Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα υποκρισια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα υποκρισια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

04 Αυγούστου, 2022

Μεγάλο κακό η υποκρισία

 

Της υποκρισίας το αμάρτημα, που πολλοί δυστυχώς από εμάς το θεωρούν ως πλεονέκτημα και το χειροκροτούν ως προσόν ωφέλιμο και ως αναγκαία δήθεν οικονομία, είναι μέγα αμάρτημα και πολλών και ποικίλων αμαρτιών πρόξενος.

«Υπόκρισίς εστιν έτερον έχειν και έτερον ποιείν»

(Χρυσόστομος)

Η υποκρισία ρίζα έχει την πονηρία, καρπούς δε το ψεύδος, την απάτη, τη δολιότητα, την αισχροκέρδεια, την αδικία, τη βλάβη, και γενικά την εξόντωση του πλησίον. Για μερικούς όλα αυτά ίσως φαίνονται αστεία και παράδοξα, αλλά αν θελήσουμε να πλησιάσουμε και να ρωτήσουμε τον Θεό, θα πληροφορηθούμε ότι θέλει τα ήθη των ανθρώπων τίμια, τον νου καθαρό και την ψυχή αγία, γι’ αυτό προστάζει λέγοντας:

«Έστω δε ο λόγος υμών ναι ναι, ου ου· το δε περισσόν τούτων εκ του πονηρού εστιν» (Ματθ. 5:37). Ώστε, αν άλλα έχουμε στην καρδιά και άλλα με τα χείλη μας λέμε, αυτά είναι γεννήματα της πονηρίας και εφευρέματα του διαβόλου. Όταν άλλο σκεπτόμαστε και άλλο λέμε, ή όταν άλλο λέμε και άλλο πράττουμε, πέφτουμε στο αμάρτημα της υποκρισίας, δηλαδή είμαστε ψεύτες, απατεώνες, επιβλαβείς, δόλιοι κ.τ.τ.

Αν προσέξουμε τους υποκριτές, θα τους βρούμε να κάνουν ελεημοσύνες, προσευχές, νηστείες, να ελέγχουν τα «κάρφη», δηλαδή και τα μικρότατα σφάλματα των άλλων, να είναι ζηλωτές υπέρ της θρησκείας, να διδάσκουν αρετή, να μιλούν, να ντύνονται, να βαδίζουν κατά πάντα θεοσεβώς, να είναι ενδεδυμένοι εν γένει την αρετή και τη θεοσέβεια.

Αλλά αν εξετάσουμε ακριβέστερα τα περιστασιακά που συνοδεύουν τις πράξεις τους, δηλαδή γιατί λένε και πράττουν το καθετί, θα δούμε καθαρά ότι αυτοί κανέναν άλλο σκοπό δεν έχουν, παρά να φανούν άγιοι ενώπιον των ανθρώπων και να δοξασθούν από αυτούς, όπως άλλωστε και ο Κύριος για αυτούς είπε ότι «Πάντα τα έργα αυτών ποιούσι προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις» (Ματθ. 23:5)· γι’ αυτό και οι κατ’ εξοχήν υποκριτές Φαρισαίοι άκουσαν από το στόμα Του τα οκτώ εκείνα «Ουαί» που διαβάζουμε στο 23ο κεφάλαιο του Ματθαίου, που σε καμία άλλη τάξη αμαρτωλών δεν είπε, παρά σε αυτούς: «Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί» κ.λ.π.

Δυστυχώς όμως σήμερα η υποκρισία υπό διάφορα πέπλα έχει εισέλθει παντού και έχει μολύνει τα πάντα. Η ζύμη αυτή των Φαρισαίων, η υποκρισία, έχει υποσκάψει όλα τα θεμέλια και χρειάζεται μεγάλη προσοχή στον κόσμο αυτό, όπως και ο Κύριος μάς δίδαξε λέγοντας: «Προσέχετε εαυτοίς από της ζύμης των Φαρισαίων, ήτις εστίν υπόκρισις» (Λουκ. 12:1).

Την υποκρισία η πονηρία μας των ανθρώπων, με την υπόδειξη του διαβόλου, την μετέβαλε σε περισπούδαστο πράγμα και ακούμε παντού να λέγεται ότι η σκοπιμότητα είναι αναγκαία στα πάντα και το θεομίσητο αυτό προϊόν του Σατανά να θεοποιείται από τους ανθρώπους, να αλλάζει ονομασία και από υποκρισία να λέγεται πολιτική, και έτσι καταχειροκροτουμένη να εισέρχεται στα ανάκτορα, στην αγορά, στα βουλευτήρια, στην Επιστήμη, αλλοίμονον και στην ίδια την Εκκλησία. Και να νομίζεται ως μεγάλη αρετή, η πολιτική η λεγομένη, που στην πραγματικότητα είναι υποκρισία, την οποία ο Κύριος κατακεραύνωσε με οκτώ «Ουαί».

Μάλιστα, ο άνθρωπος που μπορεί να πολιτεύεται σήμερα ανάλογα με τις περιστάσεις, τα πρόσωπα και τα συμφέροντά του, χειροκροτείται και θεωρείται μέγας, παρότι στην ουσία δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας υποκριτής, που άλλοτε γίνεται φίδι, άλλοτε αλεπού, άλλοτε λέων κ.ο.κ. ανάλογα με τα συμφέροντά του, που γίνεται δηλαδή τα πάντα τοις πάσι, όχι, όπως ο Παύλος, για να σώσει κάποιους (Α’ Κορ. 9:22), αλλά για να ωφεληθεί αυτός κάτι και κάποιους άλλους να καταποντίσει. Η μέθοδος αυτή η διαβολική, η οποία λέγεται πολιτική ή σκοπιμότητα, στην ουσία είναι η υποκρισία με φράκο, την οποία ντύθηκε ο διάβολος και έχει δυστυχώς υποσκάψει τα θεμέλια της Κοινωνίας, της Εκκλησίας, της Οικογένειας.

Αρχιτέκτων, όπως είπαμε, της αμαρτίας αυτής είναι ο ίδιος ο διάβολος, ο οποίος πρώτος ντύθηκε το σχήμα του φρόνιμου όφη, του αγαθού αυτού ζώου, κατά τη μαρτυρία της Αγίας Γραφής, η οποία λέει: «Ο δε όφις ην φρονιμώτατος πάντων των θηρίων των επί της γης ων εποίησε Κύριος ο Θεός» (Γεν. 3:1), καθώς και οι υποκριτές ντύνονται το σχήμα του προστάτη, του φίλου, του ενδιαφερομένου, του κόλακα, του θρήσκου. Αυτός ο υποκριτής ο διάβολος είπε πρώτος το Ναι του Θεού, Ου. Εκεί δηλαδή που ο Θεός είπε «θανάτω αποθανείσθε», αυτός ο ψεύτης, ο δόλιος, ο φθονερός, ο υποκριτής είπε «ου θανάτω αποθανείσθε» και απάτησε και έβλαψε το ανθρώπινο γένος. Όπως και σήμερα πάσης φύσεως υποκριτές πολιτικοί βλάπτουν πόλεις, χωριά, χώρες, λαούς.

Και πράγματι, η διαβολική αυτή υποκρισία έσβυσε την εμπιστοσύνη την τόσο αναγκαία και γι’ αυτή την πρόσκαιρη ζωή. Έσβυσε την εμπιστοσύνη και άναψε την υποψία και την αμφιβολία, από τις οποίες βλάστησαν στον κόσμο όλα τα κακά. Δεν γνωρίζεις πότε σου λέει αλήθεια ο άλλος ή πότε υποκρίνεται. Αμφιβάλλει ο κύριος για την εμπιστοσύνη του υπηρέτη, όπως και ο υπηρέτης για το ενδιαφέρον του κυρίου του.

Αμφιβάλλουν οι φίλοι για την φιλία των φίλων. Ο αδελφός δεν εμπιστεύεται τον αδελφό, ο πατέρας υποπτεύεται το παιδί, όπως και το παιδί τον πατέρα του. Ο άνδρας φοβάται για την τιμή της γυναίκας του και η γυναίκα αμφιβάλλει για τη σωφροσύνη του αντρα της. Φοβούνται όλοι αυτοί την υποκρισία, η οποία δυστυχώς υπάρχει παντού, παρότι είναι το αμάρτημα για το οποίο ο Κύριος οκτάκις επανέλαβε τα «ουαί» Του, και το μόνο αμάρτημα που ο Κύριος αποκάλυψε ονομαστικά και τα είδη των κολαστηρίων του.

Η αμαρτία αυτή της υποκρισίας, αγαπητοί, είναι η αμαρτία η εκ διαμέτρου αντίθετη στην αρετή της απλότητας, η οποία είναι χαρακτηριστικό της θείας φύσεως και κόσμημα, μέσω του οποίου ο Θεός στόλισε τον άνθρωπο όταν τον έπλασε· γι’ αυτό καθ’ υπερβολήν μισώντας την ο Θεός, παραδειγματικώς τους υποκριτές θα τιμωρήσει.

Ας ακούσουν λοιπόν οι υποκριτές, αυτοί που δεν λένε το ναι της καρδιάς τους ναι, αλλά ου, και το ου της καρδιάς τους ου, αλλά ναι, ότι η υποκρισία είναι μεγάλη αμαρτία, και ας μη καυχώνται λέγοντας ότι είναι αρετή αναγκαία και χρήσιμη, για να πλανούν μέσω αυτής τους συνανθρώπους τους παρουσιαζόμενοι ενώπιον αυτών ως αγαθοί και δίκαιοι, καθότι έρχεται ώρα, όταν ο των πάντων Κριτής και Δεσπότης, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός στο φοβερό Του Βήμα θα αφαιρέσει της υποκρισίας τους το κάλυμμα και θα φανερωθούν οι απατηλές περιπλοκές της καρδιάς τους, το ψεύδος της γλώσσας τους, όπως και η απόκρυφη πονηρία της ψυχής τους.

Ας είναι λοιπόν μακριά από εμάς η αμαρτία αυτή της υποκρισίας και ας είναι σε μας «το ναι ναι, και το ου ου», για να πει και για μας ο Κύριος: «Ίδε αληθώς Ισραηλίτης, εν ω δόλος ουκ έστι» (Ιω. 1:48).
(Ιανουάριος 1961)
Δημήτριος Παναγόπουλος

22 Απριλίου, 2022

Ορθόδοξα θέματα. Η Σταύρωση του Ιησού Χριστού.

 
Ο άνθρωπος δεν έφτανε που σκότωσε τόσους ανθρώπους, σκότωσε και τον Χριστό.

«Ήδη βάπτεται κάλαμος αποφάσεως παρά κριτών αδίκων και Ιησούς δικάζεται και κατακρίνεται σταυρώ. Και πάσχει η κτίσις, εν σταυρώ καθορώσα τον Κύριον. Αλλ΄ ο φύσει σώματος δι΄ εμέ πάσχων, αγαθέ Κύριε, δόξα σοι». 

Ο άνθρωπος δεν έφτανε που σκότωσε τόσους ανθρώπους, σκότωσε και τον Χριστό. Δεν τον σκότωσε κανένα θηρίο, δεν τον σκότωσε τουλάχιστον κανένας κακούργος, παρά τον σκοτώσανε οι άνθρωποι που βαστούσανε τον νόμο του Μωυσή και που περίμενε ο λαός να του δείξουνε τον δρόμο του Θεού, οι γραμματείς κι΄ οι φαρισαίοι. Αυτοί ήτανε κρυφοδαγκανιάρηδες σκύλοι, τυλιγμένοι με προβιά αρνίσια για να ξεγελάνε  τον κόσμο.  

Πονηροί, υποκριτές, μαθητάδες του  σατανά, που απάτησε τον Αδάμ για να τον καταπιεί, γλυκομιλώντας του  και λέγοντάς του   πως θα γίνει Θεός αν πορευθεί  κατά τα  λόγια του. Ο υποκριτής είναι ένα τέρας  πιο σιχαμερό από κάθε άλλο, που κάθεται κρυμμένο στα σκοτεινά τάρταρα της  ψευτιάς κι απέξω στήνει τις παγίδες του για να παραπλανέσει κανέναν αθώον άνθρωπο.  Είναι εγωιστής, σκληρός,   αλύπητος,   φιλάργυρος, φοβιτσιάρης, αλλά αυτά τα σκεπάζει με ψεύτικη ταπείνωση,   με συμπονετικά λόγια, με γλυκομιλήματα. Ο υποκριτής δεν έχει Θεό και νόμο και καμώνεται ίσα-ίσα πως φοβάται τον Θεό και τον νόμο του. 

Είναι μιά ψυχή σαπισμένη και βρωμερή κι αμετανόητη. Ο κάθε αμαρτωλός  μπορεί  να μετανοιώσει, ο υποκριτής είναι αμετανόητος, σαν νάκανε συμβόλαιο με τον διάβολο. Όλοι οι αμαρτωλοί μπορούνε να σωθούνε και μάλιστα ν΄ αγιάσουνε, πλήν ο υποκριτής δεν έχει σωτηρία, θα πεθάνει υποκριτής. Ο Χριστός δεν απέλπισε κανέναν, όλους τους φώναζε κοντά του και τους έδινε ελπίδα, εξόν έναν μονάχα, τον υποκριτή. Το «ουαί!» ήγουν το «αλλοίμονο!» δεν το είπε ούτε για τον τελώνη, ούτε για την πόρνη, ούτε καν για τον φονιά. Ίσια ίσια είπε πως αυτοί δείχνουνε τον δρόμο του Θεού στους φαρισαίους. Το «ουαί» το είπε μονάχα για τον υποκριτή, για τον αγιάτρευτον. Αφού ο Χριστός, που ήρθε να γιατρέψει όλες τις αρρώστειες της ψυχής μας, απέλπισε τον υποκριτή, ποιος θα μπορέσει να τον σώσει; Κι΄ αυτό γίνεται γιατί όποιος έχει τούτη την αρρώστεια δεν θαρρεί τον εαυτό του για άρρωστον, αλλά ίσια-ίσια θαρρεί πως είναι πολύ καλά, και περιπαίζει κρυφά τους άλλους, κ΄ έχει την ιδέα πως η πονηρία του είναι η πιο μεγάλη γνώση και σοφία και το να μετανοιώσει είναι για δαύτον σαν να γίνει κουτός από έξυπνος, αθώος από πονηρός, φανερός από κρυφός, μ΄ έναν λόγο άρρωστος από γερός.

Όποιος ακούσει τα λόγια που είπε ο Χριστός για τους φαρισαίους, τρέμει. «Αλλοίμονό σας, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές, γιατί σφαλάτε τη βασιλεία των ουρανών μπροστά στους ανθρώπους, κι ούτε σεις μπαίνετε μέσα και τους άλλους δεν αφήνετε να μπούνε. Αλλοίμονό σας, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές, γιατί κατατρώτε τα σπίτια των χηρών και κάνετε ατέλειωτες προσευχές· για τούτο θάχετε πιο μεγάλο κρίμα. Αλλοίμονό σας, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές, γιατί κάνετε άνω κάτω στεριά και θάλασσα για να κάνετε ένα μαθητή και σαν γίνει μαθητής σας, τον κάνετε γυιό του διαβόλου χειρότερον από εσάς

Αλλοίμονό σας, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές, γιατί αποδεκατίζετε τον δυόσμο και τ'  άνηθο και το κύμινο κι αφήσατε τα πιο βαριά της θρησκείας, τη συμπόνια και την πίστη. Στραβοί, που θέλετε να οδηγήσετε τους άλλους, εσείς που λαμπικάρετε τα κουνούπι και καταπίνετε την γκαμήλα. Αλλοίμονό σας, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές, γιατί καθαρίζετε απέξω μονάχα το ποτήρι και το πινάκι κι από μέσα είναι γεμάτα κλεψιά και ατιμία». Και σαν να μη φτάνανε τόσα «αλλοίμονο» λέγει παρακάτω:

«Φίδια,   γεννήματα  της οχιάς, πώς θα ξεφύγετε από την κρίση που θα σας ρίξει στην αιώνια φωτιά; Για τούτο, να, εγώ σας στέλνω προφήτες και σοφούς και γραμματείς κι από δαύτους θα σκοτώσετε κάμποσους και θα τους σταυρώσετε και θα τους δείρετε στα συμβούλιά σας και θα τους κυνηγήσετε από πολιτεία σε πολιτεία, για νάρθει απάνω στα κεφάλια σας κάθε αίμα δίκαιο που χύνεται απάνω στη γη, από το αίμα του Άβελ του αθώου έως το αίμα του Ζαχαρία του γυιού του Βαραχία που τον σκοτώσατε ανάμεσα στην εκκλησιά και στην άγια τράπεζα».

Αυτοί λοιπόν οι ψευτοθεοφοβούμενοι, αυτοί που φαινόντανε ήσυχοι και γνωστικοί και σεβάσμιοι, αυτοί σκοτώσανε τον Χριστό κι όχι ο Βαραββάς ή κανένας άλλος ληστής, ή κανένας Ρωμαίος στρατιώτης, που πέρασε τη ζωή του μέσα στα αίματα. Ο Πιλάτος, ο ηγεμόνας της Ιουδαίας, πόσα έκανε για να τον γλυτώσει από τα νύχια τους! Αδιαφόρετα. Αυτοί είχανε βάλει τον απλό τον κόσμο, που δεν ένοιωθε ο δυστυχής τι έκανε, να φωνάζει : «Σταύρωσέ τον, σταύρωσέ τον!» Μα οι φαρισαίοι, δηλαδή οι υποκριτές, ξέρανε τι κάνανε, γιατί ο υποκριτής ξέρει πάντα καλά τι κάνει. Για τους απλούς, για τους ξεγελασμένους, είπε ο Χριστός : «Πατέρα, συγχώρησέ τους γιατί δεν γνωρίζουνε τι κάνουνε».

Και πρόσεξε να δεις την οικονομία του Θεού, πώς, την ώρα που κρεμότανε απάνω στον σταυρό, έρριξε το έλεός του στον ληστή που είτανε σταυρωμένος μαζί του, δηλαδή σε μιαν απλή ψυχή που είχε πέσει σε κρίματα βαρειά και που σκότωσε κιόλας, δίχως να ξέρει τι κάνει, δίχως δηλαδή να είναι υποκριτής πολύξερος. Για τούτο, μ΄ ένα λόγο που είπε, συγχωρέθηκε κι άγιασε κι ο πρώτος που μπήκε στον παράδεισο ήτανε ένας φονιάς. Θαυμάσετε, Χριστιανοί, το έλεος! Ο ληστής άνοιξε τον παράδεισο για να μπούνε από πίσω του οι προφήτες, οι απόστολοι, οι ιεράρχες, οι όσιοι, οι μάρτυρες. Τι μυστήρια ξεσκέπασε στα μάτια μας ο φιλάνθρωπος κι ο γλυκύτατος Χριστός μας! Όσα είχε πρωτύτερα ο άνθρωπος για αδύνατα, για αδιόρθωτα, για άσβυστα, για αμετατόπιστα, ο Χριστός τα έσβυσε, τα έκανε σαν να μην γινήκανε· συγχώρησε τον ληστή που μετάνοιωσε και παρευθύς σβύσανε όσα έκανε, σαν να μη γινήκανε.

Πού είναι πια εκείνο το αρχαίο ρητό «Τα γενόμενα ουκ απογίνονται», δηλ. «όσα γινήκανε δεν ξεγίνουνται»; Αυτή την καταδίκη, αυτή την άσπαστη αλυσίδα, που έπνιγε τον άνθρωπο, ο Χριστός την έσπασε, τον σκληρό νόμο τον κατάργησε. Όχι με κανένα αστροπελέκι, σαν και κείνα που έρριχνε ο Δίας, μα με τη συγχώρηση. Αυτή είναι η ελευθερία των τέκνων του Θεού, που μας χάρισε. Ο ληστής ξαναγεννιέται άγιος· ο μαθητής του Χριστού που έτρωγε μαζί του στο τραπέζι, και που τον φώναζε φίλο, ο υποκριτής ο Ιούδας, γίνεται από γυιός του Θεού, γυιός του χαμού, «υιός της απωλείας».Ο σεισμός που γίνηκε την ημέρα που σταυρώθηκε ο  Κύριος,  αναποδογύρισε την οικουμένη, γκρέμνισε τον παλιό  τον κόσμο, τους νόμους του,  τις συνήθειές του, κατά τα λόγια που έγραψε υστερώτερα ο Απόστολος Παύλος : «Τα αρχαία παρήλθεν, ιδού γέγονε καινά τα πάντα».  Αυτός ο σεισμός και τ΄ αναποδογύρισμα γίνηκε μέσα στον άνθρωπο. Τρισκαλότυχοι όποιοι αρπαχθήκανε και πεταχθήκανε έξω από το σκοτεινό μνήμα τους, όπως οι νεκροί που βγήκανε από τους τάφους  τη  μέρα   που   σταυρώθηκε ο Χριστός. Γιατί αυτοί που λέγω καλότυχους, ήτανε πρωτύτερα με το κεφάλι  κάτω  και με τα πόδια απάνω,  και  θαρρούσανε πως έτσι ήτανε καλά, κι ο σεισμός του Χριστού τους αναποδογύρισε και τους έστησε απάνω στα ποδάρια  τους.

Κι΄ έτσι  μπορέσανε να κυττάξουνε καλά και να νοιώσουνε την αληθινή όψη του κόσμου,  όπως τον έκανε ο Θεός. Με το αναποδογύρισμα του κόσμου της ψευτιάς, λευτερώθηκε ο άνθρωπος, γιατί ξαναγεννήθηκε στον  κόσμο της  αλήθειας, στον κόσμο του Χριστού, που λέγει : «Εγώ είμαι το φως του κόσμου. Όποιος ακολουθά εμένα, δεν θα περπατήσει στο  σκοτάδι, μα θάχει το φως της ζωής». Κι αλλού λέγει : «Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς», δηλαδή θα «γνωρίσετε την αλήθεια, εμένα,  κι όχι τις  αλήθειες  των φιλοσόφων και των ηθικολόγων  που  είναι ψευτιές, και που για τούτο δεν μπορούνε να σας ελευθερώσουνε».

Ο άγιος  Γρηγόριος ο Σιναΐτης λέγει : «Γνώσιν αληθείας, την της χάριτος αίσθησιν είναι κυρίως νόμισον. Τας δε λοιπάς νοήσεων εμφάσεις και πραγμάτων αποδείξεις αποκαλείν δει». Ήγουν : «Γνώση της αλήθειας να ξέρεις πως είναι το να νοιώσεις τη θεία χάρη μέσα σου. Τις δε άλλες (που τις λένε γνώσεις της αλήθειας), πρέπει να τις λένε φανερώματα των νοημάτων κι αποδείξεις των πραγμάτων».

Κι ο άγιος Μάρκος ο ασκητής λέγει το ίδιο πράγμα με άλλα λόγια: «Έτερόν εστι γνώσις πραγμάτων, και έτερόν εστι αληθείας επίγνωσις». Αυτή τη μια και μονάχη αλήθεια, τη νοιώθουνε όσοι πηγαίνουνε κοντά στον Χριστό με απλή διάνοια και με αγάπη και με ταπείνωση. Για να μας φέρει αυτή την αλήθεια, σταυρώθηκε σήμερα. Όποιος τον πιστεύει και τον αγαπά, αυτός πιστεύει κι αγαπά την αλήθεια.  Για τούτο να μην τον ρωτάμε το Χριστό, σαν νάναι φιλόσοφος: «Τι είναι η αλήθεια;», όπως έκανε ο Πιλάτος, που είχε ο δυστυχής μπροστά του την αλήθεια και ρωτούσε «Τί εστιν αλήθεια;», περιμένοντας να ακούσει κάποια λόγια κούφια, από κείνα που λένε οι άνθρωποι για τις ψεύτικες αλήθειες τους.

ΚΙΒΩΤΟΣ ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΦΥΛΛΑΔΙΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΙΔΑΧΗΣ ΕΤΟΣ Β’ ΜΑΡΤΙΟΣ 1953 ΑΡΙΘ. ΦΥΛΛΟΥ 15

Πηγή: impantokratoros.gr

18 Οκτωβρίου, 2021

'' ΘΕΟΣ ΕΚΔΙΚΗΣΕΩΝ ''

    Μὲ ἱερὴ ἀγανάκτηση καταφέρεται ὁ προφήτης καὶ βασιλιὰς Δαβὶδ ἐναντίον τῶν πανούργων ἐκείνων ἀρχόντων ποὺ μὲ πρόσχημα τοὺς νό­­μους, χωρὶς ἴχνος φόβου Θεοῦ, καταπίεζαν φρικτὰ τὶς ἀσθενεῖς μάζες τοῦ λαοῦ.
    Γι’ αὐτὸ συγγράφει τὸν 93ο Ψαλμό του καὶ στηλιτεύει τὴν ὑποκριτικὴ παρανομία τους, ὑπενθυμίζοντας ὅτι ὑπάρχει ­«δίκης ὀφθαλμός», ὁ ὕψιστος Θεός, ποὺ δὲν ἀ­­νέχεται τὴν πανουργία, ἀλλὰ τὴν πατάσσει μὲ βδελυγμία.
    Ἀπὸ τὸν πρῶτο στίχο παρουσιάζει τὸν Θεὸ νὰ ἐμφανίζεται μὲ ὁρμή, δύναμη ἀκατάβλητη καὶ δόξα ὑψηλὴ γιὰ νὰ ἀποδώσει δικαιοσύνη ἐκεῖ ποὺ αὐτὴ ἐπιμελῶς συμπνίγεται καὶ καταπατεῖται. «Ἐπαρρη­σιάσατο ὁ Θεός», γράφει, καὶ μάλιστα γρά­φει σὲ χρόνο ἀόριστο γιὰ νὰ δηλώσει τὸ βέβαιο τῆς θείας μεσολαβήσεως. Δὲν λέει: θὰ ἐπέμβει ὁ Θεός· ἀλλά, νά Τος ὁ Θεός, ἦρθε, ἔκανε δυναμικὰ τὴν ἐμφάνισή Του. «Θεὸς ἐκδικήσεων»! (στίχ. 1). Φοβερὸς Θεός, ἦρθε νὰ ἐκδικηθεῖ, νὰ τιμωρήσει αὐτοὺς ποὺ ἀδικοῦν, νὰ ὑπερασπίσει ἐκείνους ποὺ ἀδικοῦνται.
    Καὶ ἀμέσως Τοῦ ἀπευθύνει τὸν λόγο ὁ Ψαλμωδός:
    «Ἀνέβα, Κύριε, στὸ ὕψος τῆς δυνάμεως καὶ ἐξουσίας Σου. Ἀπόδωσε ­δικαιοσύνη καὶ πλήρωσε ὅπως τοὺς ἀξίζει τοὺς ὑπερ­ήφανους, τοὺς ὑπερφίαλους αὐτούς!… Μέ­­­χρι πότε, Κύριε», συνεχίζει, «μέχρι πό­­τε οἱ ἁμαρτωλοὶ θὰ καυχῶνται γιὰ τὰ βδελυρά τους ἔργα; Μέχρι πότε θὰ ἀνοίγουν τὸ στόμα τους ἀπύλωτο καὶ θὰ ἐκστομίζουν ὕβρεις καὶ ἀλαζονεῖες; ‘‘Τὸν λαόν σου, Κύριε, ἐταπείνωσαν’’, τὸν πάτησαν κάτω, τὸν ἐξευτέλισαν. Τοὺς ἀδύναμους, χῆρες καὶ ὀρφανά, τοὺς ἐξουδετέρωσαν, καὶ τοὺς νεόφυτους στὴν πίστη τοὺς διέλυσαν. Δὲν Σὲ ὑπολογίζουν, Κύριε. Δὲν τοὺς νοιάζει τίποτε…» (στίχ. 2-7).
    Τὸ πιὸ φρικτὸ ὅμως σχετικὰ μὲ αὐτοὺς εἶναι ἕνα γνώρισμα ποὺ ἔχουν, τὸ ὁποῖο βδελύσσεται ὁ Κύριος: ὅτι καταπιέζουν μὲ τόσο βάναυσο τρόπο τὸν λαὸ ὑπὸ τὸ πρόσχημα τοῦ νόμου!…
    Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἱερὸς Ψαλμωδὸς κραυγάζει μὲ ἕνα «μή!» γεμάτο πόνο: «Μὴ συμ­προσέστω σοι θρό­νος ἀνομίας, ὁ πλάσσων κόπον ἐπὶ πρόσταγμα» (στίχ. 20). Ἂς μὴν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ Σένα, ­Κύριε, καὶ ποτὲ νὰ μὴ βρεθεῖ κοντά Σου ­θρόνος ἐξουσίας, δικαστικὴ καθέδρα ἀδικίας, ἐ­­ξουσία δηλαδὴ ποὺ μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ νόμου προξενεῖ στοὺς ἀνθρώπους βάρος καὶ καταπίεση.
    «Θρόνος»! Δηλαδὴ ἐπιβολή, δύναμη κυριαρχίας, ἐξουσία. Ἐδῶ ὅμως πρόκειται περὶ θρόνου ἀνομίας, ὁ ὁποῖος χρησιμοποιεῖ τὴ δῆθεν νομιμότητα, ­προκειμέ­νου νὰ πετύχει αἰσχρούς, διαβολικοὺς στόχους. Αὐτὴ τὴν ἔννοια ἔχει ἡ μετοχὴ «ὁ πλάσσων». Τὴν πλάθει, τὴ ­μεταλλάσσει τὴν προσταγή, τὴν ­ἀπόφαση, τὸ ­διάτα­γμα, ὥστε νὰ φαίνονται δῆθεν ­νομιμόφρονα, σύμφωνα μὲ τὸ δίκαιο, τὸ πρέπον, τὸ νό­μο, καὶ ὅμως τελικὰ ὑπηρετοῦν τὴ μηχανορραφία, τὴν πλεκτάνη σὲ βάρος ἀθώων. Εἶναι τέτοια ἡ διαταγή, ἡ ἀπόφαση, ποὺ προσθέτει ἀφόρητο βάρος καὶ κατα­­πίεση στοὺς ἁπλούς, νομιμόφρονες ἀν­θρώπους.
    Καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ σωστοῦ, τοῦ δικαίου, τοῦ πρέποντος…
    Κάτι τέτοιο βέβαια μπορεῖ νὰ συμβεῖ καὶ μέσα στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο. Κάποιοι μπορεῖ νὰ ἐπιχειρήσουν νὰ ἐπιβληθοῦν δυναστικὰ στὴ συνείδηση καὶ τὴ γνώμη τοῦ ἄλλου χρησιμοποιώντας πρὸς τοῦτο τὸ Νόμο τοῦ Θεοῦ, ἐκφοβίζοντάς τον καὶ καθιστώντας μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ βαρύ, φορτικό, ἀπεχθές. Αὐτὸ στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ τὸ ἔκαμναν οἱ Φαρισαῖοι, οἱ ὁποῖοι ἐπέβαλλαν φόρτο μεγάλο θρησκευτικῶν καθηκόντων στοὺς ὤμους τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων, ἐνῶ αὐτοὶ οὔτε μὲ τὸ δαχτυλάκι τους δέχονταν νὰ τοὺς βοηθήσουν νὰ τὸ σηκώσουν, τὴ στιγμὴ μάλιστα ποὺ οἱ ἴδιοι πλούτιζαν σὲ βάρος τῶν φτωχῶν καὶ ἀδυνάμων. Γι’ αὐτὸ καὶ ἄκουσαν τὰ φοβερὰ ἐκεῖνα «οὐαὶ» τοῦ Χριστοῦ (βλ. Ματθ. κγ΄ 4, 13).
    Μιὰ ματιὰ νὰ ρίξει κανεὶς ἀπὸ παλαιὰ μέχρι σήμερα στὶς κοινωνίες, πόσους τέτοιους νόμους, ρυθμίσεις, διατάγματα δυστυχῶς θὰ παρατηρήσει! Τέτοια ποὺ ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς ὑπερασπίσεως τοῦ δικαίου, τῆς κοινῆς εἰρήνης καὶ ­ἀσφάλειας, τῆς ἐλευθερίας, στρέφονται ἐναντίον ἀν­θρώπων ἀνεπίληπτων καὶ ἰδίως θεοσεβούμενων. Στὰ ἀρχαῖα χρόνια τῶν διω­γμῶν οἱ Χριστιανοὶ ἦταν γιὰ τοὺς ­κρατικοὺς φορεῖς οἱ ἐπικίνδυνοι, οἱ βλάπτοντες τὴν κοινωνικὴ συνοχὴ καὶ εἰρήνη, τὴ δημόσια τάξη, θεωροῦνταν στοιχεῖα ταραχοποιά. Γι’ αὐτὸ καὶ διώκονταν… Στὰ λίγο προηγούμενα ἀπὸ μᾶς χρόνια τῶν ἀθεϊστικῶν καθεστώτων τῶν ἀνατολικῶν χωρῶν οἱ Χριστιανοὶ κατηγοροῦνταν ὡς παραβάτες τῶν νόμων καὶ ἐχθροὶ τοῦ λαοῦ, καὶ γι’ αὐτὸ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξολοθρευθοῦν. Καὶ στὶς ἡμέρες μας, ἀπὸ ἐδῶ κι ἐμπρὸς αὐτοὶ πάλι θὰ κατηγοροῦνται ὡς «ρατσιστές», «φασίστες», «ὁμοφοβικοί», αὐτοὶ ποὺ πᾶ­­νε «κόντρα στὴ δημοκρατία, στὰ δικαι­ώματα τοῦ ἀνθρώπου, στὴν ἐλεύθερη ἔκφραση τῆς συμπεριφορᾶς καὶ αὐτοδιάθεσης τοῦ ἀτόμου»!… Ὡραῖες λέξεις, πολὺ πετυχημένες, προκειμένου νὰ δικαιολογήσουν ἕνα σατανικὸ ξέσπασμα μίσους καὶ διωγμοῦ ἐναντίον τους…
    Αὐτὸς εἶναι ὁ «θρόνος ἀνομίας, ὁ πλάσσων κόπον ἐπὶ πρόσταγμα». Ἐξουσία δυναστική, ποὺ τάχα μὲ βάση τὸ νόμο καταπιέζει ἀφόρητα τοὺς ἀδύναμους ἀνθρώπους, ὁδηγώντας τους σὲ ἀδιέξοδο καὶ ἀ­­­ναγκάζοντάς τους νὰ στενάζουν φρικτὰ κάτω ἀπὸ τὶς ἀπάνθρωπες ἀπαιτήσεις της.
    Ὅσοι πάντως στήνουν τέτοιους ­θρόνους ἀνομίας, βαρυφορτώνοντας τοὺς ἀδύναμους ἀνθρώπους καὶ ­καθιστώντας ἀσήκωτο φορτίο τὴν τήρηση τοῦ νόμου, θὰ λάβουν τὴ δίκαιη ἀνταπόδοση ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. Τὸ λέει ὁ Ψαλμωδὸς στὸν τελευταῖο στίχο (23): «Καὶ ἀποδώσει αὐτοῖς Κύριος τὴν ἀνομίαν αὐτῶν, κατὰ τὴν πονηρίαν αὐτῶν ἀφανιεῖ αὐτοὺς Κύριος ὁ Θεός». Αὐτούς, τοὺς ὑποκριτὲς καὶ βάναυσους τυράννους, θὰ τοὺς ἐξαφανίσει ὁ Θεός!

https://www.osotir.org/2015/11/13/the-s-kdikiseon/

11 Νοεμβρίου, 2020

Διπλοπροσωπία - Οἱ Πατέρες στόν σύγχρονο κόσμο



Ἀρχιμ. Ἐφραίμ Μιλτιάδου,  Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων Σπάρτης

  Οἱ πατέρες τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας ξεκάθαρα τονίζουν ὅτι ὅποιος μαστίζεται ἀπὸ τὴν πάθηση τῆς διπλοπροσωπίας εἶναι ἀδύνατο νὰ προκόψει πνευματικά. Πίσω ἀπὸ τὸ διπλὸ προσωπεῖο κρύβεται ἕνας νοσηρὸς ἐγωισμὸς καὶ μία κρίση ταυτότητας. Ἕνας σοφὸς ἔλεγε ὅτι «ἡ ὑποκρισία εἶναι ἕνα ἐλάττωμα τῆς μόδας, καὶ ὅλα τὰ ἐλαττώματα τῆς μόδας περνοῦν γιὰ ἀρετές». Δυστυχῶς στὶς μέρες μας αὐτὸ τὸ πάθος ἔχει αὐξηθεῖ, γιατί ὁ ἄνθρωπος σπουδάζει, ἀκόμα καὶ μέσα στὰ πανεπιστήμια, τὸ ρόλο τῆς ὑποκριτικῆς. Αὐτὸ ἔχει σὰν ἀποτέλεσμα τὴ σύγχυση μεταξὺ τῶν συζύγων, τῶν προϊσταμένων - ὑφισταμένων, τῶν ἀρχόντων - ἀρχομένων καὶ γενικὰ σὲ ὅλες τὶς κοινωνικὲς δομὲς τοῦ βίου μας. Ὅλα αὐτὰ φυσικὰ συμβαίνουν ἐν τῇ ἀπουσίᾳ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Κύριος στοὺς μαθητὲς Του ἔδωσε τὴν ἐντολὴ νὰ ἔχουν συμπεριφορὰ εἰλικρινῆ καὶ ἴσια ποὺ νὰ στηρίζεται στὴ Θεία σοφία. Ἡ ἔλλειψη πραγματικῆς πνευματικῆς ζωῆς ποὺ ἀπαιτεῖ πολλοὺς ἀγῶνες καὶ κόπους εὔκολα ἀντικαθίσταται μὲ μία ἐξωτερικὴ, ἐπίπλαστη καὶ χωρὶς οὐσία «πνευματικότητα», ἡ ὁποία ὄχι μόνο δὲν οἰκοδομεῖ, ἀλλὰ ἀποδομεῖ τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν καθιστὰ ἀναξιόπιστο. Ὁ σύγχρονός μας Ἅγιος Παΐσιος μᾶς λέγει χαρακτηριστικὰ «προτιμῶ ἕναν ἀλήτη ποὺ θὰ μετανοιώνει παρὰ ἕνα ὑποκριτή χριστιανὸ ». Εὔκολα παίρνομε τὸν τίτλο τοῦ καλοῦ χριστιανοῦ, δύσκολα εἴμαστε πραγματικοὶ χριστιανοί. Ὁ ἄνθρωπος, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἀποφύγει αὐτὸ τὸ ὕπουλο πάθος, χρειάζεται νὰ ρίξει τὶς μάσκες μακριὰ καὶ νὰ καλλιεργήσει τὶς ἀρετές. Νὰ πάψει νὰ εἶναι μίζερος, νὰ ἔχει ἐπιείκεια καὶ πραότητα. Γιὰ νὰ τὴν ἀποκτήσει, πρέπει νὰ ἔχει μεγάλη καρδιά, νὰ ἔχει μεγαλοψυχία, νὰ ἀνέχεται τὶς ἀτέλειες καὶ ἀδυναμίες τῶν ἄλλων. Ἡ τήρηση τῶν ἐξωτερικῶν τύπων τῆς θρησκείας καὶ ἡ τέλεση μερικῶν ὁρατῶν καλῶν ἔργων ὑπηρετεῖ δουλικὰ τὰ πάθη μας. Πολλὲς φορὲς ἀκόμη καὶ μὲ τὴ μάσκα τοῦ ζήλου (γιὰ τὸ συμφέρον τῶν συνανθρώπων μας!) ἱκανοποιοῦμε τὴν ἀκόρεστη κακία μας. Ὁ Θεὸς δὲν εὐδοκεῖ οὔτε σέ θυσίες, οὔτε σέ ὁλοκαυτώματα, ὅταν δὲ συνοδεύονται μὲ «καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην» (Ψλμ. 50,19). Συνήθως αὐτὸς ποὺ κρύβεται πίσω ἀπὸ τὶς μάσκες οὐδέποτε ἀσχολεῖται μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ τὰ πάθη του, ἐνῶ τὶς ἐλλείψεις τῶν ἄλλων τὶς βλέπει πολὺ καθαρά, καὶ εἶναι ὑλικὸ γιὰ σχόλια καὶ κουτσομπολιὰ,τὰ ὁποῖα γίνονται φυσικὰ γιὰ τὸ «καλό» αὐτοῦ ποὺ κρίνουμε καὶ γιὰ ἀπόδειξη τῆς δικῆς μας «εἰλικρινείας» ὅτι λέμε τὴν «ἀλήθεια». Ὁ διπλοπρόσωπος ζεῖ μέσα σέ ἕνα φοβερὸ σκοτάδι μακρυά ἀπό τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ συγχωρεῖ τοὺς πάντες καὶ ἦλθε νὰ θεραπεύσει τὸν ἄνθρωπο ἀπ΄ ὅλες τὶς ἀρρώστιες καὶ συνεπῶς ἀπὸ τὴν ὑποκρισία. Ὁ ἄνθρωπος πού ἀσχολεῖται μόνο μέ τά δικά του σφάλματα εἶναι συνετός καί μέσα του κατοικεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιο. Ἔχει εἰρήνη στή καρδιά του. Ἐνῶ ἡ ψυχή τοῦ διπλοπρόσωπου μοιάζει σάν τή φουρτουνιασμένη θάλασσα. Συνεχῶς ἀσχολεῖται μέ ἀλλότριες ὑποθέσεις καί ἀνάλογα μέ τήν περίπτωση βάζει καί τήν ἀνάλογη μάσκα, ποτέ δέν ἔχει ἐσωτερική ἡσυχία, ζεῖ στήν πραγματικότητα μιά ἐπίγεια κόλαση, γιατί γίνεται χειρότερος καί ἀπό τά ζῶα, τά ὁποῖα ἔχουν μία μόνο ἰδιότητα, π.χ. ἡ ἀλεποῦ εἶναι πονηρή, ὁ λύκος ἐπιθετικός. Δυστυχῶς ὁ πονηρός - ὑποκριτής ἄνθρωπος ἔχει ὅλες αὐτές τίς ἰδιότητες μαζί. Πρέπει νὰ προσέχουμε τὸν ἑαυτό μας. Νὰ τὸν καθαρίζουμε ὄχι μόνο ἀπὸ τὰ σαρκικά πάθη, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ πάθη τῆς ψυχῆς, ἀπὸ τὴν κενοδοξία · τὴν ἀπιστία · τήν πονηρία · τὸ μίσος · τὸν φθόνο τῆς ψυχῆς · τή φυλαργυρία · καὶ ἄλλα. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἀρρωστήματα, καθὼς φαίνεται, κινοῦνται καί δροῦν στήν ψυχή, χωρὶς νὰ συμμετέχει σὲ αὐτὰ τὸ σῶμα. Καὶ γιὰ αὐτὸ ὀνομάζονται πάθη ψυχικά. Ἄς φροντίζομε νά βλέπομε μέ καλοσύνη τόν πλησίον μας, γιά νά κατακρίνομε τόν ἑαυτό μας, γιά νά μᾶς δώσει ὁ Θεός τή Χάρη Του καί τό ἔλεός Του.
ΟΣΙΟΣΝΙΚΩΝ194

10 Αυγούστου, 2019

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ !


Σε ὅλες τὶς ἐποχές, καὶ στὴ δική μας, ὑπάρχουν πολλοὶ ὑποκριτὲς καὶ πολλὴ ὑποκρισία. 
 Τί εἶναι ἡ ὑποκρισία; 
 Εἶναι ἡ προσποίηση, ἡ ἀπάτη, ἡ ἐπιτηδευμένη συμπεριφορὰ ποὺ στοχεύει νὰ παραπλανήσει τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, νὰ τοὺς βλάψει, νὰ τοὺς ἐκμεταλλευτεῖ. 
Τὰ κίνητρα τῆς ὑποκρισίας εἶναι συνήθως ταπεινὰ πάθη, ὁ φθόνος, ἡ μνησικακία, ὁ ἐγωισμὸς καὶ ἄλλα. 
Ὁ ὑποκριτὴς ἐπιδιώκει νὰ φαίνεται διαφορετικὸς ἀπὸ ὅ,τι εἶναι. 
Θέλει νὰ τὸν ἐπαινοῦν ὡς καλό, ἐνῶ δὲν εἶναι. Προσποιεῖται ὅτι ἔχει ταπείνωση, ἐνῶ εἶναι ἐγωιστής. 
Κάνει τὸν θρῆσκο, ἐνῶ δὲν ζεῖ πνευματικὴ ζωή. Μιλάει γιὰ ἠθική, ἐνῶ ἡ ζωή του δὲν συμβαδίζει μ’ αὐτὰ ποὺ λέει. 
Ζητάει ἐφαρμογὴ τῶν νόμων, ἐνῶ ὁ ἴδιος εἶναι παραβάτης τοῦ νόμου. 
 Ἡ ὑποκρισία μπορεῖ νὰ κρύβει καὶ δολιότητα. Προσποιεῖται ὁ ὑποκριτὴς τὸν φίλο, ἐνῶ εἶναι ἐχθρός. 
Παρουσιάζεται ὡς προστάτης τῶν συμφερόντων σου, ἐνῶ θέλει νὰ σὲ ἐκμεταλλευτεῖ. 
Μὲ τὴ γλώσσα του μιλάει μελιστάλαχτα, ἐνῶ μὲ τὸ λογισμό του σκέπτεται πονηρά. 
 Βάζει στὸ νοῦ του κακὸ σκοπό, ἀλλὰ κρύβει ἐπιμελῶς τὶς προθέσεις του. 
Εἶναι ἀνειλικρινὴς καὶ διπλοπρόσωπος. 
 Ἐπιπλήττει φαινομενικὰ ὁ ἀρχισυνάγωγος τὴ συγκύπτουσα γυναίκα καὶ τὸν λαὸ γιὰ τὴν παράβαση δῆθεν τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου, ἀλλὰ στοχεύει νὰ ἐνοχοποιήσει τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό (Λουκ. ιγ΄ 14). 
Δηλώνει ὁ Ἡρώδης ὅτι θέλει νὰ προσκυνήσει τὸν νεογέννητο βασιλιὰ τῶν Ἰουδαίων, ἀλλὰ ἐπιδιώκει νὰ φονεύσει τὸ θεῖο Βρέφος (Ματθ. β΄ 8). Πλησιάζουν οἱ μαθητὲς τῶν Φαρισαίων τὸν θεῖο Διδάσκαλο καὶ Τὸν συγχαίρουν ποὺ λέει μὲ θάρρος τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ κρύβουν ἐπιμελῶς τὴν παγίδα ποὺ θέλουν νὰ στήσουν σὲ βάρος του (Ματθ. κβ΄ 16).
Ὁ ὑποκριτὴς λέει καὶ ψέματα πολλά. Εἶναι γνωστὸ ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων τὸ περιστατικὸ μὲ τὸν Ἀνανία καὶ τὴ Σαπφείρα, ποὺ πούλησαν τὸ χω- ράφι τους. 
Γιὰ νὰ φανοῦν καλοί, συμφώνησαν νὰ ποῦν στὸν ἀπόστολο Πέτρο ὅτι προσφέρουν δωρεὰ στὴν Ἐκ- κλησία ὁλόκληρο τὸ ἀντίτιμο ἀπὸ τὴν πώληση τοῦ χωραφιοῦ, ἐνῶ εἶχαν κρατήσει γιὰ τὸν ἑαυτό τους ἕνα μέρος τοῦ χρηματικοῦ ποσοῦ (Πράξ. ε΄ 1-11). Τέλος ὁ ὑποκριτὴς εἶναι καὶ ἀθεόφοβος, διότι μιμεῖται τὸν σατανᾶ, ποὺ εἶναι ὁ μεγαλύτερος ὑποκριτής. 
Νὰ θυμηθοῦμε πῶς ξεγέλασε ὁ σατανᾶς τοὺς πρω- τοπλάστους στὸν Παράδεισο. 
Ἐνῶ κινήθηκε ἀπὸ φθόνο, παρουσιάστηκε στὴν Εὔα σὰν φίλος ποὺ θέλει τὸ καλό της, ὡς φρόνιμος ὄφις! 
Τῆς μίλησε μὲ φιλοφροσύνη. Εἶναι ἀλήθεια, τῆς εἶπε, ὅτι ὁ Θεὸς σᾶς εἶπε νὰ μὴ φᾶτε ἀπὸ τοὺς καρποὺς ὅλων τῶν δένδρων ποὺ βρίσκονται στὸν Παράδεισο;... Δὲν πρόκειται νὰ πεθάνετε..., ἀλλὰ θὰ γίνετε ὅμοιοι μὲ τὸν Θεό (Γεν. γ΄ 1-5).
 Ἔτσι ἐνεργεῖ ὁ ὑποκριτής. Ἐνῶ χρησιμοποιεῖ γλυκόλογα, διαστρέφει τελείως τὴν ἀλήθεια. Πα- ρουσιάζει τὸ μαῦρο ὡς ἄσπρο. Δικαίως ὁ Κύριος κατακεραύνωσε τὴν ὑποκρισία μὲ τὰ ὀκτὼ φοβερὰ «οὐαί». 
«Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί» (Ματθ. κγ΄ 13-29). 
 Ποιὰ εἶναι τὰ καταλληλότερα φάρμακα ποὺ θεραπεύουν αὐτὴ τὴ μεγάλη ἀσθένεια τῆς ψυχῆς; Πῶς μποροῦμε νὰ φυλαχθοῦμε ἀπὸ τὸ μεγάλο κακὸ τῆς ὑποκρισίας; 
Πρωτίστως νὰ ἐλέγχουμε τὰ κίνητρα τῶν πράξεών μας. 
Νὰ μὴν ἀφήνουμε ἀνεξέλεγκτα αἰσθήματα καὶ δια- θέσεις, ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήσουν κατόπιν σὲ ὑποκριτικὴ συμπεριφορά. 
Νὰ μὴ λησμονοῦμε ὅτι ὁ παντοκράτωρ Θεὸς «ἐτάζει καρδίας καὶ νεφρούς» (Ψαλ. ζ΄ 10), «ἐπίσταται τὸν νοῦν τῶν ἀνθρώπων» (Ἰὼβ ζ΄ 20) καὶ ὁπωσδήποτε θὰ μᾶς κρίνει. 
Ἐφόσον ὁ ἅγιος Θεὸς βλέπει στὴν καρδιά, εἶναι στρουθοκαμηλισμὸς νὰ σκεπτόμαστε μὲ πονηριὰ ἢ νὰ ἐνεργοῦμε μὲ δόλο. 
Ἂν διακρίνουμε ὑποκρισία στὴ συμπεριφορά μας, νὰ τὴν κτυποῦμε, νὰ τὴν ἀνακοινώνουμε στὴν ἱερὰ Ἐξομολόγηση, νὰ τὴ διαλύουμε, γιὰ νὰ μὴ βρίσκει στὴν ψυχή μας πρόσφορο ἔδαφος νὰ ἀναπτυχθεῖ. 
 Ἐπίσης ὀφείλουμε νὰ καλλιεργοῦμε τὴν εἰλικρίνεια καὶ τὴν εὐθύτητα. Ὁ ἅγιος Θεὸς εὐλογεῖ τοὺς εὐθεῖς καὶ εἰλικρινεῖς ἀνθρώπους. «Γενεὰ εὐθέων εὐλογηθήσεται» (Ψαλ. ρια΄ [111] 2). 
Σ’ αὐτοὺς ἐκδηλώνει τὴν εὐαρέσκειά του. Ἐφόσον βαδίζουν μὲ ἁπλότητα, μὲ εἰλικρίνεια καὶ εὐθύτητα, πατοῦν σὲ στερεὸ ἔδαφος. Δὲν ἔχουν φόβο νὰ ντροπιαστοῦν. 
Ἐνῶ ἀντίθετα οἱ ἀνειλικρινεῖς καὶ δόλιοι ἄνθρωποι ποὺ ἔμαθαν νὰ ὑποκρίνονται, θὰ ξεσκεπαστοῦν κάποτε, τὰ ἔργα τους θὰ γίνουν γνωστὰ καὶ θὰ θεατριστοῦν.
 Ἀκόμη ὀφείλουμε νὰ ἐπιλέγουμε προσεκτικὰ τοὺς φίλους μὲ τοὺς ὁποίους θὰ συναναστρεφόμαστε. Περιβάλλον ὑποκριτικῶν λόγων καὶ συμπεριφορᾶς εἶναι φυσικὸ νὰ μεταδίδει νοοτροπία καὶ ἦθος ἀνάλογο. 
Ὁ Κύριος συμβούλευε τοὺς μαθητές του νὰ προφυλάσσονται ἀπὸ «τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων, ἥτις ἐστιν ὑπόκρισις» (Λουκ. ιβ΄ 1). Δηλαδή, νὰ φυλάγονται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ὑποκριτικὴ συμπεριφορά. 
Ὁ ἱερὸς Ψαλμωδὸς βεβαιώνει ὅτι προτιμοῦσε νὰ ἔχει φίλους του ἀπονήρευτους, εὐθεῖς, εἰλικρινεῖς ἀνθρώπους. «Ἄκακοι καὶ εὐθεῖς ἐκολλῶντό μοι» (Ψαλ. κδ΄ 21). Ἐννοεῖται ὅτι αὐτὸ ποὺ ζητοῦμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ὀφείλουμε νὰ τὸ κάνουμε πρῶτα ἐμεῖς οἱ ἴδιοι. 
 Γιὰ τὸ σοβαρὸ θέμα τῆς καταπολεμήσεως τοῦ πάθους τῆς ὑποκρισίας εἶναι ἀπαραίτητη καὶ εἰδικὴ προσευχή. 
Ἂν τὸ βλέπουμε νὰ ἀναπτύσσεται στὴν καρδιά μας, νὰ τὸ κάνουμε ἀντικείμενο προσευχῆς. Νὰ καταφεύγουμε στὸν παντοδύναμο καὶ φιλάνθρωπο Θεὸ καὶ νὰ Τὸν ἱκετεύουμε λέγοντας: Κύριε, «ἐκ τῶν κρυφίων μου καθάρισόν με» (Ψαλ. ιη΄ 13). 
 «Πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου» (Ψαλ. ν΄ 12). 
Ἐξάγνιζε τὶς διαθέσεις μου. Ἐνίσχυέ με στὶς δύσκολες περιστάσεις τοῦ πνευματικοῦ ἀγώνα μου. Ἐὰν ζητοῦμε τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, νὰ μὴν ἀμφιβάλλουμε ὅτι ὁ Κύριος θὰ ἱκανοποιήσει τὸ ἱερὸ αὐτὸ αἴτημα καὶ τὸν διακαὴ πόθο τῆς ψυχῆς μας. Ο ΣΩΤΗΡ2050

12 Ιουλίου, 2018

«Άλλα είναι τ’ άλλα και άλλα της Παρασκευής το γάλα»



Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μας συμβουλεύει: «υποκριτά, έκβαλε πρώτον εκ του οφθαλμού σου την δοκόν, και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος εκ του οφθαλμού του αδελφού σου». Υποκριτά, που προσποιείσαι, ότι από ζήλο υπέρ της αρετής και από αγάπη θέλεις να διορθώσης τους άλλους, αν πράγματι ο ζήλος σε κινή, βγάλε πρώτα το δοκάρι από το μάτι σου και τότε θα δης καθαρά, δια να βγάλης και το σαριδάκι από το μάτι του αδελφού σου. (Ματθ. ζ , 5).

Η υποκρισία είναι φοβερή αμαρτία. Κρύβεται φοβερό πάθος. Κάθε πάθος και ένας διάβολος. Ο υποκριτής εμπαίζει τον εαυτόν του.

Στο κατά Λουκά Ευαγγέλιο (κ, 20) διαβάζουμε για την υποκρισία των αρχιερέων και γραμματέων: «Και παρατηρήσαντες απέστειλαν εγκαθέτους, υποκρινομένους εαυτούς δικαίους είναι, ίνα επιλάβωνται αυτού λόγου εις το παραδούναι αυτόν τη αρχή και τη εξουσία του ηγεμόνος».

Και αφού εκαιροφυλάκτησαν, απέστειλαν κατασκόπους, οι οποίοι υπεκρίνοντο ότι ήσαν ευσυνείδητοι και ενδιεφέροντο πολύ να συμμορφώνωνται προς το δίκαιο. Τους έστειλαν δε, δια να του αποσπάσουν κάποιο λόγο ενοχοποιητικό, ώστε να τον παραδώσουν στην αρχή και την εξουσία του ηγεμόνος.

Ο Μέγας Βασίλειος τονίζει: «Δεν βλέπεις πόσο μεγάλο κακό είναι η υποκρισία; Κι αυτή είναι καρπός του φθόνου. Γιατί η διπλοπροσωπία εκδηλώνεται στους ανθρώπους κυρίως από το φθόνο». [Από το έργο «ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ» Αγίου Μαξίμου Ομολογητού].

Και συνεχίζει: «Από που λοιπόν υπάρχει σ’ αυτόν (δηλ. στον διάβολο), ο πόλεμος εναντίον μας; Γιατί με το να είναι δοχείο κάθε κακίας, δέχθηκε και την ασθένεια του φθόνου και μας φθόνησε για την τιμή. Δεν μπορούσε να υποφέρη την ζωή μας που ήταν χωρίς λύπη στον Παράδεισο. Αφού με πονηρία και ραδιουργία ξεγέλασε τον άνθρωπο και αφού τον πόθο που είχε να μοιάση στον Θεό, τον μεταχειρίστηκε, για να τον εξαπατήση, του υπέδειξε το δένδρο και του υποσχέθηκε ότι με την βρώση απ’ αυτό θα τον καταστήση όμοιο με τον Θεό. Διότι «εάν φάτε, λέγει, θα γίνετε θεοί, γνωρίζοντας το καλό και το κακό» (Γεν. 3,5). Δεν δημιουργήθηκε για να είναι εχθρός μας, αλλά από ζηλοτυπία απέβη εχθρός μας. Βλέποντας δηλαδή τον εαυτό του να έχη ξεπέσει από την τάξη των αγγέλων, δεν μπορούσε να βλέπη το γήϊνο πλάσμα να ανυψώνεται με προκοπή στο αγγελικό αξίωμα» [Από την Ομιλία του «ΟΤΙ ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΑΙΤΙΟΣ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ Ο ΘΕΟΣ»].

Ο υποκριτής μιμείται τον Φαρισαίο: Όπως αναφέρεται στο “ΤΡΙΩΔΙΟΝ”: «Οι Φαρισαίοι, πονηροί όντες και υποκριταί, έκρυπτον μεν τας αμαρτίας των, εδημοσίευον δε πάσαν υποκριτικήν αρετήν αυτών, πάντα τα έργα αυτών ποιούντες «προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις» (Ματθ. κγ 5). όθεν πάντες ενόμιζον αυτούς εναρέτους και δικαίους. Επειδή δε οι τελώναι ήσαν εκείνοι, οίτινες, συλλέγοντες τους βασιλικούς φόρους, εποίουν πολλάς αδικίας και αρπαγάς και καταδυναστείας, δια τούτο πάντες εσυλλογίζοντο αυτούς αμαρτωλούς και αδίκους».

Στο βίο που έχει γράψει ο π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος (εκδ. Ο.Τ.) για τον Άγιο Ιάκωβο τον Νεομάρτυρα (1 Νοεμβρίου) διαβάζουμε το εξής εντυπωσιακό περιστατικό.

«Εις το Μοναστήριον όμως πολλοί εκ των κακών μοναχών, προεξάρχοντος και του Ηγουμένου, κατηγορούσαν τον όσιον ως υποκριτήν. Προς απόδειξιν δε τούτου συνεβούλευσαν ένα παιδί του Μοναστηρίου, που έβοσκε ένα κοπάδι από γίδια πλησίον της σκήτης, να του δώση την ημέραν της Παρα­σκευής γάλα. Πράγματι το παιδί με αφέλειαν του είπε· «Πατερ, σου έπιασα από τις γίδες λίγο γάλα να πιής, γιατί εσύ δεν έχεις εδώ». «Ευχα­ριστώ παιδί μου, του απάντησε ο Οσιος και το πήρε. «Αλλά, τι συμπεθερικό( πομπη ανθρωπων και ζωων που μεεφεραν προικια της νυφης)  είναι εκείνο που περνά στο δρόμο, που είναι στο απέναντι βουνό;» Ενῶ το παιδί κοίταζε να ιδή το συμπεθερικό, ο όσιος έχυσε το γάλα σε ένα σωρό από μικρές πέτρες που ήταν δίπλα του, αφού προηγου­μένως έβρεξε τη γενειάδα του με γάλα. Οταν το παιδί έστρεψε προς αυτόν, είδε το δοχείον αδειανό και την γενειάδα του Αγίου να στάζη γάλα και ενόμισε ότι το ήπιε και αυτός επίτηδες το εξεγέλασε να κοιτάξη για το συμπεθερικό, για να μη τον ιδή που θα το έπινε.

Επόμενον ήτο, και οι κακοί μοναχοί να στερεωθούν εις την υπόνοιά των ότι πρόκειται περί υποκριτού.

Οταν δε το Σαββατον ήλθε για τον Εσπερινὸ στο Μοναστήρι, όλοι τον εκοίταζαν με μισό μάτι και συζητούσαν εις βάρος του, διότι έφαγε γάλα την Παρασκευή. Η ατμόσφαιρα ήταν δυσμε­νεστάτη. Οταν όμως ετελείωσε ο Εσπερινὸς και επερίμενε μια γυναίκα για να σαραντήση το μωρό της, ο Αγιος το πήρε, το άφησε εις το μέσον της Εκκλησίας κάτω από τον πολυέλαιο. Ολων τα βλέμματα συγκεντρώθηκαν εκεί. Το εσταύ­ρωσε με την ράβδο του ο άγιος και το ερώτησε:

«Ποιός είναι ο πατέρας σου παιδί μου;» και το μικρό απάντησε· «ο ηγούμενος».

Και πάλι δεύτερη φορά ρώτησε ο Άγιος τον μικρό «Ποιός είναι παιδί μου ο πατέρας σου;» και το μικρό πάλι απάντησε: «ο ηγούμενος».

Και πάλι τρίτη φορά ρώτησε ο Άγιος το μικρό και πήρε την ίδια απάντηση: «ο ηγούμενος».

Σαν να έπεσε κεραυνός σε όλους τους παρευρισκομένους. Όλοι έμειναν εμβρόντητοι. Τότε ο Άγιος είπε σε όλους το παρομοιώδες πλέον “άλλα είναι τ’ άλλα και άλλα της Παρασκευής το γάλα”».

Ευχόμεθα να μη ακούσουμε το «Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί» (Ματθ. 23, 13), αλλά το «δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου» (Ματθ. 25, 34).

http://orthodoxostypos.gr/

10 Ιουνίου, 2018

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΟΝΟΜΙΑ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΕΡΓΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ Η ΑΝΕΧΕΙΑ ?

ΟΣΟΥΣ  ΨΗΦΟΥΣ ΧΑΣΕΙ Ο ΤΣΚΑΛΩΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ  ΜΑΛΛΟΝ  ΘΑ ΤΟΥΣ  ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ  ΠΕΡΗΦΑΝΟΥΣ !





ΟΛΟΙ  ΟΙ  ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ ΕΠΑΝΩ  ΕΧΟΥΝ ΓΕΜΑΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ  ΚΑΙ ΑΔΕΙΟ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ......ΟΙ  ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ  ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ ΕΧΟΥΝ ΑΔΕΙΟ ΣΤΟΜΑΧΙ   ΚΑΙ ΓΕΜΑΤΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΑΠΟ ΨΕΥΤΙΚΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ!
* Επιτέλους! Εθνική Λαϊκή Ενότητα στην Ελλάδα! ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ κ.α.π

21 Δεκεμβρίου, 2016

ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ !!! ΒΑΡΟΥΜ ΦΡΑΟΥ ΜΕΡΚΕΛ...

Ράκος η Μέρκελ μετά το χτύπημα στο Βερολίνο (φωτογραφίες)

ΓΙΑΤΙ ΦΡΑΟΥ ΜΕΡΚΕΛ ΚΑΝΑΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ  ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ;
ΓΙΑΤΙ ΦΡΑΟΥ ΧΙΤΛΕΡ  ΚΑΝΑΤΕ ΤΟ ΝΑΤΟ ΦΩΛΙΑ ΤΩΝ ΙΣΛΑΜΙΣΤΩΝ;
ΓΙΑΤΙ ΦΡΑΟΥ ΧΙΤΛΕΡ  ΣΚΟΡΠΑΤΕ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ; 
ΓΙΑΤΙ ΦΡΑΟΥ ΜΕΡΚΕΛ ΜΕ ΑΤΙΜΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΟΥΣ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΚΑΝΑΤΕ ΠΙΟ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ ΣΑΣ ;

Ράκος είναι η Γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ, μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στην χριστουγεννιάτικη αγορά στην κεντρικότατη λεωφόρο Κουρφούστερνταμ, στο δυτικό Βερολίνο.

Η Γερμανίδα καγκελάριος κατέθεσε λουλούδια, στη μνήμη των δεκάδων θυμάτων της επίθεσης. Στις δηλώσεις της, μετά την τρομοκρατική επίθεση, τόνισε ότι απεύχεται να αποδειχτεί ότι ο δράστης της επίθεσης ήταν πρόσφυγας που συνδέεται με τον ισλαμισμό.

"Δεν θέλουμε να ζούμε με τον φόβο του κακού να μας παραλύει" είπε η Α. Μέρκελ και πρόσθεσε "ξέρω ότι θα είναι ιδιαίτερα σκληρό για εμάς όλους εάν επιβεβαιωθεί ότι το πρόσωπο που διέπραξε την ενέργεια αυτήν ήταν κάποιος που είχε ζητήσει προστασία και άσυλο".

Παρ' ότι η κ. Μέρκελ, μέχρι στιγμής, είναι η μόνη ηγέτης χώρας που βρίσκεται στο σκληρό πυρήνα της ΕΕ που έχει επιβιώσει πολιτικά της οικονομικής κρίσης αλλά και της κρίσης στο προσφυγικό (ο Κάμερον της Βρετανίας, ο Ρέντσι της Ιταλίας, ο Ολάντ της Γαλλίας, όλοι οδηγήθηκαν εκτός από τους οργισμένους για το κοινωνικό και οικονομικό αδιέξοδο ψηφοφόρους τους), το τρομοκρατικό πλήγμα στην καρδιά του δυτικού Βερολίνου, σίγουρα αποτελεί σοβαρό χτύπημα στην "αήττητη" εικόνα της καγκελαρίου.

Η τρομοκρατική επίθεση είναι πέρα από βέβαιο ότι θα χρησιμοποιηθεί από τους πολιτικούς της αντιπάλους σαν ισχυρό χαρτί στην προεκλογική εκστρατεία που μπαίνει στην τελική ευθεία μετά την Πρωτοχρονιά. Ειδικά για τους εθνικιστές.
"Η επίθεση θα επαναφέρει την κριτική σε βάρος της Άνγκελα Μέρκελ για την φιλελεύθερη πολιτική αντιμετώπισή της στο προσφυγικό και την υπόσχεσή της για ανοικτά σύνορα, δείχνοντας πόσο ευάλωτη είναι στο δρόμο προς τις επερχόμενες εκλογές" σχολιάζει ο αναλυτής του think tank Eurasia Group, Mujtaba Rahman στο πρακτορείο Reuters.
"Δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό και δεν θα είναι το τελευταίο" ήταν η άμεση αντίδραση του ακροδεξιού AfD, μετά την επίθεση στην αγορά του Βερολίνου. 
ΑΘΛΙΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΨΑΤΕ ΝΑ ΠΕΡΙΣΕΨΟΥΝ ΔΑΚΡΥΑ ΓΙΑ ΣΑΣ !
ΚΛΑΙΜΕ ΟΣΟΥΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΑΝ ,
ΚΛΑΙΜΕ ΟΣΟΥΣ ΞΕΝΙΤΕΥΤΗΚΑΝ ,
ΚΛΑΙΜΕ ΟΣΟΥΣ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΦΑΡΜΑΚΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΛΑ ,
ΚΛΑΙΜΕ ΟΣΟΥΣ  ΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΝΑΖΙΣΤΕΣ''ΕΛΛΗΝΕΣ'' ΣΚΟΤΩΣΑΤΕ ...
 
ΓΙΑΤΙ ΦΡΑΟΥ ΜΕΡΚΕΛ ΚΑΝΑΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ  ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ;
ΓΙΑΤΙ ΦΡΑΟΥ ΧΙΤΛΕΡ  ΚΑΝΑΤΕ ΤΟ ΝΑΤΟ ΦΩΛΙΑ ΤΩΝ ΙΣΛΑΜΙΣΤΩΝ;
ΓΙΑΤΙ ΦΡΑΟΥ ΧΙΤΛΕΡ  ΣΚΟΡΠΑΤΕ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ; 
ΓΙΑΤΙ ΦΡΑΟΥ ΜΕΡΚΕΛ ΜΕ ΑΤΙΜΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΟΥΣ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΚΑΝΑΤΕ ΠΙΟ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ ΣΑΣ ;

04 Ιουλίου, 2016

"Οι θρήσκοι άνθρωποι είναι το πιο επικίνδυνο είδος μέσα στην εκκλησία"

Λεμεσού Αθανάσιος

Αυτοί οι άνθρωποι να ξέρετε, αυτοί οι άνθρωποι,  οι θρήσκοι άνθρωποι είναι το πιο επικίνδυνο είδος μέσα στην εκκλησία. Αυτοί οι θρήσκοι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι. Ο Θεός να μας φυλάει απ’αυτούς. Έλεγε ένας αγιορείτης όταν έκαμνα μία φορά λειτουργία και λέγαμε «Κύριε σώσον τους ευσεβείς» λέει αστειευόμενος «Κύριε σωσον ημάς από τους ευσεβείς» δηλαδή ο Θεός να σε φυλάει από τους θρήσκους ανθρώπους, διότι θρήσκος άνθρωπος σημαίνει μία προσωπικότης διεστραμμένη η οποία ουδέποτε είχε προσωπική σχέση με τον Θεό.

Απλώς μόνον κάμνει τα καθήκοντα του απέναντί Του, αλλά καμιά σοβαρή σχέση δεν είχε για αυτό και ο Θεός δεν λέει αυτόν τον άνθρωπο τίποτε. Και σας ομολογώ και εγώ από την πείρα μου ότι δεν είδα χειρότερους εχθρούς της εκκλησίας από τους θρήσκους ανθρώπους.

Όταν παιδιά θρήσκων ανθρώπων που μεσ’ την εκκλησία η και παπάδων ακόμα και θεολόγων και ανθρώπων που κάνουν τους θρήσκους και τους πολλούς εδοκίμασαν τα παιδιά τους να γίνουν μοναχοί η ιερείς αυτοί οι άνθρωποι έγιναν χειρότεροι και από δαίμονες. Εξανέστησαν εναντίον των πάντων. Έγιναν οι χειρότεροι εχθροί των ανθρώπων. Θυμάμαι γονείς που έφερναν τα παιδιά τους εις τις ομιλίες και όταν το παιδί τους κάποια στιγμή έκαμε ένα βήμα παραπάνω έγιναν οι χειρότεροι άνθρωποι που έλεγαν τα χειρότερα λόγια.  Και εγώ τους λέω:  Mά εσύ έφερες το παιδί σου στην ομιλία, δεν το έφερα εγώ.  Και μία φόρα είπα σε έναν πατέρα όταν έβλεπα ότι η κόρη του ,τέλος πάντων, είχε ζήλο στην εκκλησία του λέω: Κοίταξε μην την ξαναφέρεις στην ομιλία. Μην την ξαναφέρεις να της μιλήσω διότι η κόρη σου θα γίνει μοναχή και αύριο θα σου φταίω εγώ.  Όχι πάτερ μου, αλλοίμονο, εμείς σε λατρεύουμε. Και έγινε η κόρη του μοναχή εφτά χρόνια και δεν μου μιλά ακόμα.

Άνθρωποι που δεν έχαναν ομιλία, έτσι,  δεν έχαναν ομιλία. Ήταν πάντοτε οι πρώτοι. Ομιλίες, αγρυπνίες, βιβλία, ξέρω ‘γω τα πάντα. Και έφερναν και τα παιδιά τους και όταν ήρθεν η ώρα που το παιδί τους μέσα στην ελευθερία του, τέλος πάντων, αποφάσισε έναν δικό του δρόμο τότε οι άνθρωποι αυτοί έγιναν τελείως στο αντίθετο στρατόπεδο και απέδειξαν ότι για αυτούς ο Χριστός δεν είχε μιλήσει ποτέ μες την δική τους την καρδιά. Απλώς ήταν θρήσκοι άνθρωποι. Για αυτό οι θρήσκοι άνθρωποι είναι το πιο δύσκολο είδος μεσ’ την εκκλησία. Γιατί ξέρετε κάτι . Αυτοί οι άνθρωποι καμιά φορά δεν θα θεραπευθούν. Γιατί νομίζουν ότι είναι κοντά στον Θεό. Ενώ οι αμαρτωλοί, ξέρω  γῶ, οι χαμένοι ας πούμε, έτσι, αυτοί ξέρουν ότι είναι αμαρτωλοί. Για αυτό ο Χριστός είπε ότι οι τελώνες και οι πόρνες θα παν στην Βασιλεία του Θεού, ενώ είπε στους Φαρισαίους: Εσείς, εσείς που είσαστε θρήσκοι δεν θα πάτε ποτέ στην Βασιλεία του Θεού. Γιατί ουδέποτε ο λόγος του Θεού άλλαξε την καρδιά τους. Απλώς αρκούνταν στην τήρηση των θρησκευτικών τύπων.

Έτσι λοιπόν εμείς ας προσέξουμε τον εαυτόν μας να καταλάβομε ότι η εκκλησία είναι ένα νοσοκομείο που μας θεραπεύει μας κάνει να αγαπούμε τον Χριστόν  και η αγάπη του Χριστού είναι μία φλόγα που ανάβει μεσ’ την καρδιά μας και να εξετάζομε τον εαυτό μας εάν βρισκόμαστε στην αγάπη του Θεού. Εάν βλέπομε μέσα μας όλες αυτές τις κακίες και τις ανιδιοτέλειες και τις πονηρίες τότε πρέπει να ανησυχούμε.  Γιατί δεν είναι δυνατό ο Χριστός να είναι μέσα στην καρδιά μας και να ‘μαστε γεμάτοι ξύδι.

Πως είναι δυνατό να προσεύχεσαι και να είσαι γεμάτος χολή εναντίον του άλλου ανθρώπου. Πως είναι δυνατό να διαβάζεις το ευαγγέλιο και να μην δέχεσαι τον αδερφό σου. Πως είναι δυνατό να λες έχω τόσα χρόνια στην εκκλησία, έχω τόσα χρόνια που ‘μαι μοναχός κληρικός η οτιδήποτε και όμως το άλφα της πνευματικής ζωής που ‘ναι η αγάπη. Που ‘ναι το νά  υπομένεις τον αδερφό σου, να κάνεις λίγο υπομονή με το να μην το δέχεσαι σημαίνει τίποτα δεν έκαμες. Τίποτα απολύτως τίποτα. Τίποτα απολύτως. Εδώ ο Χριστός έφτασε στο σημείο να πει για τις παρθένες εκείνες ότι δεν είχε καμιά σχέση μαζί τους. Τους πέταξε έξω από τον νυμφώνα παρ’ όλα που ‘χαν όλες τις αρετές γιατί δεν είχαν την αγάπη. Διότι ήθελε να τους πει ότι μπορεί να έχετε αρετές εξωτερικές , μπορεί να μείνατε παρθένες, μπορεί να κάματε χίλια πράματα αλλά δεν κατορθώσατε την ουσία αυτού που είχε σημασία απ’ όλα. Εάν αυτό δεν το καταφέρεις τι τα θέλεις τα άλλα όλα; Τι τα θέλω εγώ τώρα αν τρώω λάδι σήμερα και δεν τρώω λάδι. Μπορεί να μην τρώω λάδι ,ας πούμε και να τρώω τον αδερφό μου από το πρωί ως τη νύχτα.

Έλεγαν εις το Άγιο Όρος λέει μην ρωτάς αν τρώω ψάρι. Τον ψαρά να μην φαείς και ψάρι φάε. Η τον λαδά να μην φαείς και φάε μία σταξιά λάδι. Το να φάεις τον άλλον από την γλώσσα είναι πολύ χειρότερο από το να φας μία κουταλιά λάδι. Και όμως στέκομεν εκεί . Τρώμε λάδι, δεν τρώμε λάδι, τρώμε ψάρι, δεν τρώμε ψάρι. Ξέρω ‘γω βούτηξε το κουτάλι στο άλλο φαγί και μπορεί να τσακωθούμε εκεί, να σκοτωθούμε με τον άλλον άνθρωπο γιατί εβούτηξε το κουτάλι προηγουμένως σε έναν άλλο φαΐ. Καταλαβαίνετε πόσο γελοία είναι ετούτα τα πράγματα και μας κοροϊδεύουν και οι δαίμονες αλλά και οι άνθρωποι που είναι εκτός εκκλησίας. Και όταν μπαίνουν κοντά μας αντί να βλέπουν τους ανθρώπους της εκκλησίας μεταμορφωμένους σε Χριστό Ιησού, να ‘ναι γλυκύς άνθρωποι και νά’ναί ώριμοι άνθρωποι, ισορροπημένοι, ολοκληρωμένοι άνθρωποι, άνθρωποι γεμάτοι αρμονίας ας πούμε μέσα τους μας βλέπουν δυστυχώς με όλα αυτά τα πάθη μας και όλες εκείνες τις ξινίλες μας και λένε:  E, να γίνω έτσι;  Καλύτερα να μου λείπει.

Εσύ που πας στην εκκλησία τι σε ωφέλησε η εκκλησία; Όπως λέγαμε χτες πήγες στα προσκυνήματα,  είδες τους πατέρες, είδες τα άγια λείψανα, είδες το Άγιον Όρος, την Παναγία της Τήνου όλα αυτά πήγαμε, ήρθαμε. Ποιό το όφελος τελικά από όλα αυτά τα πράγματα; Μεταμορφώθηκε η καρδιά μας;  Γίναμε πιο ταπεινοί άνθρωποι; Γίναμε πιο γλυκύς άνθρωποι; Γίναμε πιο πραείς άνθρωποι εις το σπίτι μας εις την οικογένειά μας στο μοναστήρι μας; Ξέρω ‘γω εκεί που εργαζόμαστε. Αυτό έχει σημασία. Εάν δεν τα καταφέραμε αυτά τα πράγματα τουλάχιστον ας γίνομεν ταπεινοί.  Μέσα από την μετάνοια. Ας γίνομαι ταπεινοί. Εάν ούτε και αυτό το καταφέραμε τότε είμαστε άξιοι πολλών δακρύων, έτσι. Είμαστε για κλάματα. Διότι δυστυχώς ο χρόνος περνά και χάνεται και εμείς μετρούμε χρόνια.

Έλεγε ο γέρων Παίσιος όταν τον ρωτούσαν: Γέροντα πόσα χρόνια έχεις εσύ στο Άγιο Όρος;  Λέει:  Εγώ ήρθα την ίδια χρονιά που ήρθε το μουλάρι του γείτονα. Ο γείτονας του ο γερό-Ζήτος είχε ένα μουλάρι και ξέρετε στο Άγιο Όρος κάθε κελί έχει και ένα ζώο, ένα μουλάρι  που κουβαλούν τα πράγματά τους. Ε, το ζώο αυτό ζει πολλά χρόνια δεν αγοράζεις κάθε μέρα μουλάρια, είναι ακριβά. Λοιπόν, την χρονιά που ήρθα εγώ λέει στο Άγιο Όρος αγόρασε και ο γείτονας το μουλάρι του. Έχομε τα ίδια χρόνια στο Άγιο Όρος, αλλά το καημένο εκείνο έμεινε μουλάρι και εγώ το ίδιο έμεινα. Δεν άλλαξα. Λοιπόν λέμε πολλές φορές εγώ έχω σαράντα χρόνια και το λέμε εμείς οι παπάδες και οι καλόγεροι αυτά τα πράγματα. Έχω σαράντα χρόνια στο μοναστήρι. Μα τα χρόνια είναι εις βάρος σου.

Ο Θεός θα σου πει: Σαράντα χρόνια και ακόμα δεν κατάφερες να γίνεις τίποτα; Έχεις σαράντα χρόνια ακόμα θυμώνεις, ακόμα κατακρίνεις, ακόμα αντιλογείς, ακόμα αντιστασαι, ακόμα δεν υποτάσσεσαι;  Έχεις σαράντα χρόνια και δεν έμαθες το άλφα, το πρώτο πράγματα της μοναχικής ζωής της χριστιανικής ζωής; Τι να κάμω τα χρόνια σου; Τι να σε κάμω αν έχεις πενήντα χρόνια με ψωμολογήσε  και δεν μπορείς να απαντήσεις στον άλλον με έναν καλό του λόγο. Τι να κάμω όλα αυτά τα πράγματα.

Απόσπασμα από την ομιλία “Η θεραπεία από την αρρώστια του Φαρισαϊσμού” 

http://www.enallaktikos.gr/