09 Ιουνίου, 2026

ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

 


     Ο πανάγαθος Θεός μάς χάρισε τον Τίμιο Σταυρό, με τον οποίο ευλογούμε τα Άχραντα Μυστήρια. Με τον Σταυρό ανοίγουμε τον Παράδεισο· με τον Σταυρό διώχνουμε τους δαίμονες· αλλά πρέπει και το χέρι μας που κάμει το σημείο του Σταυρού να είναι καθαρό από αμαρτίες.

     Και προσέξτε τώρα, αδελφοί μου, πώς πρέπει να γίνεται ο Σταυρός και τι ακριβώς σημαίνει το σημείο του.

     Όπως η Αγία Τριάδα δοξάζεται στον ουρανό από τους αγγέλους, έτσι κι εσύ να σμίγεις τα τρία δάκτυλα του δεξιού χεριού σου.

     Κι αφού δεν μπορείς από μόνος σου να ανεβείς ψηλά στον ουρανό να προσκυνήσεις τον Θεό, τότε βάζεις το χέρι σου στο κεφάλι σου (το οποίο σημαίνει τον ουρανό) και λες: «Όπως οι άγγελοι δοξάζουν την Αγία Τριάδα στον ουρανό, έτσι κι εγώ σαν δούλος του Θεού, δοξάζω και προσκυνώ την Αγία Τριάδα. Και καθώς τα δάκτυλά μου είναι τρία, είναι μεν ξεχωριστά αλλά είναι και ενωμένα μαζί, έτσι και η Αγία Τριάδα· είναι τρία Πρόσωπα, αλλά είναι και ένας Θεός».

     Καθώς θα κατεβάζεις το χέρι σου πάνω στην κοιλιά σου θα λες: «Σε προσκυνώ και Σε λατρεύω, Κύριέ μου, γιατί καταδέχτηκες και σαρκώθηκες στην κοιλιά της Θεοτόκου για τις αμαρτίες μας!».

     Βάζεις μετά το χέρι σου στο δεξιό σου ώμο και λες: «Σε παρακαλώ, Θεέ μου, να με συγχωρέσεις και την Ημέρα της Κρίσεως να με βάλεις στα δεξιά Σου μαζί με τους δίκαιους!».

     Και καθώς βάζεις το χέρι σου στον αριστερό σου ώμο, να λες: «Σε παρακαλώ, Κύριέ μου, μη με βάλεις στ’ αριστερά Σου μαζί με τους αμαρτωλούς!».

     Έπειτα, καθώς θα σκύβεις, κάτω για να βάλεις μετάνοια, ας λες: «Σε δοξάζω, Θεέ μου, Σε προσκυνώ και Σε λατρεύω, γιατί όπως Εσύ μπήκες μέσα σε τάφο, το ίδιο θα γίνει και μ’ εμένα!».

     Κι όταν πια σηκώνεσαι όρθιος (αυτό φανερώνει την Ανάσταση), τότε να λες τα εξής: «Σε δοξάζω και σε προσκυνώ, Κύριέ μου, γιατί αναστήθηκες από τους νεκρούς για να χαρίσεις σ’ όλους μας την αιώνια ζωή!».


     Βλέπετε, αδελφοί μου, ο Τίμιος και Άγιος Σταυρός πόσο βοηθά τον άνθρωπο; Κι όποιος κάνει τον Σταυρό, ποτέ δεν έχει ζημία, αλλά απεναντίας ο Σταυρός τον φυλάει από κάθε λογής πικρό πράγμα και από κάθε δαιμονικό πείραγμα, όταν ο άνθρωπος τον έχει σημαδεμένο πάνω του.

     Ο Τίμιος Σταυρός, αδελφοί μου, είναι το αυλάκι όλη της γης (μέσα στο οποίο κυλούν τα νάματα των θείων ευλογιών προς τον αγρό των ανθρώπινων καρδιών)· ο Τίμιος Σταυρός αγιάζει όλα τα πέρατα, όλα τα θεία και άγια των εκκλησιών· ο Σταυρός αγιάζει τη θεία Λειτουργία και κάθε Ακολουθία· ο Σταυρός αγιάζει τους Αγίους· ο Σταυρός αγιάζει και στερεώνει τη Βάπτιση των νηπίων· ο Σταυρός ευλογεί τα ανδρόγυνα· ο Σταυρός διώχνει τους δαίμονες και φεύγουν από τον πιστό όπως φεύγει κάποιος από την αστραπή· ο Σταυρός είναι όπλο φωτεινό, που φωτίζει και αγιάζει όποιον τον σχηματίζει πάνω του. Μοιάζει σαν να έχει δίστομη σπάθα και δεν τον πλησιάζουν μετά οι δαίμονες, όπως κάνουν ως συνήθως, για να παρακινούν τους ανθρώπους να κάνουν διάφορα αμαρτήματα.

     Και όπου είναι να πάει ο άνθρωπος, πρώτα να κάνει τον Σταυρό του και να λέει το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με!».

     Και είτε στην αγορά είναι να πας, είτε στο χωράφι και στο αμπέλι σου, είτε είναι να φας ψωμί, είτε είναι να πεις νερό ή κρασί, είτε είναι να πέσεις και να κοιμηθείς, πρώτα προσκύνησε τον Θεό και σταύρωνε το σώμα σου…

ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ ΑΙΤΩΛΟΣ
(1714–1779)


[ Επισκόπου
Αυγουστίνου Ν. Καντιώτου
(1907–2010):
«Κοσμάς ο Αιτωλός»
Διδαχή Γ΄, σελ. 154–156.
Διδαχή Η΄, σελ, 290–291.
Έκδοσις
Ορθ.Ιερ.Αδελφ. «Ο Σταυρός»·
Αθήναι, 1997.
Επιμέλεια ανάρτησης:
π. Δαμιανός. ]
https://toeilhtarion.blogspot.com/2020/09/blog-post_13.html

08 Ιουνίου, 2026

ΟΙ ΠΟΛΥ «ΘΕΟΥΛΗΔΕΣ»


     Πολλές φορές βλέπω –και από τον εαυτό μου φυσικά– ότι πέφτουμε στην παγίδα να γινόμαστε πολύ «θεούληδες» στη σχέση μας με τους ανθρώπους μας· και το μόνο που καταφέρνουμε στο τέλος είναι να τους πληγώνουμε αφόρητα και να τους απωθούμε μακριά από μας. Αχ, τι καταφέρνουμε με τις τόσες φωνές και εντάσεις; Τίποτα απολύτως, αγαπητοί μου. Αν δεν δώσουμε ή αν δεν σηκώσουμε μια μάχη δεν μπορούμε, θα σκάσουμε! Επίπληξη τη μία, έλεγχος και παρατήρηση τη άλλη, συμβουλή και παραίνεση μια άλλη φορά, λόγια που φέρνουν άλλα λόγια, και όλο αυτό είναι ένα «βάρος» για την καρδιά του αδελφού, η οποία στο τέλος σπάει, και το φταίξιμο οπωσδήποτε το έχουμε εμείς. Ο άνθρωπος της «βαθείας καρδίας» δεν μπορεί να είναι κηρυγματικός τύπος. Η αληθινή θεογνωσία δεν έρχεται και δεν είναι έτσι. Τα λόγια, όσο και καλά να είναι, επειδή είναι ανακατεμένα με την ανασφάλεια, την αγωνία και τη σφαλερότητα των δικών μας παθών, γίνονται βόλια, σφαίρες και οβίδες. Έχει ο Θεός τον καιρό Του στις καρδιές των ανθρώπων. Δεν είμαστε οι «αστυνόμοι» του Θεού στην καθημερινότητά τους. Πού είναι η προσευχή μας και η ειρήνη μας μεσ’ από αυτή την προσευχή; Πού είναι η κατανόηση, η επιείκεια και η υπομονή που είναι η ουσία και η πεμπτουσία της αγάπης; Πού είναι η προσοχή και δη η διάκριση, η οποία στέκει πάντα πιο πάνω από την αγάπη, που λέμε και ισχυριζόμαστε ότι έχουμε προς τους άλλους; Η διάκριση είναι ο εκλεπτυσμένος τρόπος της αγάπης. Κι αν δεν έχουμε αυτό τον εκλεπτυσμένο και φωτισμένο τρόπο, τότε ας είμαστε σίγουροι ή έστω ψυλλιασμένοι ότι έχουμε στη συμπεριφορά μας τον σκοτισμένο τρόμο μέσα μας για όλους τριγύρω μας. Μετατρέπουμε τον Θεό σε έναν ηθικό τρόμο. Η δικές μας ερμηνείες και αντιλήψεις περί Θεού πόρρω απέχουν από το θείο Είναι. Η δήθεν αγάπη μας δεν είναι παρά μια θλιβερή προβολή και προέκταση του πάσχοντος εαυτού μας. Όχι πάντως η ειρηνική αποκάλυψη του Θεού στην καρδιά και τις σχέσεις μας. Κερδίζουμε εντός μας τον Θεό, μόνο αν κερδίσουμε τον αδελφό. Μπροστά στον Χριστό δεν γίνεται να παρουσιαζόμαστε αφιλάδελφοι ή ανάδελφοι. Μπροστά στον αδελφό και τη συνείδησή του δεν μπορούμε να εμφανιζόμαστε άθεοι ή ανένθεοι. Ο Χριστός να μας δίνει φωτισμό, δύναμη και τρόπο αγάπης. Θέλει πολύ προσοχή το θέμα. Οι θεωρίες μας, που συχνότατα μοιάζουν πολύ με «θρησκευτικά πιστεύω» και τυχάρπαστες «(πληκτρο–)ομολογίες», να ξέρετε ότι Τον θλίβουν ανεκδιήγητα. Τα απερίσκεπτα και αδιάκριτα λόγια μας δίχως να το συνειδητοποιούμε είναι άμεσες εκδηλώσεις της αυτοδικαίωσής μας· και αυτά τα λόγια, τέτοια λόγια, είναι ανώφελα και κάνουν τις περισσότερες φορές κακό. Ενώ τα θεία βιώματα είναι αυτά που θάλπουν, ευεργετούν και συγκλονίζουν τη ψυχή του καθενός. Και ο Χριστός μάς θέλει μονάχα για τα βιώματα, τις εκπλήξεις και τους συγκλονισμούς Του…

π. Δαμιανός
https://toeilhtarion.blogspot.com/2020/09/blog-post_16.html