Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019

«Ὕψωσα ἐκλεκτὸν ἐκ τοῦ λαοῦ μου»!


Υψωσα ἐκλεκτὸν ἐκ τοῦ λαοῦ μου»! Μιὰ φράση παρμένη ἀπὸ τὸν 88οΨαλμό (στίχ. 20). Μιλάει ἐδῶ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς καὶ λέει: Ὕψωσα αὐτὸν ποὺ ἐξέλεξα ἀπὸ τὸν λαό μου καὶ τὸν κατέστησα βασιλέα. Συγγραφέας τοῦ Ψαλμοῦ εἶναι ὁ Αἰθὰμ ὁ Ἰσραηλίτης. Δὲν εἶναι ὁ σύγχρονος τοῦ Δαβὶδ Αἰθάμ, ἀλλὰ ἄλλος μεταγενέστερος τοῦ Δαβίδ. Κοιτάζει ὁ ψαλμωδὸς Αἰθὰμ πρὸς τὰ πίσω καὶ βλέπει ὡς χρυσὴ ἐποχὴ γιὰ τὸν Ἰσραὴλ τὴν ἐποχὴ τοῦ Δαβίδ. Τὴν ἐποχὴ αὐτὴ τὴν ὁραματίζεται καὶ γιὰ τὸ μέλλον, καὶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας βλέπουν ὅτι αὐτὸς ὁ ὁ- ραματισμὸς φεύγει πλέον ἀπὸ τὸν Ἰσραὴλ καὶ ἔρχεται σ’ ἕναν καινούργιο λαό, τὸν νέο Ἰσραήλ, τοὺς χριστιανούς. Καταλήγουν δηλαδὴ οἱ Πατέρες ὅτι ὁ Ψαλμὸς εἶναι χριστολογικὸς καὶ ἑπομένως εἶναι προφητεία ὁ λόγος τοῦ Ψαλμωδοῦ. Καὶ δὲν εἶναι ὑπερβολικὴ ἢ ἐξεζητημένη ἡ ἑρμηνεία τῶν Πατέρων. Ὄχι! Αὐτὴ εἶναι ἡ μυστικὴ καὶ οὐσιαστικὴ ἔννοια τοῦ ψαλμικοῦ στίχου. Τὰ λεγόμενα γιὰ τὸν Δαβὶδ πάρα πολλὲς φορὲς ἀναφέρονται, ὅπως ἐδῶ, στὸν Μεσσία Χριστό. Γιατί; Διότι ὁ Δαβὶδ ἀποτελεῖ προτύπωση τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν λοιπὸν λέει: «Ὕψωσα ἐκλεκτὸν ἐκ τοῦ λαοῦ μου», ἀνα- φέρεται μὲν σὲ πρῶτο ἐπίπεδο στὸν Δαβίδ, στὴν οὐσία καὶ στὸ βάθος ὅμως ὁ Θεὸς Πατὴρ μιλάει γιὰ τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱό του, τὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Ὁποῖος μάλιστα, ἀφοῦ ἡ Θεοτόκος ἦταν ἀπόγονος τοῦ Δαβίδ, ὡς ἄνθρωπος ἦταν καὶ Αὐτὸς ὄχι μόνο ἀπόγονος ἀλλὰ καὶ κληρονό- μος τοῦ θρόνου τοῦ Δαβίδ. Καὶ γι᾿ αὐτὸν ἀ- κριβῶς τὸ λόγο ὁ Ἀρχάγγελος, ὅταν τῆς ἀνήγ- γειλε τὴν ἐκλογή της ἀπὸ τὸν Θεό, τὴ βεβαίωσε ὅτι ὁ Υἱός της, ὁ Μεσσίας, θὰ πάρει τὸν θρόνο τοῦ Δαβίδ: «Οὗτος ἔσται μέγας καὶ υἱὸς ὑψίστου κληθήσεται, καὶ δώσει αὐτῷ Κύριος ὁ Θεὸς τὸν θρόνον Δαυῒδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ» (Λουκ. α΄ 32). Ἡ ὕψωση αὐτὴ πῶς πραγματοποιήθηκε στὸν Κύριο; Τότε ποὺ ἦρθε στὴ γῆ ὡς Βασιλιὰς καὶ Ἱερέας τοῦ λαοῦ του, θεράπευε τοὺς ἀσθενεῖς, ἔφερνε κοντά του τοὺς ἁμαρτωλούς, γυναῖκες καὶ ἄνδρες, εὐλογοῦσε τὰ παιδιά, ἀνάσταινε νεκρούς. Καὶ τελικὰ ἔφθασε ἡ ὥρα νὰ ὑψωθεῖ. Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς συλλαμβάνεται. Ὁ Πιλᾶτος Τὸν παρουσιάζει στὰ μαινόμενα πλήθη: «Ἴδε ὁ ἄνθρωπος» (Ἰω. ιθ΄ 6). Τὸν παρουσιάζει μετὰ ἀπὸ τοὺς ἐμπαιγμοὺς τῶν Ρωμαίων μὲ τὸν ἀκάνθινο στέφανο σὰν βασιλικὸ στέμμα, μὲ τὴν ἐμπαικτικὴ πορφύρα σὰν βασιλικὸ ἔνδυμα καὶ μὲ τὸ καλάμι σὰν βασιλικὸ σκῆπτρο. Καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο ὁ Χριστὸς ὑψώνεται στὸ Σταυρὸ. Καὶ εἶναι πλέον ὁ αἰώνιος Βασιλεὺς τῶν χριστιανῶν! Γι᾿ αὐτοὺς ποὺ ἦρθαν, γι’ αὐτοὺς ποὺ εἶναι τώρα, γι’ αὐτοὺς ποὺ θὰ ἔρθουν. Θὰ βασιλεύσει δὲ αἰωνίως μετὰ τὴ Δευ- τέρα του Παρουσία, ὅταν ὅλοι θὰ κριθοῦμε ἀπὸ Αὐτόν. Ὑψώθηκε λοιπὸν στὸ Γολγοθᾶ. Καὶ ἀπὸ τότε ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι μονίμως ὑψωμένος. Εἶναι ὁ Ἐσταυρωμένος. Τὰ χέρια τοῦ Ἐσταυρωμένου εἶναι ἁπλωμένα, ἀγκαλιάζουν μὲ ἀγάπη τὸν κόσμο. Ὄχι μόνο τώρα ποὺ εἶναι σταυρωμένος. Ὄχι. Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Δη- μιουργίας καὶ σ᾿ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ἱστορίας ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὡς τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀγκάλιαζε τὸν κόσμο. Καὶ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη φρόντιζε τὸν λαό του στὴν Αἴγυπτο, τὸν συνόδευε στὴν ἔξοδο καὶ στοὺς πολέμους, τὸν σκέπαζε προστατευτικὰ στὴν πορεία του πρὸς τὴ γῆ τῆς ἐπαγγελίας. Ὁ Κύριος ἦταν πάντοτε μαζὶ μὲ τὸ λαό του. Σήμερα δὲ λαός του εἶναι ἡ Ἐκκλησία του, τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας του. Γι᾿ αὐτὸ καὶ μετὰ τὴν Ἀνάστασή του, τότε ποὺ ἀνελήφθη στοὺς οὐρανούς, εἶπε: «Ἰδοὺ ἐγὼ μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Ματθ. κη΄ 20). Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς μόνο σωματικῶς ἔφυγε ἀπὸ τὴ γῆ. Στὴν πραγματικότητα ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι μαζί μας. Βασιλεύει πάνω στὴν Ἐκκλησία του, ὁδηγεῖ τὸ λαό του, προστατεύει τοὺς πιστούς του, αὐτοὺς ποὺ Τοῦ ἐμπιστεύονται τὴ ζωή τους. Ὅμως τί ἄραγε θέλει ἀπὸ μᾶς σήμερα ὁ ὑψωμένος ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ Χριστός μας; Θέλει νὰ ὑψωθοῦμε καὶ μεῖς. Ὑψωθεῖτε, μᾶς παραγγέλλει. Νὰ ὑψωθοῦμε. Ποῦ; Ἀνεβαίνετε, μᾶς λέει, στὶς κορφὲς τῆς ἀρετῆς, ποὺ εἶναι οἱ καρποὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (βλ. Γαλ. ε΄ 22). Εἶναι ἡ ταπείνωση, ἡ ἁγνότητα, ἡ φιλανθρωπία. Αὐτὲς τὶς κορφὲς προτείνει ὁ Χριστός. Αὐτὸ τὸ ὕψος ἀναζητεῖ. Μποροῦμε νὰ τὰ δοῦμε αὐτὰ σὲ παραδείγματα. Ὁ Σαμαρείτης θυσιάζεται γιὰ τὸν πλησίον. Ἂς δοῦμε καὶ τὸ ἁγιολόγιο: ὁ ἕνας ἅγιος εἶναι ὀρφανοτρόφος, ὁ ἄλλος ἅγιος εἶναι ἀπὸ τοὺς πρώην δημίους, ἄλλοι ἅγιοι εἶναι οἱ πρώην βασανιστὲς τοῦ ἁγίου Χαραλάμπους. Εἶναι οἱ Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Περπέτουα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀφρικῆς. Ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, ποὺ ἦταν ἁμαρτωλὴ καὶ ἡ μετάνοιά της τὴν ὕψωσε μεταξὺ τῶν ἁγίων καὶ τῶν ὁσίων. Ὁ Χριστὸς μᾶς λέει «ὑψωθεῖτε». Καὶ σήμερα ποὺ ὅλα τὰ γκρεμίζουν οἱ ἐθελοτυφλοῦντες, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὄργανα τῆς καθόδου τῆς ἀνθρωπότητας στὸν Ἅδη, ὁ Χριστὸς φωνάζει: «ὑψωθεῖτε»! 
Ο ΣΩΤΗΡ2042

Κυριακή, 21 Απριλίου 2019

Η ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ


Ἡ σημερινὴ ἡμέρα, Κυριακὴ τῶν Βαΐων, ἔχει πανηγυρικὸ τόνο. Εἶναι ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ἑορτάζουμε τὴ θριαμβευτικὴ εἴσοδο τοῦ Κυρίου στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ στὴν οὐσία ἀποτελεῖ προάγγελο Ἀναστάσεως. 
Ἤδη ὁ Κύριος προχωρεῖ σταθερὰ «πρὸς τὸ ἑκούσιον Πάθος» μὲ σκοπὸ νὰ φέρει τὴ συμφιλίωση, τὴν καταλλαγὴ καὶ τὴν εἰρήνη μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. Αὐτὴ τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ὑπόσχεται καὶ εὔχεται στοὺς πιστοὺς χριστιανοὺς ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέγοντας: «Καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ... φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ», δηλαδὴ ἡ εἰρήνη ποὺ ἔχει ὁ Θεὸς καὶ τὴ μεταδίδει στοὺς δικούς του, θὰ φρουρήσει τὶς καρδιές σας καὶ τὶς σκέψεις σας, ἐφόσον μένετε ἑνωμένοι μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ἂς δοῦμε λοιπὸν ποιὰ εἶναι αὐτὴ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ καὶ πῶς μποροῦμε νὰ τὴν ἀποκτήσουμε.

 1. Δῶρο θεϊκὸ 

 Ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴν ὁποία μᾶς ὁμιλεῖ τὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, δὲν εἶναι κάτι τὸ ἐξωτερικὸ καὶ ἐπιφανειακό. Οὔτε καθορίζεται ἀπὸ τὶς τυχὸν εὐχάριστες ἢ δυσάρεστες καταστά- σεις ποὺ ἐπικρατοῦν γύρω μας. Εἶναι κάτι πολὺ βαθύτερο. Στὴν πραγματικότητα πρόκειται γιὰ δωρεὰ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, γιὰ καρπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (βλ.Γαλ. ε΄ 22), ποὺ χαρίζει στὴν ψυχὴ ἀληθινὰ γνήσιο βίωμα
 Οἱ κυβερνήσεις συνάπτουν καὶ ὑπογράφουν συνθῆκες εἰρήνης ὡς ἀνακωχὴ ὕστερα ἀπὸ φοβεροὺς πολέμους, ἀλλὰ αὐτὲς οἱ συμφωνίες ἀποδεικνύονται εὔθραυστες καὶ σαθρές. Ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ εἶναι κάτι ἄλλο. Γι’ αὐτὸ καὶ στὴν προσωπική μας ζωὴ δὲν μποροῦμε νὰ ζήσουμε μὲ εἰρήνη στὴν ψυχή, ἂν δὲν βροῦμε τρόπο νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴ φοβερὴ ταραχὴ ποὺ δημιουργεῖ ἡ ἁμαρτία ἢ νὰ ξεπεράσουμε τὸν φόβο καὶ τὴν ἀγωνία ἀπὸ τὶς δοκιμασίες καὶ τὶς θλίψεις ποὺ μᾶς βασανίζουν. Ὁ πιστὸς χριστιανὸς ποὺ διατηρεῖ στὴν καρδιά του τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ δὲν ταράζεται οὔτε ἀνησυχεῖ, ὁτιδήποτε θλιβερὸ κι ἂν τοῦ συμβαίνει. Ἀκόμη κι ἂν ζεῖ μέσα σὲ πολέμους καὶ ἀναστατώσεις, ἀκόμη κι ἂν συνεργάζεται μὲ ἀνθρώπους σκληροὺς καὶ ἄσπλαχνους, κι ἂν τὸν πο- λιορκοῦν τὰ βάσανα τοῦ κόσμου, καὶ τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη ὁρμοῦν γιὰ νὰ τὸν κα- ταπνίξουν, αὐτὸς δὲν τὰ χάνει, δὲν ἀπελπίζεται. Στρέφεται μὲ πίστη καὶ ἐλπίδα πρὸς τὸν Κύριο Ἰησοῦ, ὁ Ὁποῖος μὲ τὸ Πάθος καὶ τὴν Ἀνάστασή του ἔφερε τὴ συμφιλίωση μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων καὶ χάρισε στοὺς πιστοὺς μαθητές του τὴν εἰρήνη, τὴν «ὑπερέχουσαν πάντα νοῦν», τῆς ὁποίας τὴν τελειότητα δὲν μπορεῖ νὰ νιώσει κανένας νοῦς, εἴτε ἀνθρώπινος εἴτε ἀγγελικός. 

 2. Πῶς θὰ ἀποκτήσουμε τὴν εἰρήνη

 Πῶς ὅμως μποροῦμε νὰ ἀποκτήσουμε αὐτὸ τὸ θεϊκὸ δῶρο, τὴν εἰρήνη, ποὺ τὴν ἔχουμε τόσο πολὺ ἀνάγκη μέσα στὸν ταραγμένο κόσμο ποὺ ζοῦμε; Ἂς ὑπογραμμίσουμε δύο μόνο πρακτικὲς συμβουλὲς ποὺ σημειώνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ σημερινὸ ἀνάγνωσμα. Πρῶτον, νὰ ἔχουμε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὴν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ. «Μηδὲν μεριμνᾶτε», μᾶς λέει, δηλαδὴ μὴν κυρι- εύεστε ἀπὸ ἀγωνιώδη φροντίδα γιὰ τίποτε, ἀλλὰ κάθε πρόβλημα ποὺ παρουσιάζεται νὰ τὸ ἀναθέτετε μὲ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό. Κι ἡ δεύτερη συμβουλὴ γιὰ νὰ ἔχουμε τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ μέσα μας εἶναι νὰ ζοῦμε μὲ ἐσωτερικὴ καθαρότητα. «Ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά... ταῦτα λογίζεσθε». Γιὰ νὰ ἔχετε τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ, μᾶς λέει, προσέξτε τὴν ἐσωτερικὴ κατάσταση τῆς ψυχῆς σας. Μὴν ἀφήνετε ρυπαροὺς λογισμοὺς νὰ μολύνουν τὸ ἐσωτερικό σας. Τρέξτε στὸ Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως γιὰ νὰ καθαρίσετε τὴν ψυχή σας ἀπὸ τοὺς ρύπους τῆς ἁμαρτίας. Παράλληλα, συγχωρῆστε ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς σας αὐτοὺς ποὺ σᾶς στενοχώρησαν ἢ σᾶς ἀδίκησαν, καὶ διῶξτε ἀπὸ τὴν καρδιά σας κάθε αἴσθημα ἀντιπάθειας καὶ μνησικακίας!  
❁ ❁ ❁  

«Ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ»! 

Δῶρο θεϊκὸ ποὺ προσφέρει ὁ Θεάνθρωπος Λυτρωτὴς σ’ ὅσους πιστεύουν σ’ Αὐτὸν ὡς Σωτήρα καὶ ζοῦν ἑνωμένοι μαζί του μέσα στὴν ἁ- γία του Ἐκκλησία. Καθὼς σὲ λίγες ἡμέρες θὰ προσκυνήσουμε τὰ ἄχραντα Πάθη καὶ τὴν ἔνδοξη Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ἂς φροντίσουμε ὥστε νὰ συμμετέχουμε στὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες καὶ τὰ ἅγια Μυστήρια «ψυχαῖς καθαραῖς καὶ ἀρρυπώτοις χείλεσι», μὲ ἀμόλυντα χείλη καὶ καθαρὲς ψυχές. Ἂς στρέψουμε δὲ τὸ βλέμμα μας στὸν ἐσταυρωμένο Κύριο κι ἂς Τὸν παρακαλέ- σουμε νὰ μᾶς χαρίζει πάντοτε πλούσια τὴν εἰρήνη του στὶς καρδιές μας.Ο ΣΩΤΗΡ2041

Σάββατο, 20 Απριλίου 2019

Άγιος Νεκτάριος της οικουμένης


Ο άγιος Νεκτάριος γεννήθηκε (1846) στην Σηλυβρία της ανατολικής Θράκης, στις αλησμόνητες πατρίδες. Έζησε (1859-1866) στην Κωνσταντινούπολη, την πρωτεύουσα του Γένους. Σπούδασε (1877-1882) στην Αίγινα, την νέα πρωτεύουσα του αρτιγέννητου Ελληνικού Κράτους. Αρχιερέας χειροτονήθηκε (1890) στην Αλεξάνδρεια, την αρχόντισσα πόλη του μείζονος Ελληνισμού. Με την παρουσία του ευλόγησε πάμπολλους τόπους της Ελλάδας (Αίγινα, Χίο, Φωκίδα, Φθιώτιδα, άγιον Όρος, Εύβοια). Εκτός αυτού ο Άγιος Νεκτάριος ενώνει το παρελθόν, τους αιώνες που έζησε 19ο και 20ο, με τον μέλλοντα αιώνα, διά του ποταμού των χαρίτων και των θαυμάτων του. Η επίγεια πορεία του και η ιδιαίτερη σχέση του με το Γένος μας και η ακένωτη ευλογία του, τον καθιστούν χωροχρονικά οικουμενικό άγιο, τόσο που η αφειδώς εκχεόμενη χάρη του δεν γνωρίζει όρια και σύνορα. Γι’ αυτό παραφράζοντας τον ποιητή να θυμόμαστε: «… Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί, όπου και να θολώνει ο νούς σας, μνημονεύετε τον άγιο Νεκτάριο, που και θέλει και δύναται… ».
https://www.exapsalmos.gr/2019/04/20/sti-thessaloniki-gia-proti-fora-i-dexia-cheira-toy-agioy-nektarioy/