ΑΚΑΤΑΚΡΙΣΙΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ ΘΕΟΥ

     Ο Ηγούμενος της Μονής Αγίου Παύλου Ανδρέας (Ευαγγελάτος, από τον Αγκώνα Κεφαλονιάς: 22/1/1904–1/2/1987), ήταν ο πρώτος Αγιοπαυλίτης Ηγούμενος που άρχισε να δέχεται πατέρες για εξομολόγηση. Κάθε μέρα (1:30–3:00 μ.μ.) δεχόταν ψυχές στο ηγουμενείο. Την εξομολόγηση την άκουγε ήρεμα. Εάν του έλεγε κάποιος «Γέροντα, έπεσα εκεί», απαντούσε: «Τί να κάνουμε; Στο έλεος του Θεού να αποβλέπουμε!». Αλλά, εάν του έλεγε κάποιος ότι κατακρίνει τους άλλους, τότε γινόταν πολύ αυστηρός. Του έλεγε έντονα: «Έγινες Θεός; Δεν ντρέπεσαι;» και, ύστερα, με ήρεμα λόγια οδηγούσε τον προσερχόμενο σε μετάνοια.

     Ήταν ευγενής άνθρωπος. Τιμούσε τους άλλους και ήθελε να τους βοηθά. Ρωτούσε, πριν του ζητήσουν: «Σου λείπει κάτι, μάτια μου;». Η συνήθης έκφρασή του, ήταν η λέξη «παιδάκι μου»· και μ’ αυτήν εξέφραζε όλη την εσωτερική διάθεση της αγαθής ψυχής του. Είχε πολλή αγάπη και οικονομούσε τους πατέρες. Όπου όμως δεν έπρεπε, γινόταν αυστηρός. Αλλά αυτή η αυστηρότητά του έβγαινε από την αγάπη του για να βοηθήσει. Δεν πίστευε εύκολα σε «φώτα» και σε «αγγέλους», εάν πρώτα δεν εξακρίβωνε καλά.

     Έλεγε χαρακτηριστικά για την μνήμη του Θεού στον άνθρωπο: «Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία, είδε μία φορά στην ζωή της την Εικόνα της Παναγίας που δεν την επέτρεψε να μπει μέσα στον Ναό. Και, αυτή η μνήμη της Εικόνας, την ενίσχυε για σαράντα χρόνια που ήταν μόνη της στην έρημο. Κι εμείς θέλουμε να δούμε και το ένα και το άλλο και, πάλι, μέσα μας μνήμη Θεού δεν έχουμε!».

[«Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορειτική Παράδοση», μέρος 1ο, κεφ. ιζ΄, σελ. 207–208, Α΄ έκδοση, Άγιον Όρος, 2011.] 

https://toeilhtarion.blogspot.com/2014/02/blog-post_15.html

ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

 

     Κάποιος ευλαβής μοναχός από την Αντιόχεια, ταξίδεψε προς τους Αγίους Τόπους για προσκύνημα. Και αφού έμεινε αρκετό καιρό εκεί, του τελείωσαν τα χρήματα. Μη ξέροντας τί να κάνει, καθόταν σε κάποιο από τα ιερά προσκυνήματα στενοχωρημένος.

     Αποκαμωμένος όπως ήταν, αποκοιμήθηκε για λίγο και βλέπει τον Χριστό να του λέει: «Πήγαινε στον οικονόμο του Ναού της Αγίας Αναστάσεως και πες του ότι ο Χριστός μ’ έστειλε σε σένα· δώσ’ μου ένα νόμισμα, και θα σου κάνω ιδιόχειρη απόδειξη γι’ αυτό. Και, όταν θα έρθει ο Χριστός, θα σου το δώσει».

     Ξύπνησε ο μοναχός και έκανε προσευχή πιστεύοντας στα λόγια αυτά. Πηγαίνει, βρίσκει τον οικονόμο και του λέει ό,τι προστάχθηκε να πει. Του λέει εκείνος: «Και, πότε θα έρθει σε μένα ο Χριστός, για να μου δώσει πίσω το νόμισμα;». Απαντά ο μοναχός: «Εγώ, σου είπα ό,τι άκουσα. Εσύ, τώρα, κάνε ό,τι νομίζεις!».

     Λέει ο οικονόμος: «Κάνε μου την ιδιόχειρη απόδειξή σου!». Ο μοναχός κάθισε και την έγραψε. Και, παίρνοντας το νόμισμα, έφυγε. Το ίδιο βράδυ, βλέπει ο οικονόμος σε όραμα κάποιον να του λέει: «Πάρε από Μένα το νόμισμα και δώσε πίσω την απόδειξη του μοναχού». Καθώς όμως ο οικονόμος αντιδρούσε λέγοντας, «μα, εκείνος μου είπε, ότι ο Χριστός θα έρθει και θα μου το δώσει», του λέει πάλι Αυτός: «Εγώ, είμαι ο Χριστός! Πάρε το νόμισμα και δώσε πίσω την απόδειξη στον μοναχό. Μήπως θέλεις και παραπάνω; Να, το νόμισμά σου!». 

     Ξυπνώντας τρομαγμένος και κατάπληκτος, έστειλε ανθρώπους στον μοναχό, λέγοντάς τους: «Ψάξτε κι όπου τον βρείτε, να μου τον φέρετε!». Έφυγαν αυτοί, τον βρήκαν και του λένε: «Έλα, σε θέλει ο οικονόμος!». Εκείνος, πάλι, φοβήθηκε κι είπε μέσα του: «Σίγουρα, θ’ άλλαξε γνώμη και θα θέλει τώρα πίσω το νόμισμά του!», και γι’ αυτό τον λόγο πήγαινε με φόβο. Μόλις όμως ο οικονόμος τον είδε, του είπε: «Κύρ’ αββά μου! Σήμερα, οπωσδήποτε, θα γευματίσεις μαζί μου!». Εκείνος, ακούγοντας αυτό, ακόμη περισσότερο φοβήθηκε ότι πρόκειται πια να επιστρέψει το νόμισμα.

     Την ώρα που έτρωγαν, του λέει ο οικονόμος: «Αββά μου, πάρε όσα άλλα χρυσά νομίσματα θέλεις από μένα και δώσ’ μου πίσω το γραμμάτιό σου!». Του λέει εκείνος: «Συγχώρεσέ με, μα εγώ δεν χρειάζομαι άλλο νόμισμα. Μου αρκεί αυτό το ένα που πήρα από σένα».

     Ο οικονόμος, του διηγήθηκε τότε το όραμα και τον παρακαλούσε λέγοντας: «Πάρε από μένα 10 λίτρες χρυσά νομίσματα κι αν θες δώσ’ μου ιδιόχειρη απόδειξή σου». Ο μοναχός, του είπε: «Αποκλείεται να πάρεις από μένα άλλο ιδιόχειρο γραμμάτιο, διότι και ο Κύριος δεν μου είπε να πάρω παραπάνω. Αν όμως πράγματι πιστεύεις στον Χριστό, είναι πολλοί αυτοί που χρειάζονται βοήθεια και που μπορούν να σου κάνουν παρόμοιο γραμμάτιο».

     Και όλοι όσοι ήσαν εκεί και τ’ άκουσαν, θαύμασαν για τις αψευδείς υποσχέσεις του Θεού…

 [«Άγνωστες σελίδες του Γεροντικού», μέρος α΄, §12, σελ. 60–65, α΄ έκδοση, «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσ/νίκη 1996.] 

https://toeilhtarion.blogspot.com/2014/02/blog-post_14.html