ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΖΩΗ

 ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΖΩΗ

     Μια αληθινή μαρτυρία του π.Σ. είναι και η ακόλουθη: «Όταν ήμουν εννέα χρόνων παιδί, στις 29-5-1962, έπαιζα με άλλα παιδιά και ξαφνικά ένα με χτύπησε πολύ δυνατά.

     »Έχασα τη συνείδησή μου. Μετά είδα ότι η ψυχή μου βγήκε από το σώμα και ξεκίνησε να πάει προς μία κατεύθυνση που εκεί ήταν πολύ σκοτάδι. Αιφνιδίως παρουσιάστηκε ένας Άγγελος φωτεινός, με κράτησε στην αγκαλιά του· και έτσι όπως τον κρατούσα και εγώ, ξεκίνησε να πετά προς τα πάνω με μεγάλη ταχύτητα.

     »Στην πορεία μας έβλεπα όλα τα (εναέρια) τελώνια (των δαιμόνων), το ένα πάνω από το άλλο, και τους δαίμονες να κάθονται εκεί, αλλά εμείς περνούσαμε από μακριά και με μεγάλη ταχύτητα.

     »Μας σταμάτησαν στο τελευταίο τελώνιο, γιατί είχα κλέψει το στυλό ενός συμμαθητού μου. Αλλά ο Άγγελος είπε: “Τον πηγαίνω στον Κύριο!” και συνεχίσαμε. Φθάσαμε σ’ ένα μέρος όπου από πάνω ξεχυνόταν πολύ δυνατό φως και μπορούσα να βλέπω μόνο προς τα κάτω. Ο Άγγελος στάθηκε λίγο πιο πάνω και είπε: “Κύριε, αυτός είναι ακόμα πολύ μικρός!”. Τότε άκουσα μια γλυκιά και ωραιότατη φωνή να απαντά στον Άγγελο: “Αυτός θα με διακονήσει!”.

     »Αμέσως ο Άγγελος με πήρε και αρχίσαμε να πετάμε πάλι προς τα κάτω πολύ γρήγορα. Με πήγε στο νοσοκομείο, όπου βρισκόταν το σώμα μου και το έβλεπα. Ο Άγγελος με άφησε χωρίς να πει τίποτα και έφυγε.

     »Έπειτα συνήλθα και σχεδόν αμέσως ξέχασα το συμβάν. Το θυμήθηκα όμως πολύ καλά όταν έγινα μοναχός το 1995 (μετά από τριάντα τρία χρόνια) και ήμουν έτοιμος να λάβω και την ιερωσύνη.

     »Νομίζω ότι ο Θεός το είχε θάψει στη μνήμη μου για να εκδηλωθεί ελεύθερα η βούληση και η επιλογή στην κλήση μου». 

[ «Ασκητές μέσα στον κόσμο»,

Τόμ. Α΄, Μέρος Β΄, κεφ. 23ο, 

σελ. 362–363,

Άγιον Όρος 2009⁷.

Επιμέλεια ανάρτησης:

π. Δαμιανός. ]

https://toeilhtarion.blogspot.com/2020/12/blog-post.html

 

ΟΤΑΝ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΗΦΟΡΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΧΕΙΣ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Πολλοί αναρωτιούνται εάν όσα τους συμβαίνουν είναι εκ Θεού ή από τον πειρασμό και αναζητούν τρόπους επιβεβαίωσης αλλά και λύσεις σε τρέχοντα αλλά σοβαρά θέματα της καθημερινότητας.

Πώς λοιπόν, ένας κοσμικός μπορεί να πληροφορηθεί, εάν οι θλίψεις και οι πειρασμοί του είναι παιδεία του Κυρίου και όχι πρόγευση κολάσεως, και πώς δίδεται η πληροφορία μετά από προσευχή (τριήμερο συνιστούν οι πατέρες) για τρέχοντα αλλά σοβαρά θέματα της καθημερινότητας;

Ο Κύριός μας μας πληροφορεί στο Ευαγγέλιο : «εν τω κόσμω τούτω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμον». Μετά την πτώση των προπατόρων μας, οι θλίψεις είναι ο διαρκής σύντροφος του ανθρώπου, είναι συνέπεια της αποστασίας του από την αγάπη του Θεού. Τέτοιες θλίψεις, όπως αυτές που προέρχονται από το θάνατο κάποιου προσφιλούς μας προσώπου είναι αναπόφευκτες.

Ο Κύριος μας όμως όλες τις θλίψεις και τους πειρασμούς τους αξιοποιεί προς όφελός μας. Πολλές φορές τις επιτρέπει ο Κύριος λόγω των αμαρτιών μας, όπως ορθά λέτε, για παιδεία, ώστε να επιτύχουμε τη συγχώρηση και την κάθαρσή μας από τα πάθη. Εξ αιτίας των θλίψεων, αν έχουμε καλή προαίρεση, στρεφόμεθα με την προσευχή στο Θεό και ενούμεθα μαζί Του. Εγκαταλείπουμε τα ψεύτικα όνειρα και τους μάταιους στόχους και καταλαβαίνουμε ότι το νόημα της ζωής μας είναι η κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό, η κοινωνία με τους αδελφούς μας, ο Παράδεισος.

Οι θλίψεις πάλι που συμβαίνουν στους Αγίους έχουν σκοπό να τους αναδείξουν τελειότερους και πιστότερους στο Θεό. Τέτοιες ήταν οι θλίψεις του Ιώβ, των Αγίων μαρτύρων και ασκητών και άλλων αγνώστων αγίων μέσα στον κόσμο. Ο Απ. Παύλος εξηγεί με συντομία πως ενεργούν οι θλίψεις στο πιστό άνθρωπο : «Καυχώμεθα εν ταίς θλίψεσιν, ειδότες ότι η θλίψις υπομονήν κατεργάζεται, η δε υπομονή δοκιμήν η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς ου καταισχύνει ότι η αγάπη του Θεού εκκέχυται εν ταίς καρδίαις ημών διά Πνεύματος Αγίου του δοθέντος ημίν» (Ρωμ. ε´,3-5).

Δηλαδή η θλίψις εργάζεται μέσα στην ψυχή μας και σιγά – σιγά φέρει σαν αποτέλεσμα την υπομονή, η υπομονή δοκιμάζει και τελειοποιεί τον άνθρωπο. Έχοντας έτσι αποκτήσει τις αρετές έχει όλη του την ελπίδα στο Θεό. Και ο καλός Θεός θα δώσει άφθονη την αγάπη Του, θα γίνει ενεργός η Χάρις του Αγίου Πνεύματος που μας έχει δοθεί στο Άγιο Βάπτισμα. Θα επέλθει δηλαδή ο αγιασμός μας.

Πότε οι θλίψεις είναι πρόγευση της κολάσεως; Όταν αφήσουμε έξω από τη ζωή μας τον Θεό· όταν φαντασθούμε ότι είμαστε μόνοι μας, ότι όλα όσα μας συμβαίνουν είναι τυχαία, ότι λόγω μιάς μεγάλης, κατά τη γνώμη μας, θλίψεως η ζωή μας δεν έχει νόημα. Στη περίπτωση αυτή ποτέ δεν φέρουμε στο νού μας πιθανές ευθύνες μας, αμαρτίες μας και λάθη μας.

Επί πλέον ο Σατανάς, αφού εγκαταλείπουμε το Θεό, εξογκώνει στο νού μας τη θλίψη και μας κάνει δυστυχισμένους. Κάπου εκεί βρίσκεται και η λεγόμενη κατάθλιψη. Μετά από κάποιες θλίψεις και πειρασμούς κλείνεται κάποιος εγωιστικά στον εαυτό του και σκέφτεται και σκέφτεται και κουβεντιάζει με τους λογισμούς του. Δεν βρίσκει απάντηση σε ο,τι του συμβαίνει και βυθίζεται σε όλο και μεγαλύτερη θλίψη. Και βέβαια μερίδιο σ’ αυτή τη ψυχική κατάπτωση έχει το ακάθαρτο πνεύμα.

Η απομάκρυνση από αυτή την «πρόγευση της κολάσεως», η μετατροπή της προγεύσεως της κολάσεως σε πρόγευση του Παραδείσου εξαρτάται από την θέση του Χριστού μέσα στη ζωή μας. Όταν με την προσευχή μας, την ειλικρινή, χωρίς κρατούμενα και δικαιολογίες μετάνοια και εξαγόρευσή μας και με τον εκκλησιασμό μας φέρουμε το Χριστό στην καρδιά μας τότε προγευόμεθα τον Παράδεισο γιατί όπως έλεγε ο γέροντας Πορφύριος : « ο Χριστός είναι ο Παράδεισος».

Όσον αφορά στον τρόπο με τον οποίο πληροφορούμεθα το θέλημα του Θεού στην καθημερινή μας ζωή, πράγματι με την προσευχή γνωρίζουμε το θέλημά Του. Πρέπει να βαδίζουμε πάντα σύμφωνα με τις εντολές Του και μέσω της προσευχής και της εναποθέσεως της υπάρξεώς μας στα χέρια Του ειδικά κατά τη Θεία Λειτουργία να γνωρίζουμε τι πότε και πως να ενεργήσουμε σε κάθε δίλημμα που μας παρουσιάζεται.

Η τριήμερη αυστηρή νηστεία, το λεγόμενο τ ρ ι η μ ε ρ ο, κατά το οποίο δεν τρώμε τίποτε, αποτελεί μια ιερή παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας που μπορεί να χρησιμεύσει σε κρίσιμες στιγμές κατά τις οποίες έχουμε ιδιαίτερη ανάγκη της αμέσου βοηθείας και του φωτισμού του Θεού.

Πρέπει όμως να κάμει κανείς τριήμερο μόνο με ευλογία του πνευματικού του πατρός. Κι εδώ πρέπει με έμφαση να τονίσουμε ότι στην συνολική μας πορεία πρέπει να έχουμε συμπαραστάτη τον πνευματικό μας, τον οποίο οφείλουμε να επιλέγουμε με φόβο Θεού εκ των ιερέων που σέβονται την πίστη, τους ιερούς Κανόνες και σύνολη την παράδοση της Εκκλησίας μας.

Αυτόν και πρέπει να συμβουλευόμεθα ακόμη και στα καθημερινά σοβαρά μας προβλήματα και να τον υπακούουμε, όχι σαν ψυχολογικό σύμβουλο αλλά ως πατέρα πνευματικό που δέχεται τον φωτισμό του Θεού.

Πηγή: Εστία πατερικών μελετών

https://orthodoxia.online/orthodoxa-themata/triimeri-prosefchi-kai-nisteia/

Πώς και πού ζει η ψυχή μετά θάνατον!

Τι είναι η μέση κατάσταση των ψυχών;

Όσοι λένε ότι η ψυχή μετά τον θάνατο του σώματος πλανάται στον αέρα, εμφανίζεται όπου θέλει ή μπαίνει σε άλλα σώματα για να εμφανισθεί πάλι και να ξαναζήσει στον κόσμο, κάνουν λάθος. Οι ψυχές μετά θάνατο βρίσκονται κάπου, θα λέγαμε σ’ ένα ιδιότυπο χώρο, του οποίου δεν γνωρίζουμε τη φύση. Είναι συγκεντρωμένες όλες μαζί, στερούμενες της δυνατότητας για αυτοδιάθεση. Φυλάσσονται για τη μεγάλη ημέρα του Κυρίου, περιμένοντας την κρίση του Δεσπότη. Ότι οι ψυχές μετά θάνατο πηγαίνουν σε ορισμένο τόπο όπου φυλάσσονται, βλέπουμε στην παραβολή του πλούσιου και του Λαζάρου (Λουκ. 16,19-31). Ο πλούσιος πέθανε και πήγε στον τόπο των βασανιστηρίων, ενώ ο φτωχός Λάζαρος οδηγήθηκε από τους αγγέλους στον κόλπο του Αβραάμ (Λουκ. 16,22). Μεταξύ των δύο αυτών καταστάσεων ανοίγεται χάσμα μέγα και αγεφύρωτο. Ο πλούσιος είναι ριγμένος στη φωτιά, ζητώντας λίγες σταγόνες νερού να δροσίσει την καιόμενη γλώσσα του. Θα ήθελε να γυρίσει στον κόσμο για να βάλει μυαλό στ’ αδέλφια του για να μην καταλήξουν, όπως κι αυτός, στα μεταθανάτια βασανιστήρια. Όμως δεν μπορούσε. Ζητούσε βοήθεια από τον Λάζαρο, ο οποίος ζούσε ευτυχισμένος στην ηρεμία και τη χαρά του Παραδείσου.

Το διάστημα ζωής που μεσολαβεί μεταξύ του θανάτου κάθε ανθρώπου και της δευτέρας παρουσίας και της καθολικής κρίσης λέγεται μέση κατάσταση των ψυχών. Είναι το μεσοδιάστημα μέχρι τον δεύτερο ερχομό του Χριστού στον κόσμο. Η μερική κρίση δεν είναι λόγος κενός, κάτι που λέμε ρητορικά και σχηματικά, χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο. Είναι κατάσταση πραγματικής ζωής, που εμείς που ζούμε εδώ δεν μπορούμε να καταλάβουμε. Αλήθεια, πως ζει η ψυχή απαλλαγμένη από το σύνοικο σώμα με το οποίο πλάστηκε κι έζησε τόσα χρόνια στη γη; Αυτή μονάχα το γνωρίζει και ο Θεός. Θα το μάθουμε βέβαια κι εμείς, όταν έρθει η ώρα μας. Να μη βιαζόμαστε λοιπόν.

Εν πάση περιπτώσει η ζωή δεν θα είναι ίδια για όλες τις ψυχές. Όσες έζησαν καλά στην κάτω ζωή, αγάπησαν τον Θεό και τον συνάνθρωπο και πέθαναν ειρηνικά στους κόλπους της Εκκλησίας, θα πάνε στο φωτεινό μέρος της μέσης κατάστασης, τον παράδεισο, κοντά στον Θεό, απολαμβάνοντας ένα μέρος της χαράς της θείας ευλογίας και περιμένοντας με λαχτάρα τη Δεύτερη Παρουσία του Χριστού για να λάβουν το πλήρες μέτρο της ευτυχίας του ουρανού, για το οποίο έζησαν στον μοχθηρό τόπο της επίγειας ζωής.

Αντίθετα, όσες έζησαν μακριά από τον Θεό, κομμένες από τη σωστική χάρη του, αδιάφορες για το τι έκανε ο Χριστός με το λυτρωτικό έργο της θείας του ενανθρώπισης, όσες έζησαν για την σάρκα μόνο και τις ορέξεις της και ήσαν σκληρές και απάνθρωπες για τον συνάνθρωπο, θα ριφθούν στην κόλαση, στο μέρος των κολαστηρίων (πάντοτε στην μέση κατάσταση), όπου θα τιμωρούνται μερικώς για την αντίθετη και απάνθρωπη διαγωγή τους, τρέμοντας την έλευση της δευτέρας παρουσίας του Κριτή.    

Πηγή: «Απαντήσεις σε ερωτήματα Σωτηριολογικά», Ανδρέα Θεοδώρου, σελ. 224

Τα μνημόσυνα που κάνει η Εκκλησίας μας σχετίζονται με τη σωτηρία των ψυχών στη μέση κατάσταση;

Ναι, σχετίζονται, όχι φυσικά για όλες, αλλά για ορισμένες απ΄αυτές. Οι δίκαιες και οι άδικες ψυχές δεν έχουν ανάγκη από τα μνημόσυνα, που είναι οι προσευχές της Εκκλησίας για την ανάπαυση των κεκοιμημένων. Οι μεν δίκαιες, γιατί είναι ήδη στην χαρά του Κυρίου τους και δεν τις αγγίζουν τα μνημόσυνα, οι δε άδικες, γιατί είναι παραδομένες στο πυρ το εξώτερο (στη μερική φυσική του διάσταση) και όλα τα μνημόσυνα της Εκκλησίας δεν μπορούν ν’ αφαιρέσουν τίποτε από το μέγεθος της θλίψης και της κακοδαιμονίας τους. Τώρα, γιατί η Εκκλησία κάνει σε όλους ανεξαίρετα τους πεθαμένους τα ιερά της μνημόσυνα, είναι άλλη υπόθεση. Η Εκκλησία δεν γνωρίζει τι συντελέστηκε στην ψυχή κατά την ώρα του θανάτου, αν μετάνιωσε για τα αμαρτήματα της και ζήτησε συγχώρεση από τον Θεό, οπότε τα μνημόσυνα θα την ωφελήσουν. Αυτά τα γνωρίζει μόνο ο Θεός. Η Εκκλησία του απλώς δέεται για τη συγχώρεση όλων των τέκνων της σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκονται. Είναι υποχρέωση μας, λοιπόν, να τελούμε τα ιερά μνημόσυνα. Μερικοί αστήρικτοι χριστιανοί τα βλέπουν με απάθεια, καμιά φορά δε τα ειρωνεύονται. Τόσο άσχετοι είναι με το μυστήριο της Εκκλησίας και τις σημαντικές και κρίσιμες ώρες της ανθρώπινης ύπαρξης!

Μεταξύ όμως αυτών των δύο κατηγοριών ,των δικαιων και αδικων ψυχων, υπάρχει και μια άλλη, η οποία δεν ανήκει ολοκληρωτικά σε αυτές, οι ψυχές που δεν είναι αμιγώς δίκαιες ούτε άδικες. Είναι οι ψυχές που έζησαν στη γη σε κοινωνία με τον Χριστό και την Εκκλησία, όμως από αμέλεια και αδιαφορία δεν φρόντιζαν να είναι πάντοτε σε ετοιμότητα πνευματική και ξαφνικά ο θάνατος τις μετέθεσε στη μέση κατάσταση. Έφεραν μαζί τους κηλίδες συγγνωστών αμαρτημάτων, για τις οποίες δεν εξομολογήθηκαν για να πάρουν συγχώρεση. Οι ψυχές αυτές δεν μπορούν να καταταχθούν στο μέρος τους παραδείσου στη μέση κατάσταση, όπου κατατάσσονται οι καθαρές και άγιες ψυχές. Ούτε όμως και στο τμήμα των κολαστηρίων, αφού δεν διέπραξαν χοντρά και θανάσιμα αμαρτήματα. Έτσι βρίσκονται σε μια ενδιάμεση κατάσταση, εξαρτώμενες από το έλεος και τη φιλανθρωπία του Θεού. Εδώ ακριβώς παρεμβαίνει η δέηση της Εκκλησίας, η οποία παρακαλεί τον Θεό να συγχωρήσει τα πλάσματα του αυτά, να μετριάσει και ν’ ανακουφίσει τον πόνο τους και να τους παράσχει «όνησιν» (ωφέλεια), όπως ο Θεος  γνωρίζει. Το έργο αυτό της Εκκλησίας είναι απλή προσευχή και τίποτε περισσότερο. Ότι δια των μνημόσυνων παρέχεται ωφέλεια στις ψυχές είναι βέβαιο. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι η φύση της όνησης αυτής και σε ποιες ψυχές μπορεί να χορηγηθεί. Αυτά είναι ζητήματα του Θεού, τα οποία δεν μπορούμε εμείς να εξιχνιάσουμε. Να μπορεί άραγε να μεταπηδήσει μια τέτοια ψυχή στον χώρο των δικαίων ψυχών;

Το δόγμα της μέσης κατάστασης, παρά το αδιερεύνητο του χαρακτήρα του, είναι πολύ σημαντικό για την πίστη και την ευσέβεια των μελών της Εκκλησίας. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία το απορρίπτει. Κατ’ αυτήν μετά θάνατο οι ψυχές έρχονται στο λεγόμενο «καθαρτήριο πυρ», για να καθαρθούν και να εισέλθουν οι μεν καθαρές και δίκαιες στον Παράδεισο οι δε αμαρτωλές και φαύλες στη κόλαση. Οι Ορθόδοξοι δεν γνωρίζουμε τα πράγματα αυτά. Η μέση κατάσταση, όπως τη διδάσκει η Εκκλησία μας, έχει ζωτική και άμεση σχέση με τη σωτηρία μας.

Δυστυχώς οι περισσότεροι χριστιανοί αδιαφορούμε σχετικά. Ζούμε σαν να μην πρόκειται να πεθάνουμε. Παραδινόμαστε στις υποθέσεις του βίου και τα ηδονικά θέλγητρα της ζωής, χωρίς να περιμένουμε τέλος. Και ξαφνικά έρχεται αυτό και μας παραδίδει στο μυστήριο της μεταθανάτιας ζωής. Τι όμως γίνεται τότε; Που θα πάμε; Τι θ’ αντιμετωπίσουμε; Αδύναμοι, όπως είμαστε, βρισκόμαστε κάτω από το άπειρο έλεος και τη συμπάθεια του ουράνιου Πατέρα! Και στη δικαιοσύνη και δικαιοκρισία Του φυσικά.                  Πηγή: «Απαντήσεις σε ερωτήματα Σωτηριολογικά», Ανδρέα Θεοδώρου, σελ. 226

https://www.sostis.gr/blog/item/346-pws-kai-pou-zei-h-psyxh-meta-thanaton

Ο παράδεισος είναι η ζωή της αγάπης.

  Τον παράδεισο θα τον ζήσουμε από δω, όπως και την κόλαση θα τη ζήσουμε από δω, και θα τη ζήσουμε και στην αιωνιότητα, διότι κόλαση είναι το να μην αγαπάς, κόλαση είναι το να μην υπερβαίνεις, κόλαση είναι να ζεις με προκαταλήψεις και απωθημένα, κόλαση είναι να ζεις με μειονεξίες, κρατούμενα και καχυποψία, κόλαση είναι να ζεις με συνωμοσίες, να ζεις με σκιές και εμμονές, κόλαση είναι να μην μπορείς να συναντήσεις τον αδερφό σου. Αυτή είναι η κόλαση και δυστυχώς, όποιος την ζει απ’ αυτό τον κόσμο, θα την ζει για πάντα, ενώ όποιος επιλέξει να ζήσει τον παράδεισο από αυτό τον κόσμο, θα τον ζήσει και στην αιωνιότητα.

Ο  Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Συμεών .

https://www.exapsalmos.gr

Πώς θα είμαι ευτυχισμένος στον Παράδεισο αν πάνε στην κόλαση δικοί μου άνθρωποι;

Ερώτηση που λάβαμε:

     Πώς θα είμαι ευτυχισμένος στον Παράδεισο αν πάνε στην κόλαση δικοί μου άνθρωποι;

Η απάντηση της ιστοσελίδας μας:

     Παράδεισος! Προς τα εκεί στρέφονται όλες οι ελπίδες μας, όλες οι αγωνίες μας και όλες οι προσπάθειες αυτής της ζωής. 

Ζούμε και αναπνέουμε για να ακούσουμε την γλυκιά φωνή του Κυρίου μας στην Δευτέρα Παρουσία να μας λέει: Έλα πέρασε στον Παράδεισο και για σένα ετοιμάστηκε. 

Η ευδαιμονία και η χαρά του Παραδείσου δεν συγκρίνεται με καμία χαρά αυτού του κόσμου. 

Ο Άγιος Απόστολος Παύλος που αρπάχθηκε και ανέβηκε μέχρι τον τρίτο ουρανό και είδε τι ετοιμάζεται στον Παράδεισο για τους ανθρώπους που αγαπούν τον Θεό, μας λέει ότι δεν μπορεί ανθρώπινο στόμα να περιγράψει αυτά που είδε εκεί. 

Ατελείωτη η χαρά του Παραδείσου και αιώνια λοιπόν.
    Μα, θα αναρωτηθεί κάποιος αν εγώ πάω στον παράδεισο και ο φίλος μου ή ο αδελφός μου, ή η μητέρα μου πάει στην κόλαση δεν θα στενοχωρηθώ; Ή, ακόμα καλύτερα, δεν θα έχω αιώνια στενοχώρια, αφού αιωνίως ο φίλος μου κλπ θα βασανίζεται;
    Είναι μια πολύ λογική απορία! Και η απάντηση δεν είναι εύκολη. Ούτε υπάρχει συγκεκριμένη διδασκαλία της Εκκλησίας περί αυτού του θέματος.
    Μπορούμε όμως να σκεφτούμε το εξής: η ζωή μας στην… άλλη ζωή, δεν θα έχει σχέση με το πώς ζούμε τώρα. Τι σημαίνει αυτό; Ότι, πολύ απλά, δεν μπορούμε να περιγράφουμε απόλυτα την άλλη ζωή με βάση την τωρινή. Δεν θα ισχύουν εκεί οι ίδιοι «κανόνες» όπως και εδώ.
     Σίγουρα βέβαια στην άλλη ζωή «ἀπέδρα (δηλ. δεν υπάρχει) ὀδύνη, λύπη καί στεναγμός» για τους δικαίους. Αυτό προφανώς θα περιλαμβάνει και την περίπτωση που εξετάζουμε. Η πληρότητα της χαράς της θέας του προσώπου του Χριστού θα εξαφανίζει εν τη γενέσει της τη θλίψη για τους κολασμένους – ή, μάλλον, αυτή δεν θα μπορεί καν να γεννηθεί. Θα μπορεί όμως να γίνει το αντίστοιχο με το παρακάτω παράδειγμα:
     Σε ένα ναό βρίσκονται δύο νέοι την ώρα της θείας Λειτουργίας. Ο ένας έχει αφοσιωθεί στην προσευχή και στη λατρεία του Θεού, έχει συγκινηθεί, νιώθει έντονη τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Η Λειτουργία είναι γι’ αυτόν πανηγύρι! Ο άλλος βαριέται, νυστάζει, δεν καταλαβαίνει, εκνευρίζεται και έχει έρθει στην ακολουθία επειδή τον πίεσαν. Ζει ένα μαρτύριο! Γυρνά και το λέει στον πρώτο «Πότε θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο;» Και ο πρώτος απαντά έκπληκτος «Μα δεν είναι μαρτύριο, είναι πανηγύρι, Παράδεισος!». Και στενοχωριέται και απορεί γιατί ο άλλος το βρίσκει ως μαρτύριο, ως κόλαση. Κάπως έτσι μπορεί να υποτεθεί ότι θα αισθάνονται οι δίκαιοι προς τους αμαρτωλούς στην άλλη ζωή. Εκεί τη θέα του Θεού οι μεν κολασμένοι θα δέχονται ως κόλαση, ενώ οι δίκαιοι ως Παράδεισο και απόλυτη ευτυχία.
      Ας είναι πάντως αυτός ο πρώτος μας πόθος, το πρώτο μας αίτημα σε κάθε προσευχή μας: Να κερδίσουμε όλοι τον Παράδεισο να επιστρέψουμε πίσω στην πατρίδα μας, να γίνουμε και εμείς μόνιμοι κάτοικοι της Βασιλείας του Θεού.
https://agonistes.gr/2019/02/21/

ΘΑ ΛΑΜΠΟΥΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΗΛΙΟ !

  ''Στὴν παροῦσα ζωὴ σμιλεύουν οἱ πιστοὶ ἀθόρυβα τὸν χαρακτήρα τους.''
   Ο θεῖος Διδάσκαλος ὡς κατακλείδα τῆς παραβολῆς τῶν ζιζανίων μᾶς λέει ὅτι ἐνῶ τὰ ζιζάνια θὰ καίονται στὸ καμίνι τῆς φωτιᾶς, οἱ δίκαιοι θὰ λάμπουν σὰν τὸν ἥλιο. «Τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρὸς αὐτῶν» (Ματθ. ιγ΄ 43). 

 Γιατί ὁ Κύριος χρησιμοποιεῖ τὸ παράδειγμα τοῦ φωτεινοῦ ἡλίου γιὰ νὰ δείξει πόσο πολὺ θὰ λάμπουν οἱ δίκαιοι; 

Διότι τὸν ἥλιο γνώριζαν οἱ ἄνθρωποι ὡς τὸ φωτεινότερο ἀπ’ ὅλα τὰ ἀστέρια. 

Βεβαίως αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι οἱ δίκαιοι θὰ λάμπουν τόσο μόνο ὅσο λάμπει ὁ ἥλιος. Θὰ λάμπουν πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὸν ἥλιο, σημειώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Ἀλλὰ ὁ Κύριος χρησιμοποιεῖ τὸ παράδειγμα τοῦ ἡλίου, διότι αὐτὸ τὸ παράδειγμα εἶναι τὸ πιὸ ταιριαστὸ γιὰ νὰ ἐκφράσει αὐτὴ τὴ μεγάλη ἀλήθεια. «Οὐκ ἐπειδὴ τοσοῦτον λάμψουσι μόνον, ἀλλ’ ἐπειδὴ οὐκ ἦν ἕτερον αἰσθητὸν παράδειγμα εὑρεῖν τούτου φαιδρότερον, διὰ τοῦτο ταύτῃ τῇ εἰκόνι παρέβαλε τὴν τῶν δικαίων λῆξιν». 

 Ἀλλὰ γιατί στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ θὰ λάμπουν οἱ δίκαιοι σὰν τὸν ἥλιο; 

Θὰ λάμπουν, διότι θὰ εἶναι ἑνωμένοι μὲ τὸ Φῶς, τὸν Χριστό. 

Τί φυσικότερο φωτοειδεῖς νὰ εἶναι καὶ οἱ υἱοὶ τῆς Βασιλείας Του! Στὴν παροῦσα ζωὴ προσέρχονται στὸ Ποτήριο τῆς ζωῆς καὶ κοινωνοῦν τὸν Φωτοδότη. Δέχονται στὴν καρδιά τους «αὐτὸν τὸν δίσκον τοῦ Ἡλίου» καὶ καταλάμπονται ἀπὸ τὸ φῶς Του. Ὁ φωτοδότης Χριστὸς γίνεται γι’ αὐτοὺς «ἥλιος ὄντως ἄδυτος, ἄστρον ἀειλαμπές τε λαμπὰς ἐντὸς ἐκλάμπουσα τῆς ψυχικῆς οἰκίας», γράφει ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος. Ὅσοι κοινωνοῦν «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης» Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ, ἑνώνονται μὲ τὸν Φωτοδότη, γίνονται χριστοφόροι καὶ θεοφόροι, ἐπιστρέφουν στὰ σπίτια τους μεταμορφωμένοι, «λάμποντες, ἀστράπτοντες, ἠλλοιωμένοι»! 

Ἐφόσον λοιπὸν εἶναι ἑνωμένοι μὲ τὸν Χριστό, εἶναι ἐπακόλουθο νὰ λάμπουν καὶ νὰ ἀστράφτουν στὴ θεία Βασιλεία Του! Εἶναι φυσικὸ νὰ λάμπουν οἱ δίκαιοι στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, διότι ὁ ἅγιος Θεὸς θὰ φανερώσει τὴν ἀρετή τους μπροστὰ στὰ μάτια ὅλων τῶν ἀνθρώπων. 

Στὴν παροῦσα ζωὴ σμιλεύουν οἱ πιστοὶ ἀθόρυβα τὸν χαρακτήρα τους, ἐργάζονται ταπεινὰ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ, ἀθέατοι ἀπὸ τὰ μάτια τῶν πολλῶν, «ἐν τῷ κρυπτῷ»! 

Ἀλλὰ ὁ δίκαιος Κριτὴς τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως, τὴν ἐπιφανὴ καὶ μεγάλη, θὰ ἀνταμείψει τὴν ἀρετή τους «ἐν τῷ φανερῷ»! «Καὶ ἐξοίσει ὡς φῶς τὴν δικαιοσύνην σου καὶ τὸ κρίμα σου ὡς μεσημβρίαν» (Ματθ. ς΄ 4 κ.ἀ., Πράξ. β΄ 20, Ψαλ. λς΄ [36] 6). Θὰ φανερώσει τὴν ἀρετή σου περίλαμπρη σὰν τὸ φῶς καὶ θὰ δώσει τὴ θετικὴ γιὰ σένα ψῆφο Του φαεινὴ καὶ ἀπαστράπτουσα, ὅπως λάμπει ὁ ἥλιος τὸ καταμεσήμερο. Οἱ δίκαιοι σ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ ἀγωνίζονται νὰ εἶναι «οἱ συνιέντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ» καὶ «οἱ τὰ ἀγαθὰ πράξαντες». Δηλαδὴ ἀγωνίζονται νὰ ἀποκτήσουν τὴ βαθύτερη γνώση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Κι ὅλοι γνωρίζουμε πόσο πολὺ φωτίζει τὰ σκοτάδια τῆς ψυχῆς μας ἡ γνώση τοῦ θείου θελήματος! Ὅπως ἐπίσης γνωρίζουμε ὅτι ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀναδεικνύει «τέκνα φωτός»! Ὅσοι πράττουν τὸ ἀγαθὸ θὰ λάμπουν σὰν τὸν ἥλιο! «Οἱ τὰ ἀγαθὰ πράξαντες ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος», γράφει ἀρχαῖος ἑρμηνευτής. Στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι κεκαθαρμένοι καὶ θεωμένοι. «Τὸ χάρισμα τῆς παρθενίας», «τὸ ὑπέρλαμπρον τῆς ἁγνότητος», «τὸ καθαρὸν τῆς ἁγιωσύνης» καὶ οἱ λοιπὲς ἀρετές τους θὰ ἀκτινοβολοῦν τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ. Κι ὅπως τὰ κάτοπτρα, ὅσο στιλπνότερα εἶναι, τόσο λαμπρότερα ἀντικατοπτρίζουν τὸ φῶς τοῦ ἡλίου, ἔτσι καὶ οἱ δίκαιοι, ὅσο ἁγιότεροι εἶναι, τόσο λαμπρότερα θὰ ἀντικατοπτρίζουν τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ. Βεβαίως στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν θὰ λάμπουν ὅλοι οἱ δίκαιοι μὲ τὴν ἴδια ἀκριβῶς λαμπρότητα. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει στὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολή του ὅτι ἄλλη εἶναι ἡ δόξα τοῦ ἡλίου, ἄλλη ἡ δόξα τῆς σελήνης καὶ ἄλλη ἡ δόξα τῶν ἀστέρων. «Ἀστὴρ ἀστέρος διαφέρει ἐν δόξῃ» (ιε΄ 41)! Διαφορετικὴ θὰ εἶναι καὶ ἡ λάμψη τῶν δικαίων. Ἡ λαμπρότητα μὲ τὴν ὁποία θὰ φωτίζονται ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἁγιότητα τοῦ βίου τῆς παρούσης ζωῆς. Ὅσο περισσότερο ἁγιάζονται σ’ αὐτὴ τὴ ζωή, τόσο περισσότερο θὰ λάμπουν στὴ Βασιλεία τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. Ὀφείλουμε ἑπομένως καὶ ἐμεῖς νὰ ἐπιμελούμαστε τὸν ἁγιασμό μας, νὰ δεχόμαστε τὴν παιδεία τοῦ Κυρίου, νὰ ὡριμάζουμε πνευματικά, νὰ ποθοῦμε τὴν ἀληθινὴ καὶ ἀθάνατη δόξα, μὲ τὴν ὁποία θὰ δοξάσει ὁ Κύριος τους δικούς Του ἀνθρώπους στὴν ἀτελεύτητη Βασιλεία Του. Ἐὰν στὴ ζωὴ αὐτὴ ἐπιμελούμαστε τὸν ἁγιασμό μας καὶ προαγόμαστε στὴν ἀρετὴ καὶ τὴν τελειότητα, στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ θὰ λάμπουμε σὰν τὸν ἥλιο καὶ θὰ ἀντανακλοῦμε τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων.ΟΣΩΤΗΡ2066

Η ΟΝΤΩΣ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ!

Ο εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ἦταν ψαράς. Ψάρευε μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του Ἰάκωβο καὶ τὸν πατέρα τους Ζεβεδαῖο τὴ μέρα ποὺ ὁ Κύριος τοὺς κάλεσε κοντά Του ὡς μαθητή Του μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του. 

Ἀπὸ τότε ἡ ζωή του ἄλλαξε ριζικά. Ὁ ψαρὰς ἔγινε Ἀπόστολος. Εὐαγγελιστής. Θεολόγος. Ἔγινε ὁ κορυφαῖος θεολόγος ὅλων τῶν αἰώνων. Τὸ Εὐαγγέλιό του εἶναι ὁ ἀνεξάντλητος πλοῦτος τῆς θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας. Μάλιστα τὸ πρῶτο του κεφάλαιο, στὸ ὁποῖο μιλάει γιὰ τὴ θεότητα τοῦ Χριστοῦ μας, εἶναι ἡ ἀπόλυτη κορυφὴ τῆς θεολογίας. 

Ἀπὸ αὐτὸ τὸ κεφάλαιο ἀποσποῦμε μία φράση περιεκτικότατη, ποὺ καὶ αὐτὴ στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας ἀναφέρεται. Γράφει ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστής: «Καὶ ἐκ τοῦ πληρώματος αὐτοῦ ἡμεῖς πάντες ἐλάβομεν, καὶ χάριν ἀντὶ χάριτος» (Ἰω. α΄ 16). Τί σημαίνει ὅμως αὐτὴ ἡ φράση; Ποιὸ εἶναι τὸ πλήρωμα τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸ ὁποῖο παίρνουμε ὅλοι ἐμεῖς; Οἱ ἑρμηνευτὲς γράφουν ὅτι τὸ πλήρωμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ ἀνεξάντλητος πλοῦτος Του. Εἶναι, θὰ λέγαμε, μία πηγὴ ποὺ αἰῶνες - αἰῶνες δίνει νερὸ χωρὶς νὰ τελειώνει, ἕνα ποτάμι ποὺ τρέχει - τρέχει καὶ δὲν ἔχει σταματημό. Ποιὸ ὅμως εἶναι αὐτὸ τὸ ποτάμι ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὸν Χριστό, ποιὸ εἶναι «τὸ πλήρωμά Του», ἀπὸ τὸ ὁποῖο γεμίζει καὶ ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους; Ποιὸς εἶναι ὁ πλοῦτος Του; Ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα αὐτὸ μᾶς δίνει ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς λίγο πρίν, στὸν πρῶτο στίχο τοῦ ἱεροῦ του Εὐαγγελίου. Γράφει ἐκεῖ: «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος»· ὁ Χριστός, μᾶς λέει, δὲν εἶναι συνηθισμένος ἄνθρωπος ἢ ἕνας μεγάλος προφήτης. Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ Θεός! Εἶναι τὸ δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ Πατρός. Τὸ πλήρωμα ἑπομένως τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ θεότητά Του. Ἐν τῷ Χριστῷ, γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «κατοικεῖ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς» (Κολασ. β΄ 9). Μέσα στὸν Χριστὸ κατοικεῖ ὁλόκληρη ἡ θεότητα· μέσα στὸ σῶμα καὶ στὴν ἀνθρώπινη φύση Του, ποὺ προσέλαβε μὲ τὴ σάρκωσή Του. Ὁ Χριστὸς εἶναι ταυτόχρονα τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος. Ἡ ἀνθρώπινη φύση Του εἶναι ἑνωμένη μὲ τὴ θεότητά Του. Εἶναι γεμάτη – πλήρης – ἀπὸ τὴ θε- ότητά Του. Καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ πλήρωμα, ἀπὸ τὸν πλοῦτο τῆς θείας Του φύσεως, πήραμε ὅλοι ἐμεῖς τὶς ἀναρίθμητες εὐεργεσίες καὶ δωρεές Του καὶ «χάριν ἀντὶ χάριτος»· χάρη πάνω στὴ χάρη! Πῶς ὅμως πήραμε αὐτὲς τὶς δωρεές; Τὶς πήραμε ἄφθονες καὶ εὔκολα, διότι, ὅπως μᾶς λέει ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστής, Αὐτός, ὁ Ἕνας τῆς Τριάδος, «σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ἰω. α΄ 14)· ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ Θεὸς ἦρθε καὶ κατοίκησε ἀνάμεσά μας. Ἔγινε «σάρξ», ἄνθρωπος δηλαδὴ ὅμοιος μὲ μᾶς, καὶ ἔζησε μαζί μας. Μαζί μας. Στὴ Βηθλεέμ, στὸ Σπήλαιο, στὴν Αἴγυπτο, στὴ Ναζαρέτ, στὰ Ἱεροσόλυμα... Τὸν εἴδαμε δωδεκαετὴ στὸ Ναό, ἀργότερα στὴν Καπερναοὺμ τῆς Γαλιλαίας, στὴ Σαμάρεια... ἐκεῖ στὸ φρέαρ τοῦ Ἰακώβ, στὶς διάφορες Συναγωγές. Σ᾿ ὅλες δὲ τὶς περιοχὲς καὶ σ᾿ ὅλες τὶς περιστάσεις βλέπουμε τὸν Χριστὸ νὰ προσφέρει ἀπὸ τὸ πλήρωμά Του, ἀπὸ τὸν θεϊκό Του πλοῦτο. Εὐλογεῖ τὰ παιδιὰ ποὺ ὁδηγοῦν κοντά Του οἱ γονεῖς τους. Ἐλεεῖ τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ τρώει μαζί τους. Θεραπεύει τοὺς λεπρούς. Κη- ρύττει, καὶ μετὰ τὸ κήρυγμα τρέφει χιλιάδες ἀνθρώπους. Οἱ ἄνθρωποι Τὸν εἶχαν δίπλα τους, Τὸν ἀκουμποῦσαν καὶ θεραπεύονταν... Νὰ θυμηθοῦμε τὴ γυναίκα ποὺ ἄγγιξε τὸ ἔνδυμά Του καὶ ἔγινε καλά. Ἦταν τόσο κοντά τους ὁ Χριστός, ὁ Θεός! Καὶ εἶναι καὶ σὲ μᾶς τὸ ἴδιο κοντά. Ἦρθε καὶ εἶναι ὁ Θεός μας κοντά μας. Τόσο κοντά μας! Αὐτὸς ποὺ ἦρθε, ὁ Χριστός, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὁ Δημιουργός μας! Καὶ ἦρθε γιὰ νὰ ἀνοίξει καὶ πάλι τὸν Παράδεισο, νὰ μᾶς προσφέρει τὸν πλοῦτο Του, νὰ γίνει ὁ πλοῦτος Του καὶ δικός μας πλοῦτος. Εἴπαμε ἤδη ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ πλοῦτος, ποιὸ εἶναι τὸ πλήρωμα τοῦ Χριστοῦ... εἶναι ἡ θεότητά Του. Καὶ τώρα πλέον ξέρουμε. Ξέρουμε ὅτι ἀπὸ αὐτὸ τὸ πλήρωμα πηγάζουν τὰ πάντα καὶ αὐτὸ τὸ πλήρωμα γεμίζει τὰ πάντα: Εἶναι πλήρωμα ἐξιλαστηρίου δυνάμεως διά τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματός Του. Πλήρωμα ἐλέους, διότι διὰ τῆς μετανοίας μᾶς συγχωρεῖ. Πλήρωμα νίκης κατὰ τοῦ διαβόλου. Πλήρωμα θριάμβου ποὺ φανερώθηκε κατὰ τὴν Ἀνάληψή του. Πλήρωμα δυνάμεως, ἀφοῦ Αὐτὸς ποὺ κάθισε ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρὸς μᾶς εἶπε: Θὰ εἶμαι πάντα μαζί σας! Αὐτὴ ἡ δύναμη, ὁ θρίαμβος φανερώθηκε ἐντυπωσιακὰ στὴ ζωὴ τῆς πρώτης Ἐκκλησίας. Ὁ πρωτομάρτυρας Στέφανος εἶδε τὸν Κύριο «ἑστῶτα ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. ζ΄ 55)· Τὸν εἶδε νὰ στέκεται καὶ ὡς ἄνθρωπος, μὲ τὴν τεθεωμένη ἀνθρώπινη φύση Του, στὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ Πατρός, ἕτοιμος νὰ βοηθήσει τὸν ἀγωνιζόμενο μάρτυρά Του.

 Ἔτσι ἕτοιμος εἶναι πάντοτε νὰ βοηθεῖ καὶ τὸν καθένα μας. Μὴ φοβόμαστε λοιπόν! Αὐτὴ εἶναι ἡ δωρεὰ τοῦ Χριστοῦ, ἡ πηγὴ ἡ ἀνεξάντλητη, ὁ πλοῦτος τοῦ Χριστοῦ, ὁ πλοῦτος ποὺ τρέχει, τρέχει χωρὶς σταματημό. Αὐτὴ εἶναι ἡ πληρό- τητα, τὸ πλήρωμα τοῦ Χριστοῦ. Τὸ πλήρωμα τοῦ Χριστοῦ γεμίζει τὰ πάντα. Γεμίζει ὅλα τὰ κενά, ὅλες τὶς ἐλλείψεις, ὅλες τὶς ἀνάγκες τῆς ζωῆς μας. Ἀπὸ αὐτὸ τὸ πλήρωμα λαμβάνουμε χάρη πάνω στὴ χάρη. Καὶ αὐτὴ ἡ χάρη θεραπεύει τὶς ἀνοικτὲς πληγὲς τῶν ἁμαρτιῶν μας, τὶς ἐπουλώνει καὶ μᾶς καλεῖ στὴν ὄντως ζωή, στὸν Παράδεισο. Μᾶς καλεῖ νὰ σπεύδουμε, νὰ τρέχουμε πρὸς αὐτὴ τὴν ὄντως ζωή. Ναί, νὰ σπεύδουμε, νὰ σπεύδουμε. ΟΣΩΤΗΡ2057

Τὸ οὐράνιο πανηγύρι

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 16 Δεκεμβρίου 2018, ΙΑ΄ Λουκά (Λουκ. ιδ΄ 16-24)

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ἄνθρωπός τις ἐποίησε δεῖπνον μέγα καὶ ἐκάλεσε πολλούς· καὶ ἀπέστειλε τὸν δοῦλον αὐτοῦ τῇ ὥρᾳ τοῦ δείπνου εἰπεῖν τοῖς κεκλημένοις· ἔρχεσθε, ὅτι ἤδη ἕτοιμά ἐστι πάντα. καὶ ἤρξαντο ἀπὸ μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες. ὁ πρῶτος εἶπεν αὐτῷ· ἀγρὸν ἠγόρασα, καὶ ἔχω ἀνάγκην ἐξελθεῖν καὶ ἰδεῖν αὐτόν· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον. καὶ ἕτερος εἶπε· ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε, καὶ πορεύομαι δοκιμάσαι αὐτά· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον. καὶ ἕτερος εἶπε· γυναῖκα ἔγημα, καὶ διὰ τοῦτο οὐ δύναμαι ἐλθεῖν. καὶ παραγενόμενος ὁ δοῦλος ἐκεῖνος ἀπήγγειλε τῷ κυρίῳ αὐτοῦ ταῦτα. τότε ὀργισθεὶς ὁ οἰκοδεσπότης εἶπε τῷ δούλῳ αὐτοῦ· ἔξελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ρύμας τῆς πόλεως, καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε. καὶ εἶπεν ὁ δοῦλος· κύριε, γέγονεν ὡς ἐπέταξας, καὶ ἔτι τόπος ἐστί. καὶ εἶπεν ὁ κύριος πρὸς τὸν δοῦλον· ἔξελθε εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ φραγμοὺς καὶ ἀνάγκασον εἰσελθεῖν, ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκός μου. λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν κεκλημένων γεύσεταί μου τοῦ δείπνου. πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.

1. «ΔΕΙΠΝΟΝ ΜΕΓΑ»

Στὴν Παραβολὴ αὐτὴ ὁ Κύριός μας ὀνομάζει τὴν οὐράνια Βασιλεία του «δεῖπνον μέγα», στὸ ὁποῖο καλεῖ ὅλους μας νὰ προσέλθουμε. Γιατί ὅμως ἆραγε τὴν ὀνομάζει ἔτσι; Τὴν ὀνομάζει δεῖπνο, διότι στὴ Βασιλεία του ὁ Θεὸς θὰ μᾶς παραθέτῃ πνευματικὴ καὶ ὑπερφυσικὴ τράπεζα μὲ τὰ θεῖα καὶ αἰώνια ἀγαθά του. Μιὰ τράπεζα ἀτελεύτητη στὸν Οὐρανό, ὅπου ὁ Ἴδιος θὰ μᾶς προσφέρῃ ἀπὸ τὸν ἄπειρο πλοῦτο τῶν ἀγαθῶν του. Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ ὀνομάζει τὸ δεῖπνο αὐτὸ μέγα! Διότι τὸ πανηγύρι αὐτὸ θὰ εἶναι μεγαλοπρεπέστατο, ἐφ’ ὅσον τὰ πνευματικὰ ἀγαθὰ ποὺ θὰ μᾶς προσφέρῃ εἶναι ἀσύλληπτης ἀξίας. Ποιὰ εἶναι αὐτά; Ὅ,τι ἀνώτερο μπορεῖ νὰ σκεφθῇ ἢ νὰ ἐπιθυμήσῃ κανείς: ἡ μετοχή μας στὸ φῶς καὶ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ, στὴν ἁγιότητα καὶ μακαριότητά του, ἡ ἀνέκφραστος ἡδονὴ ποὺ θὰ αἰσθανώμαστε καθὼς θὰ ἀτενίζουμε τὴν ἀπερίγραπτη ὡραιότητα τοῦ θείου προσώπου του. Ὅλα τὰ πλούτη τοῦ Χριστοῦ, οἱ ἀνεξερεύνητοι καὶ ἀνεξάντλητοι θησαυροί του, ποὺ θὰ μᾶς παρατίθενται, θὰ χορταίνουν τὴν ψυχή μας καὶ θὰ μᾶς γεμίζουν μὲ ἀνείπωτη εὐφροσύνη. Στὸ οὐράνιο ὅμως αὐτὸ δεῖπνο ὁ Κύριός μας θὰ μᾶς προσφέρῃ καὶ κάτι ἀσυγκρίτως ἀνώτερο, τὸ «καινὸν ποτήριον», τὸν ἴδιο τὸν Ἑαυτό του, τὴν θεία Κοινωνία μ’ ἕναν ὅμως διαφορετικὸ τρόπο, «καινόν», ποὺ δὲν μποροῦμε οὔτε νὰ φαντασθοῦμε οὔτε νὰ ἐννοήσουμε. Καὶ θὰ μᾶς τὸ προσφέρῃ ὁ ἴδιος ὁ Οἰκοδεσπότης τοῦ δείπνου, ὁ Ὁποῖος καὶ θὰ εὐφραίνεται μαζί μας καὶ θὰ μᾶς διακονῇ. Ποιός; Ὁ Μέγας, ὁ Ὕψιστος, ὁ Αἰώνιος, ἐμᾶς τοὺς μικροὺς καὶ ἐλαχίστους. Τὸ δεῖπνο αὐτὸ θὰ εἶναι ἐπιπλέον μεγάλο, τὸ μεγαλύτερο ποὺ ὑπῆρξε ποτέ, διότι εἶναι πανηγύρι οἰκουμενικό, πανηγύρι ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος. Εἶναι καλεσμένοι σ’ ατὸ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ὅλων τῶν λαῶν καὶ τῶν ἐποχῶν. Διότι ὁ Θεὸς ὅλους θέλει νὰ μᾶς εἰσαγάγῃ στὴν Βασιλεία του μὲ τὸ ἀνεξιχνίαστο ἔλεός του καὶ τὸν ἄπειρο πλοῦτο τῆς θείας του ἀγαθότητος. Ἀλλὰ τὸ πανηγύρι αὐτὸ θὰ εἶναι καὶ αἰώνιο, δεῖπνο ποὺ θὰ ἔχῃ ἀρχὴ ἀλλὰ δὲν θὰ ἔχῃ τέλος. Ἄχ, καὶ νὰ μπορούσαμε νὰ καταλάβουμε ἔστω καὶ λίγο πῶς θὰ εἶναι τὸ οὐράνιο αὐτὸ πανηγύρι, πῶς θὰ ζοῦμε ἐκεῖ, τί θὰ ἀπολαμβάνουμε, τί θὰ βλέπουμε, τί θὰ αἰσθανώμαστε! Πῶς θὰ ἐπικοινωνοῦμε μὲ τὶς θεῖες καὶ ἀγγελικὲς δυνάμεις τοῦ οὐρανοῦ, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, πολὺ δὲ περισσότερο πῶς θὰ ἀτενίζουμε τὸ ἄπειρο κάλλος τοῦ Θεοῦ καὶ πῶς θὰ συνομιλοῦμε μαζί του! Κι αὐτὸ ἀτελεύτητα, ἀκόρεστα, αἰώνια. Αὐτὸ λοιπὸν τὸ ὑπερφυὲς καὶ ἀσύλληπτο δεῖπνο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ νὰ τὸ σκεπτώμαστε. Νὰ τὸ ποθοῦμε καὶ νὰ τὸ περιμένουμε.

2. Η ΚΛΗΣΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Σ’ αὐτὸ τὸ οὐράνιο δεῖπνο καλεῖ ὁ Θεὸς τὸν καθένα μας καθημερινά. Μᾶς καλεῖ ἄλλοτε μέσα ἀπὸ τὶς περιστάσεις τῆς ζωῆς, μὲ ἀνθρώπους ποὺ φέρνει δίπλα μας, μὲ κάποιο οἰκοδομητικὸ ἀνάγνωσμα, μὲ τὴν ἀκρόασι κάποιας ἀφυπνιστικῆς καὶ κατανυκτικῆς ὁμιλίας, μ’ αὐτὴ τὴν Παραβολὴ ποὺ ἀναλύουμε, κι ἄλλοτε μὲ κάποιες ἐσωτερικὲς μυστικὲς φωνὲς ποὺ ἀντηχοῦν στὰ μύχια τῶν καρδιῶν μας.

–Ἐλᾶτε κοντά μου, μᾶς λέγει ὁ Θεός. Ὅλα εἶναι ἕτοιμα. Τὰ πάντα ἔχω ἑτοιμάσει γιὰ σᾶς. Ἐλᾶτε. Κανεὶς μὴ λείψῃ. Δεχθῆτε τὴν πρόσκλησι. Πόσο φοβερὸ λοιπὸν καὶ τραγικὸ θὰ εἶναι νὰ μοιάσουμε μὲ τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους τῆς Παραβολῆς πού, ἐνῶ ἄκουσαν τὸ κάλεσμα τοῦ Θεοῦ, ἄρχισαν νὰ ὑποβάλλουν παραιτήσεις, προ-φασιζόμενοι ὡς ἐμπόδια ἄλλοι οἰκονομι-κὲς ὑποθέσεις, ἄλλοι γεωργικές, ἄλλοι οἰκογενειακές. Ὅλοι ζήτησαν νὰ καταστή-σουν δικαιολογημένη τὴν ἀπουσία τους. Βέβαια νόμιμες ἦσαν οἱ ἀπασχολήσεις τους. Ὅμως δὲν ἄξιζαν περισσότερο ἀπὸ τὴν συμμετοχή τους στὸ βασιλικὸ μέγα δεῖπνο. Κι ὅλες αὐτὲς ἔγιναν αἰτία νὰ χάσουν τελικῶς τὸ οὐράνιο πανηγύρι. Αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ μᾶς διδάξῃ πολύ. Ὅταν προσκολληθοῦμε ἀκόμη καὶ σὲ νόμιμες δραστηριότητές μας, τότε αὐτὲς γίνονται σοβαρὰ ἐμπόδια γιὰ τὴν πνευματική μας ζωὴ καὶ τὴν κληρονομία τῆς ἐπουρανίου Βασιλείας. Μὴ προσκολλώμαστε λοιπὸν στὰ καθημερινὰ καὶ προσωρινά. Μᾶς καλεῖ ὁ Θεὸς στὰ μεγάλα καὶ αἰώνια. Μὴ κλείνουμε τ’ αὐτιά μας στὴν πρόσκλησι τοῦ Θεοῦ, στὴν καμπάνα τῆς Ἐκκλησίας, στὴν φωνὴ τοῦ Εὐαγγελίου. Μᾶς καλεῖ ὁ Θεὸς στὴν θεία Λατρεία, στὴν τακτικὴ ἱερὰ Ἐξομολόγησι, σὲ μία πνευματικὴ ὁμιλία. Βέβαια πάντοτε κάποιο ἐμπόδιο θὰ βρίσκεται μπροστά μας γιὰ νὰ ἀπουσιάζουμε: οἱ νέοι γονεῖς τὰ παιδιά τους καὶ τὶς πολλὲς ἐργασίες τους, οἱ μεσήλικες ἄλλες ἀσχολίες τους, οἱ μεγαλύτεροι τὴν φύλαξι τῶν ἐγγο-νῶν καὶ μύριες ἄλλες ὑποχρεώσεις. Ἐὰν ὅμως ἔτσι χάνουμε τὶς εὐκαιρίες ποὺ μᾶς δίνει ὁ Χριστός, κινδυνεύουμε νὰ σκληρυν-θοῦμε, νὰ ἀγριεύσουμε, νὰ ἀλλοτριωθοῦμε καὶ τελικῶς νὰ χαλάσουμε τὰ πνευματικά μας αἰσθητήρια καὶ νὰ χάσουμε τὸν Χριστὸ γιὰ πάντα. Ἂς μάθουμε λοιπὸν νὰ ἱεραρχοῦμε σωστὰ τὶς προτεραιότητες τῆς ζωῆς. Νὰ ἐκτιμήσουμε τὴν ἀξία τῆς θείας προσκλήσεως. Νὰ συναισθανθοῦμε ποιὸς μᾶς καλεῖ καὶ ποῦ μᾶς καλεῖ! Καὶ νὰ ποῦμε μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά μας: Μὲ καλεῖ ὁ Θεὸς σήμερα στὴν ἐκκλησία του, αὔριο στὴ Βασιλεία του! Πῶς μπορῶ νὰ πῶ ὄχι στὸν Θεό; Πῶς μπορῶ νὰ στερηθῶ τὸ οὐράνιο μέγα δεῖπνο τοῦ Παραδείσου;

https://www.osotir.org/2018/12/12/to-ouranio-paniguri/

''Zω δε ουκέτι εγώ''... Η αγάπη κατά τον Άγιο Πορφύριο

 

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ, Υπερτίμου και Εξάρχου Άνω Μακεδονίας

Συχνά πυκνά συναντούμε μέσα στις θεόπνευστες ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου αναφορές στα πρόσωπα των Αγίων μας. Είναι οι «αστέρες των ουρανών φαιδρότεροι»1 που δεν λάμπουν μόνο στη γη, αλλά λάμπουν και την ημέρα και φωτίζουν τον κόσμο με το φως τους μαζί με τον ήλιο.

Τους χαρακτηρίζει ακόμη ως ανθρώπους της αγάπης : «Αν θέλουμε να εξετάσουμε τους αγίους, θα τους βρούμε να είναι ευάρεστοι στον Θεό εξαιτίας της αγάπης τους. Η αγάπη σου παρουσιάζει τον πλησίον όπως τον εαυτό σου»2.

Ένας τέτοιος άνθρωπος της αγάπης ήταν και ο Όσιος Πορφύριος, του οποίου τη μνήμη γιορτάζει και πανηγυρίζει σήμερα η Αγία μας Εκκλησία. Υπήρξε στην επίγεια πορεία του ζώσα παρουσία του Χριστού.

Η θερμή αγάπη του για τον Χριστό μόρφωσε την ψυχή, τη σκέψη και όλη την προσωπικότητά του, ώστε να μπορεί και αυτός μαζί με τον βετεράνο του χριστιανικού στίβου, τον Απόστολο Παύλο, να επαναλαμβάνει: «, ζη δε εν εμοί Χριστός»3. Είχε «τον Παράκλητον ιδρυμένον εν εαυτώ»4, μυσταγωγό και διδάσκαλο στην πνευματική του ζωή.

Άλλωστε, η άνωθεν σοφία5 που έρχεται από τον Πατέρα των φώτων, τον ανέδειξε κανόνα της πίστεως, εικόνα πραότητος, εγκρατείας διδάσκαλον, σκεύος εκλογής, κιβωτό σπανίων χαρισμάτων, αλλά και πηγή της χαράς.

Όποιος τον πλησίαζε, γέμιζε με χαρά. Το ίδιο συνέβαινε και στην περίπτωση του Οσίου Παϊσίου. Όσο βάρος και να είχε η καρδιά του κάθε ανθρώπου, βλέποντας αυτές τις αγίες μορφές, αμέσως η δυσμενής κατάσταση φυγαδευόταν και επικρατούσε γαλήνη, ηρεμία και ελπίδα.

Στολισμένος με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, έγινε, όπως θα τονίσει ο Όσιος Ιωάννης της Κλίμακος, για τους πραείς, στήριγμα υπομονής, αγάπης θύρα, διακρίσεως υπόθεση, παρρησία εν προσευχή, Πνεύματος Αγίου χωρίο, υπακοής συνεργός, αδελφότητος χαλινός, θυμωμένων εκκοπή, χαράς χορηγός, Χριστού μίμηση, αγγέλων ιδίωμα6.

Η διδασκαλία του ήταν χριστοκεντρική, αγιογραφική, και πατερική. Στόχος του: η αγάπη στον Χριστό και στους ανθρώπους.

Επιτρέψτε μου, λοιπόν, σήμερα που γιορτάζουμε την πάμφωτο μνήμη του, ζητώντας συγχρόνως τις πρεσβείες και τις μεσιτείες του στον θρόνο του Παντάνακτος Θεού όπου μετά παρρησίας προσεδρεύει και μνημονεύει των πνευματικών του τέκνων, όπως ο ίδιος έλεγε συχνά: «Θα σας θυμάμαι, θα σας μνημονεύω και θα είμαι πάντοτε κοντά σας», να μεταφέρω στην ευλαβική σας σκέψη ψήγματα από τη διδασκαλία του Οσίου Πορφυρίου αναφορικά με το θέμα της αγάπης.

Πρώτον. «Ένα είναι το ζητούμενο στη ζωή μας», τόνιζε συχνά, «η λατρεία στον Χριστό και η αγάπη στους συνανθρώπους μας. Να είμαστε όλοι ένα, με κεφαλή τον Χριστό. Έτσι μόνο θα αποκτήσουμε την χάρη, τον ουρανό, την αιώνια ζωή»7.

Ως έμπειρος πνευματικός πατέρας, ιερουργώντας αυτό το απροσπέλαστο μυστήριο της πνευματικής πατρότητος και της θεραπείας του ανθρώπου από τα πάθη, υπενθύμιζε πάντοτε το εύκρατο κλίμα της αγάπης που θα πρέπει να συνέχει τις καρδιές των ανθρώπων.

Μόνον έτσι, ο άνθρωπος θα μπορεί να απαλλαγεί από τη φιλαυτία, να ενωθεί με τον Θεό και να ζήσει αιώνια μαζί Του στην αιώνια Βασιλεία Του. «Η αγάπη προς τον αδελφό καλλιεργεί την αγάπη προς τον Θεό.

Είμαστε ευτυχισμένοι, όταν αγαπήσουμε όλους τους ανθρώπους μυστικά. Θα νοιώθουμε τότε ότι όλοι μας αγαπούν. Κανείς δεν μπορεί να φθάσει στον Θεό αν δεν περάσει από τους ανθρώπους.

Γιατί, “ο μη αγαπών τον αδελφόν αυτού, ον εώρακε, τον Θεόν, ον ουχ εώρακε, πως δύναται αγαπάν;”. Να αγαπάμε, να θυσιαζόμαστε για όλους ανιδιοτελώς, χωρίς να ζητάμε ανταπόδoση. Τότε ισορροπεί ο άνθρωπος. Μία αγάπη που ζητάει ανταπόδoση είναι ιδιοτελής. Δεν είναι γνήσια, καθαρή και ακραιφνής»8.

Δεύτερον. Ο Όσιος Πορφύριος είχε ανακαλύψει στην ζωή του τον Χριστό. Είχε συναντηθεί με τον Χριστό και ζούσε έτσι αποκλειστικά γι’ Αυτόν, ως τον μοναδικό του φίλο.

Όπως έλεγε ο ίδιος «“όταν βρούμε τον Χριστό, ας είναι και μία σπηλιά, καθόμαστε εκεί και φοβούμαστε να φύγουμε, να μην χάσουμε τον Χριστό”... Αλλά και ο Κύριος από την άλλη μεριά που είναι η πηγή της ζωής και της χαράς είχε εγκύψει μέσα στην ψυχή του Γέροντα, τον είχε βοηθήσει με το φως το αληθινό να Τον αναγνωρίσει, να Τον αισθάνεται, να βιώνει την παρουσία Του και να Τον θεωρεί ως τον μοναδικό του φίλο»9.

Γι’ αυτό συνέδεε το γεγονός της αγάπης με την Εκκλησία, που είναι Αυτός ο Χριστός, ο παρατεινόμενος εις τους αιώνες. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Ο κάθε διπλανός μας, ο κάθε πλησίον μας είναι “σαρξ εκ της σαρκός μας”.

Μπορώ να αδιαφορήσω γι’ αυτόν, μπορώ να τον πικράνω, μπορώ να τον μισήσω; Αυτό είναι το μεγαλύτερο μυστήριο της Εκκλησίας μας. Να γίνουμε όλοι ένα εν Θεώ. Αν αυτό κάνουμε, γινόμαστε δικοί Του.

Τίποτα καλύτερο δεν υπάρχει απ’ αυτήν την ενότητα. Αυτό είναι η Εκκλησία. Αυτό είναι η Ορθοδοξία. Αυτό είναι ο Παράδεισος... Μπορούμε εύκολα να φθάσουμε σε αυτό το σημείο. Αγαθή προαίρεση χρειάζεται και ο Θεός είναι έτοιμος να έλθει μέσα μας... Έτσι, μεταβάλλεται η σκέψη μας, απαλλάσεται από την κακία, γίνεται πιο καλή, πιο αγία, πιο εύστροφος»10.

Και καταλήγει ο ασκητής της Πλατείας Ομονοίας και του Νοσοκομείου της Πολυκλινικής των Αθηνών, όπως όλοι τον γνωρίσαμε: «Υπεράνω όλων η αγάπη. Εκείνο που πρέπει να μας απασχολεί είναι η αγάπη για τον άλλο... Η αγάπη στον αδελφό μας προετοιμάζει ν’ αγαπήσουμε περισσότερο τον Χριστό»11.

Έχοντας ο Όσιος Πορφύριος το χάρισμα της αγάπης, όπως αυτό το συναντούμε στα πρόσωπα των Αγίων μας, αγάπη χωρίς όρους και όρια, η οποία συνδυάζεται μάλιστα και με την άκρα ταπείνωση, συμβούλευε πως «είναι εγωισμός να θέλουμε οι άλλοι να μας μιλάνε με καλοσύνη. Ας μη μας στεναχωρεί το αντίθετο. Ας μη ζητιανεύουμε την αγάπη... Όταν αγαπάμε χωρίς να επιδιώκουμε να μας αγαπάνε, θα μαζεύονται όλοι κοντά μας σαν τις μέλισσες. Αυτό ισχύει για όλους μας»12.

Αυτή η αγάπη απουσιάζει σήμερα από όλους μας. Αυτή η ταπεινή αγάπη, η ανιδιοτελής, που έχει τη δυνατότητα να μαλακώσει και τις πιο σκληρές καρδιές. Αυτή η αγάπη θα μας γεμίσει με πραότητα και μακροθυμία.

Αυτή θα μας κάνει ειρηνικούς, θα φυγαδεύσει το άγχος και την ανασφάλεια, θα μας γεμίσει με την χάρη του Θεού. Τότε δεν θα φοβόμαστε τίποτα, όπως έλεγε ο θεοφόρος ασκητής.

Και επειδή αυτές τις ημέρες θα ετοιμασθούμε να υποδεχθούμε το μυστήριο της αγάπης και της άφατης φιλανθρωπίας του Θεού προς το ανθρώπινο γένος, που είναι η Σάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού, θα πρέπει να το υποδεχτούμε με το πνεύμα της αγάπης, όπως ακριβώς το έζησε στη ζωή του ο Όσιος Πορφύριος.

Ο πτωχός είναι ο αδελφός μας. Ο αναγκεμένος, ο φυλακισμένος, ο ασθενής, τα ορφανά και οι χήρες και οι πάντες οι έχοντες ανάγκη είναι οι αδελφοί του Χριστού και συγχρόνως οι δικοί μας αδελφοί.

Αυτούς όλους καλούμαστε να τους περιβάλλουμε με το πνεύμα της αγάπης μας, αν θέλουμε πραγματικά να γιορτάσουμε αληθινά Χριστούγεννα, σύμφωνα με τις πολύτιμες υποθήκες του νεοφανούς Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου.



1. Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Κατήχησις Γ’, Ομιλία λεχθείσα προς νεοφωτίστους, ΕΠΕ 30,384
2. Του ιδίου, Περί τελείας αγάπης, ΕΠΕ 31,339
3. Γαλ. 2,20
4. Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Λόγος παραινετικός εις Θεόδωρον εκπεσόντα, PG 47,278
5. Ιακ. 3,17
6. Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, Λόγος εικοστός τέταρτος, Περί πραότητος και απλότητος, έκδ. 5η, Ιερά Μονή Παρακλήτου 1992, σελ. 259
7. Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος και Λόγοι, έκδ. ΙΓ’, Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, Χανιά 2015, σελ. 417
8. ό.π., σελ. 417-418
9. Γεώργιος Κρουσταλλάκης, Γέρων Πορφύριος, έκδ. Ζ΄, Εν πλω, Αθήνα 2006, σελ. 57
10. Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, ό.π., σελ. 418-419
11. ό.π. σελ. 420
12. ό.π. σελ. 420-421
https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/25455-zo-de-ouketi-ego-i-agapi-kata-ton-agio-porfurio 

Και τι θα κάνουμε τόσα χρόνια στον παράδεισο; Δε θα βαρεθούμε;

Πώς θα περνάμε στον ουρανό, κοντά στο Θεό, στο Χριστό, συντροφιά με τους αγίους; 

Η Αγία Γραφή συχνά κάνει λόγο για τη Βασιλεία των Ουρανών. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει στην Αποκάλυψη: «Μακάριοι οι νεκροί που από τώρα πεθαίνουν εν Κυρίω. Ναι, λέει το Πνεύμα, για να αναπαυθούν από τους κόπους τους» (ιδ΄ 13). Το μακαρισμό αυτό θα έπρεπε να το δούμε σε σχέση με έναν επόμενο: «Μακάριοι είναι όσοι έχουν κληθεί στο γλέντι του γάμου του Αρνίου» (ιθ΄ 9).

Και οι δύο μακαρισμοί αναφέρονται στην κατάσταση που θα επικρατεί στη Βασιλεία των Ουρανών. Στον ένα γίνεται λόγος για την ανάπαυση, που θα αισθανθούν οι δίκαιοι, από τους κόπους, τις δοκιμασίες και τις θλίψεις. Και στον άλλο έχουμε ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός. 

Η Βασιλεία των Ουρανών που επιφυλάσσει ο Θεός στους εκλεκτούς, σ’ αυτούς που ανταποκρίνονται στο προσκλητήριο της αγάπης Του, δεν είναι απλή ανάπαυση. Δεν είναι απουσία δεινών. Δεν είναι ουδέτερη κατάσταση.
Η ανάπαυση των δικαίων θα είναι μετοχή και συμμετοχή στην απερίγραπτη χαρά του ουρανού. Συμμετοχή στο «γλέντι του γάμου του Αρνίου». Στην επουράνιο Ιερουσαλήμ, ανάμεσα σε μυριάδες αγγέλους, που πανηγυρίζουν και σκορπίζουν τη χαρά, μαζί με όλους τους «καταγραμμένους στον ουρανό» (Εβρ. ιβ΄ 23). Στα αγαθά «που μάτι δεν τα είδε και αφτί δεν τα άκουσε και στην καρδιά του ανθρώπου δεν ανέβηκε, αυτά που ετοίμασε ο Θεός γι’ αυτούς που τον αγαπούν» (Α΄ Κορ. β΄ 9).

Εκεί η ψυχή βρίσκει το πλήρωμα της ευτυχίας της, την εκπλήρωση όλων των όμορφων πόθων της. Δε ζει σε κατάσταση παθητικής ακινησίας. Δεν έχουμε βουδιστικό Νιρβάνα, ούτε τα Ηλύσια Πεδία της αρχαιότητας, ούτε τους υλιστικούς Παραδείσους του Ισλάμ. «Αυτοί που καταξιώθηκαν να γευτούν τον αιώνα εκείνο και την εκ νεκρών ανάσταση… ισάγγελοι είναι και υιοί του Θεού, αφού είναι υιοί της αναστάσεως» (Λουκ. κ΄ 35-36).

Να, η ζωή μας, να, το έργο μας στη Βασιλεία των Ουρανών. Οι άνθρωποι γίνονται ισάγγελοι, όμοιοι με τους αγγέλους και αναλαμβάνουν το ίδιο έργο των αγγέλων κοντά στο θρόνο του Θεού. Οι άγγελοι αντλούν τη μακαριότητά τους από τη θέση τους και το έργο τους κοντά στο Θεό, ατενίζοντας τη δόξα Του. Και για όλες τις ψυχές ισχύουν τα λόγια του Ψαλμωδού, όταν με αγαλλίαση έλεγε, «θα χορτασθώ, όταν θα δω τη δόξα σου» (Ψαλμός ιστ΄ 15).

Το άπειρο μεγαλείο του Θεού τούς κάνει να μεταπηδούν από έκπληξη σε έκπληξη. Και η αγγελική δοξολογία είναι το φυσικό επακόλουθο της ωραίας και μακαρίας ζωής, που ζουν κοντά στο Θεό.

Υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το να ζει κανείς αδιάκοπα μέσα σε ατμόσφαιρα απέραντης αγάπης; Αν αισθάνεται κανείς αγαλλίαση κοντά σε ανθρώπους πηγαίας και ειλικρινούς αγάπης, ποια μακαριότητα θα αισθανθεί κοντά στην αστείρευτη Πηγή της αγάπης, το Θεό;

Οι άγιοι που ζούσαν την αγάπη του Θεού και στη γη αυτή, δεν την αντάλλαζαν ούτε με όλους τους θησαυρούς. Εκεί στη Βασιλεία των Ουρανών, που δε θα βλέπουν «μπερδεμένα σαν μέσα από αντανάκλαση», αλλά θα ατενίζουν «πρόσωπο προς πρόσωπο» τη δόξα του Θεού και θα δέχονται την αγάπη Του, σαν αναγεννημένοι «υιοί της αναστάσεως» , ποιος θα μπορούσε να περιγράψει τη μακαριότητά τους.

Αυτή την υπόσχεση έδωσε ο Κύριος σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές, λίγο προ του σταυρικού πάθους στους μαθητές Του. Να τι τους διαβεβαίωσε: Εσείς που μείνατε κοντά μου και οι δοκιμασίες δε σας κλόνισαν, για την αφοσίωσή σας, σας υπόσχομαι «να τρώτε και να πίνετε στο τραπέζι μου στη βασιλεία μου» (Λουκ. κβ΄ 30).
Υπογραμμίζει την τιμή που επιφυλάσσει στους εκλεκτούς. Προνομιακή η θέση τους κοντά Του: «Οι συνδαιτυμόνες του βασιλιά θεωρούνται οι πρώτοι από όλους» (Θεοφύλακτος). Πολλοί μπορούν να επικοινωνούν και να αναστρέφονται τους άρχοντες. Αλλά μόνο οι περισσότερο οικείοι συντρώγουν μαζί τους. Μια τέτοια ιδιαίτερη τιμητική θέση επιφυλάσσει ο Χριστός στους μαθητές Του.

Παραβολικές εικόνες για να ψηλαφήσουμε κάπως τους ασύλληπτους πνευματικούς κόσμους. Το ζήτημα που θα έπρεπε να μας απασχολεί περισσότερο δεν είναι η κατάσταση, αλλά η κατάκτηση της Βασιλείας των Ουρανών. Με πόσο πόθο άφηνε την ψυχή του να το εκφράσει ο άγιος Ηλίας Μηνιάτης: «Ω παράδεισε, παράδεισε! Εμείς μπορούμε να σε κερδίσουμε, μα εμείς δεν μπορούμε να σε καταλάβουμε».

https://xfd.gr/keimena/

ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΪΚΟΣ ΤΣΟΠΑΝΟΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

ΜΙΑ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ:

ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΪΚΟΣ ΤΣΟΠΑΝΟΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

...Αυτός ο τσοπάνος, που πήγε στον Παράδεισο, τον λέγανε Μαυρογένη, γιατί είχε µαύρα γένια και ζούσε µε την γυναίκα του απ' τον κόσµο µακρυά, µε τα ζωντανά του και δεν κατέβαινε στο χωριό, παρά µονάχα για να πουλήσει τα τυριά του και να ψουνίσει τα χρειαζούµενα, ξεκίνησε να λέει ο Προκόπης.
Μιαν ηµέρα το λοιπόν, όπου βρέθηκε στο χωριό για τις δουλειές του, πήγε να ανάψει ένα κερί στην εκκλησιά, γιατί ήτανε θεοφοβούµενος και καλής ψυχής άνθρωπος. Εκεί µιλούσεν ο παπάς στους χωριανούς του και τους έλεγε το κήρυγµα για τον ίσιο δρόµο του Θεού, που πάει ολόισια στον Παράδεισο, αν δεν στρίβουµε δεξιά κι αριστερά. Πρέπει να τραβούµεν ίσια και να είµαστε συµπονετικοί για κάθε άνθρωπο, όταν έχει την ανάγκη µας. Νάµαστεν δηλαδή ψυχηκάρηδες και να ελεούµε, γιατί το ίδιο κάνει και ο Θεός και ελεεί τον κόσµον όλον για να ζει και να πορεύεται. Κι όποιον δει πως κάνει κι αυτός το ίδιο, τον συµπαθά πολύ και τον παίρνει στον Παράδεισο, όπου είναι η ζωή µεγαλείο ατελείωτο! Έτσι τα έλεγε ο παπάς κι έτσι πρέπει να είναι, κατά την γνώµην µου. Η Εκκλησία δεν λέγει ποτέ της ψέµατα και γιατί να τα πει, µαθές;

Όλοι ακούγαµε τον απλοϊκό τσοπάνο, που µιλούσε µε τον δικό του παραστατικό τρόπο και κάθε λίγο σκούπιζε τα µουστάκια του, άγνωστο γιατί, και δεν έδειχνε δυσκολία στο να εκφραστεί αυθόρµητα και να πει την πίστη του. Ο φίλος µου, που είχε ενθουσιαστεί, ρώτησε, συντοµεύοντας την µικρή παύση στην διήγηση του Προκόπη:
- Και µετά τι έγινε: Πώς πήγε στον Παράδεισο;
- 'Όταν γύρισε στο καλύβι του, το είπε στην γυναίκα του χαρούµενος αυτό το ευχάριστο µαντάτο και της είπε πως θα πάει την άλλη µέρα να συναντήσει τον Θεό. 'Ετσι κι έγινε.
Την άλλη µέρα πήρε ψωµοτύρι µαζί του, χαιρέτισε την κυρά του και ξεκίνησε για τον Παράδεισο. Πήρε τον ίσιο δρόµο και προχωρούσε ανάµεσα στα χωράφια, χωρίς να στρίβει δεξιά τι αριστερά, όπως είπε ο παπάς και το βραδινό κοιµήθηκε κάτω από ένα δέντρο και συνέχισε την άλλη µέρα τον ίσιο δρόµο για τον Παράδεισο.
'Εφαγε και το ψωµοτύρι, που είχε µαζί του και συνέχισε και την τρίτη µέρα και την τέταρτη. Το ένα βουνό ανέβαινε, το άλλο κατέβαινε.
Την πέµπτη µέρα πείνασε πολύ και σκέφτηκε τι να κάνει και που να βρει τροφή. Κι όταν ανέβηκε το βουνό, πού ήταν µπροστά του, είδε στην απέναντι πλαγιά ένα Μοναστήρι. Έσυρε λοιπόν και πήγε. Χτύπησε την πόρτα και ζήτησε βοήθεια. Ευτυχώς το Μοναστήρι βρισκόταν πάνω στον δρόµο του. Τον βάλανε λοιπόν µέσα στην εκκλησιά του Μοναστηριού να περιµένει, ώσπου να του φέρουνε τίποτε φαγώσιµο. Κι έβλεπε ολόγυρα τις εικόνες και τις θαύµαζε, όλες του φαινότανε ζωντανές, ολοζώντανες. Μόνο, που δεν µιλούσανε. Κι όντας έστρεψε το µάτι του και είδε στον σταυρό σταυρωµένον κι όλόγυµνο και µατωµένον τον Χριστό, αναφώνησε:
- Ώχου, το παλικάρι, το λαβώσανε οι άτιµοι! Ώχου και τον έχουν κρεµασµένον ακόµα!
Την ίδια στιγµή, ένας καλόγερος του έφερε λίγα φαγώσιµα, τα 'βαλε πάνω στον πάγκο και τού 'πε να φάει, συνέχισε ο Προκόπης.
Ο καλόγερος όµως, µπαίνοντας, τον άκουσε που µιλούσε στον Σταυρωµένον και τον ρώτησε:
- Μιλούσες µε κανέναν, αδερφέ;
Ο Μαυρογένης, που υποψιάστηκε τον καλόγερο, πως είναι απ' αυτούς, που τον σταυρώσανε, δεν είπε τίποτα. Κι όταν έφυγε ο καλόγερος φώναξε στον Σταυρωµένον:
- Έ, παλικάρι! Μπορείς να κατέβεις από κει πάνω, να ΄ρθεις να φαµε µαζί αυτά, πού µου φέρανε; Θες να 'ρθώ να σε κατεβάσω εγώ;
- 'Οχι. Μπορώ και µόνος µου να κατέβω. 'Ερχοµαι.
Κατέβηκε το λοιπόν ο Σταυρωµένος κάτω, συνέχισε ο Προκόπης την αφήγησή του, κάθισε στον πάγκο κι έφαγε κι έπιασε κουβέντα µε τον τσοπάνο.
Εκείνος του 'πε να τον πάρει µαζί του, τώρα που πάει να συναντήσει τον Θεό.
- Θέλεις να σε πάρω κι εσένα; Ο Θεός είναι καλός και θα σε λυπηθεί και θα σε βάλει και σένα στον Παράδεισο. Εγώ γι' αυτό πάω στον Θεό. 'Ερχεοαι µαζί µου;
Δεν πρόλαβε όµως ο Σταυρωµένος ν' αποκριθεί, γιατί ακούστηκε να έρχεται ο καλόγερος. Τότε ο Σταυρωµένος ξανανέβηκε γρήγορα πάνω στον Σταυρό κι έµεινε µε ανοιγµένα χέρια.
Και ο καλόγερος ρώτησε τον τσοπάνο:
- Τώρα µή µου πεις πώς δεν µίλαγες µε κανέναν. Σ' άκουσα µε τα ίδια µου τ' αυτιά. Λέγε µε ποιόν µιλούσες;
Ό Μαυρογένης φοβήθηκε στην αρχή, δίστασε και στο τέλος είπε στον καλόγερο πως μιλούσε με το κρεμασμένο αυτό παλικάρι, που το λυπήθηκε και το κάλεσε να φάνε μαζί το βρισκάμενο. Και είπε στον καλόγερο:
- Μη με μαρτυρήσεις, άγιε καλόγερε, αλλά θέλω να πάω στον Παράδεισο και ο παπάς του χωριού μας είπε να πάρουμε τον ίσιο δρόμο και να είμαστε ψυχοπονιάρηδες. Κατάλαβες; Το λυπήθηκα λοιπόν το παλικάρι και το κάλεσα να πάρει κι αυτό μια μπουκιά ψωμί. Κακό έκανα;
- 'Οχι, όχι, καλά έκανες και πάντα να συμπονάς τους αναγκεμένους, αποκρίθηκε κατάπληκτος ο καλόγερος με τα όσα του είπε ο τσοπάνος. Κι έτρεξε και τα φανέρωσε όλα στον ηγούμενό του.
Ύστερα, λέει η ιστορία, φτάσανε όλοι οι καλόγεροι με τον ηγούμενο στην εκκλησιά και βάλανε μετάνοια στον τσομπάνο, που έφαγε μαζί με τον Σταυρωμένο Χριστό και τον παρακαλέσανε να πει καμμιά καλή κουβέντα και γι' αυτούς, όταν συναντήσει τον Θεό.
- Άμα τον δω τον Θεό, θα Του πω και για σας, αλλά γιατί το κρατάτε σταυρωμένο το παλικάρι; Τί σας έκανε; Κατεβάστε το να φάει και να ντυθεί, που είναι ολόγυμνος και πληγωμένος. Κι αν δεν τον θέλετε εσείς εδώ, τον παίρνω εγώ μαζί μου.
- Εκείνοι κοκαλώσανε απ' την καλοσύνη και την αθωότητα του Μαυρογένη και, αφού του δώσανε όλα τα χρειαζούμενα, τον συνόδεψαν κάμποσο στον ίσιο δρόμο που ακολουθούσε κι όταν εκείνος απομακρύνθηκε, τον βλέπανε που δεν πάταγε στην γη, αλλά περπατούσε στον αέρα μέχρι, που χάθηκε απ' τα μάτια τους.
Αυτός ο καλός άνθρωπος για μένα θα πήγε στον Παράδεισο το δίχως άλλο. Γιατί λυπότανε όλους τους πονεμένους, όπως κάνει κι ο Θεός. Εγώ γράμματα δεν ξέρω για να τα πω πιο όμορφα, αλλά θυμάμαι τον παππού μου τον Χαραλάμπη, που έλεγε πως ό,τι κάνεις σ' αυτήν την ζωή τα ίδια θα σου κάνουνε κι εσένα στην άλλη. Κι αυτό το πιστεύω. Αυτή είναι n ιστορία, που άκουσα.


Από το βιβλίο του Π.μ.Σωτήρχου
«Οι εραστές του παραδείσου» εκδ.Αστήρ.

http://anthologioxr.blogspot.gr/2018/04/blog-post_46.html

Που βρίσκεται και τι κάνει η ψυχή μετά το θάνατο;

Ο Χριστός ανασταίνοντας το Λάζαρο, την κόρη του Ιαείρου και το γιο της χήρας της Ναΐν, έδωσε εντολή να επιστρέψει η ψυχή από τον πνευματικό κόσμο στον υλικό και συγκεκριμένα στο σώμα της.

Με το θάνατο του σώματος η ψυχή φεύγει και έχοντας αυτοσυνειδησία οδηγείται στον πνευματικό κόσμο.

Οι ψυχές, ενθυμούνται όλη τη ζωή τους και μόνες τους κατατάσσουν τον εαυτό τους στον παράδεισο ή στην κόλαση. Γίνεται δηλαδή μια μερική κρίση. Αυτή η πρώτη κρίση δε σημαίνει   και την τελεσίδικη δικαίωση ή καταδίκη. Η ολική και τελεσίδικη κρίση θα γίνει κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.

Οι αγαθές ψυχές οδηγούνται στον προθάλαμο του παραδείσου και προγεύονται τη χαρά του σε κάποιο βαθμό. Ο απόστολος Παύλος λέει ότι οι άγιοι δεν απόλαυσαν ακόμα την ουράνια βασιλεία, για να μη λάβουν την τελείωση χωρίς εμάς (Εβρ. 11, 39-40).

Οι πονηρές ψυχές οδηγούνται στον προθάλαμο της κόλασης και προγεύονται κι αυτοί τη θλίψη της σε κάποιο βαθμό. Αυτή η περίοδος ζωής των ψυχών μετά το θάνατο του σώματος και πριν την τελική κρίση λέγεται από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας «μέση κατάσταση των ψυχών».

Οι μάρτυρες της Εκκλησίας του πρώτου αιώνα μ.Χ. κατά το όραμα του ευαγγελιστή Ιωάννη στην Αποκάλυψη, δε ζουν ολοκληρωμένα τη χαρά του παραδείσου και ζητούν να γίνει η κρίση και να τιμωρηθούν οι σφαγείς τους. Σ’ αυτούς ήλθε απάντηση να αναπαυθούν λίγο ακόμη περιμένοντας και τη θυσία αυτών που πρόκειται στο μέλλον να θυσιασθούν για το Θεό (Αποκ. 6,9-11). Μετά την κρίση ο Χριστός θα ανοίξει την είσοδο του παραδείσου για τους αγωνιστές χριστιανούς (Ματθ. 25,34).

Από το βιβλίο «Νεανικές Αναζητήσεις – Α’ Τόμος: Ζητήματα πίστεως» (σελ.136), Αρχ. Μαξίμου Παναγιώτου, Ιερά Μονή Παναγίας Παραμυθίας Ρόδου.

https://periergaa.blogspot.gr/2017/07/blog-post_805.html

Τι ειναι η Παναγιά για τον κόσμο(Αγιορείτικη Διήγηση)

ΔΙΝΕΙ  ΜΕΓΑΛΗ  ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ  ΑΥΤΗ  Η  ΣΥΜΠΑΘΗΤΙΚΗ  ΔΙΗΓΗΣΗ

  

  ....Ακούραστος ο γέρο - Πέτρος καθάριζε κρεμμύδια στην πάνυγυρη της Παναγίας για την εσπερινή τράπεζα. Θα έρχονταν πατέρες και ψαλτάδες απο την έρημο να στολίσουν την αγρυπνία.
.....Και πως έκανε ο γέρο -Πέτρος αμα ξεκινούσε τα μέγιστα ανοιξαντάρια του Κουκουζέλη και το Θεοτόκε Παρθένε του Μπερεκέτη! Και όλο σκούνταγε τον Δανιήλ τον Εκκλησιαστικό να κουνήσει ακόμα πιο δυνατά τον χορό και τον πολυέλαιο.
- Ω Θεε μου, και πως θα είναι στον παράδεισο, ακούγονταν η φωνή του γέρο-καλόγερου.

   ....Παρότι το στασίδι του ήταν μπροστά στα γεροντικα, εκείνος με ευλογία του ηγουμένου στεκόταν σε εκείνα των αρχαρίων, στο στασίδι που στάθηκε όταν πρωτόρθε στο μοναστήρι. Ώρες ορθος στην Εκκλησία, ομοιοπύρφορο Χερουβειμ που λάτρευε με σεβασμό τον Θεό Του.
- Και δεν μου λες, παππού, τι είναι η Παναγιά για τον κόσμο; ρώτησε ο Πατηρ Υπάτιος τον γέροντα.
Ο γέρο - Πέτρος άφησε τα κρεμμύδια και το μαχαίρι μεμιάς και πήρε ύφος σοβαρό σαν να έβγαζε λόγο.
- Εγω πατέρες γράμματα δεν ξέρω να τα πώ ομορφα και δουλεμένα. Μα αυτή η ιστορία είναι πέρα ως πέρα αληθινή.
Σε μένα την είπαν ταπεινοί μοναχοί του Ορους που ποτέ δεν φιλιώθηκαν με το ψέμα.

   ...«Το λοιπόν κάποτε στον Παράδεισο μπροστά στην όμορφη πόρτα του καθόταν ο Άγιος Πέτρος και καλοδεχόταν τα παιδιά του Θεού που είχαν κερδίσει τη Βασιλεία.
Σαν νύχτωσε, ο Άγιος έκλεινε τα θυρόφυλλα και μετρούσε στα τεφτέρια του πόσοι είχανε μπει στον Παράδεισο. Ύστερα έβαζε τα ονοματά τους πλαι σε εκείνους που ηδη ήταν μέσα απο καιρό και έβρισκε τον αριθμό.
Το άλλο πρωι μετρούσε πάλι τους παραδεισένιους ανθρώπους και πήγαινε να ανοίξει την πόρτα. Μα για καιρό έβλεπε τούτο το παράδοξο. Ενω αποβραδις είχε μετρήσει πως αυτοί που είχαν μπει στον Παράδεισο ήταν δέκα, την άλλη μέρα μετρούσε άλλους 3 παραπάνω.
Μα πως γίνεται αυτό σκεφτόταν.
- Μια και δυο πηγαίνει στον αφέντη τον Χριστό και του λέει αυτο που τον απασχολεί.
- Να φυλάξεις βάρδια είπε ο Χριστός και ο Άγιος έσκυψε το κεφάλι και γύρισε στο διακονημά του.
Το ίδιο βράδυ ο απόστολος του Θεού φύλαξε κατα την προσταγή του Χριστού και σαν ξημέρωσε είχε έτοιμη απάντηση.
- Λοιπόν, είπε ο Κύριος...
Το βράδυ...Κύριε....που κλείνει ο Παράδεισος ανεβαίνει η Μάνα Σου στα τείχη και βάζει τους ανθρώπους απο εκεί.

   ....Άμα τελείωσε την διήγησή του ο γέρο Πέτρος έκανε τον σταυρό του και είπε: Αυτή είναι αδελφοί... η Παναγία μας και ο ρόλος της για τον κόσμο...
http://proskynitis.blogspot.gr/2014/10/blog-post_73.html 

Τα «κλειδιά» του Παραδείσου. Γιατί ο Χριστός είπε στον Απόστολο Πέτρο : "και δώσω σοι τας κλεις της βασιλείας των ουρανών"; Γιατί δεν είπε "το κλειδί", αλλά χρησιμοποίησε πληθυντικό αριθμό;

      Τα «κλειδιά» του Παραδείσου. Γιατί ο Χριστός είπε στον Απόστολο Πέτρο : "και δώσω σοι τας κλεις της βασιλείας των ουρανών"; Γιατί δεν είπε "το κλειδί", αλλά χρησιμοποίησε πληθυντικό αριθμό;

         

Όμορφη ερώτηση, που μας δίνει την ευκαιρία, να τοποθετηθούμε πιο σφαιρικά και να τονώσουμε το Ορθόδοξο φρόνημα μας και την Πίστη μας. Να μπορέσουμε να πάρουμε θάρρος και να προχωρήσουμε στον πνευματικό μας αγώνα. Αντί άλλης θεολογικής τοποθέτησης, θα χρησιμοποιήσουμε ένα κείμενο* από τον Συναξαριστή του Τριωδίου, υπό Ματθ. Λάγγη, σελ. 409.

Ω Παράδεισε! Μπορούμε να σε κερδίσουμε αλλά δεν μπορούμε να σε καταλάβουμε.
         Είναι δυνατόν, να τον κερδίσουμε; Ναι, η σωτηρία βρίσκεται στα χέρια μας.
Αλλά ακούστε: Έκανε ο Θεός τον Παράδεισο για του Δίκαιους. Έκανε τον άδη για τους αμαρτωλούς. Έκλεισε και τον Παράδεισο, έκλεισε και τον άδη, αλλά τα κλειδιά του άδη τα κράτησε ο Ίδιος. Έτσι βλέπουμε στην Αποκάλυψη του Ιωάννη: «και έχω τας κλεις του θανάτου και του άδου» (Αποκ. α’, 18). Τα κλειδιά του Παραδείσου, τα έδωκε στους Αποστόλους Του, στο πρόσωπο του Πέτρου: «και δώσω σοι τας κλεις της Βασιλείας των Ουρανών» (Ματθ. ις’, 19). Ενώ λοιπόν τα κλειδιά του άδη, βρίσκονται στα χέρια του Ίδιου του Θεού, τα κλειδιά του Παραδείσου, τα εμπιστεύτηκε στα χέρια των ανθρώπων…
Ω! φιλανθρωποτάτη οικονομία! Αμέτρητη Αγάπη του Κυρίου μας!
     Αν θέλει ο άνθρωπος να κολαστεί στον άδη, τα κλειδιά δεν τα έχει! Αν θέλει ο άνθρωπος να σωθεί, να πάει στον Παράδεισο τα κλειδιά του Παραδείσου, τα κρατάει!!!.
Τι σημαίνει όμως αυτό; Σημαίνει, ότι τούτο είναι το θέλημα του Θεού, να είναι δύσκολο να κολάζονται οι άνθρωποι και για αυτό δεν τους έδωσε τα κλειδιά του άδη. Να είναι όμως εύκολο να σώζονται και για αυτό τους έδωσε τα κλειδιά του Παραδείσου: «και δώσω σοι τας κλεις της Βασιλείας των ουρανών». Λοιπόν, ώ Παράδεισε εμείς μπορούμε να σε κερδίσουμε, δεν μπορούμε όμως να σε καταλάβουμε!.
       Γιατί όμως λέει «και δώσω σοι τας κλεις»; «τα κλειδιά»;. Δεν μπορούσε να πει απλώς «το κλειδί»; Με ένα κλειδί, δεν ανοίγεται άραγε ο Παράδεισος;
Τα κλειδιά είναι πολλών ειδών, αυτό θέλει να πει. Το κλειδί μπορεί να είναι χρυσό, μπορεί να είναι σιδερένιο, μπορεί να είναι και ξύλινο ακόμα. Το ξύλινο, είναι του φτωχού. Ο φτωχός με τη φτώχεια του μπορεί να «ανοίξει» τον Παράδεισο. Το χρυσό είναι του πλουσίου. Ο πλούσιος χρησιμοποιώντας σωστά τον πλούτο του, μπορεί να «ανοίξει» τον Παράδεισο, να σωθεί. Το σιδερένιο, ας πούμε ότι είναι όλες οι άλλες κατηγορίες των ανθρώπων, που δεν είναι ούτε πλούσιοι, ούτε φτωχοί. Και εκείνοι μπορούν να «ανοίξουν» τον Παράδεισο, να σωθούν. Ώστε εύκολα μπορεί να σωθεί και φτωχός και πλούσιος και κάθε άνθρωπος! Ω! Παράδεισε, μπορούμε να σε κερδίσουμε αλλά δεν μπορούμε να σε καταλάβουμε!
Τι κρίμα αλήθεια για λίγα, για ελάχιστα πράγματα, να κινδυνεύουμε να τον χάσουμε, έχοντας τα «κλειδιά» στα χέρια!! Έναν Παράδεισο για μιας ώρας χαρά! Τι κρίμα!
O Xριστός ατενίζει από τα ύψη του Σταυρού όλους τους ανθρώπους της γης και λέει. «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο».! (Ιωανν ις,33)
Ο Παράδεισος, είναι για όλους μας. Λίγη προσπάθεια χρειάζεται. Αμήν.

* του Ηλία Μηνιάτη, εκκλησιαστικού ρήτορα και Επισκόπου Κερνίκης και Καλαβρύτων, +1714,
http://orthodoxanswers.gr/