Αλαργινά ταξίδευε το μυαλό μου και δεν πρόσεχα αρκούντως, ως ώφειλα, την ώρα της συλλογής. Κεντήθηκα στη ράχη του χεριού, εκείνη τη στιγμή δεν το ένιωσα, τώρα όμως κυλάει αίμα και πονάω. «Μα γιατί δεν φόρεσες γάντια;» ρωτάει, σε αυστηρό και ανήσυχο μαζί τόνο, εκείνη που τα πάντα προβλέπει και, λόγω του νεαρού της ηλικίας, όλα τα γνωρίζει. Διαθέτω ελαφρυντικά: επειδή το να μαζεύεις τις λευκές ταξιανθίες και τα μικρά φύλλα της μουρτζιάς (Crataegus monogyna) είναι λεπτοδουλειά που απαιτεί γυμνά δάχτυλα, ενώ επίσης ελάχιστη προστασία προσφέρει το γάντι από τα ισχυρά της αγκάθια.
Τα λογικά επιχειρήματα όμως, όπως έχει αποδειχθεί, δεν προάγουν τη σχέση μας. Τώρα που τα σκέφτομαι, ούτε και καμιά άλλη, οποιουδήποτε τύπου κι αν είναι. Σε πικρόχολες σκέψεις κύλησα, κάλλιο να βάλω τελεία. «Υπάρχει όφελος δίχως θυσία;» ερωτώ εμφατικώς. Δείχνω μετά, με μια θεατρική κίνηση, το εντυπωσιακά ανθισμένο δεντράκι πίσω μου. «Μόνο όταν σμίγει με τον κίνδυνο γίνεται ακαταμάχητη η ομορφιά». Λειτούργησε άψογα η πεποιημένη νιτσεϊκή ατάκα· τρέχει λοιπόν για το φαρμακείο των πρώτων βοηθειών. Συνηγόρησε ασφαλώς και η υπέροχη σκηνογραφία που φιλοτεχνεί κάθε άνοιξη ο ανθισμένος φυτοφράκτης από κράταιγους, φέτος μάλιστα διαπίστωσα ότι μετά από μία δεκαπενταετία ζωής έγινε πια αδιαπέραστος. Μεγαλώνουν βεβαίως στις συνθήκες που προτιμούν: έδαφος αργιλώδες, ηλιόλουστη θέση, συχνές βροχές. Δεν θυμάμαι ποτέ να αρρώστησαν, δεν ζητάνε κλαδέματα ούτε άλλη φροντίδα.
Μόνο δύο φορές τον χρόνο τρυπώνω, σκυφτός ανάμεσά τους, για να μαζέψω φθινοπωριάτικα τους μικρούς κόκκινους καρπούς και, ανοιξιάτικα, άνθη και φύλλα. Τώρα βρίσκονται στην αρχή της άνθισης, με συνεπαίρνει η διακριτική, υπέροχη ευωδιά τους, οφείλω πάντως να σημειώσω ότι δύο εβδομάδες αργότερα, που αρχίζουν να παίρνουν την κατιούσα, επικρατεί μια ζωώδης, κατ’ άλλους «ψαρίσια» οσμή. Πρόκειται για ευφυές τέχνασμα του φυτού με σκοπό τη διασφάλιση της επικονίασης, καθώς προσελκύονται έτσι μύγες και άλλα έντομα που ορέγονται τη σήπουσα σάρκα. Άλλα τα δικά μας γούστα· γέμισα λοιπόν μια τσάντα με τις εύοσμες ταξιανθίες και τα κομψά φυλλαράκια, θα τα αποξηράνω στη σκιά, μετά θα τα ρίξω στο φαρμακευτικό δοχείο, για να ενωθούν αργότερα με τους καρπούς.
Η γεύση του εγχύματος που δίνουν είναι πολύ ευχάριστη, συνδυάζει απαλές νότες φρούτων και λουλουδιών, υπάρχει πάντως και μια στυφάδα στο βάθος, την οποία σβήνω με λίγα φυλλαράκια στέβιας ή μέλι. Πίνω καθημερινά τρεις κούπες από αυτό, αν νιώσω ότι αρχίζει να με καταβάλλει έντονο άγχος, με κύρια συμπτώματα το σφίξιμο στο στήθος, τη ρηχή αναπνοή και τον ανήσυχο ύπνο. Πρόκειται περί πανδημίας μάλλον, το πολεμοκάπηλο πνεύμα της εποχής όλα τα επιδεινώνει ασφαλώς. Αν αντιμετωπίζετε κι εσείς τέτοια προβλήματα, δοκιμάστε το άφοβα, σπανιότατα εμφανίζονται παρενέργειες, οι οποίες μάλιστα είναι ήπιες. Σημειωτέον πάντως ότι, όπως συμβαίνει με όλα τα φυτοθεραπευτικά σκευάσματα, απαιτείται υπομονή τουλάχιστον δέκα ημερών μέχρι να εκδηλωθεί η δυναμική του.
Εδώ και αιώνες, στη λαϊκή βοτανοθεραπεία πολλών ευρωπαϊκών χωρών αξιοποιούνται τα φύλλα και τα άνθη του κράταιγου, λόγω της στυπτικότητάς τους, κυρίως σε περιπτώσεις χρόνιας διάρροιας ή υπερβολικών εμμήνων. Σχετικά αργά όμως, μόλις στα τέλη του 19ου αιώνα, ανακαλύφθηκε η καρδιοτονωτική τους επίδραση, με αποτέλεσμα να αποτελούν παγκοσμίως σήμερα το δημοφιλέστερο φυσικό ίαμα για καρδιακά προβλήματα. Πολλοί άνθρωποι κάνουν καθημερινή χρήση του, διότι βοηθάει αποτελεσματικά σε προβλήματα υπότασης και υπέρτασης, ταχυκαρδίας και βραδυκαρδίας.
Εδώ και αιώνες, στη λαϊκή βοτανοθεραπεία πολλών ευρωπαϊκών χωρών αξιοποιούνται τα φύλλα και τα άνθη του κράταιγου, λόγω της στυπτικότητάς τους.
Μοιάζει σίγουρα παράδοξο το γεγονός ότι ο κράταιγος επιδρά εξισορροπητικά σε καταστάσεις και διαταραχές διαμετρικά αντίθετες. Ισχύει, όμως, απολύτως και ο μηχανισμός δράσης του έχει επαρκώς εξηγηθεί. Πολλοί επίσης ισχυρίζονται –το υιοθετεί και ο υπογράφων– ότι ο κράταιγος διαθέτει την ικανότητα να επουλώνει τα τραύματα της ψυχικής σφαίρας, όταν εξαιτίας επανειλημμένων απογοητεύσεων ή κατόπιν μεγάλης απώλειας στενεύουν ασφυκτικά οι ορίζοντες του βίου.
