Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018

Ο γιος του Σωκράτη Κόκκαλη και ο 37χρόνος εργαζόμενος που σκοτώθηκε στην Κατερίνη...

Δημήτρης Κ. Τζανακάκης

Προχθές πέθανε ο γιος του επιχειρηματία Σωκράτη Κόκκαλη. Τον έλεγαν κι εκείνον Σωκράτη και ήταν όπως διάβασα 34 ετών. Διάβασα σε διάφορα ΜΜΕ -έντυπα και ηλεκτρονικά- υμνωδίες για τον νεαρό Σωκράτη, εκτενή βιογραφικά, αναλύσεις για τις σπουδές του, τα επιχειρηματικά προσόντα που είχε κλπ. Τα δάκρυα τους δεν έχουν σταματημό.
Είναι αυτά τα ΜΜΕ και οι δημοσιογράφοι που δεν αγάπησαν βέβαια τώρα ξαφνικά τον νεαρό Σωκράτη που πέθανε, απλά θέλουν να πάρουν κάποια διαφήμιση από τις επιχειρήσεις του πατέρα, κάποιο φάκελλο με εκατόευρα ν'απαλύνουν τον πόνο τους. Έτσι λειτουργεί το σύστημα...
Είναι αυτά τα ΜΜΕ και οι δημοσιογράφοι που δεν θα γράψουν τίποτα για τον 37χρόνο εργαζόμενο που σκοτώθηκε χθες στην Κατερίνη, πάνω στο μεροκάματο του, στη χαρτοβιομηχανία «SOFIDEL GREECE SA» (πρώην «ΠΑΠΥΡΟΣ ΑΒΕΕ»), ούτε βιογραφικό του θα δημοσιεύσουν. Άλλωστε το βιογραφικό εκείνου έχει λίγες λέξεις: "Mεροκάματο, ιδρώτας, τρία ανήλικα παιδιά, μια γυναίκα..."

Διάβασα επίσης και κάτι εντελώς ανάποδα από τα παραπάνω για τον νεαρό Σωκράτη και τον πατέρα του, εδώ στο διαδίκτυο. Εκφράσεις του είδους: "όλα εδώ πληρώνονται" και λοιπά που δεν θέλω να σχολιάσω. Τις απόψεις μου για τις πλουτοκράτες και την πλουτοκρατία τις ξέρετε. Μισώ αυτό το Σύστημα και αν είχα τρόπο σήμερα ίδια να βάλω ένα τόννο δυναμίτιδα στα θεμέλια του θα το έκανα. Κι ας σκοτωνόμουν κι εγώ...
Το να θάβει ο γονέας το παιδί το θεωρώ φριχτό. Το φυσιολογικό στη ζωή είναι τα παιδιά να θάβουν τους γονείς. Σε προχωρημένα γεράματα. Με αξιοπρέπεια. Αυτή την αξιοπρέπεια που διαρκώς θέλει να μας στερεί το Σύστημα που εμείς οι ίδιοι ανεχόμαστε.
Εύχομαι να μην συνηθίσουμε το τέρας. Αν το συνηθίσουμε σημαίνει ότι τέρατα γίναμε.
Με την οικογένεια Κόκκαλη ουδεμία σχέση έχω. Από το Ρέθυμνο που ζω πως θα μπορούσα άλλωστε να έχω σχέση με τον Κόκκαλη κι όλους αυτούς; Του εύχομαι, ο θάνατος του παιδιού του να του δώσει την ευκαιρία να γίνει καλύτερος άνθρωπος. Συμβαίνει πολλές φορές ένας θάνατος να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Συμβαίνει βέβαια και το αντίθετο. Ας υπερασπιστούμε και ας παρακινήσουμε το πρώτο. Επίσης στη μητέρα του νεαρού Σωκράτη συλλυπητήρια.

Το πρωί που ξύπνησα και μπήκα στο διαδίκτυο, είδα μία ανάρτηση του πολύ σεβαστού μου ανθρώπου από το Ηράκλειο του Κώστα Γραμματικάκη, δημοσιογράφου και εκδότη της εφημερίδας "Μεσόγειος" η οποία δεν κυκλοφορεί τώρα.
Ο Κώστας είχε γράψει τούτο:

"17 Ιουλίου αύριο, η αποφράς των αποφράδων ημερών. Η μέρα που ο Αριστοτέλης έφυγε χαμογελώντας προς τον κόσμο που έμελε να τον υποδεχτεί και σηκώνοντας ένα τεράστιο τσουνάμι που απείλησε να πνίξει όλη μας την οικογένεια.
Μας βοήθησε και διασωθήκαμε. Bρεγμένοι βέβαια μούσκεμα, όπως είμαστε ακόμη και θα είμαστε πάντοτε, πράγμα που ιδιαιτέρως το θέλουμε.
Ξέρετε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από το να φεύγει ένα παιδί. Τον αντέξαμε και τον αντέχομε, επειδή είμαστε όλοι μας βέβαιοι, ότι ο άλλος κόσμος είναι ο πραγματικός, είναι ο κόσμος που ο Αριστοτέλης ήξερε, ίσως και γνώριζε.
Αύριο έχουμε ραντεβού μαζί του, στο μνήμα του, όλη η οικογένεια και κάποιοι από τους φίλους που δεν τον ξεχνούν.
Ο Θεός να σε έχει πάντοτε καλά παιδί μου.
Κώστας Γραμματικάκης"
http://www.omadamesa.gr/…/07/Aristotelis-Grammatikakis.html…/////

Ἡ Ἁγία Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἡ Μυροφόρος καὶ Ἰσαπόστολος

Αποτέλεσμα εικόνας για Ἡ Ἁγία Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἡ Μυροφόρος καὶ Ἰσαπόστολος
Ἡ Μαρία αὐτὴ ὀνομάστηκε Μαγδαληνή, ἐπειδὴ καταγόταν ἀπὸ τὰ Μάγδαλα, πόλη ποὺ βρίσκεται δυτικὰ τῆς θάλασσας τῆς Γαλιλαίας. Συνέβη δὲ νὰ τὴν ἀπαλλάξει ὁ Κύριος ἀπὸ ἑπτὰ δαιμόνια ποὺ τὴν ἐνοχλοῦσαν. Θέλοντας τότε νὰ δείξει τὴν εὐγνωμοσύνη της ἡ Μαρία γιὰ τὴν εὐεργεσία αὐτή, ἀφοσιώθηκε μὲ ἰδιαίτερο ζῆλο στὴν ὑπηρεσία τοῦ Σωτῆρα Χριστοῦ, ὅπως ἄλλοτε ὁ Δαβὶδ γιὰ νὰ δείξει εὐγνωμοσύνη στὸ Θεὸ ἔψαλλε: «ἄσω τῷ Κυρίῳ τῷ εὐεργετήσαντί με καὶ ψαλῶ τῷ ὀνόματι Κυρίου τοῦ Ὑψίστου». Δηλαδή, ᾄσματα εὐγνωμοσύνης θὰ τονίσω στὸν Κύριο, ποὺ μὲ εὐεργέτησε, καὶ ὕμνους δοξολογίας θὰ ψάλω στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου τοῦ Ὕψιστου. Ἔτσι ἡ Μαρία ἔγινε μαθήτρια τοῦ Κυρίου καὶ Τὸν διακονοῦσε. Αὐτή, μάλιστα, κατὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἦλθε πρώτη στὸν τάφο Του μὲ ἀρώματα, καὶ ἄγγελοι ντυμένοι στὰ λευκὰ ἀνήγγειλαν σ᾿ αὐτὴ τὴν Ἀνάστασή Του. Ἡ Μαρία, μετὰ τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐξακολούθησε νὰ διακονεῖ στὴν πρώτη χριστιανικὴ Ἐκκλησία στὴν Ἱερουσαλήμ. Ἔπειτα πῆγε στὴν Ἔφεσο, κοντὰ στὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸ Θεολόγο, ὅπου καὶ πέθανε. Τάφηκε στὴν εἴσοδο τῆς σπηλιᾶς, ὅπου ἀργότερα ἐκοιμήθησαν οἱ ἑπτὰ παῖδες ἐν Ἔφεσῳ.

Ἐκκλησία: Κοινωνία Ἀγάπης


ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

«Μεμέρισται ὁ Χριστός;»
(Α΄ Κορ. α΄ 10-17)

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κορίνθου εἶχε ἀναστατωθεῖ ἀπὸ τὶς διάφορες μερίδες στὶς ὁποῖες εἶχαν χωριστεῖ οἱ Χριστιανοί. Ἄλλοι ἔλεγαν ὅτι εἶναι τοῦ Παύλου, ἄλλοι τοῦ Ἀπολλώ, ἄλλοι τοῦ Πέτρου καὶ ἄλλοι τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅπως ἀκούσαμε στὸ σημερι­νὸ ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα, ἀπηύθυνε ἔντονη σύσταση στοὺς Χριστιανοὺς τῆς Κορίνθου νὰ σταματήσουν τὶς φιλονικίες καὶ ἀντιπαραθέσεις μεταξύ τους. «Μεμέρισται ὁ Χριστός;», γράφει χαρακτηριστικὰ ὁ ἅγιος Ἀπόστολος. Κομματιάστηκε ὁ Χριστός; Εἶναι σὰν νὰ τοὺς λέει: Δὲν μπορεῖ νὰ κομματιάζεται τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ὑπάρχουν ἀντιμαχόμενες παρατάξεις μέσα στὴν Ἐκκλησία.

Μὲ αὐτὴ τὴν ἀφορμὴ ἂς δοῦμε σήμερα γιατί ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι διαιρεμένη καὶ ποιὸ εἶναι τὸ καθῆκον μας ὡς συνειδητῶν μελῶν της.

1. Εἶναι τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ

Στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως ὁμολογοῦμε ὅτι πιστεύουμε «εἰς Μίαν… Ἐκκλησίαν». Ἀποτελεῖ βασικὴ ἰδιότητα τῆς Ἐκκλησίας ὅτι εἶναι Μία, δηλαδὴ μοναδικὴ ἀλλὰ καὶ μὲ τὰ μέλη της ἑνωμένα. Γιατί; Διότι ἕνας εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Ἱδρυτὴς καὶ ἡ Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ Σῶμα Του.

Γι᾿ αὐτὸ σταυρώθηκε ὁ Κύριος, γράφει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, «ἵνα τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ τὰ διεσκορπισμένα συναγάγῃ εἰς ἕν»· γιὰ νὰ συγκεντρώσει σὲ ἕνα σῶ­μα τοὺς ὅπου γῆς καλοπροαίρετους ἀν­­θρώπους, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν πίστη θὰ γίνονταν παιδιὰ τοῦ Θεοῦ (Ἰω. ια´ [11] 49-52). Αὐτὸ ἦταν τὸ ἐπίμονο αἴτημα τοῦ Κυρίου στὴν Ἀρχιερατική Του Προσ­­ευχή, πρὶν προσφέρει τὴ σταυρική Του θυσία: «ἵνα ὦσιν ἕν»· οἱ πιστοί, τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, νὰ εἶναι ἕνα μὲ τὴν ἀγάπη (βλ. Ἰω. ιζ´ [17] 11).

Ἡ ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νὰ ἑνώσει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους μεταξύ τους καὶ μὲ τὸν Τριαδικὸ Θεὸ σὲ μιὰ ἄρρηκτη καὶ αἰώνια κοινωνία ἀγάπης. Καὶ ἐπειδὴ ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπο, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν ἐπιτύχει τὴν ἀποστολή της, παρόλο ποὺ κατὰ καιροὺς ταλαιπωρεῖται ἀπὸ ἐσωτερικὲς ταραχές, συγκρούσεις καὶ σχίσματα· κάτι ποὺ ὀφείλεται στὴν πνευματικὴ ἀτέλεια τῶν μελῶν της καὶ στὴν πολεμικὴ τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος μισεῖ τὴν Ἐκκλησία καὶ θέλει νὰ τὴ διαλύσει.

2. Στενὸς σύνδεσμος μὲ τὸν Κύριο

Γι᾿ αὐτὸ ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, δὲν μποροῦμε νὰ ἀδια­φοροῦμε γιὰ τὴν εἰρήνη καὶ ἑνότητά της. Ἀντίθετα, ὀφείλουμε νὰ προσέχουμε πολύ, ὥστε νὰ μὴν προκαλοῦμε, ἀλλὰ καὶ νὰ μὴ συμμετέχουμε σὲ φιλονικίες καὶ ἀντιπαραθέσεις.  Βέβαια μέσα στὴν Ἐκκλησία ὁ καθένας μας ἀνήκει σὲ συγκεκριμένη ἐνορία καὶ εἶναι φυσικὸ νὰ ἀναπτύσσει ἰδιαίτερο σύνδεσμο μὲ τοὺς συνενορίτες του. Ἐπίσης ἔχουμε τὴν εὐχέρεια νὰ ἐπιλέξουμε τὸν Πνευματικὸ ποὺ μᾶς ἀναπαύει. Τὸ ζητούμενο ἦταν καὶ εἶναι πάν­τοτε νὰ μὴν προσκολλώμαστε στὸ πρόσωπο αὐτὸ ὅπως καὶ στὸ στενὸ ἐκκλησιαστικὸ περιβάλλον στὸ ὁποῖο ἀνήκουμε. Διότι αὐτὴ ἡ προσκόλληση ἔχει ὡς ἀ­ποτέλεσμα τὴν καλλιέργεια πνεύματος ὑπεροχῆς καὶ ἀντιπαραθέσεως – «ἐμεῖς εἴμαστε οἱ Ὀρθόδοξοι καὶ οἱ ἀληθινὰ πνευματικοὶ ἄνθρωποι, ἐνῶ οἱ ἄλλοι ὄχι».

Ἀληθινὰ πνευματικοὶ ἄνθρωποι γινό­μαστε, ὅταν ἔχουμε ζωντανὴ σχέση μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, τὴν Κεφαλὴ τῆς Ἐκ­κλησίας.

 Ὁ πνευματικὸς ὁδηγὸς καὶ τὸ πνευματικὸ περιβάλλον στὸ ὁποῖο βρισκόμαστε, εἶναι ἁπλῶς τὰ μέσα γιὰ νὰ βροῦμε τὸν Χριστό. Αὐτὸς εἶναι ὁ Σωτήρας μας, Αὐτὸς σταυρώθηκε γιὰ μᾶς καὶ μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὴν ἐξουσία τοῦ διαβόλου· βαπτισθήκαμε μὲ πίστη στὸ ἀπολυτρωτικὸ ἔργο Ἐκείνου, σ᾿ Αὐτὸν ἀνήκουμε, ὅπως ἐπισημαίνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Αὐτὸς ἑνώνει τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας μεταξύ τους μὲ τὸν σύνδεσμο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.Τὴν ζωντανὴ σχέση μὲ τὸν Κύριο ἐπιτυγχάνουμε ὑπακούοντας σ᾿ Ἐκεῖνον, ζώντας τὴ ζωὴ τῆς μετανοίας καὶ τοῦ ἁγιασμοῦ. Ὅποιος ζεῖ τὸν Χριστό, εἶναι ἄνθρωπος εἰρήνης καὶ πραότητος. Δὲν ἐρίζει, δὲν φιλονικεῖ μὲ κανέναν, ἀλλὰ ἔχει καὶ τὴν Χάρι νὰ εἰρηνοποιεῖ τοὺς ἀντιμαχομένους.

***

Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ μόνος χῶρος στὸν ὁποῖο μποροῦμε νὰ ζήσουμε τὴν ἑνότητα, τὴν εἰρήνη, τὴν ἀγάπη· διότι ὁ Κύριος ἀπέστειλε στὴν Ἐκκλησία τὸ Πνεῦμα Του τὸ Ἅγιον, τὸ Ὁποῖο ἀπεργάζεται αὐτὴ τὴ θαυμαστὴ ἑνότητα στὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν ποὺ δὲν ἀντιστέκονται στὴν ἀγάπη Του. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἀληθινὴ οἰκογένειά μας, ἡ ἀγκαλιὰ τοῦ Πατέρα μας. Ἂς χαιρόμαστε τὴ θαλπωρή της.

https://www.osotir.org/2018/07/17/ekklisia-kinonia-agapis/