'' ΑΠΟ ΒΡΕΦΟΥΣ ΤΑ ΙΕΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ''

                                    
Τὰ τελευταῖα λόγια πρὸς τὸν ἀγαπημένο μαθητή, τὶς τελευταῖες ὑποθῆκες στὸν «ἰσόψυχο» καὶ πιστὸ ἀκόλουθό του, καταγράφει ὁ φλογερὸς ἀπόστολος Παῦλος στὴ δευτέρα πρὸς Τιμόθεον Ἐπιστολή του. Εἶναι τὸ «κύκνειο ἄσμα» τοῦ ὑψιπέτη Ἀποστόλου, γεμάτο παροτρύνσεις ἀγάπης καὶ στοργικὲς συμβουλές. Δὲν παραλείπει ὅμως στὴν ἐπιστολὴ αὐτὴ νὰ τοῦ παρουσιάσει καὶ τὶς δυσκολίες ποὺ θὰ συναντήσει στὸ ποιμαντικό του ἔργο, τοὺς κινδύνους ἀπὸ τὶς διδασκαλίες τῶν ψευδοδιδασκάλων, τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὶς παγίδες τοῦ μισόκαλου διαβόλου. Μπροστὰ σ’ ὅλα αὐτὰ τὸν παροτρύνει: «Μπορεῖς καὶ πρέπει νὰ μείνεις σταθερὸς καὶ πιστὸς σ’ ὅσα ἔμαθες καὶ διδάχθηκες, διότι ἀπὸ παιδὶ γνωρίζεις τὶς Ἅγιες Γραφές». «Ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδας» (Β΄ Τιμ. γ΄ 15). Ἀπὸ τὴ μικρὴ ἡλικία, ἀπὸ τὰ πρῶτα παιδικὰ χρόνια γνωρίζεις τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, πάνω στὰ ὁποῖα μπορεῖς νὰ στηριχθεῖς. Ἔχοντας λοιπὸν τὸ ὅπλο τῆς γνώσεως τῶν ἱερῶν Γραφῶν μποροῦσε ὁ νεαρὸς ἐπίσκοπος Τιμόθεος ν’ ἀντιμάχεται ὅσους προσβάλλουν καὶ προσπαθοῦν νὰ ἀλλοιώσουν τὴ γνήσια πίστη, νὰ νοθεύσουν τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, νὰ ἐπηρεάσουν μὲ τὸ σκοτεινὸ παράδειγμά τους τὴ ζωὴ τῶν χριστιανῶν. Φρόντισαν γι’ αὐτὸ οἱ εὐλογημένες ψυχὲς τῆς μητέρας του Εὐνίκης καὶ τῆς γιαγιᾶς του Λωίδας, οἱ ὁποῖες μαζὶ μὲ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ τοῦ πρόσφεραν καὶ τὰ πνευματικὰ ἐφόδια τῆς ζωῆς. Πράγματι εἶναι μεγάλη εὐτυχία νὰ γνωρίζει κάποιος τὶς Ἅγιες Γραφὲς ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία. Διότι ἡ παιδικὴ ἡλικία εἶναι ἡ ἡλικία τῆς μάθησης, καθὼς ὅλα ἐντυπώνονται πιὸ εὔκολα στὴ μνήμη τοῦ παιδιοῦ, διατηροῦνται καὶ γίνονται κτῆμα του ἀσφαλές. Πόσο εὐλογημένες καὶ εὐεργετημένες εἶναι οἱ ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἀπὸ τὴν παιδικὴ ἡλικία μελέτησαν καὶ γνώρισαν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ! Συνέβαλαν σ’ αὐτὸ οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς, οἱ γιαγιάδες καὶ οἱ παπποῦδες μὲ φόβο Θεοῦ,οἱ κατηχητές, οἱ πνευματικοὶ πατέρες, οἱ δάσκαλοι καὶ παιδαγωγοί, οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν προτεραιότητα  στὴ γνώση τοῦ θείου νόμου καὶ στὴν καλλιέργεια  τῶν παιδιῶν μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Τοὺς ἔδωσαν  τὴν πιὸ κατάλληλη πνευματικὴ τροφὴ στὴν πιὸ τρυφερὴ ἡλικία καὶ αὐτὴ δὲν μπορεῖ νὰ ξεχαστεῖ ὅσο  καὶ ἂν φυσήξουν ἄνεμοι ἀντίθετοι μὲ τὸ θέλημα τοῦ  Θεοῦ καὶ κλονίσουν ἀργότερα τὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν. Τὰ βιώματα τῆς πίστεως, τὰ παραδείγματα  τῶν Γραφῶν πάντοτε θὰ μιλοῦν στὶς ψυχές τους καὶ  θὰ γίνονται πυξίδα ποὺ θὰ τοὺς ἐπαναφέρει στὴν  ὀρθὴ πορεία.  Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ θείου ἀποστόλου Παύλου γιὰ  τὸ παράδειγμα τοῦ Τιμοθέου μᾶς βάζει σὲ σκέψεις  σοβαρές. Διότι μὲ ἀγωνία παρατηροῦμε στὴν ἐποχή  μας πολλοὺς οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦν νὰ ἐπηρεάσουν  τὶς ἀθῶες παιδικὲς καρδιές. Συνεχῶς προβάλλουν  ἀρνητικὰ πρότυπα μέσα ἀπὸ τὶς ὀθόνες τῶν μέσων  ἐνημερώσεως, βίαια παιχνίδια καὶ βλαβερὴ ψυχαγωγία, μαθήματα καὶ ἐκδηλώσεις στὰ σχολεῖα ποὺ  προκαλοῦν σύγχυση στὴ σκέψη τῶν παιδιῶν καὶ τὰ  προβληματίζουν. Πῶς θ’ ἀντισταθοῦμε; Τί θὰ ἀντιπροβάλουμε; «Ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα». Γονεῖς, ἐκπαιδευτικοί, κατηχητές, ὅσοι ἔχουμε κοντά μας μικρὰ  παιδιά, τὰ βλαστάρια τῆς κοινωνίας μας, τοὺς νεοσσοὺς τῆς Ἐκκλησίας μας, ἂς τοὺς δείξουμε τὸ βιβλίο  τῆς ζωῆς, «τὰ ἱερὰ γράμματα», τὴν Ἁγία Γραφή. Ἰδιαίτερα σήμερα εἶναι ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη νὰ στηρίξουμε  τὰ παιδιά μας στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Νὰ τὰ θρέψουμε  μὲ τὰ νάματα τῆς πίστεως. Ἔχουμε τὴ δυνατότητα,  ἔχουμε τὸ ὑλικό, ἀφοῦ σὲ ἁπλὴ γλώσσα κυκλοφοροῦν ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ ἄλλα σχετικὰ βιβλία. Ὑλικὸ  πλούσιο καὶ εὔχρηστο γιὰ τὴν ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν. Τί  πιὸ ὠφέλιμο καὶ οὐσιαστικὸ νὰ διαβάζουμε μαζί τους  τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, νὰ τοὺς προβάλλουμε τὰ δυνατὰ  παραδείγματα τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ νὰ  τὰ θωρακίσουμε μὲ τὴν ἀσπίδα τῆς πίστεως. Ἂς τὸ  προσπαθήσουμε, καὶ νὰ εἴμαστε βέβαιοι πὼς ἡ χάρις  τοῦ Θεοῦ θὰ μιλᾶ πάντοτε στὶς ψυχές τους .ΟΣΩΤΗΡ2117

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

 

Στα ιερά κείμενα της Αγίας Γραφής  δεν διαβάζουμε σκέψεις ανθρώπινες αλλα  εκει μεσα ομιλεί ο ίδιος ο Θεός. 

Θα αναφέρουμε ένα περιστατικό από το βίο του Μ.Αντωνίου: «Ο Μέγας Κωνσταντίνος θαύμαζε τον Μ. Αντώνιο και του έστειλε μια επιστολή. Όταν έλαβε τὴν επιστολὴ στὴν έρημο, οι μαθηταί του έλεγαν: “Πόσο τιμά ο βασιλιάς τὸ διδάσκαλό μας!” Ο Μέγας Αντώνιος είπε: “Θαυμάζετε ποὺ ένας επίγειος βασιλεὺς έστειλε σ᾿ εμένα επιστολή; Νὰ θαυμάζετε, ότι ο Βασιλεὺς των βασιλευόντων καὶ Κύριος των κυριευόντων, ενώπιον του οποίου όλοι οι βασιλείς είναι ένα μηδενικό, μάς έστειλε γράμμα. Καὶ τὸ γράμμα του είναι η αγία Γραφή. 

Τὸ διαβάζουμε άραγε μὲ ανάλογο ενδιαφέρον;”» (Βλ. Μητρ. Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου, Περιστατικά από την ζωή του Μ. Αντωνίου, www.augoustinos-kantiotis.gr).

http://theomitoros.blogspot.com/2020/10/blog-post_70.html

Η ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

Αγία Γραφὴ καὶ Ἐκκλησία εἶναι ἔννοιες ἀναπόσπαστα ἑνωμένες. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας χρησιμοποιεῖ εὐρύτατα περικοπὲς ἀπὸ τὴν Παλαιὰ καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη στὶς διάφορες ἱερὲς Ἀκολουθίες της. «Τὴ μεγάλη ἡμέρα τῆς Κυριακῆς ὅλοι οἱ πιστοὶ ποὺ διαμένουν στὶς πόλεις ἢ στοὺς ἀγροὺς συγκεντρώνονται μαζὶ καὶ γίνεται ἀνάγνωση ἀπὸ τὰ συγγράμματα τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Προφητῶν», σημειώνει στὴν πρώτη του Ἀπολογία ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος, ὁ φιλόσοφος καὶ μάρτυρας, στὶς ἀρχὲς τοῦ β΄ αἰῶνος. Καὶ ἀπὸ τὸ βιβλίο «Διαταγαὶ τῶν Ἀποστόλων» τὴν ἴδια πληροφορία ἔχουμε: «Ὁ ἀναγνώστης ἀφοῦ ἀνεβεῖ καὶ σταθεῖ σὲ μέρος ὑψηλό, ἂς διαβάζει ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη τὰ βιβλία τοῦ Μωυσῆ, τὸν Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ, τὰ βιβλία τῶν Κριτῶν... Μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀνάγνωση νὰ ἀναγινώσκονται οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων καὶ οἱ Ἐπιστολὲς τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ποὺ ἦταν συνεργὸς τῶν δώδεκα Ἀποστόλων, τὶς ὁποῖες ἔγραψε καὶ ἀπέστειλε στὶς διάφορες Ἐκκλησίες μὲ τὸν φωτισμὸ καὶ τὴν ἔμπνευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Κατόπιν ὁ διάκονος ἢ ὁ πρεσβύτερος νὰ ἀναγινώσκει τὰ Εὐαγγέλια». Παρ᾿ ὅλο ὅμως ποὺ πλούσια προσφερόταν τότε στὴν Ἐκκλησία ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ στὶς διάφορες λατρευτικὲς εὐκαιρίες, οἱ χριστιανοὶ συνήθιζαν νὰ μελετοῦν καὶ στὸ σπίτι τους τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ ἀπὸ χειρόγραφα ποὺ κυκλοφοροῦσαν ἐκείνη τὴν ἐποχή. Τὸ σημειώνει αὐτὸ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, γράφοντας πρὸς τὸν ἀπόστολο Τιμόθεο: «Ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδας» (Β΄ Τιμ. γ΄ 15)· γνωρίζεις ἀπὸ βρέφος ἀκόμη τὰ λόγια τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Οἱ ἅγιοι Πατέρες ἐπιμόνως συνιστοῦν στοὺς χριστιανοὺς νὰ μὴν περιορίζονται μόνο στὰ ὅσα ἀκοῦν στὴν ἐκκλησία, ἀλλὰ νὰ μελετοῦν καὶ στὸ σπίτι τους τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Πάντοτε σᾶς παρακαλῶ καὶ δὲν θὰ παύσω συνεχῶς νὰ σᾶς παρακαλῶ. Νὰ μὴν ἀρκεῖσθε μόνο στὰ ὅσα λέγονται ἐδῶ (ἐννοεῖ στὸ Ναό) ἀλλὰ καὶ ὅταν ἐπιστρέφετε στὰ σπίτια σας, νὰ ἀσχολεῖσθε μὲ τὴ μελέτη τῶν Γραφῶν». Συνιστοῦσε δὲ νὰ προμηθευθοῦν «τουλάχιστον τὴν Καινὴ Διαθήκη», ἐπειδὴ πιθανὸν νὰ δυσκολεύονταν νὰ προμηθευθοῦν ὁλόκληρη τὴν Ἁγία Γραφή, ποὺ τότε κόστιζε πάρα πολύ, ἀφοῦ ἦταν χειρόγραφη. Καὶ ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὅταν ἀναχωροῦσε ἀπὸ τὰ διάφορα μέρη, συνιστοῦσε στοὺς χριστιανοὺς νὰ συγκεντρώνονται σὲ ὁμάδες πέντε-πέντε, δέκα- δέκα καὶ ὅλοι μαζὶ νὰ μελετοῦν καὶ νὰ συζητοῦν αὐτὰ ποὺ τοὺς δίδαξε. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα στοὺς Ὀρθοδόξους Ναούς μας βρίσκεται πάντοτε καὶ δεσπόζει τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Σημαίνει ὅτι γιὰ τὴ σωτηρία καὶ τὸν ἁγιασμό μας μαζὶ μὲ τὰ ἅγια Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ἀπαραίτητη καὶ ἡ μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Εἶναι καιρὸς πλέον ὅλοι ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ νὰ καταλάβουμε πόσο ἀναγκαῖο εἶναι ὄχι μόνο νὰ γνωρίζουμε γενικὰ καὶ ἀόριστα τὸ περιεχόμενο τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου ἀλλὰ καὶ νὰ τὸ μελετοῦμε καθημερινὰ μὲ προσοχή, γιὰ νὰ ρυθμίζει καὶ κατευθύνει σωστὰ τὴ ζωή μας. Εἶναι ἐπείγουσα καὶ ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη αὐτό. «Οὐ γὰρ ἔστιν, οὐκ ἔστι τινὰ σωθῆναι μὴ συνεχῶς ἀναγνώσεως ἀπολαύοντα πνευματικῆς» (Χρυσόστο- μος, Εἰς τὸν Λάζαρον λόγος τρίτος, P.G. 48, 993). Λοιπόν, «μακάριος ἀνήρ, ὃς οὐκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ ἀσεβῶν καὶ ἐν ὁδῷ ἁμαρτωλῶν οὐκ ἔστη καὶ ἐπὶ καθέδρᾳ λοιμῶν οὐκ ἐκάθισεν. ἀλλ᾿ ἢ ἐν τῷ νόμῳ Κυρίου τὸ θέλημα αὐτοῦ, καὶ ἐν τῷ νόμῳ αὐτοῦ μελετήσει ἡμέρας καὶ νυκτός»· μακάριος καὶ πανευτυχὴς εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν συχνάζει σὲ συντροφιὲς ἀσεβῶν καὶ δὲν στέκεται σὲ δρόμο ὅπου ἁμαρτωλοὶ ἄνθρωποι ἐπιδίδονται στὸ κακὸ οὔτε κάθεται σὲ τόπους ὅπου ἔχουν στέκι διεφθαρμένοι ἄνθρωποι, ἀλλὰ ἔχει ἐντρύφημα καὶ ἀπόλαυσή του τὸ νόμο τοῦ Κυρίου καὶ μὲ τόσο πόθο εἶναι προσκολλημένος σ’ αὐτόν, ὥστε ὁ νοῦς του στρέφεται πάντοτε ἐκεῖ, καὶ αὐτὸν μέρα-νύχτα μελετάει (Ψαλ. α΄ 2).ΟΣΩΤΗΡ2071

Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΑΞΙΟΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ

       ΠΑΡΑ  ΤΟΥ  ΔΕΣΠΟΤΟΥ  ΤΩΝ ΟΛΩΝ ΕΓΡΑΦΗ....

ΝΑ  ΠΟΤΙΖΟΥΜΕ  ΜΕ  ΘΕΙΑ  ΝΟΗΜΑΤΑ  ΤΗΝ  ΔΙΑΝΟΙΑ  ΜΑΣ !

Ο ΣΩΤΗΡ2045

Γιὰ νὰ μὴν ἐξαντλοῦνται τὰ ὑπάρχοντά μας.

Ο ἄνδρας μου πέθανε. Καὶ τώρα 

ὁ δανειστὴς  ἔρχεται καὶ μὲ ἀπειλεῖ. 

Ζητᾶ νὰ πάρει τὰ δυὸ  ἀγόρια μου δούλους του, 

ποὺ δὲν ἔχω  νὰ τοῦ πληρώσω τὸ χρέος!

Σπαρακτικὴ ἡ φωνὴ τῆς χήρας γυναί-

κας πρὸς τὸν Προφήτη τοῦ Θεοῦ. Ὅσο

ζοῦσε ὁ ἄνδρας της, εἶχαν ἀνεξόφλητο

ἕνα χρέος πρὸς κάποιον δανειστή. Καὶ

τώρα ποὺ πέθανε – καὶ γιὰ τὸν λόγο

αὐτὸ ἡ χήρα πιὰ γυναίκα εἶχε περιέλ-

θει σὲ δεινότερη οἰκονομικὴ θέση – οἱ

πιέσεις γίνονταν μεγαλύτερες ἀπὸ μέ-

ρους του. «Ἢ μοῦ πληρώνεις τὸ χρέος

ἢ σοῦ παίρνω τὰ παιδιά σου γιὰ δού-

λους μου», τῆς ἔλεγε.

Τί νὰ κάνει ἡ φτωχή; Ἔτρεξε στὸν

ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, τὸν ἅγιο προφή-

τη Ἐλισαῖο. 

Καὶ «ἐβόα», σημειώνει χα-

ρακτηριστικὰ τὸ ἱερὸ 

κείμενο (Δ΄ Βασ. δ΄1). 

Ἀπὸ τὴ δυστυχία της, 

τὸν πόνο, τὴν  ἀγωνία της

 ἀπευθυνόταν μὲ φωνὲς δυνατὲς

 πρὸς ἐκεῖνον, ζητώντας του βο-

ήθεια. Ἐξάλλου τοῦ ὑπενθύμιζε πὼς ὁ

σύζυγός της ἦταν καὶ ἐκεῖνος «ἀπὸ τῶν

υἱῶν τῶν προφητῶν», ἄνθρωπος τοῦ

Θεοῦ, ποὺ εἶχε φοιτήσει σὲ κάποια –

σὰν νὰ ποῦμε – σχολὴ θεολογικὴ ποὺ

διηύθυνε ὁ μέγας ἐκεῖνος Προφήτης

τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἄλλος, λοιπόν, ἐπιπλέον

λόγος γιὰ νὰ ἀνταποκριθεῖ τώρα στὴν

ἀνάγκη τούτη τὴν πιεστικὴ ὁ Ἐλισαῖος.

–Τί νὰ σοῦ κάνω τώρα; Πές μου, σὲ

παρακαλῶ, τί ὑπάρχει στὸ σπίτι σου;

–Τίποτε, ἐκτὸς ἀπὸ λίγο λάδι σ’ ἕνα

δοχεῖο, νὰ τρῶμε μὲ τὸ ψωμὶ ἐγὼ καὶ τὰ

παιδιά μου, ἀπάντησε ἡ χήρα.

–Αὐτὸ θὰ κάνεις, τῆς εἶπε ὁ Προφήτης.

Θὰ πᾶς σὲ ὅλους γύρω τοὺς γειτόνους

σου καὶ θὰ τοὺς ζητήσεις νὰ σοῦ δώ-

σουν ὅ,τι ἄδεια δοχεῖα ἔχουν. Μὴν πά-

ρεις λίγα. Πολλὰ νὰ πάρεις, ὅσα ἔχουν.

Ἄκουγε ἡ γυναίκα...

–Θὰ τὰ πάρεις ὅλα αὐτὰ μέσα στὸ

σπίτι σου καὶ θὰ κλείσεις τὴν πόρτα, μὴ

βλέπει κανείς. Ἐκεῖ μὲ τὰ παιδιά σου

θὰ κάνεις τὸ ἑξῆς: Θὰ πιάσεις τὸ δικό

σου δοχεῖο καὶ θὰ τὸ γείρεις στὸ πρῶτο

ἄδειο δοχεῖο. Μόλις γεμίσει, θὰ τὸ ἀφή-

σεις στὴν ἄκρη καὶ θὰ πάρεις τὸ δεύτε-

ρο, καὶ οὕτω καθεξῆς. Καθένα ποὺ θὰ

γεμίζει, θὰ τὸ βάζεις στὴν ἄκρη.

–Μὰ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γεμίσουν

ὅλα αὐτά; Ἀφοῦ τὸ λάδι μας εἶναι λίγο.

Κι ἔπειτα, τί σημαίνει ὅτι τὰ δοχεῖα τῶν

γειτόνων θὰ τὰ ἀφήνω στὴν ἄκρη; Γιατί

νὰ τὸ κάνω αὐτό;

Νά ἐρωτήσεις ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ

κάνει ἡ γυναίκα, ἂν δὲν εἶχε πολλὴ πί-

στη. Ἴσως ἐγὼ καὶ ἐσὺ νὰ τὶς κάναμε, ἡ

γυναίκα ὅμως ὄχι. Ὅ,τι τῆς εἶπε ὁ Προ-

φήτης. Αὐτό. Ἀπὸ αὐτὸν πάλι ἔπειτα θὰ

ἔπαιρνε περαιτέρω ὁδηγίες.

Τὸ ἔκανε λοιπὸν ἡ χήρα. Καὶ ὅσο ἄ-

δειαζε ἀπὸ τὸ δικό της στὰ ἄδεια δοχεῖα,

τόσο αὐτὸ δὲν ἔλεγε νὰ σωθεῖ.

–Φέρτε μου τὸ ἑπόμενο, εἶπε κάποια

στιγμὴ στὰ παιδιά της.

–Δὲν ὑπάρχει ἑπόμενο, μάνα. Ὅλα τὰ

γεμίσαμε.

Τότε ἀκριβῶς παρατήρησε καὶ ἡ γυ-

ναίκα πὼς εἶχε τελειώσει καὶ ἡ τελευ-

ταία σταγόνα ἀπὸ τὸ δικό τους δοχεῖο.

Ἦρθε τὸ λοιπὸν καὶ ἀνήγγειλε στὸν

Ἐλισαῖο τὸ θαῦμα τοῦ Θεοῦ.

–Καὶ τώρα τί θὰ τὰ κάνω ὅλα αὐτά;

–Θὰ πᾶς νὰ πουλήσεις τὸ λάδι, καὶ μὲ

τὰ χρήματα ποὺ θὰ πάρεις, θὰ πληρώ-

σεις τὸ χρέος σου, τῆς εἶπε ἐκεῖνος. Ὅ,τι

ἔπειτα σοῦ περισσέψει, κράτα το γιὰ νὰ

ἔχετε νὰ τρῶτε.

Ἔτσι καὶ ἔγινε. Ὁ Θεὸς διὰ τοῦ Προ-

φήτου Του ἀντάμειψε τὴν πίστη τῆς γυ-

ναίκας.  Πίστη!

Διότι δοκιμάσθηκε ἡ γυναίκα. Δοκιμά-

σθηκε μὲ τὸ ὅτι ὁ Ἐλισαῖος δὲν τῆς εἶπε

ἐξαρχῆς τί θὰ τὰ ἔκανε τὰ δοχεῖα ποὺ

θὰ γέμιζε. Καθὼς λοιπὸν ἄδειαζε ἀπὸ

τὸ δικό της στὰ ξένα, δὲν μπορεῖ νὰ μὴν

τῆς ἦρθε λογισμός: «Κι ἂν μοῦ πεῖ τώ-

ρα νὰ τὰ ἐπιστρέψω στοὺς κατόχους

τους, ἐμεῖς τί θὰ ἀπογίνουμε;» Καὶ μάλι-

στα στὸ τέλος ὅλα τὰ ξένα ἦταν γεμάτα.

Ἕνα μόνο ἦταν ἀδειανό· τὸ δικό τους!

Δὲν ἦταν αὐτὸ δοκιμασία τῆς πίστε-

ώς της;

Βέβαια, τελικὰ ὁ Προφήτης δὲν τῆς

εἶπε νὰ τὰ δώσει στοὺς ἄλλους. Ἡ ἴδια

ὅμως δοκιμάσθηκε ὡς πρὸς αὐτό.

Αὐτὴ τὴν πίστη της βράβευσε ὁ Θεός!

Καὶ ἐμεῖς τώρα τί μποροῦμε νὰ πά-

ρουμε ἀπὸ τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ περιστα-

τικὸ ποὺ περιγράφει ἡ Ἁγία Γραφή;

Νὰ ἑστιάσουμε τὴν προσοχή μας ἐδῶ:

στὸ ἄδειασμα τοῦ δοχείου στὰ ἄλλα. Ὅ-

σο ἄδειαζε, τόσο ἀκόμα εἶχε! 

Ἡ περιουσία τῆς γυναίκας

 τελικῶς αὐξα-

νόταν μὲ  τὸ νὰ 

τὴν ἀδειάζει στὰ

 δοχεῖα τῶν ἄλλων.

Θέλεις, ἀδελφέ μου, νὰ μὴν ἐξαν-

τλοῦνται τὰ ὑπάρχοντά σου; Ἄδειαζέ

τα. Ἄδειαζέ τα στοὺς ἄλλους, τοὺς φτω-

χούς, τοὺς πιὸ φτωχοὺς ἀπὸ σένα. Ὄχι

μόνο δὲν θὰ ἐξαντλοῦνται, ἀλλὰ καὶ θὰ

αὐξάνουν, θὰ πολλαπλασιάζονται!

Ὅ,τι ἀκριβῶς γίνεται μὲ τὸν σπόρο. Ἂς

ὑποθέσουμε ὅτι ὁ γεωργὸς διαθέτει μιὰ

χεριὰ σπόρο. Ἂν σκεφθεῖ· «ἂς ρίξω στὸ

χῶμα τὸ μισό, νὰ μοῦ μείνει καὶ κάτι»,

ἡ σοδειὰ ποὺ θὰ πάρει ἀπὸ τὸν σπαρ-

μένο σπόρο δὲν θὰ εἶναι τόσο μεγάλη,

ὅσο θὰ εἶναι ἂν ρίξει ὅλο τὸν σπόρο στὸ

χῶμα. «Μὰ τὸν σκόρπισες ὅλο, τί θὰ

σοῦ μείνει τώρα;», ἴσως τοῦ πεῖ κάποια

φωνή, ἀλλά, ἂν εἶναι ἔξυπνος, ἔτσι θὰ

κάνει. Ὅσο περισσότερο σπείρει, τόσο

περισσότερο θὰ πάρει. Ὅπως δηλαδὴ

τὸ λέει ἡ Γραφή: «Ὁ σπείρων φειδομέ-

νως (=μὲ τσιγγουνιά), φειδομένως καὶ

θερίσει. Καὶ ὁ σπείρων ἐπ’ εὐλογίαις

(=μὲ ἁπλοχεριά), ἐπ’ εὐλογίαις καὶ θερί-

σει» (Β΄ Κορ. θ΄ 6).

Ἂν θέλεις νὰ βλέπεις τὰ ὑπάρχοντά

σου νὰ μὴν ἐξαντλοῦνται· τὸ ἀντίθε-

το, νὰ αὐξάνουν, σκόρπιζέ τα. Ἄδειαζέ

τα στὰ δοχεῖα τῶν ἄλλων, τῶν φτωχῶν.

Μὲ τόκο θὰ σοῦ τὰ ἀποδίδει ὁ πλού -

σιος Δωρεοδότης!...

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''Ο  ΣΩΤΗΡ''2162

Εξωμολογήθηκε για τελευταία φορά και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων. Ζήτησε την Καινή Διαθήκη ...»

Σὲ μία κωμόπολι τῆς Βορείου Ἑλλάδος ζοῦσε μία κοπέλα τυφλή, ὀνόματι Ἀσπασία. Ἦταν ὀρφανή, πολὺ φτωχὴ καὶ ἐγκαταλελειμμένη ἀπ᾿ ὅλους, γι᾿ αὐτὸ μεγάλωσε χωρὶς νὰ μπορέση νὰ μάθη γράμματα.

Ἦταν περίπου 18-20 ἐτῶν, ὅταν πέρασε κάποιος Ἱεροκήρυκας τῆς Μητροπολιτικῆς Περιφέρειας καὶ τὴν εἶδε, τὴν πῆρε μαζί του καὶ τὴν ἔβαλε στὴν Σχολὴ Τυφλῶν στὴν Θεσσαλονίκη καὶ ἔτσι ἔμαθε ἀνάγνωσι διὰ τῆς ἁφῆς κατὰ τὸ σύστημα τῶν τυφλῶν. Ἐν συνεχείᾳ, ἀφοῦ ἔμαθε καλῶς νὰ διαβάζη, τῆς χάρισε καὶ μία Καινὴ Διαθήκη, γραμμένη στὴν ἴδια γλῶσσα, στὴν γλῶσσα τῶν τυφλῶν. Ἄρχισε λοιπὸν ἡ κοπέλα νὰ τὴν διαβάζη ψηλαφώντας την μὲ τὰ δάκτυλα καὶ ὅσο τὴν μελετοῦσε τόσο μάθαινε ποιὸς ἦταν ὁ Χριστὸς καὶ τὶ ἔκανε γιὰ αὐτὴν προσωπικὰ καθὼς καὶ γιὰ ὁλόκληρο τὸν κόσμο. Καὶ ὅσο μάθαινε, τόσο γαλήνευε καὶ εἰρήνευε ἡ ταραγμένη της καρδιά. Ὁ πόνος ἀπὸ τὰ βασανιστικὰ χρόνια ποὺ πέρασε, μαλάκωσε μέσα ἀπὸ τὴν μελέτη τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ ἡ Ἀσπασία γέμισε ἀπὸ χαρὰ καὶ εἰρήνη. Πλημμύρισε ἀπὸ εὐτυχία. «Βρῆκα τὴν χαρά», ἔλεγε. «Τώρα ἄνοιξαν τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μου καὶ ἂν λείπουν τὰ μάτια τοῦ σώματος, δὲν μὲ πειράζει... Μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μπορῶ νὰ δῶ ὅλο τὸν κόσμο...». Ἔβλεπε τὸ Φῶς τοῦ Θεοῦ σὲ κάθε Θεία Λειτουργία καὶ ἐχαίρετο...

Κάποτε ὅμως ἔπαθε μία φοβερὴ δερματικὴ νόσο ποὺ ἐπρόσβαλε ἀκόμη καὶ τὰ χέρια της, τὰ ὁποῖα «κάηκαν», μὲ ἀποτέλεσμα νὰ χάση ἀπὸ τὰ δάκτυλά της τὴν ἁφή... Δὲν μποροῦσε πλέον νὰ ψηλαφήση τὴν Ἁγία Γραφὴ οὔτε καὶ κανένα ἄλλο ἱερὸ βιβλίο... Ἡ λύπη της καὶ ὁ πόνος της ἦταν ἀπερίγραπτος. Ἔκλαιγε μέρα-νύκτα... Εἶχε χάσει τὴν δυνατότητα νὰ παίρνη δύναμι καὶ χαρὰ μέσα ἀπὸ τὸ ἅγιο Βιβλίο. Τῆς ἔμεινε ὅμως ἡ προσευχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Ἔκανε λοιπὸν πολλὴ προσευχὴ γιὰ νὰ δώση ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς μία καλὴ λύσι. Καὶ ὁ Θεὸς ἀπάντησε... Μία ἡμέρα πῆρε μὲ λαχτάρα τὸ ἱερὸ Βιβλίο, τὴν Καινὴ Διαθήκη, καὶ τὸ ἔφερε στὸ στόμα της, γιὰ νὰ ἀσπασθῆ τὰ γράμματά του, ποὺ αὐτὰ τὰ γράμματα, μᾶς μεταφέρουν τὴν σο- φία τοῦ Θεοῦ, τὴν λύτρωσι καὶ σωτηρία. Καὶ τότε ἀνακάλυψε κάτι παράξενο: κατάλαβε ὅτι μποροῦσε νὰ διαβάζη τὴν γραφὴ τῶν τυφλῶν μὲ τὰ χείλη της! Τῆς Ἀσπασίας ἡ ζωὴ πάλι γέμισε χαρά, τὴν ὁποία τῆς ἔδινε ἡ μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Καὶ μέσα ἀπὸ αὐτὴν τὴν παράδοξη μελέτη, ἦλθε ἡ δοξολογία, ἦλθε ἡ εὐχαριστία, ἦλθε ἡ ζῶσα προσευχή! Μελετοῦσε καὶ ὕστερα ἔκανε προσευχὴ μετὰ δακρύων γιὰ ὅσους εἶχαν τὰ ἴδια προβλήματα μὲ σωματικὲς ἀναπηρίες καὶ ἀσθένειες καὶ ἰδιαιτέρως προσευχὴ γιὰ ὅσους ἦσαν τυφλοὶ στὴν ψυχὴ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία... Μὲ τὴν προσευχή της ἔβλεπε τὸν Θρόνο τοῦ Θεοῦ καὶ Τὸν παρακαλοῦσε καὶ Τὸν ἱκέτευε γιὰ τοὺς πτωχούς, τὰ ὀρφανά, τοὺς ἀνέργους, τοὺς ἀστέγους, γιὰ ὅλους τοὺς ἀσθενεῖς. Γιὰ τοὺς καλοὺς καὶ τοὺς κακούς, γιὰ τοὺς ἀγαθοὺς καὶ τοὺς πονηρούς, γιὰ τοὺς δικαίους καὶ τοὺς ἀδικουμένους, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἐκείνους ποὺ ἐξακολουθοῦν νὰ ἀδικοῦν τὸν κόσμο... γιὰ τοὺς ἄρχοντες καὶ τοὺς ἀρχομένους. Ὅλοι τους νὰ φωτισθοῦν καὶ ὅλοι τους νὰ δοῦν τὸ Φῶς τὸ ἀληθινό, τὸν Χριστό, τὸν Σωτῆρα τοῦ κόσμου!

Κάποτε, ἀρρώστησε βαρειά. Ἐξωμολογήθηκε γιὰ τελευταία φορὰ καὶ κοινώνησε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Ζήτησε τὴν Καινὴ Διαθήκη, εἶπε νὰ τὴν ἀνοίξουν καὶ ἀνοικτὴ νὰ τὴν ἀκουμπήσουν στὰ χείλη της. Ἅπλωσε τὰ χέρια της ἡ Ἀσπασία καὶ τὴν κράτησε γερά, ἀλλὰ ξεψυχισμένα. Οἱ οἰκεῖοι της κατὰ Θεία Πρόνοια τὴν ἄνοιξαν στὸ Α´ κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου. Ἐπαναλαμβάνοντας συνεχῶς τὸ «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν», ἡ Ἀσπασία παρέδωσε τὸ πνεῦμα της καὶ ἡ ψυχούλα της πέταξε ψηλὰ στὸν οὐρανό, ἐνῶ συγχρόνως πλημμύρισε τὸ δωμάτιό της μὲ ἄρρητη γλυκύτατη εὐωδία!... Εἶναι καὶ αὐτὴ μία ἀφανὴς ἁγία!...
Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστόπουλου

https://paraklisi.blogspot.gr/2018/01/blog-post_673.html#more

Η μελέτη της Αγίας Γραφής διώχνει τη λύπη.

http://theomitoros.blogspot.gr/2017/09/blog-post_79.html

Βυζαντινό αριστούργημα επιστρέφει στη Μακεδονία

Η σπάνια Καινή Διαθήκη επαναπατρίζεται έπειτα από έναν αιώνα στη Μονή Παναγίας Εικοσιφοινίσσης στη Δράμα



Ένα ανεκτίμητο βυζαντινό κειμήλιο, μια σπάνια χειρόγραφη Καινή Διαθήκη 674 σελίδων, γραμμένη τον 9ο αιώνα, επαναπατρίζεται μέσω Αμερικής και παίρνει ξανά τη θέση της, έπειτα από έναν αιώνα, στη Μονή Παναγίας Εικοσιφοινίσσης στη Δράμα, από όπου την είχαν αρπάξει Βούλγαροι το 1917, μαζί με πολλούς ακόμη ιστορικούς και εκκλησιαστικούς θησαυρούς.

Τις επόμενες μέρες θα την παραλάβει προσωπικά ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής, Δημήτριος από εκπαιδευτικό ίδρυμα του Σικάγου όπου κατέληξε, και θα τη μεταφέρει ο ίδιος στην Ελλάδα στις αρχές Δεκεμβρίου, προκειμένου να την παραδώσει σε ειδική τελετή στη Δράμα στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της πολιούχου Αγίας Βαρβάρας.

Ο «Κώδικας 1424» (Codex 1424), όπως ονομάζεται το κειμήλιο, αποτελεί το παλαιότερο πλήρες χειρόγραφο της Καινής Διαθήκης στον κόσμο, γραμμένο στα ελληνικά στη ρέουσα γραφή.
Είχε πουληθεί στις ΗΠΑ -όπου κατέληξε- το 1920 από έναν Ευρωπαίο βιβλιοπώλη, και βρέθηκε στην κατοχή της Λουθηρανής Θεολογικής Σχολής του Σικάγου, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα. 
Η διοίκηση της Σχολής απάντησε θετικά μετά από πολλές προσπάθειες στο αίτημα της Αρχιεπισκοπής Αμερικής και θα παραδώσει το κειμήλιο στον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο, σε εκδήλωση στις 15 Νοεμβρίου.

Πρόκειται για ένα από τα εκατοντάδες χειρόγραφα και άλλα αντικείμενα- ανεκτίμητα κειμήλια της θρησκευτικής και πολιτισμικής κληρονομιάς, που αφαιρέθηκαν από την Παναγία Εικοσιφοίνισσα Δράμας, τον Τίμιο Πρόδρομο Σερρών και άλλες ελληνικές μονές κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής κατοχής στην περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Όπως αποκαλύφθηκε τις τελευταίες δεκαετίες, τα περισσότερα απ΄ αυτά βρίσκονται σήμερα στη Σόφια, στο Κέντρο Σλαβοβυζαντινών Σπουδών Ivan Dujev και στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της γειτονικής χώρας, και έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς αιτήματα για την επιστροφή τους, ενώ ένας αριθμός κειμηλίων βρίσκεται σε βιβλιοθήκες εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και ιδιωτικές συλλογές της Ευρώπης και των ΗΠΑ.

Ένα απ΄ αυτά είναι ο «Κώδικας 1424», που γράφτηκε τον 9ο ή 10ο αιώνα από τον μοναχό Σάββα. Το χειρόγραφο έχει διαστάσεις 28 επί 18 εκατοστά και στις 674 σελίδες του (337 φύλλα γραμμένα και στις δύο πλευρές, με 29 ως 33 γραμμές ανά σελίδα), περιλαμβάνει το σύνολο της Καινής Διαθήκης. Αιώνες μετά τη γραφή του προστέθηκαν ως σχόλια στα περιθώρια των σελίδων αποσπάσματα κειμένων του Ιωάννη του Χρυσοστόμου, του Βασιλείου του Μεγάλου και άλλων.


Το κειμήλιο φυλάσσεται μέχρι σήμερα στη Λουθηρανική Θεολογική Σχολή στο Σικάγο

Σύμφωνα με τον Γερμανό λόγιο και μελετητή της Βίβλου, Κουρτ Άλαντ, υπάρχουν σε συλλογές ανά τον κόσμο μόλις 60 ελληνικά χειρόγραφα που περιέχουν το σύνολο της Καινής Διαθήκης. 
Ο «Κώδικας 1424» είναι το παλαιότερο παγκοσμίως πλήρες χειρόγραφο γραμμένο σε ρέουσα γραφή.
Επιπλέον, όπως επισημαίνεται, είναι ασυνήθιστη η σειρά των βιβλίων της Καινής Διαθήκης, όπως παρατίθενται στο χειρόγραφο. Για παράδειγμα, το βιβλίο της Αποκάλυψης, που σήμερα βρίσκεται στο τέλος της Καινής Διαθήκης, εδώ προηγείται των επιστολών του Αποστόλου Παύλου.

Η κλοπή
Ο επιμελητής της συλλογής σπάνιων βιβλίων της Λουθηρανικής Θεολογικής Σχολής του Σικάγου, επίσης διακεκριμένος μελετητής της Βίβλου, Ralph W. Klein, επεσήμανε πως χειρόγραφα σαν τον «Κώδικα 1424» έχουν δώσει τη δυνατότητα στους μελετητές να διαμορφώσουν μια πλήρη εικόνα για το οριστικό κείμενο της ελληνικής Καινής Διαθήκης, με δεδομένο ότι δεν έχει διασωθεί κανένα από τα αρχικά αρχαία κείμενα και υπάρχουν χιλιάδες διαφορετικές παραλλαγές. «Είμαστε υπόχρεοι απέναντι στους προγόνους μας για την πίστη και τη φροντίδα που έδειξαν απέναντι στην Αγία Γραφή, κληροδοτώντας τη στις επόμενες γενιές», τόνισε.

Ο Κώδικας εκλάπη την άνοιξη του 1917 από τον βουλγαρικό στρατό κατοχής, στη διάρκεια επιχείρησης αφαίρεσης πολύτιμων βυζαντινών κειμηλίων, που εξαπολύθηκε ταυτόχρονα τόσο στην Ιερά Μονή της Παναγίας Εικοσιφοινίσσης του Παγγαίου στη Δράμα, όσο και σ΄ αυτή του Τιμίου Προδρόμου στο Μενοίκιο Ορος των Σερρών, αλλά και από άλλα μοναστήρια της περιοχής.

Το 1920, τρία μόλις χρόνια μετά την αρπαγή του, το χειρόγραφο βρέθηκε στις ΗΠΑ, στην κατοχή ενός Ευρωπαίου βιβλιοπώλη που πέρασε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού αναζητώντας αγοραστές. 
Το πούλησε στον Levi Franklin Gruber, ο οποίος μετέπειτα έγινε πρόεδρος της Λουθηρανικής Θεολογικής Σχολής του Σικάγου.
 Το συγκεκριμένο κειμήλιο, όπως και άλλα σπάνια βιβλία που είχε στη συλλογή του ο Gruber, κληροδοτήθηκαν στη σύζυγό του, η οποία τα διέθεσε στη Σχολή, όπου παραμένει ως σήμερα. Το βιβλίο έχει τεκμηριωθεί, μελετηθεί και ψηφιοποιηθεί από τους υπευθύνους της Σχολής και φυλάσσεται στο ιστορικό της αρχείο ως μέρος της συλλογής Gruber.
Στις αρχές του 2016, εκπρόσωπος της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας επικοινώνησε με τον πρόεδρο της Λουθηρανικής Θεολογικής Σχολής, James Nieman και του ζήτησε την εθελοντική επιστροφή του χειρογράφου στο μέρος όπου ανήκει. Η απάντησή του ήταν αμέσως θετική.

Ευγνωμοσύνη
«Για σχεδόν έναν αιώνα έχουμε την ευλογία να είμαστε οι κάτοχοι αυτού του σημαντικού χειρογράφου. 
Τώρα είμαστε και πάλι ευλογημένοι για την ευκαιρία που μας δίνεται να το επιστρέψουμε στους Ελληνες ορθόδοξους φίλους μας και να ενισχύσουμε τους κοινούς δεσμούς μας με τον Ιησού Χριστό», δήλωσε ο James Nieman, ενώ ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος εξέφρασε τη βαθιά του ευγνωμοσύνη για την ευγενική και ιδιαίτερα γενναιόδωρη χειρονομία των ανθρώπων της Σχολής.
«Πριν από περίπου έναν αιώνα, οι πιστοί μας έχασαν ένα αναπόσπαστο μέρος των θησαυρών της ορθόδοξης πίστης και της παράδοσής μας, όταν λεηλατήθηκε η βιβλιοθήκη της Μονής Κοσίνιτζα (σ.σ. παλιά ονομασία της Μονής Παναγίας Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου στη Δράμα) και κλάπηκαν πολλά χειρόγραφα, μεταξύ αυτών και το Codex 1424. 
Ελπίζουμε ότι και άλλες συλλογές στις ΗΠΑ που προέρχονται από την ίδια Μονή θα ακολουθήσουν το καλό παράδειγμα της Λουθηρανικής Σχολής και θα επιστρέψουν τα χειρόγραφα στο νόμιμο σπίτι τους», επεσήμανε.
Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση που εξέδωσε το αμερικανικό εκπαιδευτικό ίδρυμα, η παράδοση του χειρογράφου στον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο θα γίνει στις 15 Νοεμβρίου. 
Στη συνέχεια, υπό την ευλογία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ο προκαθήμενος της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αμερική και ο πρόεδρος της Σχολής Nieman θα φέρουν το χειρόγραφο στην Ελλάδα κατά τις τελευταίες μέρες του Νοεμβρίου με αρχές Δεκεμβρίου.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το κειμήλιο θα παραδοθεί στον Μητροπολίτη Δράμας, κ. Παύλο, σε ειδική τελετή που θα πραγματοποιηθεί στη διάρκεια των πανηγυρικών εκδηλώσεων για την πολιούχο Αγία Βαρβάρα, στις 3 ή στις 4 Δεκεμβρίου. 
Στη συνέχεια, ο μητροπολίτης θα τα μεταφέρει στην Ιερά Μονή Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου, όπου θα τοποθετηθεί ξανά στη θέση του, κάτι λιγότερο από εκατό χρόνια μετά την κλοπή του. 
Σε επικοινωνία που είχαμε χθες, ο μητροπολίτης Παύλος αρνήθηκε να προβεί σε οποιαδήποτε δήλωση ή ενημέρωση επί του θέματος.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος είχε θέσει το αίτημα
Το αίτημα για την επιστροφή των εκατοντάδων κλαπέντων κειμηλίων που βρίσκονται στη Βουλγαρία έχει απασχολήσει κατ΄ επανάληψη διαπραγματεύσεις μεταξύ εκπροσώπων ελληνικών και βουλγαρικών κυβερνήσεων.
Τον περασμένο Νοέμβριο, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος έθεσε ευθέως και δημόσια το ίδιο αίτημα στη Σόφια, κατά τη διάρκεια αναγόρευσής του σε επίτιμο διδάκτορα της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών, παρουσία του προέδρου της Βουλγαρίας, Ρόσεν Πλεβνελίεφ, προκαλώντας την έντονη ενόχληση της βουλγαρικής κυβέρνησης.
Ο κ. Βαρθολομαίος χαρακτήρισε ως αμαρτία τα κειμήλια αυτά να μη χρησιμοποιούνται στις λειτουργίες από τους φυσικούς τους ιδιοκτήτες, έκανε λόγο για μεγάλη ανοιχτή πληγή και ζήτησε από τον Βούλγαρο πρόεδρο να συνδέσει τη θητεία του με μια χρυσή σελίδα στις σχέσεις της χώρας του με τους γειτονικούς ορθόδοξους λαούς και το Οικουμενικό Πατριαρχείο. 
Η συνέντευξη Τύπου που είχε προγραμματιστεί για μετά την τελετή ακυρώθηκε, όπως και η συνάντηση του κ. Βαρθολομαίου με τον πρωθυπουργό της Βουλγαρίας, Μπόικο Μπορίσοφ, την επόμενη μέρα.
https://proskynitis.blogspot.gr/2016/11/blog-post_97.html