Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ευαγγελιο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ευαγγελιο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

20 Φεβρουαρίου, 2026

Η ἱερουργία τοῦ Εὐαγγελίου

 Στην πρός Ρωμαίους Ἐπιστολή του ό ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει πώς ὁ Θεὸς ἀνάμεσα στὰ ἄλλα χαρίσματα ποὺ τοῦ ἔδωσε, τοῦ χάρισε καὶ τὸ ἀξίωμα «εἰς τὸ εἶναι αὐτὸν λειτουργὸν Ιησοῦ Χριστοῦ εἰς τὰ ἔθνη, ἱερουργοῦντα τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. ιε 16) να εἶναι λειτουργός τοῦ Χριστοῦ στούς ἐθνικούς καὶ νὰ ἐπιτελεῖ ὡς ἱερουργία πρὸς τὸν Θεό τὸ ἔργο τοῦ εὐαγγελικού κηρύγματος. Γιατί ὅμως ὁ ἀπόστολος Παῦλος όνομάζει τη διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου ίερουργία καὶ τὸν ἑαυτό του λειτουργό; Σύμφωνα μὲ τοὺς ἱεροὺς έρμηνευτές, ή ἕννοια τῆς λειτουργίας ἐδῶ δὲν ἔχει μόνο τη σημασία τῆς διακονίας, ἀλλὰ καί τῆς μυστηριακῆς προσφορᾶς. Πῶς ὅμως ὁ ἀπόστολος Παῦλος κάθε φορά πού φύτευε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ στις ψυχές τῶν ἀνθρώπων, πρόσφερε θυσία; Γιά να ὑπάρξει θυσία, χρειάζεται προσφορά, χρειάζεται θυσιαστήριο. Ποιό λοιτόν εἶναι τό θυσιαστήριο και ποιά ή προσφορά; Όπως ἐξηγεῖ ὁ ἱερός Χρυσόστομος, στη θυσία αὐτή δὲν ὑπάρχουν ὑλικά στοιχεία, ξύλα, φωτιά, ἢ βωμὸς καὶ μαχαίρι, ἀλλὰ πνευματικά. Τὸ Εὐαγγέλιο, γιὰ παράδειγμα, λέει, εἶναι τὸ μαχαίρι τοῦ Παύλου, ὁ λόγος τοῦ κηρύγματος, όποῖος εἶναι «ζῶν καὶ ἐνεργής καὶ τομώτερος ὑπὲρ πᾶσαν μάχαιραν δίστοστομov (Epp. 512). Καὶ ποιά εἶναι τὰ θυσιαστήρια καί τὰ προσφερόμενα δώρα τῆς θυσίας αὐτῆς; Σύμφωνα πάλι μὲ τοὺς ἱερούς ἐρμηνευτές, εἶναι οἱ ψυχές που πιστεύουν καὶ δέχονται τὸν θείο λόγο. Καθώς ἐπιστρέφουν στο Θεό, μεταμορφώνονται καὶ καθίστανται ναοὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, θυσιαστήρια ιερά, βωμοί θυσίας. Διότι μέσα ἀπὸ τὰ θυσιαστήρια αυτά άναπέμπονται πλέον, ὡς ἱερή προσφορά στὸ Θεό, δεήσεις καὶ ἱκεσίες καὶ θυσίες πνευματικές. Καὶ ποιός εἶναι ὁ λειτουργός πού τελεῖ τὴ θυσία αὐτή; Εἶναι ὁ κάθε κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου. Όπως ἀναφέρει κάποιος ἐκκλησιαστικός συγγραφέας, ὁ ἀπόστολος Παῦλος «είχε χειροτονηθεί διδάσκαλος τῶν ἐθνῶν, προσφέροντας αὐτή τή λειτουργία στο Δεσπότη Χριστό». Καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος έξηγεῖ ὅτι, «ὅπως στις υλικές θυσίες ὁ ἱερέας παρίσταται γιὰ νὰ ἀνάβει τή φωτιά, ἔτσι κι ὁ Παῦλος μετάγγιζε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ ἀνάβει φωτιά στίς ψυχές τῶν πιστῶν καί να διεγείρει τόν ζῆλο τους καὶ τὴν ἀγάπη τους πρός τὸν Χριστό». Στη συνέχεια ὁ ἀπόστολος Παῦλος παρουσιάζει τίς ἀποδείξεις τῆς ἱερουργίας του αὐτῆς, τίς ὁποῖες ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος βάζει στο στόμα τοῦ Παύλου μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Μπορῶ να δείξω τὰ σύμβολα τῆς ἱερουργίας μου αὐτῆς, καθὼς καί τίς άποδείξεις τῆς χειροτονίας μου στό ἔργο τοῦ κηρύγματος· ὄχι ποδήρη χιτώνα καί κουδούνια, ὅπως οἱ παλαιοί ἀρχιερεῖς, οὔτε μίτρα καὶ διάδημα, ἀλλά πολύ πιό φρικτά ἀπὸ αὐτά». Καὶ ποιὰ ἦταν αὐτά; Τὰ ἐκπληκτικά σημεία καὶ θαύματα τὰ ὁποῖα συνόδευαν τό κήρυγμα τοῦ Ἀποστόλου. Αυτό όμολογεῖ ὁ θεῖος Παῦλος λέγοντας: ὁ Χριστός μοῦ ἔδινε φωτισμό καὶ λόγο καὶ δύναμη γιὰ νὰ κηρύττω τὸ Εὐαγγέλιο Του. Αὐτός συνόδευε το κήρυγμά μου με δύναμη καταπληκτικών θαυμάτων. Με τὰ λόγια του αὐτά ὅμως ὁ θεῖος Απόστολος οὐσιαστικά μᾶς λέει ὅτι πραγματικός λειτουργός στο ἔργο τοῦ κηρύγματος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Τὸ ἔργο αὐτό, λέει, «κατειργάσατο ὁ Χριστός δι΄ ἐμοῦ». Τὸ ἔκανε ὁ Χριστός, χρησιμοποιώντας ὡς ὄργανό Του τὸν ἴδιο. Κάθε κήρυκας λοιπόν τοῦ Εὐαγγελίου δανείζει τόν ἑαυτό του στο Χριστό για να ἱερουργεῖ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός τὸ Εὐαγγέλιό Του στο θυσιαστήριο τῶν ψυχῶν τῶν ἀνθρώπων. Όλα αὐτὰ μᾶς ἀφοροῦν ὅλους. Διότι το ἔργο τῆς μεταδόσεως τοῦ θείου λόγου δὲν εἶναι μόνο γιὰ τούς κληρικούς, και τούς θεολόγους, ἢ τοὺς κατηχητές. Ἀλλά γιὰ ὅλους μας. Όλοι μας ἔχουμε χρέος να μεταγγίζουμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ στις διψασμένες ψυχές πού ἔχουμε γύρω μας. Όπως τὸ ἔκαναν χιλιάδες πιστοί μέσα στοὺς αἰῶνες. Ὅταν, γιὰ παράδειγμα, μετὰ τὸ μαρτύριο τοῦ Στεφάνου ἔγινε μεγάλος διωγμός, οἱ πιστοί πού διασκορπίσθηκαν σε διάφορες χῶρες, διέδιδαν τόν λόγο τοῦ Θεοῦ σὲ πλῆθος ψυχές. Ἀλλὰ κι ὅταν ὁ απόστολος Παῦλος ἔφθασε στη Ρώμη, βρῆκε όργανωμένη Έκκλησία ποὺ εἶχε ἱδρυθεῖ ἀπὸ ἀπλούς πιστούς. Όλοι λοιπόν ἔχουμε χρέος νὰ διαδώσουμε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ στούς γύρω μας πού τὸ ἀγνοοῦν. Μὲ ἀπλούς τρόπους: μιλώντας σὲ κάποιον γνωστό μας, δίνοντας μιὰ Καινή Διαθήκη, καλώντας σὲ ἕνα κήρυγμα. Δὲν κάνουμε διαφήμιση, ἀλλὰ κάτι ιερό καί μεγάλο. Διαδίδοντας τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, συνιερουργοῦμε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Κυρίου στις ψυχές τῶν πιστών. Καί την ἱερουργία αυτή δὲν τὴν ἐπιτελοῦμε ἐμεῖς μὲ τίς δικές μας δυνάμεις, άλλὰ μέσα ἀπὸ μᾶς ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Αὐτὸς ἐργάζεται τη φοβερή μυσταγωγία. Καί μεῖς γινόμαστε ὄργανα τοῦ Χριστοῦ στὸ ὕψιστο ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων. Αυτή ή συναίσθηση θὰ πρέπει νὰ γεμίζει τὴν ψυχή μας μὲ ἱερό φόβο καί τρόμο. Νὰ μᾶς ὠθεῖ νὰ μεταδίδουμε το Εὐυαγγέλιο μέ συγκλονισμό καὶ ἐπιμέλεια, ὄχι μόνο μὲ τὰ λόγια μας, άλλὰ καὶ μὲ τη ζωή μας. Έτσι ή ιερουργία αὐτὴ θὰ γίνεται θυσία εὐπρόσδεκτη ἀπό τὸν Θεό. Ἔτσι θα συνεργοῦμε στην πνευματική καλλιέργεια και σωτηρία τόσων ψυχῶν, πού ψάχνουν νὰ βροῦν τὸν δρόμο τους καὶ τὸν προορισμό τους. ΟΣΩΤΗΡ2127

01 Οκτωβρίου, 2023

Τὸ Φῶς τοῦ Εὐαγγελίου

.

Κουτσίδης Νίκων
Ἀρχιμανδρίτης


Στήν Θεία Λειτουργία, μετά τόν Τρισάγιο Ὕμνο, ἀκοῦμε δύο ἀναγνώσματα-περικοπές ἀπό τά βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης: τό πρῶτο εἶναι ἀπό τίς ἐπιστολές τῶν ἀποστόλων· τό δεύτερο ἀπό τά Εὐαγγέλια.

Μέ τά ἀναγνώσματα αὐτά:

* Μαθαίνομε γιά τό ὅτι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Σωτήρας μας Ἰησοῦς Χριστός, ἔγινε ἄνθρωπος. 

* Ἀκοῦμε τόν Χριστό νά μᾶς προσκαλεῖ στήν βασιλεία Του.

* «Βλέπουμε» μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς μας τά θαύματά Του. 

* Καί ἔτσι καταλαβαίνουμε πόσο σπουδαῖα εἶναι τά λόγια τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου:

-Ναί, ὁ Λόγος ἔγινε σάρκα! Ναί, ἔκαμε μιά σάρκα ἀνθρώπινη, σκηνή Του! Καί ἔτσι ἐμεῖς (χάρις στήν ὁρατή σέ μᾶς σάρκα Του) εἴδαμε τή Δόξα Του, πού εἶναι ἡ Δόξα πού δίνει ὁ Πατέρας στόν Μονογενῆ Του. Ναί, ὁ Λόγος ἦλθε ἀνάμεσά μας πλήρης ἀπό χάρη καί ἀλήθεια (Ἰωάν. 1, 14).

Γι᾿ αὐτό, λοιπόν, στήν εὐχή πού προηγεῖται τῶν ἀναγνωσμάτων, ὁ ἱερέας παρακαλεῖ τόν Χριστό:

«Δῶσε, φιλάνθρωπε Κύριε, νά λάμψει στίς καρδιές μας τό ἄκτιστο φῶς σου πού βοηθᾶ τόν ἄνθρωπο νά σέ αναγνωρίζει καί νά σέ ὁμολογεῖ Θεό του


 καί ἄνοιξε τά μάτια τοῦ μυαλοῦ μας νά κατανοήσουμε τά λόγια τοῦ εὐαγγελίου σου».

Συνεπῶς, μιλᾶμε γιά Φῶς πνευματικό πού διαλύει τό πνευματικό σκοτάδι πού εἶναι: ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ καί τά ἔργα τῆς ἁμαρτίας, πού δέν μᾶς ἐπιτρέπουν νά «δοῦμε» τόν Θεό καί νά τόν πλησιάσουμε.

Πρακτικά, τώρα, πῶς «φωτιζόμαστε»;

Μᾶς τό λέει ἡ συνέχεια τῆς εὐχῆς:

«Βάλε μέσα μας καί τήν ἀγάπη τῶν ἁγίων ἐντολῶν σου ὥστε νά καταπατήσουμε κάθε σαρκική ἐπιθυμία καί νά ζήσουμε ζωή πνευματική, σκεπτόμενοι καί πράττοντες μόνο ἐκεῖνα πού εἶναι εὐάρεστα σέ Σένα. Γιατί Σύ εἶσαι ὁ φωτισμός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων μας».

Ἄρα, ἡ μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαία γιά τήν ἐν Χριστῷ πορεία καί προκοπή μας. Ἡ μελέτη αὐτή πρέπει νά γίνεται κατά τό δυνατόν περισσότερο καί καλύτερα, κάθε ἡμέρα. Καί νά μήν ἀρκεῖται ὁ Χριστιανός στά – σχετικά μικρά – ἀναγνώσματα τῆς Λειτουργίας τῶν Κυριακῶν καί τῶν μεγάλων ἑορτῶν. Οἱ ἅγιοι ἀποστήθιζαν, μάθαιναν ἀπ᾿ ἔξω ὁλόκληρα βιβλία τῆς Παλαιᾶς καί τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ἐνῶ πολλοί ἀπό αὐτούς ἐγνώριζαν ἀπ᾿ ἔξω ὁλόκληρη τήν Ἁγία Γραφή!

Μέ τό φῶς τῶν εὐαγγελικῶν ἐντολῶν-ὁδηγιῶν μαθαίνομε νά διακρίνουμε τό καλό ἀπό τό κακό, τήν ἀρετή ἀπό τήν ἁμαρτία. Εἶναι ἡ ἐφαρμογή αὐτῶν ἀκριβῶς τῶν ἐντολῶν στήν ζωή μας πού μᾶς πλησιάζει στόν Χριστό καί μᾶς ἑτοιμάζει γιά νά ἑνωθοῦμε μαζί Του μέ τήν θεία Κοινωνία.

https://agiazoni.gr/slug-1438/

10 Σεπτεμβρίου, 2022

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 11 ΣΕΠ 2022



ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Προς Γαλάτας (στ΄ 11-18)
Ἀδελφοί, Ἴδετε πηλίκοις ὑμῖν γράμμασιν ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί. Ὅσοι θέλουσιν εὐπροσωπῆσαι ἐν σαρκί, οὗτοι ἀναγκάζουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, μόνον ἵνα μὴ τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ διώκωνται. Οὐδὲ γὰρ οἱ περιτετμημένοι αὐτοὶ νόμον φυλάσσουσιν, ἀλλὰ θέλουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, ἵνα ἐν τῇ ὑμετέρᾳ σαρκὶ καυχήσωνται.
Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ. Ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ οὔτε περιτομή τι ἰσχύει οὔτε ἀκροβυστία, ἀλλὰ καινὴ κτίσις. Καὶ ὅσοι τῷ κανόνι τούτῳ στοιχήσουσιν, εἰρήνη ἐπ’ αὐτοὺς καὶ ἔλεος, καὶ ἐπὶ τὸν ᾿Ισραὴλ τοῦ Θεοῦ.
Τοῦ λοιποῦ κόπους μοι μηδεὶς παρεχέτω· ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω.
Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν, ἀδελφοί· ἀμήν.

Ἀπόδοση στη νεοελληνική:
Ἀδελφοί, Κυττάξτε μὲ πόσον μεγάλα γράμματα σᾶς ἔγραψα μὲ τὸ χέρι μου. Ὅσοι θέλουν νὰ φανοῦν εὐάρεστοι μὲ μέσα ἐξωτερικά, αὐτοὶ σᾶς ἀναγκάζουν νὰ περιτέμνεσθε, ἁπλῶς καὶ μόνον διὰ νὰ μὴ καταδιώκωνται διὰ τὸ κήρυγμα περὶ τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. Διότι οὔτε αὐτοὶ ποὺ περιτέμνονται, φυλάττουν τὸν νόμον, ἀλλὰ θέλουν νὰ περιτέμνεσθε σεῖς, διὰ νὰ καυχηθοῦν διὰ τὴν συμμόρφωσίν σας εἰς ἕνα ἐξωτερικὸν τύπον.
Εἰς ἐμὲ δὲ μὴ γένοιτο νᾶ καυχηθῶ διὰ τίποτε ἄλλο παρὰ διὰ τὸν σταυρὸν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ κόσμος εἶναι σταυρωμένος ὡς πρὸς ἐμέ, καὶ ἐγὼ εἶμαι σταυρωμένος ὡς πρὸς τὸν κόσμον. Διότι ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ οὔτε ἡ περιτομὴ οὔτε ἡ ἀκροβυστία ἔχουν ἀξίαν, ἀλλὰ ἡ νέα δημιουργία. Καὶ ὅσοι βαδίσουν σύμφωνα μὲ τὸν κανόνα τοῦτον, εἰρήνη ἂς ἔλθῃ εἰς αὐτοὺς καὶ ἔλεος, καὶ εἰς τὸν Ἰσραὴλ τοῦ Θεοῦ.
Εἰς τὸ ἑξῆς ἂς μὴ μὲ ἒνοχλῇ κανείς, διότι ἐγὼ βαστάζω εἰς τὸ σῶμά μου τὰ σημάδια τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.
Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ εἶναι μὲ τὸ πνεῦμά σας, ἀδελφοί. Ἀμήν.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ Κατά Ιωάννην (γ΄ 13 – 17)
Εἶπεν ὁ Κύριος· «Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὢν ἐν τῷ οὐρανῷ. Καὶ καθὼς Μωυσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.
Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ.»

Ἀπόδοση στη νεοελληνική:
Εἶπεν ὁ Κύριος: «Κανεὶς δὲν ἀνέβηκε εἰς τὸν οὐρανόν, παρὰ ἐκεῖνος ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος εἶναι εἰς τὸν οὐρανόν. Ὅπως ὁ Μωϋσῆς ὕψωσε τὸ φίδι εἰς τὴν ἔρημον, ἔτσι πρέπει νὰ ὑψωθῇ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε καθένας ποὺ πιστεύει εἰς αὐτὸν νὰ μὴ χαθῇ, ἀλλὰ νὰ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.
Διότι τόσον πολὺ ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε ἔδωκε τὸν Υἱόν του τὸν μονογενῆ, διὰ νὰ μὴ χαθῇ ὅποιος πιστεύει εἰς αὐτόν, ἀλλὰ νὰ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Διότι δὲν ἔστειλε ὁ Θεὸς τὸν Υἱόν του εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ καταδικάσῃ τὸν κόσμον, ἀλλὰ διὰ νὰ σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ.»
https://theomitoros.gr/%ce%bf-%ce%b1%cf%80%cf%8c%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%ce%b5%cf%85%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%ad%ce%bb%ce%b9%ce%bf-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%b9-386/

09 Ιανουαρίου, 2022

Ἡ Ιερουργία τοῦ Εὐαγγελίου

 

    Στὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολή του ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει πὼς ὁ Θεὸς ἀνάμεσα στὰ ἄλλα χαρίσματα ποὺ τοῦ ἔδωσε, τοῦ χάρισε καὶ τὸ ἀξίωμα «εἰς τὸ εἶναι αὐτὸν λειτουργὸν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὰ ἔθνη, ἱερουργοῦντα τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. ιε΄ 16)· νὰ εἶναι λειτουργὸς τοῦ Χριστοῦ στοὺς ἐθ­νικοὺς καὶ νὰ ἐπιτελεῖ ὡς ἱερουργία πρὸς τὸν Θεὸ τὸ ἔργο τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος.

    Γιατί ὅμως ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὀνομάζει τὴ διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου ἱερουργία καὶ τὸν ἑαυτό του λειτουργό;
    Σύμφωνα μὲ τοὺς ἱεροὺς ἑρμηνευτές, ἡ ἔννοια τῆς λειτουργίας ἐδῶ δὲν ἔχει μό­νο τὴ σημασία τῆς διακονίας, ἀλλὰ καὶ τῆς μυστηριακῆς προσφορᾶς. Πῶς ὅ­μως ὁ ἀπόστολος Παῦλος κάθε φορὰ ποὺ φύτευε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ στὶς ψυ­χὲς τῶν ἀνθρώπων, πρόσφερε θυσία; Γιὰ νὰ ὑπάρξει θυσία, χρειάζεται προσ­φορά, χρειάζεται θυσιαστήριο.
    Ποιὸ λοιπὸν εἶναι τὸ θυσιαστήριο καὶ ποιὰ ἡ προσφορά;
    Ὅπως ἐξηγεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, στὴ θυσία αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν ὑλικὰ στοι­χεῖα, ξύλα, φωτιά, ἢ βωμὸς καὶ μαχαίρι, ἀλλὰ πνευματικά. Τὸ Εὐαγγέλιο, γιὰ παράδειγμα, λέει, εἶναι τὸ μαχαίρι τοῦ Παύλου, ὁ λόγος τοῦ κηρύγματος, ὁ ὁ­ποῖος εἶναι «ζῶν καὶ ἐνεργὴς καὶ τομώτερος ὑπὲρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον» (Ἑβρ. δ΄ 12).
    Καὶ ποιὰ εἶναι τὰ θυσιαστήρια καὶ τὰ προσφερόμενα δῶρα τῆς θυσίας αὐτῆς; Σύμφωνα πάλι μὲ τοὺς ἱεροὺς ἑρμηνευτές, εἶναι οἱ ψυχὲς ποὺ πιστεύουν καὶ δέχον­ται τὸν θεῖο λόγο. Καθὼς ἐ­­πιστρέφουν στὸ Θεό, μεταμορφώνον­ται καὶ καθίστανται ναοὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, θυσιαστήρια ἱερά, βωμοὶ θυσίας. Διότι μέσα ἀπὸ τὰ θυσιαστήρια αὐτὰ ἀναπέμπον­ται πλέον, ὡς ἱερὴ προσφορὰ στὸ Θεό, δεήσεις καὶ ἱκεσίες καὶ θυσίες πνευματικές.
    Καὶ ποιὸς εἶναι ὁ λειτουργὸς ποὺ τελεῖ τὴ θυσία αὐτή; Εἶναι ὁ κάθε κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου. Ὅπως ἀναφέρει κάποιος ἐκ­­­κλησιαστικὸς συγγραφέας, ὁ ἀπόστολος Παῦλος «εἶχε χειροτονηθεῖ διδάσκαλος τῶν ἐθνῶν, προσφέροντας αὐτὴ τὴ λειτουργία στὸ Δεσπότη Χριστό». Καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἐξηγεῖ ὅτι, «ὅπως στὶς ὑλικὲς θυσίες ὁ ἱερέας παρίσταται γιὰ νὰ ἀνάβει τὴ φωτιά, ἔτσι κι ὁ Παῦλος μετάγγιζε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ ἀνάβει φωτιὰ στὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν καὶ νὰ διεγείρει τὸν ζῆλο τους καὶ τὴν ἀγάπη τους πρὸς τὸν Χριστό».
    Στὴ συνέχεια ὁ ἀπόστολος Παῦλος πα­­ρουσιάζει τὶς ἀποδείξεις τῆς ἱερουργίας του αὐτῆς, τὶς ὁποῖες ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος βάζει στὸ στό­μα τοῦ Παύλου μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Μπορῶ νὰ δείξω τὰ σύμβολα τῆς ἱερουργίας μου αὐτῆς, καθὼς καὶ τὶς ἀποδείξεις τῆς χειροτονίας μου στὸ ἔργο τοῦ κηρύγματος· ὄχι ποδήρη χι­τώνα καὶ κουδούνια, ὅπως οἱ παλαιοὶ ἀρχιερεῖς, οὔτε μίτρα καὶ διάδημα, ἀλλὰ πολὺ πιὸ φρικτὰ ἀπὸ αὐτά». Καὶ ποιὰ ἦ­ταν αὐτά; Τὰ ἐκ­πληκτικὰ σημεῖα καὶ θαύ­ματα τὰ ὁποῖα συνόδευαν τὸ κήρυγμα τοῦ Ἀποστόλου. Αὐτὸ ὁμολογεῖ ὁ θεῖος Παῦλος λέγοντας: ὁ Χριστὸς μοῦ ἔδινε φωτισμὸ καὶ λόγο καὶ δύναμη γιὰ νὰ κηρύττω τὸ Εὐαγγέλιό Του. Αὐτὸς συνόδευε τὸ κήρυγμά μου μὲ δύναμη καταπληκτικῶν θαυμάτων.
    Μὲ τὰ λόγια του αὐτὰ ὅμως ὁ θεῖος Ἀ­πόστολος οὐσιαστικὰ μᾶς λέει ὅτι πρα­γματικὸς λειτουργὸς στὸ ἔργο τοῦ κηρύ­γματος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Τὸ ἔργο αὐτό, λέει, «κατειργάσατο ὁ Χριστὸς δι᾿ ἐμοῦ». Τὸ ἔκανε ὁ Χριστός, χρησιμοποιώντας ὡς ὄργανό Του τὸν ἴδιο. Κάθε κήρυκας λοιπὸν τοῦ Εὐαγγελίου δανείζει τὸν ἑαυτό του στὸ Χριστὸ γιὰ νὰ ἱερουργεῖ ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς τὸ Εὐαγγέλιό Του στὸ θυσιαστήριο τῶν ψυχῶν τῶν ἀν­θρώπων.
    Ὅλα αὐτὰ μᾶς ἀφοροῦν ὅλους. Διότι τὸ ἔργο τῆς μεταδόσεως τοῦ θείου λόγου δὲν εἶναι μόνο γιὰ τοὺς κληρικούς, καὶ τοὺς θεολόγους, ἢ τοὺς κατηχητές. Ἀλλὰ γιὰ ὅλους μας. Ὅλοι μας ἔχουμε χρέος νὰ μεταγγίζουμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ στὶς διψασμένες ψυχὲς ποὺ ἔχουμε γύρω μας. Ὅπως τὸ ἔκαναν χιλιάδες πιστοὶ μέσα στοὺς αἰῶνες. Ὅταν, γιὰ παράδειγμα, μετὰ τὸ μαρτύριο τοῦ Στεφάνου ἔγινε μεγάλος διωγμός, οἱ πιστοὶ ποὺ διασκορπίσθηκαν σὲ διάφορες χῶ­ρες, διέδιδαν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ σὲ πλῆ­θος ψυχές. Ἀλλὰ κι ὅταν ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἔφθασε στὴ Ρώμη, βρῆκε ὀργανωμένη Ἐκκλησία ποὺ εἶχε ἱδρυθεῖ ἀπὸ ἁπλοὺς πιστούς. Ὅλοι λοιπὸν ἔχουμε χρέος νὰ διαδώσουμε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ στοὺς γύ­ρω μας ποὺ τὸ ἀγνοοῦν. Μὲ ἁπλοὺς τρόπους: μιλώντας σὲ κάποιον γνωστό μας, δίνοντας μιὰ Και­­νὴ Διαθήκη, καλών­τας σὲ ἕνα κήρυγμα. Δὲν κάνουμε διαφήμιση, ἀλλὰ κάτι ἱερὸ καὶ μεγάλο. Διαδί­δον­τας τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, συνιερουργοῦμε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Κυρίου στὶς ψυ­χὲς τῶν πιστῶν. Καὶ τὴν ἱερουργία αὐτὴ δὲν τὴν ἐπιτελοῦμε ἐμεῖς μὲ τὶς δικές μας δυνάμεις, ἀλλὰ μέσα ἀπὸ μᾶς ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Αὐτὸς ἐρ­γάζεται τὴ φοβερὴ μυσταγωγία. Καὶ μεῖς γινόμαστε ὄργανα τοῦ Χριστοῦ στὸ ὕψιστο ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων.
Αὐτὴ ἡ συναίσθηση θὰ πρέπει νὰ γεμίζει τὴν ψυχή μας μὲ ἱερὸ φόβο καὶ τρόμο. Νὰ μᾶς ὠθεῖ νὰ μεταδίδουμε τὸ Εὐαγγέλιο μὲ συγκλονισμὸ καὶ ἐπιμέλεια, ὄχι μόνο μὲ τὰ λόγια μας, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ ζωή μας. Ἔτσι ἡ ἱερουργία αὐτὴ θὰ γίνεται θυσία εὐπρόσδεκτη ἀπὸ τὸν Θεό. Ἔτσι θὰ συν­εργοῦμε στὴν πνευματικὴ καλλιέργεια καὶ σωτηρία τόσων ψυχῶν, ποὺ ψάχνουν νὰ βροῦν τὸν δρόμο τους καὶ τὸν προορισμό τους.

https://www.osotir.org/2016/02/19/erourgia-to-e-aggeliou/

02 Δεκεμβρίου, 2021

ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΛΑΝΘΑΣΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ

 

Δὲν εἶναι ὅμως λίγες οἱ φορὲς ποὺ μεταγενέστεροι διανοητὲς ἀνατρέπουν αὐτὲς τὶς σπουδαῖες ἰδέες καὶ διαψεύδουν τοὺς προγενέστερους. Καὶ εἶναι φυσικὸ αὐτὸ μέχρις ἑνὸς σημείου, διότι τὸ ἀνθρώπινο διανοητικὸ κατασκεύασμα εἶναι πάντοτε ἀτελὲς καὶ ἐπιδέχεται ἀμφισβήτηση, συμ­πλήρωση, διόρθωση ἢ ἀκόμα καὶ διάψευση.  Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἡ μοναδικὴ ἀλήθεια ποὺ δὲν ἀνατρέπεται οὔτε διαψεύδεται καὶ ταυτόχρονα ἀποτελεῖ ἀλάνθαστο κριτήριο γιὰ καθετὶ ποὺ ἐμφανίζεται στὸν κόσμο. Εἶναι τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Τὸ Εὐαγγέλιο δὲν εἶναι ἐπινόημα ἀνθρώπου, δὲν περιέχει σκέψεις καὶ διδασκα­λίες ἀνθρώπινες. Εἶναι θεϊ­κὴ διδασκαλία. Γι᾿ αὐτὸ καὶ εἶναι ἡ ἀπόλυτη καὶ μοναδικὴ ἀλήθεια, ὁ ἀπλανὴς ὁδηγὸς τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων.  «Σᾶς γνωστοποιῶ, ἀδελφοί», γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στοὺς Χριστιανοὺς τῆς περιοχῆς τῆς Γαλατίας, «ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ σᾶς κήρυξα δὲν ἀπο­τελεῖ ἀνθρώπινη ἐπινόηση. Διότι ὄχι μόνο οἱ ὑπόλοιποι Ἀπόστολοι, ἀλλὰ κι ἐγὼ δὲν τὸ παρέλαβα, οὔτε τὸ διδάχθηκα ἀπὸ κάποιον ἄνθρωπο, ἀλλὰ τὸ παρέλαβα μὲ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ἀπευθείας μοῦ φανέρωσε καὶ μοῦ ἀποκάλυψε τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό» (Γαλ. α´ 11-12). Καὶ οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι ποὺ διδάχθηκαν τὸ Εὐαγγέλιο ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό μας καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ποὺ κλήθηκε ἀργότερα καὶ τοῦ τὸ ἀποκάλυψε μὲ θαυμαστὸ τρόπο ὁ Κύριος, τὸ ἴδιο Εὐαγγέλιο, τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ κήρυξαν. Ἀλλὰ καὶ οἱ Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης αὐτὰ ποὺ τοὺς φανέρωνε ὁ Θεὸς δίδασκαν, γι᾿ αὐτὸ καὶ ἔλεγαν: «Τάδε λέγει Κύριος…».   Ὅλα ὅσα περιέχει ἡ Παλαιὰ καὶ ἡ Καινὴ Διαθήκη εἶναι ἀποκάλυψη Θεοῦ. Δὲν εἶ­ναι ἐπινόηση ἀνθρώπου. Εἶναι ἡ ἀλήθεια ποὺ φωτίζει, ἁγιάζει καὶ σώζει τὸν ἄνθρωπο.  Εἶναι «τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον» (Ἰω. α´ 9). Στὸν Χριστὸ ὑπάρχουν κρυμμένοι ὅλοι οἱ θησαυροὶ τῆς σωτηριώδους σοφίας καὶ τῆς γνώσεως, καὶ μόνο Αὐτὸς τοὺς φανερώνει στοὺς ἐπιδεκτικοὺς καὶ ἄξιους ἀνθρώπους (Κολασ. β´ 3). Ἀπὸ Αὐτὸν πηγάζει καὶ παρέχεται στοὺς ἀνθρώπους ἡ ἀληθινὴ σοφία. «Κύριος δίδωσι σοφίαν, καὶ ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ γνῶσις καὶ σύν­εσις» (Παρ. β΄ 6 ): Ὁ Κύριος χαρίζει τὴ σοφία καὶ ἀπὸ Αὐτὸν πηγάζει ἡ γνώση τῆς ἀλήθειας καὶ ἡ σύνεση.   Ἂς διδάσκουν ὅ,τι θέλουν οἱ ἄνθρωποι. Ἂς λένε καὶ ἂς γράφουν μὲ ἐντυπωσιακὲς ἐκφράσεις ὅ,τι αὐτοὶ θεωροῦν σπουδαῖο γιὰ τὰ διάφορα θέματα τῆς ζωῆς. Ὅλα αὐτὰ ἔχουν μόνο σχετικὴ ἀξία. Αὔριο μπορεῖ νὰ ἀποδειχθοῦν λανθασμένα. Μόνο ὅσα συμφωνοῦν μὲ τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ μᾶς ἀποκάλυψε ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ ἀνυπέρβλητος θεῖος Διδάσκαλος τῆς ἀλήθειας, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, θὰ μείνουν. Ὅ,τι εἶναι ἀντίθετο πρὸς τὸ Εὐαγγέλιο, ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ σβήσει.  Γι᾿ αὐτὸ καὶ εἶναι «μακάριοι οἱ ἐξερευνῶντες τὰ μαρτύρια αὐτοῦ»· τρισ­ευτυχισμένοι ὅσοι ἐξετάζουν μὲ ἐνδιαφέρον καὶ εὐλάβεια τὶς μαρτυρίες τοῦ Κυρίου, τὰ θεῖα λόγια, γιὰ νὰ τὰ μάθουν καὶ νὰ τὰ ἐφαρμόζουν στὴ ζωή τους. Αὐτοὶ «ἐν ὅλῃ καρδίᾳ ἐκζητήσουσιν αὐτόν»· μὲ ὅλη τους τὴν καρδιὰ θὰ ἀναζητήσουν νὰ βροῦν τὸν Κύριο καὶ νὰ Τὸν γνωρίσουν (Ψαλ. ριη´ [118] 2).  Τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου τὴ γνωρίσαμε ἀσφαλῶς κι ἐμεῖς. Νὰ εὐχαριστοῦμε συν­εχῶς τὸν Κύριο γι᾿ αὐτό. Γιὰ τὸ ἅγιο καὶ ἱερὸ Εὐαγγέλιό Του ποὺ μᾶς ἀποκάλυψε. Ἀλλὰ καὶ νὰ τὸ μελετοῦμε καὶ νὰ τὸ γνωρίζουμε πληρέστερα. Νὰ τὸ βιώνουμε καθημερινά, ὥστε «ἀξίως τοῦ εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ» νὰ ζοῦμε (Φιλιπ. α´ 27). Καὶ μὲ ὁδηγὸ αὐτὸ νὰ βαδίζουμε τὸν δρόμο τῆς ζωῆς μας.

https://www.osotir.org/2018/07/15/monadiki-alithia-kai-alanthasto-kritirio/

03 Ιουλίου, 2021

ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΘΑΥΜΑ



1. «Τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου» 

Στὴν ἀρχὴ τῆς δημοσίας δράσεως τοῦ Κυρίου,εἶναι ἡ ὥρα κατὰ τὴν ὁποία ὁ Κύριος ἐπιλέγει τοὺς ἄμεσους συνεργάτες Του καὶ τοὺς καλεῖ νὰ Τὸν ἀκολουθήσουν στὸ ἔργο Του. Ἤδη ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος εἶχε ὑποδείξει στοὺς μαθητές του νὰ ἀκολουθήσουν τὸν Χριστό. Κάποιοι μάλιστα, ὅπως ὁ Ἰωάννης κι ὁ Ἀνδρέας, ἔσπευσαν νὰ Τὸν γνωρίσουν καὶ προσωπικά. Τώρα τοὺς ἀναζητᾶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος γιὰ νὰ τοὺς καλέσει νὰ γίνουν Μαθητὲς καὶ Ἀπόστολοι. Τοὺς βρῆκε στὴ λίμνη τῆς Γαλιλαίας τὴν ὥρα τῆς ἐργασίας τους. Ψαράδες ἦταν, καὶ γιὰ νὰ ζήσουν ἔπρεπε νὰ παλεύουν κάθε μέρα μὲ πλοῖα καὶ δίχτυα... Πλησίασε πρῶτα τὰ δύο ἀδέλφια, τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἀνδρέα. Ἐκείνη τὴν ὥρα ἔριχναν τὰ δίχτυα τους στὴ θάλασσα. Τοὺς λέγει λοιπόν: «δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»· ἀκολουθῆστε με, καὶ θὰ σᾶς κάνω ἱκανοὺς νὰ ἁλιεύετε ἀνθρώπους καὶ νὰ τοὺς ἑλκύετε στὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἀμέσως τότε οἱ δύο ἀδελφοὶ ἄφησαν τὰ δίχτυα τους καὶ Τὸν ἀκολούθησαν. Ἔπειτα ὁ Κύριος προχώρησε καὶ εἶδε ἄλλους δύο ἀδελφούς, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη. Αὐτοὶ ἑτοίμαζαν τὰ δίχτυα τους μέσα στὸ πλοῖο μαζὶ μὲ τὸν πατέρα τους, τὸν Ζεβεδαῖο. Κάλεσε κι αὐτοὺς ὁ Χριστός, κι ἐκεῖνοι ἀμέσως ἄφησαν τὸ πλοῖο καὶ τὸν πατέρα τους καὶ Τὸν ἀκολούθησαν. Αὐτοὶ ἦταν οἱ τέσσερις πρῶτοι μαθητὲς ποὺ κάλεσε ὁ Χριστὸς κοντά Του. Καὶ εἶναι πράγματι ἀξιοπρόσεκτο τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Κύριος δὲν προτίμησε νὰ καλέσει μορφωμένους ἢ κοινωνικὰ καταξιωμένους ἀνθρώπους. Θὰ μποροῦσε νὰ προσεγγίσει τοὺς ἄρχοντες τοῦ Ἰσραὴλ καὶ νὰ συνεργαστεῖ μὲ νομοδιδασκάλους ποὺ ἦταν καταρτισμένοι καὶ διέθεταν καὶ ἐμπειρία ἀπὸ τὴ διδασκαλία στὶς Συναγωγές. Δὲν τὸ ἔκανε ὅμως. Διότι τὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι κάποιο ἀνθρώπινο ἐγχείρημα, ἀλλὰ τὸ θεῖο ἔργο τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν χρειάζεται νὰ στηριχθεῖ στὸ μυαλὸ ἢ στὶς ἱκανότητες τῶν ἀνθρώπων οὔτε στὴν κοσμικὴ δύναμη καὶ ἐπιρροὴ κάποιων κοινωνικῶν τάξεων. Ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Θεὸς διάλεξε «τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου», δηλαδὴ αὐτοὺς ποὺ ὁ κόσμος θεωρεῖ ἀνόητους, γιὰ νὰ καταντροπιάσει ὅσους παρουσιάζονται ὡς δυνατοί (A΄ Κορ. α΄ 27). Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ τεράστια διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ἡ ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ δὲν ἔγινε ἀπὸ κατὰ κόσμον ἱκανοὺς ἀνθρώπους ἀλλὰ ἀπὸ ἁπλοὺς καὶ ταπεινοὺς Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ, συνιστᾶ ἕνα θαῦμα μοναδικὸ ποὺ φανερώνει ὅτι ὁ παντοδύναμος Κύριος εἶναι ποὺ ἔδινε τὴ χάρη καὶ τὴ δύναμη γιὰ τὴν ἐπιτέλεση τοῦ ἔργου. Ἄλλωστε, ὁ Χριστὸς δὲν εἶπε «ἐλᾶτε νὰ γίνετε ἁλιεῖς ἀνθρώπων», ἀλλὰ «ἐλᾶτε νὰ σᾶς κάνω ἁλιεῖς ἀνθρώπων». Διότι Ἐκεῖνος δίνει τὴ χάρη Του γιὰ νὰ ἐπιτελεῖται κάθε ἔργο καὶ διακονία μέσα στὴν Ἐκκλησία. Οἱ τυχὸν ἱκανότητες καὶ τὰ χαρίσματα τῶν ἀνθρώπων καρποφοροῦν μόνο, ὅταν ἐγκεντρίζονται στὴν ὑπακοὴ τοῦ Χριστοῦ· ὅταν δηλαδὴ καλλιεργοῦνται μὲ φρόνημα ταπεινὸ καὶ ἐκζήτηση τῆς θείας βοήθειας.
 
 2. Τὸ «εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας» 

 Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ Κύριος κάλεσε τοὺς πρώ­τους Μαθητές Του, ξεκίνησε νὰ περιοδεύει ὅλη τὴ Γαλιλαία διδάσκοντας στὶς Συναγωγὲς τῶν Ἰουδαίων. Καὶ κήρυττε ἐκεῖ «τὸ εὐαγγέλιον τῆς Βασιλείας», τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα ὅτι πλησίαζε ὁ χρόνος τῆς πνευματικῆς Βασιλείας, ποὺ θὰ ἔφερνε στοὺς ἀνθρώπους τὴν ἀπολύτρωση καὶ τὴ χαρά. Καὶ θεράπευε κάθε εἴδους ἀσθένεια καὶ ἀδιαθεσία ποὺ συναντοῦσε στὸ λαό. Εὐαγγέλιο! Λέξη ποὺ περιβάλλεται μὲ ἱερότητα καὶ αὐθεντία. Στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ σημαίνει τὴν καλὴ εἴδηση ἢ καὶ τὴν ἀγγελία νίκης. Στὴν Ἐκκλησία ἡ λέξη αὐτὴ σημαίνει κάτι πολὺ περισσότερο ἀπὸ χαρ­μόσυνη ἀγγελία. Ὅπως γράφει ὁ κορυφαῖος Σέρβος θεολόγος τῆς ἐποχῆς μας ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς, τὸ Εὐαγγέλιο δὲν εἶναι ἁπλῶς μία καινούργια, ἀνώτερη φιλοσοφία ἢ ἠθικὴ διδασκαλία· εἶναι «αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Χριστός: ἡ ζωή Του, ἡ διδασκαλία Του, τὸ ἔργον Του, ὁ θάνατός Του, ἡ ἀνάστασίς Του, ἡ ἀνάληψίς Του, ἡ Ἐκκλησία Του». Ὁ ἴδιος πάλι ὑπογραμμίζει μὲ ἔμφαση: «Ἀληθινὸ “εὐαγγέλιο” γιὰ τὸν ἄνθρωπο δὲν ὑπάρχει ἄνευ τοῦ Θεανθρώπου καὶ ἐκτός τοῦ Θεανθρώπου... Τί εἶναι “Εὐαγγέλιο”; Εὐαγγέλιο εἶναι πᾶν ὅ,τι ὁ Χριστὸς ἔφερε μαζί Του ὡς Θεὸς ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ, καὶ ὅ,τι ἔκανε χάριν ἡμῶν ὡς Θεάνθρωπος, καὶ ὅ,τι μᾶς ἔδωσε ὡς Σωτὴρ στὸ θεανθρώπινο Σῶμα Αὐτοῦ, τὴν Ἐκκλησία» (Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, «Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος, Κεφάλαια Ἐκκλησιολογικά», § 47 καὶ § 13). Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ προσέγγιση τοῦ Εὐαγγελίου δὲν ἐπιτυγχάνεται μὲ τρόπο ὀρθολογικὸ ἀλλὰ μυστηριακὸ καὶ ἐκκλησιαστικό. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ κατανοήσει καὶ νὰ ἑρμηνεύσει τὸ Εὐαγγέλιο, ἂν δὲν ζεῖ «ἐν Χριστῷ» κι ἂν δὲν μετέχει στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Μόνο μέσα στὴν Ἐκκλησία ζοῦμε τὸ «εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας» ὡς δυνατότητα θείας ζωῆς ἀλλὰ καὶ ὡς προσδοκία «ἄλλης βιοτῆς» στὴν αἰωνιότητα. ΟΣΩΤΗΡ2112

23 Νοεμβρίου, 2019

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΡΓΑΤΕΣ !


Ενα ἀπὸ τὰ πιὸ τραγικὰ συμπτώματα τῆς πνευματικῆς κρίσεως ποὺ μαστίζει τὰ τελευταῖα χρόνια τὴν πατρίδα μας εἶναι καὶ ἡ ἀπουσία ἐργατῶν  τοῦ Εὐαγγελίου. 
Βλέπει κανεὶς ἰδιαιτέρως σὲ πολλὰ ὀρεινὰ ἢ νησιωτικὰ χωριὰ  τῆς πατρίδας μας νὰ μὴν ὑπάρχουν οἱ  ἀπαραίτητοι ἱερεῖς. Κι αὐτοὶ οἱ λίγοι ποὺ  ὑπάρχουν ἀναγκάζονται νὰ ἐξυπηρετοῦν πολλὰ χωριά. 
Ταυτόχρονα καθὼς  ἀναχωροῦν γιὰ τὸν οὐρανὸ μεγάλες  μορφὲς τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ ἄφησαν ἀνεξίτηλα τὰ ἴχνη τους στὶς ψυχὲς   τῶν
πιστῶν, βλέπει κανεὶς νὰ μὴν ὑπάρχουν  στὸ πόδι τους ἄξιοι διάδοχοί τους.
Ἀπὸ ποῦ ὅμως θὰ βγοῦν οἱ αὐριανοὶ  ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας μας; οἱ Κατηχητές, οἱ Ἱεραπόστολοι, οἱ Κυκλάρχες, οἱ ζηλωτὲς Ἐκπαιδευτικοί; Ποιοὶ θὰ στελεχώσουν τὶς ποιμαντικές, κατηχητικές, φιλανθρωπικὲς διακονίες τῆς Ἐκκλησίας μας;
Ἄνθρωποι χωρὶς πνευματικὲς ἐμπειρίες στὰ ὡραιότερά τους χρόνια, τὰ νεανικά;  Ἀνάλογη εἰκόνα μᾶς περιγράφουν οἱ  ἱεροὶ Εὐαγγελιστὲς γιὰ τὴν ἐποχή τους.
Μᾶς λένε ὅτι ὁ Κύριος καθὼς περιδιάβαινε τὶς πόλεις καὶ τὰ χωριὰ τῆς Γαλιλαίας, ἔβλεπε τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ ἀποκαμωμένα πνευματικῶς καὶ παραμελημένα «ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα» (Ματθ. θ΄ 36). Ἔμοιαζαν μὲ πρόβατα ποὺ ἀναζητοῦσαν μὲ λαχτάρα τόπους βοσκῆς, ἀλλὰ δὲν εἶχαν βοσκὸ νὰ  τὰ ὁδηγήσει.
Γι’ αὐτὸ κάποια στιγμὴ εἶπε ὁ Κύριος  στοὺς μαθητές Του: «Ὁ μὲν θερισμὸς  πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι» (Ματθ. θ΄37). Τὰ ὥριμα στάχυα εἶναι πολλά, ἀλλὰ οἱ ἐργάτες ποὺ θὰ τὰ θερίσουν εἶναι λίγοι. Πολλὲς εἶναι οἱ ψυχὲς ποὺ λαχταροῦν νὰ ἀκούσουν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ νὰ  σωθοῦν, λίγοι ὅμως εἶναι οἱ ἐργάτες ποὺ  θὰ ὑπηρετήσουν τὸ ἱερὸ αὐτὸ ἔργο.
Ἔτσι συμβαίνει πάντοτε. «Οἱ ἐργάται  ὀλίγοι». Σὲ κάθε ἐποχή. Ἰδιαιτέρως ὅμως  στὴν ἐποχή μας ἡ ἔλλειψη ἐργατῶν τοῦ  Εὐαγγελίου φαντάζει στὴ σκέψη μας ἀκόμη πιὸ   προβληματική, ἀφοῦ εἶναι φοβερὴ ἡ ἀποστασία τῆς ἐποχῆς μας καὶ ἡ  πνευματικὴ ἀδιαφορία τῶν πολλῶν.
Ἀπὸ ποῦ λοιπὸν θὰ βρεθοῦν σήμερα  οἱ ἀφοσιωμένοι ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου;
Ἀπὸ ποῦ θὰ βγοῦν οἱ ἅγιες ἐκεῖνες ψυχὲς ποὺ θὰ ἐργασθοῦν τὴ μετάνοια τοῦ  λαοῦ μας, τὸν ἐπανευαγγελισμὸ τῆς πατρίδας μας; Ποῦ θὰ βρεθοῦν οἱ φλογεροὶ  ἱεραπόστολοι ποὺ θὰ τρέξουν στὰ πέρατα τοῦ κόσμου νὰ εὐαγγελισθοῦν τὸν  λόγο τῆς ἀληθείας;
Μέσα στὴν περιορισμένη μας λογικὴ  τὸ πρόβλημα δείχνει νὰ μὴν ἔχει λύση. 
Ὅμως ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε τὴ  λύση. Μᾶς εἶπε: «Δεήθητε τοῦ κυρίου τοῦ  θερισμοῦ ὅπως ἐκβάλῃ ἐργάτας εἰς τὸν  θερισμὸν αὐτοῦ» (Ματθ. θ΄ 38). Παρακαλέστε τὸν Θεό, ποὺ εἶναι ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ  πνευματικοῦ χωραφιοῦ, νὰ βγάλει καὶ νὰ  ἀποστείλει ἐργάτες στὸ χωράφι Του.
Μᾶς ζητᾶ λοιπὸν ὁ Κύριος νὰ προσευχόμαστε καθημερινὰ μὲ θέρμη καὶ πόνο, ὥστε νὰ ἀναδεικνύει Αὐτὸς τοὺς αὐριανοὺς ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου: τοὺς ἱερεῖς, τοὺς ἱεραποστόλους, τοὺς κήρυκες  τοῦ Εὐαγγελίου, τοὺς ἐκπαιδευτικούς,
τοὺς ἀφιερωμένους στὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Ἐὰν προσευχόμαστε γιὰ τόσα ἄλλα θέματα ποὺ μᾶς ἀπασχολοῦν, πόσο  θερμότερα θὰ πρέπει νὰ προσευχόμαστε γιὰ τὸ θέμα αὐτό;
Ἰδιαιτέρως νὰ προσευχόμαστε νὰ φωτίζει ὁ Θεὸς τοὺς Χριστιανοὺς γονεῖς,  ὥστε νὰ ἐμπνέουν στὰ παιδιά τους τὴν  ἀγάπη γιὰ τέτοιες μεγάλες ἱερὲς διακονίες· νὰ ἔχουν μυστικὴ λαχτάρα στὴν
ψυχή τους νὰ ἀναδείξει ὁ Θεὸς καὶ κάποιο δικό τους παιδὶ ἐργάτη τοῦ Εὐαγγελίου. Διότι δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη τιμὴ  γι’ αὐτοὺς νὰ δοῦν αὔριο κάποιο ἀπὸ τὰ  παιδιά τους λειτουργὸ στὸ ἱερὸ θυσιαστήριο, κήρυκα τοῦ Εὐαγγελίου, ἐργάτη
τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
Νὰ προσευχόμαστε λοιπὸν ὅλοι μας  γιὰ τὸ μεγάλο αὐτὸ ζήτημα. Αὐτὸ εἶναι  ἕνα ἀπὸ τὰ ἱερότερα καθήκοντά μας.
Καὶ ὁ Κύριος θὰ ἀναδεικνύει τοὺς ἐργάτες Του. Αὐτὸς μόνο θὰ δώσει τὴ λύση. Αὐτὸς κι ἀπὸ τὶς πέτρες μπορεῖ νὰ ἀναστήσει τέκνα τοῦ Ἀβραάμ. Αὐτὸς θὰ  ἐμπνέει τὶς ἱερές Του κλήσεις στὶς ψυχὲς  τῶν ἐλάχιστων νέων ποὺ παραμένουν  ἀκόμη ἀλώβητοι καὶ ὄρθιοι μέσα στὸν  κυκεώνα τῆς ἀνηθικότητας καὶ τῆς ἀποστασίας. Αὐτὸς θὰ καλέσει, Αὐτὸς θὰ στηρίξει, Αὐτὸς θὰ ἀποστείλει... Ἐμεῖς  ὅμως μὴν πάψουμε νὰ προσευχόμαστε. Μὲ πίστη καὶ μὲ ἐλπίδα.
ΟΣΩΤΗΡ2056

27 Σεπτεμβρίου, 2019

«Tὸ εὐαγγέλιον... οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον»



Ο ἀπόστολος Παῦλος ἀπευθύνεται στοὺς Χριστιανοὺς μιᾶς εὐρύτερης περιοχῆς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τῆς Γαλατίας, καὶ τοὺς λέγει: Τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ σᾶς κήρυξα «οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον», δὲν ἀποτελεῖ ἀνθρώπινη ἐπινόηση. Διότι ὅπως οἱ ὑπόλοιποι Ἀπόστολοι ἔτσι κι ἐγὼ δὲν τὸ παρέλαβα οὔτε τὸ διδάχθηκα ἀπὸ κάποιον ἄνθρωπο ἀλλὰ τὸ παρέλαβα μὲ ἀποκάλυψη ἀπευθείας ἀπὸ τὸν Θεό. Δὲν εἶναι ἀνθρώπινο δημιούργημα τὸ Εὐαγγέλιο. Εἶναι θεόπνευστο, καὶ γι’ αὐτὸ ἐπιτελεῖ θαύματα συγκλονιστικά. 

 1. Εἶναι θεόπνευστο 

 Αὐτὸ ποὺ συντελεῖ ὥστε τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο νὰ ξεχωρίζει ἀπὸ ὁποιοδήποτε ἄλλο βιβλίο εἶναι ἡ θεοπνευστία του. Τὸ εἶπε ὁ Ἀπόστολος: «Οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον»! Τὸ ἔγραψαν βέβαια ἄνθρωποι, ἀλλὰ τὸ ἔγραψαν μὲ θεία ἔμπνευση, μὲ τὸν ἄμεσο φωτισμὸ καὶ τὴν καθοδήγηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτὸ ἀκριβῶς τονίζει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο, ὅπου γράφει ὅτι «πᾶσα γραφὴ θεόπνευστος» (Β΄ Τιμ. γ΄ 16), δηλαδὴ ὅλη ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι θεόπνευστη. Ἡ θεοπνευστία τοῦ Εὐαγγελίου γίνεται ὁλοφάνερη μέσα ἀπὸ πλῆθος ἀποδείξεων. Μία ἀπὸ αὐτὲς εἶναι ἡ συγγραφή του. Διαφορετικοὶ ἄνθρωποι, ἀγράμματοι μερικοί, σὲ διαφορετικὸ τόπο καὶ χρόνο, ἔγραψαν τὰ βιβλία ποὺ περιέχονται στὴν Καινὴ Διαθήκη, κι ὅμως ὅλα παρουσιάζουν θαυμαστὴ ἑνότητα καὶ καταπλήσσουν μὲ τὸ ὕψος τῆς θεολογίας τους. Ἔπειτα ἀξιοθαύμαστο εἶναι τὸ περιεχόμενο τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ διδασκαλία του γιὰ τὴν ἀγάπη πρὸς τοὺς ἐχθρούς, τὴν ταπείνωση, τὴ συγχωρητικότητα καὶ ἄλλες ἀρετὲς πρωτάκουστες καὶ ἄγνωστες ἕως τότε, ἀναγεννᾶ πνευματικὰ τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων. Χειροπιαστὴ ἀπόδειξη τῆς θεοπνευστίας τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι καὶ ἡ ἐκπληκτικὴ διάδοσή του σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Παρὰ τὶς λυσσαλέες ἐπιθέσεις, ποὺ κατὰ καιροὺς δέχθηκε καὶ δέχεται, αἰῶνες τώρα βρίσκεται σταθερὰ στὴν πρώτη θέση κυκλοφορίας τῶν βιβλίων, μὲ τόση μάλιστα διαφορά, ὥστε ἐπίσημες στατιστικὲς νὰ λένε ὅτι ὅλα μαζὶ τὰ βιβλία τοῦ κόσμου δὲν μποροῦν νὰ φθάσουν, οὔτε κὰν νὰ πλησιάσουν τὸν ἀριθμὸ τῶν ἀντιτύπων τῆς Ἁγίας Γραφῆς. 

 2. Ἐπιτελεῖ θαύματα 

 Εἶναι θεόπνευστο λοιπὸν τὸ Εὐαγγέλιο. Λόγος Θεοῦ! Αὐτὸ σημαίνει ὅτι πίσω ἀπὸ τὶς λέξεις καὶ τὰ γράμματα κρύβεται δύναμη θεϊκή, ἡ πνοὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο ἐπιτελεῖ θαύματα! Πόσοι ἄνθρωποι μετανόησαν χάρη σ’ ἕνα λόγο ποὺ ἄκουσαν ἢ διάβασαν στὸ Εὐαγγέλιο! Ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος, ὅταν διάβασε ἕνα στίχο ἀπὸ τὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολή, συγκλονίστηκε, μετανόησε ὁριστικὰ κι ἄρχισε νὰ βαδίζει σταθερὰ τὸ δρόμο τῆς ἁγιότητας. Ἀλλὰ καὶ πόσοι ἄλλοι δέχθηκαν κάποιον λόγο τοῦ Εὐαγγελίου ὡς φωνὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ τοὺς ἄνοιγε νέους δρόμους στὴ ζωή τους! Ἕνας σύγχρονος ἅγιος, ὁ ἅγιος Λουκᾶς ἀρχιεπίσκοπος Κριμαίας, καθὼς διάβαζε κάποτε τὸ Εὐαγγέλιο στάθηκε στὸν λόγο τοῦ Κυρίου «ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι». Σκέφθηκε: «Ὥστε λοιπόν, Κύριε, σοῦ λείπουν ἐργάτες;»... Αὐτὸ ἔγινε ἀφορμὴ ὥστε ἀργότερα νὰ πάρει τὴν ἀπόφαση ν’ ἀφιερώσει τὴ ζωή του στὴν Ἐκκλησία! Ἀλλὰ μήπως κι ἐμεῖς δὲν ἔχουμε αἰσθανθεῖ πολλὲς φορὲς τὸν διεισδυτικὸ λόγο τοῦ Εὐαγγελίου νὰ ἀγγίζει τὸ ἐσωτερικό τῆς καρδιᾶς μας; Συχνὰ ὁμολο- γοῦμε: «Γιὰ μένα τὸ λέει αὐτό». Εἶναι ζωντανὸς καὶ δραστικὸς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ κοφτερὸς περισσότερο ἀπὸ κάθε δίκοπο μαχαίρι. Εἰσχωρεῖ στὰ βάθη τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν ἀναμοχλεύει καὶ μὲ τὶς ἀπαραίτητες τομὲς ἐπιφέρει τὴν κάθαρση, τὴ θεραπεία, τὴν ἀνακαίνιση! 
 ❁ ❁ ❁  
Τὸ Εὐαγγέλιο, ἡ Καινὴ Διαθήκη, ποὺ ὅλοι ἔχουμε στὸ σπίτι μας, δὲν γράφτηκε γιὰ νὰ προστεθεῖ ἕνα ἀκόμη βιβλίο στὶς μυριάδες τῶν βιβλίων. Γράφτηκε γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. Γιὰ νὰ γνωρίσουμε οἱ ἄνθρωποι τί εἶναι ὁ Θεός, πόσο μεγάλος εἶναι ὁ πλοῦτος τῶν δωρεῶν του, ἡ ἀγάπη, τὸ ἔλεος, ἡ χάρις, ποιὰ εἶναι τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἑτοίμασε γιὰ νὰ τὰ κληρονομήσουμε στὴν αἰωνιότητα. 
Μακάρι ὅλοι μας νὰ ἀγαπήσουμε τὸ Εὐαγγέλιο, νὰ τὸ μελετοῦμε καὶ νὰ τὸ ἐφαρμόζουμε. Νὰ τὸ ἔχουμε πάντοτε ὡς φῶς καὶ ὁδηγό μας στὴ ζωή μας!ΟΣΩΤΗΡ2052

15 Δεκεμβρίου, 2018

Τὸ οὐράνιο πανηγύρι


Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 16 Δεκεμβρίου 2018, ΙΑ΄ Λουκά (Λουκ. ιδ΄ 16-24)

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ἄνθρωπός τις ἐποίησε δεῖπνον μέγα καὶ ἐκάλεσε πολλούς· καὶ ἀπέστειλε τὸν δοῦλον αὐτοῦ τῇ ὥρᾳ τοῦ δείπνου εἰπεῖν τοῖς κεκλημένοις· ἔρχεσθε, ὅτι ἤδη ἕτοιμά ἐστι πάντα. καὶ ἤρξαντο ἀπὸ μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες. ὁ πρῶτος εἶπεν αὐτῷ· ἀγρὸν ἠγόρασα, καὶ ἔχω ἀνάγκην ἐξελθεῖν καὶ ἰδεῖν αὐτόν· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον. καὶ ἕτερος εἶπε· ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε, καὶ πορεύομαι δοκιμάσαι αὐτά· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον. καὶ ἕτερος εἶπε· γυναῖκα ἔγημα, καὶ διὰ τοῦτο οὐ δύναμαι ἐλθεῖν. καὶ παραγενόμενος ὁ δοῦλος ἐκεῖνος ἀπήγγειλε τῷ κυρίῳ αὐτοῦ ταῦτα. τότε ὀργισθεὶς ὁ οἰκοδεσπότης εἶπε τῷ δούλῳ αὐτοῦ· ἔξελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ρύμας τῆς πόλεως, καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε. καὶ εἶπεν ὁ δοῦλος· κύριε, γέγονεν ὡς ἐπέταξας, καὶ ἔτι τόπος ἐστί. καὶ εἶπεν ὁ κύριος πρὸς τὸν δοῦλον· ἔξελθε εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ φραγμοὺς καὶ ἀνάγκασον εἰσελθεῖν, ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκός μου. λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν κεκλημένων γεύσεταί μου τοῦ δείπνου. πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.
1. «ΔΕΙΠΝΟΝ ΜΕΓΑ»
Στὴν Παραβολὴ αὐτὴ ὁ Κύριός μας ὀνομάζει τὴν οὐράνια Βασιλεία του «δεῖπνον μέγα», στὸ ὁποῖο καλεῖ ὅλους μας νὰ προσέλθουμε. Γιατί ὅμως ἆραγε τὴν ὀνομάζει ἔτσι; Τὴν ὀνομάζει δεῖπνο, διότι στὴ Βασιλεία του ὁ Θεὸς θὰ μᾶς παραθέτῃ πνευματικὴ καὶ ὑπερφυσικὴ τράπεζα μὲ τὰ θεῖα καὶ αἰώνια ἀγαθά του. Μιὰ τράπεζα ἀτελεύτητη στὸν Οὐρανό, ὅπου ὁ Ἴδιος θὰ μᾶς προσφέρῃ ἀπὸ τὸν ἄπειρο πλοῦτο τῶν ἀγαθῶν του. Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ ὀνομάζει τὸ δεῖπνο αὐτὸ μέγα! Διότι τὸ πανηγύρι αὐτὸ θὰ εἶναι μεγαλοπρεπέστατο, ἐφ’ ὅσον τὰ πνευματικὰ ἀγαθὰ ποὺ θὰ μᾶς προσφέρῃ εἶναι ἀσύλληπτης ἀξίας. Ποιὰ εἶναι αὐτά; Ὅ,τι ἀνώτερο μπορεῖ νὰ σκεφθῇ ἢ νὰ ἐπιθυμήσῃ κανείς: ἡ μετοχή μας στὸ φῶς καὶ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ, στὴν ἁγιότητα καὶ μακαριότητά του, ἡ ἀνέκφραστος ἡδονὴ ποὺ θὰ αἰσθανώμαστε καθὼς θὰ ἀτενίζουμε τὴν ἀπερίγραπτη ὡραιότητα τοῦ θείου προσώπου του. Ὅλα τὰ πλούτη τοῦ Χριστοῦ, οἱ ἀνεξερεύνητοι καὶ ἀνεξάντλητοι θησαυροί του, ποὺ θὰ μᾶς παρατίθενται, θὰ χορταίνουν τὴν ψυχή μας καὶ θὰ μᾶς γεμίζουν μὲ ἀνείπωτη εὐφροσύνη. Στὸ οὐράνιο ὅμως αὐτὸ δεῖπνο ὁ Κύριός μας θὰ μᾶς προσφέρῃ καὶ κάτι ἀσυγκρίτως ἀνώτερο, τὸ «καινὸν ποτήριον», τὸν ἴδιο τὸν Ἑαυτό του, τὴν θεία Κοινωνία μ’ ἕναν ὅμως διαφορετικὸ τρόπο, «καινόν», ποὺ δὲν μποροῦμε οὔτε νὰ φαντασθοῦμε οὔτε νὰ ἐννοήσουμε. Καὶ θὰ μᾶς τὸ προσφέρῃ ὁ ἴδιος ὁ Οἰκοδεσπότης τοῦ δείπνου, ὁ Ὁποῖος καὶ θὰ εὐφραίνεται μαζί μας καὶ θὰ μᾶς διακονῇ. Ποιός; Ὁ Μέγας, ὁ Ὕψιστος, ὁ Αἰώνιος, ἐμᾶς τοὺς μικροὺς καὶ ἐλαχίστους. Τὸ δεῖπνο αὐτὸ θὰ εἶναι ἐπιπλέον μεγάλο, τὸ μεγαλύτερο ποὺ ὑπῆρξε ποτέ, διότι εἶναι πανηγύρι οἰκουμενικό, πανηγύρι ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος. Εἶναι καλεσμένοι σ’ ατὸ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ὅλων τῶν λαῶν καὶ τῶν ἐποχῶν. Διότι ὁ Θεὸς ὅλους θέλει νὰ μᾶς εἰσαγάγῃ στὴν Βασιλεία του μὲ τὸ ἀνεξιχνίαστο ἔλεός του καὶ τὸν ἄπειρο πλοῦτο τῆς θείας του ἀγαθότητος. Ἀλλὰ τὸ πανηγύρι αὐτὸ θὰ εἶναι καὶ αἰώνιο, δεῖπνο ποὺ θὰ ἔχῃ ἀρχὴ ἀλλὰ δὲν θὰ ἔχῃ τέλος. Ἄχ, καὶ νὰ μπορούσαμε νὰ καταλάβουμε ἔστω καὶ λίγο πῶς θὰ εἶναι τὸ οὐράνιο αὐτὸ πανηγύρι, πῶς θὰ ζοῦμε ἐκεῖ, τί θὰ ἀπολαμβάνουμε, τί θὰ βλέπουμε, τί θὰ αἰσθανώμαστε! Πῶς θὰ ἐπικοινωνοῦμε μὲ τὶς θεῖες καὶ ἀγγελικὲς δυνάμεις τοῦ οὐρανοῦ, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, πολὺ δὲ περισσότερο πῶς θὰ ἀτενίζουμε τὸ ἄπειρο κάλλος τοῦ Θεοῦ καὶ πῶς θὰ συνομιλοῦμε μαζί του! Κι αὐτὸ ἀτελεύτητα, ἀκόρεστα, αἰώνια. Αὐτὸ λοιπὸν τὸ ὑπερφυὲς καὶ ἀσύλληπτο δεῖπνο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ νὰ τὸ σκεπτώμαστε. Νὰ τὸ ποθοῦμε καὶ νὰ τὸ περιμένουμε.
2. Η ΚΛΗΣΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Σ’ αὐτὸ τὸ οὐράνιο δεῖπνο καλεῖ ὁ Θεὸς τὸν καθένα μας καθημερινά. Μᾶς καλεῖ ἄλλοτε μέσα ἀπὸ τὶς περιστάσεις τῆς ζωῆς, μὲ ἀνθρώπους ποὺ φέρνει δίπλα μας, μὲ κάποιο οἰκοδομητικὸ ἀνάγνωσμα, μὲ τὴν ἀκρόασι κάποιας ἀφυπνιστικῆς καὶ κατανυκτικῆς ὁμιλίας, μ’ αὐτὴ τὴν Παραβολὴ ποὺ ἀναλύουμε, κι ἄλλοτε μὲ κάποιες ἐσωτερικὲς μυστικὲς φωνὲς ποὺ ἀντηχοῦν στὰ μύχια τῶν καρδιῶν μας.
–Ἐλᾶτε κοντά μου, μᾶς λέγει ὁ Θεός. Ὅλα εἶναι ἕτοιμα. Τὰ πάντα ἔχω ἑτοιμάσει γιὰ σᾶς. Ἐλᾶτε. Κανεὶς μὴ λείψῃ. Δεχθῆτε τὴν πρόσκλησι. Πόσο φοβερὸ λοιπὸν καὶ τραγικὸ θὰ εἶναι νὰ μοιάσουμε μὲ τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους τῆς Παραβολῆς πού, ἐνῶ ἄκουσαν τὸ κάλεσμα τοῦ Θεοῦ, ἄρχισαν νὰ ὑποβάλλουν παραιτήσεις, προ-φασιζόμενοι ὡς ἐμπόδια ἄλλοι οἰκονομι-κὲς ὑποθέσεις, ἄλλοι γεωργικές, ἄλλοι οἰκογενειακές. Ὅλοι ζήτησαν νὰ καταστή-σουν δικαιολογημένη τὴν ἀπουσία τους. Βέβαια νόμιμες ἦσαν οἱ ἀπασχολήσεις τους. Ὅμως δὲν ἄξιζαν περισσότερο ἀπὸ τὴν συμμετοχή τους στὸ βασιλικὸ μέγα δεῖπνο. Κι ὅλες αὐτὲς ἔγιναν αἰτία νὰ χάσουν τελικῶς τὸ οὐράνιο πανηγύρι. Αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ μᾶς διδάξῃ πολύ. Ὅταν προσκολληθοῦμε ἀκόμη καὶ σὲ νόμιμες δραστηριότητές μας, τότε αὐτὲς γίνονται σοβαρὰ ἐμπόδια γιὰ τὴν πνευματική μας ζωὴ καὶ τὴν κληρονομία τῆς ἐπουρανίου Βασιλείας. Μὴ προσκολλώμαστε λοιπὸν στὰ καθημερινὰ καὶ προσωρινά. Μᾶς καλεῖ ὁ Θεὸς στὰ μεγάλα καὶ αἰώνια. Μὴ κλείνουμε τ’ αὐτιά μας στὴν πρόσκλησι τοῦ Θεοῦ, στὴν καμπάνα τῆς Ἐκκλησίας, στὴν φωνὴ τοῦ Εὐαγγελίου. Μᾶς καλεῖ ὁ Θεὸς στὴν θεία Λατρεία, στὴν τακτικὴ ἱερὰ Ἐξομολόγησι, σὲ μία πνευματικὴ ὁμιλία. Βέβαια πάντοτε κάποιο ἐμπόδιο θὰ βρίσκεται μπροστά μας γιὰ νὰ ἀπουσιάζουμε: οἱ νέοι γονεῖς τὰ παιδιά τους καὶ τὶς πολλὲς ἐργασίες τους, οἱ μεσήλικες ἄλλες ἀσχολίες τους, οἱ μεγαλύτεροι τὴν φύλαξι τῶν ἐγγο-νῶν καὶ μύριες ἄλλες ὑποχρεώσεις. Ἐὰν ὅμως ἔτσι χάνουμε τὶς εὐκαιρίες ποὺ μᾶς δίνει ὁ Χριστός, κινδυνεύουμε νὰ σκληρυν-θοῦμε, νὰ ἀγριεύσουμε, νὰ ἀλλοτριωθοῦμε καὶ τελικῶς νὰ χαλάσουμε τὰ πνευματικά μας αἰσθητήρια καὶ νὰ χάσουμε τὸν Χριστὸ γιὰ πάντα. Ἂς μάθουμε λοιπὸν νὰ ἱεραρχοῦμε σωστὰ τὶς προτεραιότητες τῆς ζωῆς. Νὰ ἐκτιμήσουμε τὴν ἀξία τῆς θείας προσκλήσεως. Νὰ συναισθανθοῦμε ποιὸς μᾶς καλεῖ καὶ ποῦ μᾶς καλεῖ! Καὶ νὰ ποῦμε μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά μας: Μὲ καλεῖ ὁ Θεὸς σήμερα στὴν ἐκκλησία του, αὔριο στὴ Βασιλεία του! Πῶς μπορῶ νὰ πῶ ὄχι στὸν Θεό; Πῶς μπορῶ νὰ στερηθῶ τὸ οὐράνιο μέγα δεῖπνο τοῦ Παραδείσου;

19 Ιουλίου, 2018

Χορτασμός ψυχῆς


ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 22 Ἰουλίου 2018, η΄ Ματθαίου (Ματθ. ιδ΄ 14-22)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἶδεν ὁ ᾿Ιησοῦς πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσε τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν. ὀψίας δὲ γενομένης προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα. ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν. οἱ δὲ λέγουσιν αὐτῷ· οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας. ὁ δὲ εἶπε· φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε. καὶ κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις. καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις. οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων. Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.

1. ΑΠΟΡΡΟΦΗΜΕΝΟΙ

Ὁ Κύριος βρίσκεται σὲ ἔρημο τόπο. Τὸν συντροφεύουν χιλιάδες λαοῦ. Δὲν ὑπολογίζουν τὸν κόπο τῆς ὁδοιπορίας οὔτε οἱ ἄνδρες, ἀλλὰ οὔτε καὶ οἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδιά. Ἔψαξαν νὰ Τὸν βροῦν. Ὥσπου Τὸν ἀνακάλυψαν μέσα στὴν ἐρημιά. Σὲ λίγο ἡ ἔρημος ἔγινε πολυάνθρωπη πολιτεία. Ὅλοι ἀφωσιωμένοι στὸν μεγάλο Διδάσκαλο. Ὅλη τὴν ἡμέρα βλέπουν πολλὰ ἐκπληκτικὰ θαύματά του καὶ ἀκοῦν τὴν ὑπέροχη διδασκαλία του. Πῶς ὅμως τόσες ὧρες ἐκεῖ μέσα στὴν ἐρημιὰ νηστικοὶ δὲν διαμαρτύρονται, δὲν φεύγουν ἀπὸ κοντά Του, δὲν ψάχνουν νὰ βροῦν κάτι γιὰ φαγητό; Καὶ μάλιστα οἱ μάννες μὲ τὰ μικρὰ παιδιά, ποὺ δὲν εἶναι εὔκολο τόσες ὧρες νὰ μένουν ἥσυχα σ’ ἕνα τέτοιο πολυάνθρωπο πλῆθος; Τὸ ἔχουμε ποτὲ σκεφθῆ αὐτό; Τὰ πλήθη δὲν φεύγουν! Διότι περισσότερο κυριαρχεῖ μέσα τους ὁ πόθος καὶ ἡ ἀφοσίωσί τους στὸν Μεσσία. Ἀγαποῦν τὸν Χριστό. Λαχταροῦν νὰ Τὸν ἔχουν διαρκῶς κοντά τους, νὰ βλέπουν τὰ θαύματά του, νὰ ἀκοῦν ὧρες πολλὲς σαγηνευμένοι τὶς οὐράνιες ἀλήθειες του. Ἂν ἦταν δυνατὸν νὰ μὴ φύγουν ποτέ, νὰ μένουν γιὰ πάντα δίπλα Του. Μικροὶ καὶ μεγάλοι, πέντε χιλιάδες ἄνδρες, ἀλλὰ καὶ πόσες ἄλλες γυναῖκες καὶ παιδιά. Γι’ αὐτό, ἐνῶ πλησιάζει νὰ βραδιάσῃ, κανεὶς δὲν διαμαρτύρεται. Καὶ ὁ Κύριος ἐπιβραβεύει τὴν ἀφοσίωσι τοῦ πλήθους. Μέσα στὸν ἔρημο τόπο ὁ Δημιουργὸς καὶ συντηρητὴς τῆς κτίσεως, ποὺ διατρέφει ὅλη τὴν πλάσι, ἀφοῦ τόσες ὧρες αὐτοὶ πόθησαν τὴν πνευματικὴ τροφὴ τοῦ θείου λόγου, Αὐτὸς θὰ τοὺς προσφέρῃ καὶ τὴν ὑλικὴ τροφή. Θὰ κάνῃ τὸ θαῦμα. Καὶ διδάσκει ἔτσι κι ἐμᾶς νὰ ἐπιζητοῦμε μὲ πόθο ἱερὸ πρῶτα τὴν Βασιλεία του, πρῶτα τὰ πνευματικά, πρῶτα τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, καὶ ὅλα τὰ καθημερινά, τὰ οἰκονομικά, οἰκογενειακὰ καὶ ἄλλα θέματά μας, θὰ τὰ φροντίζῃ Ἐκεῖνος καὶ θὰ τὰ ἐπιλύῃ μὲ τρόπο θαυμαστό.

2. ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Ὁ Κύριος λοιπὸν ζητεῖ νὰ Τοῦ φέρουν τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια ποὺ βρῆκαν ἐκείνη τὴν ὥρα οἱ μαθηταί. Τὰ πῆρε στὰ χέρια του καί, ἀφοῦ ὕψωσε τὰ μάτια του στὸν οὐρανό, εὐχαρίστησε τὸν οὐράνιο Πατέρα του. Ἀνέβλεψε ὁ Κύριος στὸν οὐρανὸ τιμῶντας καὶ εὐχαριστῶντας τὸν οὐράνιο Πατέρα του. Ἀνέβλεψε γιὰ νὰ δώσῃ τὴν οὐράνια εὐλογία στοὺς ἄρτους καὶ στὰ ψάρια, ἀλλὰ καὶ στὰ ἀμέτρητα  πλήθη ποὺ προσέχουν ἐκστατικὰ τὴν δοξολογητικὴ αὐτὴ προσευχὴ τοῦ Κυρίου. Ἀνέβλεψε στὸν οὐρανὸ γιὰ νὰ διδάξῃ καὶ σὲ ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς ὅλων τῶν αἰώνων καὶ τῶν ἐποχῶν ὅτι πρὶν ἀπὸ κάθε γεῦμα μας ποτὲ δὲν πρέπει νὰ προχωροῦμε γιὰ φαγητὸ πρὶν εὐχαριστήσουμε τὸν Θεό, ποὺ εἶναι ὁ χορηγὸς τῆς τροφῆς, καὶ νὰ ἑλκύσουμε τὴν εὐλογία αὐτὴ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν οὐρανό. Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ εὐχαριστήρια ἐνατένισι τοῦ Κυρίου θὰ πρέπει νὰ μένῃ βαθιὰ χαραγμένη στὴ σκέψι μας κάθε φορὰ ποὺ ξεκινοῦμε τὸ φαγητό μας. Νὰ αἰσθανώμαστε τὴν ἀόρατη εὐλογία τοῦ Κυρίου μας. Νὰ συνειδητοποιοῦμε ὅτι ἡ ὥρα τοῦ φαγητοῦ δὲν εἶναι ἁπλῶς μιὰ ὥρα ἀπὸ τὴν καθημερινότητά μας, ἀλλὰ εἶναι ὥρα ἱερή. Εἶναι ὥρα ποὺ εἶναι δίπλα μας ὁ ἴδιος ὁ Κύριος καὶ εὐλογεῖ ὄχι μόνο τὸ φαγητὸ ἀλλὰ καὶ τὸ σπίτι μας καὶ τὴν οἰκογένειά μας καὶ τὴν ζωή μας. Εἶναι ἡ ὥρα ποὺ ἡ οἰκογένεια συνδέεται στενὰ καὶ ἱερὰ ὄχι μόνο μεταξύ της ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν δωρεοδότη καὶ συντηρητὴ τῆς ζωῆς μας Κύριο.

3. ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΕΥΜΑΤΑ

Ὁ Κύριος, ἀφοῦ εὐχαρίστησε τὸν οὐράνιο Πατέρα του, ἔκοψε κατόπιν τὰ ψωμιά, καὶ τὰ ἔδινε στοὺς μαθητάς, κι αὐτοὶ στὰ πλήθη. Κι ἔφαγαν ὅλοι καὶ χόρτασαν, καὶ οἱ μαθηταὶ γέμισαν δώδεκα κοφίνια μὲ  ὅ,τι περίσσεψε. Γιατί ὅμως ὁ Κύριος ἐπιτέλεσε τὸ θαῦμα αὐτὸ ἔτσι, ὥστε νὰ ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ φάγουν ὅλοι ὅσο θέλουν, νὰ χορτάσουν ὅλοι, ἀλλὰ καὶ νὰ περισσέψουν τροφές; Θὰ μποροῦσε ἀσφαλῶς νὰ πολλαπλασιάσῃ τὶς τροφὲς τόσο, ὅσο ἀκριβῶς ἦταν ἀπαραίτητο. Ὁ Κύριος ἀσφαλῶς κάτι θέλει νὰ μᾶς διδάξῃ. Βέβαια τὰ περισσεύματα τῶν τροφῶν ἦσαν πειστήρια ἀτράνταχτα τοῦ θαύματος. Δὲν περίσσεψαν ὁλόκληρα ψωμιὰ ἀλλὰ κομμάτια ἀπὸ ψωμιά, τὰ ὁποῖα ἦσαν τὰ ἀπομεινάρια τῶν πέντε ἄρτων. Ὁ ὄγκος τῶν περισσευμάτων ἦταν πολὺ μεγαλύτερος ἀπὸ τὸν ὄγκο τῶν πέντε ἄρτων. Τὰ περισσεύματα λοιπὸν πιστοποιοῦσαν τὸ θαῦμα, ἕνα θαῦμα πολὺ ἐντυπωσιακό. Ὅμως ὁ Κύριος ἐπιπλέον θέλει νὰ μᾶς ἀποκαλύψῃ ὅτι, ὅταν χορηγῇ τὰ ἀγαθά του – τὰ ὑλικά, πολὺ δὲ περισσότερο τὰ πνευματικά – τὰ παρέχει πλούσια, τὰ μοιράζει ἀφειδώλευτα. Ὑπάρχει ὅμως κι ἕνας ἀκόμη λόγος. Ἀναφέρει ὁ ἅγιος εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὅτι ἡ περισυλλογὴ τῶν περισσευμάτων ἔγινε κατὰ παραγγελίαν τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Κύριος λοιπὸν μὲ τὴν ἐντολὴ ποὺ ἔδωσε, θέλει νὰ μᾶς διδάξῃ ὅτι τὶς τροφὲς ποὺ περισσεύουν ἔχουμε κι ἐμεῖς χρέος νὰ τὶς διατηροῦμε· δὲν ἔχουμε δικαίωμα νὰ τὶς πετᾶμε στὰ σκουπίδια, διότι εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ. Καὶ μάλιστα τὴν στιγμὴ ποὺ ἀμέτρητοι πεθαίνουν ἀπὸ τὴν πεῖνα, τί λόγο θὰ δώσουμε στὸν Θεό, ὅταν σπαταλοῦμε καὶ πετοῦμε τὶς τροφὲς μὲ τόση εὐκολία;

https://www.osotir.org/2018/07/17/chortasmos-psuch%E1%BF%86s/

22 Ιουλίου, 2017

Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 23-7-2017 (Ζ' Ματθαίου)



ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ   Προς Ρωμαίους (ιε΄ 1-7)
 Ἀδελφοί, ὀφείλομεν ἡμεῖς οἱ δυνατοὶ τὰ ἀσθενήματα τῶν ἀδυνάτων βαστάζειν, καὶ μὴ ἑαυτοῖς ἀρέσκειν. Ἕκαστος ἡμῶν τῷ πλησίον ἀρεσκέτω εἰς τὸ ἀγαθὸν πρὸς οἰκοδομήν· καὶ γὰρ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτῷ ἤρεσεν, ἀλλὰ καθὼς γέγραπται, οἱ ὀνειδισμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπέπεσον ἐπ᾿ ἐμέ.
Ὅσα γὰρ προεγράφη, εἰς τὴν ἡμετέραν διδασκαλίαν προεγράφη, ἵνα διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν τὴν ἐλπίδα ἔχωμεν. Ὁ δὲ Θεὸς τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως δῴη ὑμῖν τὸ αὐτὸ φρονεῖν ἐν ἀλλήλοις κατὰ Χριστὸν Ἰησοῦν, ἵνα ὁμοθυμαδὸν ἐν ἑνὶ στόματι δοξάζητε τὸν Θεὸν καὶ πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.


Διὸ προσλαμβάνεσθε ἀλλήλους, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς προσελάβετο ὑμᾶς εἰς δόξαν Θεοῦ. Λέγω δὲ Χριστὸν Ἰησοῦν διάκονον γεγενῆσθαι περιτομῆς ὑπὲρ ἀληθείας Θεοῦ, εἰς τὸ βεβαιῶσαι τὰς ἐπαγγελίας τῶν πατέρων, τὰ δὲ ἔθνη ὑπὲρ ἐλέους δοξάσαι τὸν Θεόν, καθὼς γέγραπται· διὰ τοῦτο ἐξομολογήσομαί σοι ἐν ἔθνεσι, Κύριε, καὶ τῷ ὀνόματί σου ψαλῶ. Καὶ πάλιν λέγει· εὐφράνθητε ἔθνη μετὰ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ. Καὶ πάλιν αἰνεῖτε τὸν Κύριον πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἐπαινέσατε αὐτὸν πάντες οἱ λαοί. Καὶ πάλιν Ἡσαΐας λέγει· ἔσται ἡ ρίζα τοῦ Ἰεσσαί, καὶ ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνῶν· ἐπ᾿ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν.
Ὁ δὲ Θεὸς τῆς ἐλπίδος πληρώσαι ὑμᾶς πάσης χαρᾶς καὶ εἰρήνης ἐν τῷ πιστεύειν, εἰς τὸ περισσεύειν ὑμᾶς ἐν τῇ ἐλπίδι ἐν δυνάμει Πνεύματος Ἁγίου. Πέπεισμαι δέ, ἀδελφοί μου, καὶ αὐτὸς ἐγὼ περὶ ὑμῶν, ὅτι καὶ αὐτοὶ μεστοί ἐστε ἀγαθωσύνης, πεπληρωμένοι πάσης γνώσεως, δυνάμενοι καὶ ἀλλήλους νουθετεῖν.
Τολμηρότερον δὲ ἔγραψα ὑμῖν, ἀδελφοί, ἀπὸ μέρους, ὡς ἐπαναμιμνήσκων ὑμᾶς, διὰ τὴν χάριν τὴν δοθεῖσάν μοι ὑπὸ τοῦ Θεοῦ εἰς τὸ εἶναί με λειτουργὸν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ εἰς τὰ ἔθνη, ἱερουργοῦντα τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ, ἵνα γένηται ἡ προσφορὰ τῶν ἐθνῶν εὐπρόσδεκτος, ἡγιασμένη ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ.
Ἔχω οὖν καύχησιν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τὰ πρὸς τὸν Θεόν.

Ἀπόδοση στη νεοελληνική:
Ἀδελφοί, ἐμεῖς οἱ δυνατοὶ πρέπει νὰ βαστάζωμεν τὰς ἀδυναμίας τῶν ἀδυνάτων καὶ νὰ μὴ περιοριζώμεθα εἰς ὅσα εἶναι ἀρεστὰ εἰς τὸν ἑαυτόν μας. Ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς ἂς φροντίζῃ νὰ εἶναι ἀρεστὸς εἰς τὸν πλησίον διὰ τὸ καλόν του καὶ τὴν οἰκοδομήν του, διότι καὶ ὁ Χριστὸς δὲν ἐζήτησε ἐκεῖνα ποὺ ἦσαν ἀρεστὰ εἰς τὸν ἑαυτόν του, ἀλλά, καθὼς εἶναι γραμμένον, Αἱ ὕβρεις τῶν ὑβριστῶν σου ἔπεσαν ἐπάνω μου.
Διότι ὅσα προεγράφησαν, ἐγράφησαν γιὰ τὴν διδασκαλίαν μας ὥστε διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρηγορίας ποὺ δίνουν αἱ γραφαὶ νὰ διατηροῦμεν τὴν ἐλπίδα. Καὶ εἴθε ὁ Θεὸς ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρηγορίας νὰ σᾶς ἀξιώσῃ νὰ ἔχετε τὸ ἴδιο φρόνημα μεταξύ σας κατὰ τὸ ὑπόδειγμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὥστε ὅλοι μαζὶ μὲ μιὰ ψυχὴ καὶ μὲ ἕνα στόμα νὰ δοξάζετε τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Διὰ τοῦτο ὁ ἕνας νὰ δέχεται τὸν ἄλλον, ὅπως καὶ ὁ Χριστὸς σᾶς ἐδέχθηκε διὰ νὰ δοξασθῇ ὁ Θεός. Διότι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, λέγω, διὰ νὰ φανῇ ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἀληθής, ἔγινε ὑπηρέτης τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὥστε νᾶ πραγματοποιηθοῦν αἱ ὑποσχέσεις ποὺ ἔγιναν εἰς τοὺς πατέρας, τὰ δὲ ἔθνη νὰ δοξάσουν τὸν Θεὸν διὰ τὴν εὐσπλαγχνίαν του πρὸς αὐτά, καθὼς εἶναι γραμμένον, Διὰ τοῦτο θὰ σὲ δοξάζω, Κύριε, μεταξὺ ἐθνῶν καὶ θὰ ψάλλω εἰς τὸ ὄνομά σου. Καὶ πάλιν λέγει: Εὐφράνθητε ἔθνη μαζὶ μὲ τὸν λαόν του. Καὶ πάλιν: Αἰνεῖτε τὸν Κύριον ὅλα τὰ ἔθνη καὶ ὑμνήσατε αὐτὸν ὅλοι οἱ λαοί. Καὶ πάλιν ὁ Ἡσαΐας λέγει: Θὰ ἔλθῃ ἡ ρίζα τοῦ Ἰεσσαὶ καὶ ἐκεῖνος ποὺ θὰ ἐμφανισθῇ διὰ νὰ γίνῃ ἄρχων ἐθνῶν, εἰς αὐτὸν τὰ ἔθνη θὰ ἐλπίζουν.
Εἴθε ὁ Θεὸς τῆς ἐλπίδος νὰ σᾶς γεμίσῃ μὲ κάθε χαρὰν καὶ εἰρήνην, ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴν πίστιν, ὥστε νὰ ἔχετε ἄφθονη τὴν ἐλπίδα διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐγὼ ὁ ἴδιος, ἀδελφοί μου, εἶμαι πεπεισμένος γιὰ σᾶς ὅτι ἤδη εἶσθε γεμᾶτοι καλωσύνην, πλήρεις ἀπὸ κάθε γνῶσιν, ὥστε νὰ μπορῆτε νὰ νουθετῆτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.
Ἀλλὰ σᾶς ἔγραψα, ἀδελφοί, μὲ τόλμην σὲ μερικὰ σημεῖα διὰ νὰ σᾶς τὰ ὑπενθυμίσω, καὶ τοῦτο ἕνεκα τῆς χάριτος ποὺ μοῦ ἐδόθηκε ἀπὸ τὸν Θεόν, νὰ εἶμαι ὑπηρέτης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὰ ἔθνη, προσφέρων ὡς θυσίαν τὸ κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ εἶναι ἡ προσφορὰ τῶν ἐθνῶν εὐπρόσδεκτη, ἁγιασμένη διὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου.
Ἔχω λόγον λοιπὸν νὰ καυχῶμαι ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διὰ τὸ ἔργον ποὺ κάνω διὰ τὸν Θεόν.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ    Κατά Ματθαίον (θ΄ 27-35) 
Τῷ καιρῷ εκείνῳ, ἠκολούθησαν τῷ Ἰησοῦ δύο τυφλοὶ κράζοντες καὶ λέγοντες· ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυῒδ. Ἐλθόντι δὲ εἰς τὴν οἰκίαν προσῆλθον αὐτῷ οἱ τυφλοί, καὶ λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι; λέγουσιν αὐτῷ· ναί, Κύριε. Τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων· κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν. Καὶ ἀνεῴχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί· καὶ ἐνεβριμήσατο αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς λέγων· ὁρᾶτε μηδεὶς γινωσκέτω. Οἱ δὲ ἐξελθόντες διεφήμισαν αὐτὸν ἐν ὅλῃ τῇ γῇ ἐκείνῃ.
Αὐτῶν δὲ ἐξερχομένων ἰδοὺ προσήνεγκαν αὐτῷ ἄνθρωπον κωφὸν δαιμονιζόμενον· καὶ ἐκβληθέντος τοῦ δαιμονίου ἐλάλησεν ὁ κωφός, καὶ ἐθαύμασαν οἱ ὄχλοι λέγοντες ὅτι οὐδέποτε ἐφάνη οὕτως ἐν τῷ Ἰσραήλ.
Οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγον· ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια.
Καὶ περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς τὰς πόλεις πάσας καὶ τὰς κώμας διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.

Ἀπόδοση στη νεοελληνική:
Τον καιρό εκείνο, ἀκολούθησαν τὸν Ἰησοῦ δύο τυφλοί, οἱ ὁποίοι ἐφώναζαν, «Ἐλέησέ μας, υἱὲ τοῦ Δαυΐδ». Μόλις δὲ ἔφθασε εἰς τὸ σπίτι, ἦλθαν εἰς αὐτὸν οἱ τυφλοὶ καὶ ὁ Ἰησοῦς τοὺς λέγει, «Πιστεύετε ὅτι ἔχω τὴν δύναμιν νὰ κάνω αὐτὸ ποὺ ζητᾶτε;». Λέγουν εἰς αὐτόν, «Ναὶ, Κύριε». Τότε ἄγγιξε τὰ μάτια τους καὶ εἶπε, «Σύμφωνα μὲ τὴν πίστιν σας, ἂς γίνῃ». Καὶ ἄνοιξαν τὰ μάτια τους καὶ εἰς αὐστηρὸ τόνο τοὺς παρήγγειλε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε, «Προσέχετε, κανεὶς νὰ μὴν τὸ μάθῃ». Αὐτοὶ ὅμως μόλις ἐβγῆκαν, τὸν διεφήμισαν εἰς ὅλην τὴν χώραν ἐκείνην.
Ἐνῷ αὐτοὶ ἔβγαιναν, τοῦ ἔφεραν ἕναν ἄνθρωπον βωβὸν δαιμονισμένον. Καὶ ἀφοῦ τὸ δαιμόνιον ἐκδιώχθηκε, ἐμίλησε ὁ βωβός. Καὶ ἐθαύμασε ὁ κόσμος καὶ ἔλεγεν, "Τέτοια πράγματα δὲν ἐφάνησαν ποτὲ εἰς τὸ Ἰσραήλ".
Οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγαν, «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ ἄρχοντος τῶν δαιμονίων βγάζει δαιμόνια».
Καὶ περιήρχετο ὁ Ἰησοῦς ὅλας τὰς πόλεις καὶ τὰ χωριὰ καὶ ἐδίδασκε εἰς τὰς συναγωγάς των καὶ ἐκήρυττε τὸ εὐαγγέλιον περὶ τῆς βασιλείας καὶ ἐθεράπευε κάθε ἀσθένειαν καὶ κάθε ἀδυναμίαν τοῦ λαοῦ.
http://theomitoros.blogspot.gr/2017/07/23-7-2017.html 

06 Ιουνίου, 2016

Τώρα τά πάντα ἔχουν γεμίσει μέ φῶς...!

         Αποτέλεσμα εικόνας για κυριακη του τυφλου
           ΚΗΡΥΓΜΑ  ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ  ΤΥΦΛΟΥ  

 ΚΥΡΙΑ  ΣΗΜΕΙΑ

   1. Υπάρχουν δύο εἴδη φωτός, τό φῶς τῆς δημιουργίας, τό φυσικό, ἀλλά καί τό φῶς τό θεῖο, τό πνευματικό. 
    2. Ο καθένας μέσα μας κρύβει και εναν  ἀλλο ἀνθρωπο . 
  3.  Τό  πνευματικο  φῶς, τό ἔχουμε ἀνάγκη περισσότερο ἀπό τό ἄλλο, τό φυσικό φως.
   4.   Σκοταδι  ειναι και καθε κακία,  πλεονεξία,  ψέμα , ἀκαθαρσία πού φωλιάζει μέσα μας.

         Τήν φωτιστική διάσταση  τῆς θείας χάριτος μᾶς ἐπισημαίνει ἡ σημερινή ἡμέρα, Κυριακή ἔκτη ἀπό τοῦ Πάσχα, ἀγαπητοί ἀδελφοί. Κυριακή πού λόγω τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς πού ἀναγινώσκεται, ὀνομάστηκε Κυριακή τοῦ τυφλοῦ, στήν ὁποία περιγράφεται ἡ θαυμαστή θεραπεία τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ. 
Ὁ Ἰησοῦς συνάντησε καί θεράπευσε τόν τυφλό ἡμέρα Σαββάτου καί ἡ ἡμέρα αὐτή ἦταν κάτι σάν τήν δική μας Κυριακή γιά τούς Ἰουδαίους. Ἀργία, ἡμέρα προσευχῆς, εὐχαριστίας καί τιμῆς πρός τό Θεό. Ἔτσι λοιπόν, ὅταν ἀπό τό θόρυβο τῆς θαυμαστῆς θεραπείας, ἔφθασε ὁ πρώην τυφλός νά ἐπεξηγεῖ καί νά ἀπολογεῖται τό τί καί τό πῶς τῆς ἰάσεώς του στούς φαρισαίους, αὐτοί ἀπεφάνθησαν πώς αὐτή δέν ἔχει καμία σχέση μέ τό Θεό καί τή χάρη Του. Καί αὐτός πού τήν ἔκανε εἶναι βλάσφημος γιατί καταργεῖ τήν ἀργία τοῦ Σαββάτου. 
Ὁ πρώην τυφλός προσπαθεῖ λογικά σκεπτόμενος νά δικαιολογήσει αὐτόν πού τό θεράπευσε. Ἐπισημαίνει στούς φαρισαίους ὅτι εἶναι γνωστό καί κατανοητό σέ ὅλους, πώς ἄν κάποιος δέν εἶναι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, δέν μπορεί νά κάνει τέτοια θαύματα! «Οἴδαμεν δέ ὅτι ἀμαρτωλῶν ὁ Θεός οὐκ ἀκούει, ἄλλ΄ἐάν τις θεοσεβής ἦ καί τό θέλημα αὐτοῦ ποιῆ, τούτου ἀκούει». Καί πώς αὐτό πού κάνει ἀποδεικνύει ὅτι εἶναι τοῦ Θεοῦ. «Εἰ μή ἧν οὗτος παρά Θεοῦ, οὐκ ἠδύνατο ποιεῖν οὐδέν». 
Οἱ φαρισαίοι ὅμως γιά κανένα λόγο δέν ἀποδεχόταν τή θεραπεία ἀλλά καί αὐτόν πού τήν ἔκανε. Αὐτοί βασιζόμενοι καί στηριζόμενοι στό νόμο τοῦ Μωϋσέως, ἤταν ἀπόλυτα πεπεισμένοι πώς ὅλο αὐτό τό θαυμαστό γεγονός, δέν εἶναι ἀπό Θεοῦ. Ἀντίθετα εἶναι ὕβρις καί προσβολή πρός Αὐτόν καί τό νόμο Του, γιά τά ὁποία εἶναι αἴτιος αὐτός πού τήν ἔκανε, καθώς καταργεῖ τήν ἀργία τοῦ Σαββάτου. Τόν δέ πρώην τυφλό τόν κατηγόρησαν καί τόν ἐλοιδώρησαν ὡς ἁμαρτωλό, καθώς γιά αὐτούς ἦταν σίγουρο πώς ἡ τυφλότητά του ἦταν προϊόν οἰκογενειακῆς ἁμαρτωλότητας. «Ἐν ἁμαρτίαις σύ ἐγεννήθης ὅλος, καί σύ διδάσκεις ἡμᾶς;»  
Ὅλοι ἐμεῖς ὡς ἄνθρωποι, γιά νά δοῦμε ὅ,τι ὑπάρχει γύρω μας χρειαζόμαστε ἀπαραίτητα τό φῶς. Αὐτό τό ξέρει καλύτερα καί πρίν ἀπό ἐμᾶς ὁ Θεός, γι αὐτό ὅπως μᾶς λέει καί ἡ ἁγία γραφή ἔδωσε τόν ἦλιο στήν ἡμέρα καί τή σελήνη μέ τά ἄστρα στή νύχτα γιά νά βλέπουν τά πλάσματά Του στή γῆ. Καί πολύ σοφά ἔδωσε τήν περισσότερη δύναμη τοῦ φωτός στόν ἦλιο, γιά νά μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά δημιουργεῖ, νά ἐργάζεται καί νά προκόπτει κατά τή διάρκεια τῆς ἡμέρας. Ἕδωσε δέ λιγότερη δύναμη φωτός στή σελήνη καί τά ἀστέρια, ἐπειδή ἡ νύκτα εἶναι περίοδος ἀπόσυρσης ἀπό τήν ἐργασία καί τόν κόπο τῆς ἡμέρας καί ἀνάπαυσης στό σπίτι.   
Αὐτά ἀκριβώς ὑπενθυμίζει ὁ Χριστός μας στούς μαθητές Του, μέσα στή σημερινή περικοπή. «Ἐμέ δεῖ ἐργάζεσθαι τά ἔργα τοῦ πέμψαντός με, ἔως ἡμέρα ἐστίν· ἔρχεται νύξ, ὅτε οὐδείς δύναται ἐργάζεσθαι.» Ἐκτός ὅμως ἀπό τά προαναφερθέντα, ὁ Χριστός συστήνεται καί ὡς φῶς τοῦ κόσμου· «Ὅταν ἐν τῶ κόσμω ὧ, φῶς εἰμί τοῦ κόσμου.» Ὅταν λέει ἐγώ εἶμαι μέσα στόν κόσμο, εἶμαι φῶς γιά αὐτόν. Αὐτό μᾶς κάνει νά καταλάβουμε ὅτι ὑπάρχουν δύο εἴδη φωτός, τό φῶς τῆς δημιουργίας, τό φυσικό, ἀλλά καί τό φῶς τό θεῖο, τό πνευματικό. Αὐτό τό τοῦ Θεοῦ φῶς, πού μπορεῖ νά μᾶς δώσει κάτι πού κάποτε ζητᾶμε στή ζωή μας. Τή φώτιση. 
Αὐτό τό φῶς, τό ἔχουμε ὅλοι ἀνάγκη. Τό ἔχουμε ἀνάγκη περισσότερο ἀπό τό ἄλλο, τό φυσικό τῆς δημιουργίας. Καί παρ΄ὅλο πού καί ἐμεῖς ὡς λογικά καί νοήμονα ὅντα, ἔχουμε δημιουργήσει καί τό τεχνιτό φῶς, τό ἡλεκτρικό, αὐτό δέν εἶναι εἰδοποιό σημείο κάποιου φωτός μέσα μας. Φωτός ἰκανοῦ νά φωτίσει τό σκότος τῆς ζωῆς, τοῦ κόσμου ἀλλά κυρίως τοῦ ἐαυτοῦ μας. Τοῦ ἀλλου ἀνθρώπου πού κρύβει ὁ καθένας μέσα μας. Καίτοι σπουδαίο ὡς κατόρθωμα, δέν εἶναι σημείο τῆς ποιοτικῆς-ἠθικῆς ἀναβάθμισής μας. Τοῦ πολιτισμοῦ καί τοῦ ἀνθρωπισμοῦ μας. 
Στίς μέρες μας, σάν καί πάντα, συνεχίζονται οἱ πόλεμοι, ἡ βία, ἡ ἐκμετάλευση ἀνθρώπου ἀπό ἄνθρωπο, καί κάθε κακό πού ὑπάρχει στόν κόσμο αὐτό καί πρίν τό Χριστό. Τό δέ ἀξιοπερίεργο εἶναι πώς γι αὐτά εἶναι αἴτιοι καί ἄνθρωποι-λαοί ὅπου ὑπάρχει τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Χριστιανοί ἡγέτες καί τά κράτη τους, συμπεριφέρονται σάν νά μή ξέρουν τί εἶναι Χριστός. Στό βωμό τοῦ συμφέροντος καί τῆς κυριαρχίας, θυσιάζουν κάθε λόγο καί ἐντολή τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ εὐαγγελίου του. Σάν νά μήν ἦλθε ποτέ ὁ Χριστός στή γῆ. Σάν νά παραμένει ἀκόμη ὁ Μεγάλος Ἄγνωστος. Πού κάποτε, δυστηχῶς καί στό ὄνομά Του, ἔγιναν καί γίνονται πόλεμοι καί καταστροφές λαῶν. 
Ὅμως τίς μέρες αὐτές, μέσα ἀπό τά τροπάρια τῶν ἀκολουθιῶν τῆς χαρμόσυνης περιόδου τοῦ Πάσχα, ψάλουμε καί ὑμνοῦμε τή δόξα καί τή λαμπρότητα τοῦ θείου φωτός, τῆς ἀναστάσεως καί τῆς νίκης τοῦ Χριστοῦ ἐπάνω στό διάβολο καί τό θάνατο. Τῆς νίκης τοῦ φωτός ἐπάνω στό σκότος. Σέ ἔνα ἀπό αὐτά λέμε: «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τέ καί γῆ καί τά καταχθόνια...» Τώρα τά πάντα ἔχουν γεμίσει μέ φῶς. Ὁ οὐρανός, ἡ γῆ καί τά κάτω ἀπό τή γῆ. 
Μποροῦμε ὅμως νά σκεφθοῦμε. Εἶναι δυνατό νά συμβαίνει αὐτό; Εἶναι, γιατί εἶναι Θεοῦ δουλειά. Τότε ποῦ πάει ὅλο αὐτό τό φῶς; Γιατί δέν παίρνουμε λίγο καί ἐμεῖς, γιά νά φωτισθοῦμε, νά χαροῦμε ,νά βροῦμε ἄκρη στή ζωή μας. Νά διώξουμε τό σκότος πού ὑπάρχει μέσα μας. Νά διώξουμε τήν κακία, τήν πλεονεξία, τό ψέμα καί κάθε ἀκαθαρσία πού φωλιάζει μέσα μας. Νά θεραπεύσουμε κάθε ἴχνος ἐγωϊσμοῦ καί φυλαυτίας καί νά μπορέσουμε νά κάνουμε ἀγάπη μέ τό συνάνθρωπό μας, τό σύντροφό μας, τόν ἄνθρωπό μας. Νά γίνουμε ἀδελφοί καί φίλοι καί σύζυγοι καί συγγενεῖς, μιά ἀγάπη καί νά φᾶμε γλυκό ψωμί μεταξύ μας. Ἔνα ψωμί πού θά εἶναι αὐτή ἡ ἴδια ἡ ἀγάπη καί θά εἶναι τόσο γλυκιά, γιατί θά ἔχει γίνει  στό εἴδος σάν τήν ἀγάπη πού ἔχει ὁ Χριστός γιά τόν κόσμο ὅλο!
Ἀγαπητοί μου·     Ἄναφέραμε στήν ἀρχή πώς μέσα ἀπό τή σημερινή περικοπή, διακρίνουμε τή φωτιστική-θεραπευτική διάσταση τῆς θείας χάριτος. Αὐτήν πού ἐνσαρκώνει καί φανερώνει ὁ Χριστός, μέσα ἀπό τό σωτήριο ἔργο Του. Γίνεται ὅμως ἀκόμα ποιό ἐμφανής μέσα ἀπό τήν ἔνδοξη ἀνάστασή Του, ἀπό τήν ὁποία τά πάντα γεμίζουν μέ φῶς. Αὐτό τό φῶς φωτίζει καί θεραπεύει ὅλο τόν κόσμο. Στά ἄψυχα ἐνδεχομένως νά εἶναι ποιό εὔκολη ἡ δουλειά του. Στά ἔμψυχα ὅμως χρειάζεται τήν ἄδεια ἀπό τό κάθε τέτοιο ὄν. Αὐτή ἡ ἄδεια δίνεται ὅταν ὅ ἄνθρωπος στρέφεται πραγματικά πρός τό Χριστό, τοῦ ἀνοίγεται καί τοῦ δίνεται. Ὅπως ἔνα μικρό παιδί πέφτει χωρίς φόβο καί μέ πολύ χαρά στήν  ἀγκαλιά τοῦ γονέα του καί χώνεται καί χάνεται ἐκεῖ μέσα καί δέ θέλει νά βγεῖ ἀπό ἐκεῖ. Θέλει θᾶρρος καί ταπείνωση. Ἄς θυμηθοῦμε τό παράδειγμα τοῦ Ζακχαίου. Ἄς ζητοῦμε ἀπό τό Χριστό, αὐτό πού ζητοῦσε καί ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. « Κύριε. Φωτισόν μου τό σκότος!»