Μετά από αυτό αναζητήστε με CTRL+F αυτήν την γραμμή . Αντώνιος Παρασκευόπουλος

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2021

ΠΡΩΤΑ Ο ΘΕΟΣ !

 
Εἶναι ἔμφυτο στὸν ἄνθρωπο καὶ  ἐν πολλοῖς φανερώνει ὑγιὴ ψυχικῶς χαρακτήρα τὸ νὰ σχεδιάζει, νὰ προγραμματίζει καὶ νὰ καταστρώνει σχέδια ποὺ ἀφοροῦν στὸ μέλλον του. Σχεδὸν ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ  τῆς αὐτοσυνειδησίας του, ὄντας μικρὸ παιδάκι, ἐκδηλώνει διάφορες προθέσεις σχετικὰ μὲ τὶς προτιμήσεις του καὶ τὶς μελλοντικὲς ἐπιδιώξεις του. Οἱ νέοι πολὺ συχνὰ ὀνειροπολοῦν σχετικὰ μὲ τὸ αὔριο. Οἱ γονεῖς καταστρώνουν σχέδια σχετικὰ μὲ τὴ μόρφωση, τὴν ἀποκατάσταση καὶ τὴ μελλοντικὴ πορεία τῶν παιδιῶν τους. Ἀπὸ τὸ πιὸ μικρὸ ἕως τὸ πιὸ μεγάλο ταξίδι τῆς ζωῆς οἱ ἄνθρωποι χαράζουν πορεία, προϋπολογίζουν τὸν χρόνο, ταξινομοῦν τὶς παραμικρές τους κινήσεις. Πόσες φορὲς ὅμως δὲν σχεδιάσαμε πράγματα, δὲν καταστρώσαμε σχέδια,δὲν προϋπολογίσαμε κινήσεις ποὺ τελικὰ ματαιώθηκαν καὶ ναυάγησαν; Πολὺ ὀρθὰ ὁ θυμόσοφος λαός μας λέει:«Λογαριάσαμε χωρὶς τὸν ξενοδόχο».Ποὺ σημαίνει ὅτι ὑπολογίσαμε τὴ διαμονή μας σὲ κάποιο ξενοδοχεῖο χωρὶς τὴ συνεννόηση καὶ τὴ συγκατάθεση τοῦ ξενοδόχου. Καὶ ξαφνικὰ διαπιστώσαμε ὅτι τὸ ξενοδοχεῖο ἦταν κλειστὸ ἢ ἦταν γεμάτο. Δὲν ἐξαρτῶνται στὴ ζωή μας ὅλα ἀπὸ ἐμᾶς. Ἀντίθετα, ὅλα ἐξαρτῶνται τελικῶς ἀπὸ τὸν Θεό. Πολὺ ὡραῖα τὸ σημειώνει ὁ Ἀδελφόθεος Ἰάκωβος: «Ἐὰν ὁ Κύριος θελήσῃ, καὶ ζήσομεν καὶ ποιήσομεν τοῦτο ἢ ἐκεῖνο» (Ἰακ. δ΄ 15). Ἂν ὁ Θεὸς ἐπιτρέψει πρωτίστως νὰ βρισκόμαστε στὴ ζωὴ καὶ ἂν Ἐκεῖνος θελήσει καὶ ἐπιτρέψει, θὰ κάνουμε αὐτὸ ἢ τὸ ἄλλο.Δὲν εἴμαστε ἀπόλυτοι κύριοι τῆς ζωῆς μας. Δὲν μποροῦμε νὰ στηριζόμαστε μονάχα στὴ δική μας κρίση, στὴ δική μας ἐκτίμηση καὶ στὸ δικό μας σχεδιασμό. Πολὺ περισσότερο στὶς ἱκανότητές μας καὶ στὰ χρήματά μας. «Ἄλλαι μὲν βουλαὶ ἀνθρώπων, ἄλλα δὲ Θεὸς κελεύει», ἔλεγαν πολὺ σωστὰ οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας. Δηλαδή, πολλὲς φορὲς ἄλλες εἶναι οἱ ἐπιθυμίες καὶ οἱ ἐπιδιώξεις τῶν ἄνθρώπων, ἐντελῶς ὅμως διαφορετικὲς εἶναι οἱ προσταγὲς τοῦ Θεοῦ. Καὶ βλέπει κανεὶς τότε οἱ ἄνθρωποι ὄχι ἁπλῶς νὰ ἀπογοητεύονται, ἀλλὰ νὰ σαστίζουν κάποτε. Νὰ μελαγχολοῦν. Νὰ τὰ χάνουν καὶ νὰ ἀπελπίζονται. Πόσο διαφορετικὰ σκέπτεται καὶ σχεδιάζει ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος, ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ! Καταστρώνει κι αὐτὸς τὰ σχέδιά του. Ποθεῖ κι αὐτὸς νὰ δημιουργήσει στὴ ζωή του. Ἐξαρτᾶ ὅμως τὰ πάντα στὴ ζωή του ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τίποτε δὲν προγραμματίζει νὰ κάνει, ἐὰν πρῶτα δὲν σκεφθεῖ καὶ δὲν πεῖ:«πρῶτα ὁ Θεός!». «Ἂν θέλει ὁ Θεός!». Ἡ ζωή του, ἡ οἰκογένειά του, ἡ ἐργασία του, τά πάντα τίθενται κάτω ἀπὸ τὴν εὐλογία καὶ τὴν καθοδήγηση τοῦ Κυρίου. Καὶ δὲν προτάσσει αὐτὰ τὰ λόγια τυπικὰ ἢ ἀπὸ συνήθεια, ἀλλὰ ἀπὸ ἐσωτερικὸ πόθο νὰ ὑποτάσσονται τὰ πάντα ὁλόψυχα στὸν Κυβερνήτη τοῦ παντός. Ὅταν ὁ ἀπόστολος Παῦλος βρέθηκε στὴν Ἔφεσο καὶ οἱ ἐκεῖ χριστιανοὶ τὸν παρακάλεσαν νὰ μείνει περισσότερο κοντά τους, δὲν ἀνταποκρίθηκε στὴν παράκλησή τους. Τοὺς ἀποχαιρέτησε καὶ τοὺς εἶπε ὅτι θὰ ἔπρεπε μὲ κάθε τρόπο νὰ βρεθεῖ στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ τὴν ἐπικείμενη ἑορτή, καὶ τοὺς ὑποσχέθηκε: «Πάλιν ἀνακάμψω πρὸς ὑμᾶς τοῦ Θεοῦ θέλοντος» (Πράξ.ιη΄ [18] 21). Θὰ ἐπιστρέψω πάλι κοντά σας, ἐὰν θέλει ὁ Θεός.Παρόμοια ἂς σκεπτόμαστε καὶ ἂς ἐνεργοῦμε στὴ ζωή μας ὅλοι. Νὰ κάνουμε τὰ σχέδιά μας. Νὰ ἐκφράζουμε ἐλεύθερα τὴν ἐπιθυμία μας. Ἀφοῦ ὅμως εἴμαστε ἕτοιμοι, τὸν πρῶτο λόγο νὰ τὸν ἔχει ὁ Θεός. Νὰ πορευόμαστε μὲ εἰρήνη ψυχῆς, ἀκόμη κι ὅταν βλέπουμε τὰ σχέδιά μας νὰ μὴν εὐοδώνονται. Μὲ ταπείνωση καὶ αὐτοπαράδοση ἂς ἀφήνουμε τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ νὰ ἐνεργεῖ τὰ πάντα στὴ ζωή μας. Καὶ τέτοια νὰ εἶναι ἡ προσευχή μας καὶ ἡ παράκλησή μας στὸν Κύριο:«Κύριε, γενηθήτω τὸ θέλημά σου».Πρῶτα ὁ Θεός! Αὐτὴ νὰ εἶναι καὶ ἡ καθημερινὴ ἐπιδίωξή μας: «ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».ΟΣΩΤΗΡ2114

Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2021

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΦΙΛΙΑ ΟΔΗΓΕΙ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ

 
1. Η συμπαράσταση των φίλων!

Στὸ κέντρο τῆς δράσεως τοῦ Κυρίου, στὴν πόλη τῆς Καπερναούμ, πλησίασε τὸν Κύριο ἕνας παράλυτος. Ὄχι  βέβαια μόνος του. Ἄλλοι τὸν μετέφεραν πάνω στὸ  κρεβάτι καὶ τὸν ὁδήγησαν μπροστὰ στὸν Κύριο. Ὁ  ἴδιος οὔτε μποροῦσε οὔτε τολμοῦσε νὰ πλησιάσει. Καθηλωμένος στὸ κρεβάτι τοῦ πόνου ἀλλὰ καὶ αἰσθανόμενος τὸ βάρος τῆς ἐνοχῆς ἀπὸ τὴν ἁμαρτωλὴ  ζωή του, εἶχε χάσει κάθε ἐλπίδα. Ἐκεῖ ἦταν ποὺ τοῦ  συμπαραστάθηκαν οἱ φίλοι του καὶ τοῦ προσέφεραν  ὅ,τι πιὸ σημαντικό: τὸν ἔφεραν στὸ Χριστό, τὴν πηγὴ  τῆς ἐλπίδος καὶ τῆς ζωῆς. Καὶ ὁ Κύριος ποὺ εἶδε τὴν πίστη τους, ἀλλὰ παράλληλα διέκρινε καὶ τὴν ἀπογοήτευση τοῦ παραλύτου, γιὰ νὰ τὸν ἐνισχύσει, τοῦ εἶπε: «θάρσει, τέκνον·ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου»· ἔχε θάρρος, παιδί μου. Μὴν ἀπελπίζεσαι. Σὲ βεβαιώνω ὅτι συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες σου. Τί βάλσαμο παρηγοριᾶς στάλαξαν στὴν ψυχὴ τοῦ παραλύτου οἱ λόγοι αὐτοὶ τοῦ Κυρίου! Ἄχ!... Κανεὶς  ἄλλος δὲν μποροῦσε νὰ καταλάβει ὅτι τόσα χρόνια ὁ  πόνος ὁ ψυχικὸς ἦταν ἀσύγκριτα πιὸ ὀδυνηρὸς ἀπὸ  τὸν σωματικό του πόνο. Τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας στὴ συνείδηση τοῦ παραλύτου ἦταν ἀσήκωτο: οἱ τύψεις, οἱ ἐνοχές, οἱ παλιὲς ἁμαρτίες... Καὶ τώρα, τί πρωτόγνωρο αἴσθημα!... Ὅλα συγχωροῦνται. Τὸ βεβαιώνει ὁ Χριστός! Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὸ πιστεύσει. Μόνο ὅποιος τὸ ζήσει. Ἂς μὴν ἀπελπιζόμαστε λοιπόν. Ὅποια ἁμαρτία κι ἂν ἔχουμε διαπράξει, νὰ εἴμαστε βέβαιοι ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ τὴ συγχωρεῖ. Ἀρκεῖ νὰ μετανοήσουμε καὶ νὰ προσέλθουμε  στὸ Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως. Ἐκεῖ θὰ ὁμολογήσουμε ταπεινὰ τὴν ἐνοχή μας καὶ θὰ ἀκούσουμε βαθιὰ μέσα  στὴν ψυχή μας τὴ φωνὴ τοῦ Κυρίου: «θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου».

2. «Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς  ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ»!

Ὡστόσο ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ Κυρίου  προκάλεσε ἀντίδραση στοὺς γραμματεῖς, οἱ ὁποῖοι ἄρχισαν νὰ σκέπτονται ὅτι ὁ Ἰησοῦς βλασφημεῖ. Ἡ σκληροκαρδία τους δὲν τοὺς ἄφηνε νὰ ἐννοήσουν ὅτι ὁ Χριστὸς ὡς Θεάνθρωπος ἔχει ἐξουσία νὰ συγχωρεῖ ἁμαρτίες. Κι ὁ Κύριος ποὺ διέκρινε στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς τους τὶς σκέψεις τους, εἶπε:

─Γιατί σκέπτεσθε πονηρὰ καὶ κακοπροαίρετα; Τί εἶναι εὐκολότερο: νὰ πεῖ κανείς· «εἶναι συγχωρημένες οἱ ἁμαρτίες  σου», ἢ νὰ πεῖ· «σήκω ὄρθιος καὶ περπάτα»; Ἐσεῖς θεωρεῖτε δυσκολότερο αὐτὸ τὸ τελευταῖο. Γιὰ νὰ μάθετε λοιπὸν τώρα ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, ἔχει ἐξουσία νὰ συγχωρεῖ στὴ γῆ τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων, τότε λέει στὸν παράλυτο: Σήκω ὄρθιος καὶ πάρε στοὺς ὤμους σου τὸ κρεβάτι σου καὶ πήγαινε στὸ σπίτι σου. 

Καὶ πραγματικά, ἐκεῖνος σηκώθηκε καὶ πῆγε στὸ σπίτι του. Ὅταν λοιπὸν τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ εἶδαν  αὐτὸ ποὺ ἔγινε, «ἐθαύμασαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεὸν τὸν δόντα ἐξουσίαν τοιαύτην τοῖς ἀνθρώποις»· θαύμασαν καὶ δόξασαν τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος ἔδωσε διαμέσου τοῦ Χριστοῦ στοὺς ἀνθρώπους  τέτοια ἐξουσία καὶ δυνατότητα γιὰ τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος. Ἦταν πράγματι πρωτόγνωρα καὶ μοναδικὰ τὰ θαυμαστὰ ἔργα ποὺ ἐπιτελοῦσε ὁ Θεάνθρωπος Κύριος κατὰ τὴν ἐπὶ γῆς δράση Του καὶ δικαιολογημένα προκαλοῦσαν κατάπληξη στὸ λαὸ καὶ συγκινοῦσαν τὶς καλοπροαίρετες ψυχές, ὥστε  νὰ δοξάζουν τὸν Θεό. Ὅμως ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ὑποσχέθηκε κι ἔδωσε στοὺς μαθητές Του ἐξουσία νὰ ἐπιτελοῦν ὄχι μόνο τὰ ἔργα ποὺ Ἐκεῖνος ἐπιτελοῦσε ἀλλὰ καὶ μεγαλύτερα ἀπὸ  αὐτά. Στὶς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων»  διαβάζουμε ὅτι καὶ μόνο ἡ σκιὰ τοῦ ἀποστόλου Πέτρου θεράπευε τοὺς ἀσθενεῖς! Πῶς λοιπὸν νὰ μὴ δοξάζουμε τὸν Θεό, ποὺ ἔδωσε τέτοια ἐξουσία στοὺς Ἀποστόλους καὶ σ’ ὅλους τοὺς Ἁγίους Του, ὥστε νὰ ἐπιτελοῦν διαρκῶς θαύματα γιὰ τὴν ὠφέλεια τῶν ἀνθρώπων;... Ὅλοι εἴμαστε μάρτυρες θαυμάτων ποὺ πραγματοποιοῦνται μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ ὅλων τῶν Ἁγίων μας. Παράλληλα ὀφείλουμε εὐγνωμοσύνη  στὸν ἅγιο Θεό, διότι ἀκόμη καὶ στὴν ἀποστατημένη ἐποχή μας φανερώνει Ἁγίους ποὺ, ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ τὴ ματαιότητα τοῦ κόσμου, ζοῦν ἐν Χριστῷ καὶ μεταδίδουν τὴ χάρη Του πλούσια γύρω τους. Ἕνας τέτοιος Ἅγιος ὑπῆρξε καὶ ὁ ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης (1924-1994), τοῦ ὁποίου ὴ μνήμη – γιὰ πρώτη φορὰ ἐπισήμως  ἑορτάσθηκε στις 12 Ἰουλίου 2015 απο την  Ἐκκλησία μας. Πρόκειται γιὰ ἕναν ὅσιο Γέροντα ποὺ ὅσοι τὸν πλησίαζαν,αἰσθάνονταν τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ζοῦσαν θαύματα μὲ τὴν προσευχή του, ἄκουγαν τὶς φωτισμένες συμβουλές του, θαύμαζαν τὴ διορατικότητά του καὶ ἀναπαύονταν ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν ἁπλὴ ἀναστροφὴ μαζί του. Ἂς ἔχουμε τὶς πρε­σβεῖες του κι ἂς δοξάζουμε τὸν πανάγαθο Θεό, ὁ Ὁποῖος δὲν μᾶς ἐγκαταλείπει, ἀλλὰ στέλνει ἁγίους ἀνθρώπους ποὺ μᾶς στηρίζουν, μᾶς οἰκοδομοῦν καὶ μᾶς καθοδηγοῦν στὸ δρόμο πρὸς τὴν αἰώνια σωτηρία.ΟΣΩΤΗΡ2114