Ο πόλεμος πληροφοριών της Ρωσίας κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου

 

Ο πόλεμος πληροφοριών της Ρωσίας κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου

Μετά την παραχώρηση αυτοκεφαλίας από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, προς την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας (ΟΕΟ) τον Ιανουάριο του 2019, το Πατριαρχείο Μόσχας διέκοψε την εκκλησιαστική κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και άρχισε προσπάθειες να υπονομεύσει την ιδιαίτερη θέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου μεταξύ των Ορθοδόξων Πατριαρχείων, επιχειρώντας να το υποκαταστήσει ως την Εκκλησία με την μοναδική ευθύνη, την οποία οι Οικουμενικές Σύνοδοι έχουν απονείμει στην Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, να επιλύει διαφορές μεταξύ των Εκκλησιών και να χορηγεί αυτοκεφαλία σε Εκκλησίες κατά περίπτωση.

Κεντρικό στοιχείο αυτών των προσπαθειών αποτελεί η αξιοποίηση από το ρωσικό κράτος της Foreign Information Manipulation and Interference (FIMI), ήτοι Ξένης Παρεμβατικής Χειραγώγησης Πληροφοριών, με σκοπό τη διάδοση αρνητικής και ψευδούς πληροφόρησης περί του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η Ομάδα East Stratcom Task Force, «μια ομάδα εμπειρογνωμόνων με υπόβαθρο κυρίως στις επικοινωνίες, τη δημοσιογραφία, τις κοινωνικές επιστήμες και τις ρωσικές σπουδές», η οποία υπάγεται στην διπλωματική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπογραμμίζει ότι «οι εκστρατείες παραπληροφόρησης της Ρωσίας δεν αποτελούν μια χαλαρή συλλογή τυχαίων ψεμάτων· είναι προϊόν ενός προσεκτικά σχεδιασμένου συστήματος».

Το σύστημα αυτό περιλαμβάνει όχι μόνον προπαγανδιστές που εμφανίζονται σε κρατικά χρηματοδοτούμενα ρωσικά τηλεοπτικά δίκτυα, αλλά και «ιστότοπους, ιστολόγια, λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, influencers και ψευδο-σχολιαστές». Αυτά τα φερέφωνα του ρωσικού κράτους «ενισχύουν, αντιφάσκουν, χλευάζουν, διαστρεβλώνουν, θέτουν υπό αμφισβήτηση και συγχέουν, όλα στο πλαίσιο της επιδίωξης του ευρύτερου στόχου του Κρεμλίνου να κυριαρχήσει στον χώρο της πληροφορίας».

Ένας από τους κυριότερους εξ αυτών, παραδόξως, υπήρξε ο Πατριάρχης Μόσχας κ. Κύριλλος. Σε μια σοβαρή απόκλιση από την ορθόδοξη παράδοση τον Απρίλιο του 2026, ο Πατριάρχης Μόσχας, μιλώντας στο κτήριο του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών και ευρισκόμενος δίπλα στον Υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ, εξαπέλυσε ανεκκλησίαστη επίθεση κατά των ιδιαίτερων ευθυνών του Οικουμενικού Πατριαρχείου εντός της Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Οι διαορθόδοξες σχέσεις, δήλωσε ο Κύριλλος, «δοκιμάζονται σήμερα ως προς την προσήλωσή τους στην κανονική τάξη της Εκκλησίας». Προσέθεσε ότι «επιβάλλεται εξωτερικώς μια διδασκαλία ξένη προς την Ορθοδοξία, η οποία αφορά ειδικές εξουσίες κύρους του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως». Υποστήριξε ότι αυτή η δήθεν ξένη διδασκαλία έχει αποτελέσει «τη βάση για την επέμβαση του Φαναρίου στην εκκλησιαστική ζωή της Ουκρανίας, συμβάλλοντας σε μια παρατεταμένη κρίση στις διαορθόδοξες σχέσεις».

Η διδασκαλία την οποία χαρακτήρισε ξένη προς την Ορθοδοξία ήταν η άποψη ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει την ευθύνη να επιλύει διαφορές. «Οποιεσδήποτε προσπάθειες», είπε ο Κύριλλος, «να παρουσιαστεί ένας εκ των αδελφών ως έχων ιδιαίτερη εξουσία επί όλης της Ορθοδόξου οικουμένης είναι αμαρτωλές από την άποψη της παραβίασης των εκκλησιαστικών κανόνων».

Πρόκειται για κατάφωρη άρνηση της καθιερωμένης κανονικής διαδικασίας της Εκκλησίας. Η Αγία Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως ασκεί ευθύνη η οποία της ανετέθη υπό την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος κατά την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία συγκλήθηκε στη Χαλκηδόνα το 451. Η Σύνοδος όρισε: «Εἰ δὲ ἐπίσκοπος ἢ κληρικὸς πρὸς τὸν μητροπολίτην τῆς ἐπαρχίας ἀμφισβητήσει, ἀναφερέσθω πρὸς τὸν ἔξαρχον τῆς διοικήσεως, ἢ πρὸς τὸν θρόνον τῆς βασιλίδος Κωνσταντινουπόλεως, καὶ ἐκεῖ κρινέσθω».

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ως Πρώτη Θέση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, έχει επίσης την ευθύνη να χορηγεί αυτοκεφαλία (ανεξαρτησία) σε εθνικές Εκκλησίες όταν δεν είναι πλέον σκόπιμο μια συγκεκριμένη Εκκλησία να τελεί υπό την εξουσία άλλης. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει χορηγήσει αυτοκεφαλία στις Ορθόδοξες Εκκλησίες της Ρωσίας (1589 και 1917), της Σερβίας (1920), της Ρουμανίας (1925), της Βουλγαρίας (1961), της Γεωργίας (1990), της Ελλάδος (1850), της Πολωνίας (1924), της Αλβανίας (1937) και των Τσεχικών Χωρών και Σλοβακίας (1998). Πιο πρόσφατα, η Αυτού Θειοτάτη Παναγιότητα ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος άσκησε αυτή την αρμοδιότητα παραχωρώντας αυτοκεφαλία στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας τον Ιανουάριο του 2019.

Ο Πατριάρχης κ. Κύριλλος επίσης κατήγγειλε αυτό που χαρακτήρισε ως «διάκριση κατά της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας» (υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο) και υποστήριξε ότι «η πίεση από τις ουκρανικές αρχές έχει λάβει τον χαρακτήρα ανοικτού θρησκευτικού διωγμού». Η πραγματικότητα είναι ακριβώς αντίθετη, όπως καταδεικνύει η ρωσική επίθεση με μη επανδρωμένο αεροσκάφος στις 15 Ιουνίου 2026 στον Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κίεβο. Η κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ουκρανία αντιμετωπίζει αυξανόμενη πίεση και διωγμό σε περιοχές της Ουκρανίας που ελέγχει η Ρωσία, ως αποτέλεσμα του άδικου, απρόκλητου και αδελφοκτόνου πολέμου στην Ουκρανία.

των Αρχόντων Οφφικιάλιων της Μ.τ.Χ.Ε.

ΠΗΓΗ https://www.orthodoxtimes.gr/o-polemos-pliroforion-tis-rosias-kata-tou-oikoumenikou-patriarcheiou/

ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ (24 ΙΟΥΝΙΟΥ)

Ἡ ἑορτή τῆς γεννήσεως τοῦ ἁγίου ᾽Ιωάννου Προδρόμου συνιστᾶ ἰδιαίτερα χαρμόσυνο γεγονός γιά ὅλη τή Δημιουργία : χαίρουν οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ, ὅλος ὁ πιστός στόν Χριστό κόσμος, ἀλλά ἀκόμη καί ἡ ἴδια ἡ ἄλογη φύση: «Γήθεται ἅπασα κτίσις τῷ σῷ τόκῳ θεϊκῶς». Αἰτία γι᾽ αὐτό εἶναι ὄχι μόνον ὅτι γεννήθηκε ἕνας ἀκόμη ἄνθρωπος – καί αὐτό κατά τόν Κύριο εἶναι γεγονός χαρᾶς: «διά τήν χαράν ὅτι ἐγεννήθη ἄνθρωπος ἐν τῷ κόσμῳ» εἶπε κάπου - ἀλλά ὅτι γεννήθηκε ἐκεῖνος πού προετοίμασε τό ἔδαφος γιά τόν ἐρχομό τοῦ Σωτήρα Χριστοῦ, δηλαδή φάνηκε τό λυχνάρι πρίν ἔρθει τό φῶς, ἦρθε ἡ αὐγή πρίν ἀνατείλει ὁ Ἥλιος, ἀκούστηκε ἡ φωνή πού φανέρωσε τόν ἴδιο τόν Λόγο. Οἱ ὕμνοι τῆς ᾽Εκκλησίας μας δέν φείδονται ἐπαίνων καί ἐγκωμίων γιά νά δηλώσουν τή χαρμόσυνη αὐτή πραγματικότητα, ὅπως π.χ. «γεννήθηκε ὁ Πρόδρομος, ἡ φωνή τοῦ Λόγου καί τοῦ φωτός», «τό λυχνάρι ἔρχεται πρίν τό φῶς, ἡ αὐγή φανερώνει τήν ἔλευση τοῦ ἥλιου τῆς δικαιοσύνης, προκειμένου να δημιουργηθοῦν ἐκ νέου ὅλα καί νά σωθοῦν οἱ ψυχές μας».

῎Ετσι ἡ γέννηση τοῦ ᾽Ιωάννου τοῦ Προδρόμου ἀφενός ἀποτελεῖ χαρά πού ἀντανακλᾶ τήν ὑπέρμετρη καί ἄφατη χαρά γιά τόν ἐρχομό στόν κόσμο τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἐνσαρκωθέντος Θεοῦ μας, ἀφετέρου προβάλλει τό μέγεθος τῆς προσωπικότητας τοῦ ἁγίου ᾽Ιωάννη, ἀφοῦ εἶναι ὁ μόνος μάλιστα πού δέχτηκε ἀργότερα τόσους ἐπαίνους ἀπό τόν Κύριο καί συνεπῶς δηλώθηκε μέ τόν πιό πανηγυρικό τρόπο τό ὕψος τῆς ἁγιότητάς του: «Κανείς ἀπό τούς ἀνθρώπους δέν εἶναι μεγαλύτερος τοῦ Ἰωάννου», «ὁ μεγαλύτερος προφήτης ἀπό ὅλους τούς προφῆτες, πού ἄλλος σάν κι αὐτόν δέν ὑπάρχει οὔτε πρόκειται νά γεννηθεῖ». Γι᾽ αὐτό καί ἡ ᾽Εκκλησία μας, στοιχώντας στόν ἴδιο τόν ἀρχηγό της, τόν τοποθέτησε δεύτερο μετά τήν Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου, μέ ἰδιαίτερη καθημερινή μνημόνευσή του μετά ἀπό Αὐτήν καί μέ τή θέση του στό τέμπλο κάθε ναοῦ στά ἀριστερά τοῦ Κυρίου.

Τό προφητικό καί προδρομικό του στοιχεῖο δηλώθηκε ἀπό τήν ἀρχή τῆς δράσης του στήν ἔρημο τοῦ ᾽Ιορδάνου, πρῶτον μέ τό κήρυγμα τῆς μετανοίας καί τό βάπτισμα τῆς μετανοίας καί δεύτερον μέ τή διαρκή ἀναφορά του στόν ἐρχόμενο Μεσσία. Κι αὐτά τά δύο ἦταν ἄμεσα συνδεδεμένα μεταξύ τους, διότι κανείς δέν μποροῦσε καί δέν μπορεῖ νά πιστέψει στόν Χριστό, ἀποδεχόμενος Αὐτόν ὡς προσωπικό του λυτρωτή, ἄν δέν μετανοήσει γιά τίς ἁμαρτίες του, μέ ἀλλαγή τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς του καί μέ προσανατολισμό του στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ γνησιότητα τῆς δράσης του ἀπό τήν ἄλλη, δηλαδή ὅτι βρίσκεται στό ἔργο αὐτό σταλμένος ἀπό τόν Θεό, ἐπιβεβαιώθηκε καί ἀπό τό μαρτυρικό τέλος τῆς ζωῆς του, πού ἐπιστέγασε οὐσιαστικά τήν ὅλη μαρτυρική πορεία του, καί κυρίως ἀπό τά λόγια, ὅπως εἴπαμε, τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου, γιά τόν Ὁποῖο ὁ Ἰωάννης πάντοτε τόνιζε ὅτι «Ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμέ δέ ἐλαττοῦσθαι» - Ἐκεῖνος πρέπει νά αὐξάνει καί ἐγώ νά ἐλαττώνομαι. Ἡ μεγαλωσύνη του ἀπό τήν ἄποψη αὐτή φάνηκε καί ἀπό τό μέγεθος τῆς ταπείνωσής του.

Ἡ ὑπέρμετρη ἁγιότητά του καί τό καταλυτικό γιά τήν προετοιμασία τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ Χριστοῦ ἔργο του δέν ὀφείλονται μόνο στή χάρη καί τή δύναμη τοῦ Θεοῦ. ῾Ο ᾽Ιωάννης ἦταν ὁ ἐνεργούμενος ἀπό τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ προφήτης, ἀλλά πού συνήργησε σ᾽ αὐτό καί ὁ ἴδιος τά μέγιστα, γιά νά ἀναδειχθεῖ στό σημεῖο πού ἔφτασε. Καί ἡ συνέργειά του ἔγκειτο στήν κατάθεση τῆς θέλησής του στήν ὑπακοή τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. ᾽Αδιάκοπα ὁ ᾽Ιωάννης , ἤδη ἐκ βρέφους κοιλίας, ἔθετε τόν ἑαυτό του στήν ὑπηρεσία τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, γεγονός πού σημαίνει ὅτι αὐτά πού τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός – τά χαρίσματα τοῦ κατά φύσιν – τά ἐργάστηκε μέ τέτοιον τρόπο διά τῆς ἁγνότητάς του καί τῆς σωφροσύνης του, ὥστε νά ἀποφύγει ὅ,τι ὁδηγοῦσε στήν ἁμαρτία – τό λεγόμενο παρά φύσιν – καί νά φτάσει μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ στό μεγαλεῖο τῆς ἐν Θεῷ παραμονῆς του – σ᾽ αὐτό πού ὀνομάζεται ὑπέρ φύσιν. Κατά τά λόγια μάλιστα τοῦ δοξαστικοῦ τῶν ἀποστίχων τοῦ ἑσπερινοῦ, ποιήματος τῆς ἁγίας Κασσιανῆς, «ἁγνείαν γάρ παντελῆ καί σωφροσύνην ἀσπασάμενος, εἶχε μέν τό κατά φύσιν, ἔφυγε δέ τό παρά φύσιν, ὑπέρ φύσιν ἀγωνισάμενος». Αὐτόν λοιπόν ὅλοι οἱ πιστοί, μιμούμενοι κατά τίς ἀρετές του, ἄς τόν παρακαλοῦμε νά πρεσβεύει γιά ἐμᾶς, γιά νά σωθοῦν οἱ ψυχές μας.

https://pgdorbas.blogspot.com/2024/06/24.html