Κυριακή, 19 Μαΐου 2019

Ο Πόντος των Αγίων

Ο κάπως ιδιότυπος χαρακτήρας και η διαφοροποιημένη προφορά του καλοκάγαθου Πόντιου «γέροντα» μοναχού, σ’ ένα μοναστήρι στην κεντρική Ελλάδα, προκαλούσε κάποιους φίλους μοναχούς με αφέλεια και απλότητα να τον πειράξουν καλόκαρδα για την ιδιαίτερη πατρίδα του, πού δεν έλεγε να την ξεχάσει. «Και τί είναι ο Πόντος;».

Την τελευταία φορά όμως στενοχωρήθηκε πολύ ο γέροντας…
Αν δεν έχεις πάει σ’ αυτή την πανέμορφη, παράξενη – από τα πανάρχαια χρόνια ελληνική γη 
Αν ποτέ δεν την είδες ή έστω δεν διάβασες με προσοχή και καρδιά την ιστορία της και τη γενοκτονία του πληθυσμού της, πώς να νιώσεις ως το βάθος τον πόνο στου Πόντιου την ψυχή; 
Ο γέροντας αισθανόταν ότι το πείραγμα του σκάλιζε μια βαθιά πληγή.Αποσύρθηκε πονεμένος στο κελί του για λίγες ήμερες. Τί μυστικό έκρυβε χωρίς καμιά επικοινωνία;

Ένα πρωί κρέμασε την αφοπλιστική απάντηση σ’ ένα κεντρικό μέρος της ιερής Μονής.
Είχε φιλοτεχνήσει ένα ιστορικό χάρτη του Πόντου και είχε σημαδέψει πόλεις και ασκηταριά, πού έζησαν ή πέρασαν ή γεννήθηκαν εκεί ή ασκήθηκαν σε κείνους τους αγιασμένους τόπους πολλοί όσιοι και μάρτυρες. Αντίστοιχα είχε κολλήσει τις εικόνες τους. Που φύλαγε τόσες στο λιτό κελί του; Μήπως και ζωντάνεψαν από της ψυχής τα βάθη; Και που να τους έβαζε όλους!

Έκπληκτοι καλόγεροι και προσκυνητές διάβαζαν την επιγραφή: «Αυτός είναι ο Πόντος των Αγίων»! Έτσι είναι αλήθεια. Όταν ανοίξεις ένα Συναξάρι και διαβάσεις προσεκτικά, μένεις άφωνος από το πλήθος των Αγίων του Πόντου. Μεγάλοι Πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, όπως ο Μέγας Βασίλειος πού ασκήθηκε σε σπήλαιο του Πόντου, σε κατάφυτη περιοχή κοντά στον Ίρι ποταμό, όπου κάλεσε και τον φίλο του Γρηγόριο Θεολόγο το Ναζιανζηνό, ο Άγιος Γρηγόριος ο Επίσκοπος Νύσσης, ο Όσιος Ναυκράτιος.

Ο Όσιος Θεοδόσιος Μητροπολίτης Τραπεζούντος. Ο Άγιος Ιωάννης ο Τραπεζούντιος. Ο Μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος ο Στρατηλάτης, κάτοικος της   Ηράκλειας του Πόντου. Ο Μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος ο Τηρών από την Αμάσεια. Ο Όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος γεννήθηκε στην Παφλαγονία. Ο μάρτυρας Κορδάτος στην Νικομήδεια, όπως και οι νεαροί αυτάδελφοι μάρτυρες Ευλάμπιος και Ευλαμπία.

Η Αγία Ελένη, μητέρα του Μ. Κωνσταντίνου στη Βιθυνία. Ο Άγιος Σέργιος ο Μάγιστρος από την Παφλαγονία. Ο Άγιος Ανδριανος και η Αγία Ναταλία από τη Νικομήδεια. Οι 40 μάρτυρες από τη Σεβάστεια. Η μεγαλομάρτυς Κυριακή από τη Βιθυνία. Ο ιερομάρτυρας Φωκάς ο θαυματουργός και ο μάρτυρας Φωκάς ο Κηπουρός, από τη Σινώπη. Οι 20.000 μάρτυρες από τη Νικομήδεια.

Ο ιερομάρτυρας Βασίλειος ήταν Επίσκοπος Αμασείας. Ο Όσιος Παυσίκακος Επίσκοπος Συνάδων είχε γεννηθεί στην Αμάσεια. Ο Όσιος Νικήτας ο Πατρίκιος προέρχεται από την Παφλαγονία. Ο Όσιος Στυλιανός ήταν Παφλαγόνας. Ο Όσιος Νίκων, ο «Μετανοείτε», καταγόταν από την Τραπεζούντα. Ο Όσιος Φιλέταιρος ήταν γιος του Έπαρχου της Νικομήδειας. Αναρίθμητο νέφος μαρτύρων! Σκαλισμένα ασκηταριά σε πανύψηλους βράχους, σπήλαια δυσπρόσιτα πνευματικών αγώνων και προσευχών. Τί να πεις για τον πολιούχο της Τραπεζούντας τον Άγιο Ευγένιο, τον πρώτο Επίσκοπο της -μετά τον ιδρυτή της Εκκλησίας της Απόστολο Ανδρέα- πού αποκεφαλίστηκε επί Διοκλητιανοϋ; Οι Μεγάλοι Κομνηνοί τον θεωρούσαν προστάτη τους και απεικονίζεται σε πολλά νομίσματα και εμβλήματα της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας.

Ατέλειωτη η αλυσίδα των παλαιών Αγίων του Πόντου, πού οι κρίκοι της συνεχίζονται με τους νεομάρτυρες.

Στό 18ο αιώνα σημειώνεται το μαρτύριο της δεκαπεντάχρονης, Αγίας Ελένης από τη Σινώπη.
Δεν λησμονούν οι Πόντιοι τον προύχοντα της Τραπεζούντας Νεομάρτυρα Παρασκευά, ούτε τον έμπορο από την ίδια πόλη Νεομάρτυρα Ιωάννη της Σουτσεάβας.
Στις αρχές του περασμένου αιώνα προβάλλει η μορφή του Αγίου Γεωργίου Καρσλίδη από τον Πόντο, του οσίου και ομολογητού, στη Δράμα (1901-1959).

Το πλήθος των Αγίων του Πόντου, οι υπέροχες εκκλησίες, τα σκαρφαλωμένα σ’ απόκρημνους βράχους ασκηταριά και τα λαμπρά μοναστήρια, όπως του Αγίου Γεωργίου του Περιστερεώτα, του Αγίου Ιωάννου Βαζελώνα και το περίφημο της Παναγίας του Σουμελά, – έστω κι ερείπια – πλημμυρίζουν με υπερκόσμιο δέος την ψυχή και χαρίζουν απόμακρες ελπίδες πώς δεν θα εγκαταλείψει ο Θεός τους πρόσφυγες του Πόντου, ούτε θα παραβλέψει τις πρεσβείες των πονεμένων Αγίων Του!

Από το περιοδικό «Προς την ΝΙΚΗΝ» Μάϊος 2009 τεύχος 711

Σάββατο, 18 Μαΐου 2019

ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΚΡΥΒΕΣΑΙ ΘΕΕ ΜΟΥ ?


Τραγικὴ ἐρώτηση ἀνθρώπου πρὸς τὸν Θεό. Ἐρώτηση ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὰ τρίσβαθα ψυχῆς ὀδυνω­μένης, ψυχῆς ποὺ νιώθει μόνη, ἐγκατα­ λειμμένη ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεό. Ψυχῆς ποὺ πιστεύει στὸ Θεό, ποὺ Τὸν ἀγαπᾶ, ποὺ θέλει νά ’ναι μαζὶ μὲ τὸν Θεό, ποὺ Τὸν ἀναζητᾶ ἐπίμονα, ἀλλά... – τί παρά­δοξο! – πουθενὰ δὲν Τὸν βρίσκει! Γιὰ πρώτη φορὰ ἀκοῦμε στὴν Ἁγία Γραφὴ τὸν λόγο αὐτὸ περίπου 2.000 χρόνια πρὶν ἀπὸ τὸν Χριστό, ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ ἐναρέτου καὶ θεοσεβοῦς Ἰώβ: «Διατί ἀπ’ ἐμοῦ κρύπτῃ;» (Ἰὼβ ιγ΄ 24). Γιατί μοῦ κρύβεσαι, Κύριε; Ποῦ εἶσαι; Σὲ φωνάζω καιρὸ τώρα καὶ ἀπόκριση δὲν παίρνω. Ψάχνω νὰ σὲ βρῶ, μοῦ ἔχεις χαθεῖ. Μοῦ κρύφτηκες, καὶ τώρα τί θὰ κάνω; Πῶς θὰ μπορέσω νὰ ζήσω χωρὶς τὴν παρουσία σου; Πῶς θὰ ἀντέξω ὅλα αὐτὰ ποὺ μὲ ἔχουν βρεῖ; Τὴν κραυγὴ αὐτὴ τὴν ἀφήνει ὁ πολύ­αθλος Ἰώβ, ἀφοῦ ἤδη ἔχει περάσει και­ρὸς ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Θεὸς παραχώρη­σε νὰ τοῦ ἔρθουν πειρασμοὶ καὶ θλίψεις στὴ ζωή του πολλὲς καὶ δεινές: Καὶ ὅλη τὴν περιουσία του τὴν ἔχασε, καὶ τὰ παι­διά του, δέκα, μεμιᾶς ὅλα μαζί, καὶ ἀπὸ φρικτή, φοβερὰ βασανιστικὴ ἀσθένεια ὁ ἴδιος ταλαιπωρεῖται, ποὺ τοῦ τρώει τὶς σάρκες, μετατρέποντας ὅλο του τὸ σῶ­μα σὲ μιὰ τεράστια πληγὴ ἀνοιχτή... Καὶ ἔπειτα ἀπ’ ὅλα αὐτὰ ἔχει καὶ τοὺς φίλους του νὰ τοῦ λένε ὅτι δικαίως ὑφίσταται ὅλες αὐτὲς τὶς δοκιμασίες, γιατὶ ἁμάρ­τησε ἀπέναντι στὸ Θεό (τὴ στιγμὴ μάλι­στα ποὺ ἡ συνείδησή του δὲν τοῦ παρέ­χει καμιὰ πληροφορία ἐνοχῆς), καὶ ἐπι­ πλέον τὴ γυναίκα του νὰ τὸν προτρέπει: «Ἐπιτέλους, βλαστήμα τὸν Θεὸ καὶ τέ­λειωνε». Σὲ τί βάραθρο ὀδύνης, σωματικῆς καὶ ψυχικῆς, βρίσκεται ὁ Ἰώβ! Σὲ ποιὸν ἄλ­λον τώρα μπορεῖ νὰ ἐλπίζει ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Θεό; Ἀλλὰ καὶ τὸν Θεὸ φωνάζει, καὶ Θεὸ δὲν βλέπει. Πάει, κρύφτηκε ὁ Θεός!... –Γιατί μοῦ κρύφτηκες, Κύριε; Ἐρώτηση τραγική, ποὺ ἀπὸ τότε καὶ ἔπειτα θὰ ἀκουστεῖ καὶ ἀπὸ ἄλλες ἀ­κόμα, πολλὲς ψυχές. Ἤ, δὲν ἀκούγεται, ἀλλὰ σὰν κρυφὸς στεναγμὸς βγαίνει μέ­σα ἀπὸ τὰ φυλλοκάρδια, σὰν μαράζι, παράπονο εὐγενικό: Ποῦ εἶσαι, Κύριε; Γιατί μοῦ κρύβεσαι καὶ δὲν Σὲ βρίσκω στὴ ζωή μου καὶ ταλαιπωροῦμαι ἀπὸ τὰ βάσανά μου καὶ τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὶς δοκιμασίες ποὺ περνῶ; Κρύβεται λοιπὸν ὁ Θεός; Οἱ θεοφώτιστοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησί­ας ἀπαντοῦν στὸ ἐρώτημα λέγοντας ὅτι κάποτε ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, αὐτὴ ἡ ὁποία παρέχει στὴν ψυχὴ τὴ θεία γλυκύτητα καὶ τὴ θέρμη κατὰ τὶς ὧρες τῆς προσ­ευχῆς καὶ τὴν εἰρήνη καὶ γενικῶς ὅλα τὰ πνευματικὰ ἀγαθά, «οἰκονομικῶς», δη­λαδὴ γιὰ ἕνα συγκεκριμένο χρονικὸ δι­ άστημα καὶ μὲ εἰδικὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐκπόνησε γι’ αὐτὴν καὶ μόνο τὴν ψυχὴ προκειμένου νὰ τὴν ὠφελήσει, ἀ­ποτραβιέται κάπως, συστέλλεται, ἐλατ­τώνεται, φαίνεται νὰ χάνεται ἀπὸ τὴν ψυχή, ἔτσι ὥστε ὁ ἄνθρωπος νὰ θεωρεῖ ὅτι τὸν ἔχασε τὸν Θεὸ ἀπὸ κοντά του καὶ ὅτι ἔχει μείνει μόνος καὶ ἐγκαταλειμμέ­νος, πράγμα ποὺ παράλληλα τοῦ προ­ξενεῖ καὶ βαθὺ ψυχικὸ πόνο καὶ ὀδύνη. Ὁ Θεὸς στὴν πραγματικότητα δὲν ἔφυ­γε, εἶναι δίπλα στὴν ψυχή, μάλιστα ἀκό­μα πιὸ κοντά της τώρα, ἀλλὰ ἡ ψυχὴ δὲν τὸ καταλαβαίνει αὐτὸ καὶ ἔχει τὴν ἐντύπωση ὅτι ἔφυγε ὁ Θεός, ὅτι κρύ­φτηκε, ὅτι δὲν ἀκούει πιά. Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἑρ­μηνεύοντας τὴν ἔκλειψη τοῦ ἄστρου ποὺ ὁδηγοῦσε τοὺς Μάγους στὴ Βη­ θλεὲμ μόλις αὐτοὶ ἔφθασαν στὰ Ἱερο­σόλυμα, ὅταν δηλαδὴ τὸ ἔχασαν ἀπὸ μπροστά τους καὶ ἐπιπλέον οὔτε καὶ κάποιον μποροῦσαν νὰ βροῦν ποὺ νὰ τοὺς ὁδηγήσει στὸν νεογέννητο Χριστό, ἀλλὰ καὶ τὴν μετέπειτα ἐπανεμφάνισή του καὶ τὴν τρανὴ χαρὰ ποὺ τοὺς προ­ξένησε ὅταν βγῆκαν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυ­μα, γράφει τὰ ἑξῆς: «Τοιουτοτρόπως καὶ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ συνειθίζει νὰ κάμνῃ μὲ τοὺς δούλους καὶ φίλους της, ὡς λέγουσιν οἱ θεῖοι πατέ­ρες οἱ καλούμενοι νηπτικοί... Καὶ ποτὲ μέν (=ἄλλοτε μέν) αὕτη ὡσὰν φιλότε­κνος μήτηρ παρηγορεῖ καὶ εὐφραίνει τὰ τέκνα της... φωτίζουσα τὸν νοῦν τους, κατανύγουσα γλυκύτατα τὴν καρδίαν τους καὶ θερμαίνουσα καὶ πρὸς ἀγάπην τοῦ Θεοῦ διεγείρουσα· ποτὲ δέ (=ἄλλο­ τε δέ) κρύπτεται ἀπ’ αὐτοὺς καὶ τραβίζε­ται, ἤγουν ἀφήνει τοὺς πειρασμοὺς νὰ ἔρχωνται εἰς αὐτούς, καθὼς κάμνει καὶ ἡ μήτηρ πολλαῖς φοραῖς κρυπτομένη ἀπὸ τὰ τέκνα της διὰ νὰ δοκιμάσῃ τὴν ὑπομονὴν καὶ γενναιοκαρδίαν τους, διὰ νὰ γένουν ἄνδρες μὲ τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὰς θλίψεις καὶ ὄχι νὰ ᾖναι πάντο­τε νήπια· καὶ διὰ νὰ κλαύσουν καὶ ζητή­σουν θερμῶς τὴν θείαν χάριν ὅπου ἔχα­ σαν». Προβαίνει λοιπὸν κάποτε ὁ Θεὸς σ’ αὐτὸ τὸ «τέχνασμα» γιὰ τοὺς φίλους του, ὅπως λέει ὁ ἅγιος, τοὺς δικούς του δηλαδὴ ἀνθρώπους, γιατὶ θέλει νὰ τοὺς κάνει πιὸ ἀνδρείους, πιὸ γενναιόφρονες, πιὸ δόκιμους στὴν ὑπομονὴ καὶ γενικό­τερα στὴν ἀρετή. Καὶ ἐπιπλέον γιὰ νὰ ταπεινωθοῦν αὐτοὶ ἀκόμη περισσότερο καὶ νὰ ἀναζητήσουν πιὸ θερμά, πιὸ ἐπί­μονα τὸν Θεό, τὴ Χάρη του. Ἔτσι, ὅταν αὐτὴ ἐπανέλθει αἰσθητῶς, θὰ τοὺς προ­ξενήσει ἀκόμα μεγαλύτερη καὶ μονιμό­τερη χαρὰ ἀπὸ αὐτὴ ποὺ εἶχαν κατὰ τὸ παρελθόν. «Καὶ οὕτως, ἀφ’ οὗ πάλιν τὴν ἀπολαύσουν, νὰ χαροῦν περισσό­τερον, καθὼς καὶ τὸ παιδίον, ὅταν χάσῃ τὴν μητέρα του, ζητεῖ νὰ τὴν εὕρῃ μὲ κλαυθμοὺς καὶ δάκρυα, καὶ εὐθὺς ὅπου τὴν ἰδῇ νὰ φανῇ ἀπὸ κανένα μέρος, τρέ­χει μὲ ἀνεκδιήγητον χαράν, καὶ κλαῖον ἐν ταὐτῷ καὶ γελῶν τὴν ἐναγκαλίζεται». Πλέον καὶ ἡ ψυχὴ θὰ εἶναι τώρα πιὸ ἄξια νὰ κρατήσει μέσα της τὴ θεία Χάρη καὶ νὰ μὴ χάσει ἀπὸ ἀμέλεια τὸ μέγιστο αὐτὸ πνευματικὸ ἀγαθό. Αὐτὸ συνέβη καὶ μὲ τὸν γενναῖο Ἰώβ, ὅταν οἱ εὐλογίες τοῦ Θεοῦ οἱ ὑστερι­νὲς ὑπῆρξαν ἐπάνω του πολλαπλάσιες ἀπὸ τὶς πρῶτες. Αὐτὸ καὶ μὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἡ Χά­ρις τὸν κρίνει ἄξιο γιὰ ἀκόμα περισσότε­ρες εὐλογίες...Ο ΣΩΤΗΡ2044

Στὸν τόπο τοῦ πόνου


1. Ὁ Θεὸς εἶναι κοντά μας στὶς θλίψεις μας

Σ᾿ ἕναν τόπο μεγάλου πόνου μᾶς μεταφέρει τὸ Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς τοῦ Παραλύτου: στὴν «κολυμβήθρα», δηλαδὴ στὴ δεξαμενή, Βηθεσδά. Ἐκεῖ ὑπῆρχαν πέντε ὑπόστεγα ὅπου παρέμεναν πολλοὶ ἀσθενεῖς. Αὐτοὶ περίμεναν τὸ θαῦμα: Κατὰ δια­στήματα κατέβαινε ἄγγελος καὶ τάραζε τὰ νερὰ τῆς κολυμβήθρας. Ὁ πρῶτος ποὺ ἔπεφτε τότε μέσα στὸ νερό, γινόταν καλά, ἀπὸ ὅ,τι κι ἂν ἔπασχε.

Ὁ πόνος, ἡ ἀσθένεια, ἀλλὰ καὶ κάθε θλίψη, εἶναι δυσάρεστη δοκιμασία. Ἀλ­λὰ ὠφελεῖ πολὺ τὸν θλιβό­μενο ἄνθρωπο, ἂν τὴν ἀν­τιμετωπίζει μὲ πίστη καὶ ὑ­πομονή: τὸν ἐξαγιάζει, τὸν προετοιμάζει γιὰ κάτι πολὺ μεγάλο, γιὰ τὴ Βασιλεία τῆς αἰώνιας μακαριότητος. Γι᾿ αὐτὸ ὁ Κύριος εὐδοκεῖ στὴ θλίψη ὡς ἀπαραίτητο παιδαγωγικὸ μέσο τοῦ ἀνθρώπου μετὰ τὴν πτώση του στὴν ἁμαρτία.

Ὡστόσο δὲν ἔμεινε καὶ ἀδιάφορος στὸν πόνο μας. Κατὰ τὴ δημόσια δράση Του ἐνήργησε πολλὰ θαύματα θεραπείας σὲ ὅλους ὅσοι προσέρχονταν σ᾿ Αὐτόν, ἐνῶ κάποτε ­«ἐστέναξε» γιὰ τὰ βάσανά μας (βλ. Μάρκ. ζ´ 34)· καὶ τώρα ἀκούσαμε ὅτι προσέρχεται σ᾿ ἕναν παράλυτο, «γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει», γνωρίζοντας ὅτι ἦταν πολὺ καιρὸ ἄρ­ρωστος: 38 ὁλόκληρα χρόνια! Ἀλλὰ καὶ στὴ ζωή μας ὁ Θε­ὸς μπορεῖ νὰ σιω­πᾶ στὴν ἀσθένειά μας καὶ νὰ μὴ δίνει συνήθως θαυμαστὴ θεραπεία, μᾶς παρακολουθεῖ ὅμως μὲ πολλὴ στοργὴ τὸν καθένα μας προσωπικὰ καὶ μετρᾶ τὸν καιρὸ τῆς δοκιμασίας μας, ὥστε νὰ μᾶς πλουτίσει μὲ τὴν Χάρι Του.

2. «Δὲν ἔχω ἄνθρωπο…»

Ὁ Κύριος λοιπὸν πλησίασε τὸν παράλυτο καὶ τὸν ρώτησε:

–Θέλεις νὰ γίνεις ὑγιής;

Ἐκεῖνος μίλησε μὲ πολλὴ πραότητα ποὺ ἔδειχνε πόσο ὠφελήθηκε ἀπὸ τὴν μακρόχρονη ἀσθένειά του:

–«Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω…», εἶπε. Δὲν ἔχω, Κύριε, ἕναν ἄνθρωπο νὰ μὲ βοηθήσει…

Σ᾿ ἕναν ὕμνο τοῦ Ἑσπερινοῦ παρουσιάζεται ὁ Κύριος νὰ ἀπαντᾶ σὲ καθέναν ποὺ λέει τὸ ἴδιο: «Διὰ σὲ ἄνθρωπος γέγονα… καὶ λέγεις, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω;»(*)· ἔγινα γιὰ σένα ἄνθρωπος, καὶ λές, «δὲν ἔχω ἄνθρωπο»; Ἐγὼ εἶμαι ὁ σύντροφος κάθε ἀνθρώπου, μάλιστα τοῦ πονεμένου, τοῦ μοναχικοῦ, ἐκείνου ποὺ δὲν ἔχει καμία ἀνθρώπινη βοήθεια.

Ὁ Κύριος στὸν καιρὸ τοῦ Πάθους ἔμεινε μόνος – Τὸν ἐγκατέλειψαν οἱ μαθητές. Ἔζησε τὴ μοναξιά, τὴν ἐξαγίασε καὶ ἔδωσε τέλος στὴν ἐ­ρημικὴ ἀπομόνωση κάθε ἀν­θρώ­που ποὺ πιστεύει σ᾿ Ἐκεῖνον. Ποτὲ πλέον δὲν εἴμαστε μόνοι· διότι εἶναι μαζί μας ὁ Κύριος, ποὺ ἔρ­χεται ἀοράτως καὶ μᾶς ἐνισχύει μὲ μυστικὲς παρακλήσεις κατ᾿ ἐξ­οχὴν τὴν ὥρα τοῦ πειρασμοῦ καὶ τῆς δοκιμασίας. Ἂς μὴν ξεχνᾶμε αὐτὴ τὴ μεγάλη ἀλήθεια.

Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ πονεμένου κατακοίτου εἶναι παράπονο καὶ πολλῶν ἀνθρώπων, κυρίως γερόντων, καὶ σήμερα ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε ἐποχή: «Δὲν ἔχω ἕναν ἄνθρωπο νὰ μὲ βοηθήσει στὴ δυσ­τυχία μου. Μὲ ἐγκατέλειψαν ὅλοι. Δὲν ἀσχολεῖται κανεὶς μαζί μου»… Καθῆκον ἀγάπης ἱερὸ ἔχουμε νὰ συμπαριστάμεθα ὅσο μποροῦμε σὲ τέτοιους πονεμένους ἀνθρώπους. Νὰ τοὺς πλησιάζουμε μὲ στοργὴ καὶ ἐνδιαφέρον, ὅπως ὁ Κύριος σήμερα τὸν παράλυτο, καὶ νὰ κάνουμε αὐτὸ τὸ λίγο ποὺ μποροῦμε, γιὰ τὴν ἀνακούφισή τους καὶ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ.

3. Μετὰ τὴ θλίψη

Ὁ Κύριος θεράπευσε τὸν παράλυτο μ᾿ ἕνα πρόσταγμα καὶ χάθηκε μέσα στὸ πλῆθος. Ἔπειτα ὅμως ἀπὸ κάποιο διάστημα τὸν συνάντησε στὸν ἱερὸ περίβολο τοῦ Ναοῦ καὶ τοῦ εἶπε:

–«Ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται». Νά, ἔχεις γίνει ὑγιής. Μὴν ἁμαρτάνεις πιά, ὥστε νὰ μὴ σοῦ συμβεῖ τίποτε χειρότερο.

Ἀπὸ τὰ λόγια αὐτὰ συμπεραίνουμε ὅτι ὁ θεραπευμένος αὐτὸς παράλυτος εἶχε πάθει τὴν παράλυση ἐξαιτίας τῆς προηγούμενης ἁμαρτωλῆς ζωῆς του. Ὅμως μέσα στὸ καμίνι τῆς δοκιμασίας τῶν 38 χρόνων καθαρίστηκε σὰν τὸ χρυσάφι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία του, καὶ τώρα τὸν βλέπουμε νὰ συχνάζει στὸν Ναό.

Οἱ περισσότερες ἀπὸ τὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς μας περνοῦν ἀργὰ ἢ γρήγορα, ἐνῶ ὅλες θὰ λήξουν τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου μας. Τὸ ἐρώτημα εἶναι: Οἱ θλίψεις περνοῦν, ἡ ὠφέλεια ἀπὸ αὐτὲς μένει; Ὅταν ξαναποκτοῦμε τὴν ὑγεία, τὴν ἄνεση, τὴν εὐημερία μας, εὐχαριστοῦμε τὸν Θεό; Μένουμε εὐγνώμονες γιὰ τὴν ἀπαλλαγὴ τῶν δεινῶν καὶ τὴν ὠφέλεια ποὺ μᾶς προσκόμισαν, ἢ ἐπιστρέφουμε στὸν ἴδιο τρόπο ζωῆς, στὴν προηγούμενη χαλαρότητα καὶ ἀπροσεξία μας;

«Ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται».

Ὅταν ἔρχεται μιὰ δοκιμασία, ἀλλὰ καὶ ὅταν φεύγει, ἂς προβληματιζόμαστε: Γιατί τὸ ἐπέτρεψε ὁ Θεός; Κάτι περιμένει ἀπὸ ἐμένα. Κάτι πρέπει ν᾿ ἀλλάξει στὴ ζωή μου.

Ὁ Κύριος νὰ δώσει ὥστε κάθε δοκιμασία μας νὰ γίνεται ἀφορμὴ διορθώσεως καὶ ἐξαγιασμοῦ μας.

(*) Δοξαστικὸ τῆς Λιτῆς τῆς Κυριακῆς τοῦ Παραλύτου.