30 Ιουνίου, 2026

Ανατριχιαστική μαρτυρία μητέρας που βγήκε ζωντανή από τα συντρίμμια με το 18ημερών μωρό της

Η στιγμή της διάσωσής τους, ήταν «ένα θαύμα».


Η στιγμή της διάσωσής της μετά τον καταστροφικό σεισμό στη
Βενεζουέλα, έκανε το γύρω του κόσμου. Η ίδια περιέγραψε τις τρομακτικές στιγμές έως ότου οι διασώστες τη βγάλουν ζωντανή κάτω από τα συντρίμμια του σπιτιού της μαζί με το μόλις 18 ημερών βρέφος της. Η ίδια είπε πως ο γιος της ήταν αυτός που την κράτησε στη ζωή, με τον Χουάν Νταβίντ να μετατρέπεται σε σύμβολο ελπίδας για τη χώρα.
Μιλώντας στο BBC, η Νταγιάνα Πατίνο δήλωσε ότι ο μικρός Χουάν Νταβίντ της έδωσε «το κίνητρο να παραμείνει ξύπνια και σε εγρήγορση».
«Όσο εκείνος ήταν ζωντανός, θα ήμουν κι εγώ ζωντανή. Κάθε τόσο άγγιζα τη μύτη του για να βεβαιωθώ ότι εξακολουθούσε να αναπνέει», ανέφερε.
Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εξακολουθούν να αγνοούνται, σε αυτό που η μεταβατική πρόεδρος της χώρας χαρακτήρισε ως «τη σφοδρότερη φυσική καταστροφή στην ιστορία της Βενεζουέλας».
Οι έρευνες συνεχίζονται, ωστόσο οι ελπίδες για τον εντοπισμό περισσότερων επιζώντων μειώνονται όσο περνούν οι ώρες.
«Ένιωσα σαν να πετούσα»
Μιλώντας την Κυριακή από κλινική στο Καράκας, η Νταγιάνα περιέγραψε τις τρομακτικές ώρες που πέρασε θαμμένη κάτω από τα ερείπια, κρατώντας σφιχτά στην αγκαλιά της το νεογέννητο παιδί της και προσευχόμενη να σωθούν.
Τη στιγμή που σημειώθηκαν οι σεισμοί, βρισκόταν στο διαμέρισμά της στον όγδοο όροφο, στην παραθαλάσσια περιοχή Λα Γκουάιρα, πλένοντας πιάτα. Αμέσως έτρεξε να πάρει αγκαλιά τον γιο της, πιστεύοντας αρχικά ότι επρόκειτο για έναν «ήπιο σεισμό».
«Ένιωσα σαν να πετούσα. Μετά αισθάνθηκα ότι βυθιζόμουν μέσα σε νερό και χώμα και στη συνέχεια έπεσα στο σημείο όπου παρέμεινα εγκλωβισμένη. Δεν ξέρω πώς δεν άφησα το μωρό μου από τα χέρια μου, αφού κυριολεκτικά πετούσα. Συνθλίφτηκα πάνω σε έπιπλα», περιέγραψε.
Αμέσως άρχισε να φωνάζει για βοήθεια, όμως σύντομα κατάλαβε ότι κανείς δεν μπορούσε να την ακούσει.
«Είπα στον εαυτό μου ότι δεν έπρεπε να σπαταλήσω τις δυνάμεις μου. Θα φώναζα μόνο όταν θα άκουγα φωνές ή βήματα κοντά μου», είπε.
«Δεν ξέρω πώς κατάφερα να διατηρήσω την ψυχραιμία μου, ενώ το αριστερό μου πόδι ήταν παγιδευμένο κάτω από τσιμέντο. Δεν μπορούσα να κινηθώ. Ο κρόταφός μου ήταν πιεσμένος πάνω σε έναν βράχο».
Η ίδια ανέφερε ότι βρήκε δύναμη όταν ένιωσε μια Βίβλο κάτω από το σώμα της.
«Εκεί ξεκίνησε το ταξίδι της επιβίωσής μου», είπε χαρακτηριστικά.
Μέσα στο σκοτάδι των ερειπίων μπορούσε να διακρίνει «μια μικρή κουκκίδα φωτός που έμοιαζε με το φεγγάρι».
Η ελπίδα επέστρεψε όταν άκουσε τον αδελφό της να φωνάζει το όνομά της.
«Είπα στον εαυτό μου ότι αυτή ήταν η μοναδική μου ευκαιρία. Με όση δύναμη είχα φώναξα "Εδώ είμαι". Εκείνος μου απάντησε: "Σε βρήκα και σου υπόσχομαι ότι δεν θα φύγω μέχρι να σε βγάλω έξω"».
Ο αδελφός της κράτησε την υπόσχεσή του και ακολούθησε μια εξαιρετικά δύσκολη επιχείρηση διάσωσης, η οποία ολοκληρώθηκε το βράδυ της Πέμπτης, όταν μητέρα και βρέφος απεγκλωβίστηκαν από τα συντρίμμια.
Η Νταγιάνα τραυματίστηκε και στα δύο πόδια από τον σεισμό, ενώ ο μικρός Χουάν υπέστη μόνο ελαφρά τραύματα.
«Ένιωσα ότι γεννήθηκα ξανά»
Ο σύζυγός της, Γκέρσον, είχε μόλις επιστρέψει στο σπίτι και είχε παρκάρει το αυτοκίνητο όταν σημειώθηκαν οι σεισμοί. Ο ίδιος κατάφερε να σωθεί πηδώντας πάνω από έναν φράχτη.
Όταν αντίκρισε το κατεστραμμένο συγκρότημα κατοικιών όπου διέμενε η οικογένειά του, πίστεψε ότι η σύζυγος και το παιδί του είχαν χάσει τη ζωή τους.
Η στιγμή της διάσωσής τους, όπως είπε, ήταν «ένα θαύμα».
«Ήταν κάτι που δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Πίστευα ότι είχαν πεθάνει. Και όταν είδα τον γιο μου, ένιωσα σαν να γεννήθηκα ξανά. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ένιωσα ότι επέστρεψε η ζωή μέσα μου», δήλωσε στο BBC.
Το σπίτι της οικογένειας έχει καταστραφεί ολοσχερώς, μαζί με όλα τους τα υπάρχοντα, ενώ παραμένει αγνοούμενος και ο σκύλος τους.
Παρά τις απώλειες, δηλώνουν αποφασισμένοι να ξεκινήσουν από την αρχή.
«Χάσαμε σχεδόν τα πάντα, αλλά είμαστε εδώ. Θα ξαναχτίσουμε ό,τι χάσαμε», υποσχέθηκε ο Γκέρσον.

https://www.msn.com/el-gr/news/other/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%87%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%84%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%B7%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B1%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B2%CE%B3%CE%AE%CE%BA%CE%B5-%CE%B6%CF%89%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AE-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%AF%CE%BC%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-18%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CF%8E%CE%BD-%CE%BC%CF%89%CF%81%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CF%82/ar-AA26Nraz?ocid=windirect&cvid=6a43b0bbcab349608b58345e653d0eb1&cvpid=dab0c82823b445f49112b75ab76f4bba&ei=14

ΑΓΙΟΙ ΦΛΩΡΟΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΟΣ

 


     Ο άγιος Φλώρος και ο δίδυμος αδελφός του Λαύρος έζησαν επί βασιλείας Αδριανού (117-138). Ασκούσαν την τέχνη του λιθοξόου, την οποία είχαν μάθει στην Κωνσταντινούπολη από τους αγίους Πάτροκλο και Μάξιμο. Έχοντας λάβει επίσης από τους διδασκάλους τους τα σπέρματα της ευσεβείας, έθεσαν την τέχνη τους στην υπηρεσία του Θεού· γι’ αυτό και όταν πελεκούσαν την πέτρα για να της δώσουν μορφή και χάρη, είχαν επίγνωση ότι εργάζονταν στην πραγματικότητα πάνω στη ψυχή τους με σκοπό να την εκλεπτύνουν, αφαιρώντας με τη χάρη του Θεού τα πάθη της και να την κάνουν να λάμπει με τη θεοείδειά της διά των αγίων αρετών.

     Όταν οι δάσκαλοί τους, Πάτροκλος και Μάξιμος, μαρτύρησαν, εγκατέλειψαν την Κωνσταντινούπολη και πήγαν να εγκατασταθούν σε μία πόλη, Ουλπιανά καλουμένη, στην επαρχία της Ιλλυρίας (σημ.: στο σημερινό Λίπλγια, κοντά στο Πρίζρεν του Κοσσόβου). Φθάνοντας εκεί, ζήτησαν την άδεια από τον διοικητή Λύκωνα να εκμεταλλευθούν τα λατομεία και να βγάλουν πέτρα κατάλληλη για λάξευση. Απέκτησαν καλή φήμη με τη δουλειά τους και κλήθηκαν από τον Λικίνιο, τον γιο της αυτοκράτειρας, για να τους εμπιστευθεί σημαντικό χρηματικό ποσό προκειμένου να κτίσουν έναν ναό προς τιμήν των ειδώλων, τον οποίο είχε σχεδιάσει ο ίδιος.

     Οι άγιοι προσποιήθηκαν ότι δέχτηκαν την πρόταση, αλλά μοίρασαν ευθύς τα χρήματα στους φτωχούς. Περνώντας τις νύχτες τους προσευχόμενοι, εργάζονταν την ημέρα στην ανοικοδόμηση του ναού βοηθούμενοι από έναν άγγελο σταλμένο από τον Θεό και έναν ιερέα των ειδώλων, τον Μερέντιο (ή Αλέξανδρο), τον γιο του οποίου είχαν θεραπεύσει οι άγιοι από το τραύμα που του είχε προκαλέσει στο μάτι ένα θραύσμα πέτρας. Το έργο προχώρησε γρήγορα και ολοκληρώθηκε, ενώ τα αγάλματα των θεών εγκαταστάθηκαν στο εσωτερικό του ναού. Οι άγιοι συγκέντρωσαν τότε τους φτωχούς που είχαν ωφεληθεί από τις αγαθοεργίες τους και όλοι μαζί δένοντας σχοινιά στα αγάλματα τα γκρέμισαν. Κατόπιν, αφού καθαγίασαν τον ναό, τον μετέτρεψαν σε εκκλησία του Χριστού.

     Μόλις έμαθε το νέο ο Λικίνιος, εξοργισμένος διέταξε να ανάψουν ένα μεγάλο καμίνι και να κάψουν ζωντανούς τους φτωχούς που είχαν συνεργαστεί με τον Φλώρο και τον Λαύρο. Όσο γι’ αυτούς τους τελευταίους, πρόσταξε να τους δέσουν στις ρόδες ενός άρματος και να τους μαστιγώσουν αλύπητα. Μπροστά στην υπερθαύμαστη καρτερικότητα των αγίων, οι δέκα στρατιώτες που τους βασάνιζαν μεταστράφηκαν στην Πίστη και εκτελέστηκαν. Ο Λικίνιος έστειλε κατόπιν τους δύο αγίους στον διοικητή Λύκωνα, ο οποίος πρόσταξε να τους ρίξουν σε ένα βαθύ πηγάδι, όπου οι άγιοι μάρτυρες παρέδωσαν τη γενναία ψυχή τους στον Χριστό, ευχαριστώντας τον Θεό και προσευχόμενοι για όλους τους χριστιανούς. Μετά τον διωγμό, τα σώματά τους βρέθηκαν άφθορα αναδίδοντας ουράνια ευωδία. Θεράπευσαν από την τύφλωσή του τον ανηψιό του τότε διοικητή, ενώ επιτέλεσαν κατόπιν και άλλα θαύματα.


—ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ—
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον..
Εὐσεβείας τοῖς τρόποις ἐγγυμναζόμενοι, τοῦ μαρτυρίου τὴν τρίβον, διαπερᾶτε καλῶς, ὡς αὐτάδελφοι κλεινοὶ Χριστὸν δοξάσαντες· ὅθεν γεραίρομεν ὑμᾶς, ὡς γενναίους Ἀθλητάς, Φλῶρε καὶ Λαῦρε βοῶντες· Ἀπὸ παντοίας ἀνάγκης, ῥύσασθε πάντας ἡμᾶς Ἅγιοι.

—ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ—
Ἦχος γ΄. Ἡ Παρθένος σήμερον.
δυὰς ἡ ἔνθεος, τῶν ἱερῶν αὐταδέλφων, τῆς Τριάδος ἔχουσα, τὸ ἀπροσμάχητον κράτος, ᾔσχυνε, τῶν παρανόμων τὰς ἐπινοίας· ἤθλησε, μέχρι θανάτου ἀνδρειοφρόνως· οἷς βοήσωμεν ἐκ πόθου· χαίρετε Λαῦρε καὶ Φλῶρε ἔνδοξοι.

—ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ—
Σύμφρων καὶ ὁμόψυχος ἐν παντί, ἡ τῶν αὐταδέλφων, ἀναδέδεικται ξυνωρίς, Φλῶρός τε καὶ Λαῦρος, ἐν βίῳ καὶ ἐν ἄθλοις· διὸ καὶ ἰσοτίμως, ἐμεγαλύνθησαν.


[ (1) Ιερομονάχου Μακαρίου
Σιμωνοπετρίτου:
«Νέος Συναξαριστής
της Ορθοδόξου Εκκλησίας».
Τόμ. 12ος (Αύγουστος),
σελ. 192–193.
Διασκευή εκ του Γαλλικού:
Ξενοφών Κομνηνός.
Εκδόσεις «Ίνδικτος»,
Αθήναι, Μάρτιος 2009.
(2) Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου:
«Συναξαριστής ΙΒ΄ μηνών ενιαυτού»,
Τόμος Γ΄, σελ. 492–494,
Εκδόσεις «Δόμος»·
Αθήναι, 20052.
(3) Ματθαίου Λαγγή:
«Μέγας Συναξαριστής»,
Τόμ. 8ος, σελ. 305–307,
Αθήναι, Φεβρουάριος 19995.
Επιμέλεια ανάρτησης:
π. Δαμιανός. ]

https://toeilhtarion.blogspot.com/2020/08/blog-post_18.html