Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018

1 + 1= 2 Η ΠΙΟ ΑΠΛΗ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ


Ἡ πιὸ ἁπλὴ ἀριθμητικὴ πράξη: ἕνα καὶ ἕνα κάνουν δύο. 
 Ἡ πιὸ ἀποτελεσματικὴ ἐνέργεια. Μὲ μία ἁπλὴ πρόσθεση ἔχουμε διπλασιασμὸ τοῦ ἀρχικοῦ ἀριθμοῦ. Τὸ ἕνα γίνεται δύο. Τὰ δέκα γίνονται εἴκοσι. Τὰ ἑκατὸ διακόσια. 
Οἱ λίγοι γί­νονται πολλοὶ καὶ οἱ πολλοὶ περισσότεροι, ἂν ὁ καθένας μας προσθέσει ἄλλον ἕνα. 
Ναί! Μόνο ἕναν ὁ καθένας. Μόνο αὐτὸ τὸ λίγο ἂν κάνουμε ὅλοι, θὰ γίνουμε διπλάσιοι. Αὐτὸ ἦταν τὸ σύνθημα ποὺ δονοῦσε τὶς καρ­διὲς τῶν πρώτων Χριστιανῶν: «Εἷς πρὸς ἕνα εἰς Χριστόν»
Ὁ καθένας νὰ φέρει ἕναν ἀκόμη στὸ Χριστό. Ὁ καθένας νὰ αἰσθανθεῖ τὸ χρέος νὰ ὁδηγήσει ἕναν ἀκόμη στὴν Πίστη, νὰ κάνει ἕναν ἐπιπλέον Χριστιανό. 
 Ἔτσι προχώρησε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ἐκκλησία τῶν δώδεκα Ἀποστόλων. Μιὰ μικρὴ ὁμάδα ἦταν. Λίγοι ἁπλοὶ ψαράδες. Ποὺ ἁπλώ­θηκαν σ᾿ ὅλη τὴν Οἰκουμένη, καὶ γέμισαν ὅλο τὰ Ἱεροσόλυμα. Μίλησε καὶ σ᾿ ἕνα μό­νο ἄνθρωπο· ἀνέπτυξε σπουδαιότατες ἀλήθειες στὸ Νικόδημο, τὸν νυκτερινὸ μαθητή, καὶ ἄλλη φορὰ στὴ Σαμαρείτι­δα. Τὴν ἀξία τοῦ ἑνὸς τὴν ὑπογράμμισε καὶ μὲ τὴν Παραβολὴ τοῦ ἀπολωλότος προβάτου, ὅπου παρουσίασε τὸν Ἑαυτό Του νὰ ἀφήνει τὰ ἐνενήντα ἐννέα πρό­βατα γιὰ νὰ βρεῖ καὶ νὰ σώσει τὸ ἕνα, τὸ ἀπολωλός. 
 Ὁ ἅγιος ἀδελφόθεος Ἰάκωβος λέει ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἐπέστρεψε ἕναν ἁμαρτωλὸ ἀπὸ τὴν πλάνη στὴν ὁποία βάδιζε, «σώ­σει ψυχὴν ἐκ θανάτου», θὰ σώσει μιὰ ἀθάνατη καὶ πολύτιμη ψυχὴ ἀπὸ τὸν πνευματικὸ καὶ αἰώνιο θάνατο (ε´ 20). Καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος θέλοντας νὰ ὑπογραμμίσει τὴν ἀξία τῆς μιᾶς ψυχῆς, λέει: Καὶ ἂν δώσεις στοὺς φτωχοὺς μύρια χρήματα, «οὐδὲν τοι­οῦτον ἐργάσῃ, οἷον ὁ μίαν ψυχὴν ἐπι­στρέφων». Καὶ ἡ πιὸ μεγάλη ἐλεημοσύ­νη σὲ πολλοὺς φτωχοὺς δὲν συγκρίνεται μὲ τὴ σωτηρία μιᾶς ψυχῆς. Προτρέπει ὁ ἱερὸς Πατὴρ τὸν καθένα μας: Μή, ἐπειδὴ δὲν μπορεῖς νὰ σώσεις τὴν οἰκουμέ­νη, περιφρονήσεις καὶ τοὺς λίγους. Καὶ ἂν δὲν μπορέσεις τοὺς ἑκατό, φρόντισε τοὺς δέκα. Καὶ ἂν δὲν μπορέσεις τοὺς δέκα, οὔτε τοὺς πέντε νὰ καταφρονή­σεις. Καὶ ἂν πέντε δὲν μπορέσεις, τὸν ἕνα μὴν περιφρονήσεις. Καὶ ἂν τὸν ἕνα δὲν μπορέσεις, οὔτε τότε νὰ ἀθυμήσεις.
 Ὁ Θεὸς δὲν ὁρίζει τοὺς στεφάνους ἀνά­λογα μὲ τὸ ἀποτέλεσμα τῶν κατορθου­μένων, ἀλλὰ ἀνάλογα μὲ τὴ διάθεση τῶν κατορθούντων (βλ. PG 61, 29­30). Προσπάθεια ἑπομένως. Προσπάθεια, ἔστω γιὰ τὸν ἕναν. Κανεὶς νὰ μὴ φθάσει στὸ Θεὸ μόνος του. Ὁ καθένας τουλάχι­ στον μ᾿ ἄλλον ἕνα. Βλέπουμε γύρω μας νὰ καταρρέουν τὰ πάντα. Ἡ ἀμφισβήτηση τῆς Πίστεως ἢ καὶ ἡ ἐναντίον της ἀπροκάλυπτη πο­λεμική, ἡ εὐρεία καὶ ἀνεμπόδιστη διάδο­ ση ἀθεϊστικῶν ἰδεῶν καὶ ἡ συντονισμέ­ νη προσπάθεια γιὰ μιὰ ἄθεη Παιδεία, ἡ γενικὴ ἐπικράτηση τοῦ κοσμικοῦ φρονή­ματος καὶ ἡ ἠθικὴ παραλυσία, ἡ διάλυ­ση τῆς οἰκογένειας, ἡ ἐξώθηση τῶν νέ­ ων στὴν ἀνηθικότητα καὶ τὴ διαστροφή, ἔχουν ἀλλάξει τὰ τελευταῖα χρόνια τὴν εἰκόνα τῆς Πατρίδας μας. Ἡ ἀνάγκη νὰ κρατήσουμε τὶς αἰωνόβιες Παραδόσεις μας καὶ τὴν πατροπαράδο­τη Πίστη εἶναι προφανής. Οἱ ἀρνητικὲς ἐξωτερικὲς συνθῆκες ἂς μὴ μᾶς ἀπογο­ητεύουν. Μᾶλλον νὰ αὐξάνουν τὸν ζῆλο καὶ τὸν πόθο νὰ ὁμολογοῦμε τὸ ὄνο­μα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ στὸ περιβάλλον μας καὶ νὰ καλοῦμε ὅσους μποροῦμε, νὰ ἐπιστρέφουν σ᾿ Ἐκεῖνον, ποὺ μόνος μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει ἀπὸ κάθε κίνδυνο καὶ συμφορὰ καὶ νὰ ἱκανοποιήσει ὅλους τοὺς βαθεῖς καὶ ἀσίγαστους πόθους τῆς ψυχῆς μας. Νὰ μένουμε ἐμεῖς σταθεροὶ στὴν Πίστη. Καὶ νὰ καλοῦμε καὶ ἄλλους. Ὁ καθένας ἔστω ἕναν. Τρόποι ὑπάρχουν πολλοί. Καὶ τὸ Περι­οδικὸ ποὺ κρατᾶς στὰ χέρια σου ὁμολο­γεῖ ἐπὶ πολλὲς δεκαετίες τὴν Πίστη τοῦ Χριστοῦ, κηρύττει ἀνόθευτο τὸν λόγο Του, προβάλλει τὴν αἰώνια ἀλήθεια Του, ποὺ φωτίζει τὸν ἄνθρωπο, παρηγορεῖ τὴν ψυχή του, ἐνισχύει τὸν ἀγώνα τῆς ζωῆς του καὶ τὸν ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία. Νὰ τὸ μελετοῦμε μὲ προσοχὴ καὶ πνεῦμα μαθητείας ὁ καθένας. Καὶ νὰ προσπαθήσουμε νὰ τὸ προσφέρουμε τουλάχιστον σ᾿ ἕναν ἀκόμη συνάνθρω­πό μας. Νὰ περάσει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ σ᾿ ἕνα ἀκόμη τουλάχιστον σπίτι, σὲ μιὰ ἐπιπλέον οἰκογένεια. Μιὰ τέτοια ἁπλὴ προσπάθεια ἂν κά­νουμε σ᾿ αὐτὴ τὴν κρίσιμη καὶ δύσκολη ἐποχή, τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι θαυμα­στό. Πολλοί, πάρα πολλοί, διπλάσιοι ἀπ᾿ ὅσοι τώρα εἴμαστε, θά μελετήσουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ στηριχθοῦν. Θὰ πάρουν θάρρος καὶ θὰ ὠφεληθοῦν. Ἀρκεῖ ὁ καθένας μας νὰ αἰσθανθεῖ τὴν εὐθύνη του γιὰ τὸν πλησίον. Ὁ καθένας ὄχι μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ὁ καθένας σ᾿ ἄλλον ἕναν. 1+1.
ΠΕΡ. ''Ο ΣΩΤΗΡ''2164

ΠΑΤΗΡ ΕΥΣΕΒΙΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗΣ



Ο ιερεύς π. Παναγιώτης Τ., ο οποίος διετέλεσε και καθηγητής στην Αθωνιάδα Σχολή, σε ομιλία του στο Καθολικό της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, είχε πει μεταξύ άλλων: Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης “Γνωρίζω πολλούς Αγιορείτας, φτασμένους στην αρετή ανθρώπους, που το όνομα και μόνο του γέροντα ακούνε και κάνουν τον σταυρό τους. Μιλούν με τα καλύτερα λόγια γι’ αυτόν και τον έχουν άγιο.” Θα αναφέρω δύο περιστατικά, άγνωστα στους πολλούς, τα οποία γνωρίζω ο ίδιος από πρώτο χέρι: Κάποιος συμφοιτητής μου ήθελε να γίνει μοναχός. Εσκέπτετο να μεταβεί στο Άγιον Όρος. Τους χρόνους των σπουδών του, ιδίως τους δύο τελευταίους, είχε αυτόν τον προβληματισμό μέσα του. Ένα απόγευμα, το εκμυστηρεύθηκε στον π. Ευσέβιο, αν και δεν ήταν πνευματικό του τέκνο, και εκείνος παραδόξως τον απέτρεψε. Του είπε: “Δεν κάνεις, παιδί μου, για μοναχός”. Το αψήφησε, δεν το έλαβε υπόψη του. Πήγε στη μονή … (μεγάλη κοινοβιακή μονή του Αγίου Όρους), έβαλε μετάνοια στον γέροντα και παρέμεινε δόκιμος. Κάτι δεν πήγαινε καλά και αυτό ήταν η αιτία να μην προχωρήσει ο γέροντας στην κουρά του. Ένα καλοκαίρι που έτυχε να είμαι κι εγώ στη μονή, ο δόκιμος ανέφερε στον ηγούμενο αυτό που του είχε πει ο π. Ευσέβιος. Και εκείνος του είπε: “Δεν μου το έλεγες από την αρχή, παιδάκι μου, ότι ο π. Ευσέβιος σου είπε έτσι; Γιατί και εσύ να βασανίζεσαι κι εμάς να ταλαιπωρείς; Το έβλεπα κι εγώ ότι δεν κάνεις. Είχε δίκιο ο π. Ευσέβιος”. Μία φορά μόνο είχε δει τον συμφοιτητή μου ο διακριτικός γέροντας π. Ευσέβιος και με το χάρισμα της διοράσεως, που το έκρυβε μέσα του με πολλή επιμέλεια, του έδωσε τη σωστή κατεύθυνση. Ο Πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης π. Γ.Κ., πριν φύγει για την επαρχία, όπου θα άνοιγε μοναστήρι, πέρασε από το Ιπποκράτειο, να πάρει την ευχή του π. Ευσεβίου. – Φεύγω, πάτερ Ευσέβιε, για την … (και ανέφερε το όνομα της πόλεως). – Για το Άγιο Όρος. – Για την …, επανέλαβε εκείνος, νομίζοντας ότι ο γέροντας δεν είχε ακούσει καλά. – Για το Άγιο Όρος, είπε πάλι ο γέροντας. Δεν στάθηκε τότε στον λόγο του π. Ευσεβίου ο π. Γ. Πήγε, βέβαια, στον τόπο που είχε προγραμματίσει. Όταν όμως η Θεία Πρόνοια τον οδήγησε τελικά στο Άγιο Όρος, για να ανακαινίσει και να επανδρώσει μεγάλη κοινοβιακή μονή, τότε αξιολόγησε τη ρήση του προορατικού γέροντα…». Αρκετοί Αγιορείτες, οι οποίοι στα φοιτητικά τους χρόνια είχαν πνευματικό τον π. Ευσέβιο, και άλλοι που μαθήτευσαν κοντά του μιλούν σήμερα με πολλή ευγνωμοσύνη και αγάπη για εκείνον. Ένας απ’ αυτούς, ο π. Ευθύμιος, ιερομόναχος στην Καλύβη της Αναστάσεως, γράφει: «Τον π. Ευσέβιο γνώρισα το έτος 1974, όταν πρωτοπήγα στην Αθήνα για εισαγωγικές εξετάσεις. Στη συνέχεια, ως φοιτητής, εκκλησιαζόμουν στον Άγιο Λουκά του Ιπποκράτειου και εξομολογούμην σε εκείνον, όσον καιρό ήμουν στην Αθήνα. Αποτελούσα μέλος μιας μικρής συνάξεως με ιεροσπουδαστές της Ροζαρίου και θεολόγους φοιτητές. Τακτικά μας συγκέντρωνε ο γέροντας και μας βοηθούσε πνευματικά με την πείρα του και τη διάκρισή του. Ήταν η λατρευτική ζωή του παρεκκλησίου όαση πνευματική και ο σεβαστός π. Ευσέβιος φύλακας άγγελος στα δύσκολα φοιτητικά χρόνια. Αισθανόμουν έναν αυθόρμητο σεβασμό και εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του. Η μειλίχια και ήρεμη μορφή του μετέδιδε παρηγοριά και αισιοδοξία. Η απλότητά του βοηθούσε να τον πλησιάσεις και να ανοίξεις την καρδιά σου. Η ιεροπρέπειά του ενέπνεε ευλάβεια. Η πνευματική του ζωή ήταν κρυφή, δεν μιλούσε για τους αγώνες του. Άνετα εν τούτοις διεφαίνετο ή ασκητικότητά του, η αυταπάρνησή του και η αφοσίωσή του στο καθήκον του. Τον γνωρίσαμε ως ευλαβέστατο Λειτουργό και άριστο Πνευματικό. Τον βλέπαμε, παρ’ όλη την ηλικία του, να αναλώνει τον χρόνο του, τις δυνάμεις του, τον εαυτό του ολόκληρο στη διακονία των αγαπημένων του ασθενών. Έπαιρνε τη λύπη τους και τους μετέδιδε ελπίδα. Είχε το χάρισμα της παρακλήσεως. Οι προσευχές του βοηθούσαν πολλούς με τρόπο θαυματουργικό να βρουν την υγεία της ψυχής με την εξομολόγηση και κατόπιν του σώματος. Νύκτωνε στο εξομολογητήριό του και όρθριζε στη δοξολογία του Θεού. Οργάνωνε κατηχητικά, φιλανθρωπίες, έκανε ιδρύματα και πάρα πολλές κρυφές ελεημοσύνες. Μια φορά, παραμονή εορτών, είχε ετοιμάσει φακέλους με χρήματα για πρόσωπα που είχαν ανάγκη. Κάποιος άνοιξε το ντουλαπάκι του Ιερού και πήρε τα χρήματα. Ο Γέροντας ήρεμα το αντιμετώπισε και, όταν του προτείναμε να το αναφέρει στην Αστυνομία, δεν συμφώνησε. Μόνο ηύχετο για να μετανοήσει ο κλέπτης. Πολύ ωφελήθηκα κοντά του και πολλά με δίδαξε. Αλλά κυρίως δύο χαρακτηριστικά του μ’ εντυπωσίαζαν περισσότερο. Το πρώτο ήταν η προσπάθειά του να ζει και να εργάζεται αφανώς, διότι ήταν πολύ ταπεινός… Όπως η ζωή του ήταν μυστική, έτσι και το έργο του δεν ήθελε να φαίνεται στα μάτια των ανθρώπων. Αυτό είναι τεκμήριο γνησιότητος. Ό,τι έκανε το έκανε για τον Θεό και την εικόνα Του, τον άνθρωπο. Ομολογούσε και πίστευε ότι όλα οφείλονται στη χάρη του Θεού. Ο ίδιος δεν είχε λογισμούς ότι κάνει κάτι αξιόλογο. Δεν είχε επιδιώξεις για προαγωγές και αξιώματα, ούτε για επισκοπικούς θρόνους. Αυτά δεν τον συγκινούσαν, αν και του άξιζαν. Προτιμούσε να εργάζεται στο έργο του Θεού, θαμμένος στο μικρότατο γραφειάκι του, κάτω από το Ιερό της εκκλησίας, και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Αλλά ο πνευματικός του πλούτος και η Χάρη του ήταν αδύνατον να κρυφθούν, γι’ αυτό και οι άνθρωποι έτρεχαν κοντά του. Εύρισκαν έναν στοργικό πατέρα και έναν πνευματικό οδηγό. Το δεύτερο που με εντυπωσίαζε στον γέροντα ήταν η ειλικρινής Αγάπη του για τον μοναχισμό. Έζησε ο ίδιος ως μοναχός στη Λαύρα των Καλαβρύτων με υπακοή, ξενιτειά και προσευχή σε χρόνια πολύ δύσκολα. Στο Ιπποκράτειο διέμεινε σ’ ένα πολύ μικρό κελάκι, στον τελευταίο όροφο, δίπλα στους ασθενείς. Εκεί “ως στρουθίον μονάζον επί δώματος” (Ψαλμ. ρα’, 8) ζούσε ασκητικά, απλά και πτωχικά. Ανεδείχθη κτίτωρ δύο γυναικείων μονών και εβοήθησε πολλούς νέους ν’ ακολουθήσουν την Αγγελική ζωή των μοναχών, όπως και την αναξιότητά μου. Κάθε χρόνο επεσκέπτετο το Άγιο Όρος. Ουδέποτε διέκοψε τις σχέσεις του με το μοναστήρι της μετάνοιάς του και τον ηγούμενο παραδελφό του, π. Άνθιμο. Ενίοτε μ’ έπαιρνε μαζί του στη Λαύρα των Καλαβρύτων για την αγρυπνία του Αγίου Αλεξίου, καθώς και στο Μοναστήρι του των Εισοδίων στον Ωρωπό. Ήρθε και με επισκέφθηκε στο Κέντρο Νεοσυλλέκτων Αεροπορίας στην Τρίπολη και εκεί, καθήμενοι μόνοι μας στην αίθουσα του επισκεπτηρίου, με εξομολόγησε και δρόσισε την ψυχή μου Όταν εξέφρασα την επιθυμία μου να γίνω μοναχός στο “Περιβόλι της Παναγίας”, το σεβάστηκε και το χάρηκε… Αφήνοντας τον κόσμο, πέρασα να τον χαιρετήσω. Με συμβούλευσε καταλλήλως. Με χαιρέτησε δίνοντάς μου την ευχή του. Ήταν η τελευταία μας συνάντηση. Έκτοτε δεν τον ξαναείδα. Οι ευχές του με βοήθησαν να γίνω μοναχός. Αιωνία του η μνήμη. Ο Θεός να τον συναριθμήσει στη χορεία των Αγίων Του. Αμήν.

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018

Τέλος στον καρκίνο: Ποιο βότανο σκοτώνει τον καρκίνο. Το έχετε σπίτι


Για πρώτη φορά, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Λέιτσεστερ απέδειξαν τη δυνατότητα θεραπείας του καρκίνου των ωοθηκών χρησιμοποιώντας λιβάνι. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ηρόδοτο (5ος αιώνας π.Χ.) η προέλευση του λιβανιού εντοπίζεται στην αραβική χερσόνησο:

«Η Αραβία είναι η μόνη χώρα η οποία παράγει λιβάνι, μύρο, κάσσια και κανέλα. Τα δέντρα που παράγουν λιβάνι φρουρούνται από φτερωτά ερπετά μικρού μεγέθους και διαφόρων χρωμάτων» (διαβάστε περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα GreenMedInfo).

Το λιβάνι μαζί με τον χρυσό και τη σμύρνα αποτελούν τα πιο διάσημα χριστουγεννιάτικα δώρα στην ιστορία. Πρόκειται για μια αρωματική ρητίνη που εξάγεται από το ιερό δέντρο Boswellia που βρίσκεται στην Αφρική και την Αραβία.

Οι έρευνες έδειξαν ότι η ένωση ακετυλο-11-κετο-βητα-μποσβελλικό οξύ (AKBA) που προέρχεται από τη ρητίνη έχει επιτυχή δυνητική αποτελεσματικότητα ως προς την αντιμετώπιση του καρκίνου των ωοθηκών. Πιο συγκεκριμένα, αποδείχτηκε η ικανότητα της AKBA στην καταπολέμηση των καρκινικών κυττάρων στο τελευταίο στάδιο του καρκίνου των ωοθηκών.

Ο επικεφαλής της έρευνας Kamla Αl-Salmani, υποψήφιος διδάκτορας από το Τμήμα του Καρκίνου και Μοριακής Ιατρικής του Πανεπιστημίου, εξηγεί:

«Μετά από έναν χρόνο μελέτης της ενώσεως AKBA στις κυτταρικές γραμμές καρκίνου ωοθηκών στο εργαστήριο, καταφέραμε να δείξουμε ότι είναι αποτελεσματική στη θανάτωση των καρκινικών κυττάρων. Το λιβάνι χορηγείται σε πολλούς ανθρώπους χωρίς γνωστές παρενέργειες.

Η διαπίστωση αυτή είναι ιδιαίτερης σημασίας και πρέπει να ληφθεί υπόψη σε μελλοντικές κλινικές δοκιμές προκειμένου να δημιουργηθεί μια πρόσθετη θεραπεία για τον καρκίνο των ωοθηκών».

Το λιβάνι έχει χρησιμοποιηθεί στην παραδοσιακή ιατρική εδώ και αιώνες χάρη στις αντιφλεγμονώδεις ιδιότητές του καθιστώντας το μια αποτελεσματική θεραπεία για το άσθμα, τις δερματικές παθήσεις και τη γαστρεντερίτιδα.

Παλαιότερες μελέτες έχουν συνδέσει επίσης επιτυχώς την AKBA ως πιθανή θεραπεία για πολλούς άλλους καρκίνους, όπως του παχέος εντέρου, του μαστού και του προστάτη.

Ωστόσο, αυτή είναι η πρώτη μελέτη που δείχνει τις δυνατότητές του στην καταπολέμηση του καρκίνου των ωοθηκών, όπως αναφέρει το medicalland.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι αυτή η ένωση του λιβανιού είναι αποτελεσματική στη θανάτωση των καρκινικών κυττάρων των ωοθηκών.

Το πιο εκπληκτικό από όλα είναι το γεγονός ότι τα κύτταρα που είναι ανθεκτικά στη χημειοθεραπεία παρουσίασαν μεγαλύτερη ευαισθησία στη συγκεκριμένη ένωση υποδηλώνοντας ότι το λιβάνι έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει ώστε να ξεπεραστεί η αντίσταση στα φάρμακα και να οδηγήσει σε υψηλότερο ποσοστό επιβίωσης των ασθενών που βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο καρκίνου των ωοθηκών.