ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΔΙΩΧΝΕΙ ΚΑΘΕ ΦΟΒΟ!...

 

       Η ιστορική και πολύπαθη Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο νησί του Βαλαάμ, στην λίμνη Λατόγκα της Φιλανδίας, κατά τα χρόνια της ακμής της (19ος αι.), ονομάστηκε δικαίως ο «Άθωνας του Βορρά». Ανάμεσα στους Ηγουμένους της, συναντάμε και έναν κραταιό αγωνιστή και ασκητή του Θεού, τον π.Χαρίτωνα, οποίος, ήρθε στην Μονή στα 22 του χρόνια (2/5/1894). Όντας μοναχός, στάλθηκε για ένα χρονικό διάστημα στην Σκήτη της Μονής Βαλαάμ, στην Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου, για περισσότερη ησυχία και περισυλλογή. Οι γλαφυρές αφηγήσεις που άφησε στο προσωπικό του ημερολόγιο, κατά την «σκητιώτικη» και ησυχαστική αυτήν περίοδο, το δίχως άλλο, ανοίγουν διάπλατα σ’ εμάς ένα «παράθυρο» για να δούμε και να νιώσουμε, έστω και «εκ μέρους», τις πραγματικά έντονες καταστάσεις φόβου που ο ίδιος βίωσε μέσα στην βαθειά ησυχία του τόπου και του τρόπου, καθώς και όλον τον αξιοθαύμαστο εσωτερικό αγώνα που κατέβαλε δυναμικά για την υπερνίκηση του φόβου, της δειλίας, του τρόμου και της ταραχής. Αρχέγονο αίσθημα ο φόβος στον άνθρωπο. Καθ’ όλα σύμφυτο με την χοϊκή μας ύπαρξη και πορεία. Που, ασφαλώς, απαιτεί από μας αληθινά περισσεύματα ανδρείας, αφοβίας, αταραξίας και τόλμης. Όλα αυτά, τα οποία, τα προσφέρει αφείδωλα, μονάχα η θερμή Πίστη στον Σωτήρα Χριστό· «Γιατί, δεν έδωσε σ’ εμάς ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά πνεύμα δύναμης» (Β΄ Τιμ. α΄ 7).

[1] – 20 Δεκεμβρίου 1920:

     «Τώρα μου παρουσιάστηκε η πολυπόθητη και ευχάριστη ευκαιρία να περάσω αρκετό καιρό στην Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου. Βρίσκομαι, ήδη, επτά ημέρες εδώ και παρατηρώ τον ναό της ψυχής μου που παθαίνει πολλές αλλαγές ακόμα και μέσα σ’ ένα ημερονύκτιο! Την ημέρα, συγκεντρώνω τις σκέψεις μου στην αίσθηση της παρουσίας του Θεού. Κοιτάω την γύρω φύση. Το δάσος, είναι ντυμένο στο θαυμάσιο χειμωνιάτικό του ένδυμα. Η ψυχή, με πόθο επιθυμεί τον Κτίστη μιας τέτοιας θέας! Όταν διαβάζω συγγράμματα των Αγίων Πατέρων και, ειδικά του Αγίου Ισαάκ του Σύρου, η ψυχή μου αισθάνεται μία έλξη και μία ηδύτητα για την μοναξιά. Από την άλλη πλευρά, η κοινή ακολουθία στο Κυριακό (=ο Ναός της Σκήτης), την θερμαίνει. Αλλά, μετά, έρχεται η νύχτα!... Ο φόβος, καταβάλλει την ψυχή. Το θρόϊσμα των ξερών φύλλων, το τρίξιμο των κλαδιών, προκαλεί κάτι σαν ηλεκτροπληξία στο σώμα. Η οποία, με κάνει να τρέμω και την σκιά μου ακόμη! Δεν μπορώ, πια, να συγκεντρώνω τον νου μου στον Θεό. Ακόμη κι όταν πλαγιάζω στο κρεβάτι, δεν απαλλάσσομαι απ’ αυτές τις καταστάσεις του φόβου. Εκεί που αναπαύομαι, ακούω σαν κάποιος να πετάει τούβλα μέσα στο χωλάκι της καλύβας. Έτσι, ο ύπνος φεύγει. Αλλά, και μέσα σ’ αυτό το συγκλονιστικό φόβο που προκαλούν τα πονηρά πνεύματα, ζω υπό την σκέπη της δεξιάς του Υψίστου, ο Οποίος, όλα τα κανονίζει προς το συμφέρον του ανθρώπου και τον βοηθάει να αποκτήσει αυτογνωσία…». 

[2] – 21 Δεκεμβρίου 1920:

     «Το βράδυ, πριν πέσω να κοιμηθώ, όταν στεκόμουν στην προσευχή, οι καταστάσεις του φόβου άρχισαν πάλι να με ταλαιπωρούν. Μερικοί φόβοι, μου προκάλεσαν ένα είδος νευρικού άγχους. Γύρω μου, αισθανόμουν ξεκάθαρα την δύναμη του πονηρού. Τα νεύρα, είχαν τεντώσει τόσο, που περίμενα οποιαδήποτε στιγμή να σωριαστώ κάτω αναίσθητος! Σ’ αυτήν ακριβώς την κατάσταση, στεκόμουν μπροστά στην Εικόνα της Παναγίας, της επονομαζομένης ‘‘Πάντων θλιβομένων Χαρά’’. Ένιωθα αβοήθητος, εγκαταλειμμένος από όλους. Τότε ανέφερα την προσευχή από τα λόγια ενός τροπαρίου, που, κάπως, ξεκαθάρισε τον νου μου: ‘‘Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου’’. Γονάτισα χάμω μπροστά στην Εικόνα κι έκλαιγα για πολλή ώρα με άφθονα δάκρυα. Όταν τελικά σηκώθηκα, αισθανόμουν καλά. Και μες στην καρδιά μου είχε εγκατασταθεί βαθειά η πίστη, ότι, ο Κύριος είναι πανταχού παρών. Τελείωσα την προσευχή μου, ξάπλωσα στο κρεβάτι και, με τον νου μου ‘‘βυθισμένο’’ στον Κύριο, έπεσα σ’ ένα ελαφρό κι ευχάριστο ύπνο…». 

     «Από τότε, με την Χάρη του Θεού, σταμάτησαν οι καταστάσεις του φόβου. Κι αν ήρθαν ποτέ λογισμοί που προκάλεσαν φόβο, η καρδιά μου ήταν πεπεισμένη, πια, ότι ο Θεός είναι πανταχού παρών. Και, τα πονηρά πνεύματα, δεν μπορούν να κάνουν τίποτε, εάν πρώτα ο Θεός δεν επιτρέψει κάτι τέτοιο…». 

ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΜΟΝΗΣ ΒΑΛΑΑΜ

π. ΧΑΡΙΤΩΝ (1872–1947)

[«Πατερικόν της Μονής Βαλαάμ», μέρος δ΄, σελ. 276–277, έκδοσις Ιερού Ιβηρίτικου Κελλίου Αγίας Άννης, Καρυές Αγίου Όρους, 2007.] 

  https://toeilhtarion.blogspot.com/2014/01/blog-post_29.html

Η ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ

«...οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καί ἀποθλίβουσι καί λέγεις τίς ὁ ἀψάμενός μου;...

...μή φοβοῦ· μόνον πίστευε καί σωθήσεται.» 

     Μέγας συνωστισμός καί κοσμοπλημύρα ἀγαπητοί μου, τήν ἡμέρα ἐκείνη κατά τήν ἐπιστροφή τοῦ Ἰησοῦ στά μέρη τῆς Γαλιλαίας. Ὅπως προαναφέρει τό ἱερό κείμενο «...ἀπεδέξατο ὁ ὄχλος· ἦσαν γάρ πάντες προσδοκῶντες αὐτόν.» Τό πλῆθος τοῦ λαοῦ εἶχε μαζευθεῖ καί μέ ἀνυπομονησία τόν περίμενε. Ὁ Ἰησοῦς ἐπιστρέφει ἀπό τή χώρα τῶν Γαδαρηνῶν, ὅπου εἶχε περάσει προηγουμένως καί ὅπως καταλαβαίνουμε, αὐτό ἦταν κάτι προχωρημένο θά λέγαμε στήν καθομιλουμένη. 

Μέ ἄλλο τρόπο θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι ἦταν κάτι σάν ἀποκοτιά γιά τόν ἀπλό λαό τῆς Γαλιλαίας. Ὅπως γνωρίζουμε καί πάλι ἀπό τό ἱερό κείμενο τῶν εὐαγγελίων, τά πλήθη ἀκολουθούσαν πάντοτε τόν Ἰησοῦ. Μόνο στά Γάδαρα δέν τόν ἀκολούθησαν καί ἔμειναν νά τόν περιμένουν στά μέρη τῆς Γαλιλαίας. Μποροῦμε νά συμπεράνουμε ὅτι οἱ σχέσεις μεταξύ τῶν δύο μερῶν δέν ἦταν καλές καί σίγουρα οἱ Γαλιλαίοι ὑποτιμοῦσαν καί ἀποστρεφόταν τούς Γαδαρηνούς. Ἀφοῦ οἱ τελευταῖοι ζοῦσαν ἀπό ὅτι φαίνεται σκανδαλωδῶς γιά τά μέτρα καί τίς πεποιθήσεις τῶν ὑπόλοιπων Ἐβραίων. Βεβαίως κορυφή τοῦ σκανδάλου θά ἦταν ἡ ἐκτροφή χοίρων, κάτι πού ἀπαγορεύεται ρητά ἀπό τόν Μωσαϊκό Νόμο. 

Ὅμως ἀπ΄ ὅτι φαίνεται, ὁ Ἰησοῦς δέν επηρεάζεται ἀπό τήν κατάσταση αὐτή καί προχωρεῖ σέ μία πράξη πού περιέχει ρίσκο καί πολύ κίνδυνο γιά τά ἀνθρώπινα μέτρα καί δυνατότητες. Βεβαίως ὡς Θεός δέν θά εἶχε ποτέ κανένα πρόβλημα. Τίποτα δέν μπορεῖ νά Τόν σταματήσει, παρ΄ἐκτός καί ἄν Αὐτός θέλει νά συμβεῖ κάτι... 

Ἐάν αὐτή ἡ «συνωστίζουσα κοσμοπλημμύρα» πού προαναφέραμε συνέβαινε στίς ἡμέρες μας, θά ἦταν μεγάλο σκάνδαλο καί θά γινόταν μεγάλη φασαρία. Τά κανάλια θά ἔτρεχαν νά καλύψουν τό γεγονός καί θά ἀφιέρωναν ὧρες τηλεοπτικῆς κάλυψης καί ἀνάλυσης γι αὐτό, ἀπό εἰδικούς καί μή. Ἡ ἀστυνομία θά εἶχε πολύ δουλειά νά κάνει καί ὡς ἐπιβολή τάξης καί ὡς καταλογισμό προστίμων. Ὁπωσδήποτε ἡ κοινή γνώμη θά διχαζόταν. Γιά τό ἐάν ἡ κοσμοσυρροή αὐτή καί ὁ συνωστισμός ἦταν κάτι ἐπικίνδυνο καί ἀνόητο ἐν μέσω πανδημίας. Ἀπό κάποιους φανατικούς καί θρησκόληπτους, πού βάζουν σέ κίνδυνο τή δημόσια ὑγεία ἀπό τή μία. Ἀπό τήν ἄλλη κάποιοι θά συμφωνούσαν, θά θαυμάζαν ἤ καί θά ζηλεύαν ἀκόμη, πού δέν ἦταν καί αὐτοί ἐκεῖ κοντά νά ζήσουν καί νά πάρουν εὐλογία ἀπό τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ. 

Βλέπουμε ὅμως πώς ὅλως παραδόξως, ὄχι μόνο κακό καί ζημία δέν συμβαίνει σέ κανένα, ἀλλά ἀντιθέτως γίνονται θαυματουργικῶς δύο θεραπείες. Ἡ πρώτη εἶναι αὐτή τῆς αἱμορροούσης. Γυναίκα ἡ ὁποία γιά δώδεκα χρόνια εἶχε μία συνεχή αἱμοραγία, πού βέβαια δέν τήν εἶχε ὁδηγήσει στό θάνατο, ἀλλά χειρότερα ἴσως, τήν εἶχε ἀναγκάσει νά τόν ζεῖ κάθε μέρα. Ἡ ὁποία εἶχε δώσει ὅλη της τήν περιουσία στούς γιατρούς τῆς ἐποχῆς γιά νά βρεῖ τήν ὑγεία της, ἀλλά δέν μπόρεσε ἀπό κανέναν νά θεραπευθεῖ. 

Ἐπιπροσθέτως ἡ συνεχής αὐτή αἱμοραγία ἐκτός ἀπό ἀσθενή τήν ἔκανε καί ἀκάθαρτη ἀπέναντι στούς ὑπόλοιπους συντοπίτες της. Ὁ Μωσαϊκός Νόμος θεωροῦσε ἀκαθάρτους καί ἁμαρτωλούς ὅσους εἶχαν αἱμοραγία. Γι αὐτό καί αὐτή προσπάθησε «συνωστισμένη» νά μπορέσει νά θεραπευθεῖ ἀπό τόν Ἰησοῦ. Ἀπό τή μία πονεμένη καί ἄρρωστη. Ἀπό τήν ἄλλη στοχοποιημένη καί ζῶντας τήν ἀπόρριψη καί τήν ἀπαξίωση, ἐκμεταλεύεται τή φασαρία καί τήν ταραχή τοῦ συνωστισμένου πλήθους. Μπαίνει μέσα σ’αὐτό καί προσπαθεῖ γενόμενη ἕνα μ’αὐτό νά ζήσει τήν περιπόθητη θεραπεία της, χωρίς νά καταλάβει κάτι ἀκόμη καί ὁ θεράπων Ἰησοῦς. 

Τελικά παίρνει τή θεραπεία γιά τήν ἀρρώστια της, ἀλλά δέν περνᾶ ἀπαρατήρητη. Ὁ Χριστός ρωτάει τούς μαθητές ποιός τόν ἄγγιξε. Αὐτοί Τοῦ ἀπαντοῦν πώς ἐδῶ ὑπάρχει τόσος συνωστισμός καί ἐπαφή τοῦ ἑνός μέ τόν ἄλλο καί ἐσύ μᾶς ρωτᾶς «ποιός μέ ἄγγιξε;» Τότε ἡ γυναίκα φανερώνεται ἀπό μόνη της καί πέφτοντας στά πόδια Του, λέει τί καί γιατί τό ἔκανε. Ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τόσο ἀπλή ἀλλά καί τόσο μεγάλη μαζί, «Ἔχε θᾶρρος κόρη μου, ἡ πίστη σου σέ ἔσωσε.» Θᾶρρος; 

Προτοῦ συμβεῖ αὐτή ἡ θεραπεία, ἕνας ἄνδρας ὁ Ἰάειρος, εἶχε πλησιάσει τόν Ἰησοῦ καί τόν εἶχε παρακαλέσει νά πάει σπίτι του γιά νά θεραπεύσει τήν δωδεκαετή κόρη του πού ξεψυχοῦσε. Κάθως ξεκίνησαν γιά ἐκεῖ, ἔγινε ἡ θεραπεία τῆς αἱμοροούσης. Νά φανταστοῦμε πώς λόγω τοῦ συνωστισμοῦ, ἡ κίνηση θά ἦταν πολύ δύσκολη. Στό διάστημα αὐτό, ἦρθε κάποιος ὑπηρέτης καί ἐνημέρωσε πώς τό κορίτσι πέθανε καί δέν ὑπάρχει λόγος νά ταλαιπωρεῖται ὁ Ἰησοῦς. Σίγουρα ἡ ὄψη καί διάθεση τοῦ Ἰάειρου θά ἄλλαξε ἀμμέσως.

Ὅμως ὁ Χριστός δέν ἀφήνει κανένα περιθώριο ἀμφισβήτησης τοῦ θαύματος πού πρόκειται νά κάνει, γι αὐτό ἀμμέσως λέει στόν Ἰάειρο «...μή φοβοῦ· μόνον πίστευε καί σωθήσεται». Εἶναι σάν νά τοῦ λέει «Ἠρέμησε. Ἐγώ εἶμαι ἐδῶ. Μήν ἀκοῦς κανένα. Μόνο διατήρησε τήν πίστη μέ τήν ὁποία μέ συνάντησες». Φτάνοντας στό σπίτι, μπαίνει στό δωμάτιο τοῦ κοριτσιοῦ ἔχοντας μαζί Του μόνο τούς Πέτρο, Ἰάκωβο καί Ἰωάννη μαζί μέ τούς γονείς. Πιάνοντάς της τό χέρι τήν καλεῖ νά σηκωθεῖ. Αὐτομάτως τό κορίτσι ἀνέζησε καί σηκώθηκε. Ὁ Χριστός διέταξε νά τῆς δώσουν φαγητό καί ἔδωσε ἐντολή στούς γονεῖς νά κρατήσουν μυστικό τό γεγονός. 

Ἀγαπητοί μου, δύο εἶναι τά στοιχεία πού πρέπει νά κρατήσουμε καί νά παραδειγματιστοῦμε ἀπό τά δύο αὐτά θαυματουργικά γεγονότα. Τό θᾶρρος καί ἡ πίστη. Θά πρέπει νά καταλάβουμε πώς ἡ σχέση μας μέ τό Χριστό, γιά νά εἶναι σωστή καί νά ἐπιτρέπει κάποτε καί τή θαυματουργική παρέμβασή Του στή ζωή μας, θά πρέπει νά χαρακτηρίζεται ἀπό τό αἴσθημα τῆς ἐμπιστοσύνης. Ἡ ἐμπιστοσύνη εἶναι τό πρώτο πού θά πρέπει νά νοιώσουμε καλά μέσα ἀπό τήν πίστη μας. 

Ἐάν πραγματικά συνειδητοποιήσουμε πώς εἴμαστε μαζί μέ τό Χριστό καί πώς αὐτό συμβαίνει γιατί πρώτα Αὐτός μᾶς πλησιάζει καί μᾶς ἀπελευθερώνει ἀπό τό φόβο, τότε θά προχωρήσουμε ποιό οὐσιαστικά στή σχέση μαζί Του. Τότε θά λάβουμε ἀπό Αὐτόν πνεῦμα θάρρους καί πίστεως καί αὐτό θά φέρει τήν ἐμπιστοσύνη πρός Αὐτόν. Τότε θά νοιώσουμε παράξενα δυνατοί καί θά καταλάβουμε πώς μέσα ἀπό αὐτή τή δύναμη, μποροῦμε νά κάνουμε ἀκόμα καί κάτι πού φαντάζει ὡς ἀποκοτιά. 

Ὅμως θά πρέπει νά καταλάβουμε πώς ἡ πίστη ὡς σχέση μέ τό Χριστό, ἔχει κάποτε καί τό ἐνδεχόμενο τοῦ ρίσκου. Τῆς πράξης πού ὡς διενέργεια, ἔρχεται σέ ἀντίθεση μέ τή λογική καί τόν ὀρθολογισμό τῶν στατιστικῶν καί τῶν δεδομένων τῶν εἰδικῶν. Ἐάν εἴμαστε γνήσιοι μαθητές καί φίλοι τοῦ Χριστοῦ, τότε θά μάθουμε νά ζοῦμε μαζί Του καί νά Τόν ἀκολουθοῦμε στίς εὐλογημένες ἀποκοτιές Του. Μόνο τότε καί μόνο ἔτσι θά μπορέσουμε νά νικήσουμε τό φόβο πού πάντοτε ἐνυπάρχει στά διάφορα προβλήματα καί δυσκολίες. Τότε πραγματικά θά καταφέρουμε νά ἀγαπήσουμε τό Χριστό καί νά ζήσουμε τή χαρά τοῦ νά εἶσαι μαζί Του. Γιατί ἀκριβῶς αὐτή ἡ ἀγάπη, ὅπως λέει καί ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης, ἐπειδή εἶναι τέλεια διώχνει τελείως τό φόβο.

π.Φιλιππος Μπεναζης Ι.Ν.ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΡΑΜΑΣ.

Ὑπερβαίνοντας τον φόβο. Νικολάου Ζαχαράκη, Ὑποψ. Διδάκτορος Πανεπιστημίου Ἰωαννίνων.

Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες βρέθηκα στὴν πρωτεύουσα. Κυκλοφόρησα στὸ κέντρο τῆς πόλης. Μιᾶς πόλης ἡ ὁποία ἀπέπνεε μιὰ αἴσθηση φόβου καὶ συνάμα παραίτησης. Ἄνθρωποι σκυθρωποί, σκεπτικοί, περιχαρακωμένοι στὰ ὅρια τοῦ ἑαυτοῦ τους. Στάθηκα σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς ἐξόδους τοῦ Μετρό. Δυὸ κοπέλες, ὑπάλληλοι κάποιας διαφημιστικῆς ἑταιρείας, μοίραζαν στοὺς διερχόμενους δείγματα σὲ συσκευασία δώρου. Κι ὅμως κανεὶς δὲ σταματοῦσε νὰ πάρει οὔτε κἄν αὐτὸ ποὺ χαριζόταν δωρεάν. Ἴσως γιατί τὸ δωρεὰν ὡς ἔννοια, ὡς συμβολικὴ κίνηση, ὡς ἔκφραση ἀγάπης καὶ προσφορᾶς ἔπαψε ἀπὸ καιρὸ νὰ ὑπάρχει. Τὰ πάντα, χρόνια τώρα εἶχαν τὸ ἀντίτιμό τους. Κάθε ἔννοια προσφορᾶς ἔξω ἀπὸ τὰ ὅρια μιᾶς ἀνταλλακτικῆς σχέσης συμφέροντος, ἀντιμετωπίζονταν μὲ περιφρόνηση ἐνίοτε καὶ μὲ εἰρωνεία. Ἡ ἐπιφύλαξη ἐξελίχθηκε σὲ καχυποψία καὶ αὐτὴ μὲ τὴ σειρά της σὲ στάση ζωῆς. Καὶ δηλητηρίασε πρῶτα ἂπ΄ ὅλα τους νέους ἀνθρώπους. Τὸ εἶμαι ταυτίστηκε μὲ τὸ ἔχω. Καὶ τώρα ποὺ τὸ ἔχω ἀπογυμνώθηκε, τώρα ποὺ ἀπώλεσε τὴν πρωτοκαθεδρία του ὡς στοιχεῖο ταυτότητας τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου, πρόβαλε ἡ ἐλλειμματικότητα τοῦ εἶμαι σὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο. Στὴν ἀρχὴ ἡ αἴσθηση τῆς ἀπώλειας ἐκδηλώθηκε μέσα ἀπὸ τὴν ὀργή, τὴν ἀγανάκτηση καὶ τὴν ἀμηχανία. Ἀκολούθησε ἡ ἀγκίστρωση καὶ ἡ προσκόλληση σὲ μιὰ πραγματικότητα τόσο κοντινὴ μὰ συνάμα καὶ τόσο ἀπόμακρη. Καὶ ὕστερα ἦρθε ὁ φόβος. Ὁ φόβος ὡς αἴσθημα ποὺ ἀδρανοποιεῖ καὶ ἀποξενώνει. Καὶ ὁ καθένας ἐγκλωβίστηκε σταδιακὰ στὸν μικρόκοσμό του, ἔγειρε πρὸς τὸν βυθό, ἀρνούμενος πεισματικὰ νὰ ἐπαναπροσδιορίσει τὶς ἀξίες του, νὰ ἀναλάβει τὶς εὐθύνες ποὺ τοῦ ἀναλογοῦσαν, τὶς ὁποῖες ἀντιθέτως ἐπιμέρισε στὸν διπλανό του,τὸν μέχρι πρότινος οἰκεῖο καὶ πλέον ἀλλότριο. Χαλκεύοντας μόνος τά δεσμὰ τῆς δυστυχίας του, μέσα ἀπὸ τὴν ἀνάδειξη τῆς ἀτομικῆς καὶ μόνο καταξίωσης ὡς ἀνώτερου ἰδανικοῦ. Τὶς συνέπειες αὐτῆς τῆς στάσης τὶς βιώνουμε ὅλοι καθημερινά. Δὲ θὰ ἤθελα νὰ ἐπεκταθῶ γιὰ νὰ μὴν πάρει ὁ λόγος μου χαρακτῆρα πολιτικό. Ἄλλωστε τὰ τελευταῖα χρόνια πλεόνασαν οἱ ἀναλύσεις ἐν ἀντιθέσει μὲ τὶς προτάσεις, γιὰ τὴν ὑπέρβαση αὐτῆς τῆς ἐλλειμματικῆς κατάστασης. Θὰ ἤθελα μονάχα λίγο νὰ σταθῶ στοὺς ὅρους αὐτῆς τῆς ὑπέρβασης ἡ ὁποία θὰ μᾶς ἐπιτρέψει νὰ ἐπαναπροσδιορίσουμε τὴ σχέση τόσο μὲ τὸν ἑαυτὸ μας ὅσο καὶ μὲ τὸ εὐρύτερο κοινωνικὸ σύνολο. Μιᾶς ὑπέρβασης ἡ ὁποία θὰ μᾶς βοηθήσει ἀρχικὰ νὰ ἀναγνωρίσουμε καὶ ἐν συνεχεία νὰ ἀναλάβουμε τὶς εὐθύνες ποὺ μᾶς ἀναλογοῦν. Γιατί ὅλοι ἔχουμε μερίδιο εὐθύνης. Ἐκεῖνο ποὺ ἀπαιτεῖται κατὰ τὴν ἄποψή μου εἶναι μιὰ ψύχραιμη ἀποτίμηση τῆς κατάστασης πέρα ἀπὸ ὑπερβατικὲς ἑρμηνεῖες καὶ ἀνορθολογικὲς θεωρήσεις. Χωρὶς νὰ παρασυρόμαστε ἀπὸ κηρύγματα ἀλλότρια, ποὺ μπορεῖ μὲν νὰ φαντάζουν ἑλκυστικὰ, οὐδεμία ὅμως σχέση ἔχουν μὲ τὴν οὐσία καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς πίστης μας. Δὲ θὰ πρέπει νὰ μᾶς διαφεύγει ἄλλωστε τὸ γεγονὸς ὅτι σὲ καιροὺς κρίσης πάντοτε πλεονάζει ὁ λόγος περὶ πίστης ἢ μᾶλλον περὶ θρησκείας, περὶ ἔθνους, πατρίδας κ.ο.κ. συνεπικουρούμενος ἀπὸ μιὰ πληθώρα ἀνερμάτιστων τελολογικῶν ἐξάρσεων. Μέσα στὸν κυκεῶνα αὐτῶν τῶν ἐξάρσεων, ποὺ, ἀντὶ νὰ καλλιεργοῦν τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἀγάπη, ὑποδαυλίζουν καὶ ἐνισχύουν τὸν φόβο καὶ τὸ μίσος ἀπέναντι στὸν συνάνθρωπο, καλούμαστε νὰ ἀλλάξουμε ρότα καὶ νὰ ἀποτελέσουμε ἐμεῖς τὸ ζωντανὸ παράδειγμα στὸ περιβάλλον ποὺ ζοῦμε, εἴτε οἰκογενειακό, εἴτε φιλικό, εἴτε ἐπαγγελματικό. Ἡ ἐπανάσταση, λέξη προσφιλὴς στοὺς ρήτορες καὶ τοὺς προφῆτες τοῦ καιροῦ μας, θὰ πρέπει νὰ ἀρχίσει μὲ τὴν κατάρριψη τοῦ κλονισμένου καὶ σαθροῦ ἐγὼ καὶ τὴν ἀνάδειξη τοῦ ἐμεῖς. Δίνοντας τὸ χέρι στὸν διπλανό μας, ἀπευθύνοντας ἕναν καλὸ λόγο, ἀντλώντας δύναμη ἀπὸ τὴ δική του καρτερία. Ξεπερνώντας τὸν φόβο. Κάποιος γέροντας τῆς ἐποχῆς μᾶς ἔλεγε ὅτι ἂν δὲν ἀρχίσουμε νὰ ζοῦμε τὸν Παράδεισο ἀπὸ ἐδῶ, δὲ θὰ τὸν δοῦμε οὔτε στὴν ἄλλη ζωή. Δὲν εἶναι κάτι εὔκολο ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὅλοι μεγαλώσαμε σὲ ἕνα περιβάλλον αὐτάρκειας, ἀπολαβῶν καὶ ἀπολαύσεων, ὅπου τά πάντα ἀνῆκαν σὲ ἐμᾶς καὶ προορίζονταν γιὰ ἐμᾶς. Εἶναι ὡστόσο μιὰ πορεία ποὺ καλούμαστε νὰ διανύσουμε, γιὰ χάρη τῶν νεότερων γενιῶν ποὺ θὰ ἔρθουν. Θὰ ἦταν μάταιο στὴν πορεία αὐτὴ νὰ στηριχθοῦμε ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὰ “γυάλινα” πόδια τοῦ ἀνεπαρκοῦς καὶ ἐπιρρεπῆ πρὸς τὴ φθορὰ ἐαυτοῦ μας. Στὸ δύσκολο αὐτὸ δρόμο δὲν ἔχουμε παρὰ νὰ στραφοῦμε σὲ Ἐκεῖνον, ποὺ σεβόμενος τὴν ἐλευθερία μας, ἀνέχτηκε τὴν ἐκ μέρους μας καταστρατήγησή της. Στερεωμένοι στὴν πέτρα τῆς πίστης καὶ στὸ θεμέλιο τῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία “ἔξω βάλλει τὸν φόβον”. Μόνο ἔτσι ὁ ἀγώνας μας θὰ ἔχει ὁρίζοντα καὶ προοπτικὴ καὶ μόνο ἔτσι θὰ μπορέσουμε νὰ ἀνακτήσουμε ξανὰ τὴν ἐλπίδα. ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ180

Ο Χριστός έρχεται νά βαπτισθεῖ γιά νά προσεγγίσει τό πλάσμα Του.

«Ἀπόθου φόβον ἅπαντα, ὁ Λυτρωτής τῷ Προδρόμῳ ἔφησεν· ἐμοί δέ πειθάρχει, ὡς Χριστῷ μοι πρόσελθε».

Πρίν ἀπό μερικές ἡμέρες ἑορτάσαμε τό γεγονός τῆς ἄκρας συγκατα­βά­σεως τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο. 

Εἴδαμε τόν Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ νά κλίνει οὐρανούς καί νά κατέρχεται στή γῆ γιά τή σωτηρία μας. 

Τόν εἴδαμε νά ἐνδύεται τήν ἀνθρώπινη φύση, νά γεννᾶται ὡς βρέφος καί νά ἀνα­κλί­νε­ται στήν ταπεινή φάτνη τῆς Βηθλέεμ. 

Καί σήμερα τόν βλέπουμε νά κάνει τό δεύτερο βῆμα τῆς συγκαταβάσεώς του πρός τό πλάσμα του. 

Νά ἔρχεται στά ρεῖθρα τοῦ Ἰορδάνου, ἐκεῖ ὅπου ὁ Πρόδρομος του, ὁ ἅγιος Ἰωάννης, βάπτιζε τούς ἀνθρώπους πού μετανοοῦσαν μέ τό βάπτισμα τοῦ ὕδατος, γιά νά βαπτισθεῖ καί αὐτός. 

Δέν ἔρχεται νά βαπτισθεῖ ὅπως οἱ ἄνθρωποι, γιατί ὁ Χριστός εἶναι ὡς Θεός ἀναμάρτητος. 

Ἔρχεται νά βαπτισθεῖ γιά νά προσεγγίσει τό πλάσμα του. 

Ἔρχεται νά βαπτισθεῖ γιά νά μεταποιήσει τό βάπτισμα τοῦ ὕδατος σέ βάπτισμα ἐν Πνεύματι γιά τόν ἄνθρωπο, γιά νά τό μετατρέψει σέ καθαρτήριο ψυχῆς καί σώματος διά τῆς Χάριτος καί τῆς ἐνεργείας τῆς ὑπερουσίου Τριάδος. Ἔρχεται νά κλίνει τόν αὐχένα ἐνώπιον τοῦ δούλου του καί νά ὑποδείξει στόν ἄνθρωπο τή μόνη ὁδό τῆς σωτηρίας, τήν ὁδό τῆς ταπεινώσεως.

Δειλιᾶ καί συστέλλεται ὁ Πρόδρομος. Πῶς εἶναι δυνατόν νά βαπτίσει ὁ ἄνθρωπος τόν Θεόν; 

Πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀγγίξει ὁ δοῦλος «τήν ἀκή­ρατον κορυφήν τοῦ Δεσπότου»; 

Καί ὅμως ὁ Χριστός τόν παρακινεῖ νά ἀποβάλλει τόν φόβο καί νά ὑπακούσει στήν προτροπή του.

«Ἀπόθου φόβον ἅπαντα, ὁ Λυτρωτής τῷ Προδρόμῳ ἔφησεν». 

Διῶξε ἀπό τήν ψυχή σου κάθε φόβο, λέγει ὁ Χριστός στόν Πρόδρομο. 

Καί αὐτή τήν προτροπή, τήν ὁποία κατά τόν ἱερό ὑμνογράφο, τόν ἅγιο Κοσμᾶ τόν Με­λω­δό, ἀπευθύνει πρός τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Βαπτιστή στά ρεῖθρα τοῦ Ἰορδάνου ὁ Χριστός, τήν ἀπευθύνει καί σέ μᾶς σήμερα, ἀδελφοί μου, ἡμέ­ρα τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων καί τῆς Βαπτίσεώς του, ἀλλά καί κάθε ἡμέρα τῆς ζωῆς.

«Ἀπόθου φόβον ἅπαντα», μᾶς λέγει. Ἄφησε τόν φόβο μακριά καί πλησίασε με. 

Γιατί ὁ φόβος εἶναι τό συναίσθημα πού μᾶς ὑποβάλλει ὁ ἐχθρός τῆς ψυχῆς μας, ὁ ἐχθρός τῆς σωτηρίας μας, γιά νά μᾶς ἐμποδίσει νά πλησιάσουμε τόν Χριστό. 

Εἶναι φυσικό νά δειλιᾶ ὁ ἄνθρωπος νά προσεγγίσει τόν Χριστό ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτωλότητός του, ἀλλά θά πρέπει νά τολμᾶ καί νά ἐμπιστεύεται τήν ἄπειρη εὐσπλαγχνία του. 

Θά πρέπει νά τολμοῦμε, ἀδελφοί μου, καί νά πλησιάζουμε τόν Χριστό, ἐφόσον Ἐκεῖνος μᾶς καλεῖ καί μᾶς προτρέπει νά διώξουμε τόν φόβο πού μᾶς κρατᾶ μακριά του.

Καί ποιός εἶναι ὁ τρόπος νά διώξουμε τόν φόβο καί νά προσεγγίσουμε τόν Χριστό; 

Μᾶς τόν ἀποκαλύπτει καί πάλι ὁ ἴδιος μέ τήν προτροπή του πρός τόν τίμιο Πρόδρομο. «Ἐμοί δέ πειθάρχει, ὡς Χριστῷ μοι πρόσελθε».

Αὐτός εἶναι ὁ τρόπος: ἡ ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Χριστοῦ καί ἡ πίστη μας ὅτι αὐτός εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ «ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησε», ὅπως ἐβεβαίωσε ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ-Πατρός κατά τή στιγμή τῆς Βαπτίσεως τοῦ Ἰησοῦ. Καί ὅπως ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος πειθάρχησε στήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ καί, διώχνοντας τόν φόβο καί τή συστολή νά βαπτίσει ὁ ἴδιος τόν Κύριο, ἀξιώθηκε νά γίνει ὄχι μόνο ὁ Πρόδρομος ἀλλά καί ὁ Βαπτιστής του, ἔτσι ἄς ἀπομακρύνουμε καί ἐμεῖς ἀπό τήν ψυχή μας τόν φόβο, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐμποδίζει νά πλησιάσουμε τόν Χριστό, μέ τή διάθεση καί τή θέλησή μας νά ὑπακούουμε στό θέλημά του, ἔχοντας συγχρόνως τήν πίστη καί τή βεβαιότητα ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Σωτήρας καί Λυτρωτής μας, εἶναι Αὐτός πού καταδέχθηκε νά βαπτισθεῖ γιά νά προσφέρει σέ ὅσους τόν δέχονται καί ὑπακούουν στίς ἐντολές του τό βάπτισμα τῆς καθάρσεως καί τῆς σωτηρίας.

Ἄς ἀνταποκριθοῦμε, ἀδελφοί μου, στήν πρόσκληση τοῦ Χριστοῦ καί ἄς προσέλθουμε μέ πίστη γιά νά λάβουμε τό ὕδωρ τοῦ Ἁγιασμοῦ καί τῆς Χάριτός του ὡς καθάρσιο ψυχῶν καί σωμάτων καί ἄς συνεχίσουμε τή ζωή μας πειθαρχώντας στό θέλημά του καί πιστεύοντας ἀκράδαντα ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Σωτήρας καί Λυτρωτής μας.

Ὁ Μητροπολίτης

† Ὁ Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας Παντελεήμων

http://imverias.blogspot.com/2019/01/2019.html#more

Τούρκοι στην Ελλάδα: Ζωές γεμάτες φόβο στην Τουρκία του Ερντογάν

Ο ''ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ'' ΤΟΥ  ΕΡΝΤΟΓΑΝ  ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ  ΤΟΥΡΚΩΝ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

http://news247.gr/eidiseis/

Φοβίες, "ελεγχόμενοι φόβοι" και ο Φόβος του Θεού.

γράφει ο Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Φόβος. Ένα πανανθρώπινο συναίσθημα το οποίο έχουν γευτεί όλοι οι άνθρωποι. Ένα συναίσθημα το οποίο το ανθρώπινο γένος θέλει να δαμάσει ή και να εξαφανίσει. Πολλοί είναι οι φόβοι που έχουν οι άνθρωποι: το άγνωστο ή και το γνωστό, η μοναξιά, η απώλεια ελευθερίας, ο θάνατος, ο πόνος, το μέλλον…
Το παράδοξο όμως είναι ότι πολλές φορές οι άνθρωποι επιδιώκουμε τον φόβο. Επιδιώκουμε να νιώσουμε έναν «ελεγχόμενο φόβο» το οποίο ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορούμε να παύσουμε. Έτσι λοιπόν εκατομμύρια άνθρωποι αρέσκονται στο να βλέπουν ταινίες τρόμου και φόβου, να δοκιμάζουν επικίνδυνες δραστηριότητες (π.χ.να πηδούν πάνω από γέφυρες στο κενό δεμένη με σχοινί) κτλ.
Γιατί λοιπόν ενώ οι άνθρωποι απεχθάνονται τον φόβο, από την άλλη μεριά αρέσκονται-επιζητούν τον «ελεγχόμενο φόβο»;
Όντως το ερώτημα αυτό δεν μπορεί να απαντηθεί εύκολα.

Ο φόβος είναι ένα βασικό συναίσθημα του ανθρώπου που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου ή απειλής.
Ο φόβος όπως και κάθε τι στον άνθρωπο δόθηκε από τον Δημιουργό Θεό ώστε να χρησιμοποιείται για την τελείωσή του.
Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος έχει μέσα στην φύση του τον φόβο…τον φόβο του Θεού ο οποίος στην ουσία του δεν είναι φόβος αλλά ένα αίσθημα σεβασμού και βίωσης της πανταχού παρουσίας του Θεού.
Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος σημειώνει: «Ὁ φόβος ποὺ ἔχουμε νὰ μὴν πέσουμε στὴν ἁμαρτία εἶναι ἀρετή. Ἀρχὴ τῆςἀληθινῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ». Δηλαδή ο άνθρωπος έχοντας συναίσθηση της παρουσίας του Θεού δεν τολμά να αμαρτήσει... και έτσι ο φόβος του Θεού αντανακλά ευεργετικά επάνω του κρατώντας τον σε πνευματική εγρήγορση.
Από την μία λοιπόν έχουμε τον φόβο του Θεού ο οποίος μας βοηθά να γίνουμε ενάρετοι, και από την άλλη έχουμε τους ανθρώπινους φόβους οι οποίοι μας αιχμαλωτίζουν και μας καθιστούν ανίκανους να εξελιχθούμε όχι μόνο πνευματικά αλλά και κοινωνικά, επαγγελματικά, υπαρξιακά.
Ο Χριστός αδελφοί μου μας ελευθέρωσε από τους φόβους που γεννήθηκαν με την πτώση του ανθρώπου. Αυτός που πιστεύει στον Χριστό είναι ελεύθερος από κάθε είδους φόβου, διότι ο άνθρωπος που γίνεται οικείος του Χριστού αποκτά την Αγάπη η οποία «ἔξω βάλλει τὸν φόβο» (Α´ Ἰω. δ´ 18).

Οι άνθρωποι στην προσπάθειά τους να δαμάσουν τον φόβο καταφεύγουν στο να δημιουργούν στον εαυτό τους «ελεγχόμενους φόβους» που προαναφέραμε. Όμως αυτό είναι μία ψεύτικη νίκη κατά του φόβου. Ο άνθρωπος ο οποίος χωρίς φόβο βλέπει μία ταινία στην οποία κινηματογραφούνται θάνατοι ανθρώπων δεν σημαίνει ότι έχει ξεπεράσει τον φόβο του Θανάτου…
Ο φόβος του Θεού είναι αυτός τελικά που θα μας απαλλάξει από τους επιμέρους φόβους μας.
Ο φόβος του Θεού χωρίζεται σύμφωνα με τους πατέρες της Εκκλησία μας σε δύο είδη: Εἶναι ὁ φόβος τῶν εἰσαγωγικῶν καὶ ὁ φόβος τῶν τελείων.
Ὁ φόβος τῶν εἰσαγωγικῶν ἢ τῶν ἀρχαρίων, ποὺ ὑπάρχει μέσα μας καὶ δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ πέσουμε στὴν ἁμαρτία  ἐξαιτίας τῆς κολάσεως. «Εἰσαγωγικὸς ἐστὶν ὁ ἀπέχων τῆς κακίας». Αὐτός, ποὺ ἔχει αὐτὸν τὸν φόβο φοβᾶται σὰν δοῦλος τὰ κολαστήρια, τὶς τιμωρίες καὶ τὶς καταδίκες.
Ὑπάρχουν ὅμως καὶ οἱ τέλειοι, ποὺ ἔχουν καὶ αὐτοὶ φόβο,ἀλλὰ μὲ ἄλλη μορφή. Φοβοῦνται μήπως παραβοῦν κάποια ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν λυπήσουν! Φοβοῦνται μήπωςὑποστοῦν τροπὴ ἢ ἀλλοίωση στὴν πνευματική τους ζωὴ καὶπέσουν στὴν ἁμαρτία.
Ὁ φόβος τῶν εἰσαγωγικῶν ἐξαφανίζεται, ὅταν συγχωρηθοῦν τὰ ἁμαρτήματα τοῦ ἀνθρώπου, ἐνῶ ὁ δεύτερος, τῶν τελείων, παραμένει συνεχῶς στὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν ἁγιάζει περισσότερο.

Ἀπ᾿ ὅλα αὐτὰκαταλαβαίνουμε πὼς μποροῦμε νὰ ὠφεληθοῦμε τὰ μέγιστα ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ. Μία εὐχὴ τῆς θείας Λειτουργίας τὸτονίζει αὐτὸ ἐμφατικά. «Ἔνθες ἡμῖν καὶ τῶν μακαρίων σου ἐντολῶν φόβον, ἵνα τὰς σαρκικὰς ἐπιθυμίας πάσας καταπατήσαντες, πνευματικὴν πολιτείαν μετέλθωμεν, πάντα τὰ πρὸς εὐαρέστησιν τὴν σὴν καὶ φρονοῦντες καὶ πράττοντες».*
Από τα παραπάνω καταλαβαίνουμε ότι ο Θεός και Δημιουργός μας πολύ σοφά έβαλε μέσα μας το αίσθημα του φόβου, το οποίο όμως θα πρέπει θεαρέστως να το χρησιμοποιούμε για να προοδεύουμε πνευματικά και όχι για να ικανοποιούμε τον εγωισμό μας προσπαθώντας να πείσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους ότι νικήσαμε τον φόβο γευόμενοι «ελεγχόμενους φόβους». Οι πλειονότητα των ανθρώπων δεν έχει πρόβλημα να μπαίνει στην διαδικασία ενός ελεγχόμενου φόβου, όμως οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα διακατέχονται από φόβους και φοβίες τις οποίες πασχίζουν να αποτινάξουν από πάνω τους.
Η λύση αγαπητοί μου να νικήσουμε τον φόβο είναι να συμπεριφερθούμε σοφά και συνετά στην ζωή μας ώστε να γίνουμε οικείοι του Θεού και πολίτες της Βασιλείας Του.
Ο Προφήτης Δαβίδ λέγει ότι: «Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου»….και δεν έχει άδικο.
http://theomitoros.blogspot.gr/2017/12/blog-post_4.html

Είμαι 20 ετών και φοβάμαι να πάω να βρω δουλειά.

Κοινωνικοί φόβοι: Τι είναι και πώς τους ξεπερνάμε;
Αναρτήθηκε από Παναγιωτης Πετρου στις 3:00 μ.μ.

Κοινωνικοί φόβοι: Τι είναι και πώς τους ξεπερνάμε;

Αναγνώστης μας ρωτά:
Γεια σας έχω ένα πρόβλημα είμαι 20 ετών και φοβάμαι να πάω να βρω δουλειά. Δεν πάω κάπου που έχει κόσμο και έχω άγχος τι πρέπει να κάνω;

Αγαπητέ αναγνώστη στο ερώτημά σας απαντά ο ψυχολόγος ομαδικός θεραπευτής Δημήτρης Κατσαρός.

Αν κατάλαβα σωστά αποδίδετε το φόβο σας για τη δουλειά στο ότι δεν μπορείτε να πηγαίνετε σε μέρη που έχει κόσμο. Φυσικά υπάρχει ένας άμεσος τρόπος να δώσετε πρακτικά λύση στο θέμα σας: Να βρείτε μια εργασία που δεν έχει πολλή συναναστροφή με κόσμο. Αν το επάγγελμά σας είναι τέτοιο που περιλαμβάνει τη συναναστροφή με κόσμο τότε υπάρχει μια συζήτηση που μπορεί να γίνει γύρω από το λόγο για τον οποίο το επιλέξατε: Το φοβάστε αλλά θα θέλατε; Το θέλετε αλλά κάτι σας κρατά πίσω; Δεν είχατε άλλη επιλογή; Είναι θέμα εργασιακής στενότητας ως προς το τί εργασίες είναι διαθέσιμες για την ειδίκευσή σας; Όποια και να'ναι η απάντηση οδηγεί σε απαντήσεις που ίσως δεν λύνουν το αίτημά σας για βοήθεια ως προς το "τι να κάνετε". Αυτό που χρειάζεται να κάνετε είναι να αναρωτηθείτε τί θέλετε ακριβώς: Να ξεπεράσετε το πρόβλημά σας για να βρείτε εργασία; Να μπορείτε να συναναστραφείτε κόσμο; Πάντα θα φοβάστε κάτι που είναι άγνωστο μέχρι να αποφασίσετε να το αντιμετωπίσετε. Έτσι έρχεται η απομυθοποίηση του φόβου. Αντιμετωπίστε το με κάποιον άνθρωπο που εμπιστεύεστε. Πηγαίνετε μαζί σε μέρη με κόσμο ή και για συνέντευξη εργασίας.
http://solidaritymit.blogspot.gr/2016/11/

Ελευθερωθείτε, από το φόβο των ψεύτικων αναγκών που σας δημιουργούν

Φιλοσοφία Ζωής

Μας μιλούν για υπερπληθυσμό, ότι η Γη δεν μπορεί να θρέψει τόσους πολλούς ανθρώπους, και ότι πρέπει να μειωθούν…

Εν τω μεταξύ, η ύπαιθρος είναι άδεια, τα χωριά και οι αγροί εγκαταλειμμένα…

Έχουν δημιουργήσει τις πόλεις φυλακές και έχουν μαντρώσει εκεί μέσα, τους ανθρώπους στοιβαγμένους, τον έναν πάνω στον άλλο, αποκόπτοντας τους από τη μητέρα φύση, περιμένοντας από λιγοστούς ανθρώπους και από βιομηχανίες να φροντίσουν για την τροφή τους, χρησιμοποιώντας χημικά και μεταλλάξεις πάνω σε αυτήν…

Δημιουργούν έναν άνθρωπο υπέρ-καταναλωτή, δημιουργώντας του ανύπαρκτες ανάγκες…

Βασίζονται στην δύναμη του φόβου και τον σκορπίζουν καθημερινά, παντού απλόχερα…
Όταν κατανοήσετε τα αισθήματα σας, θα δείτε ότι και ο φόβος είναι, απλά μια ενέργεια, ένα χρώμα, ένα σκοτεινό αρνητικό ενεργειακό χρώμα…

Ξεριζώστε το, μαζί με κάθε άλλη σκοτεινή αρνητική ενέργεια, ή συναίσθημα, όπως ξεριζώνετε τα αγριόχορτα από ένα παρτέρι γεμάτο λουλούδια, για να μείνει μόνο η ομορφιά τους, το χρώμα τους, το άρωμα τους…

Βασίζονται στην παντοδυναμία του χρήματος, έχοντας βάλει την αξία του, πάνω από την ανθρώπινη αξία…

Θα έρθει μέρα, που θα χάσει  το χρημα  αυτήν την αξία, ό,τι και να κάνουν, και αυτοί που το ακολουθούν θα χαθούν μαζί του…

Ελευθερωθείτε, από το φόβο των ψεύτικων αναγκών που σας δημιουργούν…

Ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν, πόσοι άνθρωποι πρέπει να υπάρχουν;

Πόσα παιδιά πρέπει να γεννηθούν;

Πόση νέα ζωή πρέπει να δημιουργηθεί;

Είναι επιτακτική ανάγκη, ο άνθρωπος να βγει από τις αρνητικές πόλεις
και να ενωθεί με τη φύση,
να την αγαπήσει να την φροντίσει, 
να ενωθεί μαζί της όπως θα γίνει κάποια μέρα, αν υπάρχει ακόμα…

Η γυναίκα αντιπροσωπεύει τη φύση, όπως φροντίζετε την γυναίκα σας, όπως νιώθετε για την αγαπημένη σας, έτσι πρέπει να νιώθετε και να φροντίζετε, και τη φύση…

Τη θετική ενέργεια δεν την δημιουργούν τα κτήρια, την  δημιουργούν τα δέντρα και τα φυτά, αυτοί που καίνε τα δάση ξέρουν γιατί το κάνουν…

Προστατέψτε τη φύση, επιστρέψτε σε αυτή, παράγετε μόνοι σας τη τροφή σας, αγνή, καθαρή… 
ζητάτε μόνο τα απαραίτητα, 
ζήστε απλά, 
μόνο με τα απαραίτητα…

Και ξαναλέμε ότι η φύση είστε εσείς, ότι κάποια μέρα θα ενωθείτε μαζί της, όπως ενώνεται το αρσενικό με το θηλυκό, ο άντρας με τη γυναίκα, προστατεύοντας τη φύση, προστατεύετε τον εαυτό σας…

Και αυτοί που μιλάνε για υπερπληθυσμό,
η Γη δεν κινδυνεύει από το πόσοι άνθρωποι, υπάρχουν πάνω σε αυτή, 
άλλα από την μόλυνση, 
τη μετάλλαξη, 
τα χημικά και την τεχνολογία…

Ο άνθρωπος έχει όσα χρειάζεται, όταν γνωρίσει τον εαυτό του, όλη η τεχνολογία θα του είναι άχρηστη… οι αεροψεκασμοί μπορούν να επηρεάσουν μόνο τους αρνητικούς, τους άπιστους…

Ο άνθρωπος ως ύλη φτάνει στο τέλος του και δεν μπορούν να το αντιστρέψουν ότι και να κάνουν… όλα όσα έχει δημιουργήσει θα γίνουν ερείπια…

Ας μην ανησυχούν λοιπόν για τον υπερπληθυσμό, η μητέρα φύση φροντίζει για όλα…

(Από το υλικό στο πνευματικό)
http://www.hippieteepee.gr/2016/10/eleftherothite-apo-fovo-ton-pseftikon-anagkon-pou-sas-dimiourgoun/ 

Ο ΦΟΒΟΣ , ΜΙΑ ΧΟΡΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΨΥΧΟΓΡΑΦΕΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟ !

ΦΟΒΟΣ : ΒΑΣΙΚΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ.ΜΗΝ ΤΡΕΧΕΙΣ, ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΟΣ ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΦΤΑΣΕΙ. ΜΕΙΝΕ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΤΟΝ. ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ  ΤΟΝ  ΝΙΚΗΣΕΙΣ ?

μια ωραία χορευτική παράσταση

ΦΟΒΟΣ : ΒΑΣΙΚΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ.ΜΗΝ ΤΡΕΧΕΙΣ, ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΟΣ ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΦΤΑΣΕΙ. ΜΕΙΝΕ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΤΟΝ. ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ  ΤΟΝ  ΝΙΚΗΣΕΙΣ ?
https://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=KpSuiomPLP4