Κάποιος χτυπάει την πόρτα.
Θρυψαλιάζεται με μιας η ησυχία του ανήμερου μυαλού.
Ακολουθεί διάλειμμα λογισμών και χαυνώσεων.
Είμαστε έτοιμοι να υποδεχτούμε ή μάλλον να
απωθήσουμε και πάλι;
–Μα, ποιος
μπορεί νά ’ναι;…
Και πάνω που αναρωτιόμουν μέσα μου: Είναι η πληθωρική
μοναξιά που μας κάνει σταδιακά νωχελικούς και αδιάφορους ή μια σταλιά από αυθεντική
ελευθερία που μας ανασταίνει, μας χαλυβδώνει και μας στερεώνει μοναδικά;
Η πρώτη βρίσκεται εύκολα παντού και σχεδόν σε
όλους σήμερα.
Η δεύτερη είναι σπάνια, δυσεύρετη, θαυμαστή και
μυστική αξία όσο και καταξίωση.
Ερωταπαντήσεις, τέλος!
Πάω ν’ ανοίξω.
–Έρχομαι!...
https://toeilhtarion.blogspot.com/2019/10/blog-post_23.html
