Η αγάπη του προς τους επισκέπτες και η άδολη φιλοξενία του

 

Τον καιρό εκείνο για να επισκεφθεί κανείς το Άγιον Όρος ήταν δύσκολο, λόγω των κακών συγκοινωνιών. Όσοι όμως θεοφιλείς άκουγαν για τον παπα-Τύχωνα ήθελαν με κάθε τρόπο και μέσον να τον επισκεφτούν και να πάρουν την ευλογία του. Έτσι απ'τους πολλούς λαϊκούς και κληρικούς που ενθυμούμαι ήταν και ένας κληρικός ονόματι π. Ηλίας. Ήταν τότε στο Παρίσι για μετεκπαίδευση και γνώριζε και τη ρωσική γλώσσα. Είχε ακούσει για την πνευματικότητα του παπα Τύχωνα και ήλθε να τον γνωρίσει και να συνομιλήσει μαζί του. Είχε περάσει η ώρα και βράδυασε. Ήταν πλέον αδύνατο να φύγουμε νύχτα από την καλύβη του. Ο παπα Τύχων με την πολλή αγάπη του και την απλότητα του θέλησε να μας φιλοξενήσει, αν και, ως ασκητής δεν το συνήθιζε. Μας έδωσε λοιπόν μια τριμμένη ψάθα που είχε και μας έβαλε μέσα στην εκκλησία για να ξεκουραστούμε την νύχτα.

Όμως η ψάθα ήταν γεμάτη από κοριούς. Και το λευκό πουκάμισο του π. Ηλία είχε γίνει κόκκινο από το αίμα τους. Παρόλη αυτή τη δοκιμασία ο π. Ηλίας δεν λυπήθηκε καθόλου, αλλά αντιθέτως ήταν πολύ χαρούμενος, γιατί φιλοξενήθηκε στο κελλι του παπα Τύχωνα και άκουσε από τα αγιασμένα χείλη του λόγους πνευματικούς και πατρικές συμβουλές.

Το μέγα σχήμα των μοναχών το θεωρούσε κάτι πολύ μεγάλο και άγιο. Δεν αρκεί απλά να το φέρουμε, αλλά και να έχουμε μια αγία ζωή. Στη Ρωσσική Εκκλησία τρέφεται άπειρος σεβασμός στους μεγαλόσχημους μοναχούς. Το μέγα σχήμα αντικαθιστά τον άγγελο, τον τέλειο μοναχό, τον απαλλαγμένο από πάσα βιοτική μέριμνα. Είναι αυτός που ανέβηκε όλες τις αρετές, ζητά την αγγελική ζωή, μεριμνά τα του Θεού, πως θ'αρέσει μόνο στον Θεό όχι στους ανθρώπους. Αυτό είναι το μέγα σχήμα: κελλί, εκκλησία, νηστεία, προσευχή αδιάλειπτος. Δεν δικαιολογείται ο μεγαλόσχημος να περιφέρεται δεξιά κι αριστερά ούτε ν' ασχολείται με τη διοίκηση. Στη Ρωσική Εκκλησία τον μεγαλόσχημο τον θεωρούν άγιο. Λέγουν πως, αν δουν τον πατριάρχη, πρώτα θα βάλουν μετάνοια στον μεγαλόσχημο. Όχι όπως το έχουμε εμείς, που το φορούν οι νέοι και καμαρώνουν, αυτό είναι αμαρτία, έλεγε. https://athonika.blogspot.com/2010/05/blog-post_9854.html

Η ληστεία και η ανεξικακία του Οσιου Τυχωνος

 

Κάποτε ένας εργάτης από τις Καρυές, έχοντας ακούσει οτι οι Ρώσοι πατέρες έχουν λίρες, πήγε στον παπα Τύχωνα και του ζητούσε λίρες. Ο Γέροντας ζούσε σε τέτοια πτωχεία, ώστε όταν κάποτε το Μοναστήρι του ζήτησε είκοσι δραχμές το χρόνο ενοίκιο για το Κελλί, ξεκίνησε να φύγει, επειδή δεν είχε να πληρώσει, αλλά δεν τον άφησαν να φύγει οι άλλοι μοναχοί. Φυσικά δεν είχε κάτι να του δώσει. Τότε ο εργάτης τον έδεσε σε μια καρέκλα και έκανε το κελλί άνω κάτω. Δεν βρήκε βέβαια τίποτε και έφυγε αφήνοντάς τον δεμένο.

Στη συνέχεια πήγε σε άλλο ρωσικό κελό όπου έκανε τα ίδια φθάνοντας όμως στην περιοχή Παντοκράτορος τον συνέλααν και κάλεσαν την Αστυνομία. Ο χωροφύλακας αφού έμαθε από τον δράστη οτι πήγε και στον παπα Τύχωνα πήγε μόνος του στον Γέροντα για να του πάρει κατάθεσει. Στην ερώτηση εάν ήλθε κάποιος κακοποιός στο κελλί του, έλαβε θετική απάντηση. Είπε τότε στον Γέροντα οτι τώρα αυτόν τον έπιασαν, τον έχουν στη φυλακή και πρέπει να πάει μάρτυρας στο δικαστήριο της Θεσσαλονίκης. Απότομα τότε λέει ο παπα Τύχων: "Όχι μπρε. Ντεν ήρτε κανείς", χωρίς βέβαια να μπορεί να πείσει τον αστυνομικό.

Από την Αστυνομία όμως έπρεπε να στείλουν την υπόθεση τεκμηριωμένη στη δικαιοσύνη και έτσι ήλθε κλήση στον Γέροντα για το δικαστήριο της Θεσσαλονίκης. Η λύπη του τότε ήταν πολύ μεγάλη. Δεν ήθελε να πάει αλλά από φόβο μήπως τον διώξουν από το Άγιον Όρος αναγκάστηκε να συμμορφωθεί.

Στην Αστυνομία των Καρυών προσπάθησε να δικαιολογήσει το ληστή, λέγοντας οτι ήταν φτωχος άνθρωπος και νόμιζε οτι ο παπα Τύχων είχε λίρες, αλλά δεν βρήκε τίποτε και οτι δεν τον έβλαψε. Οι χωροφύλακες βέβαια δεν πείθονταν, αλλά τελικά ο Διοικητής του Τμήματος της Χωροφυλακής τον λυπήθηκε και τον άφησε να γυρίσει από την Ιερισσό στο Κελλί του. Ο Γέροντας παρά την θετική κατάθεση του, έφερε, απο τη μεγάλη του ανεξικακία, βαρέως αυτή την υπόθεση σε όλη του τη ζωή.

Μια άλλη φορά όμως παλαιότερα, αναγκάστηκε να πάει στη Θεσσαλονίκη ως μάρτυρας, εξ αιτίας μιας πυρκαϊάς που είχε γίνει στην Καψάλα. Ξεκίνησε λοιπόν τότε δύο μήνες νωρίτερα με τα πόδια, επειδή δεν είχε χρήματα για εισιτήρια, ξενοδοχεία, εστιατόρια κλπ. Ευτυχώς όμως στο δρόμο, όταν έμαθαν διάφοροι ευσεβείς Χριστιανοί του πρότειναν να τον φιλοξενήσουν και έτσι σιγά σιγά έφθασε στη Θεσσαλονίκη.

https://athonika.blogspot.com/2010/05/blog-post_5776.html