Ο Απόστολος, ο Ζαχαρίας και ο Δημήτριος εκ Μουλίων

 4.8.  Το 1866 οι Κρητικοί δεν άντεξαν την βαρύτατη φορολογία και τις παρεμβάσεις στην διαχείριση της μοναστικής περιουσίας του Ισμαήλ Πασά διοικητή της Κρήτης, με αποτέλεσμα να επαναστατήσουν. Μετά την έναρξη της επανάστασης, οι χριστιανικές οικογένειες των Άνω Μουλίων απομακρύνθηκαν από το χωριό για να προστατευθούν από τα αντίποινα του τουρκικού στρατού. Συγκεκριμένα οι οικογένειες του Απόστολου, του Ζαχαρία και του Δημητρίου κατέφυγαν στο φαράγγι πάνω από το Ζαρό στον Άγιο Νικόλαο419. Στο σημείο ''Μουλιανός Πόρος''  συνάντησαν μία τουρκική περίπολο, η οποία τους οδήγησε στην περιοχή του Αγίου Βασιλείου. Ο Δημήτριος και ο Απόστολος συνελήφθησαν από τους Τούρκους χωρίς κάποια συγκεκριμένη αιτία και τους ζήτησαν να γίνουν μουσουλμάνοι. Και οι δύο  αρνήθηκαν να αλλαξοπιστήσουν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τους υποβάλλουν σε φρικτά βασανιστήρια. Αρχικά τους χτύπησαν αλύπητα, έπειτα τους έκοψαν τα χέρια, τη μύτη και τα αυτιά, μετά τους έβγαλαν τα μάτια και τελικά τους σκότωσαν με αποκεφαλισμό. Ο Ζαχαρίας είδε τα βασανιστήρια και τον μαρτυρικό θάνατο των φίλων του, όμως δεν λύγισε ούτε για μία στιγμή. Οι Τούρκοι στρατιώτες βλέποντας την άρνηση του να αλλαξοπιστήσει δένουν τη μία άκρη από ένα σχοινί γύρω από τη μέση του, και την άλλη άκρη του σχοινιού την έδεσαν στην σέλα ενός αλόγου. Το άλογο άρχισε να τρέχει και ο Ζαχαρίας να σέρνεται με ταχύτητα πάνω σε βράχια και κλαδιά. Κάποια στιγμή κρατήθηκε από ένα κορμό μίας Αχλαδιάς και τότε οι Τούρκοι στρατιώτες του έκοψαν τα δύο χέρια με το σπαθί και μετά τον σκότωσαν με επτά σπαθιές στο κεφάλι420. 

Η Κ. Τσατσαρωνάκη δημοσίευσε την «Έκθεση ωμοτήτων του 1866» όπου αναφέρεται στο μαρτυρκικό θάνατο των τριών Νεομαρτύρων από τα Μούλια και τις καταστροφές που προξένησαν στο χωριό οι Τούρκοι. Συγκεκριμένα αναφέρεται «Εκ των 20 οικιών τας 10 έκαυσαν, την Εκκλησίαν «Άγιοι Απόστολοι» βεβηλώσαντες κατεύκασαν. Κατά τον Αύγουστον του 1867 συλλαβόντες τους υποτεταγμένους Δημήτριον Μανουσάκην, Απόστολον Χοιρομουριδάκην και Ζαχάρην Κορνιλάκην δέσαντες τας χείρας, εξωρύξαντες τους οφθαλμούς, απεκόψαντες τας χείρας, την ρίνα, τα ώτα, τα χείλη άπεκεφάλισαν»421. Στο σημείο όπου μαρτύρησαν οι νεομάρτυρες Δημήτριος και Απόστολος ετάφησαν  και οι τρείς Νεομάρτυρες από ευσεβείς Χριστιανούς. Θαυμαστό σημείο ήταν ότι κάθε βράδυ πάνω από τον τόπο της ταφής εμφανίζονταν τρία φώτα. Κάποια στιγμή οι Νεομάρτυρες εμφανίστηκαν σε έναν συγχωριανό τους και του ζήτησαν να γίνει εκταφή και να μεταφερθούν τα ιερά λείψανά τους στον Ι. Ναό των Αγίων Αποστόλων422. Έγινε η εκταφή και τοποθετήθηκαν τα ιερά λείψανα σ ένα σεντούκι,  το οποίο μεταφέρθηκαν στο Ναό του χωριού και τοποθετήθηκαν στην αριστερή κόγχη πριν το Ιερό Βήμα423. Μετά τον μαρτυρικό θάνατο των τριών Νεομαρτύρων οι Οθωμανοί καταδίωξαν και τις οικογένειες των Νεομαρτύρων. Για παράδειγμα την μία από τις τρείς κόρες του νεομάρτυρα Ζαχαρία, η οποία λεγόταν Παπαδιά την συνέλαβαν και την πούλησαν ως σκλάβα στην Κωνσταντινούπολη424. Η Εκκλησία τιμά την μνήμη των τριών Νεομαρτύρων εκ Μουλίων την Κυριακή μετά τη 15η Αυγούστου425.

-112-

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ο ΜΥΡΟΒΛΥΤΗΣ

     Ο άγιος μεγαλομάρτυρας Δημήτριος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη περί το 280-284 μ.Χ. και έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Διοκλητιανού και του τετράρχη Γαλερίου Μαξιμιανού (284-305 μ.Χ), εποχή κατά την οποία έγινε φοβερός διωγμός κατά των χριστιανών.

Ο Δημήτριος ήταν γόνος αριστοκρατικής και ευσεβούς οικογένειας στη Θεσσαλονίκη. 

Σύντομα ανελίχθηκε στις βαθμίδες του ρωμαϊκού στρατού με αποτέλεσμα σε ηλικία 22 ετών να φέρει το βαθμό του χιλιάρχου. 

Ανεδείχθη δούκας της πόλης και στρατηγός όλης της Θεσσαλίας. 

Ως αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού κάτω από τη διοίκηση του Τετράρχη (και έπειτα αυτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανού, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός, έγινε χριστιανός. Μάλιστα είχε ιδρύσει κύκλο νέων προς μελέτη της Αγίας Γραφής.

Ο Δημήτριος αγνόησε το διάταγμα του αυτοκράτορα Διοκλητιανού «περί αρνήσεως του χριστιανισμού» και συνέχισε να κηρύσσει τον ευαγγελικό λόγο, οδηγώντας στην πίστη πολλούς ειδωλολάτρες. 

Όταν ο Μαξιμιανός έμαθε για την χριστιανική δράση του Δημητρίου διέταξε να συλληφθεί στη Χαλκευτική Στοά, όπου δίδασκε, και να οδηγηθεί μπροστά του. 

Ο Δημήτριος δεν δίστασε να ομολογήσει τη χριστιανική του πίστη, παρ’ όλο που γνώριζε τα φρικτά βασανιστήρια στα οποία υποβάλλονταν οι χριστιανοί. 

Αρχικά φυλακίστηκε σε ένα τόπο ακάθαρτο, σ” ένα παλαιό λουτρό, όπου παρέμεινε στερημένος τη συναναστροφή των ανθρώπων, αλλά παρηγορούμενος από τον Θεό.

Εκείνο τον καιρό διεξάγονταν αθλητικοί αγώνες στη Θεσσαλονίκη προς τιμήν του ρωμαίου επάρχου της Θεσσαλονίκης Γαλερίου Μαξιμιανού. 

Ένας από τους συμμετέχοντες, άνθρωπος του Μαξιμιανού, που ονομάζονταν Λυαίος, κόμπαζε πως ήταν ανίκητος και παράλληλα χλεύαζε τους χριστιανούς καλώντας τους να αναμετρηθούν μαζί του. 

Σύμφωνα με την παράδοση, ένας νεαρός στρατιώτης και κρυφός μαθητής του Δημητρίου, που ονομάζονταν Νέστωρας, επισκέφθηκε τον Δημήτριο στη φυλακή και του ζήτησε να προσευχηθεί για να τον βοηθήσει ο Κύριος μας να αντιμετωπίσει τον Λυαίο. 

Ο άγιος προσευχήθηκε και του είπε: «Ύπαγε και τον Λυαίο θα νικήσεις και υπέρ Χριστού θα μαρτυρήσεις». Η προφητικὴ αυτή φράση του Αγίου επαληθεύτηκε γρήγορα και απόλυτα!

Ο Νέστωρας παρουσιάστηκε στο στάδιο και ζήτησε να αναμετρηθεί με τον φοβερό Λυαίο. Μάταια προσπάθησαν να τον μεταπείσουν. 

Όταν ο τετράρχης είδε πως δεν άκουγε τίποτε και κανέναν, τον άφησε να αντιμετωπίσει τον γιγαντόσωμο Λυαίο. 

Ρίχνει το φτωχικὸ μανδύα του ο Νέστωρ και φωνάζει προς τον ουρανό: «Ο Θεὸς Δημητρίου, βοήθει μοι!» 

Όρμησε τότε με θάρρος πάνω στο γίγαντα. 

Για λίγο, οι αναπνοές των θεατών σταμάτησαν. 

Κι ύστερα είδαν όλοι τον ανίκητο ως τώρα Λυαίο, να κείτεται νεκρός μέσα στο στάδιο. 

Οι ειδωλολάτρες κυριολεκτικὰ εφρύαξαν. 

Και πιο πολὺ απ” όλους, ο Μαξιμιανός, που θεώρησε υπεύθυνο τον Δημήτριο και διέταξε να θανατωθούν και οι δύο αμέσως. 

 Ο Νέστωρας αποκεφαλίστηκε έξω από τη λεγόμενη Χρυσή Πύλη. 

 Είναι και αυτός Άγιος της Εκκλησίας μας και η μνήμη του τιμάται την 27η Οκτωβρίου, δηλαδή την επομένη της εορτής του Αγίου Δημητρίου.

Ο Δημήτριος, που βρίσκονταν ακόμα στο λουτρό φυλακισμένος,

μόλις είδε τους στρατιώτες να έρχονται σήκωσε το δεξί του χέρι και οι στρατιώτες τον λόγχευσαν στην πλευρά, και ύστερα σε όλο του το σώμα. Έτσι τελειώθηκε ο άγιος Δημήτριος δεχόμενος το μαρτυρικό στεφάνι. 

Οι συγγραφείς εγκωμίων του Αγίου Δημητρίου, Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, Γρηγόριος ο Παλαμάς και Δημήτριος Χρυσολωράς, αναφέρουν ότι το σώμα του Αγίου ετάφη κρυφά στον τόπο του μαρτυρίου, από ευλαβείς χριστιανούς.

Κάποιος μάλιστα φίλος του Αγίου που ονομάζονταν Λούπος, και ήταν παρών την ώρα του μαρτυρίου, όταν έφυγαν οι στρατιώτες, πήγε γρήγορα και έβγαλε το δαχτυλίδι και το πανωφόρι του Αγίου και τα έβαψε στο αίμα του. 

Με αυτά ενεργούσε πολλά θαύματα. 

Ο Μαξιμιανός μόλις έμαθε αυτά έστειλε στρατιώτες και τον αποκεφάλισαν σε κάποιον τόπο ονομαζόμενο Τριβουνάλιο.

Εν τω μεταξύ, ο τάφος του Αγίου Δημητρίου μετεβλήθη σε βαθύ φρέαρ που ανέβλυζε μύρο, εξ ου και η προσωνυμία του Μυροβλήτου. 

Με την ανάδοση του μύρου συνδυάζονται τα θαύματα του Αγίου Δημητρίου που, όπως αναφέρουν οι συναξαριστές του, συνέδεσε άρρηκτα το όνομα του με την γενέτειρά του Θεσσαλονίκη, της οποίας υπήρξε «ο μόνος ακριβής φρουρός», «φύλαξ άυπνος», «πύργος απόρθητος», αλλά και «παντοίων, ιατρός, νοσημάτων». 

Σε ημέρες δοκιμασίας, όπως επιδρομές των Σαρακηνών, Σλάβων, Αβάρων, Αράβων κ.α., οι Θεσσαλονικείς τον ήθελαν να αγωνίζεται μαζί τους και να νικά. 

Η πόλη της Θεσσαλονίκης απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό ανήμερα της εορτής του, την 26η Οκτωβρίου 1912, και για τον λόγο αυτό η εορτή του είναι τόσο θρησκευτική, όσο και εθνική.

Ο Δημήτριος αποτελεί έναν από τους Μεγαλομάρτυρες της Χριστιανοσύνης και είναι πολιούχος της Θεσσαλονίκης, όπου βρίσκεται ο ομώνυμος Ναός πάνω από τον τάφο του. 

Τον 5ο αιώνα εκτίσθη η πρώτη και μεγαλοπρεπής εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, ένα από τα ωραιότερα μνημεία της ελληνικής ανατολής, όμως κάηκε τον 7ο αιώνα. 

Διακόσια χρόνια αργότερα ξανακτίστηκε και μετά την κατάληψη της πόλης από τους Μωαμεθανούς μετετράπη σε τζαμί, που αποκαταστάθηκε μετά την απελευθέρωση. 

Δυστυχώς, κατά την μεγάλη πυρκαγιά στην Θεσσαλονίκη την 5η Αυγούστου του 1917, ο Ναός έγινε παρανάλωμα του πυρός και ανοικοδομήθηκε το 1928 από τον αρχιτέκτονα Αριστοτέλη Ζάχο.

Ο Άγιος εορτάζει στις 26 Οκτωβρίου. 

Και όπως αναφέρει ο καθηγητής Π. Πάσχος «Σε κάθε χωριὸ και κάθε πολιτεία, όπου υπάρχει εκκλησία αφιερωμένη στο μεγαλομάρτυρα Δημήτριο, γίνονται τελετὲς και πανηγύρια, με πολλοὺς ευσεβείς πιστούς, που έρχονται να τιμήσουν τον Άγιο. Μα στην έμορφη πόλη του αγίου Δημητρίου, πανηγυρίζεται η μνήμη του με την πιο επιβλητικὴ μεγαλοπρέπεια, γιατί είναι η πατρίδα όπου γεννήθηκε κι όπου μαρτύρησε,

κι όπου άπειρα θαύματα έκαμε, και την έσωσε τόσες φορὲς απὸ φανεροὺς κινδύνους. Μαζεύονται λοιπὸν σήμερα στη Θεσσαλονίκη, απὸ τα πέρατα της Ορθοδοξίας ευλαβείς προσκυνηταί, να τιμήσουν τη μνήμη του και ν” αγιαστούν απὸ τα μύρα του αγίου τάφου του τα ιαματικά. (…) .

Οι άγιοι ανήκουν σ” όλη την Εκκλησία, και κάθε πιστὸς που ζητάει τη βοήθεια και μεσιτεία του προς τον Θεό, για κάθε δύσκολη περίσταση, προστρέχει και παρακαλεί με παρρησία τους αγίους, χωρὶς να σκέφτεται πού αγίασαν ή πού μαρτύρησαν. Η αναστροφὴ των χριστιανών με τον κόσμο των αγίων, είναι η μεγαλύτερη παρηγοριὰ και ενίσχυση, που δίνει στα παιδιά της η Ορθοδοξία. Μ” αυτὸ τον τρόπο λατρεύεται ο Θεός, τιμώνται οι Άγιοι Του και προάγονται πνευματικὰ τα τέκνα της Εκκλησίας».

ἈΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ Ἦχος γ’

Μέγαν εὕρατο ἐν τοῖς κινδύνοις, σὲ ὑπέρμαχον ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαρρύνας τὸν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ Ἦχος β’

Τοῖς τῶν ἰαμάτων σου ῥείθροις Δημήτριε, τὴν Ἐκλησίαν Θεὸς ἐπορφύρωσεν, ὁ δοὺς σοι τὸ κράτος ἀήττητον, καὶ περιέπων τὴν πόλιν σου ἄτρωτον, αὐτῆς γὰρ ὑπάρχεις τὸ στήριγμα.

Αναδημοσίευση κειμένου από: faneromenihol.gr

http://www.immspartis.gr/?p=6678

Βρέθηκε άφθαρτο το σώμα του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου του Ντάλας (ΦΩΤΟ)

Μπροστά σε ένα θαυμαστό γεγονός βρέθηκαν όσοι πραγματοποίησαν την εκταφή του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου του Ντάλας (Royster).

Το σώμα του, το λείψανό του βρέθηκε άφθαρτο! Η εκταφή έγινε την Παρασκευή 5 Μαρτίου 2015 προκειμένου να μεταφερθεί σε ένα νέο τόπο ανάπαυσης στον καθεδρικό ναό του Αγίου Σεραφείμ στο Ντάλας. Τεσσεράμισι χρόνια είχαν περάσει από την ημέρα κοιμησής του, 28 Αυγούστου του 2011 – και το σώμα έμοιαζε σαν να ήταν θαμμένο χθες.

Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος πρώην Ντάλας και Νοτίου Αμερικής Δημήτριος (Πατριαρχείο Ρωσίας-Μετροπόλια), κατά κόσμον Ρόμπερτ Ρόιστερ γεννήθηκε στο Teague του Τέξας στις 2 Νοεμβρίου 1923 σε οικογένεια Βαπτιστών. Το 1941 μαζί με την αδελφή του προσήλθε στην Ορθόδοξη πίστη από τον Προτεσταντισμό. Διάκονος και Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε το 1954 από τον Επίσκοπο Ευκαρπίας Θεοδόσιο. Την ίδια χρονιά έλαβε άδεια και ίδρυσε μια Αγγλόφωνη ενορία στο Ντάλας, την οποία υπήγαγε το 1958 στη Μετροπόλια.

Χάρη στις ενέργειές του μια ομάδα Ορθοδόξων του Μεξικό με επικεφαλής τον Ιωσήφ Κόρτες υ Όλμος έγινε δεκτή στην Μετροπόλια το 1972. Στις 22 Ιουνίου 1969 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Μπέρκλεϋ, Βοηθός Επίσκοπος της Επισκοπής Αγίου Φραγκίσκου. Το 1970 τοποθετήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Βασιγκτώνος, Βοηθός Επίσκοπος της Επισκοπής Νέας Υόρκης. Στις 19 Οκτωβρίου 1971 εξελέγη Επίσκοπος Χάρτφορδ και Νέας Αγγλίας. Το 1978 εξελέγη Επίσκοπος της νεοσύστατης Επισκοπής Ντάλας και Νοτίου Αμερικής. Το 1980 προήχθη σε Αρχιεπίσκοπο. Στις 31 Μαρτίου 2009 απεσύρθη της ενεργού υπηρεσίας. Εκοιμήθη στις 28 Αυγούστου 2011.

https://www.vimaorthodoxias.gr/thavmata/

Οικουμενικός Πατριάρχης κυρός Δημήτριος ο Α'

Οικουμενικός Πατριάρχης κυρός Δημήτριος ο Α', ο Ιεράρχης της σιωπής και της ταπεινώσεως

Του Άγγελου Πάκλαρα, Θεολόγου | Romfea.gr

---

Ο μακαριστός Οικουμενικός Πατριάρχης Δημήτριος, υπήρξε αναμφιβόλως μία από τις μεγαλύτερες, ακτινοβόλες και πολυδιάστατες εκκλησιαστικές προσωπικότητες της σύγχρονης εκκλησιαστικής ιστορίας.

Το παράδοξον δε είναι ότι αυτή η φωταυγής ύπαρξίς του και το πρότυπον προς μίμησιν του αδαμαντίνου και ακεραίου του χαρακτήρος του, δεν επεδιώχθη από τον ίδιον να προβληθή, αυτοβούλως και οικοιοθελώς, αλλά τουναντίον. 

Ήθελε το πέρασμά του απο αυτή την ζωή να είναι ανεπαίσθητο, η δε πατριαρχεία του να είναι σιωπηλή, ήρεμη και ανεπαίσθητη ...

Άλλωστε δεν μπορούμε να μην κάνουμε αναφορά σ' έναν απο τους τελευταίους του συγκινητικούς λόγους, πλήρους ανιδιοτέλειας, εις τους οποίους ανέφερε: " Δεν επιθυμώ να με γράψει η ιστορία όταν θα πεθάνω, ούτε να με θυμούνται οι άνθρωποι. Το μόνο που θέλω είναι να ζει το Φανάρι για να ζωντανεύει την ακοίμητη συνείδηση του Γένους..."

Σαν σήμερα όμως 2 Οκτωβρίου 1991, που άφηνε τα μάταια και φθαρτά και όδευε προς τα ουράνια και αιώνια, Θα ήταν άδικο να μην προσπαθήσουμε, όσον βέβαια δυνάμεθα, να μεταδώσουμε και να μεταλαμπαδεύσουμε κάτι από το πνευματικόν του φως, λίγο απο την σπινθηροβόλο λάμψι του, κάτι απο την οικουμενική ακτινοβολία του μεγάλου, εν αρεταίς και άθλεσιν, αυτού Πατριάρχου...

Οχι, διότι ο μακαριστός είχε ανάγκη απο εγκώμια και επαίνους, αλλά διότι εμείς νοιώθουμε την επιτακτική ανάγκη και το χρέος να διδαχθούμε, να ενθυμηθούμε, να παραδειγματιστούμε και να προβληματιστούμε από το ήθος και την καθ' όλην επίγεια και μοναδικήν βιοτήν του.

Ο αείμνηστος Οικ.Πατριάρχης Δημήτριος Παπαδόπουλος (του Παναγιώτου και της Ειρήνης) εγεννήθη τη 8η Σεπτεμβρίου 1914 εις τα Θεραπειά του Βοσπόρου.

Εφοίτησε εις την δημοτικήν σχολήν κοινότητος θεραπείων και εις το γαλλοελληνικόν λύκειον του Γαλατά.

Το έτος 1937 έλαβε το πτυχίον της θεολογικής σχολής της Χάλκης, με την επι πτυχίω διατριβήν "Η Ανάστασις του Κυρίου και οι κατ' αυτής ενστάσεις".

Τη 27η Απριλίου 1937, Κυριακή των Βαίων, χειροτονείται διάκονος εις τον Ι.Ναόν Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μεγάλου Ρεύματος, υπό του Επισκόπου Ναζιανζού Φιλοθέου.

Από τον Οκτώβριο του ιδίου έτους έως τον Απρίλιο του 1938, διετέλεσε γραμματεύς και Ιεροκήρυξ της Ι.Μητροπόλεως Εδέσσης.

Επιστρέψας εις την Πόλιν, υπηρέτησε ως διάκονος εις τον Ι.Ναόν Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Υψωμαθείων.

Τη 29η Μαρτίου του έτους 1942, και πάλι Κυριακή των Βαίων, χειροτονείται πρεσβύτερος υπο του Επισκόπου Ναζιανζού Φιλοθέου, εις τον Ι.Ναόν Αγίων Αποστόλων Φερικιόι.

Από το έτος 1945 έως του 1950 διετέλεσε προιστάμενος της ελληνικής ορθοδόξου κοινότητος της Τεχεράνης, διδάσκων την αρχαίαν ελληνικήν γλώσσαν.

Επανελθών εις την Πόλιν, υπηρετεί ως προιστάμενος και διδάσκαλος των θρησκευτικών εις την κοινότητα Φερικιόι, έως του έτους 1964.

Τη 23η Ιουλίου 1964 εκλέγεται από την Ι.Σύνοδο του Οικ. Πατριαρχείου, βοηθός Επίσκοπος Ελαίας, διά την περιοχήν Κουρτουλούς Χασκιόι.

Η χειροτονία του τελείται εις τον Ι.Ναόν Αγ.Δημητρίου Ταταούλων τη 9η Αυγούστου υπό των μητροπολιτών Ηλιουπόλεως Μελίτωνος, Μιλήτου Αιμιλιανού και Ροδοπόλεως Ιερωνύμου.

Τη 19η Φεβρουαρίου του έτους 1972, προάγεται εις Μητροπολίτην Ίμβρου και Τενέδου, την οποίαν μητρόπολιν εποίμανε επί πεντάμηνον.

Εις τας 12 Ιουλίου 1972 και ύστερον από την εκδημίαν του Οικ.Πατριάρχου Αθηναγόρου, τριμελής αντιπροσωπεία υπό των Δέρκων Ιακώβου, Ροδοπόλεως Ιερωνύμου και Μύρων Χρυσοστόμου επισκέπτονται τον τότε νομάρχη Κωνσταντινουπόλεως, διά την εκλογήν νέου Πατριάρχου, επιδίδοντες εις αυτόν τον κατάλογον των υποψηφίων μητροπολιτών, εν συνόλω δεκαπέντε.

Τρείς ημέρες μετά ο κατάλογος επιστρέφει εις το Οικ.Πατριαρχείον, εκ του οποίου διεγράφοντο υπό της πολιτείας, τα ονόματα των μητροπολιτών Χαλκηδόνος Μελίτωνος, Δέρκων Ιακώβου, Χαλδίας Κυρίλλου και Σταυρουπόλεως Μαξίμου.

Ενώπιον της απρόσμενης αυτής καταστάσεως και παρά την άκαρπην επέμβασιν της ελληνικής κυβερνήσεως, ίνα μη σβησθή το όνομα του Χαλκηδόνος Μελίτωνος, τη 16ην Ιουλίου κατηρτήσθη το τριπρόσωπον ψηφοδελτίον, εκ των μητροπολιτών Ανέων Νικολάου, Κολωνίας Γαβριήλ και Ίμβρου Δημητρίου.

Μετά μυστικής ψηφοφορίας και καταμετρησάντων των ψήφων, εξελέγη διά πλειοψηφίας, 272ος, Οικουμενικός Πατριάρχης, ο από Ίμβρου και Τενέδου Δημήτριος, δια 12 ψήφων, τριών δοθεισών εις τον Ανέων Νικόλαον. 

Αναγγέλων η Ι.Σύνοδος το γεγονός εις τον προσφάτως εκλεγέντα μητροπολίτην Ίμβρου και νυν, νεοεκλεγέντα Οικ. Πατριάρχην, το μόνον που μπόρεσε να ειπή, ήτο: "θα αστειεύεσθε..."

Όμως η πρόνοια και η απόφασις του Αγίου Θεού ήτο αυτή και μόνον...

Η ενθρόνισίς του ετελέσθη την 18ην Ιουλίου 1972, εις τον Πάνσεπτον Πατριαρχικόν Ναόν του Αγ.Γεωργίου, το δε μέγα μήνυμα ανέγνωσε ο Μέγας Πρωτονοτάριος Εμμανουήλ Φωτιάδης, την ποιμαντορικήν ράβδον ενεχείρισεν ο α' τη τάξει Χαλκηδόνος Μελίτων και τον προσαγορευτήριον λόγον ανέγνωσε ο Απολλωνιάδος Κωνσταντίνος.

Εις τον ενθρονιστήριον λόγον του ανέφερε χαρακτηριστικώς: "...η εκκλησία εζήτει Κυρηναίον. Ημείς προσωπικώς, ούτε το σθένος, ούτε το ανάστημα του Κυρηναίου της Σταυρώσεως είχομεν. Ούτε εκείνου το πνεύμα της αυτοθυσίας. Δεν προσεφέρθημεν αυτοβούλως ίνα γίνωμεν Κυρηναίος. Φωνή εκ των ένδον του θυσιαστηρίου, φωνή εκ των ένδον της ιστορίας, φωνή τραγική εκ των περί ημάς, φωνή Κυρίου εγένετο προς ημάς. Ημείς εφύγομεν, παρακαλέσαμεν, ικετεύσαμεν συναίσθησιν πλήρην έχοντες αφ' ενός μεν του πελωρίου Σταυρού, αφ ετέρου δε της ημετέρας αναξιότητος και ασθενείας...".

Εις τα 19 έτη ποιμαντορίας του εις τον Οικ.Θρόνον ο Πατριάρχης Δημήτριος ηργάσθη με σύνεσιν υπευθυνότητα, ταπεινοφροσύνην και αγάπην δια την συνέχισιν της μακραίωνης ιστορίας και της παραδόσεως της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας.

Έδωσε ιδιαιτέρα σημασία εις την ενδορθόδοξη ενότητα και συνεργασία.
Ιδρυσε δι' εκδοθέντος πατριαρχικού και συνοδικού τόμου την Ι.Μητρόπολιν Ελβετίας εν έτει 1983 και παρεχώρησεν το Αυτοκέφαλον του Πατριαρχείου Γεωργίας το 1990.

Εδέχθη εν Κωνσταντινουπόλει, τας επισκέψεις όλων των προκαθημένων των κατά τόπους Ορθοδόξων Πατριαρχείων και Αυτοκεφάλων Εκκλησιών.

Επί πατριαρχείας του καθηγιάσθη το Άγιον Μύρον, δίς, το 1973 και το 1983. Καθιέρωσε πρωτοβουλία του, η 1η Σεπτεμβρίου εκτός απο την αρχήν της Ινδίκτου, να θεωρείται ως ημέρα περιβάλλοντος, ενώ εσυνεχίσθη, όσο ήτο εφικτό, ο διάλογος των Εκκλησιών.

Οσα προβλήματα προέκυψαν επι πατριαρχείας του, επιλύθησαν εν σιγή και πλήρει νηφαλιότητι.

Η πρώτη έξοδός του εκ Φαναρίου,τον Νοέμβριον του 1987, εις την πόλιν των Αθηνών, ήτο κοσμοιστορική.

Εις τον μέγαν πατριαρχικόν εσπερινόν εις τον Άγιον Παντελεήμονα Αχαρνών, κάθε φορά που εμνημονεύετο το όνομά του, το πλήθος των συνωστιζομένων πιστών ξεσπούσε αυθορμήτως εις παρατεταμένα χειροκροτήματα...

Αυτό συνέβαινε και εν συνεχεία εις την μεγάλην περιοδείαν του, αγάπης και ειρήνης εις όλας τας Ορθοδόξους Εκκλησίας.

Ένας Ιεράρχης του θρόνου, πνευματικό ανάστημα του αοιδίμου Δημητρίου, είχε αναφέρει σε κάποιο άρθρον του το εξής γεγονός. Οταν ο Πατριάρχης Δημήτριος επεσκέφθη την Μόσχαν, τον επλησίασε ένα πτωχό κοριτσάκι, με την μητέρα του, η Τατιάνα, και του χάρισε το μικρό και ευτελές κουκλάκι του, παρακαλώντας τον να προσεύχεται δι αυτήν.

Αυτό το μικρό κουκλάκι του μικρού κοριτσιού υπήρχε έως της τελευτής του μακαριστού Πατριάρχου εις το ιδιαίτερον δωμάτιόν του...

Ευαίσθητος ψυχή ο αοίδιμος, πονούσε και προσευχόταν δια κάθε πάσχοντα άνθρωπο...

Ευλαβής ως ήτο, δεν επιθυμούσε όταν χοροστατούσε εκ του Θρόνου, να ασπάζονται την δεξιάν του οι πιστοί, ινά μη ταραχθή η κατανυκτική ατμόσφαιρα των ιερών ακολουθιών, αλλά επιθυμούσε μόνον κατά το τέλος της Θείας Λειτουργίας και κατά την διανομή του αντιδώρου να λαμβάνουν την ευχήν του.

Το έτος 1988, ενεργείαις του, δίδεται η άδεια ανεγέρσεως επιβλητικού Πατριαρχικού κ Συνοδικού Μεγάρου, ενώ ένα έτος μετά τελείται ο αγιασμός του ήδη τελειωθέντος και λειτουργούντος κτιρίου, με την φιλόστοργον δωρεάν του μεγάλου ευεργέτου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, Παναγιώτου Αγγελόπουλου

Ο αείμνηστος Πατριάρχης Δημήτριος είχε εντός του την Χάριν και την ειρήνην του Παναγίου Πνεύματος. Διά τούτο εάν και επικράνθη πολλάκις, η ανεξικακία του και η μακροθυμία του, ήτο παραδειγματική.

Η σιωπή του, ήταν ανωτέρα και των πιο πνευματικών λόγων. Διότι με αυτή την σιωπή αφύπνιζε και ήλεγχε συνειδήσεις, παραδειγμάτιζε, δίδασκε ήθος ακλόνητον, αγιοσύνην βιοτής, μακροθυμίαν και υπομονήν μοναδικήν...

Ευλαβής, πράος, μειλίχιος, καταδεκτικός, πατερικός, φιλεύσπλαχνος, φιλαλήθης, ανυπόκριτος και ελεήμων...

Αμέτρητα τα τάλαντα που του χάρισε ο Θεός, διότι διέθετε την μεγαλυτέρα των αρετών, αυτήν της ταπεινώσεως...

Τον Σεπτέμβριον του έτους 1990, επισκεπτόμενος το Άγιον Όρος, κατέλυσε την νύχταν εις μίαν από τάς Ι.Μονάς. Μετά την βραδυνή τράπεζα ο Ηγούμενος, και ενώ συνεχίζετο η αγρυπνία, ενημέρωσε τον Πατριάρχην να αποσυρθή, διά να ξεκουρασθή και να κατέλθη την πρωίαν, διά να χοροστατήσει εις τας καταβασίας.

Φιλακόλουθος όμως ως ήτο, η φιλάγια ψυχή του προτίμησε να αναπαυθή διά ολίγην ώραν και μετά ως κεκρυμμένη σκιά, εθεάθη καθήμενος εις ένα στασίδιον, με κεκλιμένην την κεφαλήν του, μέσα εις το πυκνό σκότος του νάρθηκος να παρακολουθή τας ώρας και το μεσυνυκτικόν, πριν ακόμη της ενάρξεως του όρθρου...

Σαστισμένοι και αμήχανοι όσοι τον ανεγνώρισαν, δεν ετόλμησαν να τον ενοχλήσουν και να διακόψουν την ένθερμη προσευχή του προς την Υπεραγίαν Θεοτόκον...

Άλλη δε απόδειξις της άκρας ταπεινώσεώς του ήτο όταν επεσκέφθη ένα από τα πολλά κράτη της Ευρώπης.

Εκεί εις το ξενοδοχείον τον ανέμενε ο πρόεδρος της Κράτους και όταν του ανήγγειλαν ότι έφθασε η Πατριαρχική πομπή και έπρεπε να εξέλθη διά να υποδεχθή τον Πατριάρχην, η απάντησις του ήτο, όχι αυτός θα έλθη εις εμέ, διότι εγώ είμαι ο Πρόεδρος...Όταν δε ανέφεραν το γεγονός εις το Πατριάρχην, ούτος εν ηρεμία και νηφαλιότητι εισήλθεν εις το ξενοδοχείον...

Εις τους οφθαλμούς του, ενατενίζετο όλον το βυζαντινόν μεγαλείον της Βασιλευούσης των πόλεων, ο πόνος η θλίψις, αλλά και όλη η χαρμολύπη του Σταυρού, η χαρμολύπη του ματωμένου, σταυρωμένου, πλην όμως αναστημένου Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Οσοι τον είδαν απο πλησίον, έστω και διά μία φορά, αύτη ήτο αρκετή διά να χαραχθή η ακτινοβόλος μορφή του και η μεγαλειώδης παρουσία του, διά παντός εις την μνήμην τους...

Ισως διά όλους αυτούς τους λόγους εδάκρυσε και έκλαψε όλη η ορθόδοξος οικουμένη, όταν ανηγγέλθη η κοίμησίς του, έπειτα από καρδιακό επεισόδιο, νοσηλευόμενος επ' ολίγον διάστημα, εις το νοσοκομείον της Ζωοδόχου Πηγής Μπαλουκλή.

Η φλόγα της επιγείου ζωής του είχε πλέον σβήσει, αλλά είχε κατορθώσει να κρατήση αναμμένη και άσβεστη την ακοίμητο κανδήλα της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, αυτή που άλλωστε ήτο και η επιθυμία του...

Ο Πατριάρχης του Γένους, της σιωπής, της καταλλαγής και της ειρήνης έφευγε δια την αιωνιότητα και όλοι όσοι τον ηγάπησαν, ήσαν πλέον πενθηφόροι, διότι ένοιωθαν την ζωήν των πτωχότερη και πιο ορφανή...

Παρουσία δεκάδων Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Μητροπολιτών αλλά και απλών πιστών από όλον τον κόσμο, ετελέσθη η εξόδιος ακολουθία του, προεξάρχοντος του τοποτηρητού του Οικ.Θρόνου Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος Βαρθολομαίου, εις τον Πατριαρχικό Ναό του Αγ.Γεωργίου, εκεί όπου πριν από 19 έτη ανήρχετο τα σκαλοπάτια του αρχιερατικού θρόνου, διά να ενθρονισθή εις τον πρώτο Θρόνο της Οικουμένης αλλά και εις όλας τας ψυχάς των απανταχού της γης Ορθοδόξων και μη...

Συγκλονιστικός ο επικήδειος λόγος που εκφωνήθηκε υπό του Μητροπολίτου Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος αποτυπώνοντας με τον πιό εύστοχο τρόπο την προσφορά και την ιερά αγωνία του μακαριστού, δια το μέλλον του Πατριαρχείου: "Ηγρύπνει πάντοτε ο Πατριάρχης Δημήτριος επί της μεγάλης και ιεράς ευθύνης της Εκκλησίας και του Γένους. Εις τα είκοσι περίπου έτη της Πατριαρχείας του έγιναν τόσα πολλά και σπουδαία διά την ζωή της Εκκλησίας γενικώς αλλά και διά τον σύγχρονον κόσμον ευρύτερον, διά της νυχθημέρου προσπαθείας και αγωνίας αλλά και της αποστολικής ακτινοβολίας του, ώστε δεν θα ήτο υπερβολή να τονισθή ότι η Πατριαρχεία του πράου και ταπεινού τη καρδία Δημητρίου του Α', υπήρξεν η γονιμωτέρα και γενναιοτέρα και διά τούτο ακριβώς και η φωτεινοτέρα του αιώνος ημών. Εθεμελίωσεν μία νέαν περίοδον δια τον Οικουμενικόν Θρόνον. Περίοδον διακονίας και αγάπης. Κατέλαβεν αόκνους προσπαθείας διά την εύκλειαν της παναγίας ταύτης έδρας και με το παράδειγμα του εσφράγισε το ακραιφνές της περιόδου ταύτης και καταλείπει έργον και επιτεύγματα ιστορικής και τούτ' αυτό μοναδικής σημασίας. Ο Πατριάρχης Δημήτριος από την ανησυχίαν και την πέριξ αυτού αοριστίαν εκ των λοιπών αναριθμήτων πειρασμών έσωθεν και έξωθεν, εκ των οικείων και αλλοτρίων έπλαθε τον στηρίζοντα Άρτον, ύφαινε το θερμαίνον ένδυμα, επρόσεχε να μην απολεσθεί ούτε σταγών από την αληθή ουσίαν της Εκκλησίας. Ο Οικουμενικός θρόνος εν τω προσώπω του, εύρε τον κήρυκα των πολλών άθλων, τον αρίγνωστον αρετή Πατριάρχην του, τον αληθή ερμηνευτήν του..."

Ενεταφιάσθη εις το κοιμητήριον της Ι.Μονής Ζωοδόχου Πηγής Μπαλουκλή, μετά των αειμνήστων προκατόχων του. Ενας ακόμη κρίκος προσετίθετο εις την ατελείωτον αλυσίδα των Οικουμενικών Πατριαρχών.

Ενας ακόμη μάρτυς Πατριάρχης επανεπαύετο εις το καθαγιασμένον κοιμητήριον του Μπαλουκλή.

Ενα ακόμη φύλλο από το αιωνόβιο δένδρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου έπεφτε, αλλά η ρίζα του, ευτυχώς, ασάλευτος έδιδε και δίδει πάντα νέα φύλλα ευώδη και μυρίπνοα και νέους καρπούς...

Είη η τιμία και πανσέβαστος αυτού μνήμη, αιωνία!