ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

     Ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ο «Σέρβος Χρυσόστομος», γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1880 στο χωριό Λέλιτς, εκατό χιλιόμετρα από το Βελιγράδι, από οικογένεια ευλαβών χωρικών. Διδάχθηκε τα πρώτα γράμματα στη Μονή Τσέλιε (ή Τσέλιγιε· Κεντρική Σερβία, Βάλιεβο, ίδρυση 13ος αι.), όπου θα εγκαταβίωνε αργότερα ο μαθητής του ο μακαριστός πατήρ, ο σύγχρονος ομολογητής άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς [†25 Μαρτίου 1979], και από την παιδική του ηλικία έδειξε έντονη κλίση για την Προσευχή. Προικισμένος με σπάνια ευφυΐα, επιθυμούσε να συνεχίσει τις σπουδές του στη Στρατιωτική Ακαδημία, η θεία Πρόνοια όμως αποφάσισε διαφορετικά. Αφού δεν έγινε δεκτός για λόγους υγείας, εισήλθε στην Ιερατική Σχολή του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι, ώστε να προετοιμαστεί για να υπηρετήσει στον στρατό του Χριστού. Χάρις σε υποτροφία της Εκκλησίας, συνέχισε ανώτερες σπουδές στην Ελβετία, τη Γερμανία και την Αγγλία. Γνωρίζοντας άριστα επτά γλώσσες, τον ενδιέφεραν όλα τα θέματα, από την ευρωπαϊκή λογοτεχνία ως την αρχαία ινδική φιλοσοφία, όχι για να συσσωρεύσει μια στείρα και απρόσφορη εγκυκλοπαιδική γνώση, αλλά για να δείξει την υπεροχή της Πίστεως και της Ορθοδόξου Πνευματικότητος. Το 1908, υποστήριξε με μεγάλη επιτυχία στη Βέρνη διατριβή με θέμα: «Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού ως θεμελιώδες δόγμα της αποστολικής Εκκλησίας», διδασκαλία που απέβη το κέντρο τόσο της βιοτής του όσο και του κηρύγματός του. Τον επόμενο χρόνο εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και υποστήριξε άλλη διδακτορική διατριβή στη Γενεύη περί της φιλοσοφίας του Τζώρτζ Μπέρκλεϋ (1685-1753). Επιστρέφοντας στην πατρίδα του το 1909, προσεβλήθη από βαριά μορφή δυσεντερίας. Σκέφθηκε τότε: «Εάν οι υπηρεσίες μου είναι απαραίτητες στον Κύριο, θα με γιατρέψει!». Και υποσχέθηκε, εάν ιαθεί, να μονάσει και να αφοσιωθεί στην υπηρεσία του λαού του Θεού. Μόλις ανάρρωσε, πιστός στην υπόσχεσή του, εκάρη μοναχός και αργότερα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στη Μονή Ρακόβιτσα, κοντά στο Βελιγράδι. Εξελέγη κατόπιν καθηγητής στην Ιερατική Σχολή του Αγίου Σάββα, ενώ κήρυττε σε διάφορες εκκλησίες της σερβικής πρωτεύουσας. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αφοσιώθηκε αφειδώς στην παρηγορία του χειμαζόμενου λαού και στην περίθαλψη των πασχόντων και των απόρων, αρνούμενος να λάβει τον μισθό του. Το 1915, εστάλη στην Αγγλία και στις Ηνωμένες Πολιτείες για να γνωστοποιήσει τις σκληρές δοκιμασίες του λαού του και να ζητήσει τη βοήθεια των Σέρβων μεταναστών. Εξελέγη επίσκοπος Ζίτσης μετά τον Πόλεμο (1919) και δύο χρόνια αργότερα μετατέθηκε στην Αχρίδα (1921). Η παραμονή του στη Ρωσία για έναν χρόνο και οι ετήσιες επισκέψεις του στο Άγιον Όρος –όπου συνάντησε τον Όσιο Σιλουανό τον Αθωνίτη [24 Σεπτ.] (1866-1938) στη Μονή του Αγίου Παντελεήμονος και έδωκε σημαντική μαρτυρία της αγιότητάς του– του επέτρεψαν να εμβαθύνει στο νόημα της άφθαρτης κληρονομιάς των Πατέρων, οπότε από λαμπρός ιερομόναχος και περιβόητος κάτοχος διδακτορικών διπλωμάτων από ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, μαθήτευσε ταπεινά στο σχολείο των απλών μοναχών και του Ορθοδόξου λαού, στη ψυχή του οποίου ατένιζε μυστικά το πρόσωπο του Εσταυρωμένου και Αναστημένου Χριστού. Οι αιώνιοι λόγοι του Σωτήρος: «Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή» (Ἰωάν. 14, 6) αποτελούσαν για εκείνον λόγο ύπαρξης και συνόψιζαν όλη του τη φιλοσοφία.

     Όταν ο Εχθρός του ανθρωπίνου γένους τού επιτέθηκε διά μέσου ενός επισκόπου που τον είχε προσβάλει, ο άγιος ιεράρχης έδειξε σε αυτή την περίσταση όλη του την αρετή και την πραότητα, αρνούμενος να κατηγορήσει τον εχθρό του ή ακόμη και να παραπονεθεί. Ήταν αφοσιωμένος κυρίως σε έντονη ποιμαντική δραστηριότητα στην επισκοπή του. Ανακαίνισε πολλές κατεστραμμένες ή εγκαταλελειμμένες μονές και ίδρυσε ορφανοτροφεία για παιδιά, αδιακρίτως εθνικότητας και θρησκεύματος. Το πιο ονομαστό από αυτά τα φιλανθρωπικά καθιδρύματα ήταν εκείνο στα Μπίτολα (Μοναστήρι), όπου δίδασκε ο άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς [2 Ιουλ.] (1896-1966). Άλλα πάλι ιδρύθηκαν στο Κράλιεβο, στο Τσατσάκ, στο Γκόρνι Μιλάνοβατς και το Κραγκούγιεβατς, που φιλοξενούσε περισσότερα από εξακόσια παιδιά πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Προσηλωμένος στην ηθική και πνευματική οικοδομή του ποιμνίου του, ο άγιος επίσκοπος Νικόλαος συνέγραψε πολυάριθμα έργα, ποιητικού και βαθυστόχαστου ύφους, τα οποία εκδόθηκαν σε είκοσι τόμους. Ανάμεσα στα γραπτά του το πλέον αγαπητό ανάγνωσμα παραμένει ο «Πρόλογος της Αχρίδος», στο οποίο παραθέτει σύντομους Βίους των αγίων της κάθε ημέρας του έτους, μαζί με σχόλια και θέματα πνευματικού ενδιαφέροντος. Συνέθεσε επίσης πολλά ποιήματα, ύμνους και ακολουθίες. Σχετικά με αυτές τις τελευταίες, ο άγιος πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς [14 Ιουν.] (1894-1979) δεν δίστασε να γράψει τα εξής ενθουσιαστικά λόγια: «Ας με συγχωρέσει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, αλλά ο Νικόλαος τον ξεπέρασε!». Πνευματικός πατέρας, καθ’ όλα έμπειρος και διαποτισμένος με την αιώνια σοφία της Εκκλησίας, άφησε περί τις τριακόσιες «Ιεραποστολικές Επιστολές», οι οποίες απαντούν σε συγκεκριμένα ποιμαντικά ερωτήματα που έθεταν αυθόρμητα οι πιστοί. Υπήρξε ακόμη ο εμπνευστής ενός λαϊκού θρησκευτικού κινήματος, που έδινε ιδιαίτερη βαρύτητα στην Προσευχή, στη συχνή θεία Μετάληψη και στη μετάφραση ή σύνθεση ύμνων και προσευχών στη σερβική γλώσσα (και όχι στα σλαβονικά) και του οποίου οι οπαδοί εμφύσησαν την εποχή εκείνη πνευματικό ενθουσιασμό και αποστολικό ζήλο στη σερβική Εκκλησία. Τόση ήταν η επιρροή του επισκόπου Νικολάου στον λαό, ώστε θεωρούσαν κάθε λόγο του, γραπτό ή προφορικό, ισάξιο των «Αποφθεγμάτων» του Γεροντικού.

     Πέρα από τη μέριμνα για το ποίμνιο που του είχε εμπιστευθεί ο Θεός, επεξέτεινε τη στοργή του σε όλη την Εκκλησία. Επέδειχνε στάση ειρήνης και καταλλαγής και επιδίωκε να διατηρεί καλές σχέσεις με τους Έλληνες και Βούλγαρους Ορθοδόξους. Το 1930, έλαβε μέρος στην Πανορθόδοξη Προσυνοδική Διάσκεψη στη Μονή Βατοπαιδίου στο Άγιον Όρος, όπου εξέφρασε το ορθόδοξο φρόνημα πλήρως αντίθετος στην τάση προσαρμογής των ιερών παραδόσεων της Εκκλησίας στο απατηλό πνεύμα του αιώνα τούτου. Υπήρξε ακόμη ο πρωτεργάτης της καταγγελίας της συμφωνίας με το Βατικανό, που ήταν έτοιμη να συνάψει η Γιουγκοσλαβία το 1937, η οποία καθιστούσε σαρωτικά ολόκληρη τη χώρα ελεύθερο πεδίο προσηλυτισμού της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Από καιρό ο άγιος ιεράρχης είχε καλά προβλέψει ότι η παντοδύναμη Ευρώπη θα γινόταν συντρίμμια, αν ανατρέπονταν τα χριστιανικά της θεμέλια. Γι’ αυτό το κρίσιμο ζήτημα έγραψε ο ίδιος προφητικά: «Ο Χριστός απομακρύνθηκε από την Ευρώπη, όπως άλλοτε από τη χώρα των Γαδαρηνών, μετά από αίτημα των κατοίκων της» (βλ. Μάρκ. 5, 1-17).

     Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο επίσκοπος Νικόλαος προτίμησε να συγκακουχηθεί με τον λαό του Θεού παρά να αναζητήσει ασφάλεια κάπου αλλού. Διαμαρτυρήθηκε θαρραλέα εναντίον των μαζικών εκτελέσεων στο Κράλιεβο, αναφωνώντας: «Αυτό, λοιπόν, είναι ο γερμανικός πολιτισμός: να σκοτώνεις εκατό αθώους Σέρβους για έναν Γερμανό! Τότε οι Τούρκοι ήσαν δικαιότεροι. Εάν είμαι ένοχος, σκοτώστε με. Προτιμώ να πεθάνω, παρά να αντικρίζω καθημερινά τις συμφορές του λαού μου». Κατήγγειλε με αγανάκτηση τη «χριστιανική» υποκρισία που ανεχόταν και δικαιολογούσε τα ειδεχθή εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίον των Ορθοδόξων Σέρβων της Κροατίας, χωρίς καθόλου μίσος εναντίον αυτών που τα διέπραξαν, για τους οποίους αντίθετα ένιωθε βαθύτατο οίκτο. Αργότερα συνέθεσε έξοχη Ακολουθία προς τιμήν των αγίων Σέρβων Νεομαρτύρων [15 Ιουν.].

     Αυτή η θαρραλέα και ατρόμητη στάση οδήγησε σύντομα στη σύλληψή του από τους Γερμανούς το 1941. Αφού έμεινε πάνω από τρία χρόνια στις πιο αυστηρές φυλακές, συγκρατούμενος με τον πατριάρχη Γαβριήλ (Dozic· 1881-1950), προσευχόμενος νυχθημερόν με δάκρυα για τη σωτηρία του λαού, τον εκτόπισαν στο στρατόπεδο θανάτου του Νταχάου το 1944. Απελευθερώθηκε στις 8 Μαΐου 1945, με την άφιξη των Συμμάχων, υπέφερε όμως έως τα τέλη του βίου του από τα επακόλουθα της κακομεταχείρισης και της βαναυσότητας που υπέστη εκεί. Όταν τον ρωτούσαν για τη ζωή στο Νταχάου, αποκρινόταν τα εξής: «Στο στρατόπεδο, να τι γίνεται: κάθεσαι σε μια γωνιά και λες στον εαυτό σου: “Κύριε, εγώ είμαι γη και σποδός (πρβλ. Σοφ. Σειρ. 10, 9)· πάρε τη ψυχή μου!”. Τότε η ψυχή υψώνεται στα ουράνια και αντικρίζεις τον Θεό πρόσωπο προς πρόσωπο. Όμως δεν το αντέχεις αυτό και Του λες: “Κύριε, δεν είμαι έτοιμος· άφησέ με να κατέβω πάλι!”. Με δυο λόγια, θα έδινα όλη τη ζωή που μου απομένει, για μια ώρα στο Νταχάου!».

     Μετά την απελευθέρωσή του, ο άγιος επίσκοπος μετέβη στην Αμερική (1946), όπου ανέκτησε τις απαραίτητες δυνάμεις του για να συνεχίσει το πνευματικό του έργο, εκεί όπου τον τοποθέτησε η θεία Πρόνοια. Περιόδευε ανά τη Βόρειο Αμερική, κηρύττοντας ευκαίρως-ακαίρως, και κατέστη με αυτόν τον τρόπο νέος απόστολος της Ορθοδοξίας στον Νέο Κόσμο. Έγραφε τα πνευματικά του έργα στα αγγλικά και δίδασκε στη σερβική Ιερατική Σχολή της Λίμπερτυβιλ (Ιλλινόις), στη Θεολογική Ακαδημία Αγίου Βλαδιμήρου και στις Ιερατικές Σχολές της Τζόρνταβιλ (Νέα Υόρκη) και Αγίου Τύχωνος (Πενσυλβανία). Εκεί, στον Άγιο Τύχωνα, ο άγιος Νικόλαος παρέδωσε τη γενναία και πολύσοφη ψυχή του στον Κύριο της Δόξης στις 5/18 Μαρτίου 1956, την ώρα που ετοιμαζόταν να τελέσει τη θεία Λειτουργία. Το 1991, τα τίμια λείψανά του μεταφέρθηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες στη Μονή Τσέλιε. Αν και ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς τιμόταν τοπικά ήδη από πολύ καιρό, αναγνωρίστηκε επίσημα από τη σερβική Εκκλησία τον Μάιο του 2003.

—ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ—

Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.

Βάθη τοῦ Πνεύματος, Πάτερ ἠρεύνησας, ὅθεν ἐξέμαθες ῥήματα ἄῤῥητα, καὶ χρυσοῤῥόας ποταμός, ἐδείχθης τοῖς Ὀρθοδόξοις· Σάββα γὰρ θεόφρονος, τὴν ὁδὸν ἠκολούθησας, τοῦ λαοῦ γενόμενος, ποιμενάρχης χριστόψυχος· διὸ πανευγνωμόνως τὴν μνήμην, Νικόλαε Ἅγιε τιμῶμέν σου.

—ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ—

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Τὰ φυσικά σου προτερήματα Πάτερ, καθυποτάξας τῷ Δεσπότῃ προθύμως, ὤφθης λαμπρὸς τοῦ Πνεύματος, Νικόλαε ναός· ὅθεν ᾠκοδόμησας, ὡς ποιμὴν χρυσολόγος, βίῳ καὶ συγγράμμασι, τὸν λαὸν τοῦ Κυρίου, καὶ μαρτυρίου φέρων τὰς οὐλάς, Αὐτῷ πρεσβεύεις, ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.

—ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ—

Χαίροις τῆς Σερβίας γόνος λαμπρός, καὶ τῶν Ὀρθοδόξων, χαριτόβρυτος πλουτισμός, χαίροις οἰκουμένης, ἀκοίμητος εὐχέτης, Νικόλαε τρισμάκαρ, Ζίτσης ὁ πρόεδρος.

[ Ιερομονάχου

Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου:

«Νέος Συναξαριστής

της Ορθοδόξου Εκκλησίας»·

Τόμος 7ος (Μάρτιος),

σελ. 61–65.

Διασκευή εκ του Γαλλικού:

Σωτήρης Γουνελάς.

Εκδόσεις «Ίνδικτος»·

Αθήνα, Φεβρουάριος 2017².

Επιμέλεια ανάρτησης:

π. Δαμιανός. ]

https://toeilhtarion.blogspot.com/2020/03/blog-post.html

Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς), επίσκοπος Ζίτσης και Αχρίδος

Αλέξανδρος Χριστοδούλου, Θεολόγος

O άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ο «Σέρβος Χρυσόστομος», γεν­νήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1880 στο χωριό Λέλιτς, από φτωχούς, πολύτεκνους και ευλαβείς γονείς. Διδάχθηκε τα πρώτα γράμματα στην Μονή Τσέλιε και από την παιδική του ηλικία έδειξε έντονη κλίση για την προσευχή. Εισήλθε στην Ιερατική Σχολή του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι και με υποτροφία της Εκκλησίας, συνέχισε ανώτερες σπουδές στην Ελβετία, την Γερμανία και την Αγγλία.

Ήταν φιλόθεος, φιλάγιος, φιλάνθρωπος, φιλάδελφος, φιλομαθής και φιλάσθενος. Γνώριζε άριστα επτά γλώσσες και ήθελε να δείξει με την απασχόλησή του με διάφορα θέματα την υπεροχή της πίστεως και της ορθοδόξου πνευματικότητος. Το 1908, υποστήριξε με μεγάλη επιτυχία στην Βέρνη διατριβή με θέμα: «Η πίστη στην Ανά­σταση του Χριστού, ως θεμελιώδες δόγμα της αποστολικής Εκκλησίας». Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και υποστήριξε άλλη διδακτορική διατριβή στην Γενεύη περί της φιλοσοφίας του Μπέρκλεϋ.

Επιστρέφοντας στην πατρίδα του το 1909, προσεβλήθη από βαρεία μορφή δυσεντερίας. Μόλις ανάρρωσε, έγινε μοναχός, και αργό­τερα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στην Μονή Ρακόβιτσα. Εξελέγη καθηγητής στην Ιερατική Σχολή του Αγίου Σάββα, ενώ κήρυττε σε διάφορες εκκλησίες της σερβικής πρωτεύουσας. Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έγινε συμπαραστάτης του λαού, των πασχόντων και των άπορων. Το 1915, εστάλη στην Αγγλία και στις Ηνωμένες Πολιτείες για να ζητήσει την βοήθεια των Σέρβων μεταναστών.

Εξελέγη επίσκοπος Ζίτσης μετά τον πόλεμο (1919) και δύο χρόνια αργότερα μετατέθηκε στην Αχρίδα (1921). Ερχόταν για πολλά χρόνια στο Άγιον Όρος. Κυρίως παρέμενε στη μονή του Αγίου Παντελεήμονος, όπου γνωρίσθηκε και συνδέθηκε με τον όσιο Σιλουανό (+1938), του οποίου νωρίς αντελήφθη κι έκανε γνωστή την αγιότητα. Η επίδραση του Αγίου Όρους και των απλών μοναχών του και κυρίως του οσίου Σιλουανού ήταν αρκετά δυνατή επάνω του, μεγαλύτερη των λαμπρών σπουδών του, όπως έλεγε. Εδώ γνωρίσθηκε και με τον Γέροντα Σωφρόνιο (+1993), εξαιρετικό βιογράφο του οσίου Σιλουανού, τον οποίο και χειροτόνησε διάκονο. Η ποιμαντική δραστηριότητα στην επισκοπή του ήταν έντονη. Ανα­καίνισε πολλές κατεστραμμένες ή εγκαταλελειμμένες μονές και ίδρυσε ορφανοτροφεία για παιδιά.

Συνέγραψε πολυάριθμα έργα, ποιητικού και βαθυστόχαστου ύφους, τα όποια εκδόθηκαν σε είκοσι τόμους. Το πλέον αγαπητό ανάγνωσμα παραμένει ο «Πρόλογος της Αχρίδος», στο οποίο παραθέτει σύντομους Βίους των αγίων της κάθε ημέρας του έτους, μαζί με σχόλια και θέματα πνευματικού ενδιαφέροντος. Συνέθεσε επίσης πολλά ποιήματα, ύμνους και ακολουθίες. Σχετικά με αυτές τις τελευταίες, ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς δεν δίστασε να γράψει: «Ας με συγχωρέσει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, αλλά ο Νικόλαος τον ξεπέρασε». Άφησε περί τις τριακόσιες Ιεραποστολικές Επιστολές, οι οποίες απαντούν σε συγκεκριμένα ποιμαντικά ερωτήματα που έθεταν οι πιστοί. Τόση ήταν η επιρροή του στον λαό, ώστε θεω­ρούσαν κάθε λόγο του, γραπτό ή προφορικό, ισάξιο των Αποφθεγμάτων του Γεροντικού.

Το ενδιαφέρον του επεκτεινόταν για όλη την Εκκλησία. Επεδίωκε να διατηρεί καλές σχέσεις με τους Έλληνες και Βούλγαρους ορθοδόξους. Το 1930, έλαβε μέρος στην Πανορθόδοξη Προσυνοδική Διάσκεψη στην Μονή Βατοπαιδίου στο Άγιο Όρος, στην οποία εξέφρασε το ορθόδοξο φρόνημα αντίθετος στην τάση προσαρμογής των παραδόσεων της Εκκλησίας στο πνεύμα του αιώνα. Κατήγγειλε τη συμφωνία με το Βατικανό, που ήταν έτοιμη να συνάψει η Γιουγκοσλαβία το 1937, η οποία καθιστούσε την χώρα πεδίο ιεραποστολής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Είχε προβλέψει ότι η ισχυρή Ευρώπη θα γινόταν συντρίμμια αν ανατρέπονταν τα χριστιανικά της θεμέλια. Έγραφε προφητικά: «Ο Χριστός απομακρύνθηκε από την Ευρώπη, όπως άλλοτε από την χώρα των Γαδαρηνών, μετά από αίτημα των κατοίκων της».

Όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, προ­τίμησε να υποφέρει με τον λαό του Θεού παρά να αναζητήσει ασφάλεια. Διαμαρτυρήθηκε θαρραλέα εναντίον των μαζικών εκτελέσεων στο Κράλιεβο. Κατήγγειλε με αγανάκτηση την χριστιανική υποκρισία που δικαιολογούσε τα φοβερά εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίον των ορθοδόξων Σέρβων της Κρο­ατίας. Αργότερα συνέθεσε έξοχη Ακο­λουθία προς τιμήν των Σέρβων νεομαρτύρων. Συνελήφθη από τους Γερ­μανούς το 1941 και έμεινε στις πιο αυστηρές φυλακές πάνω από 3 χρόνια, συγκρατούμενος με τον πατριάρχη Γαβριήλ, και μετά εγκλείστηκε στο στρα­τόπεδο θανάτου του Νταχάου το 1944. Απελευθερώθηκε στις 8 Μαΐου 1945, με την άφιξη των συμμάχων.

Μετά την απελευθέρωσή του, επειδή το άθεο καθεστώς τον θεωρούσε εχθρό του λαού, μετέβη στην Αμε­ρική (1946), όπου ανεδείχθη ποιμένας, διδάσκαλος, καθηγητής, κήρυκας, ομολογητής και όσιος και έγινε με αυτόν τον τρόπο νέος απόστολος της Ορθοδοξίας στον Νέο Κόσμο. Έγραφε τα πνευματικά του έργα στα αγγλικά και δίδασκε στην σερβική Ιερατική Σχολή της Λίμπερτυβιλ (Ιλλινόις), στην θεολο­γική Ακαδημία Αγίου Βλαδίμηρου και στις Ιερατικές Σχολές της Τζόρντανβιλ (Νέας Υόρκη) και Αγίου Τύχωνος (Πενσυλβανία). Εκεί στον Άγιο Τύχωνα, ο άγιος Νικόλαος παρέδωσε την γενναία του ψυχή στον Κύριο στις 5/18 Μαρτίου 1956, την ώρα πού ετοιμαζόταν να τελέσει την θεία Λειτουργία. Το 1991, τα τίμια λείψανα του μεταφέρθηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες στην Μονή Τσέλιε κι αναπαύονται δίπλα στον τάφο του εξαίρετου μαθητή του π. Ιουστίνου Πόποβιτς (+1979). Βιογράφος του καλός υπήρξε ο επίσης μαθητής του επίσκοπος Ράσκας Αρτέμιος Ραντοσάβλιεβιτς. Η επίσημη αναγνώρισή του από τη Σερβική Εκκλησία έγινε τον Μάϊο του 2003. Η μνήμη του τιμάται στίς 5 Μαρτίου.

https://www.pemptousia.gr/2020/03/nikvel/

Οἱ Δοκιμασίες τῆς Πίστης

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

«…ἵνα τὸ δοκίμιον ὑμῶν τῆς πίστεως πολυτιμότερον χρυσίου τοῦ ἀπολλυμένου διὰ πυρὸς δέ δοκιμαζομένου εὑρεθῇ εἰς ἔπαινον καὶ τιμὴν καὶ δόξαν ἐν ἀποκαλύψει Ἰησοῦ Χριστοῦ…» (Α’ Πέτρου 1,7)

Ἀδελφοί μου, ἡ πίστη μας δοκιμάζεται πιὸ συχνὰ ἀπ’ ὅσο ἕνα καλάμι κλυδωνιζόμενο στοὺς ἀνέμους.

Οἱ δοκιμασίες εἶναι σὰν τοὺς δυνατοὺς ἀνέμους: μιὰ ἀδύναμη πίστη τὴν ξεριζώνουν ἀλλὰ μιὰ δυνατὴ πίστη τὴν δυναμώνουν ἀκόμη περισσότερο.

Ἐπίσης, οἱ δοκιμασίες εἶναι σὰν τὶς φλόγες, μέσα στὶς ὁποῖες τὸ ἄχυρο καίγεται καὶ τὸ χρυσάφι καθαρίζεται.

Ἀλλὰ καὶ οἱ θεωρίες καὶ οἱ εἰκασίες τοῦ ἀνθρώπου δοκιμάζουν τὴν πίστη μας.

Αὐτές, συνήθως, εἶναι ὅπως οἱ πολλοὶ ἰσχυροὶ καὶ ἀδυσώπητοι ἄνεμοι· ἀλλὰ μποροῦμε νὰ τοὺς ὑπερβοῦμε – ἂν εἴμαστε πρόθυμοι νὰ παραμείνουμε ἑδραιωμένοι στοὺς λόγους τοῦ Θεοῦ καὶ ἂν μποροῦμε, σὲ ἀντίθεση μ’ αὐτὲς τὶς θεωρητικολογίες, νὰ δώσουμε τὴν πρέπουσα ἔμφαση στὶς Διδαχὲς τῆς Πίστεως στὸν Χριστό.

Ἡ πίστη μας δοκιμάζεται ἔτι περισσότερο μὲ τὸν φόβο καὶ τὴ ντροπή: φόβο γιὰ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι διώκουν τὴν Πίστη, καὶ ντροπὴ ἀπέναντι σὲ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἀλαζονικὰ καταφρονοῦν τὴν Πίστη.

Αὐτοὶ ἐπίσης εἶναι δυνατοὶ ἄνεμοι, στοὺς ὁποίους πρέπει νὰ ἀντισταθοῦμε, ἂν θέλουμε νὰ παραμείνουμε ζωντανοί.

Πῶς θ’ ἀντισταθοῦμε σ’ αὐτούς;

Μὲ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ, ποὺ θὰ πρέπει πάντα νὰ ἔχει στὴν ψυχή μας ἀνώτερη θέση ἀπὸ τὸν φόβο τῶν ἀνθρώπων· καὶ μὲ τὸ νὰ αἰσχυνόμεθα ἐνώπιον τῶν ἀποστόλων, τῶν ἁγίων καὶ τῶν μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι δὲν ντράπηκαν γιὰ τὴν πίστη τους, παρεστῶτες ἐνώπιον ἡγεμόνων, ἀρχόντων καὶ τῶν δυνατῶν τοῦ κόσμου τούτου.

Ἡ πίστη μας δοκιμάζεται ἐπιπλέον ἀπὸ τὰ δεινὰ καὶ τὶς ταλαιπωρίες τοῦ βίου.

Αὐτὸ εἶναι τὸ καμίνι, μέσα στὸ ὁποῖο ἡ πίστη μας, εἴτε καίγεται σὰν ἄχυρο εἴτε λάμπει καὶ καθαρίζεται, ὡς χρυσὸς ἐν χωνευτηρίῳ.

Ἡ πίστη μας θὰ ἐπιζήσει ἀπὸ τέτοιες δοκιμασίες, ἂν μνημονεύουμε Ἰησοῦν Χριστὸν Ἐσταυρωμένον ὑπὲρ ἡμῶν καὶ ὅλες τὶς χιλιάδες μαρτύρων τῆς Πίστεως, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν ἀπαντοχὴ καὶ τὴν ἐγκαρτέρησή τους νίκησαν καὶ κατατρόπωσαν κάθε πολέμιο, ἀναδυόμενοι μέσα ἀπ’ τὶς φλόγες σὰν τὸ καθαρὸ χρυσάφι· καὶ οἱ ὁποῖοι ἐξακολούθησαν σελαγίζοντες νὰ διαλάμπουν στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων, ἐν μέσῳ τῶν ἀγγέλων καὶ ἐν μέσῳ τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ πίστη μας δοκιμάζεται ἐπίσης ἀπὸ τὸν θάνατο – τὸν θάνατο τῶν οἰκείων καὶ προσφιλῶν μας προσώπων καὶ γενικῶς τὸν θάνατο ἀνθρώπων.  Αὐτὸ εἶναι τὸ ἀδυσώπητο πῦρ, μέσα στὸ ὁποῖο ἡ πίστη τῶν πολλῶν κατακάηκε.

Εἶναι, λοιπὸν, ὁ θάνατος τὸ τέλος τῶν πάντων;

Ὄχι, δὲν εἶναι – πιστέψτε με!

Εἶναι ἡ ἀρχή τῶν πάντων, ἡ ἀρχή μιᾶς καινῆς καὶ δίκαιης ζωῆς!

Πιστέψτε στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, πιστέψτε στὴν ἐπέκεινα τοῦ τάφου ζωή, πιστέψτε στὴν Κοινὴ Ἀνάσταση καὶ στὴ Φρικτὴ Ἡμέρα τῆς Κρίσεως.

Ὦ ἀγαθὲ Κύριε, δυνάμωσε τὴν πίστη μέσα μας καὶ ἐλέησέ μας!

Σοὶ πρέπει πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

https://agiazoni.gr/%ce%bf%e1%bc%b1-%ce%b4%ce%bf%ce%ba%ce%b9%ce%bc%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%b5%cf%82-%cf%84%e1%bf%86%cf%82-%cf%80%ce%af%cf%83%cf%84%ce%b7%cf%82/

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: Η ζωή μας είναι σύντομη, οι μέρες μας μετρημένες. Ο χρόνος όμως είναι μεγάλος, μετριέται σε εκατοντάδες και χιλιάδες χρόνια.

Ποιος από μας μπορεί να ξεπεράσει τα όριά του και να φτάσει στο τέλος του χρόνου, να δεί τα έσχατα γεγονότα και να πληροφορήσει όλους εμάς λέγοντας: «Έτσι κι έτσι θα γίνουν τα πράγματα στο τέλος του χρόνου. Αυτό θα συμβεί στον κόσμο κι αυτό θα γίνει με σας τους ανθρώπους»; Κανένας.

Αλήθεια, κανένας απ᾽ όλους τους ανθρώπους που ζούν. Εκτός κι αν υπήρχε κάποιος που θα μπορούσε να μας πείσει πως είχε μπεί στο νού του Δημιουργού του κόσμου και της ανθρωπότητας, πως ήξερε ολόκληρο το σχέδιο της δημιουργίας, πως ήταν ζωντανός πριν από την έναρξη του κόσμου και είχε καθαρή άποψη για το τέλος του χρόνου και τα γεγονότα που θα σημαδέψουν το τέλος αυτό.

Υπάρχει τέτοιος άνθρωπος ανάμεσα στα δισεκατομμύρια που ζούν σήμερα; Όχι, ούτε υπάρχει ούτε υπήρξε ποτέ.

Υπήρχαν προφήτες που, όχι από δικό τους νού αλλ᾽ από αποκάλυψη Θεού, είπαν κάποια πράγματα, σύντομα και ασαφή, για το τι θα γίνει στο τέλος. Κι αυτό όχι τόσο για να δώσουν ακριβή περιγραφή του τέλους του κόσμου, όσο για να προειδοποιήσουν με την πρόνοια του Θεού τους ανθρώπους, ώστε να μετανοήσουν και να επιστρέψουν από το δρόμο της ανομίας.

Να σκεφτούν περισσότερο τα φοβερά πράγματα που μας περιμένουν κι όχι τα μικρά και παροδικά που περνούν σαν σύννεφο και κρύβουν την πύρινη και φοβερή πραγματικότητα.

Ν᾽ αναλογιστούν τα γεγονότα εκείνα από τα οποία ολόκληρη η ζωή του ανθρώπου στη γη, η ύπαρξη του ιδίου του κόσμου, τα άστρα κι ο κύκλος του εικοσιτετραώρου θα φτάσουν στο τέλος τους.

Ποιος μπορεί να μας πει για το τέλος του κόσμου;

Ένας και μόνο Ένας μας μίλησε καθαρά και με σαφήνεια για όλα όσα θα γίνουν στο τέλος του χρόνου: Ο Κύριος Ιησούς Χριστός.

Αν υπήρχε οποιοσδήποτε άλλος να μας πεί αυτά που Εκείνος είπε για το τέλος του κόσμου, δεν θα τον πιστεύαμε, ακόμα κι αν ήταν ο μεγαλύτερος σοφός. Αν μιλούσε με την ανθρώπινη σοφία του και όχι από θεία αποκάλυψη, δεν θα τον πιστεύαμε.

Η ανθρώπινη σοφία κι η ανθρώπινη λογική, όσο μεγάλες και σπουδαίες κι αν είναι, είναι πολύ μικρές για να φτάσουν στη δημιουργία και στο τέλος του κόσμου. Η σοφία είναι άχρηστη εκεί που χρειάζεται το όραμα. Από προφήτη έχουμε ανάγκη, που βλέπει τόσο καθαρά όσο εμείς βλέπουμε τον ήλιο, για να δεί ολόκληρο τον κόσμο από την αρχή ίσαμε το τέλος του, καθώς και την ίδια την αρχή, το ίδιο το τέλος. Μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος έχει υπάρξει: ο Κύριος Ιησούς Χριστός.

Μόνο Εκείνον μπορούμε και πρέπει να πιστεύουμε, όταν μας λέει τι θα γίνει στο τέλος. Όλα όσα προφήτεψε, επαληθεύτηκαν. Τόσο όταν αφορούσαν σε πρόσωπα, όπως ο Πέτρος, ο Ιούδας κι οι άλλοι απόστολοι, σε λαούς, όπως οι Ιουδαίοι, σε κάποιους τόπους όπως η Ιερουσαλήμ, η Καπερναούμ, η Βηθσαϊδά και το Χοραζίν, καθώς και στις Εκκλησίες του Θεού, που ιδρύθηκαν με το αίμα Του.

https://www.vimaorthodoxias.gr/theologikos-logos-diafora/agios-nikolaos-velimirovits-i-anthropini-sofia-kai-logiki-einai-poly-mikres-gia-na-ftasoyn-sti-dimioyrgia-kai-sto-telos-toy-kosmoy/?ref=storyteller

Αφυπνιστικοί Λόγοι του Αγίου Νικολάου Αχρίδος

Του Αρχιμ. Νεκτάριου Πόκκια, Ηγούμενου της Ι. Μονής Θάρρι Ρόδου

Ένα κείμενο συνταρακτικό, αφυπνιστικό αλλά θα έλεγα και προφητικό θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας σήμερα, γιατί πιστεύω ότι αντικατοπτρίζει ανάγλυφα την οικτρή κοινωνική πραγματικότητα του κόσμου που ζούμε. Ας γίνει αιτία διαβάζοντας τις παρακάτω γραμμές να προβληματισθούμε και να ανανήψουμε όλοι μας:
''Αν οι Ευρωπαίοι πρώτα έψαχναν τον ουράνιο Πατέρα και αναζητούσαν πριν απ΄ όλα την Βασιλεία των ουρανών, όλα τα υπόλοιπα θα τους δίνονταν και τότε όλοι τους θα ήταν χαρούμενοι. Με την χαρά τους θα φώτιζαν όλο τον μή χριστιανικό κόσμο, θα δόξαζαν τον Θεό και λόγω αυτού όλοι οι λαοί στη γη θα αρνούνταν τα είδωλα και θα έσπευδαν να βαπτισθούν, να γίνουν μέλη του θεϊκού ευρωπαϊκού χορού. Και όμως, οι Ευρωπαίοι πήραν λανθασμένο δρόμο, μακριά από τον Χριστό. Σκοτώνονται, παλεύοντας για ψωμί και πάντα είναι πεινασμένοι. Παρανόησαν, αρπάζουν αυτό που δεν τους ανήκει και πάλι δεν τους είναι αρκετό.

Η Ευρώπη διαβάζοντας βιβλία για να αποκτήσει περισσότερες γνώσεις, τυφλώθηκε, βάρυνε το νου της με το βάρος των γνώσεων και κατέληξε πιο ανόητη, πιο σκοτεινή, πιο φτωχή. Συνήθισε να ψάχνει το ψωμί, την ευτυχία, την γνώση μακριά από τον ουράνιο Πατέρα, μακριά από τον δρόμο του Χριστού.

Από όλα αυτά, είναι φανερό πως οι πόλεμοι στην Ευρώπη προήλθαν από τον πόλεμο της Ευρώπης ενάντια στον Χριστό. Όλη η δυστυχία, όλη η αδιαντροπιά της Ευρώπης, προήλθε από την άρνηση του Χριστού. Παρόλα αυτά, εμείς δεν χαιρόμαστε με την δυστυχία των άλλων. Ευχόμαστε στους Ευρωπαίους, με όλη την καρδιά μας, να ξαναβρούν την αλήθεια και το σωστό δρόμο. Να επιστρέψουν στο Χριστό των προπατόρων τους.

Η σύγχρονη Ευρώπη αποτελεί τον νέο πύργο της Βαβέλ. Εκείνος ο πρώτος πύργος της Βαβέλ, τον οποίο οι άνθρωποι έκτισαν με τούβλα, ήταν σημάδι και πρόδρομος του μεγαλύτερου πύργου της Βαβυλώνας, που είναι η σύγχρονη Ευρώπη. Πώς προέκυψε αυτό; Επειδή οι Ευρωπαίοι παράκουσαν τις εντολές του Θεού και υπάκουσαν στις εντολές του ανθρώπου. Εγκατέλειψαν τις καθαρές, διάφανες πηγές της πίστης του Χριστού, από τις οποίες πήγασαν καθαρά και διάφανα ποτάμια και βρήκαν θολές πηγές, από τις οποίες πηγάζουν θολά ποτάμια που δηλητηριάζουν, αρρωσταίνουν, σκοτώνουν την ψυχή. Από τότε που στον ουρανό υπάρχουν ο ήλιος και τα αστέρια και από τότε που στη γη υπάρχουν άνθρωποι και λαοί, πάντα ξεχώριζε το θεϊκό πάνω από το ανθρώπινο. Περισσότερο εκτιμήθηκε ο λόγος του Θεού από τα λόγια όλων των ανθρώπων και οι εντολές του Θεού ίσχυσαν περισσότερο από τις εντολές των ανθρώπων που έζησαν σ΄ αυτόν τον κόσμο.

Όμως, στη συνέχεια εμφανίστηκαν πολλοί άνθρωποι, όχι από τον Θεό αλλά από τον εχθρό του Θεού, για να σπείρουν μία άλλη επιστήμη στην Ευρώπη. Φύτρωσε το αγριόχορτο, το οποίο με τα δηλητήριά του έπνιξε όλα όσα ήταν θεϊκά και ανθρώπινα στον ευρωπαίο άνθρωπο.

Από το άδειασμα του μυαλού και την ερημιά της καρδιάς μπήκε η σφραγίδα της απελπισίας που είναι η αυτοκτονία. Ο νους δεν σκέφτεται τον Θεό και η καρδιά δεν αγαπάει τον Θεό. Όλος ο κόσμος δεν μπορεί να γεμίσει το ανθρώπινο μυαλό, αυτό μπορεί μόνο ο Θεός να το κάνει. Χωρίς τον Θεό, ο νους είναι πάντα άδειος και όλες οι γνώσεις που μπαίνουν στο μυαλό πέφτουν στην άβυσσο. Η αγάπη όλου του κόσμου δεν μπορεί να γεμίσει την καρδιά του ανθρώπου, επειδή η καρδιά νοιώθει πως η κοσμική αγάπη αλλάζει και είναι σαν την παλίρροια και την άμπωτη της θάλασσας. Μόνο ο Θεός μπορεί να γεμίσει το μυαλό και την καρδιά μας με δύναμη, σοφία πίστη και αγάπη. Χωρίς τον Θεό όλα είναι αμάθεια. Χωρίς τον Θεό όλα είναι στενοχώρια. Χωρίς τον Θεό όλα είναι απελπισία!''
Δεν ξέρω, αλλά διαβάζοντας το παραπάνω κείμενο με αποσπάσματα του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Επισκόπου Αχρίδος της Σερβικής Εκκλησίας, είδα την σημερινή κοινωνική πραγματικότητα σε όλο της το μεγαλείο. Μήπως ήλθε ο καιρός της αφύπνισης κοντά στον Χριστό και μαζί με τον Χριστό;

https://www.dogma.gr/dialogos/afypnistikoi-logoi-tou-agiou-nikolaou-achridos/183669/

Όταν ο Aνθρωπος Aρχίσει να Nηστεύει το Πονηρό Πνεύμα Κυριεύεται από Απερίγραπτο Φόβο

 

orthodoxia.online

Μόλις ένας άνθρωπος αρχίσει να νηστεύει και να προσεύχεται στον Θεό, το πονηρό πνεύμα κυριεύεται από απερίγραπτο φόβο. Με κανέναν τρόπο δεν μπορεί το κακό πνεύμα να ανεχθεί το ηδύπνοον της προσευχής και της νηστείας.

Ασφυκτιά και αδυνατίζει μέχρι εξαντλήσεως.

Στον άνθρωπο ο οποίος μόνον φιλοσοφεί περί πίστεως, υπάρχει άπλετος χώρος μέσα του για τα δαιμόνια.

Αντίθετα, στον άνθρωπο που με ειλικρίνεια αρχίζει να νηστεύει και να προσεύχεται στον Θεό, με υπομονή και ελπίδα, ο χώρος αυτός στενεύει, το δαιμόνιο στενοχωρείται και αναγκάζεται να φύγει από έναν τέτοιο άνθρωπο. Για ορισμένες σωματικές ασθένειες υπάρχει μία μόνο γιατρειά.

Για τη μεγαλύτερη αρρώστια της ψυχής, τη δαιμονική καταληψία, υπάρχουν δύο θεραπείες που πρέπει να εφαρμοστούν μαζί και ταυτοχρόνως: η νηστεία και η προσευχή.

Ξεκινάει η Σαρακοστή για τα Χριστούγεννα – Πώς νηστεύουν οι χριστιανοί μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου 2022

Οι απόστολοι και οι άγιοι νήστευαν και προσεύχονταν στον Θεό. Γι’ αυτό ήταν τόσο ισχυροί εναντίον των πονηρών πνευμάτων.

Φιλάνθρωπε Κύριε, Ιατρέ και Αρωγέ μας σε κάθε συμφορά, δυνάμωσέ μας με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, ώστε να μπορούμε να ακολουθούμε τις σωτήριες συνταγές Σου για τη νηστεία και την προσευχή προς χάριν της σωτηρίας, της δίκης μας αλλά και των συνανθρώπων μας.

Ότι Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνηση εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Η αγάπη είναι ανώτερη από την κοσμική δικαιοσύνη; orthodoxia.online

Ορθόδοξα θέματα: Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς απαντάει στο ερώτημα εάν η αγάπη είναι ανώτερη από την κοσμική δικαιοσύνη.
Είναι απαραίτητο να το πούμε πως η αγάπη είναι ανώτερη από την κοσμική δικαιοσύνη.
Αν δεν υπήρχε η αγάπη, όλοι οι άνθρωποι θα ήταν θύματα της κοσμικής νομικής δικαιοσύνης.
Χωρίς αγάπη ο νόμος δεν μπορεί να περιφρουρήσει αυτό που ήδη υπάρχει.
Η αγάπη όμως δημιουργεί καινούργια και μεγάλα έργα στον κόσμο.
Ολόκληρο τον κόσμο τον δημιούργησε η αγάπη.
Γι’ αυτό και είναι καλλίτερο στους ανθρώπους ν’ ασκούνται από τη παιδική τους ηλικία στη γνώση της γλυκύτητας που προσφέρει η αγάπη κι η φιλανθρωπία, παρά να μάθουν τη σκληρότητα του νόμου.
Το νόμο τον μαθαίνει κανείς οποτεδήποτε.
Όταν όμως η καρδιά σκληρυνθεί, είναι δύσκολο να ξαναγυρίσει και να γίνει σπλαχνική.
Όταν οι άνθρωποι είναι ελεήμονες δε θ’ αμαρτήσουν ενάντια στο νόμο.
Όταν όμως τηρούν το νόμο αλλά τους λείπει η φιλανθρωπία, διακινδυνεύουν να χάσουν το στεφάνι της δόξας που υποσχέθηκε ο Κύριος στους φιλάνθρωπους.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς


(Απόσπασμα από το βιβλίο «ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ Β’ – ΟΜΙΛΙΕΣ Ε’ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς», Επιμέλεια – Μετάφραση: Πέτρος Μπότσης, Αθήνα 2013)

Πως να νικάμε την ακηδία ~ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβις

 
Έγραφε ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς:

Σας κυριεύει ή ακηδία. Τί να κάνετε; 

Να επινοήσετε τρόπους αναθερμάνσεως του ζήλου και της φιλοπονίας σας. Ποιος δεν έχει βασανιστεί άπ’ αυτή την ψυχική ατονία;
Τσακιζόμαστε για να τη νικήσουμε. Αλλά βλέπουμε ότι ματαιοπονούμε. “Έτσι δεν μας απομένει τίποτ’ άλλο από το να την υπομείνουμε καρτερικά, περιμένοντας την επέμβαση του Κυρίου.
Όταν Εκείνος ευδοκήσει, θα μας δώσει νέα ζωή, θα μας παρηγορήσει και θα μας δυναμώσει. Δοκιμάστε, πάντως, και τούτον τον τρόπο:
Καταπιαστείτε με μια δουλειά πού απαιτεί κόπο και θυσία. Ίσως έτσι να κινητοποιηθεί ή ψυχή σας…
Διαφορετικά, δεν έχετε παρά να κάνετε υπομονή, όπως σας είπα. Αυτό το αίσθημα της ακηδίας και της ατονίας είναι παροδικό.
Καμιά φορά προέρχεται από σωματική κόπωση ή αδυναμία.
Άλλοτε πάλι οφείλεται σε κάποια κατάσταση αναμονής.
Η Κυρία Θεοτόκος ας μεσιτεύει
στον Υιό της για την ενίσχυση μας…
Αλήθεια, πώς οι παλαιοί ασκητές, πού ζούσαν κλεισμένοι σ’ ένα κελί, πού κανέναν δεν έβλεπαν, πού τίποτα δεν άκουγαν, πού καμιά παρηγοριά δεν είχαν, ήταν πάντοτε «τη σπουδή μη οκνηροί, τω πνεύματι ζέοντες» (Ρωμ. 12:11);
Με τη χάρη του Κυρίου.
Και πώς κατόρθωναν να ελκύουν τη χάρη;
Με την αδιάλειπτη προσευχή.
Να το πιο αποτελεσματικό όπλο εναντίον της ακηδίας.
Εμείς όχι μόνο αδιάλειπτα δεν προσευχόμαστε, μα ούτε καν συχνά. Και ή προσευχή μας, όποτε γίνεται, είναι απρόσεκτη, ψυχρή, τυπική…
Η Κυρία Θεοτόκος ας μεσιτεύει…

Πηγή: https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com
https://theomitoros.gr/%cf%80%cf%89%cf%82-%ce%bd%ce%b1-%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ac%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%ba%ce%b7%ce%b4%ce%af%ce%b1-%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%bf%cf%85-%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%ac%ce%bf/

''ΣΕ ΣΕΝΑ ΚΥΡΙΕ ''

''Καὶ ὅταν εἰπωθοῦν μὲ πίστη βαθιά, τί δύναμη ἔχουν!''

Πολλὰ αἰτήματα ἀπευθύνουμε πρὸς τὸν ἅγιο Θεὸ σὲ κάθε ὥρα τῆς θείας Λατρείας, σ’ ὅλες τὶς Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἰδιαιτέ­ρως στὴ θεία Λειτουργία. Στὸ τέλος τῶν αἰτημάτων ὁ ἱερέας προτρέπει τοὺς πι­στούς: «...ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα». Νὰ ἐμπιστευθοῦμε τὸν ἑαυτό μας καὶ τοὺς ἄλλους καὶ ὅλη τὴ ζωή μας στὸ Θεὸ Πατέρα μας. Καὶ ὁ λαὸς συμφωνεῖ καὶ ἀπαντᾶ μὲ δυὸ λέ­ ξεις: «Σοί, Κύριε». Ναί, σὲ Σένα, Κύριε. Γνωστὲς λέξεις, καὶ πολλὲς φορὲς τὰ χείλη μας ἔχουν ἀπευθύνει στὸ Θεὸ τοῦτα τὰ λόγια. Σκεφθήκαμε ὅμως τί ἀκριβῶς σημαίνουν; Σὲ Σένα, Κύριε, παραδίνουμε τὴν κά­θε στιγμὴ τῆς ζωῆς μας. Δηλαδή; Πρῶτα τὸν ἑαυτό μας ἐμπιστευόμα­στε στὸν Κύριο. Τὴ ζωή μας, τὸν ἀγώ­να μας, τὴν ψυχή μας, τὴ σωτηρία μας. Τὶς ἀγωνίες μας, τὰ σχέδιά μας καὶ τὰ ὄνειρά μας. Καθετὶ προσωπικὸ σ’ Ἐκεῖνον τὸ ἐμπιστευόμαστε. Ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀνθρώπους γύρω μας: γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους, μικροὺς καὶ μεγάλους, συγγενεῖς, φίλους καὶ ἐχθρούς. Μὲ τὰ θέματά τους, τὰ προβλήματά τους, τὶς χαρὲς καὶ τὶς δυσκολίες τους. Στὸν Κύ­ριό μας καταφεύγουμε μὲ πίστη, «ὅτι αὐτῷ μέλει περὶ ἡμῶν» (Α΄ Πέτρ. ε΄ 7). –Εἰδικότερα, ὅταν ὅλα στὴ ζωή μας κυλοῦν ἤρεμα, ὄμορφα, ἀπολαμβάνου­με τὸ πολύτιμο ἀγαθὸ τῆς ὑγείας μας, τὴν εἰρήνη καὶ τὴν εὐτυχία μέσα στὴν οἰκογένειά μας, ἔχουμε τὴν ἐργασία μας ποὺ ἀποδίδει, παρὰ τὴ δυσκολία τῶν καιρῶν μας, σὲ Σένα, Κύριε, τὸ ὀ­φείλουμε, Ἐσὺ εἶσαι ὁ χορηγὸς κάθε καλοῦ. Ὅταν λόγια καλὰ λένε οἱ ἄνθρωποι γιὰ μᾶς, μᾶς ἐπαινοῦν, μᾶς εὐχαριστοῦν γιὰ κάτι ποὺ τοὺς προσφέραμε, σὲ 

Σέ­να Κύριε, ἀποδίδουμε τὴ δόξα καὶ τὴν τιμή. Ἀλλὰ καὶ ὅταν μᾶς εἶπαν λόγια εἰρω­νικά, προσβλητικά, συκοφαντικὰ ποὺ μᾶς πόνεσαν, μᾶς ταπείνωσαν, μᾶς ἀ­δίκησαν, «Σοί, Κύριε». Σὲ Σένα, Κύριε, ἀπευθυνόμαστε νὰ μᾶς ἐνισχύσεις καὶ νὰ φανερώσεις τὴν ἀλήθεια. Κυρίως ὅμως στὶς δύσκολες ὧρες τῆς ζωῆς μας, σὲ Σένα, Κύριε, καταφεύ­γουμε. Ὅταν θλίψεις ποικίλες, πειρα­σμοὶ πολλοί, περιπέτειες διάφορες, ἀ­σθένειες ξαφνικὲς μᾶς περικυκλώνουν. Ὅταν προβλήματα ἐμφανίζονται στὴν οἰκογένεια, στὴν ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν, στὴν ἐργασία. Τὴν ὥρα τῆς ἀποτυχίας, τῆς ἀπογοητεύσεως, τῆς ἀγωνίας, ὅ­ταν τὰ γόνατα λυγίζουν, ὅταν σβήνει κάθε ἀνθρώπινη ἐλπίδα. Ἐσὺ μόνο μπορεῖς νὰ ἐπιτιμήσεις τὰ κύματα τῶν λογισμῶν, τῶν πειρασμῶν. Σὲ Σένα, Κύριε, παραθέτουμε τὴ ζωή μας, διότι μόνο Ἐσὺ μπορεῖς νὰ οἰκονομήσεις τὰ θέματά μας ὅπως γνωρίζεις καὶ ὅπως θέλεις, ὥστε νὰ ἔλθει ἡ πολυπόθητη γαλήνη στὴν ψυχή μας. Ἀλλὰ καὶ τὴν πιὸ δύσκολη ὥρα γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τὴν ὥρα τοῦ θανάτου, σὲ Σένα, Κύριε, ἐναποθέτουμε τὴν ἐλ­πίδα μας. Γράφει σχετικὰ ὁ ἅγιος Νικόλαος Βε­λιμίροβιτς σὲ μιὰ ἐπιστολή του: «Καὶ ὅταν θὰ ξεπροβοδίσεις μέσα στὸ φέρε­τρο τὴν πιὸ λατρευτή σου ἀγάπη, βά­δισε μὲ γενναιότητα, καὶ πές: Αὐτὴ τὴν ἀγαπημένη μου ψυχὴ Σοῦ τὴν προσ­φέρω σὰν δῶρο. “Σοί, Κύριε”». «Καὶ ὅταν ἄγγελος ἔλθει στὴν ἐπιθανάτια κλίνη σου, μὴν κλάψεις! Φίλος σου εἶ­ναι! Ἀλλὰ φρόντισε νὰ συγχωρηθεῖς μὲ τοὺς δικούς σου. Καὶ πές: Τὴν ψυχή μου τὴ μετανοημένη τὴν παραδίδω στὰ χέρια Σου. Σὲ Σένα, Κύριε» (Νικ. Βελι­μίροβιτς, Ἐπισκόπου Ἀχρίδος, Ἐπιστο­λές, Ἔκδ. Ἱ. Μητροπόλεως Νικοπόλε­ ως, Πρέβεζα 1994). 

 «Σοὶ Κύριε»· μιὰ μικρὴ φράση, δυὸ μόνο λέξεις, τί βαθὺ καὶ σπουδαῖο νό­ημα κρύβουν! Καὶ ὅταν εἰπωθοῦν μὲ πίστη βαθιά, τί δύναμη ἔχουν! Κάθε φορὰ ποὺ τὰ χείλη μας θὰ προφέρουν τοῦτα τὰ λόγια, ἀσφάλεια, εἰρήνη, θάρ­ρος, αἰσιοδοξία, ἐλπίδα καὶ δύναμη χα­ρίζει στὴν ψυχή μας ἡ ἐμπιστοσύνη μας στὸ Θεό. ΟΣΩΤΗΡ2109

Περί ἐλεημοσύνης: (Ἐπιστολή σέ μητέρα πού πενθεῖ γιά τόν γιό της)

AΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ Βελιμίροβιτς 
  Σταμάτα τά κλάμμματα! Καί ἄρχισε τίς ἐλεημοσύνες. Γιά τήν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς τοῦ παιδιοῦ σου. Εἶναι ἀρκετά τά δάκρυα, μέ τά ὁποῖα πότισες τήν γῆ. Εἶναι καιρός πιά, νά κάνεις νά ἀνθίσουν μέσα σου κάτι ἄλλα λουλούδια. Πιό ὄμορφα! Πιό γλυκά ἀπό ἐκεῖνα, πού γίνονται ὅταν ποτισθοῦν μέ δάκρυα. Ποιά λουλούδια; Ἡ προσευχή καί ἡ ἐλεημοσύνη! Καί ἄφηνε τόν ἑαυτό σου στά χέρια τοῦ Θεοῦ. Πάρε δυό σανίδες καί φτιάξε ἕνα σταυρό. Ἡ μιά σανίδα εἶναι ἡ προσευχή πρός τόν Θεό. Ἡ ἄλλη, ἡ ἐλεημοσύνη πρός τούς ἀνθρώπους. Ἡ προσευχή σέ ἀνεβάζει ὅλο καί πιό ψηλά στόν Θεό. Ἡ ἐλεημοσύνη πλαταίνει ὅλο καί πεισσότερο στούς γύρω μας ἀνθρώπους. Ἡ γαλήνη πού δοκιμάζουμε, ὅταν ἀναθέσωμε τόν ἑαυτό μας στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, εἶναι τό καρφί. Χρειάζεται νά ἔχωμε γαλήνη καί ὑπομονή. Γιατί μόνο τότε, μόνο μέ τό κ α ρ φ ί αὐτό θά στερεωθοῦν οἱ δύο αὐτές σανίδες (ἡ προσευχή καί ἡ ἐλεημοσύνη) καί θά γίνουν πηγή εὐλογίας: Σ τ α υ ρ ό ς. Μήν τήν ἀποχωρίζεσαι ποτέ τήν ἐλεημοσύνη καί τήν προσευχή. Αὐτές θά κατεβάσουν τήν εὐλογία καί τήν παρηγοριά ἀπό τόν οὐρανό στήν καρδιά σου. Καί θά τήν δροσίσουν, ὅπως δροσίζει ἡ πρωϊνή δροσιά τό διψασμένο χορταράκι.