Η ἱερουργία τοῦ Εὐαγγελίου

 Στην πρός Ρωμαίους Ἐπιστολή του ό ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει πώς ὁ Θεὸς ἀνάμεσα στὰ ἄλλα χαρίσματα ποὺ τοῦ ἔδωσε, τοῦ χάρισε καὶ τὸ ἀξίωμα «εἰς τὸ εἶναι αὐτὸν λειτουργὸν Ιησοῦ Χριστοῦ εἰς τὰ ἔθνη, ἱερουργοῦντα τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. ιε 16) να εἶναι λειτουργός τοῦ Χριστοῦ στούς ἐθνικούς καὶ νὰ ἐπιτελεῖ ὡς ἱερουργία πρὸς τὸν Θεό τὸ ἔργο τοῦ εὐαγγελικού κηρύγματος. Γιατί ὅμως ὁ ἀπόστολος Παῦλος όνομάζει τη διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου ίερουργία καὶ τὸν ἑαυτό του λειτουργό; Σύμφωνα μὲ τοὺς ἱεροὺς έρμηνευτές, ή ἕννοια τῆς λειτουργίας ἐδῶ δὲν ἔχει μόνο τη σημασία τῆς διακονίας, ἀλλὰ καί τῆς μυστηριακῆς προσφορᾶς. Πῶς ὅμως ὁ ἀπόστολος Παῦλος κάθε φορά πού φύτευε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ στις ψυχές τῶν ἀνθρώπων, πρόσφερε θυσία; Γιά να ὑπάρξει θυσία, χρειάζεται προσφορά, χρειάζεται θυσιαστήριο. Ποιό λοιτόν εἶναι τό θυσιαστήριο και ποιά ή προσφορά; Όπως ἐξηγεῖ ὁ ἱερός Χρυσόστομος, στη θυσία αὐτή δὲν ὑπάρχουν ὑλικά στοιχεία, ξύλα, φωτιά, ἢ βωμὸς καὶ μαχαίρι, ἀλλὰ πνευματικά. Τὸ Εὐαγγέλιο, γιὰ παράδειγμα, λέει, εἶναι τὸ μαχαίρι τοῦ Παύλου, ὁ λόγος τοῦ κηρύγματος, όποῖος εἶναι «ζῶν καὶ ἐνεργής καὶ τομώτερος ὑπὲρ πᾶσαν μάχαιραν δίστοστομov (Epp. 512). Καὶ ποιά εἶναι τὰ θυσιαστήρια καί τὰ προσφερόμενα δώρα τῆς θυσίας αὐτῆς; Σύμφωνα πάλι μὲ τοὺς ἱερούς ἐρμηνευτές, εἶναι οἱ ψυχές που πιστεύουν καὶ δέχονται τὸν θείο λόγο. Καθώς ἐπιστρέφουν στο Θεό, μεταμορφώνονται καὶ καθίστανται ναοὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, θυσιαστήρια ιερά, βωμοί θυσίας. Διότι μέσα ἀπὸ τὰ θυσιαστήρια αυτά άναπέμπονται πλέον, ὡς ἱερή προσφορά στὸ Θεό, δεήσεις καὶ ἱκεσίες καὶ θυσίες πνευματικές. Καὶ ποιός εἶναι ὁ λειτουργός πού τελεῖ τὴ θυσία αὐτή; Εἶναι ὁ κάθε κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου. Όπως ἀναφέρει κάποιος ἐκκλησιαστικός συγγραφέας, ὁ ἀπόστολος Παῦλος «είχε χειροτονηθεί διδάσκαλος τῶν ἐθνῶν, προσφέροντας αὐτή τή λειτουργία στο Δεσπότη Χριστό». Καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος έξηγεῖ ὅτι, «ὅπως στις υλικές θυσίες ὁ ἱερέας παρίσταται γιὰ νὰ ἀνάβει τή φωτιά, ἔτσι κι ὁ Παῦλος μετάγγιζε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ ἀνάβει φωτιά στίς ψυχές τῶν πιστῶν καί να διεγείρει τόν ζῆλο τους καὶ τὴν ἀγάπη τους πρός τὸν Χριστό». Στη συνέχεια ὁ ἀπόστολος Παῦλος παρουσιάζει τίς ἀποδείξεις τῆς ἱερουργίας του αὐτῆς, τίς ὁποῖες ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος βάζει στο στόμα τοῦ Παύλου μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Μπορῶ να δείξω τὰ σύμβολα τῆς ἱερουργίας μου αὐτῆς, καθὼς καί τίς άποδείξεις τῆς χειροτονίας μου στό ἔργο τοῦ κηρύγματος· ὄχι ποδήρη χιτώνα καί κουδούνια, ὅπως οἱ παλαιοί ἀρχιερεῖς, οὔτε μίτρα καὶ διάδημα, ἀλλά πολύ πιό φρικτά ἀπὸ αὐτά». Καὶ ποιὰ ἦταν αὐτά; Τὰ ἐκπληκτικά σημεία καὶ θαύματα τὰ ὁποῖα συνόδευαν τό κήρυγμα τοῦ Ἀποστόλου. Αυτό όμολογεῖ ὁ θεῖος Παῦλος λέγοντας: ὁ Χριστός μοῦ ἔδινε φωτισμό καὶ λόγο καὶ δύναμη γιὰ νὰ κηρύττω τὸ Εὐαγγέλιο Του. Αὐτός συνόδευε το κήρυγμά μου με δύναμη καταπληκτικών θαυμάτων. Με τὰ λόγια του αὐτά ὅμως ὁ θεῖος Απόστολος οὐσιαστικά μᾶς λέει ὅτι πραγματικός λειτουργός στο ἔργο τοῦ κηρύγματος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Τὸ ἔργο αὐτό, λέει, «κατειργάσατο ὁ Χριστός δι΄ ἐμοῦ». Τὸ ἔκανε ὁ Χριστός, χρησιμοποιώντας ὡς ὄργανό Του τὸν ἴδιο. Κάθε κήρυκας λοιπόν τοῦ Εὐαγγελίου δανείζει τόν ἑαυτό του στο Χριστό για να ἱερουργεῖ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός τὸ Εὐαγγέλιό Του στο θυσιαστήριο τῶν ψυχῶν τῶν ἀνθρώπων. Όλα αὐτὰ μᾶς ἀφοροῦν ὅλους. Διότι το ἔργο τῆς μεταδόσεως τοῦ θείου λόγου δὲν εἶναι μόνο γιὰ τούς κληρικούς, και τούς θεολόγους, ἢ τοὺς κατηχητές. Ἀλλά γιὰ ὅλους μας. Όλοι μας ἔχουμε χρέος να μεταγγίζουμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ στις διψασμένες ψυχές πού ἔχουμε γύρω μας. Όπως τὸ ἔκαναν χιλιάδες πιστοί μέσα στοὺς αἰῶνες. Ὅταν, γιὰ παράδειγμα, μετὰ τὸ μαρτύριο τοῦ Στεφάνου ἔγινε μεγάλος διωγμός, οἱ πιστοί πού διασκορπίσθηκαν σε διάφορες χῶρες, διέδιδαν τόν λόγο τοῦ Θεοῦ σὲ πλῆθος ψυχές. Ἀλλὰ κι ὅταν ὁ απόστολος Παῦλος ἔφθασε στη Ρώμη, βρῆκε όργανωμένη Έκκλησία ποὺ εἶχε ἱδρυθεῖ ἀπὸ ἀπλούς πιστούς. Όλοι λοιπόν ἔχουμε χρέος νὰ διαδώσουμε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ στούς γύρω μας πού τὸ ἀγνοοῦν. Μὲ ἀπλούς τρόπους: μιλώντας σὲ κάποιον γνωστό μας, δίνοντας μιὰ Καινή Διαθήκη, καλώντας σὲ ἕνα κήρυγμα. Δὲν κάνουμε διαφήμιση, ἀλλὰ κάτι ιερό καί μεγάλο. Διαδίδοντας τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, συνιερουργοῦμε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Κυρίου στις ψυχές τῶν πιστών. Καί την ἱερουργία αυτή δὲν τὴν ἐπιτελοῦμε ἐμεῖς μὲ τίς δικές μας δυνάμεις, άλλὰ μέσα ἀπὸ μᾶς ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Αὐτὸς ἐργάζεται τη φοβερή μυσταγωγία. Καί μεῖς γινόμαστε ὄργανα τοῦ Χριστοῦ στὸ ὕψιστο ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων. Αυτή ή συναίσθηση θὰ πρέπει νὰ γεμίζει τὴν ψυχή μας μὲ ἱερό φόβο καί τρόμο. Νὰ μᾶς ὠθεῖ νὰ μεταδίδουμε το Εὐυαγγέλιο μέ συγκλονισμό καὶ ἐπιμέλεια, ὄχι μόνο μὲ τὰ λόγια μας, άλλὰ καὶ μὲ τη ζωή μας. Έτσι ή ιερουργία αὐτὴ θὰ γίνεται θυσία εὐπρόσδεκτη ἀπό τὸν Θεό. Ἔτσι θα συνεργοῦμε στην πνευματική καλλιέργεια και σωτηρία τόσων ψυχῶν, πού ψάχνουν νὰ βροῦν τὸν δρόμο τους καὶ τὸν προορισμό τους. ΟΣΩΤΗΡ2127

ΠΟΥ ΕΙΧΕΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ;

 Συχνὰ ἀκοῦμε τή φράση με τόνο επιτιμητικό, διάθεση ἐπιπλήξεως, μάλιστα ἀπό γονεῖς πρός ἄτακτα παιδιά τους. Πόσες φορές καθημερινά δὲν ἐπαναλαμβάνεται ή σκηνή, παιδί μικρό, πού εἶχε πρωτύτερα ξεφύγει ἀπὸ τὴ στενὴ έπιτήρηση τῆς μητέρας του, νὰ ἐπιστρέφει σε λίγο κοντά της με κλάματα ἀπό τραῦμα ποὺ ἔλαβε ἀπὸ ἀπροσεξία του και νὰ δέχεται τίς περιποιήσεις άπὸ ἐκείνη καὶ συν άμα τήν παρατήρηση πού προτάξαμε: -Γιατίδὲν πρόσεχες; Δέν ἔβλεπες μπροστά σου; Ποῦ εἶχες τά μάτια σου; «Όποιος περπατά καί βλέπει τὰ ἀστέρια, εἶναι καταδικασμένος νὰ πέφτει σε λακκούβες», λέει παλιά παροιμία. 

Αὐτὰ γιὰ τὴ ζωή την καθημερινή, τὸ βάδίσμα στούς δρόμους τῆς γῆς. Γιὰ τὴν πορεία την πνευματική ίσχύει κάτι πιό ἀποτελεσματικό ἀπὸ τὸ να ἔχει κανεῖς μονίμως προσηλωμένα τα μάτια τῆς ψυχῆς του στις παγίδες καί τούς πειρασμούς πού τυχόν θὰ συναντήσει στο δρόμο του, ἤ νὰ ἀσχολεῖται ἀποκλειστικά μὲ τὸ πῶς ὁ ἴδιος θα καταφέρει να άπεμπλακεῖ, ὅταν συμβεί κάποτε να περιπέσει σ' αὐτά. Ὁ προφήτης καί βασιλιάς Δαβίδ συνήθιζε να κάνει ποίημα, ώδή, ψαλμό τὰ κύματα – μύρια – που περνοῦσε στη ζωή του. Έκρουε τις χορδές τῆςλύρας του και ἀπηύθυνε στὸν Κύριο καί Θεό του τὴ θλίψη τῆς καρδιᾶς του. Τὰ πιό προσωπικά του αἰσθήματα, τό καταστάλαγμα τῆς δοκιμασμένης ζωῆς του τὸ χύνει σε στίχους καί ρυθμό καὶ μελωδία. Έκεῖ καταθέτει το ἀπόθεμα τῆς πείρας του. Πείρα γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν πειρασμῶν, τῶν θλίψεων, τῶν δοκιμασιῶν τῆς ζωῆς. Καὶ τί λέει λοιπόν; Τὰ μάτια μου, λέει, είναι μονίμως προσηλωμένα, γιὰ νὰ μπορῶ νὰ ξεφεύγω ἀπὸ τις παγίδες τῆς ζωῆς, για νὰ μὴν μπλέκονται τα πόδια μου σ' αὐτές καί πεδικλώνομαι καὶ πέφτω. Προσηλωμένα ποῦ; Στίς ἴδιες τίς παγίδες; OXI Στον Κύριο. «Οἱ ὀφθαλμοί μου διαπαντός πρὸς τὸν Κύριον, ὅτι αὐτός ἐκσπάσει ἐκ παγίδος τοὺς πόδας μου» (Ψαλ. κδ΄ [24] 15). Στον Κύριο τα μάτια μου «διαπαντός», συνεχώς, μόνιμα. Διότι Αὐτὸς καὶ ὄχι ἐγώ, Αὐτὸς καί μόνο Αὐτός θὰ με γλυτώσει άπὸ τὴν παγίδα, ώστε να μὴν πιαστοῦν τὰ πόδια μου σ' αὐτήν, οὔτε νὰ αίχμαλωτιστῶ στη ζωή μου καί μείνω ἔρμαιο τῶν περιστάσεων. Παράδοξο δρόμο υποδεικνύει ὁ θεῖος λυράρης τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἄν θέλεις, λέει, να ξεφεύγεις ἀπό τοὺς πειρασμούς, τις θλίψεις, τίς παγίδες, τίς δοκιμασίες τῆς ζωῆς, τὸ βλέμμα σου μὴν τὸ προσηλώνεις κάτω, μὲ τὴν ἐντύπωση ότι ἔτσι θὰ τὶς δεῖς ὥστε νὰ τις ἀποφύγεις, ἀλλὰ ἐπάνω, στὸν ούρανό, στὸν Κύριο. -Ἀντίθετα, δηλαδή, ἀπ' ὅ,τι θὰ σκεφτόμασταν ἐμεῖς. Στὸν οὐρανό τὸ βλέμμα, γιὰ να μὴν πιαστῶ ἀπὸ τίς στρωμένες στη γῆ παγίδες! Τί παράξενο, ἀλήθεια! Μὰ καὶ πόσο ἀληθινό! Δείχνει πνευματική ετοιμότητα· εύστροφία ψυχῆς. Πόσες φορές, ἀλήθεια, ἐὰν ἀνακρίνουμε τὸν ἑαυτό μας καί ἐξετάσουμε την πνευματική μας πορεία, θα παρατηρήσουμε ὅτι ή μόνιμη προσήλωση τοῦ νοῦ μας εἶναι στὰ προβλήματα τὰ καθημερινά πού ἀντιμετωπίζουμε. Καὶ τελειωμό δὲν ἔχουν αὐτά. Σήμερα ἄγχος γιὰ τίς ἐξετάσεις. Αύριο γιὰ τὴν εύρεση δουλειᾶς. Τὴν ἄλλη γιὰ τίς σχέσεις στο έργασιακό περι- βάλλον. Ἔπειτα γιὰ τίς χρηματικές άποδοχές. Μάλιστα αὐτές σήμερα, μὲ τήν οίκονομική κρίση πού μαστίζει την πατρίδα μας... Έπειτα προβλήματα οἰκογενειακά, τῶν παιδιῶν: γιὰ τή μόρφωσή τους, τήν πορεία τους στή ζωή, τὴν ἀποκατάστασή τους... Χίλια δυό προβλήματα. Κάθε μέρα. Κάθε στιγμή. Συνεχῶς μπλεγμένοι μέ κάτι. «...Αὐτὸς ἐκσπάσει ἐκ παγίδος τούς πόδας μου». Όσο παραμένω στο πρόβλημά μου, ὅσο οι νέες περιπλοκές με κάνουν να σκύβω ὅλο καί πιὸ κάτω για να ξεμπλεχτώ, τόσο πιὸ σφιχτά δεμένος θὰ βρίσκομαι, Ἄλλη εἶναι ή λύση. Το βλέμμα ἐπάνω, στὸν Κύριο! Μήπως δὲν τὸ γνωρίζουμε καὶ ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο; Μέσα στο σάλο τῶν κυμάτων, στην ἄγρια φουρτούνα βρίσκονταν οἱ Μαθητές. Καί ὁ Πέτρος κλήθηκε ἀπὸ τὸν Κύριο να περπατήσει ἐπάνω στα κύματα. Βγήκε ἀπὸ τὸ πλοῖο και ἄρχισε να περπατά. Στεριά είχε γίνει ἡ θάλασσα... ὅσο τὸ βλέμμα του ήταν προσηλωμένο στο Χριστό. Οταν  ομως κάποια στιγμή άπαγκιστρώθηκε ἀπ' Αὐτὸν καὶ ἔπεσε το βλεμμα του γύρω, στὰ κύματα. Τα είδε τότε πόσο μεγάλα ἦταν, θεόρατα, καί φοβήθηκε. Καὶ τότε ἀκριβῶς ἄρχισε να βουλιάζει... Γιατί, Πέτρο, ἄφησες τὸ βλέμμα σου να φύγει ἀπὸ τὸν Χριστό; Τώρα, βέβαια, βουλιάζεις. Τί ἄλλο θὰ περίμενες; «Οι όφθαλμοί μου διαπαντός πρός τὸν Κύριον». Συνιστά πνευματική έτοιμότητα καὶ εὐστροφία ψυχῆς. Καὶ ὄχι μόνο. Μαζί καί ταπείνωση και πίστη καί τελεία ἐναπόθεση τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ τῶν ὑποθέσεών μας στὸν Κύριο, τὸν Κυβερνήτη τῆς ζωῆς μας. Ὅσο τὸ πουλί, λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, πετάει ψηλά στὸν οὐρανό, είναι σίγουρο πώς δὲν θὰ πιαστεῖ σὲ παγίδα. «Καί σύ, ἕως ἂν τὰ ἄνω βλέπῃς, οὕτε ὑπό παγίδος οὔτε ὑφ' ἑτέρας τινός ἁλώσει ραδίως ἐπιβουλῆς». Καμιὰ ἐπιβουλή, παγίδα τοῦ ἐχθροῦ δὲν θὰ σταθεῖ ἱκανή νὰ σε αἰχμαλωτίσει. Διότι ὁ Κύριος καί Θεός σου θὰ σὲ προστατεύει. ΟΣΩΤΗΡ2127