Ἡ Αφυπνιστικὴ Κραυγὴ Μιᾶς Μητέρας

 

Τὰ τελευταῖα χρόνια μὲ τὴν ἐλεύθερη διακίνηση τῶν πολιτῶν τῶν Κρατῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ τὴν ἀθρόα εἰσβολὴ πολλῶν ξένων στὴ χώρα μας, ποὺ ἄλλοι χαρακτηρίζονται ὡς μετανάστες, ἄλλοι ὡς πρόσφυγες, ἀπὸ διάφορες χῶρες, κυρίως μουσουλμανικές, ἀρχίζει νὰ ἀπειλεῖ καὶ νὰ λυμαίνεται τὴν ἑλληνικὴ νεότητα ὁ κίνδυνος τῶν μικτῶν γάμων. Γάμων δηλαδὴ μεταξὺ Ὀρθοδόξων νέων καὶ ἀλλοδόξων, αἱρετικῶν, ἀκόμη καὶ ἀλλοθρήσκων. Στὸ ἐξωτερικὸ μάλιστα τὸ φαινόμενο αὐτὸ παίρνει μεγάλες διαστάσεις. Τὸ ποσοστὸ τῶν μικτῶν γάμων σὲ μερικὲς περιοχὲς τῶν ξένων χωρῶν εἶναι ἀνησυχητικό. Μὲ τὰ σύγχρονα δεδομένα ποὺ διαμορφώνονται στὴ χώρα μας ἐξαιτίας τοῦ πλήθους τῶν Μουσουλμάνων ποὺ ὁλονὲν καὶ περισσότεροι συνεχῶς ἐγκαθίστανται ἀνάμεσά μας, ἀπὸ ἐπιπολαιότητα ἢ καὶ τυχὸν συναισθηματικὴ φόρτιση, ὑπάρχει ὁ κίνδυνος νὰ γίνουν μικτοὶ γάμοι μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Μουσουλμάνων, παρὰ τὶς ἀγεφύρωτες θρησκευτικὲς διαφορές. Μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δημιουργοῦνται πάρα πολλὰ προβλήματα μεταξὺ τῶν συζύγων ἀλλὰ καὶ στὰ παιδιά. Πρὸ ἐτῶν δημοσιεύθηκε σὲ Περιοδικὸ μία ἐπιστολὴ εἰλικρινής, αὐθόρμητη καὶ γεμάτη δραματικότητα. Εἶναι ἀφυπνιστικὴ κραυγὴ γιὰ τοὺς γονεῖς, ἀλλὰ καὶ προειδοποίηση γιὰ ὅλες τὶς οἰκογένειες τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων. Πρόκειται γιὰ ἐπιστολὴ μιᾶς μητέρας ποὺ ἔκανε γάμο μὲ Μουσουλμάνο: «Λείπω ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα 20 χρόνια. Εἶμαι πολὺ ὑπερήφανη γιὰ τὴν καταγωγή μου, ἀγωνίζομαι νὰ κρατήσω τὸ εἶναι μου, σὰν μιὰ συνειδητὴ Χριστιανή. Ὅταν πρὶν 15 χρόνια ἀνεύθυνα καὶ ἀπερίσκεπτα παντρεύθηκα ἕναν ἀλλόθρησκο, δὲν ἔβλεπα ἢ δὲν ἤθελα νὰ δῶ τὸ πνευματικὸ σκοτάδι τοῦ καινούργιου περιβάλλοντος. Ὅμως σήμερα, μητέρα 4 παιδιῶν, ἡλικίας 6, 9, 12 καὶ 13 ἐτῶν, ὑπεύθυνη γι᾿ αὐτὲς τὶς ψυχές, βλέπω καθαρὰ μέσα στὸ σκοτάδι τὰ λάθη μου ποὺ δὲν διορθώνονται. Ὁ ἄνδρας μου εἶναι ἐκ πεποιθήσεως Μουσουλμάνος, δὲν δέχεται καμία θρησκευτικὴ συζήτηση. Τὰ παιδιά, λέει, εἶναι αὐτομάτως Μουσουλμάνοι, καὶ τὸ μουσουλμανικὸ περιβάλλον ὅπου ζοῦμε, τὸν βοηθάει στὴν περίπτωση. Ἐγὼ εἶμαι ὁλομόναχη. Προσεύχομαι καθημερινῶς στὸν Κύριό μας νὰ μὲ βοηθήσει, ἀγωνίζομαι πνευματικῶς κρυφὰ καὶ πιστεύω ὅτι ὁ “Χριστὸς νικᾶ”. Ὁ ἀγώνας μου εἶναι μεγάλος, χρειάζομαι συνεργάτες. Ὁ Θεὸς ὅμως ποὺ τὰ βλέπει καὶ τὰ ἀκούει ὅλα καὶ ἀνάλογα ἐπεμβαίνει, δὲν μὲ ἄφησε μόνη μέσα στὸ χάος τῶν προβλημάτων. Γνώρισα ἕναν πολὺ καλὸ Πνευματικό, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν μπορῶ νὰ τὸν βλέπω τακτικά». Στὴ συνέχεια γράφει ὅτι συνομιλεῖ πάντα στὰ Ἑλληνικὰ μὲ τὰ παιδιά της, ποὺ τὰ ἔμαθε νὰ διαβάζουν καὶ νὰ γράφουν Ἑλληνικά. Κατόρθωσε καὶ βάπτισε κρυφὰ τὰ κορίτσια της, τὰ ὁποῖα ἀγωνίζονται πνευματικὰ μαζί της. Τὰ ἀγόρια της ἤδη εἶναι Μουσουλμάνοι. Καὶ ἡ Ἑλληνίδα αὐτὴ κατακλείει τὴν ἐπιστολή της μὲ μιὰ ἀφυπνιστικὴ κραυγή ­ σάλπισμα, γιὰ νὰ ξυπνήσουμε ὅλοι μας: «Γράψτε σχετικὰ μὲ τοὺς μικτοὺς γάμους καὶ τὰ προβλήματά τους. Ἴσως νὰ διδαχθοῦν ἄλλες ἀπὸ τὰ λάθη μου». Ἡ ἐπιστολὴ καθαρή, πειστικὴ καὶ ἀρκετὰ ἐνημερωτικὴ γιὰ ὅλους τοὺς γονεῖς καὶ γιὰ ὅσους νέους καὶ νέες τὴ διαβάσουν. Οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας μὲ σοφία καὶ καθοδηγούμενοι ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἔχουν ἀποφανθεῖ στὴν ΣΤ´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο: «Μὴ ἐξέστω ὀρθόδοξον ἄνδρα αἱρετικῇ συνάπτεσθαι γυναικί, μήτε αἱρετικῷ ἀνδρὶ γυναῖκα ὀρθόδοξον συζεύγνυσθαι...». Δηλαδή, Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ἄνδρας δὲν πρέπει νὰ παντρεύεται γυναίκα ποὺ εἶναι αἱρετική. Οὔτε γυναίκα Ὀρθόδοξη νὰ παντρεύεται ἄνδρα αἱρετικό». Πολὺ περισσότερο ἐὰν εἶναι ἀλλόθρησκος. Ἡ οἰκογένεια μέσα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ τὴν τέλεση τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου ἀνυψώνεται. Τὰ δύο μέλη, ὁ ἄνδρας καὶ ἡ γυναίκα, ποὺ ἀποτελοῦν τὴ νέα οἰκογένεια, ἀποτελοῦν μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Μετέχουν στὴ θεία Λατρεία, κοινωνοῦν. Γεύονται τὴ Χάρι τῶν ἱερῶν Μυστηρίων. «Καὶ ἡ οἰκία γὰρ ἐκκλησία ἐστὶ μικρά» (Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ὁμιλία Κ´ εἰς τὴν πρὸς Ἐφεσ., § 6, PG 62, 143). Γι᾿ αὐτὸ ὅλοι μας, οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες Χριστιανοί, ὅπου κι ἂν βρισκόμαστε, ἰδιαίτερα ὅσοι ζοῦμε σ᾿ αὐτὴ τὴν εὐλογημένη καὶ ἁγιασμένη χώρα ποὺ λέγεται Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα, νὰ περισώσουμε τὸ τελευταῖο ὀχυρό, τὴν Ὀρθόδοξη χριστιανικὴ οἰκογένεια. Εἶναι τὸ ἀρραγὲς θεμέλιο τοῦ Ἔθνους μας. Ὁ Ἕλληνας εἶναι ζυμωμένος μὲ τὶς ἐθνικὲς καὶ θρησκευτικὲς παραδόσεις του. Νὰ τὶς κρατήσουμε γιὰ νὰ ζήσουμε καὶ ὡς Ἔθνος. Νὰ φθάσει ἡ ἀφυπνιστικὴ αὐτὴ κραυγὴ τῆς μητέρας σὲ ὅλες τίς Ὀρθόδοξες ἑλληνικὲς οἰκογένειες καὶ στὰ παιδιά τους.ΟΣΩΤΗΡ2020

Η Ορθόδοξη «Σεξουαλική Αγωγή» ~ π. Γεώργιος Μεταλληνός

Αρχιμ. Αθανάσιος Μισσός

Επίμονα προβάλλεται σήμερα η ανάγκη για «σεξουαλική αγωγή» των παιδιών μας στο πλαίσιο μάλιστα της σχολικής τους παιδείας. Όπως σε πολλούς άλλους τομείς της ζωής μας μάθαμε να ακολουθούμε τυφλά την «φωτισμένη» Δύση, έτσι και στο θέμα αυτό.

Ο φόβος μας είναι πάντα να μην υστερήσουμε απέναντί της. Γι’ αυτό αντιγράφουμε πρόθυμα τον προβληματισμό και τις μεθόδους της. Επόμενο, λοιπόν, να θεωρούμε απαραίτητο, ο «διαφωτισμός» να προχωρήσει και στην προβληματολογία του «γενετησίου ενστίκτου».

Βέβαια, το τί διδάσκει η Δύση σχετικά με το ζήτημα αυτό, δεν φαίνεται να θεωρείται πρωταρχικής σημασίας. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι η Δύση -και μείς μαζί της, αφού είμασθε κομμάτι της-κλυδωνίζεται σε μία λαίλαπα πανσεξουαλισμού.

Ο «φροϋδισμός» έχει καταστεί κυριαρχούσα ιδεολογία στην εποχή μας. Η προτεραιότητα δίνεται στο σεξουαλικό ένστικτο και στη κτηνώδη ορμή. Το ανθρώπινο σώμα κατάντησε υποτιμημένη αξία και αντικείμενο – όργανο ηδονής.

Μέσα σ’ αυτό τό κλίμα διαμορφώνεται το περιεχόμενο της «σεξουαλικής» διαφώτισης του ευρωπαίου ανθρώπου.

Έρχεται όμως σήμερα από τα βάθη των αιώνων η φωνή του ουρανοβάμονα και θεόπτη Απ. Παύλου να μας παρουσιάσει την «σεξουαλική αγωγή», όπως (πρέπει να) διδάσκεται στο Σώμα του Χριστού, στο «σχολείο» της Εκκλησίας.

Το σώμα, ναός του Αγίου Πνεύματος(Α’ Κορ. 6:12-20)

“Αδελφοί, πάντα μοι έξεστιν, αλλ’ ου πάντα συμφέρει· πάντα μοι έξεστιν, αλλ’

ουκ εγώ εξουσιασθήσομαι υπό τινος. Τα βρώματα τη κοιλία, και η κοιλία τοις βρώμασιν· ο δε Θεός και ταύτην και ταύτα καταργήσει.

Το δε σώμα ου τη πορνεία, αλλά τω Κυρίω, και ο Κύριος τω σώματι· ο δε Θεός και τον Κύριον ήγειρε και ημάς εξεργεί δια της δυνάμεως αυτού.

Ουκ οίδατε ότι τα σώματα υμών μέλη Χριστού εστιν; Αρας ουν τα μέλη του Χριστού ποιήσω πόρνης μέλη; Μη γένοιτο! Ή ουκ οίδατε ότι ο κολλώμενος τη πόρνη εν σώμα εστιν; «Έσονται» γαρ, φησίν, «οι δύο εις σάρκα μίαν».

Ο δε κολλώμενος τω Κυρίω εν πνεύμά εστι. Φεύγετε την πορνείαν. Παν αμάρτημα ο εάν ποιήση άνθρωπος εκτός του σώματος εστιν, ο δε πορνεύων εις το ίδιον σώμα αμαρτάνει.

Ή ουκ οίδατε ότι σώμα υμών ναός του εν υμίν Αγίου Πνεύματος εστιν, ου έχετε από Θεού, και ουκ εστέ εαυτών; Ηγοράσθητε γαρ τιμής. Δοξάσατε δη τον Θεόν εν τω σώματι υμών και εν τω πνεύματι υμών, άτινά εστι του Θεού.”

(Μετάφραση: Όλα μου επιτρέπονται, αλλά δεν συμφέρουν όλα. Όλα μου επιτρέπονται, αλλά εγώ δεν θα αφήσω τον εαυτό μου να εξουσιασθεί από τίποτα. Τα φαγητά είναι για την κοιλιά, και η κοιλιά για τα φαγητά· ο Θεός θα καταργήσει και αυτήν και εκείνα.

Αλλά το σώμα δεν είναι για την πορνεία· είναι για τον Κύριο και ο Κύριος για το σώμα. Ο δε Θεός και τον Κύριο ανέστησε και εμάς θα αναστήσει δια της δυνάμεως Του. Δεν ξέρετε ότι τα σώματά σας είναι μέλη του Χριστού;

Να πάρω λοιπόν τα μέλη του Χριστού και να τα κάνω μέλη πόρνης; Μη γένοιτο. Δεν ξέρετε ότι εκείνος που προσκολλάται στην πόρνη είναι ένα σώμα μ’ αυτήν; Γιατί θα γίνουν, λέγει, οι δύο μία σάρκα. Εκείνος δε που προσκολλάται στον Κύριο είναι ένα πνεύμα μ’ Αυτόν.

Αποφεύγετε την πορνεία. Κάθε άλλο αμάρτημα που κάνει ο άνθρωπος είναι έξω από το σώμα, εκείνος όμως που πορνεύει, αμαρτάνει προς το ίδιο του το σώμα. Ή δεν ξέρετε ότι το σώμα σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος που είναι μέσα σας και το οποίο έχετε από το Θεό, κι ότι δεν ανήκετε στους εαυτούς σας;

Έχετε αγορασθεί αντί τιμήματος. Δοξάστε λοιπόν το Θεό με το σώμα σας και το πνεύμα σας, τα οποία ανήκουν στο Θεό.)

Η ρίζα του προβλήματος

Η απάντηση του Παύλου στο πρόβλημά μας αρχίζει -περίεργα, αλλ’ όχι ανεξήγητα- από την κοιλιοδουλία. Γιατί οι «σαρκικές επαναστάσεις» έχουν ως βασική τους αιτία την γαστριμαργία.

Από αυτήν γεννιέται το πάθος της πορνείας. Και ως «πορνεία» νοεί ο Απόστολος, και μαζί του οι άγιοι Πατέρες μας, όχι φυσικά μόνο τη σαρκική σχέση με κάποια Πόρνη, αλλά κάθε χρήση του γενετήσιου ενστίκτου για σκοπούς έξω από το θέλημα του Θεού, που είναι η δημιουργία οικογένειας.

«Το σώμα του Χριστιανού δεν επλάσθη, δια να τρυφά και εκ της τρυφής να πίπτη εις την πορνείαν, αλλ’ επλάσθη δια να ενωθή με τον Κύριον, Ος τις είναι η κεφαλή του» (αγ. Νικόδημος Αγιορείτης).

Η νηστεία και η χαλιναγώγηση του σώματος, ουσιαστικά στοιχεία της ορθόδοξης ασκητικής, αυτόν ακριβώς τον στόχο έχουν: να αποφευχθεί η «θεοποίηση» της κοιλίας (Φιλιππ. γ’ 19), ώστε να μη υποθάλπονται τα σαρκικά πάθη, που έχουν ως κύρια αιτία την ευζωία και κοιλιοδουλία. «Τί δε σαρκός ευπαθούσης, και νεότητι περιφερομένης, αφρονέστερον;» – θα πει ο Μ. Βασίλειος.

Η διδασκαλία του Απ. Παύλου διαρθρώνεται κατά τον ακόλουθο τρόπο:

α) Πόσοι δεν βλέπουν το σώμα τους ως όργανο ηδονής; Όχι, λέγει ο Παύλος. Το σώμα είναι δημιούργημα του Θεού και δεν πλάσθηκε για την πορνεία, αλλά για να θεωθεί μαζί με την ψυχή, που είναι άρρηκτα δεμένη μαζί του.

Θα αναστηθεί μαζί με την ψυχή, για να ζήσει αιώνια, ή στη δόξα του Θεού ή στην αιώνια στέρησή της, που είναι η κόλαση.

Γι’ αυτό δέχεται το σώμα μας τη Χάρη του Θεού, ώστε να μεταβάλλεται σε «ναό του εν ημίν Αγίου Πνεύματος», αφού βέβαια καθαρισθεί πρώτα από τα πάθη του ο άνθρωπος. Πορεία δόξας είναι η ζωή του πιστού μέσα στο σώμα του Χριστού.

Να, λοιπόν, γιατί είναι πτώση και συντριβή η (οποιαδήποτε) πορνεία. Εκτροχιάζει το σώμα μας αλλά και όλο τον άνθρωπο από τον αιώνιο προορισμό του.

β) Τα σώματά μας με το βάπτισμα γίνονται μέλη του Χριστού. Όταν λοιπόν χρησιμοποιούμε τα μέλη του σώματός μας, για να διαπράξουμε οποιοδήποτε κακό, χρησιμοποιούμε μέλη του Χριστού για την διάπραξη της αμαρτίας μας.

Έτσι, κάνουμε τα «μέλη του Χριστού» να αμαρτάνουν. Υπάρχει χειρότερο και φοβερότερο από αυτό; Αν λ.χ. φονεύσω κάποιον, με το χέρι του Χριστού τον φονεύω. Όταν βρίζω κάποιον, με το στόμα του Χριστού τον βρίζω.

Όταν αδικώ τους γύρω μου, με το χέρι του Χριστού τους αδικώ. Και όταν πορνεύω, με τα μέλη του Χριστού πορνεύω. Αυτή είναι η τραγικότητα και αφροσύνη της «πορνείας»! Αποσπώ τα μέλη μου από το σώμα του Χριστού και τα καταδικάζω σε θάνατο, καθιστώντας τα όργανα της αμαρτίας μου.

Μέσα στον ορθόδοξο γάμο, με το μυστήριο, την πίστη και τη σωφροσύνη του, το ζευγάρι εντάσσει στη Χάρη του Θεού και τη σωματική του σχέση, που γίνεται έτσι «δια της τεκνογονίας» μέσο σωτηρίας.

Έξω από το μυστήριο και τη Χάρη του Θεού (και αυτό συμβαίνει σε κάθε άλλο είδος «γάμου») η σωματική σχέση παύει να είναι κοινωνία εν Χριστώ και γίνεται σχέση σαρκική, δηλαδή πορνεία, αποκοπή από το Σώμα του Χριστού, θάνατος.

γ) Η ουσία της «πορνείας» παρουσιάζεται από τον Απόστολο και από μια άλλη οπτική γωνία.

«Δικό μου είναι το σώμα μου και το κάνω ό,τι θέλω»! Αυτή είναι η πρόχειρη επιχειρηματολογία μας.

Όχι, απαντά ο Παύλος. Δεν είναι δικό σας τίποτε, συνεπώς ούτε και το σώμα σας. Δεν ανήκετε στον εαυτό σας. Και ως δημιουργήματα του Θεού, αλλά και για ένα εξ ί­σου σπουδαίο λόγο. Σας εξαγόρασε ο Χριστός με ατίμητο τίμημα, το πανάγιο Αίμα Του.

Είμαστε «εξαγορασμένοι σκλάβοι», κατά τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη. Δεν είναι δικά μας, λοιπόν, τα μέλη του σώματός μας, αλλά του Χριστού. Περισσότερο δε από κάθε άλλη αμαρτία η πορνεία μολύνει όλο μας το σώμα, σαρκικά και πνευματικά, και ισοδυναμεί με αυτοκτονία.

Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, γιατί με τόση αγωνία φωνάζει ο Παύλος:

Φεύγετε (= τρέξτε να σωθείτε από) την πορνεία! Την βλέπει να καταδιώκει απειλητικά τον άνθρωπο: Καμμιά αμαρτία δεν μας κυνηγά τόσο, όσο η σαρκική, γιατί είναι ριζωμένη μέσα μας.

Παρατηρεί ο Άγ. Γρηγόριος Νύσσης: «…Όταν μορφή πορνική τοξεύη, νώτα διδόναι (=να τρέπεσαι σε φυγή)… Κατατοξεύει γαρ κατ’ οφθαλμών η πορνεία, έστι δε των άλλων πονηρευμάτων φοβερώτερον»!

Αναγκαία προϋπόθεση

Γίνεται, λοιπόν, φανερό, ότι η «σεξουαλική αγω­γή» στο χώρο της Ορθοδοξίας δεν είναι παρά θεολογία του ανθρωπίνου σώματος, μέρος της ορθόδοξης ανθρωπολογίας.

Δεν πρόκειται συνεπώς για μια «επιστημονική» ανάλυση και περιγραφή της σωματικής λειτουργίας ή για ηθικοκοινωνική καθοδήγηση, αλλά για θεώρηση του ανθρώπου μέσα από το πρίσμα της θείας αποκαλύψεως.

Μια τέτοια αντίληψη, άρα, για τον άνθρωπο και το σώμα του δεν «διδάσκεται» θεωρητικά, ούτε, πολύ περισσότερο, επιβάλλεται!

Εμπνέεται μονάχα στα πλαίσια της εν Χριστώ ζωής και του πνευματικού αγώνα της Ορθοδοξίας.

Ο χριστιανός νέος μαθαίνει κοντά στον Γέροντα – Πνευματικό του να ζει εν Χριστώ, με προσευχή και άσκηση, αγώνα και εγκράτεια, γνωρίζοντας ότι στόχος του είναι ο εν Χριστώ δοξασμός του σώματος και της ψυχής του.

Αν δεν ισχύει η προϋπόθεση αυτή, δεν είναι περίεργο η διδασκαλία του Παύλου να απορρίπτεται σαν μύθος.

Η Ορθόδοξη “Σεξουαλική Αγωγή”

Πρωτοπρ. π. Γεώργιος Μεταλληνός

Ομοτίμου Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών

Απόσπασμα από το βιβλίο “Το σώμα του Χριστού και ο κήπος των τέρψεων”

https://www.askitikon.eu/agiologio/ofelima-psychis/50375/i-orthodoxi-sexoualiki-agogi-p-georgios-metallinos/

Ο Γάμος Κρατάει Χαμηλά το Σάκχαρο

Οι άνθρωποι που είναι παντρεμένοι  έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα το επίπεδο σακχάρου στο αίμα τους να διατηρείται σε φυσιολογικά επίπεδα και μάλιστα άσχετα με το πόσο αρμονική είναι η συνύπαρξη του ζευγαριού, σύμφωνα με μια νέα διεθνή έρευνα.

Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι ο γάμος και  έχει διάφορα οφέλη για την υγεία, ιδίως για τους ηλικιωμένους. Επίσης ότι η μοναξιά, η κοινωνική απομόνωση και γενικότερα η έλλειψη κοινωνικής υποστήριξης σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο διαβήτη τύπου 2.

Οι ερευνητές από τον Καναδά και το Λουξεμβούργο, με επικεφαλής τη δρ Κάθριν Φορντ των πανεπιστημίων Λουξεμβούργου και Carleton στην Οτάβα, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο βρετανικό περιοδικό για διαβητικές έρευνες «BMJ Open Diabetes Research & Care», ανέλυσαν σε βάθος δεκαετίας στοιχεία για 3.335 άτομα 50-89 ετών χωρίς διάγνωση διαβήτη στην αρχή της μελέτης. Τα επίπεδα σακχάρου των συμμετεχόντων μετριούνταν κατά περιόδους, ενώ παράλληλα αξιολογούνταν η οικογενειακή κατάστασή τους, καθώς και άλλοι παράγοντες (εισόδημα, εργασία, κάπνισμα, σωματική άσκηση, κατάθλιψη, βάρος, κοινωνικό δίκτυο κ.α.).

Διαπιστώθηκε ότι ο γάμος μείωνε την πιθανότητα αύξησης του σακχάρου, ενώ ένας χωρισμός ή η απώλεια του συντρόφου εξαιτίας θανάτου αύξανε την πιθανότητα για προδιαβήτη ή διαβήτη. Η ποιότητα της σχέσης δεν φάνηκε να παίζει τόσο ρόλο, όσο το να υπάρχει μια μόνιμη  σχέση.

https://www.amna.gr/home/article/706472/O-gamos-kai-i-sumbiosi-kratoun-chamila-to-sakcharo

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΑΜΟΥ

 Ἀπὸ τὶς πιὸ χαριτωμένες διηγήσεις τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἐκείνη ποὺ ἀναφέρεται στὸν γάμο τοῦ Ἰσαὰκ μὲ τὴ Ρεβέκκα. Τὸ σχετικὸ κεφάλαιο τῆς «Γενέσεως», τὸ 24ο (κδ΄), ἐκτείνεται σὲ 67 στίχους, μέσα στοὺς ὁποίους, ὅλο χάρη καὶ σεμνότητα, ἐκτυλίσσονται τὰ γεγονότα τῆς γνωριμίας τοῦ Ἰσαὰκ μὲ τὴν μέλλουσα σύζυγό του, τὴν ὁποία ὁδηγοῦσε πρὸς συνάντησή του ἀπὸ τὴ μακρινὴ Χαρρὰν τῆς Μεσοποταμίας ὁ ἔμπιστος δοῦλος τοῦ Ἀβραὰμ Ἐλιέζερ. Ἡ ὅλη περιγραφὴ παραπέμπει βέβαια σὲ ἐθιμικὰ πρότυπα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Παρέχει ὅμως δυνατὰ διδάγματα καὶ σπουδαιότατες προτροπὲς στοὺς νέους καὶ νέες καὶ τῆς δικῆς μας ἐποχῆς καὶ μάλιστα τῆς πατρίδος μας, στὴν ὁποία ἀνέκαθεν τιμῶνταν ἡ ἁγνότητα καὶ σεμνότητα πρὶν ἀπὸ τὸν γάμο, ἔννοιες ὅμως ποὺ δυστυχῶς σήμερα χλευάζονται καὶ περιφρονοῦνται. Ἡ συνάντηση τῶν δύο μελλονύμφων περιγράφεται στοὺς ἑπτὰ μόνο τελευταίους στίχους τοῦ κεφαλαίου, εἶναι ὅμως μὲ τόση ἁδρότητα δοσμένη, ποὺ ἐντυπώνει στὴν ψυχὴ τοῦ ἀναγνώστη ὅλο τὸ κλίμα τῆς εὐπρέπειας καὶ σεμνότητας, μέσα στὸ ὁποῖο πραγματοποιήθηκε. Ἤδη ἀπὸ τοὺς προηγούμενους στίχους, μαθαίνουμε γιὰ τὴν εὐγένεια, σεμνότητα, σωφροσύνη καὶ ἐξυπηρετικότητα τῆς νεαρῆς κόρης Ρεβέκκας. Πῶς δηλαδὴ συνάντησε τὸν ἀπεσταλμένο τοῦ Ἀβραὰμ Ἐλιέζερ στὸ πηγάδι ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη, ἐκεῖ ποὺ πῆγε ἡ ἴδια τὸ δειλινὸ γιὰ νὰ γεμίσει τὴ στάμνα της μὲ νερό. Κουρασμένος ἐκεῖνος ἔπειτα ἀπὸ κοπιαστικὸ ταξίδι 900 περίπου χιλιομέτρων, ἀπὸ τὴν Παλαιστίνη μέχρι τὴ Μεσοποταμία, καθόταν κοντὰ στὸ χεῖλος τοῦ πηγαδιοῦ νὰ δεῖ ποιὰ κόρη θὰ προθυμοποιοῦνταν νὰ τοῦ δώσει νὰ πιεῖ νερό, αὐτὸς καὶ οἱ καμῆλες του. Ἡ Ρεβέκκα στάθηκε ἡ πιὸ πρόθυμη. Μὲ κάθε φιλοφρόνηση φέρθηκε πρὸς τὸν ἄγνωστό της κι ἔπειτα τὸν κάλεσε στὸ σπίτι τους νὰ φιλοξενηθεῖ. Ἐκεῖ ἐκεῖνος ἀποκάλυψε τὸν σκοπὸ τῆς ἐλεύσεώς του. Καὶ ὅταν ὅλα μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ εὐοδώθηκαν, ἡ Ρεβέκκα, μὲ τὴν εὐχὴ τῶν γονέων καὶ τοῦ ἀδελφοῦ της Λάβαν καὶ μὲ συνοδεία ὑπηρετῶν – διότι ἀνῆκε σὲ ἀρχοντικὴ οἰκογένεια – ἀνέβηκε στὴν καμήλα γιὰ τὸ μεγάλο ταξίδι πρὸς τὴν Παλαιστίνη. Μέρες πολλὲς βάδιζαν στὸ μακρινὸ αὐτὸ ταξίδι καὶ νά, τώρα πλησίαζαν στὴν πόλη ὅπου κατοικοῦσε ὁ Ἀβραὰμ χωρὶς πλέον τὴ γυναίκα του Σάρρα, ἡ ὁποία ἤδη εἶχε πεθάνει, μὲ τὸν μονάκριβο ὅμως γιό του Ἰσαάκ, τὸν πολυαγαπημένο, ποὺ τὸν εἶχε ἀποκτήσει θαυματουργικὰ στὰ ἑκατό του χρόνια. Τώρα ὁ γερο­’Αβραὰμ ἦταν περίπου ἑκατὸν σαράντα ἐτῶν καὶ ὁ γιός του σαράντα. Πλησίαζαν στηοικια του Αβρααμ στην Παλαιστινη... Καὶ ὁ Ἰσαάκ; Δοσμένος καὶ ὁ ἴδιος σὲ σκέψεις γύρω ἀπὸ τὸν γάμο του, τὴν ἐκλογὴ συζύγου καὶ ὅλα τὰ συναφή, δὲν τό ᾿παιρνε τὸ θέμα στὰ ἐλαφρά, ἀλλὰ συνεχόταν ἀπὸ αὐτό. Ἤθελε νὰ προχωρήσει μὲ κάθε σοβαρότητα καὶ μὲ σύνεση. Καὶ γι᾿ αὐτὸ τί κάνει; «Ἐξῆλθεν Ἰσαὰκ ἀδολεσχῆσαι εἰς τὸ πεδίον τὸ πρὸς δείλης», μᾶς πληροφορεῖ ἡ Ἁγία Γραφή (στίχ. 63). Μόνος, μὲ συγκεντρωμένες τὶς σκέψεις του, βγῆκε περίπατο τὸ δειλινὸ στὴν πεδιάδα, προκειμένου νὰ προσευχηθεῖ στὸν Θεὸ καὶ νὰ ἐμβαθύνει στὰ θαυμάσιά Του, βοηθούμενος ἀπὸ τὴν ἠρεμία καὶ ἡσυχία τοῦ τόπου. Θεοφιλὴς ψυχὴ ὁ Ἰσαάκ, δὲν ἔχανε τὸν καιρό του περιερχόμενος ἐδῶ καὶ ἐκεῖ. Μὲ εὐλαβὴ διάθεση βγῆκε στὴν ἐξοχὴ γιὰ νὰ φιλοσοφήσει καὶ νὰ προσευχηθεῖ. Καὶ βέβαια ἡ προσευχή του δὲν μπορεῖ νὰ ἦταν ἄσχετη μὲ ὅλο αὐτὸ ποὺ ἐκεῖνες τὶς μέρες ἐλάμβανε χώρα, τὴν ἀποστολὴ δηλαδὴ τοῦ Ἐλιέζερ πρὸς ἐξεύρεση συζύγου γιὰ ἐκεῖνον. Καθὼς λοιπὸν ἀσχολοῦνταν μὲ τέτοιες ἅγιες σκέψεις, κάποια στιγμὴ σήκωσε τὸ βλέμμα του καὶ τὸ βύθισε στὸν ὁρίζοντα. Ἕνα καραβάνι ἐρχόταν. Πρόσεξε καλὰ καὶ σὲ λίγο διέκρινε καθαρότερα. Σκίρτησε ἡ καρδιά του... Τὴν ἴδια στιγμὴ ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ἡ νεαρὴ κόρη σήκωνε τὰ βλέφαρά της πρὸς ἐκεῖνον. Σὰν ἀπὸ μακριὰ νὰ συνεννοήθηκαν οἱ καρδιές. Διέκρινε καθαρὰ τὸν Ἰσαάκ. Ἀπὸ τὴν ἔκπληξή της πήδησε κάτω ἀπὸ τὴν καμήλα, ὅλο χάρη καὶ ἁβρότητα. –«Τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὁ πορευόμενος ἐν τῷ πεδίῳ εἰς συνάντησιν ἡμῖν;» (στίχ. 65). Ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος ποὺ βαδίζει στὴν πεδιάδα καὶ ἔρχεται νὰ μᾶς συναντήσει; ρώτησε. –Αὐτὸς εἶναι ὁ κύριός μου, τῆς ἀπάντησε μὲ πολλὴ χαρὰ ὁ ἔμπιστος Ἐλιέζερ. Καὶ τότε ἡ κόρη, εἰς ἔνδειξιν τιμῆς, σεβασμοῦ καὶ σωφροσύνης, ζήτησε ἀμέσως ἀπὸ τὶς θεραπαινίδες της τὸ «θέριστρον», τὸ λεπτοΰφαντο ἐκεῖνο πέπλο, μαγνάδι, γιὰ νὰ καλύψει τὸ σῶμα καὶ τὴν κεφαλή της. Ὢ σεμνότητα κόρης παρθένου! Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τὴν παρακολουθεῖ σὲ κάθε βῆμα της καὶ σχολιάζει. Ἀρχικὰ γιὰ τὸ ὅτι, ἀρχόντισσα αὐτή, δὲν ἐπέβαινε σὲ φανταχτερὰ ἁμάξια μὲ ἄλογα νὰ τὰ σέρνουν, ἀλλὰ ἁπλά, ἐπάνω σὲ καμήλα. Ἔπειτα γιὰ τὴν αὐτόματη ἐνέργειά της νὰ καλυφθεῖ ἐμπρὸς στὸν μέλλοντα σύζυγό της. «Κοίτα τὴν εὐγένεια τῆς κόρης», λέει. «Μόλις εἶδε τὸν Ἰσαάκ, ζήτησε νὰ μάθει ποιὸς ἦταν. Κι ὅταν ἔμαθε ὅτι αὐτὸς ἦταν ἐκεῖνος ποὺ ἐπρόκειτο νὰ γίνει σύζυγός της, ἔβαλε τὴν καλύπτρα της. (...) Σκέψου, ἀγαπητέ, ὅτι πουθενὰ ἐδῶ δὲν συνέβησαν ἐκεῖνα τὰ περιττὰ καὶ ἀνόητα πράγματα. Πουθενὰ διαβολικὴ πομπή, πουθενά (...) τὰ σατανικὰ ἐκεῖνα συμπόσια καὶ οἱ ὑπερηφάνειες οἱ γεμάτες ἀπὸ κάθε ἀσχημοσύνη, “ἀλλὰ πᾶσα σεμνότης, πᾶσα σοφία, πᾶσα ἐπιείκεια”, ὅλα γεμάτα ἀπὸ σεμνότητα, ἀπὸ σύνεση, ἀπὸ μετριοφροσύνη». Μ᾿ αὐτὴ τὴ σεμνότητα ἐξάλλου καὶ τὴ σωφροσύνη τὴν ἀπέσπασε καὶ ὁ Ἰσαὰκ ἀπὸ τὴ φροντίδα τῶν θεραπαινίδων της καὶ τὴν ὁδήγησε «εἰς τὸν οἶκον τῆς μητρὸς αὐτοῦ... καὶ ἠγάπησεν αὐτήν» (στίχ. 67). Ἐκεῖ, στὸ σπίτι του τὴν πῆρε γιὰ γυναίκα του καὶ τὴν ἀγάπησε. Τιμημένη γυναίκα ἀξιοσέβαστου συζύγου! «Ταύτην μιμείσθωσαν αἱ γυναῖκες», ἐπιλέγει τὸ χρυσὸ στόμα τῆς Ἐκκλησίας. «Τοῦτον ζηλούτωσαν οἱ ἄνδρες». Ἔτσι ἂς ἔρχονται σὲ γάμου κοινωνία. (...) Καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν θὰ εἰσέρχονται στὸ σπίτι ἐκεῖνο «τὰ τῆς ἀρετῆς ἔργα», ἐνῶ ὅλα τὰ τεχνάσματα τοῦ πονηροῦ «ἐκποδὼν ἔσονται», θὰ παραμερίζουν, καὶ αὐτοί, οἱ σύζυγοι, θὰ περνοῦν τὴ ζωή τους εὐτυχισμένοι καὶ ἑνωμένοι μὲ τὴ δύναμη καὶ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ (Εἰς τὴν Γένεσιν Ὁμιλ. ΜΗ΄, ΕΠΕ 4, 238­240). Μέσα σὲ ἐποχὴ ἠθικῆς παραλυσίας καὶ ἀναλγησίας, ἡ χαριτωμένη περιγραφὴ τῆς συναντήσεως τοῦ νεαροῦ Ἰσαὰκ μὲ τὴν μέλλουσα σύζυγό του Ρεβέκκα γίνεται τροχιοδεικτικὴ γιὰ τοὺς νέους καὶ τὶς νέες ἐκεῖνες ποὺ ὀνειρεύονται γιὰ τὸ μέλλον τους ἕναν εὐλογημένο γάμο.ΟΣΩΤΗΡ2206

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα: Τι λέει ο πονηρός σε κάθε διαζύγιο;

 Όταν έχουμε ένα διαζύγιο, άσχετα από τις αιτίες του διαζυγίου, έχουμε μια σαρωτική νίκη του σατανά.

Λέει ο διάβολος:

– Βλέπεις Ναζωραίε, τους στεφάνωσες, όμως εγώ τους κέρδισα, εγώ τους χώρισα!

Αυτό πρέπει να εγκολπωθεί καλά στο μυαλό κάθε ανθρώπου πριν παντρευτεί, ότι δεν πρέπει να χωρίσουν ποτέ!

Όταν 2 άνθρωποι παντρεύονται εν Χριστώ και μετά χωρίζουν, είναι σαν να βάζουν το διάβολο στη μέση.

Το Ευαγγέλιο λέει, ότι η μοναδική αιτία χωρισμού είναι η μοιχεία.

Δεν διατάζει ο Χριστός να χωρίσει ρητώς το αντρόγυνο, αλλά τους επιτρέπει να χωρίσουν, για να μην γίνει αργότερα κανένα άλλο μεγαλύτερο αμάρτημα π.χ. δολοφονία του συζύγου.

Μακάριος όμως είναι ο/η σύζυγος, που για την αγάπη του Χριστού μας, υπομένει το σταυρό αυτόν και δεν ζητά να χωρίσει.

Εκείνοι όμως που δεν συγχωρούν τον σύζυγό τους, για κάτι που έχει κάνει και ζητούν χωρισμό, αύριο που θα πάνε στον εξομολόγο, πως θα ζητήσουν από το Θεό να τους συγχωρέσει τις αμαρτίες τους;

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

Γιατί η Εκκλησία Επιμένει Τόσο Πολύ στο Θέμα των Σαρκικών Σχέσεων;

''Χωρίς το φαγητό ο άνθρωπος πεθαίνει ή χωρίς νερό. Χωρίς τα σαρκικά δεν παθαίνει τίποτα. ''
Η απάντηση της ιστοσελίδας μας:
Αντί άλλης απάντησης, παραθέτουμε σχετική ανάρτηση της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης.

Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι η Εκκλησία είναι κολλημένη στο θέμα του έρωτα. Ότι με αυτά που λέει διώχνει τους ανθρώπους από κοντά της και αποτρέπει τους ανθρώπους από το να την ακούν. Μήπως όμως αυτό το γεγονός αποτελεί απόδειξη ότι η Εκκλησία είναι η Αλήθεια; Μήπως αποδεικνύει,  ότι τουλάχιστον δεν αποτελεί ένα δημαγωγικό οργανισμό. Γιατί φυσικά, αν η Εκκλησία ήθελε να «τραβήξει κόσμο» για «να έχει πελατεία», δε θα είχε τόσο άβολες θέσεις σ’ αυτό το θέμα. Διεξοδικά έχει μελετήσει τις σχέσεις των δύο φύλων, ο Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος στο βιβλίο του «Ελεύθεροι από το Γονιδίωμα» της Συνοδικής Επιτροπής Βιοηθικής. Ας του δώσουμε το λόγο:

«Η συγκλίνουσα άποψη των ερμηνευτών πατέρων είναι ότι, αν δε συνέβαινε η πτώση, ο Θεός δε θα δημιουργούσε τα δύο φύλα. Το αρχικό Του σχέδιο ήταν ο άνθρωπος να μοιάζει περισσότερο με τους αγγέλους κι έτσι να πολλαπλασιάζεται, όπως οι άγγελοι, χωρίς την ανάγκη του φύλου. Προγνωρίζοντας όμως ο Θεός την πτώση δημιουργεί προπτωτικά τα δύο φύλα χωρίς να υπάρχει ακόμη στον Αδάμ και την Εύα, η συνειδητοποίηση της σαρκικής τους παχύτητας. Μεταπτωτικά, τα φύλα είναι διαφορετικά. Η ύπαρξή τους και συνεπώς τα ανατομικά και φυσιολογικά τους χαρακτηριστικά ένα σκοπό έχουν: την αύξηση του ανθρώπινου γένους.

Ο αγώνας πλέον του κάθε χριστιανού είναι «η αναμόρφωση του αρχαίου κάλλους», η επιστροφή στην πρωτόκτιστη δόξα του πρώτου Αδάμ. Ο αγώνας αυτός περνά και μέσα απ’ την απαλλαγή των χαρακτηριστικών της παχύτητας του φύλου. Η απαλλαγή από την μεταπτωτική ζωώδη φύση μας γίνεται μόνο μέσα από την υπέρβαση ή τον εξαγιασμό της σεξουαλικότητας ως συνέπειας της πτώσεως. Αυτός είναι ο λόγος που η Εκκλησία μας τόσο σοφά θέτει τις αρετές της παρθενίας, αγνότητας και εγκράτειας τόσο ψηλά και εφιστά την προσοχή του κάθε πιστού στην ανάγκη υπερβάσεως των σεξουαλικών παθών».

Με την αναπαραγωγή εκπληρώνεται το σχέδιο του Θεού για τον άνθρωπο. Το γεννητικό μας υλικό επιτελεί το σκοπό της υπάρξεώς του και ο άνθρωπος γίνεται συνδημιουργός του Θεού, ιερουργώντας τη δημιουργία νέων «κατ’ εικόνα» Θεού προσώπων. «Το γεγονός της ανθρώπινης αρχής είναι το κατ’ εξοχήν ιερό γεγονός της ιστορίας του κάθε ανθρώπου και καθιστά τη συζυγική σχέση ιερουργική κίνηση και μυστήριο. Αυτός είναι ο λόγος που απαιτείται για την επιτέλεσή της άλλη μυστηριακή πράξη που βασικά παρέχει την εξουσία και χορηγεί την αρμοδιότητα. Όπως ο ιερέας πριν τη χειροτονία του δεν μπορεί να τελέσει καμιά εκκλησιαστική ιερουργική πράξη, όπως χωρίς να βαπτιστεί κανείς δεν μπορεί να μεταλάβει, έτσι και οι σύζυγοι πριν το γάμο δεν είναι εξουσιοδοτημένοι να συνέλθουν στην ιερή πράξη της σχέσης. Το ένα μυστήριο προϋποθέτει το άλλο.

Ο γάμος δε φτιάχνει μόνο τον άνθρωπο της πτώσεως. Γεννά και τον άνθρωπο της χάριτος. Του δίνει τη δυνατότητα να μοιάσει περισσότερο στο Θεό απ’ όσο βιολογικά το γονιδίωμά του προσιδιάζει προς αυτό των ζώων. Έχει τη δυνατότητα κατά χάριν να μετέχει της θείας φύσεως. Το αυτεξούσιό του μπορεί να μεταβάλει το γονιδίωμά του. Το γονιδίωμα του ανθρώπου είναι ζωικό για να υπενθυμίζει και να ταπεινώνει. Το αυτεξούσιό του είναι θεϊκό για να μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε Θεό, για να επιβεβαιώνει την υπόσχεση του Θεού στον άνθρωπο.»

Εξάλλου, και ο γέροντας Παΐσιος στο βιβλίο του Αθ. Ρακοβαλή «Ο πατήρ Παΐσιος μού είπε», λέει για αυτό το θέμα: «Η σαρκική επιθυμία πάθος είναι! Πηγάζει από το σαρκικό φρόνημα του ανθρώπου. Αν κάποιος είναι πνευματικός άνθρωπος, δεν έχει τέτοιες επιθυμίες. Όχι από ανικανότητα, ότι δεν μπορεί, αλλά λόγω της πνευματικής του κατάστασης δεν επιθυμεί.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν σαρκικό φρόνημα. Αυτό κληρονομείται από τους γονείς. Βλέπεις, αν κανένα παιδάκι έχει γεννηθεί από σαρκικούς γονείς, παιδί ακόμα και έχει τέτοιες επιθυμίες. Αυτό όμως δεν είναι τίποτα. Γιατρεύεται. Είναι απαλό σαν την τσουκνίδα, δεν έχει σκληρύνει ακόμη να γίνει αγκάθι, και φεύγει εύκολα μ’ έναν καλό πνευματικό, να ‘χει διάκριση όμως να καταλαβαίνει τι είναι τι, γιατί στην αρχή όλα τα φυτά, δύο φυλλαράκια έχουν.

Όλοι οι άνθρωποι, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο έχουν σαρκικό φρόνημα. Άλλος ας πούμε είναι 30% πνευματικός, άλλος 40, άλλος 60, το περισσότερο που συνάντησα είναι 75%. Μόνο ο Ιωακείμ και η Άννα ήταν τελείως πνευματικοί άνθρωποι και γεννήθηκε μετά από προσευχή αυτό το αγιότατο πλασματάκι, η Παναγία.

Χωρίς το φαγητό ο άνθρωπος πεθαίνει ή χωρίς νερό. Χωρίς τα σαρκικά δεν παθαίνει τίποτα. Μόνο ταλαιπωρείται ψυχικά, όπως ταλαιπωρείται και από τα άλλα πάθη· το θυμό, τον εγωισμό, την κενοδοξία, την ανθρωπαρέσκεια. Μετά το γάμο συγχωρείται μόνο για την τεκνογονία ή κατ’ οικονομίαν».

Αυτός είναι ο σκοπός ύπαρξης του φύλου, ένας σκοπός ιερός που δεν μπορεί να υποβαθμίζεται μέσα στη χυδαιότητα των εγωιστικών σχέσεων που συναντάμε σήμερα, αλλά να ασκείται προς υπέρβαση του φύλου και επιστροφή στην «πρωτόκτιστη δόξα του πρώτου Αδάμ». Αλλά κάτι τέτοιο μόνο μέσα στην Εκκλησία και μετέχοντας στη χάρη του Χριστού είναι εφικτό. Το ευχόμαστε.

https://agonistes.gr/2018/06/19/

Προσευχή για όσους επιθυμούν να παντρευτούν

https://www.dogma.gr/

Η Εκκλησία μας καλεί να προσευχόμαστε γενικά. Υπάρχουν, όμως, κάποιες προσευχές που μας βοηθούν και μας στηρίζουν στην καθημερινότητα και στον βίο μας. Μία από αυτές είναι η προσευχή για όσους είναι ανύπαντροι και θέλουν να βρουν τον κατάλληλο σύντροφο, για να παντρευτούν.

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.

Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος ελέησον ημάς. (τρεις φορές)

Παναγία τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε ιλάσθητι ταίς αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρισον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επισκεψε και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματός σου.

Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον.

Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά Σου, ελθέτω η βασιλεία Σου, γεννηθήτω το θέλημά Σου ως εν ουρανό και επί της γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον, και άφες ημίν τα

οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών, και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.

Δι’ ευχών των αγίων πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.

Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη Συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας Σου, ότι Σωτήρα έτεκες, των ψυχών ημών.

Βαπτιστά του Χριστού, πάντων ημών μνήσθητι, ίνα ρυσθώμεν των ανομιών ημών, σοι γαρ εδόθη χάρις, πρεσβεύειν υπέρ ημών.

Βίον ένθεον, καλώς ανύσας, σκεύος τίμιόν του Παρακλήτου, ανεδείχθης θεοφόρε Αρσένιε, και των θαυμάτων την χάριν δεξάμενος, πάσι παρέχεις ταχείαν βοήθειαν, πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι, ημίν το μέγα έλεος.

Δεύτε προσκυνήσομεν και προσπέσωμεν τω Βασιλεί ημών Θεώ.

Δεύτε προσκυνήσομεν και προσπέσωμεν Χριστό τω Βασιλεί ημών Θεώ.

Δεύτε προσκυνήσομεν και προσπέσωμεν Αυτώ Χριστώ τω Βασιλεί και Θεώ ημών.

Ψαλμός 15

Φύλαξον με, Κύριε, ότι επί σοι ήλπισα. είπα τω Κυρίω Κύριός μου ει συ, ότι των αγαθών μου ου χρείαν έχεις. τοις αγίοις τοις εν τη γη αυτού εθαυμάστωσεν ο Κύριος, πάντα τα θελήματα αυτού εν αυτοίς.

επληθύνθησαν αι ασθένειαι αυτών, μετά ταύτα ετάχυναν ου μη συναγάγω τας συναγωγάς αυτών εξ αιμάτων, ουδ᾿ ου μη μνησθώ των ονομάτων αυτών διά χειλέων μου. Κύριος μερίς της κληρονομίας μου και του ποτηρίου μου συ ει ο αποκαθιστών την κληρονομίαν μου εμοί. σχοινία επέπεσέ μοι εν τοις κρατίστοις και γαρ η κληρονομία μου κρατίστη μοί εστιν. ευλογήσω τον Κύριον τον συνετίσαντά με έτι δε και έως νυκτός επαίδευσάν με οι νεφροί μου. προωρώμην τον Κύριον ενώπιόν μου διαπαντός, ότι εκ δεξιών μου εστιν, ίνα μη σαλευθώ. διά τούτο ηυφράνθη η καρδία μου, και ηγαλλιάσατο η γλώσσά μου, έτι δε και η σαρξ μου κατασκηνώσει επ᾿ ελπίδι, ότι ουκ εγκαταλείψεις την ψυχήν μου εις άδην, ουδέ δώσεις τον όσιόν σου ιδείν διαφθοράν. εγνώρισάς μοι οδούς ζωής πληρώσεις με ευφροσύνης μετά του προσώπου σου, τερπνότητες εν τη δεξιά σου εις τέλος.

Ψαλμός 45

Ο Θεός ημών καταφυγή και δύναμις, βοηθός εν θλίψεσι ταίς ευρούσαις ημάς σφόδρα. διά τούτο ου φοβηθησόμεθα εν τω ταράσσεσθαι την γην και μετατίθεσθαι όρη εν καρδίαις θαλασσών. ήχησαν και

εταράχθησαν τα ύδατα αυτών, εταράχθησαν τα όρη εν τη κραταιότητι αυτού. (διάψαλμα). του ποταμού τα ορμήματα ευφραίνουσι την πόλιν του Θεού· ηγίασε το σκήνωμα αυτού ο ῞Υψιστος. ο Θεός εν μέσω

αυτής και ου σαλευθήσεται· βοηθήσει αυτή ο Θεός το προς πρωί πρωί. εταράχθησαν έθνη, έκλιναν βασιλείαι· έδωκε φωνήν αυτού, εσαλεύθη η γη. Κύριος των δυνάμεων μεθ᾿ ημών, αντιλήπτωρ ημών ο

Θεός ᾿Ιακώβ. (διάψαλμα). δεύτε και ίδετε τα έργα του Θεού, α έθετο τέρατα επί της γης. ανταναιρών πολέμους μέχρι των περάτων της γης τόξον συντρίψει και συνθλάσει όπλον και θυρεούς κατακαύσει εν

πυρί. σχολάσατε και γνώτε ότι εγώ ειμι ο Θεός· υψωθήσομαι εν τοις έθνεσιν, υψωθήσομαι εν τη γη. Κύριος των δυνάμεων μεθ᾿ ημών, αντιλήπτωρ ημών ο Θεός ᾿Ιακώβ.

Ευαγγέλιον

Κατά Ματθαίον, Κεφάλαιο 13/44-46

Πάλιν ομοία εστίν η βασιλεία των ουρανών θησαυρώ κεκρυμμένω εν τω αγρώ, ον ευρών άνθρωπος έκρυψε, και από της χαράς αυτού υπάγει και πάντα όσα έχει πωλεί και αγοράζει τον αγρόν εκείνον. Πάλιν

ομοία εστίν η βασιλεία των ουρανών ανθρώπω εμπόρω ζητούντι καλούς μαργαρίτας· ος ευρών ένα πολύτιμον μαργαρίτην απελθών πέπρακε πάντα όσα είχε και ηγόρασεν αυτόν.

Κομβοσχοίνι: Το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» & «Άγιε Αρσένιε, πρέσβευε υπέρ ημών»

Δι’ ευχών των αγίων πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.

Του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη

Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τῶν Ὁσίων τὸν βίον ἐκμιμησάμενος, ἐν ἐσχάτοις τοὶς χρόνοις, Πάτερ Ἀρσένιε, ἐπληρώθης δωρεῶν τοῦ θείου Πνεύματος, καὶ θαυμάτων γεγονός, θεοφόρε αὐτουργός, παρέχεις ἐνὶ ἐκάστω, τᾶς ἐκ Θεοῦ χορηγίας, ταὶς ἰκεσίαις σου πρὸς Κύριον.

«Όπου επισκιάζει η χάρις σου Αρχάγγελε, από εκεί διώκεται η δύναμη του διαβόλου.

Διότι δεν μπορεί να μείνει κοντά στο Φως σου ο εωσφόρος που έπεσε στο σκοτάδι και παραμένει σ’ αυτό.

Γι’ αυτό Μιχαήλ Αρχάγγελε, σε παρακαλούμε να σβήνεις τα βέλη του που είναι γεμάτα πυρ και κινούνται εναντίον μας».

ΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΗ ΜΑΖΙ ?

Αρχίζει καὶ γίνεται συνηθισμένο αὐτὸ ποὺ ως μέχρι πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ ἦταν τελείως ἀδιανόητο. Οἱ μελλόνυμφοι στέλνουν στοὺς συγγενεῖς καὶ φίλους τους τὸ προσκλητήριο γιὰ τὸ γάμο τους, στὸ ὁποῖο συμπεριλαμβάνουν καὶ πρόσκληση γιὰ τὴ βάπτιση τοῦ παιδιοῦ τους, ποὺ θὰ ἐπακολουθήσει μετὰ ἀπὸ τὸ γάμο. Βέβαια καλὸ εἶναι οἱ ἄνθρωποι νὰ θέλουν νὰ βαπτίζουν τὰ παιδιά τους, καὶ μάλιστα νὰ τὰ βαπτίζουν μὲ σαφὴ γνώση τῆς μεγάλης καὶ σωτήριας ἀλλαγῆς τὴν ὁποία ὑφίσταται ὁ ἄν- θρωπος ποὺ βγαίνει χριστιανός, ἄνθρωπος καινούργιος, ἀναγεννημένος καὶ φωτεινὸς μέσα ἀπὸ τὰ ἁγιασμένα ὕδατα τῆς κολυμβήθρας τῆς Ἐκκλησίας μας. Καλὸ καὶ ἅγιο εἶναι οἱ νέοι ἄνθρωποι ποὺ θέλουν νὰ κάνουν οἰκογένεια, νὰ πηγαίνουν στὴν Ἐκκλησία, νὰ παίρνουν τὴν εὐλογία της, νὰ δέχονται τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ ἔτσι νὰ ἀρχίζουν τὴν κοινὴ πορεία τους, τὴν κοινὴ ζωή τους. Ἔτσι νὰ ἀρχίζουν τὴν κοινὴ ζωή τους, ποὺ καρπός της εἶναι τὸ παιδί, τὰ παιδιά, ποὺ θὰ ἔλθουν στὸν κόσμο καὶ θὰ γεμίσουν μὲ χαρὰ τὸ σπίτι τους καὶ τὶς καρδιές τους. Ἀλλὰ ὅταν μετὰ τὸ γάμο ἀκολουθεῖ ἀμέσως ἡ βάπτιση, ἡ κοινὴ ζωὴ ἄρχισε πρὶν ἀπὸ τὸ γάμο. Καὶ δὲν εἶναι καθόλου σωστὸ αὐτό. Τὸ μυστήριο τῆς ζωῆς, τὸ ὁποῖο διακονοῦν οἱ σύζυγοι μὲ τὴν κοινὴ ζωή τους, εἶναι ὑπέροχο, μοναδικό. Κρατοῦν στὰ χέρια τους κάτι ποὺ ἔρχεται ὡς καρπὸς τῆς ἀγάπης τους καὶ συγχρόνως ὡς δῶρο τοῦ Θεοῦ, κάτι ἀνεπανάληπτο στὸν κόσμο· μιὰ ἀνθρώπινη ζωή, μιὰ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, μιὰ ἀθάνατη ψυχή, ποὺ τὴν ἀξία της δὲν μπορεῖ νὰ ἰσοφαρίσει ὅλος ὁ κόσμος! Εἶναι κάτι μεγάλο καὶ συγκλονιστικό· εἶναι κάτι θεϊκό, ἔλεγε ἕνας νέος πατέρας. Θεϊκὸ πράγματι! Γι’ αὐτὸ καὶ ἀπαιτεῖ δύναμη γιὰ νὰ τὸ σηκώσεις, θέλει Χάρη Θεοῦ γιὰ νὰ τὸ τολμήσεις, προϋποθέτει δέσμευση γιὰ νὰ τὸ κρατήσεις. Ναί! Δὲν εἶναι κάτι ἁπλό, στό ὁποῖο μπορεῖς πρόχειρα, βιαστικὰ καὶ ἐπιπόλαια νὰ προχωρεῖς. Πρέπει νὰ ἔχεις δικαίωμα νὰ τὸ κάνεις. Τὸ δικαίωμα αὐτὸ σοῦ τὸ δίνει ὁ γάμος. 

Εἶναι Μυστήριο ὁ γάμος, εἶναι ἱερὴ Ἀκολουθία, στὴν ὁποία παρίσταται ἀοράτως ὁ Χριστός, ποὺ πῆγε καὶ στὸ γάμο τῆς Κανᾶ καὶ ἄρχισε ἀπὸ ἐκεῖ τὰ θαύματα τὰ καταπληκτικὰ καὶ ἀποδεικτικὰ τῆς θεότητός Του. Τίμησε τὸν γάμο, τὸν ἀνέδειξε Μυστήριο, ἀνέβασε τὴν οἰκογένεια σὲ δεσμὸ ἱερό. Κάθε φορὰ ποὺ γίνεται γάμος, καὶ πάλι ἀοράτως παρίσταται ὁ Χριστός, καὶ ὁ Ἴδιος στὴν πραγματικότητα τελεῖ τὸ Μυστήριο διὰ τῶν ἱερέων. Εἶναι μεγάλη χαρὰ νὰ ἔλθουν στὸ γάμο σου οἱ συγγενεῖς καὶ οἱ φίλοι σου καὶ νὰ σοῦ εὐχηθοῦν νὰ εἶναι ἡνέα σου ζωὴ χαρούμενη καὶ εὐτυχισμένη. Εἶναι ὅμως πολὺ μεγαλύτερη χαρὰ καὶ εὐλογία νὰ ἔλθει ὁ Χριστὸς στὸ γάμο σου καὶ Ἐκεῖνος νὰ εὐλογήσει τὴν καινούργια σου ζωή. Ἐκεῖνος δίνει στοὺς νεόνυμφους τὴν ἀληθινὴ χαρὰ καὶ τὴν παντοδύναμη χάρη του, τοὺς ὁπλίζει μὲ δύναμη νὰ ἀντέξουν καὶ στὶς δυσκολίες ποὺ θὰ φέρει ἀσφαλῶς ἡ ζωή, τοὺς εὐλογεῖ νὰ ἀποκτήσουν παιδιά, νὰ τὰ ἀναθρέψουν σωστά, νὰ γίνουν ὁ ἀληθινὸς πλοῦτος καὶ ἡ χαρὰ τοῦ σπιτιοῦ τους. Τὸ λένε σαφῶς οἱ Εὐχὲς τοῦ Μυστηρίου. Ὁ Κύριος εἶπε: «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰω. ιε΄ 5). Χωρὶς τὴ δική μου Χάρη τίποτε δὲν μπορεῖτε νὰ πετύχετε, οὔτε μικρὸ οὔτε μεγάλο. Πολὺ περισσότερο, χωρὶς τὴ δική του εὐλογία δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ ὑπηρετήσει σωστὰ τὸ μυστήριο τῆς ζωῆς. Εἶναι τόσο μεγάλο αὐτό, ποὺ προϋποθέτει ἄλλο Μυστήριο, τὸ Μυστήριο τοῦ Γάμου. Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ μετάσχει στὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας ἂν προηγουμένως δὲν ἔχει ζήσει τὸ Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος. Δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ τελέσει τὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας ἂν δὲν ἔχει προ- ηγηθεῖ τὸ Μυστήριο τῆς Ἱερωσύνης, ἂν δὲν εἶναι ἱερέας τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ κανονικὴ χειροτονία ἔλαβε «τὴν τῆς ἱερατείας χάριν». Χωρὶς τὶς προϋποθέσεις αὐτές, χωρὶς τὴν εἰδικὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, οἱ πράξεις ποὺ ἀναφέραμε συνιστοῦν βεβήλωση, ἐνῶ ἀποτελοῦν μοναδικῆς ἀξίας δω- ρεά, ὅταν γίνουν μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τὴν ἀπόκτηση τῶν παιδιῶν. Ὅταν ἔρχεται κανονικὰ μετὰ τὸ γάμο ἕνα παιδί, εἶναι εὐλογία καὶ χαρά. Περιμένουμε παιδί, λένε, καὶ φωτίζονται τὰ πρόσωπα ἐκείνων ποὺ λαχταροῦν σύντομα νὰ γίνουν γονεῖς. Ἂν ὅμως δὲν ἔγινε ἀκόμη ὁ γάμος, τότε μιὰ κυοφορία βάζει σὲ ταλαιπωρία τοὺς ὑπεύθυνους. Τὸ κρύβουν, ντρέπονται νὰ τὸ ποῦν καὶ στοὺς πολὺ δικούς τους, σὲ πολλὲς δὲ περιπτώσεις δυστυχῶς καταφεύγουν στὴν ἀπάνθρωπη λύση: Δὲν ἀφήνουν τὸ κυοφορούμενο ἔμβρυο νὰ γεννηθεῖ. Τὸ ἕνα μεγάλο λάθος τὸ «διορθώνουν» μὲ ἄλλο, ἐπίσης βαρὺ καὶ μεγάλο καὶ θανάσιμο ἁμάρτημα. Καὶ δὲν ἡσυχάζουν οἱ ψυχές τους παρὰ μόνο μὲ τὴ μετάνοια. Τώρα τελευταῖα ὅμως φαίνεται νὰ μὴν ἐνοχλεῖ ἕνα παιδὶ πρὶν ἀπὸ τὸ γάμο. Καὶ τί ἔγινε; Θὰ παντρευτοῦμε ἀργότερα. Καὶ θὰ τὸ βαπτίσουμε τότε. Ναί. Νὰ παντρευτεῖτε, ὁπωσδήποτε νὰ παντρευτεῖτε, ἔστω ἀργότερα. Καὶ νὰ τὸ βαπτίσετε, ἔστω τότε. Οὔτε ἐσεῖς ἀνύπαντροι, ἀστεφάνωτοι γονεῖς, οὔτε τὸ παιδάκι σας ἀβάπτιστο καὶ ἀμύρωτο. Εἶναι καλὸ νὰ διορθώσετε τὸ λάθος σας. Θὰ ἦταν ὅμως πολὺ καλύτερο νὰ μὴν εἶχε γίνει καθόλου τὸ λάθος. Γι’ αὐτὸ καὶ χρειάζεσθε καὶ ἕνα ἄλλο Μυστήριο ἐκτὸς ἀπὸ τὰ Μυστήρια τοῦ Γάμου καὶ τοῦ Βαπτίσματος. Χρειάζεσθε καὶ τὸ Μυστήριο τῆς Μετανοίας καὶ ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως. Ἐκεῖ διορθώνονται ὅλα. Καθαρίζονται οἱ ψυχὲς καὶ ἠρεμοῦν οἱ συνειδήσεις. «Τοῖς πᾶσι χρόνος καὶ καιρὸς τῷ παντὶ πράγματι ὑπὸ τὸν οὐρανόν. Καιρὸς τοῦ τεκεῖν καὶ καιρὸς τοῦ ἀποθανεῖν», λέγει ὁ αἰώνιος λόγος τοῦ Θεοῦ (Ἐκκλ. γ΄ 1-2). Τὸ καθετὶ στὸν καιρό του. Γιὰ καθετὶ ποὺ γίνεται κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανό, ὑπάρχει ὁ ὁρισμένος χρόνος. Εἶναι ὁρισμένος ὁ καιρὸς ποὺ θὰ γίνει ὁ τοκετός, ὅπως ὁρισμένος εἶναι καὶ ὁ χρόνος τοῦ θανάτου. Ἂς ἐγκρατεύονται οἱ νέοι. Δύσκολη ἀλ- λὰ ὡραία ἀρετὴ ἡ ἁγνότητα. Νὰ ζήσουν χωρὶς τραύματα τὴν πιὸ ὄμορφη ὥρα τῆς ζωῆς τους, τὴν ὥρα τοῦ γάμου τους. Καὶ ὅλα κατόπιν θὰ ἔλθουν φυσιολογικὰ καὶ εὐλογημένα. Μὲ τὴ σειρὰ ποὺ ὁ Θεὸς ὅρισε. Καὶ τότε θὰ εἶναι πιὸ ἀληθινά, πιὸ χαρούμενα, διότι θὰ εἶναι σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ποὺ καταξιώνει καὶ κάνει εὐτυχισμένο τὸν ἄνθρωπο.Ο ΣΩΤΗΡ 2040

ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΧΡΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΓΑΜΟ....

Οταν πρὶν ἀπὸ τριάντα χρόνια θεσπίσθηκε ὁ πολιτικὸς γάμος στὴν πατρίδα μας πολὺ λίγοι ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ τὸν προτίμησαν ἀπὸ τὸν θρησκευτικό,πολυ λιγοι ἐκεῖνοι ποὺ προτίμησαν τὸ δημαρχεῖο ἢ τὸ κοινοτικὸ γραφεῖο ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, τὸν πολιτειακὸ ἄρχοντα ἀπὸ τὸν ἱερέα, τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν Θεό. 
Στὴν πλειοψηφία του ὁ ἑλληνικὸς λαός, 
στερεωμένος στὶς αἰωνόβιες θρησκευτικές του παραδόσεις, δὲν μποροῦσε νὰ σκεφθεῖ γάμο χωρὶς ἱερέα. 

 Ἀπὸ τότε ὅμως μέχρι σήμερα ἄλλαξαν πολλὰ πράγματα στὴν πατρίδα μας. Ἄλλαξε σημαντικὰ ἡ πορεία τῆς παιδείας, ἀλλοιώθηκε ριζικὰ ἡ σύνθεση τοῦ πληθυσμοῦ, τραυματίσθηκαν τὰ ἤθη, ἀδυνάτισε ἡ πίστη, χαλάρωσαν οἱ δεσμοὶ μὲ τὴν Ἐκκλησία, ἄλλαξε ἡ ζωή μας. 
Κλονίστηκαν καὶ τὰ θεμέλια τῆς οἰκογένειας. Τώρα πιὰ πολλοὶ νέοι, ὅταν προχωροῦν στὴ δημιουργία οἰκογένειας, ἐπιλέγουν τὸν πολιτικὸ γάμο. 
Ἴσως κάποιοι τὸ κάνουν συνειδητά, διότι λένε πὼς δὲν πιστεύουν στὸν Θεό, δὲν ἀποδέχονται τὴν Ἐκκλησία, καὶ ἑπομένως δὲν δέχονται ὅτι ἔχει κάτι ἰδιαίτερο νὰ τοὺς δώσει στὴν ἀρχὴ τῆς οἰκογενειακῆς τους ζωῆς. Τὸ θεωροῦν ὑποκριτικὸ νὰ κάμουν μιὰ τελετή, ποὺ τὴ βλέπουν ὡς ἕνα ἁπλὸ ἔθιμο καὶ τίποτε παραπάνω.

 Δὲν θὰ ἀπευθυνθοῦμε σήμερα σ’ αὐτούς. 
Θὰ μιλήσουμε σ’ ἐκείνους ποὺ θὰ ἤθελαν νὰ προχωρήσουν σὲ θρησκευτικὸ γάμο, γιατὶ ἀποδέχονται τὴν παρουσία τῆς Ἐκκλησίας καὶ σέβονται τὸν Θεό, ἀλλὰ δὲν ἔχουν τὴν ἀπαραίτητη οἰκονομικὴ ἄνεση πρὸς τὸ παρόν. «Κάναμε τὸν πολιτικὸ γάμο γιὰ νὰ ζοῦμε νόμιμα καὶ νὰ ἔχουμε τὴν κάλυψη τῶν νόμων τοῦ Κρά- τους», λένε. «Ἀργότερα θὰ κάνουμε καὶ τὸν θρησκευτικό. Τώρα δὲν ὑπάρχουν χρήματα γιὰ γάμο». Ναί, ἀλλὰ ὁ πολιτικὸς δὲν εἶναι γάμος. Δὲν ἔχουμε ἕνα γάμο, κατώτερο καὶ ἀργότερα θὰ κάνουμε καὶ τὸν ἀνώτερο. 
Δὲν μπορεῖ νὰ ἑνώσει τοὺς ἀνθρώπους ἡ εὐχή, ἡ χειραψία καὶ τὸ χαμόγελο τοῦ δημάρχου. Τοὺς ἀνθρώπους τοὺς ἑνώνει ἡ παντοδύναμη Χάρη τοῦ Θεοῦ, καὶ αὐτὴ παρέχεται ἄφθονη στὸ Μυστήριο. Δὲν εἶναι οὔτε μικρὸ οὔτε ἁπλὸ πράγμα νὰ ἑνώσουν τὴ ζωή τους δυὸ ἄνθρωποι. Εἶναι μεγάλο καὶ σημαντικό, Μυστήριο ἱερό. Καὶ τὰ Μυστήρια τελοῦνται στὴν Ἐκκλησία καὶ τὰ τελεῖ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. 
Αὐτὸς ποὺ ἦταν παρὼν στὸ γάμο τῆς Κανὰ καὶ εὐλόγησε τὴν οἰκογένεια, Αὐτὸς παρευρίσκεται ἀοράτως σὲ κάθε γάμο καὶ τελεῖ ὁ Ἴδιος διὰ τοῦ ἱερέως τὸ Μυστήριο καὶ δίνει τὴ Χάρη νὰ μείνει ὁ δεσμὸς ποὺ δημιουργεῖται ἐκείνη τὴν ὥρα ἱερός, ἀδιάλυτος καὶ ἰσόβιος. Δίνει τὴ χάρη του γιὰ νὰ εἶναι οἱ ἄνθρωποι ἀληθινὰ εὐτυχισμένοι καὶ νὰ ὑπηρετοῦν μὲ συνέπεια τὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς τους, ποὺ εἶναι ἡ πνευματική τους τελείωση καὶ ἡ αἰώνια χαρὰ καὶ εὐτυχία. 
Δὲν μπορεῖ αὐτὰ νὰ τὰ κάνει ὁ δήμαρχος. 
 Ὅσοι ἔχουν καλὴ διάθεση καὶ συνετὴ σκέψη, τὸ καταλαβαίνουν καὶ ἀντιμετωπίζουν σωστὰ τὸ μεγάλο θέμα τοῦ γάμου τους. 
Καταλαβαίνουν γιατί γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας ὁ πολιτικὸς γάμος δὲν ἔχει καμιὰ ἰσχύ, καὶ γιατί γιὰ τὸν Ὀρθόδοξο, τὸν βαπτισμένο πιστό, κάθε σχέση ποὺ δὲν ἔχει εὐλογηθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ λογίζεται παράνομη σχέση καὶ θεωρεῖται πορνεία. 
Ἡ ὑποτίμηση δὲ τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου καὶ ἡ ἀντικατάστασή του μὲ τὸν πολιτικό, ἀποτελεῖ ἔκπτωση ἀπὸ τὴν πίστη, διότι ἡ ἐπιλογὴ αὐτὴ φανερώνει ὅτι ὁ χριστιανὸς ἀρνεῖται τὴν ἀξία καὶ ἀναγκαιότητα ἑνὸς μεγάλου Μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ προχωρεῖ σ’ ἕνα σηματικότατο βῆμα τῆς ζωῆς του ἀγνοώντας τὴ μεγάλη Μητέρα του, τὴ στιγμὴ μάλιστα ποὺ ἐκείνη ἔχει νὰ τοῦ προσφέρει κάτι μοναδικὸ γιὰ τὴν περαιτέρω πορεία τῆς ζωῆς του. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅταν θεσπίσθηκε ὁ πολιτικὸς γάμος, μὲ βαρυσήμαντη Ἐγκύκλιό της τόνιζε ὅτι ὅσοι τὸν ἐπιλέγουν, θέτουν οἱ ἴδιοι τὸν ἑαυτό τους ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία τοὺς στερεῖ τὴ θεία Κοινωνία, τὸ δικαίωμα νὰ γίνονται ἀνάδοχοι καὶ τὶς Εὐχές της, ὅταν ἐκεῖνοι φύγουν ἀπὸ τὸν κόσμο. Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν ἄλλα Μυστήρια νὰ τὰ δεχόμαστε καὶ ἄλλα νὰ τὰ ἀπορρίπτουμε. Οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπαιτοῦμε οἱ Εὐχὲς τῆς Ἐκκλησίας νὰ συνοδεύουν τὸν ἄνθρωπό μας στὸ θάνατό του, ὅταν ἐκεῖνος ἀρνήθηκε ἐνσυνείδητα τὶς Εὐχὲς τῆς Ἐκκλησίας τότε ποὺ βρισκόταν στὴ ζωή. 
 Ὅμως ἡ ἔνσταση ὑπάρχει: Ἀφοῦ δὲν ἔχουμε χρήματα; Ὁ θρησκευτικὸς γάμος ἔχει ἔξοδα πολλά, θέλει στολίδια, νυφικά, δῶρα, τραπέζια μεγάλα, διότι ἂν καλέσεις λίγους, θὰ παρεξηγηθεῖς ἀπὸ τοὺς πολλούς. Τώρα δὲν ὑπάρχουν χρήματα γιὰ γάμο. 

 Τὸ βασικὸ λάθος ποὺ γίνεται εἶναι ὅτι ὁ γάμος θεωρεῖται περισσότερο κοινωνικὴ ἐκδήλωση. Ἀλλὰ ὁ θρησκευτικὸς γάμος εἶναι Μυστήριο. Καὶ πρωτίστως τὴ Χάρη τοῦ Μυστηρίου ἔχουμε ἀνάγκη. Αὐτὴν ὁ Θεὸς τὴ δίνει δωρεάν. Θὰ ἀντιτείνει ὅμως κάποιος ὅτι 
ἀνέκαθεν στὴν παράδοσή μας τὸν γάμο τὸν συνόδευαν καὶ ὅλα αὐτὰ ποὺ τόνιζαν τὴ σπουδαιότητα καὶ τὴ χαρά του. Καὶ αὐτὰ βέβαια κοστίζουν. Καὶ στὸ γάμο ἐξάλλου τῆς Κανὰ ἔγινε τραπέζι, καὶ ἐκεῖ θαυματούργησε ὁ Κύριος. Δὲν ἀρνήθηκε τὶς ἐξωτερικὲς ἐκδηλώσεις τῆς χαρᾶς, ποὺ συνόδευσαν τὴν παρουσία καὶ τὴν εὐλογία του. Δὲν θ’ ἀρνηθοῦμε λοιπὸν καὶ ἐμεῖς τὸ τραπέζι καὶ τοὺς γιορτινοὺς στολισμούς. Πολὺ περισσότερο ὅμως δὲν πρέπει ν’ ἀρνηθοῦμε τὸ Μυστήριο, ἂν δὲν ἔχουμε τὴ δυνατότητα νὰ κάνουμε στὴν ἐντέλεια ὅλα τὰ δευτερεύοντα. Ἂς ἐνισχύσουν καὶ οἱ συγγενεῖς καὶ φίλοι, γιὰ νὰ τὰ βγάλουν πέρα οἱ οἰκογένειες ποὺ παντρεύουν τὰ παιδιά τους. Στὴν ἀνάγκη, ἂς τὰ κάνουμε ὅλα πιὸ ἁπλὰ καὶ λιτά. Τὸ Μυστήριο νὰ μὴν τὸ παραλείψουμε. Χωρὶς Μυστήριο δὲν ὑπάρχει οἰκογένεια· ὑπάρχει ἁμαρτωλὴ συμβίωση. Ὁ νέος καὶ ἡ νέα ποὺ φοβοῦνται τὸν Θεὸ καὶ θέλουν νὰ πορεύονται μὲ τὴν εὐλογία του στὴ ζωή τους, μὴν ποῦν «τώρα δὲν ὑπάρχουν χρήματα γιὰ γάμο». Ἂς μὴν ἀρχίσουν τὴν κοινή τους ζωὴ χωρὶς τὶς Εὐχὲς τῆς Ἐκκλησίας. Νὰ προχωρήσουν μὲ πρῶτο ἐφόδιό τους τὴν πίστη στὸν Θεό. Καὶ ὁ ἀγαθὸς πατέρας Θεὸς δὲν θὰ τοὺς ἀφήσει. Θὰ τοὺς δώσει τὰ ἀγαθά του καὶ πλούσια θὰ τοὺς εὐλογήσει.
Ο ΣΩΤΗΡ2039

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ Η΄ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΙΕΡΟ ?

                   

Καθὼς καταρρέουν τὰ πάντα γύρω μας, κλονίζονται αἰωνόβιοι θεσμοι καὶ ἀμφισβητοῦνται παραδόσεις ἱερές, ποὺ ἔθρεψαν μὲ τοὺς ζωτικοὺς χυμούς τους καὶ στήριξαν τὴ ζωὴ τοῦ ἔθνους μας γιὰ πολλοὺς αἰῶνες, μὲ λύπη διαπιστώνουμε ὅτι καὶ αὐτὰ ποὺ κρατοῦμε ἀκόμη δὲν ἔχουν τὴν ἰσχὺ ποὺ εἶχαν ἄλλοτε. Ἀποχρωματίζονται μᾶλλον καὶ ἀτονοῦν καὶ ἂν διατηροῦνται κάποια, αὐτὸ γίνεται μὲ μιὰ τυπικότητα ποὺ δὲν ἐπιτρέπει νὰ φανεῖ τὸ βάθος καὶ ἡ πρα- γματική τους ἀξία. Ἀνάμεσα σ’ αὐτὰ καὶ ὁ γάμος. Θεσμὸς θεοσύστατος ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας. Ἀλλὰ καὶ μυστήριο ἱερὸ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς χριστιανικῆς ἐποχῆς. Ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸ πρῶτο ζεῦγος τῶν ἀνθρώπων, τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔα, γιὰ νὰ ζοῦν μαζί, νὰ ἀλληλοβοηθοῦνται καὶ ἀλληλοενισχύονται στὴν πορεία τῆς ζωῆς τους. Ἀπὸ τότε ὁ δεσμὸς τοῦ γάμου εἶναι ὁ πιὸ στενὸς ἀπὸ κάθε ἄλλο φυσικὸ 
δεσμό, ὥστε ἡ γυναίκα νὰ καθίσταται «ὁμόσαρκος καὶ κατὰ νόμον συνῳκισμένη» μὲ τὸν ἄνδρα, καὶ ὁ ἄνδρας «συγκεκραμένος πως σαρκικῶς τε καὶ ψυχικῶς τῇ κατὰ νόμον αὐτῷ συνηρμοσμένῃ», ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας. Ἑνώνονται σαρκικὰ καὶ ψυχικὰ οἱ δύο σύζυγοι μὲ δεσμὸ ἀδιάλυτο καὶ ἰσόβιο, διὰ τοῦ ὁποίου, μὲ τὴν ἐξαρχῆς εὐλογία τοῦ Θεοῦ στὸ πρωτόπλαστο ζεῦγος, αὐξάνεται καὶ πληθύνεται τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων, γεμίζει τὴν γῆ καὶ τὴν κατακυριεύει. Τὸν δεσμὸ τοῦ γάμου τὸν ἐπιβεβαίωσε ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός διακηρύσσοντας τὴ θεία του σύσταση καὶ τὸν ἀδιάλυτο χαρακτήρα του ἀπαντώντας σὲ ἐρώτημα τῶν Φαρισαίων. Ἐπιπλέον ὁ Κύριος εὐλόγησε τὸν γάμο ὅταν στὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας τὸν τίμησε ὄχι μόνο μὲ τὴν παρουσία του ἀλλὰ καὶ μὲ δῶρο ἐκπληκτικό, ποὺ ἦταν καὶ τὸ πρῶτο θαῦμα του: Ὅταν τελείωσε τὸ κρασί, μετέβαλε τὸ νερὸ σὲ κρασί, γιὰ νὰ συνεχισθεῖ ὁ ἑορτασμὸς τοῦ χαρμόσυνου γε- γονότος. Ἀλλὰ τὸν μυστηριακὸ χαρακτήρα τοῦ γάμου τὸν τονίζει ἰδιαίτερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν διδάσκει ὅτι ὁ γάμος πρέπει νὰ συνάπτεται «ἐν Κυρίῳ», δηλαδὴ ὄχι γιὰ ἁμαρτία, ἀλλ’ «ἐν εὐνομίᾳ, ἐν παρρησίᾳ», «μετὰ σωφροσύνης, μετὰ κοσμιότητος», ὅπως διδάσκουν οἱ ἅγιοι Πατέρες. Διακηρύσσει δὲ ὁ θεῖος Ἀπόστολος ὅτι ὁ γάμος εἶναι δεσμὸς ἱερὸς καὶ ἀδιάλυτος, ποὺ ὑψώνεται σὲ σχέση ἀνώτερη τῆς σχέ- σεως τῶν πρωτοπλάστων στὸν παράδεισο. Καὶ αὐτὸ διότι στὴν ἕνωση τοῦ ἄνδρα μὲ τὴ γυναίκα στὸ γάμο διαφαίνεται μιὰ εἰκόνα τοῦ μυστηρίου τῆς ἑνώσεως τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν Ἐκκλησία του. Γι’ αὐτὸ καὶ ζητεῖ ἀπὸ τὶς γυναῖκες νὰ ὑποτάσσονται στοὺς ἄνδρες τους «ὥσπερ ἡ ἐκκλησία ὑποτάσσεται τῷ Χριστῷ». Καὶ οἱ ἄνδρες νὰ ἀγαποῦν τὶς γυναῖκες τους «καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν ἐκκλησίαν καὶ ἑαυτὸν παρέδωκεν ὑπὲρ αὐτῆς» (Ἐφ. ε΄ 24, 25). Ὁ Χριστὸς «τὸν Πατέρα ἀφεὶς κατῆλθε καὶ ἦλθε πρὸς τὴν νύμφην (δηλαδὴ τὴν Ἐκκλησία) καὶ ἐγένετο εἰς πνεῦμα ἓν» μετ’ αὐτῆς, λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Σ’ ὅλο τὸν κόσμο δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀγάπη ἀπὸ τὴν ἀγάπη μὲ τὴν ὁποία ἀγάπησε ὁ Χριστὸς τὴν Ἐκκλη- σία. Αὐτὴ τὴν ἀγάπη πρέπει νὰ μιμοῦνται στὴν κοινή τους ζωὴ οἱ χριστιανοὶ σύζυγοι! Ἡ ἕνωση τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν Ἐκκλησία καθιστᾶ τὴν Ἐκκλησία κοινωνία ἁγιότητος, ποὺ τὴν πλουτίζει μὲ τὴ χάρη του, γιὰ νὰ καρποφορεῖ καρποὺς ἀρετῆς καὶ νὰ ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία τὰ μέλη της. Μὲ ἀνάλογο τρόπο καὶ ἡ κοινωνία τοῦ γάμου πλουτίζει μὲ χάρη ἰδιαίτερη τοὺς συζύγους, τοὺς μεταδίδει ἁγιασμό, τοὺς ἐνισχύει στὸν κοινό τους ἀγώνα, τοὺς βοηθεῖ νὰ ἐπιτελοῦν τὸν ὕψιστο σκοπὸ τῆς ζωῆς τους, ποὺ εἶναι ἡ αἰώνια σωτηρία τους. Αὐτὸ προϋποθέτει ὅτι στὸ γάμο ὑπάρχει θεία Χάρις, ἡ ὁποία κυρίως μὲ τὰ Μυστήρια μεταδίδεται στοὺς πιστούς. Ὁ γάμος εἶναι ἱερὸ Μυστήριο τῆς Ἐκκλησί- ας μας. Τὰ λίγα καὶ συνοπτικὰ αὐτὰ φανερώνουν τὸ μεγαλεῖο τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου. Τὴ σχέση ἑνὸς ἄνδρα καὶ μίας γυναίκας ἡ Ἐκκλησία μας τὴ βλέπει μὲ βαθὺ σεβασμὸ καὶ τῆς προσδίδει ἱερότητα μεγάλη, τὴν εὐλογεῖ καὶ τὴν ἐνισχύει μὲ τὴ χάρη εἰδικοῦ Μυστηρίου. Γιὰ νὰ εἶναι ἀδι- ατάρακτη καὶ ἁρμονικὴ ἡ συμβίωσή τους, γιὰ νὰ χαίρονται μαζὶ τὶς ποικίλες χαρὲς τῆς ζωῆς καὶ μαζὶ νὰ σηκώνουν τὰ βάρη της, γιὰ νὰ καλλιεργηθοῦν οἱ χαρακτῆρες τους, νὰ ἐξαγιασθοῦν οἱ ψυχές τους, γιὰ νὰ βαδίσουν μὲ συνέπεια τὴν ὁδὸ τῆς σωτηρίας τους καὶ νὰ ἀπολαύσουν τὴ χαρὰ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ μαζὶ μὲ τὰ παιδιὰ ποὺ θὰ τοὺς ἀξιώσει ὁ Θεὸς νὰ ἀπο- κτήσουν. Ἀδικοῦν τὸν ἑαυτό τους αὐτοὶ ποὺ τὸν στεροῦν ἀπὸ ὅλα αὐτὰ καὶ ξεκινοῦν τὴν κοινή τους ζωὴ χωρὶς τὴν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας, χωρὶς τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἀδικοῦν τὸ Μυστήριο ἐκεῖνοι ποὺ δὲν τὸ ἀρνοῦνται, ἀλλὰ τὸ καλύπτουν κάτω ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες φροντίδες, ποὺ ὅσο καὶ ἂν εἶναι ἀπαραίτητες, δὲν πρέπει νὰ ἀπορροφοῦν τελείως τὸ ἐνδιαφέρον. Στολίδια, τραπέζια, κεράσματα, ἀμφιέ- σεις κλπ. κατακτοῦν τὴν ψυχή τους καὶ γι’ αὐτὸ φθάνουν ἀλαφιασμένοι στὸ Μυστήριο, χωρὶς καμιὰ πνευματικὴ προετοιμασία, χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ σκεφθοῦν, νὰ ἐκτιμήσουν καὶ νὰ ζήσουν τὴ χάρη του. Διότι καὶ κατὰ τὴν τέλεσή του συχνὰ ἐπικρατεῖ μιὰ κοσμικὴ ἀτμόσφαιρα, ποὺ κάθε ἄλλο παρὰ βοηθεῖ στὴ βίωση τῆς ἱερότητος τῆς ὥρας. Τὰ ἀσταμάτητα φλὰς τῶν φωτογράφων, οἱ διαρκεῖς μετακινήσεις μέσα στὸ Ναὸ αὐτῶν ποὺ βιντεοσκοποῦν, ποὺ θέλουν νὰ ρυθμίζουν ἀκόμη καὶ τὶς κινήσεις καὶ τὴ στάση τῶν 
ἱερέων, οἱ ἐξεζητημένες, πολυτελεῖς καὶ προκλητικὲς ἐνδυμασίες, ὁ βομβαρδισμὸς μὲ τὸ ρύζι στὸ χορὸ τοῦ Ἡσαΐα κλπ. βεβηλώ- νουν τὸ Μυστήριο, τὸ κατεβάζουν σὲ μιὰ μὲ θρησκευτικὸ ἐπίχρισμα κοσμικὴ τελετή, στὴν ὁποία κυριαρχεῖ ἡ κενότητα καὶ ἡ ματαιοδοξία. Ἂς μὴν ἀδικοῦμε οὔτε τὸ Μυστήριο οὔτε τὸν ἑαυτό μας. Δὲν εἶναι κοσμικὴ ἐκδήλωση ὁ Γάμος. Μυστήριο εἶναι, μεγάλο καὶ ἱερό. Ὅσοι τὸ πιστεύουν καὶ τὸ ζοῦν συν- ειδητά, παίρνουν πολλὴ χάρη καὶ μεγάλη δύναμη στὸν ὡραῖο ἀγώνα τῆς καινούργιας τους ζωῆς.
 Ο ΣΩΤΗΡ 2038

ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Ιστορική απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου για δεύτερο γάμο Ιερέων

Δημοσιεύτηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2018 από Angel
Του Θεοδώρου Καλμούκου | Εθνικός Κήρυκας

Η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου έλαβε την ιστορική απόφαση να επιτρέπεται του λοιπού ο δεύτερος γάμος των ιερέων, σε περίπτωση χηρείας τους ή εάν τους εγκαταλείπει η πρεσβυτέρα τους. Διευκρινίζεται ότι δεν θα ισχύει για όσους εγκαταλείπουν τις πρεσβυτέρες τους και επιθυμούν να νυμφευθούν κάποια άλλη γυναίκα.

Υπογραμμίζεται ότι κάθε περίπτωση θα εξετάζεται χωριστά και θα αποστέλλεται από τον οικείο ποιμενάρχη και θα κρίνεται από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Επίσης το μυστήριο του γάμου για τον δεύτερο γάμο των ιερέων θα είναι διαφορετικό, μία απλή προσευχή και σε πολύ στενό οικογενειακό κύκλο.

Εντός των επόμενων ημερών θα αποσταλεί επίσημο Γράμμα από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο με λεπτομέρειες και κατευθύνσεις.

Τονίζεται ότι ο «Εθνικός Κήρυκας» έχει αρθρογραφήσει κατά διαστήματα υπέρ του δεύτερου γάμου των ιερέων, σε περίπτωση χηρείας τους ή εγκατάλειψης τους από τις πρεσβυτέρες τους.
http://www.exapsalmos.gr/2018/09/02/istoriki-apofasi-tou-ikoumenikou-patriarchiou-gia-deftero-gamo-iereon/ 

Έρευνα αποκαλύπτει πώς διαλέγουμε το ταίρι μας - Τι απάντησαν οι περισσότεροι Έλληνες και Ελληνίδες

Η ασφάλεια είναι αυτή που κατά κύριο λόγο μας οδηγεί στο να επιλέξουμε το ταίρι μας. Κι αυτό δεν οφείλεται στην οικονομική κρίση, αλλά συνέβαινε ανέκαθεν, λένε οι ειδικοί.

Μπορεί να ζούμε στιγμές πάθους με άτομα που έχουμε ερωτευθεί, αδιαφορώντας για την ηλικία, το πορτοφόλι τους και τις συνήθειές τους, αλλά όταν πρόκειται για γάμο και συγκατοίκηση, ο κλήρος πέφτει σε όποιον μας κάνει να νιώθουμε ασφάλεια.

Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει έρευνα του Ανδρολογικού Ινστιτούτου σε 5.000 ζευγάρια, που έγινε τη χρονική περίοδο 2011-2016, σε άτομα ηλικίας από 25 έως 65 ετών, σε αντιπροσωπευτικό κοινωνικό δείγμα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ  ΕΔΩ
ΠΗΓΗ: http://anakalipto.blogspot.com/2017/01/

ΠΙΣΩ ΠΟ ΚΑΘΕ ΑΝΩΡΙΜΟ ΑΝΔΡΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Η ΜΑΜΑΚΑ ΤΟΥ !

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ..ΜΕΓΑΛΟ ΑΝΔΡΑ.. ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ..ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠ ΕΝΑΝ…ΑΝ-ΩΡΙΜΟ Η ΜΑMAKA ΤΟΥ..  Posted on by kosmaser


Θα μου πείτε καθημερινή ιστορία..Το ίδιο πάντα ζευγάρι ανθρώπων, που ξεκίνησε με όνειρα..έχτισε, ως συνήθως, πάνω στη.. δροσερή άμμο ένα παλάτι ονειρικής εικονικής
πραγματικότητας…
Ταξίδεψε ολόκληρο τον κόσμο, πιστεύοντας οτι το να αποκτάς εμπειρίες, είναι η ζωή και μόνο…κι ας 
προέρχονταν απ τη γή του Σωκράτη, που  ουδέποτε ταξίδεψε πέρα των ορίων του Δήμου  των Αθηναίων..  Αν Τους Ρωτήσει Κανείς, εν προκειμένω η καλή  μας Αλεξ, στη βοήθεια της οποίας κατέληξαν,

¨Γιατί Βρέ Παιδιά Φτάσατε Ως Εδώ;  
¨Το χαμόγελο αμηχανίας, γλυκοχαράζει στο  
πρόσωπο εκείνης..της απορίας εκείνου, που δεν  
έχει ακόμα συνειδητοποιήσει τους λόγους που 
τον οδήγησαν στο μονοπάτι του ψυχικού
εξευτελισμού…Βλέπετε οι άνδρες,
συναισθηματικά ωριμάζουν
αργά…βασανιστικά αργά, αν τελικά
ωριμάσουν.
Γι αυτό άλλωστε και η έκφραση κλισέ…
¨Αιώνιος έφηβος¨που ακούμε συνεχώς..

Η συνήθης δικαιολογία πάντα η ίδια :
Δεν έχω ιδέα..
Δικαιολογία, για να εξηγήσουμε γιατί
παντρευτήκαμε τον άνθρωπο που είναι δίπλα
μας, αυτόν που ερωτευτήκαμε τρελλά, χωρίς να
γνωρίζουμε γιατί.
Αυτόν που πολιορκούσαμε καιρό και μας ..έφτυνε..
Αυτόν που λίγους μήνες πρίν τον βλέπαμε και
γυρίζαμε το πρόσωπο απ την άλλη πλευρά..
Πάμε να δούμε ,σπερματικά ,μερικές απ τις
αιτίες που μας.. πάνε στο γάμο…
· Η Εξωτερική Εμφάνιση..Βασική αιτία.. ·
Η Οικονομική Κατάσταση..Θεμελιώδης, με
αδιαφιλονίκητες βασεις..
Τα σπίτια, τα
αυτοκίνητα, τα εξοχικά, το σκάφος κλπ.. ·
Ο Χαρακτήρας..Υπο συζήτησιν..
Οι γυναίκες
νοιώθουν τον..φελλό, πλήν όμως πρυτανεύουν
στη σκέψη τους τα δυό πρώτα ισχυρά χαρτιά.. ·
Η Μόρφωση..Ας μη το συζητήσουμε αυτό,
γιατί πονά..
Ενας άνδρας με υψηλή μόρφωση,
που πρώτος στόχος του υπήρξε η καταξίωση,
είναι συνήθως ο εύκολος στόχος μιας έξυπνης
γυναίκας, που θα τον χρησιμοποιησει σαν
εφαλτήριο για τις μελλοντικές επιδιώξεις της…
· Το Κοινωνικό Στάτους…
Εδώ οι συνθήκες¨παίζουν¨ και για τους δυό..
Κι αν αυτό αποτελέσει προϋπόθεση, η διάρκεια
μιας έγγαμης σχέσης, μετρά, συνήθως, μονό
αριθμό ετών, πρίν την ρήξη..
Τα παραπάνω στοιχεία..Είναι αυτά που
ακολουθεί το 90% του κόσμου, που με τις
σημερινές συνθήκες
προχωρά στο γάμο..με όποιες συνέπειες..με
αποτέλεσμα.. 7 στους 10 γάμους να φτάνουν στο
διαζύγιο, στα πρώτα 5 -7 χρόνια της κοινής
συμβίωσης.και να μην αναφέρω ακόμα πιο
θλιβερά στατιστικά,
με ψυχολογικά συμβάματα στους ίδιους τους
διαζευγμένους,
αλλά κυρίως στα παιδιά τους…¨
Αυτοί είναι οι φανεροί, οι κοινοί, οι
καθημερινοί λόγοι..¨

Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που είναι καλά
κρυμμένοι μέσα μας ,και στην πλειοψηφία των
περιπτώσεων, ευθύνονται για την επιτυχία ή
την αποτυχία μιας έγγαμης συμβίωσης.
Ομως είναι κρίμα να μην γνωρίζει ο κόσμος οτι
έξω απ όλα αυτά , που λίγο πολύ όλοι μας
γνωρίζουμε, και εν πολλοίς , με λίγο μυαλό,
μπορούμε να προβλέψουμε και να
προφυλαχθούμε,πέρα από τους παράγοντες
αυτούς, που οδηγούν στην επιλογή συντρόφου
,για το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπουν
που φτάνουν στο γάμο, τον πλέον καθοριστικό
ρόλο , από καθαρά ψυχολογική εποψη, παίζει η
σχέση με.. τη μητέρα μας, από τον πρώτο
ακόμα, χρόνο της γέννησής μας….

· Πώς μας συμπεριφέρονταν. ·
Πόσο χρόνο μας
αφιέρωνε. ·Πόσο… διακριτική υπήρξε
στις..ιδιαίτερες σχέσεις της με τον πατέρα μας.
· Αν μάλωνε μπροστά μας. ·Αν είχε βίαιη συμπεριφορά.·
Αν είχαν, ο πατέρας κι η μάνα, αναφορά σε μια
πνευματική , εκκλησιαστική ζωή. ·Αν το παιδί ..απο ενός ετους, Βίωνε Την Συλλογική
Προσευχή. ·
Αν είχε συμμετοχή στην ευχαριστιακή ζωή της
εκκλησίας.. ·
Αν είχε βαπτισθεί ενωρίς, απ τους πρώτους
μήνες..της γέννησης του.


Υπάρχουν παραδείγματα παιδιών που
ανεπτύχθησαν αδιατάρακτα,
χωρίς προβλήματα, ψυχικά ή σωματικά,
γιατί οι γονείς τους φρόντισαν να τα βαπτίσουν
νωρίς..
Η ¨ψυχοθεραπεία¨ στον άνθρωπο, αν ξεκινήσει απο
τους πρώτους μήνες της ζωής του,
απ την κολυμβήθρα, δεν θα χρειασθεί
αργότερα, πολυδάπανες θεραπείες με ¨γκρούπ¨
και ψυχανάλυτές..
Ας επανέλθουμε στην σχέση μας με την μητέρα μας,
την οποία ακριβώς αναβιώνουμε μέσα στο γάμο .
Εάν έχουμε την τύχη (;) να αποκτήσουμε μια
σχέση,σταθερή και τρυφερή,
που σου καλλιεργεί την αυτονομία και τον
αυτοπροσδιορισμό,
χωρίς περιττά μή και όχι.
Εάν κατορθώσουμε να βιώσουμε..
Το μεγαλείο του να αποδέχεσαι και να συγχωρείς
τα ελαττώματα,και τις παραξενιές του άλλου,
και μόνο τότε μπορούμε να οδηγηθούμε..σέ
έναν επιτυχή γάμο.
Οι πιό πολλοί απο εμάς,
ατυχώς, μεγαλώνουμε με μαμάδες που
εργάζονται και βάζουν την όποια καριέρα τους
μπροστά, και το παιδί τους στα χέρια της
ημεδαπής ή αλλοδαπής νταντάς,ή στην
καλύτερη περίπτωση , της μητέρας τους (της
γιαγιάς..), που προσφέρουν, δυστυχώς, το
χειρότερο υποκατάστατο της μάνας..
Ετσι απ το ξημέρωμα της ζωής του,
το παιδί βιώνει ..
Μια προβληματική σχέση με τη μητέρα του,
πράγμα που οδηγεί σε προβληματικούς έρωτες,
απ τους οποίους εναγωνίως αναζητά όχι μόνο να
βρει μια κανονική γυναίκα ή έναν κανονικό άντρα..
Αλλά Έναν Σύντροφο Που Ιδεατά, Θα
Υποκαταστήσει,Όλα Εκείνα Που Στερήθηκε Απ Τη
Μάνα Του, Απ Την Ηλικία Του Ενός Ετους…

Και αναρωτιέται κανείς:
Αξίζει τον κόπο η μάνα να εγκαταλείψει το παιδί
της στα χέρια τρίτων .. ( κι η γιαγιά είναι.. τρίτος),
για να προσφέρει ένα επι πλέον ποσόν στον
οικογενειακό προϋπολογισμό, ή ,
ακόμα χειρότερα, για να ικανοποιήσει την
εγωϊστική της προτεραιότητα για αναγνώριση;
Οι όποιες προηγούμενες εμπειρίες μας ,ορίζουν τις
επιλογές μας.
Αναζητούμε ¨ώριμους¨ ή ¨ανώριμους¨
συναισθηματικά συντρόφους αφού μόνο με κείνους
μπορούμε να συντονιστούμε.
Κάθε σχέση και κάθε γάμος, στηρίζεται άλλωστε στις κοινές αδυναμίες με το σύντροφό μας.
Δεν είναι θέμα ευφυΐας ή δεξιοτήτων.
Το σίγουρο είναι ότι η σωστή επιλογή συντρόφου
μαζί με κείνην του επαγγέλματος καθορίζουν στο
μεγαλύτερο βαθμό την ευτυχία μας.

Από ψυχιατρικής πλευράς, μια εσφαλμένη ερωτική επιλογή,
που έχει τις ρίζες της σε μια κακή νηπιακή ηλικία,
σε μια ταραγμένη εφηβική περίοδο,
σε μια βεβιασμένη προσέγγιση ( ο φόβος
του..ραφιού υπάρχει πάντα..),
που μάλιστα επισημοποιείται με το γάμο,
αποτελεί πολύ συχνά την αιτία πολλών σωματικών
και ψυχικών ασθενειών.
Εδώ κατέληξε η Αλεξάνδρα, μ ένα αινιγματικό
χαμόγελο στο όμορφο πρόσωπό της
( που ποτέ δεν είδα..βαμμένο..)..
Δεν σας κρύβω οτι την ρώτησα, αστειευόμενος,
αν όλα τα παραπάνω, που μου ανέφερε, την
οδήγησαν ( την Αλεξάνδρα) στο να μείνει
μόνη της ..
Η απάντησή της ήταν άμεση, άχρωμη, αλλά και
χωρίς ίχνος περιττού..λίπους..
¨Δεν βρέθηκε..ακόμη ο κατάλληλος ανδρας για μένα¨

χαιρεται....
https://kosmaser.wordpress.com/

Συμβίωση: Οδηγεί σε γάμο ή καταστρέφει τη σχέση σας;

Αρχιζει  αραγε  να  κλονιζεται  το  στερεοτυπο που  λεει ''Μα  πως  θα  τον παντρευτω  αν δεν ζησω μαζι του   πρωτα ?''
 

    Σύμφωνα με μια έρευνα που έκανε το πανεπιστήμιο του Denver, τα ζευγάρια που συγκατοικούν πριν τον γάμο είναι λιγότερο ικανοποιημένα από τον έγγαμο βίο τους και είναι πιο πιθανό να καταλήξουν σε διαζύγιο, συγκριτικά με όσους έμειναν στο ίδιο σπίτι μετά την εκκλησία! ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ !

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΣΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΓΑΜΟ

       

 Λίαν ἐπίκαιρον τυγχάνει τὸ παρὸν ἄρθρον τοῦ π. Γεωργίου τόσον διότι ἡ  Σύνοδος τῆς Κρήτης ἠσχολήθη μὲ τὸ θέμα τοῦ γάμου ὅσον καὶ διότι ὁ Ὑπ. Παιδείας ἀνεκοίνωσε τὴν πιθανὴν εἰσαγωγὴν μαθήματος «γενετησίου ἀγωγῆς» εἰς ὅλας τὰς βαθμίδας.

Α΄. Ἡ προσέγγιση ἑνός θέµατος, ὃπως τό παρόν1, µόνο στό πλαίσιο τῆς  ἀποστολικοπατερικῆς παράδοσης εἶναι δυνατή.Ἒξω δηλαδή ἀπό τό κλίµα  τοῦ οἰκουµενιστικοῦ ἐκσυγχρονισµοῦ, τελείως ξένου πρός τήν Ὀρθοδοξία  τῶν Ἁγίων µας καί τήν πατερική θεραπευτική Ποιµαντική.
Αὐτό πού προέχει στά θέµατα τῆς Πίστεώς µας εἶναι
ἡ νοηµατοδότησή τους µέσα ἀπό τήν ἁγιοπνευµατική ἐµπειρία τῶν Ἁγίων.
Σύµφωνα µέ ἓνα ἀτελῆ ὁρισµό τό θεανθρώπινο µέγεθος Ὀρθοδοξία εἶναι  ἡ συνείδηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ «ἐν Χριστῷ» µέσα στόν κόσµο µέχρι
συντελείας τῶν αἰώνων, καί ἡ δυνατότητα τοῦ ἀνθρώπου νά γίνει θεός κατά  χάριν, νά φθάσει στή θέωση, τόν αἰώνιο προορισµό του. Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τῆς δηµιουργίας, ἡ ἐµφάνιση δηλαδή τοῦ Θεανθρώπου στήν ἱστορία µέ
τήν σάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου. Αὐτό, κατά τόν ἃγιο Μάξιµο, εἶναι «τό µακάριον, δι’ὃ τά πάντα συνέστηκε, τέλος» 

 

Ὁ γάµος

Κατά τόν ἱ. Χρυσόστοµο «δύο ταῦτά ἐστιν, δι’ ἃπερ εἰσενήνεκται ὁ γάµος, ἳνα τε σωφρονισθῶµεν καί ἳνα πατέρες (=γονεῖς) γινώµεθα. Τῶν δέ δύο τούτων προηγουµένη (ειναι πρωτη προτεραιοτητα) ἡ τῆς σωφροσύνης ἐστί πρόφασις» (σκοπός)3.
Στήν χρυσοστόµεια ἐπισήµανση ἀντιστοιχεῖ ἡ φράση τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάµου: «ἡ  ἒννοµος συζυγία καί ἡ ἐξ αὐτῆς παιδοποιία». Ἡ «σωφροσύνη» καί κατά Χριστόν «νοµιµότητα» προηγεῖται τῆς «παιδοποιΐας», πού µπορεῖ καί νά µή
ὑπάρξει4. Βέβαια, κατά τόν ἃγιο Πατέρα ἡ σύνδεση τῶν συζύγων στό γάµο  εἶναι τό παιδί, ὡς «γέφυρα» µεταξύ τους, προερχόµενο «ἐκ τῆς ἑκατέρων  οὐσίας»5.
Αὐτή εἶναι ἡ οὐσία τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ-χριστιανικοῦ γάµου, συνδεοµένου διαπροσωπικά) στόν Χριστό. (Πρβλ. τήν γνωστή λειτουργική φράση: «ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡµῶν  Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώµεθα»). Αὐτό ἐπεσήµανε ἢδη ὁ ἃγιος
Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἀναφερόµενος στήν σάρκωση τοῦ
Θεοῦ Λόγου: «Ὃλος ὃλον ἀνέλαβέ µε καί ὃλος ὃλῳ ἡνώθη, ἳνα
ὃλῳ τήν σωτηρίαν χαρίσηται», γιά νά προσθέσει: «Τό γάρ
ἀπρόσληπτον ἀθεράπευτον»6. 

 

 

 

Ὃ,τι δέν ἒχει ὑπαρκτική σχέση
µέ τόν Χριστό καί δέν ζωογονεῖται µέ τή Χάρη Του, δέν σώζεται.
Γι’ αὐτό ἀπ’ ἀρχῆς ὁ χριστιανικός γάµος συνδέθηκε µέ τή
Θεία Λειτουργία, τήν σύναξη δηλαδή τῆς τοπικῆς χριστιανικῆς
κοινότητας. Μέ τό µυστήριο τοῦ γάµου καί τήν πίστη τοῦ ζεύ-
γους ἡ βιολογική ζωή ἐντάσσεται στό ἐκκλησιαστικό σῶµα γιά
τήν ὑπέρβαση τῆς γήινης σχέσης µέσα στήν κοινωνία τῆς 

Χάρης. 

 

 

 

Ἒτσι, ἡ φυσική ἓνωση καταξιώνεται σέ «ὑπερατοµική προ-
σωπικότητα». Καί αὐτό εἶναι τό θεµέλιο τῆς ἐν Χριστῷ οἰκογένει-
ας. Στόν ἐν Χριστῷ γάµο, συνεπῶς, πέρα καί πάνω ἀπό τή φυ-
σική ἓνωση καί τήν οἰκογένεια εἶναι ἡ εὐχαριστιακή σύναξη, τό
ἐκκλησιαστικό σῶµα. Ἡ βιολογική σχέση εἰσέρχεται, ἒτσι, σέ µιά
ἐσχατολογική προοπτική. Αὐτό δηλώνεται µέ τόν κυκλικό χορό
(«Ἡσαΐα, χόρευε...»), πού εἰσάγει τούς νεονύµφους στό αἰώνιο
ταξείδι τους. Γι’ αὐτό στό τέλος τῆς Ἀκολουθίας ὁ Ἱερεύς, βγά-
ζοντας τά στέφανα ἀπό τά κεφάλια τῶν νεονύµφων, λέγει στόν
Χριστό: «’Ανάλαβε τούς στεφάνους αὐτῶν ἐν τῇ βασιλείᾳ Σου». 

 

 

Ὁ γάµος συνεπῶς εἶναι γεγονός, πού ἀφορᾶ ὁλόκληρη τήν
Ἐκκλησία, καί µόνο µέ αὐτή τήν προϋπόθεση τό ζεῦγος τῶν νε-
ονύµφων ἐντάσσεται στήν παναδελφότητα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ
σώµατος «σύν πᾶσι τοῖς ἁγίοις», γιά νά βιώσουν ἓνα νέο ἦθος,
τό εὐχαριστιακό ἦθος τῆς ἐν Χριστῷ κοινωνίας, ὑπερβαίνοντας
τήν διασπαστική κίνηση τῆς πτωτικῆς ἐγωκεντρικότητας. Βέ-
βαια, ἡ πραγµάτωση ὃλων αὐτῶν δέν γίνεται αὐτόµατα, οὒτε
εἶναι δυνατή, ἂν δεν ὑπάρχει ἡ πλήρης («ὁλοτελής», Α΄ Θεσσ.
5,13) ἒνταξη τῶν νεονύµφων στήν ἐν Χριστῷ ζωή, τόν συνεχή
πνευµατικό ἀγώνα, πού καθιστᾶ τό ζεῦγος δεκτικό τῆς ἂκτιστης
θεϊκῆς Χάρης.


Φυσικὴ ἕλξις καὶ ἐκτροπή 

 

Β΄ Κατά τήν ὁµόφωνη παράδοση τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὃπως
ὁ ἱερός Χρυσόστοµος, ἡ ὁρµή καί βούληση γιά τόν γάµο, ὡς
ἓνωση ἀνδρός καί γυναικός (Γεν. 1,27), ἀνθρώπων δηλαδή δια-
φορετικοῦ φύλου, συνδέεται µέ τήν γενετήσια λειτουργία, πού
κατέχει κεντρική θέση στόν ἀνθρώπινο βίο. Εἶναι ἡ λειτουργία
τοῦ ἑνός ἀπό τά δύο ἒνστικτα, τά ὁποῖα ὃµως ἒχει ἐµφυτεύσει
στόν ἂνθρωπο ὁ ∆ηµιουργός γιά τήν ὀρθή ἀνάπτυξη τῆς βιολο-
γικῆς πορείας του µέσα στόν κόσµο. Ἡ ἓνωση ἀνθρώπων τοῦ
ἰδίου φύλου δέν µπορεῖ χριστιανικά νά χαρακτηρισθεῖ γάµος,
διότι δέν πληροῖ τό θέληµα τοῦ Θεοῦ. Εἶναι γι’ αὐτό ἐκτροπή
ἀπό τήν ὁρισθεῖσα ἀπό τόν ∆ηµιουργό φυσικότητα, ὀφειλόµενη
σέ νοσηρή λειτουργία τοῦ φύλου καί ἀλλοτρίωσή του. Πρόκειται
δηλαδή, γιά ἀρρώστια ψυχοσωµατική, πού χρειάζεται ἀγαπητι-
κή ποιµαντική συµπαράσταση, δηλαδή φιλανθρωπία, γιά νά
ἐπιτευχθεῖ ἡ θεραπεία της. ∆έν εἶναι ὃµως ποτέ δυνατή, χριστια-
νικά, ἡ ἀποδοχή της στήν ἐν Χριστῷ κοινωνία, ἐφ’ ὃσον ὁ Χρι-
στός «ἂρσεν καί θῆλυ» ἐδηµιούργησε τόν ἂνθρωπο, καί αὐτός
ὁ ἂνθρωπος, ὑπό τά δύο φῦλα του, εἰσέρχεται στή γαµική σχέ-
ση καί κοινωνία. Ἡ ὀρθή λειτουργία τῶν ἐνστίκτων ἐλευθερώνει
τόν ἂνθρωπο ἀπό τήν δυναστεία καί διαστροφική καταπίεσή
τους. Ὁ ἂνθρωπος, ἂλλωστε, εἰσέρχεται καί ζεῖ στό σῶµα τοῦ
Χριστοῦ γιά τήν θεραπεία τῆς ὁποιασδήποτε νόσου του καί ὂχι
γιά τήν διαιώνιση καί µάλιστα τήν καταξίωσή της. Αὐτό δηλώνει
ἡ στάση τοῦ Ἀπ. Παύλου ἀπέναντι στόν «αἱµοµίκτη» τῆς Κορίν-
θου (Α΄ Κορ. 5,1 ἑπ.), πού ἀποβλήθηκε ἀπό τήν ἐκκλησιαστική
κοινωνία γιά τήν σωτηρία του. Ὁ ἀπ. Παῦλος εἶναι σαφής, ὃταν
λέγει, ὃτι ὁ νόµος δέν εἶναι ἀναγκαῖος γιά τόν δίκαιο7, ἀλλά γι’
αὐτούς πού δέν τηροῦν τόν νόµο τοῦ Θεοῦ, οὒτε ὑποτάσσονται
σ’ αὐτόν ..., γιά τούς πόρνους, τούς ἀρσενοκοῖτες, τούς δουλεµ-
πόρους ... καί γιά ἐκεί µεταξύ τῶν δύο
φύλων εἶναι κατ’ ἀρχάς ἀναγκαῖος: «Οὐδέν γάρ οὓτως ἡµῶν
συγκροτεῖ (=στηρίζει) τόν βίον, ὡς ἒρως ἀνδρός καί γυναικός»8.
Ὁ ἒρωτας, ἂλλωστε, δέν εἶναι «ἀνθρώπινον», ἐπίτευγµα δηλα-
δή τοῦ ἀνθρώπου, «ἀλλ’ ὁ Θεός τούς ἒρωτας τούτους ἐγκατέ-
σπειρεν»9, τούς ἒβαλε µέσα στόν ἂνθρωπον γιά τήν συγκρότη-
ση τῆς οἰκογένειας.
Ἡ ἐρωτική ἐπιθυµία, λοιπόν, εἶναι θεόσδοτη
γιά τήν σύµπηξη τῆς οἰκογένειας, πού ὃµως προϋποθέτει τήν
διαφορετικότητα τῶν φύλων. Μόνο ἒτσι νοµιµοποιεῖται.
Εἶναι δέ προκλητικός γιά τούς ἠθικιστές-εὐσεβιστές
ὁ ἀκόλουθος λόγος τοῦ ἱεροῦ Χυσοστόµου:
«Ἄν θέλεις νά βλέπεις καί νά τέρπεσαι,
κοίταζε τήν γυναῖκά σου καί ἀγάπα την ἐρωτικά συνεχῶς· αὐτό
κανένας νόµος δέν τό ἐµποδίζει»10.

Ἡ παρθενία

Θεόσδοτη ὃµως, λέγει ὁ ἃγιος Πατέρας, εἶναι καί ἡ δυνατότη-
τα ὑπέρβασης τοῦ σωµατικοῦ ἒρωτα. «Ὁ τῶν σωµάτων ἒρως,
φυσικός µέν ἐστιν, οὐκ ἀναγκαῖος δέ. Πολλοί γάρ αὐτοῦ περιγε-
γόνασι (= τόν ξεπέρασαν) καί οὐκ ἀπώλοντο»11.

Ἐδῶ ὑπονοεῖται ἡ ζωή τῆς παρθενίας καί τῆς ἂσκησης πού µετασχηµατίζει  τόν σωµατικό ἒρωτα σέ ἒρωτα γιά τόν Χριστό. «Ὁ τοῦ Χριστοῦ
πόθος τό ἐλάττωµα τῆς φύσεως ἐνίκησε (=συνήθως τό νικᾶ)12,
παραµερίζοντας κάθε ἂλλον ἒρωτα. Ὁ θεῖος ἒρωτας καθιστᾶ
δυνατή τήν παρθενία καί µέσα στό γάµο: «∆υνατόν, καί σφό-
δρα δυνατόν, καί γυναῖκας ἒχοντας τήν ἀρετήν µετιέναι΄ ἐάν
ἐάν ἒχοντες γυναῖκα, ὡς µή ἒχοντες ὦµεν» (πρβλ. Α΄ Κορ. 7,29).
«Οὐχ ὁ γάµος ἐµπόδιον, ἀλλ΄ ἡ προαίρεσις ἡ κακῶς χρησαµέ-
νη τῷ γάµῳ»13. Ὃλα εἶναι, δηλαδή, ὑπόθεση τῆς ὑγείας τῆς θε-
λήσεως τοῦ ἀνθρώπου. ∆έν ἀναιρεῖται, λοιπόν, ὁ λόγος τοῦ
Ἀποστόλου: «µή ἀποστερεῖτε ἀλλήλους...» (Α΄ Κορ. 7,5), ἀλλά
ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ δίνει τή δύναµη ὑπέρβασης τοῦ ἐνστίκτου καί
τῆς τυραννίας του14.
Εἶναι, δηλαδή, διαµετρικά ἀντίθετο τό ἐν  Χριστῷ ἦθος ἀπό ἐκεῖνο τῆς κοινωνίας τῆς πτώσης. ∆υστυχῶς
ὃµως, ἡ πτωτικότητα προβάλλεται καί στηρίζεται ὂχι µόνο ἀπό
κοσµικούς, ἀλλά ἀκόµη καί ἀπό «θεολόγους» στήν ἐποχή µας,
µέ τήν ἀποδοχή της ὡς φυσικότητας καί ἐναρµονίζοντάς την µέ
τήν χριστιανική ἀνθρωπολογία.
Ἂλλο ὃµως εἶναι ἡ ἀγάπη πρός
τόν ἂρρωστο καί τή νόσο του καί ἂλλο ἡ θεώρηση τῆς νόσου
ὡς ὑγείας.

Ἡ θεολογία µας ἐξ ἂλλου δέν στηρίζεται στούς οὐδε-
µία ἐµπειρική σχέση ἒχοντες µέ τήν χριστιανική Πίστη ἐπιστή-
µονες, ἀλλά στήν παράδοση τῶν Ἁγίων µας. Αὐτοί εἶναι οἱ µόνι-
µοι δεῖκτες πορείας γιά τούς χριστιανούς κάθε ἐποχῆς, ὁριοθε-
τώντας τό ὀρθόδοξο ἦθος σέ ὃλες τίς ἐκφράσεις του. Χίλιοι ψυ-
χίατροι ἢ ψυχολόγοι δέν µποροῦν νά ὑποκαταστήσουν τόν φο-
ρέα τῆς «ἂνωθεν σοφίας», τὸν Ἅγιο (Ἰακ. 3,17)

Θανάσιµες πτώσεις

Γ΄ Εἶναι ὃµως γεγονός, ὃτι καί ἐµεῖς οἱ λεγόµενοι χριστιανοί,
λόγω ἀπουσίας ἐµπειρικῆς σχέσης µέ τήν πίστη µας, κυριαρ-
χούµεθα ἀπό τίς συνέπειες τῆς πτώσης µας, ὃπως εἶναι οἱ σχε-
τιζόµενες µέ τήν διαστροφική χρήση τῆς γενετήσιας λειτουργίας,
πορνεία καί µοιχεία. Τά σαρκικά ἁµαρτήµατα (ἐδῶ ἀνήκει καί ἡ
ὁµοφυλοφιλία) κατά τόν ἁγιογραφικό καί πατερικό λόγο, ἐπιφέ-
ρουν τήν πλήρη ἀποκοπή τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τή Χάρη τοῦ
Θεοῦ καί τήν κοινωνία Του.

Ἀρκεῖ νά ληφθεῖ ὑπόψει, ὃτι συνι-
στοῦν, πατερικά, βαρύτατα κωλύµατα τῆς ἱερωσύνης.
Ὁ παραδιδόµενος στή σαρκική πορνεία ὑποδουλώνεται στίς
ἀπρόσωπες βιολογικές ὁρµές καί τήν αὐτονοµηµένη ἐγωκεντρι-
κή ἡδονή καί τήν «παρά φύσιν» χρήση τῆς λειτουργίας τοῦ γε-
νετήσιου ἐνστίκτου. Ἡ πορνεία καί τά συναφῆ σαρκικά ἁµαρτή-
µατα, ἐξ ἂλλου, παρά τήν προσπάθεια τῶν φροϋδικά σκεπτο-
µένων, πού µιλοῦν γιά «τρίτο φῦλο», συνιστοῦν θανάσιµη
ἁµαρτία, διότι ἐνσαρκώνουν τήν ὑποτίµηση καί χρήση τοῦ συν -
ανθρώπου γιά χάρη τῆς ἐγωκεντρικῆς ἀπόλαυσης καί ἱκανοποί-
ησης. Γι’ αὐτό ἀποκόπτονται ἀπό τήν κοινωνία τοῦ ἐκκλησιαστι-
σιαστικου σωματος.
Ὃταν τά βαρέα σαρκικά ἁµαρτήµατα προβάλλονται δηµό-
σια, ζητώντας µάλιστα, τήν κοινωνική καταξίωσή τους, καί ἡ
«παρά φύσιν» κατάσταση διεκδικεῖ ἐξίσωση µέ τήν φυσικότητα,
τό ἐκκλησιαστικό σῶµα διά τῆς Ἱεραρχίας του ὀφείλει δηµόσια
νά δηλώσει, ὃτι οἱ καταστάσεις αὐτές συνιστοῦν ἐκπτώσεις καί
αὐτοαφορισµό ἀπό τό σῶµα τοῦ Χριστοῦ, διότι οὐδεµία σχέση
µποροῦν νά ἒχουν µέ τήν ἐν Χριστῷ κοινωνία.
Καί αὐτό βέβαια,
ἰσχύει στίς περιπτώσεις, πού ὁ βαρυνόµενος µέ παρόµοιες θα-
νάσιµες ἁµαρτίες εἶναι βαπτισµένος Ὀρθόδοξος. ∆ιαφορετικά ἡ
ὃποια παρέµβαση τῆς Ἐκκλησίας δέν µπορεῖ νά εἶναι νόµιµη
καί ἀποτελεσµατική στόν ἀποχριστιανοποιηµένο κόσµο τῆς Νέ-
κόσµο τῆς Νέας Ἐποχῆς, πού ἒχει ἢδη καταβροχθίσει καί τήν Ἑλλάδα.


Ἡ πολιτικὴ εὐθύνη

Ἡ Χώρα µας –πρέπει νά κατανοηθεῖ αὐτό- δέν εἶναι πιά ἡ
Ἑλλάδα τῆς Ὀρθοδοξίας, τῶν Ἁγίων καί τῶν Ἡρώων της,
ἀρχαίων καί νέων. Αὐτή ἡ Ἑλλάδα, σχεδόν στό σύνολό της, ἒχει
πεθάνει. Πολύ περισσότερο δέν εἶναι «Ἑλλάς Ἑλλήνων Χρι-
στιανῶν», ὃπως κάποιοι πιστεύουν.
Ἢδη ἀπό τήν ἳδρυση τοῦ
Ἑλληνικοῦ Κράτους καί τήν βαυαρική θεµελίωση τοῦ ἐκδυτικι-
σµοῦ του, ὑπάρχει στήν Ἑλλάδα θρησκεία µέν, ἀλλ’ ὂχι Ὀρθο-
δοξία! Εἶναι ὃµως εὐνόητο, ὃτι θέτουν ἑαυτούς ἐκτός τοῦ ἐκκλη-
σιαστικοῦ σώµατος καί οἱ βαπτισµένοι πολιτικοί, πού καταξιώ-
νουν νοµικά, δηλαδή µέ κάθε κρατική ἐγκυρότητα αὐτές τίς κα-
ταστάσεις. Ποτέ ὃµως δέν µποροῦν, ὀρθόδοξα, νά ἀντιµετωπι-
σθοῦν αὐτές οἱ νεοεποχίτικες ρυθµίσεις µέ ἐκδηλώσεις µεσαι-
ωνικές, διότι τότε ἁπλῶς εὐτελίζεται ἡ Πίστη. Ἐξ ἂλλου κάθε
παρόµοια ἀντίδραση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου, προ-
ϋποθέτει, ὃτι τά ἐλεγχόµενα πρόσωπα στόν κοινωνικό ἢ
πολιτικό χῶρο διατηροῦν οὐσιαστική καί ὂχι τυπική σχέ-
ση µέ τήν Ὀρθοδοξία, καί ἑποµένως µποροῦν νά δεχθοῦν τόν
ποιµαντικό ἒλεγχο τῶν ἐκκλησιαστικῶν Ποιµένων. Αὐτό πού θά
ἀνέµενε τό ἐκκλησιαστικό πλήρωµα, κλῆρος καί λαός, ἀπό τήν
Ἱεραρχία του, εἶναι ἐνέργειες κατά τό παράδειγµα τοῦ Ἀποστό-
λου Παύλου στήν περίπτωση τοῦ αἱµοµίκτη τῆς Κορίνθου...

Σῶµα Χριστοῦ 

 
..

Τά διαπραττόµενα µέ τήν παράχρηση τοῦ γενετησίου ἐνστί-
κτου ἐγκλήµατα ἀφοροῦν σ’ ὃλο τό ἐκκλησιαστικό σῶµα.
Κατά τόν ἃγιο Γρηγόριο Νύσσης, ἐνῶ νυµφαγωγός (παράνυµφος)
στόν κατά Χριστόν γάµο εἶναι ὁ Θεός, «στήν µοιχεία «νυµφα-
γωγός» εἶναι ὁ διάβολος.
Ἐξ ἂλλου, οἱ θανάσιµες σαρκικές
πτώσεις (πορνεία, µοιχεία), ἀναπτύσσουν πολυεδρική δυναµι-
κή κατά τόν Ἀπ. Παῦλο, ὃπως περιγράφονται ἀπό αὐτόν στήν
Α’ Πρός Κορινθίους ἐπιστολή του (6,12 ἑπ.).
Κατ’ ἀρχάς τό σῶµα στίς πορνικές σχέσεις ἐκλαµβάνεται ὡς σκεῦος ἡδονῆς,
ἐνῶ ἀναµένεται νά ἀναστηθεῖ κατά τήν Κρίση, διά νά συνδοξα-
σθεῖ ἢ συγκολασθεῖ µέ τήν ψυχή.
Ὁ λόγω τῆς πτώσεως χωρι-
σµός ψυχῆς καί σώµατος διά τοῦ σωµατικοῦ θανάτου εἶναι τό
τραγικότερο γεγονός στήν ἀνθρώπινη ἱστορία, ὃπως ψάλλουµε
στή νεκρώσιµη Ἀκολουθία: «Οἲµοι, οἷον ἀγῶνα ἒχει ἡ ψυχή, χω-
ριζοµένη ἐκ τοῦ σώµατος! Οἲµοι, πόσα δάκρυα τότε, καί οὐχ
ὑπάρχει ὁ ἐλεῶν αὐτήν!».
Τό σῶµα, ἀκόµη, δεχόµενο ἒνοικο τή Θεία Χάρη, γίνεται ναός
τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος. Ὁ Ἀπόστολος ὃµως ὑπογραµµίζει καί
κάτι συνταρακτικότερο: Μέ τό Βάπτισµα τό σῶµά µας γίνεται µέ-
λος Χριστοῦ, στό σῶµα τοῦ Ὁποίου ἐγκεντριζόµεθα. Τό πρόβλη-
µα µετά τό βάπτισµα εἶναι πῶς ὁ φωτισµός τοῦ ἁγίου Πνεύµα-
τος θά διατηρηθεῖ ἐντός τοῦ βαπτισθέντος. Γι’ αὐτό ἀπαιτεῖται ἡ
µετά τό βάπτισµα συνεχής ἐν Χριστῷ παιδαγωγία καί πνευµα-
τική ζωή (ἂσκηση, µετοχή στά Μυστήρια), γιά νά µπορεῖ νά
προχωρήσει ὁ πιστός πρός τή θέωσή του. Ἡ χρήση, συνεπῶς
τῶν ἐν Χριστωµένων µελῶν τοῦ σώµατός µας γιά τήν διάπρα-
ξη ὁποιασδήποτε ἁµαρτίας, σηµαίνει χρήση µελῶν ὂχι δικῶν
µας, ἀλλά τοῦ σώµατος τοῦ Χριστοῦ. Ἀναγκάζονται, ἒτσι τά µέ-
λη τοῦ Χριστοῦ νά ἁµαρτήσουν. Βέβαια, ὁ Χριστός δέν βλάπτε-
ται ἀπό τήν ἐφάµαρτη αὐτή χρήση τῶν µελῶν Του. Ὁ ἁµαρτά-
νων εἶναι αὐτός πού ἀποκόπτεται ἀπό τό Κυριακό σῶµα. Αὐτή
εἶναι ἡ τραγικότητα τῆς ἁµαρτίας. Ἂρα ὁ θανασίµως ἁµαρτά-
νων, ὃπως ὁ πόρνος ἢ µοιχός, ἀποκόπτεται ἀφ’ ἑαυτοῦ ἀπό τό
σῶµα τοῦ Χριστοῦ. Καί αὐτό ἒχει χρέος ἡ ἐκκλησιαστική Ποι-
µαντική νά ὑπενθυµίζει.

 

..
Κανείς, λοιπόν, δέν µπορεῖ νά ἰσχυρισθεῖ, κατά τόν Ἀπόστο-
λο, ὃτι τό σῶµα εἶναι δικό του, ὣστε νά τό διαχειρισθεῖ κατά τήν
βούλησή του, ὃπως διατείνονται ὁ φεµινισµός καί ἡ ὁµοφυλοφι-
λία. ∆ιότι ὁ ἂνθρωπος, ὡς κτίσµα, δηµιούργηµα τοῦ Χριστοῦ,
«ὃ,τι καλόν» (Γέν. 1,31) ἒχει, εἶναι τοῦ Θεοῦ. «Ἂνθρωπε τί ἒχεις,
ὃ οὐκ ἒλαβες;» - λέγει ὁ Ἀπόστολος. «Εἰ δέ ἒλαβες, τί καυχᾶσαι
ὡς µή λαβών;» (Α΄ Κορ. 4,7). ∆έν εἲµεθα παρά διαχειριστές τῶν
δώρων τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία µας. Ἀλλά ὁ ἂνθρωπος καί γιά
ἓνα ἀκόµη λόγο δέν ἀνήκει στόν ἑαυτό του, διότι ἒχει ἐξαγορα-
στεῖ µέ τό αἷµα τοῦ Χριστοῦ («Ἠγοράσθητε γάρ τιµῆς», λέγει ὁ
Ἀπόστολος). Ετσι εἲµασθε «ἐξαγορασµένοι σκλάβοι», ὃπως
ἑρµηνεύει ὁ ἃγιος Νικόδηµος ὁ Ἁγιορείτης.
Γι’ αὐτό καταλήγει ὁ
Παῦλος µέ τήν ἀγωνιώδη καί βαθύτατα πατρική ἐκείνη κραυγή:
«Φεύγετε τήν πορνείαν»! ∆ιότι ἡ πορνεία –λέγει ὁ ἃγιος Γρηγό-
ριος Νύσσης- «κατατοξεύει κατ’ ὀφθαλµῶν καί ἒστι τῶν ἂλλων
πονηρευµάτων (ἁµαρτηµάτων) φοβερώτερον»! 

 

Πρόληψις

 
..

 

∆´ Στήν ὀρθοδοξοπατερική παράδοσή µας περιλαµβάνεται
καί ὁ τρόπος ἀντιµετώπισης τῶν πορνικῶν ἐκτροπῶν, πού
ἀνήκει στήν καρδιά τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ποιµαντικῆς. Τό βασικό
φάρµακο εἶναι ἡ ἀντιµετώπισή τους ταυτόχρονα µέ τήν ἐµφάνι-
σή τους. ∆ιότι, ἂν ἀφεθοῦν ἀσύδοτα, τότε θά κυριαρχήσουν
στόν ἂνθρωπο. Γι’ αὐτό συνιστᾶ ἀπό τήν πεῖρα του ὂχι µόνον
ὡς ἐκκλησιαστικός ποιµένας, ἀλλά καί ὡς συνήγορος -δικηγό-
ρος-, γνώστης δηλαδή καί τῆς κοινωνίας, ὁ ἱ. Χρυσόστοµος:
«’Εκβάλωµεν τοίνυν τά φρονήµατα τά σαρκικά». Συγκαταλέγει
δέ σ’ αὐτά τήν δίψα τοῦ πλούτου, τῆς τρυφῆς, τήν φιλοδοξία καί
τόν σαρκικό ἒρωτα15. Αὐτό ὃµως σηµαίνει «ἐξορία τοῦ τῆς ἀκο-
λασίας λόγου», ἐπιτυγχανόµενη µέ τά θεραπευτικά µέσα τῆς
Ὀρθοδοξίας: «∆ίδαξον αὐτόν (ἢ αὐτήν) νήφειν, ἐγρηγορέναι, εἰς
προσευχάς ἀγρυπνεῖν...»16. Ἡ θεραπευτική ἀγωγή τῆς παρά-
δοσής µας λαµβάνει ὑπόψει κάθε ἀφορµή πτώσης: τά θεάµα-
τα, τά ἀκούσµατα, τά θέατρα, τά συµπόσια καί τά µεθύσια (καί
τά ναρκωτικά, θά προσθέταµε σήµερα). Μέ βεβαιότητα δέ ἐπι-
σηµαίνει ὁ Ἃγιος, ὃτι «οὓτω καί οἱ ἒρωτες (µεταξύ τῶν συζύ-
γων) θερµότεροι, καί ἡ εὒνοια γνησιωτέρα, καί ἡ φιλία ἀκριβε-
στέρα γίνεται, ὃταν µετά τοιαύτης φυλακῆς ἐπί τούς γάµους οἱ
νέοι βαδίζωσιν»17.  Ἡ φύλαξη τῆς σωµατικῆς παρθενίας πρό τοῦ
γάµου εἶναι, κατά τόν Χρυσόστοµο, ἡ βασική προϋπόθεση τῆς
ἐπιτυχίας του.  Θά µποροῦσε κάποιος, στηριζόµενος στούς ὁλότελα ξένους
πρός τήν ὀρθόδοξη παράδοση ἐπιστήµονες, πού ἀναπαρά-
γουν τό ἀνθρώπινο µοντέλο τῆς ἀποχριστιανοποιηµένης κοι-
νωνίας τους, νά ἰσχυρισθοῦν, ὃτι οἱ σηµερινές κοινωνικές συνθ-
ῆκες εἶναι διαφορετικές. Καί ὃµως ἡ ἱστορική γνώση τῆς κοινω-
νίας ἐπιβεβαιώνει, ὃτι σέ κάθε ἐποχή ὑπάρχουν οἱ ἀφορµές γιά
τήν ὑποδούλωση στήν ἁµαρτία, ὃπως τίς ὑπογραµµίζει καί ὁ
Χρυσόστοµος παραπάνω. Βέβαια οὒτε τότε, οὒτε σήµερα ἡ
Ὀρθοδοξία παραπέµπει σέ κάποιον Καιάδα, διά τούς βαρέως
ἁµαρτάνοντες, ἀλλά καί δέν µπορεῖ καί νά δεχθεῖ τήν πλάνη ὡς
ἀλήθεια καί τόν θάνατο ὡς σωτηρία. ∆ιότι τότε αὐτοκαταργεῖται,
«συσχηµατιζόµενη µέ τόν κόσµο» (Ρωµ.12,1) καί ἀρνούµενη
τήν ἀποστολή της νά ἀποτελεῖ τό φῶς καί τήν ἐλπίδα τοῦ κό-
σµου. ∆έν παύει ποτέ νά ἀγαπᾶ τόν ἁµαρτωλό, καλώντας τον
στή µετάνοια καί τήν σωτηρία. 

∆ιότι µόνο ἒτσι τόν ἀγαπᾶ ἀληθινά.


Γενετήσιος ἀγωγή


Ε΄. Γίνεται, συνεπῶς, φανερό, ὃτι ἡ «σεξουαλική ἀγωγή»
στήν πατερική χριστιανικότητα δέν ἒχει τίποτε κοινό µέ τήν κα-
τανόησή της ἀπό τή Σχολική µας Ἐκπαίδευση καί τούς Πάτρο-
νές της. Οἱ Ἃγιοι µᾶς διδάσκουν τήν ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων µύηση
τῶν Νέων στή θεολογία τοῦ ἀνθρωπίνου σώµατος καί τήν
ὀρθόδοξη ἀνθρωπολογία. ∆έν πρόκειται συνεπῶς, γιά µιά ψυ-
χολογική ἢ ψυχιατρική ἀντιµετώπιση, πού µένει µόνο στήν φαι-
νοµενολογία, οὒτε ὃµως καί γιά µιά ἠθικολογική καθοδήγηση,
ἀλλά γιά παιδαγωγία, στηριζόµενη στήν ἁγιοπνευµατική θεώ-
ρηση τοῦ ἀνθρώπου, µέσα στό φῶς τῆς θείας ἀποκάλυψης καί
τῆς ὀρθόδοξης σωτηριολογίας.
Πόσοι, ὃµως ἀπό τούς κατ’ὂνο-
µα Ὀρθοδόξους καταντοῦν θύµατα τῶν θανατηφόρων µεθο-
δεύσεων τῆς Κρατικῆς µηχανῆς καί τῶν ἂχριστων –καί γι’ αὐτό
καί ἂχρηστων- Μεντόρων της, πού κατευθύνουν στή θανάτωση
ψυχοσωµατικά τῆς νέας Γενιᾶς τοῦ Ἒθνους!
Τό σῶµα καταντᾶ
ὑποτιµηµένη ἀξία καί ἀντικείµενο στήν ἐπίτευξη ἡδονῆς.
Ἡ ὀρθοδοξοπατερική ὃµως παράδοση µᾶς ἒχει κληροδοτή-
σει τήν θεόσδοτη στάση ἀπέναντι στό σῶµα, ἐντάσσοντάς το
στήν πορεία καί διαδικασία τῆς σωτηρίας, δηλαδή θεώσεως.
Αὐτό προσφέρει κυρίως ὁ λόγος τοῦ Ἀπ. Παύλου τῆς Α’ Πρός
Κορινθίους (κεφ. 6, 12-20), πού ἐκλέχθηκε ἀπό τούς Πατέρες
µας ὡς κατάλληλο ἀποστολικό ἀνάγνωσµα τῆς Κυριακῆς τοῦ
Ἀσώτου. Ἡ περικοπή αὐτή -ἀντίδοτο στήν αὐτονοµηµένη ζήτη-
ση ἡδονῆς καί τήν πνευµατική νέκρωση τοῦ ἀνθρώπου- εἶναι ἡ
µεγαλύτερη καταξίωση τοῦ σώµατος µέσα στό φῶς τοῦ αἰώνιου
προορισµοῦ τοῦ ἀνθρώπου.
Ἡ ὀρθοδοξοπατερική ἀντίληψη ὃµως γιά τόν ἂνθρωπο καί τό
σῶµα δέν διδάσκεται θεωρητικά, οὒτε καί ἐπιβάλλεται. Ἐµπνέε-
ται µέσα ἀπό τήν ἒνταξη τῶν παιδιῶν σέ µιά ἐµπειρία ζωῆς,
στήν οἰκογένεια καί τήν ζωή τῆς ἐνορίας, κοντά στόν πνευµατικό
Πατέρα.
Αὐτή ἡ σχέση πρέπει νά ἀρχίζει ἐνωρίς, στήν παιδική
ἡλικία. Σέ ἀντίθετη περίπτωση διαµορφώνεται ἓνας ψευδής
Χριστιανισµός, πού µέ κάθε ἀφέλεια µπορεῖ νά ὀνοµάζεται
Ὀρθοδοξία, ἀλλά δέν διαφέρει ἀπό τήν χωρίς Χριστό κοινωνία.
Σ’ αὐτό τό κλίµα ἐντάσσονται καί οἱ ἀξιώσεις τῶν κατ’ ὂνοµα
Χριστιανῶν, πού ἀπαιτοῦν ἡ νόσος τῆς διαστροφῆς τῆς γενετή-
σιας λειτουργίας νά γίνεται ὂχι ἁπλῶς ἀνεκτή, ἀλλά καί νά κατα-
ξιώνεται καί ἀπό τούς νόµους τῆς ἑλληνορθόδοξης κοινωνίας.
Τό ἐπιχείρηµα τέλος, ὃτι, ἐφ’ὃσον πολλοί τῶν Χριστιανῶν δέν
εἶναι συνεπεῖς στήν Πίστη τους καί γι’ αὐτό προκύπτει ἡ ἀνάγκη
ἀναπροσαρµογῆς καί τῆς Ὀρθοδοξίας στίς σηµερινές συνθ-
ῆκες, µέ τήν ἀποδοχή τοῦ φρονήµατος τοῦ κόσµου, θά ὁδηγή-
σει σέ ἓνα «Χριστιανισµό» οἰκουµενιστικοῦ τύπου χωρίς θερα-
πευτική καί σωτηριολογική δύναµη. Θά ἰσοδυναµοῦσε δέ µέ τήν
ἀλλοίωση τῶν µεθόδων τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήµης, ἐπειδή ὁ ἀσθε-
νής µένει ἀµετάθετα ταυτισµένος µέ τή νόσο του, θέλοντας µά-
λιστα νά ἐπιβάλει τήν ἀσθένειά του ὡς ὑγεία.
(Ἀνακοίνωση σέ Ἡµερίδα τῆς Ἐνορίας Ἁγίας Παρασκευῆς
Ἀθηνῶν, στίς 27.2.2016)
Σηµειώσεις:
1. Βλ. εὐρύτερη διαπραγμάτευση στίς μελέτες τοῦ π. Γ.Δ.Μ:
«Τό μυστήριο τοῦ Γάμου ὡς ἐκκλησιαστικό γεγονός» καί «Οἱ
διαφυλικές σχέσεις στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ Ὀρθόδοξη γενετήσια
ἀγωγή», στό βιβλίο του «Ἀγωνιστικά», Ὀρθόδοξος Κυψέλη,
Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 95-110 καί 111-123. 2) Αὐτή εἶναι ἡ βα-
σική διδασκαλία τῆς ὀρθόδοξης Χριστολογίας καί Σωτηριολο-
γίας. 3) Εἰς ρητόν «Διά δέ τάς πορνείας», 3 PG 51,213. 4) Ἱερός
Χρυσόστομος: «Ἐδόθη μέν οὖν καί παιδοποιΐας ἓνεκεν ὁ γάμος,
πολλῷ δέ πλέον ὑπέρ τοῦ σβέσαι τήν τῆς φύσεως πύρωσιν» (ἐπι-
καλεῖται τόν Παῦλο, Α΄ Κορ. 7,2. 15). Περί Παρθενίας ιθ΄, PG
48,547. 5) PG 52, 387. 6) PG 37, 181/4 7) Στήν πρός Διόγνητον Ἐπι-
στολή (β΄ αἰ.) διαβάζουμε, ὃτι «οἱ (ἀληθινοί) Χριστιανοί τοῖς ἰδί-
οις βίοις νικῶσι –καθιστοῦν περιττούς- τούς νόμους (V, 10). 8)
Εἰς Ἐφεσίους, Ὁμιλία Κ, 1 PG 62,136. 9) Ἐγκώμιον εἰς Μάξι-
μον, 3. PG 51,230. 10) «Εἰ βούλει ὁρᾶν καί τέρπεσθαι, ὃρα τήν σε-
αυτοῦ γυναῖκα καί ταύτης ἒρα διηνεκῶς΄ οὐδείς κωλύει νόμος»
Εἰς Ματθ., ὁμιλία ΙΖ, 2 PG 57,257 11) Ἱερός Χρυσόστομος, PG
60, 342. 12) Ἱερός Χρυσόστομος, PG 50,713 13) Ἱερός Χρυσό-
στομος, PG 63,68. 14) Εἶναι ὑπέροχο, πράγματι, τό σχετιζόμενο μέ
τό θέμα μας Ποίημα τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου «Περί
ἁγνείας»: «Ἀρετή πᾶσα δικαίοις/ ἓνα βαθμόν προβιβάζει./ Ὁ μέν
ἀλλότριος εὐνῆς/ ἲσος ἀγγέλοις ὑπάρχει./ Ὁ δέ τ’ ἐγκράτειαν
ἀσκῶν / μετά παρθένων τετάχθω./ Ὁ δέ τόν γάμον φυλάσσων, /
ἲσος ἐγκρατεῖ γινέσθω./ Μόνον ἀσκεῖτε τό σῶφρον, / ἳνα μειζό-
νων τύχοιτε». (μετάφραση: «Κάθε ἀρετή τόν δίκαιο/ τόν ἀνεβά-
ζει ἓνα σκαλί./ Καί ὃποιος δέν ἐγνώρισε γάμο /γίνεται μέ τούς
ἀγγέλους ἲσος./ Αὐτός πού κρατεῖ ἐγκράτεια/ ἂς ταχθεῖ μαζί μέ
τούς παρθένους./ Κι ὃποιος τόν γάμο του φυλάει / ἂς ἀξιώνεται
μέ τόν ἐγκρατή. Τήν σωφροσύνη μή ἀφήνετε,/ γιά νά ἀνεβῆτε
ψηλότερα. 15) Ἱερός Χρυσόστομος, PG 63,136. 16) Περί κενο-
δοξίας... Ἓλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, 30, 642. 17) Ἱερός
Χρυσόστομος, PG 54, 642. Ὁ ἱερός Πατέρας μέ δύναμη λόγου
καί ρεαλισμό ἐπισημαίνει τή σημασία τοῦ παρθενικοῦ βίου στούς
νέους καί τήν εἲσοδό τους στό γάμο χωρίς προηγούμενες σε-
ξουαλικές ἐμπειρίες: «Διό παρακαλῶ πρῶτον αὐτῶν τάς ψυχάς
ρυθμίζειν. Ἂν γάρ ἁγνῇ τῇ νύμφῃ προσέλθῃ, ἂν ἐκείνης μόνον
ἲδῃ τό σῶμα, καί ὁ πόθος ἒσται μείζων, καί τίμιος ὁ γάμος ὂντως,
καθαρά καί ἀμίαντα δεχόμενος σώματα΄ καί τά τικτόμενα
πολλῆς εὐλογίας ἒσται μεστά, καί ἀλλήλοις εἴξουσιν (=θά εἶναι
ὑποχωρητικοί ὁ ἓνας πρός τόν ἂλλον), ὃτε νυμφίος καί ἡ νύμφη.
Ἑτέρων γάρ ἠθῶν ὂντες ἑκάτεροι ἂπειροι, ἀλλήλοις ὑποταγή-
σονται. Νεώτερος δέ ἐρχόμενος ἀσελγαίνειν καί πορνικῶν ἠθῶν
πεῖραν λαμβάνειν, μέχρι μέν τῆς πρώτης ἑσπέρας καί τῆς δευτέ-
ρας ἐπαινέσεται τήν ἑαυτοῦ γυναῖκα· μετά δέ ταῦτα ταχέως πρός
ἐκείνην ἐξολισθήσει (θά γλιστρήσει) τήν ἀσέλγειαν...». Εἰς τήν Α΄
Πρός Θεσσ., Ὁμιλ. Ε,3. PG 62, 426).