Αντώνιος Παρασκευόπουλος

17 Μαΐου, 2026

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΕΚ ΤΩΝ ΙΒ΄

Ο άγιος Φίλιππος καταγόταν από τη Βησθαϊδά της Γαλιλαίας και ήταν συμπατριώτης των Αποστόλων Πέτρου και Ανδρέου. Ήταν τόσο βαθειά προσηλωμένος στη μελέτη του Νόμου και των Προφητών, που περιφρονούσε όλες τις κοσμικές φροντίδες και ήταν σε όλη του τη ζωή αγνός και καθαρός. Λίγο μετά τη βάπτισή του από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και την κλήση του Ανδρέα, συνάντησε ο Κύριος τον Φίλιππο και του είπε: «Ακολούθησέ Με!». Εκείνος συμμορφώθηκε αμέσως και πήγε και βρήκε τον Ναθαναήλ για να του πει το εξής: «Αυτόν που προανήγγειλε ο Μωυσής και οι Προφήτες, τον βρήκαμε· είναι ο Ιησούς, ο γιος του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ!» (Ιωάν. 1, 45). Κατόπιν, ακολούθησε και υπηρέτησε τον Χριστό καθ’ όλη τη διάρκεια του κηρύγματός Του. Αυτός ήταν που κατά την τελευταία συνομιλία με τον Κύριο, Τον ρώτησε: «Κύριε, δείξε μας τον Πατέρα και αυτό μας αρκεί!». Και ο Χριστός τού απάντησε: «Τόσον καιρό είμαι μαζί σας, Φίλιππε, και δεν Μ’ έχεις γνωρίσει; Αυτός που έχει δει Εμένα, έχει δει και τον Πατέρα» (Ιωάν. 14, 8-9).

Μετά την Ανάληψη του Κυρίου και την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, ο Φίλιππος έλαβε τον κλήρο να κηρύξει το Ευαγγέλιο στην επαρχία της Ασίας (δυτικό τμήμα της Μικράς Ασίας). Συνοδευόμενος από τον Απόστολο Βαρθολομαίο [11 Ιουν.] και την ίδια του την αδελφή Μαριάμνη [17 Φεβρ.], διέσχισε τη Λυδία και τη Μυσία ευαγγελιζόμενος τις ψυχές των ανθρώπων εν μέσω πολλών δοκιμασιών. Υπέμειναν κτυπήματα, μαστιγώσεις, φυλακίσεις, λιθοβολισμούς εκ μέρους των ειδωλολατρών, δίχως ποτέ να χάσουν τη χαρά και την ελπίδα τους στον Χριστό, που τους έδινε συνεχώς δύναμη. Οι μεταστροφές πλήθαιναν στο πέρασμά τους και κατόρθωσαν μάλιστα να οδηγήσουν στην πίστη ακόμη και την ίδια τη γυναίκα του ανθυπάτου της Ασίας, Νικάνορα. Μετά τη συνάντησή του με τον Ιωάννη τον Θεολόγο, ο Φίλιππος μετέβη στην Ιεράπολη, όπου συνελήφθη από τους ειδωλολάτρες, σύρθηκε μέχρι την κεντρική πλατεία και σταυρώθηκε ανάποδα μαζί με τον άγιο Βαρθολομαίο. Παρ’ ότι υπέφερε πολύ, ο άγιος προσευχόταν θερμά. Με την προσευχή του, τη στιγμή που παρέδιδε τη ψυχή του, η γη άνοιξε αίφνης και κατάπιε πλήθος ειδωλολατρών, τους ιερείς τους και τον ίδιο τον ανθύπατο. Τρομοκρατημένοι οι άλλοι ασεβείς, έτρεξαν στον Βαρθολομαίο και τη Μαριάμνη, που ήταν ακόμη ζωντανοί. Τους αποκαθήλωσαν και ζήτησαν να γίνουν δεκτοί στην Εκκλησία του Χριστού. Αφού έθαψαν με τιμή το σκήνωμα του αγίου Φιλίππου και τοποθέτησαν επίσκοπο της πόλεως τον Στάχυ, ο οποίος είχε θεραπευθεί από την τύφλωσή του από τον άγιο Φίλιππο, ο άγιος Βαρθολομαίος και η αγία Μαριάμνη αναχώρησαν για να συνεχίσουν το κήρυγμά τους. Ο Βαρθολομαίος συνέχισε τις αποστολικές του περιοδείες στη Λυκαονία και έφθασε μέχρι την Ινδία, ενώ η Μαριάμνη κατευθύνθηκε προς τον Ιορδάνη ποταμό, όπου και παρέδωσε τη ψυχή της στον Θεό, κατά την πρόρρηση του αγίου Φιλίππου.

—ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ—

Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.

Θείαν ἔλλαμψιν, τοῦ Παρακλήτου, εἰσδεξάμενος, πυρὸς ἐν εἴδει, παγκοσμίως ὡς ἀστὴρ ἀνατέταλκας, καὶ τῆς ἀγνοίας τὸν ζόφον διέλυσας, τῇ θεία αἴγλῃ Ἀπόστολε Φίλιππε. Ὅθεν πρέσβευε, Χριστῷ τῷ Θεῷ δεόμεθα, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

—ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ—

Ἦχος πλ. δ΄. Ὡς ἀπαρχὰς τῆς φύσεως.

Ὁ μαθητὴς καὶ φίλος σου, καὶ μιμητὴς τοῦ πάθους σου, τῇ οἰκουμένῃ Θεόν σε ἐκήρυξεν, ὁ θεηγόρος Φίλιππος. Ταῖς αὐτοῦ ἱκεσίαις, ἐξ ἐχθρῶν παρανόμων τὴν Ἐκκλησίαν σου, διὰ τῆς Θεοτόκου, συντήρησον Πολυέλεε.

—ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ—

Φίλος καὶ Ἀπόστολος εὐκλεής, τοῦ καὶ μέχρι δούλου, κενωθέντος ἀναδειχθείς, Φίλιππε θεόπτα, ἐκήρυξας ἐν κόσμῳ, τὴν τούτου ὑπὲρ λόγον, ἄρρητον κένωσιν.

[ Ιερομονάχου

Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου:

«Νέος Συναξαριστής

της Ορθοδόξου Εκκλησίας,

Τόμος 3ος (Νοέμβριος),

σελ. 144–145.

Διασκευή εκ του Γαλλικού:

Ξενοφών Κομνηνός.

Εκδόσεις «Ίνδικτος».

Αθήναι, Απρίλιος 2012².

Επιμέλεια ανάρτησης:

https://toeilhtarion.blogspot.com/2020/11/blog-post_14.html

16 Μαΐου, 2026

ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ο ΥΔΡΑΙΟΣ

Ο άγιος νεομάρτυς Κωνσταντίνος γεννήθηκε στην Ύδρα από πτωχούς γονείς, τον Μιχαλάκη και τη Μαρίνα. Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει τη γενέτειρά του και πήγε στη Ρόδο. Εισήλθε στην υπηρεσία του Τούρκου διοικητή, ο οποίος με κολακείες και υποσχέσεις τον έπεισε να αρνηθεί τον Χριστό.

Επί τρία χρόνια ο Κωνσταντίνος ζούσε στο σκότος της πλάνης αλλά, βασανιζόμενος από τον έλεγχο της συνειδήσεως, μετανόησε, μοίρασε τα όσα υπάρχοντά του στους πτωχούς και εξομολογήθηκε στον πνευματικό του τον πόθο του να αποπλύνει τον ρύπο της αρνήσεως του Χριστού με το βάπτισμα του αίματος. Φοβούμενος το νεαρόν της ηλικίας του, ο πνευματικός δεν έδωσε την ευλογία του και ο Κωνσταντίνος μετεβη αρχικά στην Κριμαία και κατόπιν στην Κωνσταντινούπολη, όπου ωφελήθηκε πνευματικά από την πατρική διδαχή του πατριάρχη αγίου Γρηγορίου του Ε΄ [10 Απρ.], ο οποίος τον συμβούλευσε να αποσυρθεί στο Άγιον Όρος.

Ο Κωνσταντίνος πήγε στη Μονή Ιβήρων, όπου και έμεινε πέντε μήνες και είχε το διακόνημα του αρχοντάρη. Ο πόθος του μαρτυρίου όμως τον κατέκαιε και, παρά τις εύλογες αντιρρήσεις των πατέρων της μονής, επέστρεψε στη Ρόδο με σκοπό να ομολογήσει με παρρησία τον Χριστό. Εξομολογήθηκε τούτο τον σκοπό του σ’ έναν πνευματικό, ο οποίος προσπάθησε με τη σειρά του να τον αποτρέψει. Ο Κωνσταντίνος ως μανικός εραστής του Χριστού έλαβε πληροφορία από τον Θεό μετά από θερμή προσευχή, και αυτόκλητος παρουσιάσθηκε ενώπιον του Τούρκου διοικητή και πρώην αφεντικού του, φορώντας μαύρο αγιορείτικο ράσο και σκούφο, και ομολόγησε θαρρετά τον Χριστό.

Ο διοικητής αρχικά τον φυλάκισε. Βλέποντας όμως την επιμονή του Κωνσταντίνου, διέταξε να τον ξυλοκοπήσουν αλύπητα, να ξεσχίσουν τις σάρκες του με άγκιστρα και να συντρίψουν τη σιαγόνα του. Ο γενναίος αθλητής του Χριστού υπέμεινε τις βασάνους φωνάζοντας σαν τον ευγνώμονα Ληστή: «Μνήσθητί μου Κύριε, όταν έλθης εν τη Βασιλεία Σου!». Τον έριξαν ημιθανή στη φυλακή, όπου παρουσιάσθηκε ο Χριστός και θεράπευσε τις πληγές του.

Βλέποντάς τον σώο και αβλαβή, ο διοικητής, γιος Γεωργιανών Χριστιανών που εξωμότησε, έξαλλος διέταξε να τον φυλακίσουν εκ νέου και να βάλουν τα πόδια του αγίου στο τιμωρητικό ξύλο. Το βράδυ έλαμψε μέγα φως στη φυλακή και ο μάρτυς παρευθύς λύθηκε από τα δεσμά του. Πέντε μήνες παρέμεινε στη φυλακή ο Κωνσταντίνος· ο διοικητής καθυστερούσε την καταδίκη σε θάνατο, επειδή φοβόταν τις αντιδράσεις των Υδραίων που είχαν πρόσβαση σε υψηλά πρόσωπα στην αυλή του σουλτάνου· έστειλε μάλιστα επιστολή σ’ έναν Υδραίο καπετάνιο ζητώντας τη γνώμη του. Πληροφορούμενος το γεγονός ο Κωνσταντίνος, έγραψε ο ίδιος στον Υδραίο καπετάνιο παρακαλώντας τον να μην τον εμποδίσει να τελειωθεί μαρτυρικώς.

Μετά από αλλεπάλληλες βασάνους και ανακρίσεις, στις οποίος ο άγιος Νεομάρτυς παρέμεινε ακλόνητος, ο μάρτυς προείδε την ημέρα της θανάτωσής του, κοινώνησε κρυφίως τα άχραντα Μυστήρια και ετελειώθη με απαγχονισμό τα χαράματα της 14ης Νοεμβρίου του 1800. Λίγο αργότερα η μητέρα του Μαρίνα μετέφερε το τίμιο λείψανο του γιου της στην Ύδρα, που τιμά εξαίρετα τούτον τον Νεομάρτυρα ως πολιούχο της.

—ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ—

Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τὸν λαμπρὸν γόνον Ὕδρας καὶ τῆς Ῥόδου τὸ καύχημα, καὶ Νεομαρτύρων τὸ κλέος, Κωνσταντῖνον τιμήσωμεν, ἐν ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, τὴν μνήμην ἐκτελοῦντες τὴν αὐτοῦ, ἵνα λάβωμεν πλουσίαν τὴν ἀμοιβήν, παρὰ Θεοῦ κραυγάζοντες· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ ἐνισχύσαντι, δόξα τῷ ἐν ὑστέροις τοῖς καιροῖς, σὲ στεφανώσαντι.