που θα το πώ αυτό αλλά είναι αλήθεια : όσο περνούν τα χρόνια,ο πήχης χαμηλώνει πολύ και τα νέα αναστήματα Ιεραρχών περνούν από κάτω και όχι από πάνω,όπως θα ήταν το σωστό.

Το μόνο που έμεινε σταθερά το ίδιο είναι η αχαριστία. Εχει πάντα το ίδιο πρόσωπο, την ίδια μορφή και τις ίδιες σκοτεινές συνέπειες!

Ενα είναι βέβαιο μετά απ´όλα αυτά: ο θρόνος ενός Προκαθημένου,όπου κι αν ευρίσκεται, είτε ψηλά είτε χαμηλά, είναι πάντα μοναχικός και ας περιβάλλεται από εσμούς κολάκων!

Θα τελειώσω με κάτι που συνήθιζε να λέγει ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος κάθε φορά που ερχόμενος αντιμέτωπος με κάποιες κραυγαλέες περιπτώσεις κληρικών, τον ερωτούσα αν η Εκκλησία μας είναι όντως Θεο'ί'δρυτος οργανισμός!

Και μου απαντούσε με εκείνο το μειλίχιο αφοπλιστικό ύφος του:

— Μά θέλει κι ερώτημα παιδάκι μου;

Ασφαλώς και είναι! Γιατί με τόσους παλιανθρώπους που μαζεύτηκαν μέσα Του, κρατιέται ακόμη ζωντανός και ισχυρός και χρήσιμος! Είναι δυνατόν μετά από όλα αυτά να μην είναι Θεο'ί'δρυτος;

https://www.exapsalmos.gr/

ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΠΕΡΑΣΕ....

Στὴν κορυφὴ βράχου ἀκτῆς ἀπόκρη-

μνης. Ὀργυιὲς πολλὲς πάνω ἀπ’ τὴ

θάλασσα. Ἐκεῖ νὰ κάθεσαι καὶ ν’ ἀ-

γναντεύεις τ’ ἀνοιχτὸ μπροστά σου πέλα

γο. Τὸ κύμα ν’ ἀναλύεται ἥσυχο στὰ κρά

σπεδα τῆς γῆς κάτω ἀπ’ τὰ πόδια σου...

Σὲ λίγο ἕνα καράβι ἐμφανίζεται στὸν

ὁρίζοντα. Τὸ ἀκολουθεῖς μὲ τὸ μάτι σου,

μέχρι νὰ βρεθεῖ μπροστά σου. Σκαρὶ γε-

μάτο, ὡραῖο, δυνατό. Κυρίαρχο πάνω

στὸ ὑγρὸ στοιχεῖο, περνᾶ, καὶ ἡ θάλασ-

σα παραμερίζει. Τὴ σκίζει στὰ δυό, τὴ χω

ρίζει, ὀργώνει τὸ κύμα. Ἐπιβλητικὴ ἡ πα-

ρουσία του. Περνᾶ, καὶ πίσω του ἀφήνει

βαθιὰ αὐλακιά. Τραῦμα, θά ’λεγες, στὸ

νερό, ποὺ ὅμως, φαίνεται, γρήγορα θὰ ἐ

πουλωθεῖ...

Ἔφυγε τὸ καράβι, καὶ ὁ δρόμος ποὺ ἄ-

φησε πίσω του, σὲ λίγο ἔσβησε. Τίποτε

δὲν ἔμεινε νὰ θυμίζει τὴν πορεία του. Κανένα ἴχνος. Ἕνα καράβι πέρασε, καὶ ποιὸς

ἄραγε τὸ ξέρει τώρα; Πάει, ἔφυγε, τίπο-

τε δὲν ἄφησε πίσω του ποὺ νὰ θυμίζει τὸ

πέρασμά του.

«Ἢ καὶ ἔστι ναυσὶν ἴχνος ὁδοῦ;».

Ἁγιογραφικὸς ὁ λόγος. Βγαίνει ἀπὸ τὸ

στόμα ἀνδρὸς μεγάλου, σοφοῦ. Ἀνδρὸς

ποὺ τὸν ἔκανε μεγάλο καὶ σοφὸ ἡ θλίψη,

ἡ δοκιμασία. Τοῦ πλάτυνε τὸ νοῦ, τοῦ

ἄνοιξε τοὺς ὁρίζοντες τῆς ψυχῆς, γιὰ νὰ

μπορεῖ νὰ βλέπει μακριὰ πολύ. Τοῦ Ἰώβ!

«Μήπως μένει στὰ καράβια κανένα

ἴχνος τοῦ θαλάσσιου δρόμου ποὺ διέ-

πλευσαν;» (Ἰὼβ θ΄ 26). Δὲν ἐξαφανίζεται  γρήγορα πίσω τους;

Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ζωή μου, λέει ὁ πολύαθλος

Ἰώβ. Ἐγὼ δὲν ἤμουν ὁ «εὐγενὴς τῶν ἀφ’

ἡλίου ἀνατολῶν» (α΄ 3); Ὁ πιὸ σπου-

δαῖος, ἐπίσημος, λαμπρός, περιφανὴς

ἀπ’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τῆς Ἀνατο-

λῆς; Εἶχα περιουσία ἀναρίθμητη, κτήμα-

τα καὶ ζῶα καὶ ὑπηρέτες. Παιδιὰ ζηλευτὰ

σὲ ὅλους, δέκα. Τί μέρες εὐτυχίας ἦταν

ἐκεῖνες ποὺ πέρασα! Κι ὅμως πέρασαν

οἱ μέρες αὐτές. Πέρασαν σὰν τὸν κλέφτη

ποὺ ἀπέδρασε καὶ δὲν τὸν πῆρε εἴδηση

κανείς. «Ἀπέδρασαν καὶ οὐκ εἴδοσαν»

(θ΄ 25). Σὰν καπνὸς πέρασαν. Καὶ τώρα;

Ποιὸς μὲ ξέρει; Ποιὸς θυμᾶται τί ἤμουν;

Κανένα ἴχνος πίσω μου. Ὅλα παρῆλθαν,

ἔφυγαν, ὅπως τὸ καράβι περνᾶ στὴ θά-

λασσα, τὴν ταράζει, καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο δὲν  ὑπάρχει τίποτε ποὺ νὰ θυμίζει τὸ πέρασμά του!

Τί σοφὰ λόγια! Καράβι ἡ ζωή μας, τὸ

πέρασμά μας ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτόν. Εἴτε

βαρκούλα εἶναι ἡ ὕπαρξή μας, μικρὴ καὶ

ταπεινὴ καὶ ἀπαρατήρητη, μόλις ποὺ ν’

ἀφήνει πίσω της μιὰ λεπτὴ γραμμή, εἴτε

ὑπερωκεάνιο, ν’ ἀναστατώνει τὰ νερὰ ἀπ’ τὸν βυθό, νὰ δημιουργεῖ μεγάλα κύματα, νὰ κάνει αἰσθητὴ τὴν παρουσία του παντοῦ τριγύρω, νὰ δημιουργεῖ θόρυβο καὶ

ἀναστάτωση στὸ πέρασμά του, τελικὰ

τὸ ἀποτέλεσμα τὸ ἴδιο. Σὲ λίγα λεπτὰ ἡ

γραμμὴ ἔσβησε. Τὰ νερὰ ἔκλεισαν. Ἡ θάλασσα ἠρέμησε. Τὸ καράβι χάθηκε πιά.

Ἄλλα καράβια θά ’ρθουν ν’ ἀναστατώ-

σουν πάλι τὴ θάλασσα, κι ἄλλα κι ἄλλα.

Κανένα, ὅσο μεγάλο κι ἂν εἶναι, ὅσο γε-

ρό, ὅσο δυνατὴ μηχανὴ κι ἂν ἔχει, ὅσο

ἐκτόπισμα, δὲν θὰ καταφέρει ν’ ἀφήσει

πίσω του μόνιμα χαραγμένη στὸ νερὸ τὴ

γραμμὴ πλεύσεώς του.

Αὐτὴ εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου!

Καταλαβαίνεις τώρα, ἀδελφέ, τὸ βαθὺ

συμβολισμὸ τῆς εἰκόνας αὐτῆς ποὺ φέρ-

νει ὁ Ἰώβ; Ἴσως ἡ καλύτερη ἑρμηνεία τῆς

συμβολικῆς αὐτῆς παραστάσεως νὰ εἶναι

τὰ σοφὰ λόγια τοῦ ὑμνωδοῦ ποὺ ἀκοῦμε

στὴ νεκρώσιμη Ἀκολουθία: «Ποῦ ἐστιν ἡ

τοῦ κόσμου προσπάθεια;...». Ποῦ εἶναι,

λέει, ἡ πληθωρικὴ δραστηριοποίηση καὶ

ἔντονη κινητικότητα τοῦ κόσμου; Ποῦ

εἶναι ἡ φαντασμαγορία τῶν μάταιων, κο-

σμικῶν πραγμάτων; Ποῦ εἶναι τὸ χρυσά-

φι καὶ τὸ ἀσήμι; Ποῦ εἶναι ἡ πλημμύρα καὶ

ὁ θόρυβος τῶν ὑπηρετῶν καὶ παρατρε-

χάμενων τῶν σπουδαίων κατὰ κόσμον

ἀνθρώπων; «Πάντα κόνις, πάντα τέφρα,

πάντα σκιά...». Συγκλονιστικὰ λόγια.

Πραγματικά, «πάντα ματαιότης τὰ ἀν-

θρώπινα...».

Ὑπάρχει ὅμως μία λεπτομέρεια: «...ὅσα

οὐχ ὑπάρχει μετὰ θάνατον». Αὐτὰ εἶναι τὰ  μάταια. Τὰ γήινα, τὰ πρόσκαιρα, τὰ φθαρτά, τὰ χωματένια, ὅσα δὲν εἶναι τέτοια ποὺ  νὰ ἀκολουθοῦν μετὰ θάνατον. Διότι ὑπάρχουν ἔργα ποὺ μπορεῖ νὰ ἐργαστεῖ ὁ

ἄνθρωπος σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴ ζωή, τὰ ὁποῖα

ὅμως μετὰ τὴν ἀναχώρησή του ἀπὸ τὸν

μάταιο αὐτὸν κόσμο θὰ τὸν συνοδεύουν.

«Τὰ δὲ ἔργα αὐτοῦ ἀκολουθεῖ μετ’ αὐτοῦ»  (Ἀποκ. ιδ΄ 13). Ὅ,τι ἔχει προοπτικὴ αἰώνια, ὅ,τι εἶναι «ἐν τῷ Θεῷ εἰργασμένον»

(πρβλ. Ἰω. γ΄ 21), στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ  μὲ τὴ Χάρη του καὶ γιὰ τὴ δόξα του, αὐτὸ  ἔχει ἀξία αἰώνια, μένει στὸν αἰώνα. Ὅλα  τὰ ἄλλα, ἡ δόξα τῶν ἀνθρώπων, τὰ χειροκροτήματα, οἱ ἐπευφημίες, οἱ τιμές, οἱ προβολεῖς τῆς δημοσιότητος, ἡ χλιδή, ὁ πλοῦτος, ὅλα χαμένα πράγματα εἶναι. Περνοῦν

μέσα ἀπὸ τὴ θάλασσα αὐτοῦ τοῦ αἰώνα,

τοῦ ἀπατεώνα, καὶ χάνονται, πᾶνε.

«Ἡ τῶν προσκαίρων φαντασία...»!

Ἂς ζοῦμε στὴ γῆ ὡς πάροικοι, περαστι-

κοί, φευγαλέοι. Ἡ ζωὴ περνᾶ. Ἡ ὕπαρξή

μας σὰ σκιὰ φεύγει. Σὰν καράβι γλιστρᾶ

πάνω στὴ θάλασσα τοῦ κόσμου. Τὸ κα-

ράβι περνᾶ, χάνεται. Μένει ὅμως κάτι.

Μένει τὸ φορτίο του, ποὺ θὰ τὸ ἀποθέσει

σὲ κάποια ἀκτή. Τί θά ’ναι τὸ φορτίο αὐτό;

Ἐὰν εἶναι ἔργα ἀγαθά, αὐτὰ θὰ μένουν

ὄχι μόνον «εἰς μνημόσυνον» τοῦ ἀνθρώ-

που ποὺ τὰ ἄφησε, ἀλλὰ καὶ πρὸς ὠφέ-

λεια καὶ πρόοδο τοῦ κοινωνικοῦ συνό-

λου. Ἂν εἶναι πονηρά, τότε καὶ στὸν κό-

σμο αὐτὸ βλάβη καὶ μολυσμὸ ἄφησε τὸ

καράβι τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης ποὺ

πέρασε καὶ ἔφυγε...

Ἔφυγε πιὰ καὶ τώρα πλέει γιὰ τὸν ὠκε-

ανὸ τῆς αἰωνιότητος. Ἐκεῖ ποὺ ὅλα θὰ

βροῦν τὴ θέση καὶ τὴν ἀξία ποὺ τοὺς ἁρ-

μόζει...Ο ΣΩΤΗΡ2047

Η ασθένεια και η κοίμηση του Λαρίσης Ιγνατίου, αφορμή για να σκεφτούμε την ματαιότητα της ζωής!

http://www.exapsalmos.gr/2018/07/03/i-asthenia-ke-i-kimisi-tou-larisis-ignatiou-aformi-gia-na-skeftoume-tin-mateotita-tis-zois/

ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ Μ. ΤΖΟΥΜΑ

Κατά έναν περίεργο τρόπο η ασθένεια του Αγαπητού και σεβαστού μας Μητροπολίτη Λαρίσης Ιγνατίου, η μετάβασή του στο Μαιάμι- στο ίδιο ακριβώς νοσοκομειακό ίδρυμα που είχε μεταβεί προ 11 ετών ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος- και το αναμενόμενο τέλος ( για όσους κατάλαβαν εξ αρχής τί συμβαίνει ), μας ξύπνησε μνήμες και μας δημιούργησε σκέψεις και προβληματισμούς που θα θέλαμε να μοιραστούμε μαζί σας!
Αγωνίζονται οι άνθρωποι, σε οποιοδήποτε μετερίζι κι αν ευρίσκονται, αποκτούν εξουσία και απολαμβάνουν δόξα και τιμές και το τέλος είναι για όλους το ίδιο. Αυτή είναι μία μεγάλη πραγματικότητα που αποδεικνύει με τον πιο άμεσο τρόπο, τη ματαιότητα της ζωής όλων μας.

Εδώ και δύο περίπου χρόνια ακούσαμε για πρώτη φορά οτι ο απρόσκλητος επισκέπτης της κακής και επάρατης ασθενείας, είχε πλήξει τον Μακαριστό πλέον σήμερα Λαρίσης και Τυρνάβου Ιγνάτιο.
Το στενό περιβάλλον του, τα παιδιά του,σε κάθε σχετικό ερώτημα που τους έθεταν όταν είχε αρχίσει να γίνεται γνωστό, έσπευδαν, όπως ήταν φυσικό, να αλλάξουν την εντύπωση που είχε ο συνομιλητής τους και να τον πείσουν ότι ο Σεβαστός Ιεράρχης χαίρει άκρας υγείας. Και αυτό έκανε ακόμη πιο δυσχερή την εξέλιξη γιατί έκοβαν κάθε απόπειρα για να πεί ο άλλος δύο λόγια από την εμπειρία του, που μπορούσαν να φανούν χρήσιμα για το θέμα αυτό.Αλλά στις περιπτώσεις αυτές δεν μπορείς να αλλάξεις τη σκέψη των ανθρώπων.

Ακόμη και την εποχή που έκρουε ο Ιγνάτιος την θύρα του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, για να ζητήσει την προαγωγή του πρώτου συνεργάτη του Αρχιμ. Αχιλίου( που είναι σε ηλικία προαγωγής και έχει και τα απαιτούμενα προσόντα), ούτε και τότε είπε για την ασθένειά του και δεν το «εκμεταλλεύτηκε», ώστε να δεί,πριν κλείσει τα μάτια του,ένα παιδί του τουλάχιστον,Δεσπότη και συλλειτουργό του.
Έφυγε με αυτό το παράπονο. Ακόμη και σήμερα είναι σα να τον ακούω, όπως τον άκουσα για τελευταία φορά στην Άρτα, στην ενθρόνιση του νέου Άρτης Καλλινίκου,να λέει σε συνεπίσκοπό του και μάλιστα αρκετά έτη νεώτερό του, εκ της Αρχιεπισκοπικής αυλής:

-Σεβασμιώτατε και τον Αχίλιο μη μου ξεχάσετε! Είναι καλό παιδί!

Ο Ιγνάτιος μπορεί να έφυγε από τον
μάταιο και ψεύτικο αυτό κόσμο, η παράκλησή του όμως παραμένει για να μας θυμίζει την αχαριστία των αδελφών συνΕπισκόπων του.
Και δεν είναι ο μόνος! Πλείστα τόσα παραδείγματα.
Και να σκεφτεί κανείς ότι ο Ιγνάτιος από το 1994 που εξελέγη Μητροπολίτης, έχει ψηφίσει ανελλειπώς όλους τους εκλεγέντες από τότε και μετά!
Και στην Αρχιεπισκοπική εκλογή του 1998, ήταν πιστός στο άρμα του τότε Θηβών Ιερωνύμου( κι όχι με τον Δημητριάδος Χριστόδουλο) αλλά και στην εκλογή για Αρχιεπίσκοπο του 2008,μετά την Κοίμηση του Χριστοδούλου, πάλι τον Ιερώνυμο ψήφισε για Αρχιεπίσκοπο!
Αλλά ο Ιερώνυμος δεν του έκανε το χατήρι να αναδείξει σε Μητροπολίτη της Εκκλησίας μας αυτόν για τον οποίο τον παρακαλούσε! Είχε άλλα πιο δυνατά γραμμάτια να εξοφλήσει! Και ο Ιγνάτιος φαίνεται πως δεν ήταν πολύ πιεστικός και… « πειστικός» στα θέλω του,ώστε να γίνεται αυτό που ζητούσε. Πάντα κάποιος άλλος του συμπαραστεκόταν και τον βοηθούσε για να εκπληρώσει το στόχο που έβαζε.Αυτή τη φορά έμεινε μόνος.
Ο Ιγνάτιος εξελέγη Μητροπολίτης Λαρίσης στα 1994, πάνω σε μία καραμπόλα της Εκκλησίας, λόγω της έξαρσης που υπήρχε στο λεγόμενο εκκλησιαστικό πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί από το 1974, με υπαιτιότητα του ίδιου του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ.
Στην προσπάθειά του ο Σεραφείμ να ελέγξει την Ιεραρχία και να μην αμφισβητηθεί στα πρώτα του βήματα, τη δύσκολη εκείνη εποχή, «καρατόμησε» 11 Μητροπολίτες, εκλεγέντες επί Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Α ´ και δύο προγενέστερους(τους οποίους θεωρούσε αντάρτες).
Παράλληλα δημιούργησε οκτώ νέες Μητροπόλεις, εκ διχοτομήσεως από άλλες( στη Θεσσαλονίκη και στο λεκανοπέδιο).
Το γεγονός αυτό του εξασφάλισε πλειοψηφία στην Ιεραρχία και έκανε ο,τι ήθελε.
Είκοσι χρόνια μετά προσπαθούσε να το «κλείσει» ο ίδιος το θέμα αυτό, αφού είχε δημιουργήσει πλείστα προβλήματα και κινδύνευε να διχάσει την Εκκλησία.
Το όνομα του μετριοπαθούς Ιγνατίου έπεσε στο τραπέζι της διαδοχής από τον αείμνηστο Νικαίας Ιάκωβο(Παπαθανασίου- Γκίνη), πνευματικό ανάστημα του Λαρίσης Σεραφείμ(Ορφανού)-συμπατριώτες και παλαιοί γνώριμοι όλοι από την περιοχή Μεγάρων και Σαλαμίνος .
Ο αείμνηστος Νικαίας Ιάκωβος είχε εισηγηθεί στον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ την ανάληψη των καθηκόντων Γραμματέως της Συνόδου από τον Ιγνάτιο.
Όταν η Εκκλησία το 1994, θέλησε να εκλέξει νέο Λαρίσης, ο Ιγνάτιος θεωρήθηκε ως ο πλέον κατάλληλος για να πάει να αντιμετωπίσει τους φανατισμένους που ούρλιαζαν και έβριζαν, χωρίς να καταλαβαίνουν το λόγο.

Και πράγματι ο Ιγνάτιος κατάφερε με την καλοσύνη και την υπομονή του να ενώσει τα διεστώτα και να κλείσει τις πληγές που είχαν δημιουργηθεί!

Σήμερα θεωρείται ο μακροβιότερος Ποιμενάρχης που πέρασε από τη Λάρισα. Και αν δεν τον έπλητττε η επάρατη ασθένεια θα ζούσε πολύ περισσότερο, αφού ήταν μόνο 72 ετών!

Η Κοίμηση του Ιγνατίου μας φέρνει στη σκέψη όλα αυτά που έζησε η Εκκλησία μας τα τελευταία αυτά χρόνια.
Σε όλα αυτά πρωταγωνιστικό ρόλο κατέχει- στο βαθμό που του αναλογεί- ο ταπεινός και πράος αυτός Ιεράρχης Ιγνάτιος.
Η διαπίστωση αυτή μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε κάποιες σκέψεις χρήσιμες για τη ζωή όλων μας.

Όλοι γνωρίζουμε την αγωνία που έχουν οι κληρικοί μας για την προαγωγή τους και τον αγώνα που καταβάλουν γιαυτό το στόχο.
Τα γραφεία της Συνόδου είναι γεμάτα από νέους κληρικούς με προσόντα, που προσδοκούν την προαγωγή τους σε Μητροπολίτες ή έστω σε Επισκόπους. Αλλά και σε Μητροπόλεις, στις επαρχίες υπηρετούν το ίδιο προσοντούχοι και φιλόδοξοι κληρικοί που περιμένουν να έλθει η μέρα που θα καταστούν Ιεράρχες της Εκκλησίας μας.
Νέοι άνθρωποι οι περισσότεροι αλλά και μεσήλικες πια, που άφησαν την κοσμική ζωή από τα νεανικά τους χρόνια και φόρεσαν το τιμημένο και άγιο ράσο και αφοσιώθηκαν στην Εκκλησία.
Άλλοι δουλεύουν υποδειγματικώς και ιεραποστολικώς και άλλοι απλώς υπηρεσιακώς, ως καριερίστες!
Όλοι πάντως, περιμένουν την προαγωγή. Όλοι θέλουν να γίνουν … «πρίγκηπες» της Εκκλησίας. Ελάχιστοι είναι οι συνειδητοποιημένοι που το έχουν αφήσει στο Θεό.
Όσοι έχουν την εύνοια του Αρχιεπισκόπου τα καταφέρνουν. Αλλά και όσοι διαθέτουν Γέροντα μπορούν να ελπίζουν . Υπάρχουν και οι απλώς τυχεροί που την κατάλληλη στιγμή υποβοηθούνται από ανθρώπους που τους φέρνει ο Θεός στο δρόμο τους, αλλιώς δεν είχαν να ελπίζουν πουθενά. Η μεγάλη πλειοψηφία, όμως, περιμένει. Και τα χρόνια περνούν και η πολυπόθητη προαγωγή δεν έρχεται.
Αλλά και όσοι γίνονται, άλλοι το ευχαριστιούνται και αφοσιώνονται στην υπηρεσία του πλησίον και άλλοι απλώς περνούν ευχάριστα το χρόνο τους και χαίρονται την Αρχιερωσύνη τους. Και μετά τί;
Μετά…« μία ροπή και πάντα ταύτα θάνατος διαδέχεται».

Και τί μένει; Μα κάθε τι το καλό!
Τα καλά έργα, η αγαθή ανάμνηση, η καλοσύνη, το χαμόγελο, η καλή καρδιά, τα έργα φιλανθρωπίας και οι ευεργεσίες προς πάσχοντες συνανθρώπους.

Πόσοι Ιεράρχες δεν έφυγαν τα τελευταία χρόνια με ανάλογο τρόπο, άλλοι από φυσικά αίτια και γήρας και άλλοι από κάποια ασθένεια;
Ποιούς θυμόμαστε απ´αυτούς και πότε τους θυμόμαστε;
Και διερωτώμαι ο ταπεινός εγώ, ως κοινός θνητός:

– Αξίζει όλος αυτός ο αγώνας που καταβάλουν οι άνθρωποι αυτοί, μόνο και μόνο για να φορέσουν το καρδιοτονωτικό εγκόλπιο ( όπως ευστόχως το αποκαλούσε Γέρων Ιεράρχης) και το διαμαντένιο στέμμα;
Κάποιοι μάλιστα εξ αυτών όταν τους τα πρόσφεραν δεν ήθελαν να τα ανταλλάξουν με το καλογερικό σκουφάκι και το καλογερικό στασίδι…
Στη συνέχεια όμως δεν έμειναν στο ένα, αλλά απέκτησαν τόσα, όσα δεν χρειάζονταν. Είναι από τις μεγάλες ασθένειες της εποχής μας η πλεονεξία.
Η Κοίμηση του μειλίχιου και πράου Ιγνατίου μας διδάσκει πολλαπλώς.
Μάλιστα με την καθυστέρηση που παρατηρείται στην έλευση του ακηνώματός του, δίνεται σε όλους μας η ευκαιρία να προβληματιστούμε και να παραδειγματιστούμε από την πορεία αυτού του ανθρώπου. Ο Θεός του επέτρεψε να τα ζήσει όλα. Τον αντάμειψε για την καλή του καρδιά και τον ανέδειξε Μητροπολίτη της Εκκλησίας μας από εκεί που δεν το περίμενε! Ένα τυχαίο γεγονός τον κατέστησε Ποιμενάρχη σε μία από τις σημαντικότερες Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Αν δεν είναι αυτό εύνοια του Θεού τότε τί είναι;
Στη συνέχεια τον βοήθησε να επικρατήσει των αντιδράσεων και να γίνει αποδεκτός από όλους. Τα πρώτα χρόνια στη Λάρισα ήταν βασανιστικά. Δεν τολμούσε να βγεί από τη Μητρόπολη και να χοροστατήσει ή να λειτουργήσει. Συνέβαιναν γεγονότα για τα οποία ο λαός της Λάρισας που τα προκαλούσε δεν θα πρέπει σήμερα να υπερηφανεύεται. Αντιθέτως πρέπει να πάνε όλοι αυτοί ενώπιον του ιερού του σκηνώματος και να ζητήσουν συγνώμη. Δεν έχει σημασία αν στη συνέχεια με την υπομονή και την καλοσύνη που επέδειξε, ως σύγχρονος Άγιος, εξομαλύνθηκε η κατάσταση και ηρέμησε και ο ίδιος. Αυτό του επέτρεψε να ζήσει μεγάλες στιγμές. Και να χαρεί την Αρχιερωσύνη του! Η υγεία του ωστόσο είχε κλονιστεί. Φάνηκε αυτό.
Και στο τέλος;
Στο τέλος, κατά τα ανθρώπινα,του εξασφάλισε ο Θεός το πλέον οσιακό τέλος.
Ένα τέλος που μας διδάσκει. Ένα τέλος που τον κατατάσσει στις μεγάλες μορφές Ιεραρχών της Εκκλησίας μας. Το τέλος του δικαίωσε ολόκληρη την προηγούμενη ζωή του.
Περιμένουμε καρτερικά το ιερό του σκήνωμα. Περιμένει το ποίμνιό του, κλήρος και λαός, να τον αποχαιρετήσει. Έτσι όπως του άξιζε. Για να του πούμε στο τελευταίο αντίο:
-Ιγνάτιε σε κλαίει λαός!
Και όπως γράφει ένας σύγχρονος ποιητής:

«Το τελευταίο αντίο το βρήκαμε γραμμένο στους βίους των Αγίων που ήταν αμαρτωλοί,
Που πείνασαν γι αγάπη, που δίψασαν γι αγάπη ,
και περπατήσαν μόνοι ολόκληρη ζωή».

Ο Θεός να τον αναπαύσει!

Να μην θέλουμε την ζωή μας αποκομμένη από τον πόνο των άλλων

 

Paulos Papadopoulos

Το σώμα παραδομένο στον πόνο.
Οι φλέβες να διακρίνονται στο παιδικό της κορμί.
Ένας άγγελος πονά, υποφέρει...
Νευροβλάστωμα σε 4ο στάδιο.
Καρκίνος.
Ένα τεράστιο "γιατί" μέσα στο μυαλό όλων.
Να δακρύζει η μικρή μπροστά τους γονείς της και αυτοί απλά να την παρατηρούν, να μην μπορούν να κάνουν τίποτα.
Πόνος πάνω στον πόνο.
Και όμως είναι η αλήθεια που βιώνουν πολλοί συνάνθρωποί μας.
Σκληρή φωτογραφία; Όχι.
Δεν είναι σκληρή η φωτογραφία.
Σκληρή είναι εκείνη η καρδιά που σιωπά μπροστά σε μία τέτοια φωτογραφία.
Σκληρή είναι εκείνη η καρδιά που την προσπερνά και συνεχίζει να ζει μέσα στην ψευτοευτυχία της.
Σκληρή είναι εκείνη η καρδιά που αδιαφορεί μπροστά στο δράμα και προτιμά να μείνει αμέτοχη του πόνου.
Η μικρή Jessica αναχώρησε.
Και μεις οι λοιποί των ανθρώπων θα συνεχίσουμε να ζούμε χωρίς ίχνος συμπόνοιας. Δεν θέλουμε να μας αγγίξει αυτό το "αποτρόπαιο γεγονός", μην τυχόν και χαλάσει η διάθεσή μας!!!
-----------------
Φυσικά και η δημοσίευση αυτής της φωτογραφίας δεν με κάνει συμπονετικό. Είναι όμως η αφορμή -τουλάχιστον- να προβληματιστώ και εγώ όπως και εσείς.
Να μην θέλουμε την ζωή μας αποκομμένη από τον πόνο των άλλων, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό, όσο άβολο κι αν είναι αυτό.
-----------------
Βλέποντας αυτή την φωτογραφία θυμήθηκα ξανά -γιατί ξεχνούμε πολύ εύκολα- την δική μου εμπειρία από την πτέρυγα των καρκινοπαθών στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου.
Να βλέπεις τον άνθρωπό σου να πονά και εσύ το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να προσεύχεσαι να απαλύνει τον πόνο ο Χριστός.
"Τουλάχιστον να μην πονά", σκέφτεσαι...προσεύχεσαι.
Τουλάχιστον αυτό, Θεέ μου...
Σ'αυτήν την πτέρυγα καταλαβαίνεις την αδυναμία του ανθρώπου, καταλαβαίνεις την μωρία της σοφίας μας, της επιστήμης μας.
Αυτή η πτέρυγα όμως - η γεμάτη οσμές πόνου και θανάτου- μοσχοβολά ζωή. Και δεν είναι κάτι το ποιητικό και ρομαντικό, είναι κάτι το πραγματικό!
Εκεί που η ανθρώπινη ελπίδα πλέον στερεύει, ανθίζει η θεία παρηγοριά. Βλέπεις τους καρκινοπαθείς να μεταμορφώνονται. Να γίνονται άυλοι μέσα στην ασθενική τους σάρκα. Αυτό είδα εγώ, αυτό βίωσα, αυτό καταθέτω.
--------------------
Ο πόνος βέβαια δεν παύει ποτέ, όμως το ίδιο και η ελπίδα.
Ελπίδα όχι για μια επίγεια αποκατάσταση, αλλά για το άνοιγμα του ανθρώπου προς τον ουρανό.
-------------------
Δύσκολο να μιλάς για τον καρκίνο, για τον παιδικό καρκίνο.
Πιο δύσκολο όμως είναι να ζεις μ'αυτόν, να μάχεσαι μ'αυτόν.
-------------------
Ο Θεός να δίνει υπομονή και δύναμη στους ασθενείς και στους οικείους.
Τα κυρήγματα σ'αυτούς τους ανθρώπους περισσεύουν.
-------------------
Ο Θεός να μαλακώσει και τις δικές μας καρδιές ώστε να μην αδιαφορούν μπροστά σ'αυτήν την αγριότητα του πόνο.
Μόνο τότε ως άνθρωποι και ως χριστιανοί, όταν δούμε τον πόνο του άλλου κατάματα, θα είμαστε "άξιοι" να δούμε και το χαμόγελό του...