Τι είναι προσηλυτισμός;

* Αγιορείτικα Κομποσχοίνια Προσευχής 📿
Ευαγγελισμός και προσηλυτισμός
Ευαγγελισμός είναι η διάδοση της αλήθειας του Ευαγγελίου, της χαρμόσυνης αγγελίας, σε κάθε άνθρωπο, χωρίς καμία διάκριση, σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ευαγγελισμός είναι η μετάδοση του μηνύματος της σωτηρίας των ανθρώπων δια της Εκκλησίας. Το λυτρωτικό μήνυμα της ελευθερίας από την αμαρτία και το θάνατο, το οποίο έφερε στον κόσμο ο Υιός του Θεού, ο Κύριος Ιησούς Χριστός.

Ευαγγελισμός είναι το έργο που εκπλήρωσαν οι μαθητές του Χριστού, οι Απόστολοι και συνεχίζει σήμερα η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία με τους Ιεραποστόλους στην Οικουμένη.

Τι είναι προσηλυτισμός;

Προσηλυτισμός είναι κάθε προσπάθεια να πιέσει κάποιος άνθρωπος με ύπουλους τρόπους, να παρασύρει άλλους ανθρώπους να αποδεχθούν συγκεκριμένες πεποιθήσεις, κυρίως θρησκευτικές.

Η λέξη προσηλυτισμός προέρχεται από το «προς» και τον παρακείμενο του ρήματος έρχομαι «ελήλυθα».

Ο όρος όμως Προσηλυτισμός σημαίνει την με κάθε μέσο εξαπάτηση, την άσκηση βίας σωματικής και πνευματικής, την «πλύση εγκεφάλου», την όποια αθέμιτη προσφορά, ώστε να παρασυρθεί, να αποδεχθεί κάποιος το πιστεύω του άλλου, μάλιστα άτομο που βρίσκεται σε άγνοια, αδυναμία ή ανάγκη.

Γι’ αυτό και η πράξη αυτή αποτελεί ποινικό αδίκημα.

Ο Προσηλυτισμός αποτελεί τεχνική χειρισμού του άλλου ανθρώπου, με στόχο τη διαστροφή της συνειδήσεως, της συμπεριφοράς και των συναισθημάτων του.

Ευαγγελισμός είναι η πηγαία ομολογία της Χριστιανικής πίστεως, η φανέρωση, η μαρτυρία της αλήθειας του Ευαγγελίου, που συνοδεύεται με πολλές θυσίες έως και το μαρτύριο.

Αποτελεί ακόμη καθήκον των πιστών Χριστιανών.

Είναι το «ουαί δε μοι έστιν εάν μη ευαγγελίζωμαι» του αποστόλου Παύλου, που θεωρεί αξιολύπητο, αξιοκατάκριτο τον εαυτό του, εάν δεν μεταφέρει την αλήθεια του Ευαγγελίου στους αδελφούς και συνανθρώπους του, επειδή έτσι τους αδικεί, τους στερεί τη σωτήρια αλήθεια που εκείνος γνωρίζει.

Είναι το έργο που προτρέπει ο απόστολος Παύλος να επιμελείται ο μαθητής του ο Τιμόθεος αλλά και κάθε πιστός Χριστιανός: «Συ δε… κακοπάθησον, έργον ποίησον ευαγγελιστού».

Να επιμελείσαι τον ευαγγελισμό των ανθρώπων, μάλιστα με κόπο και πόνο.

Ο Ευαγγελισμός είναι το δυνατό φως που ρίχνει ο Χριστιανός ιεραπόστολος με το λόγο του και με τη ζωή του στο δρόμο που οδηγεί στην αγκαλιά του Θεού Πατέρα.

Ο Ιεραπόστολος φωτίζει το δρόμο, τον φανερώνει στους συνανθρώπους του, για να τον δουν, να τον επιλέξουν ελεύθερα, να τον βαδίσουν, να οδηγηθούν στη σωτηρία, στην αληθινή κοντά Του ζωή.

Περιοδικό «Προς τη Νίκη»,
Μάιος 2018 Τεύχος 819

https://proseuxi.gr/ti-einai-prosilitismos/

Ιεραποστολή και Βάπτισμα

ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΥ π.ΚΟΣΜΑ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΗ

Βρισκόμαστε σε κάποιο γραφικό χωριουδάκι του Ζαΐρ (σημερινό Κογκό).

Η τροπική βλάστηση γύρω βρίσκεται σε έξαρση. Οι μπανανιές πιο κει, κατάμεστες από καρπούς, γέρνουν τα κλαδιά τους κι ο φοίνικας δίπλα στην χορταρένια καλύβα καμαρώνει περήφανος για την λεβεντιά του!

Συλλογισμένος και πικραμένος ένας γέροντας Ζαϊρινός κάθεται έξω από το αρχοντικό του (καλύβα), μασουλώντας ζαχαροκάλαμο.

Μα γιατί δεν με θέλει εμένα ο Χριστός; ψελλίζει με παράπονο. Τι κι' αν έχω δύο γυναίκες και είκοσι παιδιά μαζί τους; Εγώ θέλω να γίνω Χριστιανός! Να βαφτιστώ Ορθόδοξος! «Όχι!», είπε όμως ο Ιεραπόστολος, ο πατήρ Κοσμάς. «Όχι! Ο Χριστός αυτό δεν το θέλει!».

Τα δάκρυα κυλούν στο μελαψό, χαρακωμένο από ρυτίδες, πρόσωπό του. Φοβερό το δίλημμα!

Πάλη και αγώνας μεγάλος μέσα του. Οπωσδήποτε θέλει να ασπαστεί τον Χριστιανισμό, την Ορθοδοξία. Διακαής ο πόθος του ύστερα απ' όσα είδε και άκουσε για τούτη την αληθινή θρησκεία. Απ' την άλλη μεριά, όμως, αγαπά και τις δύο γυναίκες του πολύ και του είναι αδύνατο ν' αποφασίσει ποια απ' τις δύο ν' απαρνηθεί.

Στο μυαλό του τριγυρίζει η κατηγορηματική άρνηση του Ιεραποστόλου, που αποτελεί και απαράβατο νόμο της Ορθοδοξίας μας. Και τώρα κλαίει με λυγμούς απαρηγόρητος. Τα χείλη του ασυναίσθητα ψιθύρισαν για πρώτη φορά μία προσευχή στον γλυκύ μας Ιησού, που όπως έδειξαν τα πράγματα, έσκυψε πλάι του, αφουγκράστηκε τις επιθυμίες του και έσπευσε να τον βοηθήσει.

Ξαφνικά ξαλάφρωσε η καρδιά του, λες και έπαψε η τρικυμία, κι' ο ανεμοστρόβιλος άρχισε να κοπάζει. Το βράδυ, γύρω από την φωτιά, κάλεσε σε οικογενειακό συμβούλιο τις δύο γυναίκες κι' όλα του τα παιδιά. Τους μίλησε για τις σκέψεις του, τον ιερό πόθο του, την επιθυμία του να βαφτιστεί Χριστιανός Ορθόδοξος και το φοβερό κώλυμα που τον εμπόδιζε να φτάσει στην πραγματοποίηση αυτού του σκοπού.

Συγκρατώντας με κόπο τα δάκρυά του, έλεγε:
-Ποια ν' απαρνηθώ; Μου είναι αδύνατο ν' αποφασίσω.
Άφωνα τα παιδιά μαζεύτηκαν στην γωνιά τους κι' έγειραν τούτη τη νύχτα να κοιμηθούν, όχι μόνο νηστικά ως συνήθως, αλλά και πικραμένα. Ποια τύχη θα είχε άραγε αυτή η ιστορία; Ο γερο - Ζαϊρινός στριφογύριζε όλη νύχτα στα χορτάρινα στρωσίδια του. Οι συντρόφισσές του ξαγρυπνούσαν έξω από την καλύβα, κάτω από το φως του φεγγαριού, χωρίς να παίρνουν την μεγάλη απόφαση ποια από τις δύο να φύγει.

Η νεότερη, γερμένη κάτω από τον φοίνικα, απελπισμένη και δακρυσμένη, αποκοιμήθηκε ελαφρά και ανάμεσα σε όνειρο και οπτασία, είδε την απαστράπτουσα μορφή του Εσταυρωμένου, Αυτού του Άγνωστου γι' αυτήν μέχρι τότε Ιησού, που της είπε γλυκά και αποφασιστικά:

Μάθε στην ζωή σου ότι αγάπη θα πει θυσία. Γι' αυτό βλέπεις και μένα πάνω στον Σταυρό. Ο Χριστιανισμός και η Ορθοδοξία μας ζητούν να σταυρώσουμε τα πάθη μας, τις λανθασμένες επιθυμίες μας. Το «εγώ» και το «θέλω» πρέπει να υποτάσσονται στο «πρέπει». Φύγε! Εσύ που τον αγαπάς πιο πολύ, φύγε! Εγώ θα ‘μαι κοντά σου! Θα ευλογήσω τα βήματά σου! Θα σε προστατέψω! Μέγιστη θα ‘ναι η ανταμοιβή σου γι' αυτή την θυσία, κι ας μη με γνωρίζεις! Θα ‘σαι κι εσύ κάποτε κοντά μου...εν τω Παραδείσω...

Ξύπνησε αναστατωμένη η Ζερμέν. Πετάχτηκε πάνω αποφασισμένη. Είχε αρχίσει να αχνοφέγγει. Μπήκε μέσα στην καλύβα, σκούπισε βιαστικά τα δάκρυά της με τις μαύρες, ροζιασμένες παλάμες της και σκούντησε απαλά τον μέχρι τότε σύντροφό της που μισοκοιμόταν.

-Φεύγω, του είπε, γιατί πρέπει. Δεν μπορώ ν' αντισταθώ σ΄ εκείνη την φοβερή δύναμη που εκπέμπει ο Χριστός π' αγαπάς και θέλεις να γίνεις ακόλουθός του... Φεύγω οριστικά! Γενηθήτω το θέλημά Του, ψιθύρισε η αγνή, ολόλευκη ψυχή της.

Δάκρυα χαράς και λύπης συνόδευσαν το αποχωρισμό. Πήρε τα παιδιά της και χάθηκε μέσα στα δάση. Εξαφανίστηκε. Τι δύναμη αποφάσεως! Τι μεγαλείο! Τι πανάκριβο δώρο κατέθεσε στα πόδια του Χριστού μας εκείνη την ώρα , χωρίς να το καταλάβει, αυτή η γυναίκα, που έσφιξε την καρδιά της κι' έφυγε στο άγνωστο, απαρνούμενη την ήσυχη οικογενειακή εστία.

Χαρούμενος ο γέροντας Ζαϊρινός, με αλαφρωμένη την καρδιά, έτρεξε στον Ιεραπόστολό μας και του ανακοίνωσε τα συμβάντα. Ύστερα από μετάνοια και εξομολόγηση, δέχτηκε το Θείο Βάπτισμα κι' ύστερα μετέλαβε τα Άχραντα Μυστήρια. Η μεγάλη του επιθυμία είχε πραγματοποιηθεί. Αναγεννημένος πνευματικά, αποφάσισε να ζήσει με τον Νόμο του Θεού.

Την επομένη της βαπτίσεως, έγινε και ο Ορθόδοξος Γάμος. Χαρές και ξεφαντώματα οι ιθαγενείς στο χωριουδάκι του Ζαΐρ!

Όμως, οι βουλές του Κυρίου είναι ανεξιχνίαστες! Τρεις ημέρες μετά την βάπτισή του, ξαφνικά ο Χριστός μας τον κάλεσε κοντά Του στους ουρανούς. Κοιμήθηκε εν Κυρίω! «Μακάριοι οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες...»

Σαν βόμβα έσκασε σε όλο το αφρικανικό χωριό η είδηση. Έφυγε τόσο ξαφνικά... εντελώς απροσδόκητα... Απίστευτο. Εντύπωση έκανε σε όλους εκείνη η γλυκιά, ήρεμη, γελαστή μορφή του νεκρού νεοφωτίστου. Άγγελοι πήραν στα χέρια τους, προς καταισχύνη των δαιμόνων, εκείνη την ωραία ψυχούλα και την οδήγησαν στον θρόνο του Θεού, για να ζήσει αιώνια στην Βασιλεία των Ουρανών. Μαθαίνοντας το περιστατικό, επέστρεψε η δεύτερη σύζυγος με τα παιδιά της. Κι' έτσι, όλοι μαζί πια, βαπτίστηκαν Χριστιανοί κι' έζησαν ευτυχισμένοι, ακολουθώντας τον δρόμο που τους χάραξε ο Χριστός μας. Το Άγιο Φως που άναψε εκείνη την μεγάλη νύχτα της αποφάσεως πάνω απ' την καλύβα τους, δεν έσβησε ποτέ. Έγινε ο φάρος της ελπίδας και της σωτηρίας τους.

Πηγή Ιεραποστολικός Σύνδεσμος "Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλος"
www.iersyn.gr

https://www.impantokratoros.gr/CDEBF1E8.el.aspx

Ο ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΒΑΠΤΙΣΘΗΚΕ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΙΑ ΤΟΥ 1998

Kατά τα μέσα του μηνός Σεπτεμβρίου 1996 ένας ιερέας της ορθοδοξης εκκλησιας συνόδευσε με τ’ αυτοκίνητο την μεταφορά μιας εγκύου γυναίκας, που ηταν συζυγος ενος εργάτου τού Κλιμακίου της ορθοδοξης εκκλησιας , στο μαιευτήριο.

Εκεί συνάντησε και συνομίλησε, κατά την τάξιν, με τον διευθυντή τής κλινικής πού είναι ρωμαιοκαθολικός στο θρήσκευμα και γιατρός στο επάγγελμα. Ή κλινική ανήκει στην προτεστα­ντική Κοινότητα των Μεθοδιστών.

Μετά από μία σύντομη συζήτηση για το προκείμενο θέμα, ό ιερεύς χάριν αβρότητος, πρότεινε στον κ. Διευθυντή, Μουαγκάλα ειναι το όνομά του, μία επίσκεψη και στην δική μας Ορθόδοξη Εκκλησία.

Αλλά πριν ό διευθυντης προγραμματίσει την επίσκεψη, δέχθηκε αλλεπάλληλες μυστηριώδεις νυκτερινές προσκλήσεις και μετά τρεις ημέρες τηλεφώνησε στην Ιεραποστολή. Όρισαν κάποια συνάντηση με τον προϊστάμενο ιερομόναχο π. Μελέτιο για το βράδυ τής ερχόμενης Κυριακής.

Μετά την συζήτησή τους o π. Μελέτιος τον έστειλε σε μένα λέγοντάς μου: «Πάρε τον γιατρό να μιλήσετε και ό,τι χρειασθεί να του δώσεις».

Αφού τον χαιρέτισα, ζήτησα περισσότερα στοιχεία για την ζωή του.

Μου είπε τα εξής: «Εγώ, πάτερ, εργάζομαι ως διευθυντής στην Μαιευτική κλινική των Μεθοδιστών. Είμαι ρωμαιοκαθολι­κός στο θρήσκευμα και ήλθα να γνωρίσω κάτι για την δική σας Εκκλησία. Είναι η πρώτη φορά πού μπαίνω στον χώρο αυτό της, Εκκλησίας σας».

Από πού ξεκίνησε το ενδιαφέρον σας για την δική μας Εκκλησία;

Πάτερ, μου συνέβη το εξής περιστατικό:

Επί τρεις συνεχείς νύκτες τώρα, ενώ κοιμάμαι, ακούω μια φωνή να μου λέγει συχνά: «Πήγαινε στην Ορθόδοξη Εκκλησία, πήγαινε στην Ορθόδοξη Εκκλησία». Δεν άντεξα άλλο. Πήρα τηλέφωνο και ήλθα να σάς γνωρίσω.

Του είπα: «O Θεός σ’ αγαπά και φροντίζει για την σωτηρία τής ψυχής σου. Πάρε αυτά τα βιβλία και, αφού τα διαβάσεις, έλα πάλι να μιλήσουμε για τυχόν απορίες σου και κατόπιν να πάρεις κι άλλα βιβλία».

Ήλθε και ξαναήλθε πολλές φορές. Αλλά αυτό κυρίως πού τον συγκλόνισε και τον ώθησε ν’ αποφασίσει να γραφτή στους καταλόγους των Κατηχουμένων τής Εκκλησίας μας ήταν η παρουσίασις βιντεοταινιών με τις Λιτανείες Άφθαρτων Σκηνωμάτων ­των Αγίων τής Εκκλησίας μας, όπως του αγίου Ιωάννου του Ρώσου, του αγίου Σπυρίδωνος Κερκύρας, του αγίου Διονυσίου Ζακύνθου και άλλων. Εθαύμαζε και συγκλονιζόταν απ’ αυτό το υπερφυσικό φαινόμενο τής αφθαρσίας σωμάτων των Αγίων μας.

Βαπτίσθηκε με την γιατρό σύζυγο του και τα 6 παιδιά του τα Θεοφάνια του 1998. Τον ακολούθησε κι ένας φίλος του καθηγητής φιλόλογος με την οικογένειά του. Είθε o Θεός να τούς αξιώσει και της αιωνίου ζωής.

από το βιβλίο: «ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, ΜΑΓΕΙΑ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ» – ΜΟΝΑΧΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΟΥ (ΕΚΔΟΣΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»)

https://orthodoxia.online/orthodoxa-themata/o-airetikos-pou-vaptisthike-orthodoxos-me-tin-oikogeneia-tou-ta-theofania-tou-1998

Ἡ Ιερουργία τοῦ Εὐαγγελίου

 

    Στὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολή του ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει πὼς ὁ Θεὸς ἀνάμεσα στὰ ἄλλα χαρίσματα ποὺ τοῦ ἔδωσε, τοῦ χάρισε καὶ τὸ ἀξίωμα «εἰς τὸ εἶναι αὐτὸν λειτουργὸν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὰ ἔθνη, ἱερουργοῦντα τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. ιε΄ 16)· νὰ εἶναι λειτουργὸς τοῦ Χριστοῦ στοὺς ἐθ­νικοὺς καὶ νὰ ἐπιτελεῖ ὡς ἱερουργία πρὸς τὸν Θεὸ τὸ ἔργο τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος.

    Γιατί ὅμως ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὀνομάζει τὴ διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου ἱερουργία καὶ τὸν ἑαυτό του λειτουργό;
    Σύμφωνα μὲ τοὺς ἱεροὺς ἑρμηνευτές, ἡ ἔννοια τῆς λειτουργίας ἐδῶ δὲν ἔχει μό­νο τὴ σημασία τῆς διακονίας, ἀλλὰ καὶ τῆς μυστηριακῆς προσφορᾶς. Πῶς ὅ­μως ὁ ἀπόστολος Παῦλος κάθε φορὰ ποὺ φύτευε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ στὶς ψυ­χὲς τῶν ἀνθρώπων, πρόσφερε θυσία; Γιὰ νὰ ὑπάρξει θυσία, χρειάζεται προσ­φορά, χρειάζεται θυσιαστήριο.
    Ποιὸ λοιπὸν εἶναι τὸ θυσιαστήριο καὶ ποιὰ ἡ προσφορά;
    Ὅπως ἐξηγεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, στὴ θυσία αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν ὑλικὰ στοι­χεῖα, ξύλα, φωτιά, ἢ βωμὸς καὶ μαχαίρι, ἀλλὰ πνευματικά. Τὸ Εὐαγγέλιο, γιὰ παράδειγμα, λέει, εἶναι τὸ μαχαίρι τοῦ Παύλου, ὁ λόγος τοῦ κηρύγματος, ὁ ὁ­ποῖος εἶναι «ζῶν καὶ ἐνεργὴς καὶ τομώτερος ὑπὲρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον» (Ἑβρ. δ΄ 12).
    Καὶ ποιὰ εἶναι τὰ θυσιαστήρια καὶ τὰ προσφερόμενα δῶρα τῆς θυσίας αὐτῆς; Σύμφωνα πάλι μὲ τοὺς ἱεροὺς ἑρμηνευτές, εἶναι οἱ ψυχὲς ποὺ πιστεύουν καὶ δέχον­ται τὸν θεῖο λόγο. Καθὼς ἐ­­πιστρέφουν στὸ Θεό, μεταμορφώνον­ται καὶ καθίστανται ναοὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, θυσιαστήρια ἱερά, βωμοὶ θυσίας. Διότι μέσα ἀπὸ τὰ θυσιαστήρια αὐτὰ ἀναπέμπον­ται πλέον, ὡς ἱερὴ προσφορὰ στὸ Θεό, δεήσεις καὶ ἱκεσίες καὶ θυσίες πνευματικές.
    Καὶ ποιὸς εἶναι ὁ λειτουργὸς ποὺ τελεῖ τὴ θυσία αὐτή; Εἶναι ὁ κάθε κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου. Ὅπως ἀναφέρει κάποιος ἐκ­­­κλησιαστικὸς συγγραφέας, ὁ ἀπόστολος Παῦλος «εἶχε χειροτονηθεῖ διδάσκαλος τῶν ἐθνῶν, προσφέροντας αὐτὴ τὴ λειτουργία στὸ Δεσπότη Χριστό». Καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἐξηγεῖ ὅτι, «ὅπως στὶς ὑλικὲς θυσίες ὁ ἱερέας παρίσταται γιὰ νὰ ἀνάβει τὴ φωτιά, ἔτσι κι ὁ Παῦλος μετάγγιζε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ ἀνάβει φωτιὰ στὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν καὶ νὰ διεγείρει τὸν ζῆλο τους καὶ τὴν ἀγάπη τους πρὸς τὸν Χριστό».
    Στὴ συνέχεια ὁ ἀπόστολος Παῦλος πα­­ρουσιάζει τὶς ἀποδείξεις τῆς ἱερουργίας του αὐτῆς, τὶς ὁποῖες ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος βάζει στὸ στό­μα τοῦ Παύλου μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Μπορῶ νὰ δείξω τὰ σύμβολα τῆς ἱερουργίας μου αὐτῆς, καθὼς καὶ τὶς ἀποδείξεις τῆς χειροτονίας μου στὸ ἔργο τοῦ κηρύγματος· ὄχι ποδήρη χι­τώνα καὶ κουδούνια, ὅπως οἱ παλαιοὶ ἀρχιερεῖς, οὔτε μίτρα καὶ διάδημα, ἀλλὰ πολὺ πιὸ φρικτὰ ἀπὸ αὐτά». Καὶ ποιὰ ἦ­ταν αὐτά; Τὰ ἐκ­πληκτικὰ σημεῖα καὶ θαύ­ματα τὰ ὁποῖα συνόδευαν τὸ κήρυγμα τοῦ Ἀποστόλου. Αὐτὸ ὁμολογεῖ ὁ θεῖος Παῦλος λέγοντας: ὁ Χριστὸς μοῦ ἔδινε φωτισμὸ καὶ λόγο καὶ δύναμη γιὰ νὰ κηρύττω τὸ Εὐαγγέλιό Του. Αὐτὸς συνόδευε τὸ κήρυγμά μου μὲ δύναμη καταπληκτικῶν θαυμάτων.
    Μὲ τὰ λόγια του αὐτὰ ὅμως ὁ θεῖος Ἀ­πόστολος οὐσιαστικὰ μᾶς λέει ὅτι πρα­γματικὸς λειτουργὸς στὸ ἔργο τοῦ κηρύ­γματος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Τὸ ἔργο αὐτό, λέει, «κατειργάσατο ὁ Χριστὸς δι᾿ ἐμοῦ». Τὸ ἔκανε ὁ Χριστός, χρησιμοποιώντας ὡς ὄργανό Του τὸν ἴδιο. Κάθε κήρυκας λοιπὸν τοῦ Εὐαγγελίου δανείζει τὸν ἑαυτό του στὸ Χριστὸ γιὰ νὰ ἱερουργεῖ ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς τὸ Εὐαγγέλιό Του στὸ θυσιαστήριο τῶν ψυχῶν τῶν ἀν­θρώπων.
    Ὅλα αὐτὰ μᾶς ἀφοροῦν ὅλους. Διότι τὸ ἔργο τῆς μεταδόσεως τοῦ θείου λόγου δὲν εἶναι μόνο γιὰ τοὺς κληρικούς, καὶ τοὺς θεολόγους, ἢ τοὺς κατηχητές. Ἀλλὰ γιὰ ὅλους μας. Ὅλοι μας ἔχουμε χρέος νὰ μεταγγίζουμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ στὶς διψασμένες ψυχὲς ποὺ ἔχουμε γύρω μας. Ὅπως τὸ ἔκαναν χιλιάδες πιστοὶ μέσα στοὺς αἰῶνες. Ὅταν, γιὰ παράδειγμα, μετὰ τὸ μαρτύριο τοῦ Στεφάνου ἔγινε μεγάλος διωγμός, οἱ πιστοὶ ποὺ διασκορπίσθηκαν σὲ διάφορες χῶ­ρες, διέδιδαν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ σὲ πλῆ­θος ψυχές. Ἀλλὰ κι ὅταν ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἔφθασε στὴ Ρώμη, βρῆκε ὀργανωμένη Ἐκκλησία ποὺ εἶχε ἱδρυθεῖ ἀπὸ ἁπλοὺς πιστούς. Ὅλοι λοιπὸν ἔχουμε χρέος νὰ διαδώσουμε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ στοὺς γύ­ρω μας ποὺ τὸ ἀγνοοῦν. Μὲ ἁπλοὺς τρόπους: μιλώντας σὲ κάποιον γνωστό μας, δίνοντας μιὰ Και­­νὴ Διαθήκη, καλών­τας σὲ ἕνα κήρυγμα. Δὲν κάνουμε διαφήμιση, ἀλλὰ κάτι ἱερὸ καὶ μεγάλο. Διαδί­δον­τας τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, συνιερουργοῦμε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Κυρίου στὶς ψυ­χὲς τῶν πιστῶν. Καὶ τὴν ἱερουργία αὐτὴ δὲν τὴν ἐπιτελοῦμε ἐμεῖς μὲ τὶς δικές μας δυνάμεις, ἀλλὰ μέσα ἀπὸ μᾶς ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Αὐτὸς ἐρ­γάζεται τὴ φοβερὴ μυσταγωγία. Καὶ μεῖς γινόμαστε ὄργανα τοῦ Χριστοῦ στὸ ὕψιστο ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων.
Αὐτὴ ἡ συναίσθηση θὰ πρέπει νὰ γεμίζει τὴν ψυχή μας μὲ ἱερὸ φόβο καὶ τρόμο. Νὰ μᾶς ὠθεῖ νὰ μεταδίδουμε τὸ Εὐαγγέλιο μὲ συγκλονισμὸ καὶ ἐπιμέλεια, ὄχι μόνο μὲ τὰ λόγια μας, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ ζωή μας. Ἔτσι ἡ ἱερουργία αὐτὴ θὰ γίνεται θυσία εὐπρόσδεκτη ἀπὸ τὸν Θεό. Ἔτσι θὰ συν­εργοῦμε στὴν πνευματικὴ καλλιέργεια καὶ σωτηρία τόσων ψυχῶν, ποὺ ψάχνουν νὰ βροῦν τὸν δρόμο τους καὶ τὸν προορισμό τους.

https://www.osotir.org/2016/02/19/erourgia-to-e-aggeliou/

Μουσουλμάνοι γίνονται Χριστιανοί!

Διαβάσαμε τὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα(2015): «Ἀνάμεσα σὲ ὅλες τὶς εἰδήσεις ποὺ μιλᾶνε  γιὰ τὴν ἄνοδο τοῦ Ἰσλὰμ σὲ ὅλο τὸν κόσμο, ὑπάρχει καὶ μία εἰδηση ποὺ δὲν ἔχετε ἀκούσει ποτέ: Στὴν Ἰνδονησία, τὴν πολυπληθέστερη μουσουλμανικὴ χώρα», μὲ  πληθυσμὸ 248 ἑκατομμύρια κατοίκους, «2 ἑκατομμύρια μουσουλμάνοι φεύγουν ἀπὸ  τὸ Ἰσλὰμ καὶ ἀσπάζονται τὸν Χριστιανισμὸ  κάθε χρόνο! (...) Μερικοὶ μουσουλμάνοι ἀνησυχοῦν τόσο γιὰ αὐτὸ τὸ φαινόμενο (...) καὶ προσπαθοῦν νὰ μαζέψουν 2.000.000  δολάρια γιὰ νὰ ξεκινήσουν ἕνα τηλεοπτικὸ σταθμὸ ποὺ στόχο θὰ ἔχει: ἡ μουσουλμανικὴ νεολαία νὰ κρατηθεῖ στὸ Ἰσλάμ».

Βέβαια πολλοὶ ἀμφιβάλλουν γιὰ τὴν ἀκρίβεια τοῦ ἀριθμοῦ τῶν δύο ἑκατομμυρίων, ἐνῶ τὰ «στατιστικὰ στοιχεῖα τῆς κυβέρνησης δείχνουν μὲν αὔξηση τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴν Ἰνδονησία, ἀλλὰ μὲ βραδύτερο ρυθμό»... Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ κάνει ἰδιαίτερη ἐντύπωση, εἶναι ἡ ἑρμηνεία γιὰ τὸ φαινόμενο αὐτὸ ποὺ ἔδωσε Ἰνδονήσιος  πάστορας, ὁ ὁποῖος σὲ πρόσφατη συνέντευξή του στὶς ΗΠΑ εἶπε: «Οἱ μουσουλμάνοι δὲν ἔχουν καμία ἀπάντηση γιὰ τὴ ζωή  τους, καὶ εἶναι πολὺ στενοχωρημένοι, γιατὶ ἡ ζωὴ εἶναι τόσο δύσκολη» (Ἱστολόγιο  «Κόκκινος οὐρανὸς» 12-4-2015).

Δὲν θὰ σταθοῦμε στὸν ἀριθμὸ τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἐγκαταλείπουν τὸ Ἰσλὰμ καὶ  γίνονται Χριστιανοὶ στὴν Ἰνδονησία. Ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ ὑπογραμμίσουμε εἶναι  τὸ γεγονὸς ὅτι – παρὰ τὴν ἐχθρικὴ στάση  τῶν κρατικῶν ἀρχῶν τῆς ἀχανοῦς αὐτῆς  νησιωτικῆς χώρας – τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου κατακτᾶ ἐκεῖ συνεχῶς ἔδαφος εἰς  πεῖσμα ὅλων τῶν ἀντιχρίστων δυνάμεων.

Ἰδιαίτερο μάλιστα ἐνδιαφέρον παρουσιάζει κατὰ τὴν τελευταία εἰκοσιπενταετία ἡ ἀ­­­θόρυβη ἀλλὰ σταθερὴ διάδοση τῆς Ὀρ­­θοδοξίας στὴ μουσουλμανικὴ αὐτὴ χώρα.  Ἂς εὐχηθοῦμε νὰ αὐξηθοῦν καὶ οἱ ὑποστηρικτὲς τοῦ ἐπιτελούμενου ἱεραποστολικοῦ αὐτοῦ ἔργου, ποὺ συνεχίζεται μὲ τὴ  θεία Χάρη τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ καὶ τὴ  θυσιαστικὴ προσπάθεια τοῦ ζηλωτοῦ ἱερέως π. Χρυσοστόμου Manalu (Μανάλου) καὶ τῶν συνεργατῶν του. 

ΟΣΩΤΗΡ2111

ΚΑΡΠΟΦΟΡΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

«Μανθανέτωσαν καὶ οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι…, ἵνα μὴ ὦσιν ἄκαρποι» 

Ο ἀπόστολος Παῦλος προτρέπει τὸν ἀπόστολο Τίτο νὰ κατευοδώσει δύο ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου, τὸν Ζηνᾶ τὸν νομικὸ καὶ τὸν Ἀπολλώ, μὲ καθετὶ ἀναγκαῖο γιὰ τὸ ταξίδι τους· καὶ προσθέτει: Μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτὴν ἂς μαθαίνουν καὶ οἱ δικοί μας «καλῶν ἔργων προΐστασθαι», νὰ πρωτοστατοῦν σὲ καλὰ ἔργα καὶ νὰ συντρέχουν τοὺς ἀδελφοὺς στὶς ἀπαραίτητες ἀνάγκες τους, γιὰ νὰ μὴ στεροῦνται ἀπὸ πνευματικοὺς καρπούς. 

 Ἂς δοῦμε ἀναλυτικότερα τί σημαίνει αὐτὸς ὁ λόγος, «καλῶν ἔργων προΐστασθαι», καὶ πόσο σημαντικὸ εἶναι νὰ τὸν ἐφαρμόζουμε ὅλοι οἱ πιστοί. 

 1. Πρωτοβουλία στὰ καλὰ ἔργα 

 Αὐτὸ ποὺ ἐννοεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἶναι τὸ ἑξῆς: Νὰ μάθουμε ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ νὰ ἔχουμε πρωτοβουλία στὴν ἀγαθοεργία. 

Νὰ μὴν περιμένουμε νὰ μᾶς ζητήσουν βοήθεια ὅσοι ἔχουν ἀνάγκη· ἀλλὰ ἀπὸ μόνοι μας νὰ ἔχουμε τὸν ζῆλο νὰ βρίσκουμε εὐκαιρίες γιὰ νὰ βοηθοῦμε τοὺς συνανθρώπους μας: νὰ ἐλεήσουμε φτωχούς, νὰ ἐπισκεφθοῦμε ἢ καὶ νὰ διακονήσουμε ἀσθενεῖς ἢ γέροντες, νὰ ἐξυπηρετήσουμε συνανθρώπους μας μὲ τὶς γνώσεις, τὴν ἐπιστήμη, τὴν τέχνη ἢ τὶς γνωριμίες μας, κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. 

Ἀλλοῦ ἐπίσης ὁ ἀπόστολος Παῦλος παραγγέλλει νὰ ἐπιδιώκουμε τὴ φιλοξενία (βλ. Ρωμ. ιβ´ [12] 13) – μὲ πολλὴ βέβαια σύνεση στοὺς πονηροὺς καιρούς μας. 

 Ἔπειτα μέσα στὴν Ἐκκλησία δίνονται πολλὲς εὐκαιρίες προσφορᾶς. Μποροῦμε νὰ προσφέρουμε στὸν ναὸ τῆς ἐνορίας μας, ἀνάλογα πρὸς τὰ χαρίσματά μας, στὸ φιλόπτωχο, στὸ συσσίτιο, στὴν καθαριότητα τοῦ Ναοῦ, στὸ Ἀναλόγιο… 

 Ἐπίσης μποροῦμε νὰ ἐπιδοθοῦμε στὴν ἱεραποστολή, ὁ καθένας πάλι κατὰ τὸ χάρισμά του: νὰ διακονήσουμε σὲ κάποιο Κατηχητικό, νὰ διαδώσουμε τὸ ὀρθόδοξο χριστιανικὸ βιβλίο, νὰ ὁμολογήσουμε τὴν πίστη μας καὶ νὰ διαφωτίσουμε τοὺς καλοπροαίρετους, νὰ προτρέψουμε σὲ Ἐξομολόγηση… 

 Καὶ ὁ πιὸ ἄσημος, ὁ πιὸ ἀγράμματος καὶ ἄρρωστος, ἂν ἔχει ζῆλο, μπορεῖ νὰ ξεσηκώσει καὶ νὰ δραστηριοποιήσει πολλούς, ὥστε νὰ δείξουν ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους τους. 

«Ὑπεύθυνος γὰρ ἕκαστος ἡμῶν τῆς τοῦ πλησίον σωτηρίας ἐστίν»· διότι ὁ καθένας μας εἶναι ὑπεύθυνος τῆς σωτηρίας τοῦ πλησίον, τονίζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος(*).

 

 2. Ὠφέλεια γιὰ τὸν πιστὸ καὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία 

 Εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ δείχνουμε αὐτὴ τὴν καλὴ πρωτοβουλία, διότι αὐτὸ ὠφελεῖ κι ἐμᾶς προσωπικὰ ἀλλὰ καὶ τὴν Ἐκκλησία. 

 Ὁ ζῆλος αὐτὸς εἶναι οὐσιαστικὰ ζῆλος γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον, ποὺ εἶναι ἡ πιὸ μεγάλη ἐντολὴ μετὰ τὴν ἐντολὴ τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεό (βλ. Ματθ. κβ´ [22] 37-39).  

Ἐὰν ὁ πιστὸς δὲν ἐπιδίδεται σὲ τέτοια ἔργα, θὰ ἀπορροφηθεῖ ἀπὸ τὶς ἐργασίες του, τὶς βιοτικὲς ὑποθέσεις καὶ τὶς ἄλλες προσωπικὲς ἀσχολίες του. Ἀποτέλεσμα; Παραμελεῖ τὴν ψυχή του, ζεῖ γιὰ τὸν ἑαυτό του. 

Ἡ ἐλεημοσύνη καὶ ἡ ἱεραποστολὴ καὶ ὅποια ἄλλα καλὰ ἔργα γίνονται στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, εἶναι ἀπόδειξη ὅτι ἡ πίστη μας εἶναι ζωντανή, μᾶς ἀπελευθερώνουν ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς φιλαυτίας, δίνουν στὴ ζωή μας οὐσιαστικὸ νόημα, δηλαδὴ τὴν προοπτικὴ τῆς αἰωνιότητος, καὶ ἑλκύουν τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ σ᾿ ἐμᾶς προσωπικὰ καὶ στὴν οἰκογένειά μας.  

Ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ ἔχουν ζῆλο οἱ πιστοὶ σὲ καλὰ ἔργα. 

Δὲν εἶναι δυνατὸν οἱ ἱερεῖς μας νὰ ἀνταποκριθοῦν σὲ ὅλες τὶς ἀνάγκες, ὑλικὲς καὶ πνευματικές, τοῦ ποιμνίου. Ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ συνεργάτες, ἀπὸ συμπαραστάτες, ἀπὸ τὸν καθένα μας. Οἱ λαϊκοὶ δὲν εἶναι ἄφωνη καὶ ἀργὴ τάξη μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ἔχουν ὄχι δικαίωμα ἀλλὰ ὑποχρέωση νὰ δραστηριοποιοῦνται στὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ – καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ ἀπόδειξη ὅτι εἶναι ζωντανὰ καὶ ὑγιὴ μέλη τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅτι πράγματι αἰσθάνονται τὴν Ἐκκλησία ὡς τὴν πνευματικὴ οἰκογένειά τους. 

Μιὰ Ἐνορία μὲ πιστοὺς ποὺ συμμετέχουν μὲ ζῆλο στὴ ζωή της, δὲν εἶναι ἕνα εὐλογημένο μελίσσι; Ἐξάλλου πόσοι λαϊκοὶ ἅγιοι καὶ ἅγιες ἐπέδειξαν ἔντονη ἱεραποστολικὴ καὶ φιλανθρωπικὴ δραστηριότητα καὶ δόξασαν μὲ τὴ ζωή τους τὴν πίστη μας! 

    

Οι αγιοι ολων των εποχων ειναι τα φωτεινὰ μετέωρα που  προβάλλουν καὶ ὡς πρότυπα ὅλων μας στὴν τήρηση αὐτῆς τῆς ἀποστολικῆς προτροπῆς. Ἔδειξαν ζῆλο γιὰ τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως σὲ πολὺ δύσκολες συνθηκες ,ως μέλη τῆς Ἐκκλησίας ὑφίσταντο διώξεις, ἀκόμη καὶ τὸ μαρτύριο, διότι ἔμεναν πιστοὶ στὴν Ὀρθόδοξη ἀλήθεια,μακρυα απο αιρεσεις πχ μαρτυρες του Ιεχωβα κλπ,μακρυα απο αλλες θρηκειες πχ καθολικισμο,βουδισμο, μωαμεθανισμο. 

Οἱ σημερινοὶ πιστοὶ ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ ἕνα ξύπνημα, ὥστε νὰ γίνουμε ζωντανὰ καὶ δραστήρια μέλη τῆς Ἐκκλησίας. 

Αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ πιὸ δυνατὴ καὶ πειστικὴ μαρτυρία τῆς πίστεώς μας στὸν σύγχρονο βαθιὰ ἀποστατημένο κόσμο μας. 

 (*) ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Πρὸς τοὺς ἔχοντας παρθένους συνεισάκτους, δ´, PG 47, 500.

ΟΣΩΤΗΡ2184

Ο ΛΙΘΟΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ!

Ο ἀπόστολος Παῦλος μὲ συνοδοιπό-
ρο τὸν ἀπόστολο Βαρνάβα βρίσκον-­
ται στὰ Λύστρα τῆς Λυκαονίας στὴν 
πρώτη περιοδεία τους. Πῶς ἔχουν φθά-
σει ἕως ἐδῶ μετὰ ἀπὸ τόσες ταλαιπωρί-
ες ποὺ ὑπέστησαν, μόνο οἱ δυό τους τὸ 
γνωρίζουν κι ὁ παντογνώστης Κύριος. 
Ἀλλὰ δὲν καταβάλλονται ἀπὸ τὰ ἐμπόδια. 
Εἶναι τόσο μεγάλη ἡ ἱεραποστολική τους 
φλόγα, ποὺ μοιάζουν σὰν νά ’χουν φτερὰ 
στὰ πόδια τους.
Χρειαζόταν νὰ ἔχουν φτερὰ ἀετοῦ, γιὰ 
νὰ ξεκινήσουν ἀπὸ τὴν σχεδὸν παραθα-
λάσσια πόλη Πέργη τῆς Παμφυλίας, νὰ 
διασχίσουν τὴν πολύκορφη ὀροσειρὰ 
τοῦ Ταύρου καὶ νὰ φθάσουν στὰ ὀροπέ-
δια τῆς Πισιδίας καὶ τῆς Λυκαονίας. Ὁδοι-
πορία κοπιαστική! Ἄλλοτε βάδιζαν σὲ χα-
ράδρες μὲ ἄγρια βλάστηση, ἄλλοτε διέ-
σχιζαν πυκνὰ δάση, ἄλλοτε γυμνὲς κορυ-
φές. Ἀντιμετώπισαν τοὺς κινδύνους τῆς 
νύχτας, τὰ ἄγρια θηρία τῶν δασῶν, τοὺς 
τρομεροὺς ληστές. 
Καὶ σὰν νὰ μὴν ἔφθαναν ὅλα αὐτά, ἀντι-
μετώπισαν καὶ διωγμοὺς ἀπὸ κατοίκους 
τῆς περιοχῆς, οἱ ὁποῖοι ὑποκινοῦνταν 
ἀπὸ φανατικοὺς Ἰουδαίους. Στὴν Ἀντιό-
χεια τῆς Πισιδίας τοὺς ἔδιωξαν, στὸ Ἰκό-
νιο τῆς Λυκαονίας ἔκαναν ἀπόπειρα νὰ 
τοὺς λιθοβολήσουν. 
Οἱ κάτοικοι τῶν Λύστρων στὴν ἀρχὴ 
προθυμοποιήθηκαν νὰ τοὺς    ἀκούσουν. 
Ἀνάμεσα στοὺς ἀκροατὲς τοῦ θείου Παύ-
λου ξεχώριζε ἕνας χωλός, ὁ ὁποῖος γεν-
νήθηκε μὲ ἀτροφικὰ πόδια καὶ δὲν εἶχε 
ποτὲ περπατήσει στὴ ζωή του. Παρακο-
λουθοῦσε μὲ πολλὴ προσοχὴ καὶ πονε-
μένο βλέμμα τὸ θεῖο κήρυγμα. Ὁ θεοφώτι-
στος διδάσκαλος διακόπτει πρὸς στιγμὴν 
τὸν θεῖο λόγο του καὶ κάνοντας προστα-
κτικὴ χειρονομία τοῦ φωνάζει: «Ἀνάστη-
θι ἐπὶ τοὺς πόδας σου ὀρθός»! Ὁ χωλὸς 
πετιέται ὄρθιος καὶ περπατάει κανονικά. 
Ἔκπληκτα τὰ πλήθη ἀπ’ τὸ μεγάλο θαῦμα 
ἀρχίζουν νὰ φωνάζουν στὴ δική τους 
γλώσσα: «Οἱ θεοὶ ὁμοιωθέντες ἀνθρώ-
ποις κατέβησαν πρὸς ἡμᾶς» (Πράξ. ιδ΄ 
11)· οἱ θεοὶ πῆραν μορφὴ ἀνθρώπου καὶ 
κατέβηκαν σὲ μᾶς! Τὸν ἀπόστολο Βαρνά-
βα, ποὺ ἦταν σιωπηλὸς καὶ   σοβαρός, τὸν 
θεώρησαν ὡς τὸν Δία, καὶ τὸν ἀπόστολο 
Παῦλο, ποὺ κήρυττε μὲ εὐχέρεια τὸν θεῖο 
λόγο, τὸν θεώρησαν ὡς τὸν Ἑρμῆ, καὶ 
ἔσπευσαν μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν ἱερέα τοῦ 
Δία νὰ τοὺς στεφανώσουν ὡς θεοὺς καὶ 
νὰ τοὺς προσφέρουν πλούσιες θυσίες. 
Τότε οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ἔσχισαν ἀπὸ 
ἀγανάκτηση τὰ ροῦχα τους, πήδηξαν 
ἀνάμεσα στὸν ὄχλο καὶ φώναξαν δυνα- ­
τά: «Ἄνδρες, τί ταῦτα ποιεῖτε;»· τί εἶναι αὐ-­
τὰ ποὺ κάνετε; Ἄνθρωποι   εἴμαστε κι ἐμεῖς 
ὅμοιοι μὲ σᾶς! Ὁ σκοπὸς γιὰ τὸν ὁποῖο 
ἤλθαμε ἐδῶ εἶναι νὰ σᾶς    κηρύξουμε νὰ 
ἀφήσετε τὰ μάταια αὐτὰ πράγματα, νὰ 
ἀφήσετε τὴ λατρεία τῶν ψεύτικων θεῶν 
καὶ νὰ ἐπιστρέψετε στὸν ἀληθινὸ Θεό, τὸν 
Δημιουργὸ καὶ Προνοητὴ τοῦ κόσμου. Μὲ 
τὶς ἐνέργειές τους αὐτὲς μόλις καὶ μετὰ 
βίας κατόρθωσαν νὰ συγκρατήσουν τὸν 
ὄχλο νὰ μὴ θυσιάσουν σ’ αὐτούς.
Τὶς ἑπόμενες ἡμέρες πῆραν ἄλλη τρο-­
πὴ τὰ πράγματα, διότι ἦλθαν ἀπὸ τὴν 
Ἀντιόχεια καὶ τὸ Ἰκόνιο    φανατικοὶ Ἰου-
δαῖοι, οἱ ὁποῖοι ξεσήκωσαν τὰ πλήθη καὶ 
λιθοβόλησαν τὸν ἀπόστολο Παῦλο. Τοῦ 
πέταξαν πέτρες πολλές, ὥσπου τὸν ἔρι-
ξαν ἀναίσθητο στὸ ἔδαφος. Κατόπιν τὸν 
ἔσυραν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη καὶ τὸν πέτα-
ξαν σ’ ἕνα χαντάκι πλάϊ στὸ δρόμο.
Ἔπειτα τὸν ἀναζήτησαν οἱ χριστιανοὶ 
τῶν Λύστρων, γιὰ νὰ τὸν    κλάψουν ὡς 
νεκρὸ καὶ νὰ τὸν θάψουν.   Ἀνάμεσά τους 
ἦταν κι ὁ νεαρὸς Τιμόθεος, ἡ εὐσεβὴς μη-
τέρα του Εὐνίκη καὶ ἡ εὐσεβέστατη γιαγιά 
του Λωίδα. Ἀλλὰ μὲ ἔκπληξη διαπίστω-
σαν ὅτι ἦταν ζωντανός. Μὲ θαῦμα τοῦ 
Θεοῦ σηκώθηκε ὑγιής, μπῆκε ἄφοβος 
στὴν πόλη καὶ τὴν ἑπόμενη μέρα συν-­
έχισε τὴν περιοδεία του πρὸς τὴ Δέρβη 
τῆς Λυκαονίας.
Αὐτὴν τὴν περιπέτειά του ὑπαινίσσεται 
ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν γράφει στὸν 
Τιμόθεο: «Σὺ δὲ παρηκολούθηκάς μου... 
τοῖς διωγμοῖς, τοῖς παθήμασιν, οἷά μοι 
ἐγένοντο ἐν Ἀντιοχείᾳ, ἐν Ἰκονίῳ, ἐν Λύ-
στροις. οἵους διωγμοὺς ὑπήνεγκα!» (Β΄ 
Τιμ. γ΄ 10­11). Τὸ ἴδιο ἐπεισόδιο ὑπαινίσ-
σεται καὶ στὸ ἑνδέκατο κεφάλαιο τῆς Β΄ 
πρὸς Κορινθίους ἐπιστολῆς του (στίχος 
25), ὅπου γράφει: «ἅπαξ ἐλιθάσθην». 
Μιὰ φορὰ λιθοβολήθηκα! 
Στὸν λιθοβολισμὸ τοῦ ἀποστόλου Παύ-
λου στὰ Λύστρα ἡ Ἐκκλησία κέρδισε στὸ 
πρόσωπο τοῦ νεαροῦ Τιμοθέου τὸν πο-
λυτιμότερο συνεργάτη τοῦ ἀποστόλου 
Παύλου καὶ κατοπινὸ ἐπίσκοπο Ἐφέσου. 
Ὁ λιθοβολισμὸς τοῦ διδασκάλου του καὶ 
τὸ κουράγιο ποὺ εἶχε κατόπιν νὰ συνε-­
χίσει τὴν ἀποστολικὴ περιοδεία του ἦταν 
γι’ αὐτὸν τὸ πιὸ εὔγλωττο κήρυγμα. Τὸν 
ἀκολούθησε χωρὶς ἀμφιταλαντεύσεις στὴ 
δεύτερη ἀποστολικὴ περιοδεία του καὶ 
στάθηκε στὸ πλευρό του σὰν νά ἦταν 
παιδί του. 
Ἄρα δὲν ζημιώθηκε τὸ Εὐαγγέλιο ἀπὸ 
τὸν λιθοβολισμὸ τοῦ ἀποστόλου Παύ- ­
λου. Νομίζουμε πολλὲς φορὲς ὅτι οἱ δυσ­-
κολίες εἶναι ἐμπόδιο γιὰ τὴ διάδοση τοῦ 
Εὐαγγελίου. Ὁ ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν 
ἔβλεπε ὅτι οἱ διωγμοὶ καὶ τὰ παθήματα 
βοηθοῦσαν στὴν περαιτέρω    ἐξάπλωση 
τοῦ Εὐαγγελίου. Τὸ γράφει: «Τὰ κατ’ ἐμὲ 
μᾶλλον εἰς προκοπὴν τοῦ    εὐαγγελίου ἐ-  ­
λήλυθεν» (Φι  λιπ. α΄ 12). Αὐτὸ    συμβαίνει 
πάντοτε. Ἀρκεῖ νὰ ὑπάρχουν γενναῖες ψυ-   ­χές, ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος 
ἦταν ἀποφασισμένος γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ 
Χριστοῦ νὰ χύσει ἀκόμη καὶ τὸ αἷμα του! 
Μποροῦμε νὰ κάνουμε κι ἐμεῖς τὸ ἴδιο;
ΟΣΩΤΗΡ2069
1. ΙΣΩΣ Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΊΌΥ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.
2. Ο ΛΙΘΟΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΠ.ΠΑΥΛΟΥ  ΕΦΕΡΕ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΜΕΓΑΛΟ, ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΛΙΘΟΒΟΛΙΣΜΟ!

Ἀνατολική διδακτική διήγηση

Ὅταν βρισκόμουνα στὴν Γερμανία, ἄκουσα σ’ ἕνα κήρυγμα διασήμου γερμανοῦ ἱεραποστόλου καὶ ἱεροκήρυκα μία βαθυστόχαστη καὶ συμβολικὴ διήγηση, παρμένη ἀπὸ συλλογὴ σοφῶν θρύλων καὶ μύθων τῆς Ἀνατολῆς.  Κρίνω σκόπιμο νὰ τὴν ὑπενθυμίσω στοὺς ἀναγνῶστες », διότι εἶναι ὠφέλιμη τόοον γιὰ τὴν προσωπικὴ ζωή τους. Τί λέγει, λοιπόν, ἡ διήγηση αὐτή;

Ἦταν κάποτε ἕνας καλὸς βασιληάς. Ὁ γιὸς του εἶχε πάρει τὸν κακὸ δρόμο. Οἱ συμβουλὲς καὶ τὰ φιλικὰ λόγια τοῦ πατέρα του, ὅπως κι οἱ διάφορες τιμωρίες, δὲν ὠφελοῦσαν σὲ τίποτε. Ὁ γιὸς ἐξακολουθοῦσε νὰ ζῆ μέσα στὴν ἁμαρτία. Τέλος ὁ πατέρας, καθὼς ἦταν ἀπελπισμένος, ἀπεφάσισε νὰ χρησιμοποίηση καὶ τὸ ἑξῆς μέσο, γιὰ νὰ διόρθωση τὸ παιδί του.

Μία Κυριακὴ προσκάλεσε τὸ γιό του στὴν αἴθουσα τὸν θρόνου. Ἐκεῖ πάνω σ’ ἕνα τραπέζι εἶχε τοποθετήσει ἕνα κύπελλο, γεμάτο ἀπὸ πολύτιμο ἀρωματικὸ λάδι. Τὸ λάδι αὐτὸ εἶχε παλαιότερα μεγάλη ἀξία στὴν Ἀνατολή. Τέτοιο λάδι εἶχεν ὑπ’ ὄψιν του κι ὁ Ψαλμωδός, ὅταν ἔλεγε: «Ἐλίπανας ἐν ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου» (Ψαλμ. χβ 5). Μπροστὰ στὸ τραπέζι στέκονταν μόνο στρατιῶτες τῆς σωματοφυλακῆς τοῦ βασιλέως μὲ τὰ ξίφη τραβηγμένα ἔξω ἀπ’ τὴ θήκη. Δίπλα στὸ κύπελλο μὲ τὸ λάδι βρισκόταν ἕνας χάρτης μὲ τὸ σχεδιάγραμμα τῶν ὁδῶν τῆς πόλεως.

Τότε ὁ πατέρας εἶπε στὸν γιό του: «θὰ κάμης μία μικρὴ περιοδεία μέσα στὴν πόλη. Μέσα στὸν χάρτη αὐτόν σοῦ σημείωσα ἕνα δρόμο, ποὺ θὰ ἀκολούθησης. Θὰ ξεκινήσης τώρα ἀμέσως, κρατώντας μπροστά σου αὐτὸ τὸ γεμάτο κύπελλο. ‘Αλλοίμονό σου, ἂν στὸ δρόμο σοῦ χυθῆ ἔστω καὶ μία μόνο σταγόνα ἀπ’ τὸ πολύτιμο αὐτὸ λάδι. Οἱ δυὸ στρατιῶτες ἔχουν αὐστηρὴ διαταγὴ νὰ σὲ ἀποκεφαλίσουν ἀμέσως. Γνωρίζεις δέ, πὼς οἱ διαταγές μου εἶναι γι’ αὐτοὺς ἀπολύτως δεσμευτικές».

Ὁ γιὸς ξεκινάει κάνοντας ὅ,τι τὸν διέταξε ὁ πατέρας του, Ἀφοῦ πέρασε ἀρκετὸς χρόνος, ξαναγυρίζει πίσω. Δὲν τὸν εἶχε χυθῆ οὔτε μία σταγόνα λαδιοῦ.

«Τὶ εἶδες, παιδί μου, στὸν δρόμο;», ἐρώτησε ὁ πατέρας. 

«Τίποτα!», ἦταν ἡ ἀπάντηση τοῦ γιοῦ.

«Τί; Δὲν εἶδες τίποτα; Μὰ σήμερα εἶναι ἡ ἐμποροπανήγυρις τῆς χρονιᾶς! Παντοῦ ὑπάρχουν χρωματιστὲς ρεκλάμες, ποὺ προσκαλοῦν στοὺς τόπους τῆς διασκεδάσεως. Παντοῦ στοὺς δρόμους ὑπάρχουν διάφορα θεάματα, γελωτοποιοὶ καὶ θαυματοποιοί. Δὲν εἶδες τίποτα ἀπὸ ὅλα αὐτά;».

«Ὄχι, πατέρα! Ἀπ’ ὅλα αὐτὰ δὲν εἶδα τίποτα».

«Μὰ ἂν δὲν εἶδες τίποτα, τότε τί ἄκουσες στὸ δρόμο;», ρώτησε πάλιν ὁ πατέρας.

«Τίποτα», ἦταν πάλιν ἡ ἀπάντησις τοῦ γιοῦ.

«Τί; Δὲν ἄκουσες τὶς φλογέρες; Δὲν ἄκουσες τὶς τρομπέττες καὶ τόσα ἄλλα μουσικὰ ὄργανα; Δὲν ἄκουσες ὅλους αὐτούς, ποὺ διαφήμιζαν τὰ κέντρα τῆς διασκεδάσεως; Δὲν ἄκουσες ὅλα αὐτά, ποὺ ἄλλοτε τόσον πολύ σοῦ τραβοῦσαν τὴν προσοχή;»

«Πατέρα μου, μόνον ἕνα πράγμα ἀντηχοῦσε στ’ αὐτιά μου, ὁ σοβαρὸς λόγος σου: «Ἀλλοίμονό σου, ἂν στὸν δρόμο σοῦ χυθῆ ἔστω καί μία σταγόνα ἀπ’ τὸ πολύτιμο αὐτὸ λάδι». Γι’ αὐτὸ ἕνα μόνο πράγμα ἔβλεπα: τὸ λαδὶ αὐτό. «Ὅλη μου ἡ προσοχὴ ἦταν συγκεντρωμένη σ’ αὐτό. Ἔτρεμα μήπως μοῦ χυθῆ μία σταγόνα. Πατέρα μου, σ΄ εὐχαριστῶ γιὰ αὐτὸ τὸ μάθημα, ποὺ μοῦ ἔκαμες. Τώρα ξεύρω πιὰ τί πρέπει νὰ κάμω, γιὰ νὰ μὴ μὲ αἰχμαλωτίζη τὸ κακό. Πατέρα μου, μὲ ἔσωσες».

 «Ὅλοι μας εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Ὑψίστου Βασιλέως καὶ κληρονόμοι τοῦ Θεοῦ. Ὃ Χριστὸς σταυρώθηκε καὶ ἀναστήθηκε γιά μᾶς. Πρέπει λοιπὸν νὰ στρέφωμε διαρκῶς τὴ σκέψη μας στὸ σωτηριῶδες ἔργο τοῦ Χριστοῦ καὶ στὸ αἷμα Του, ποὺ ἔτρεξε ἀπὸ τὶς ἅγιες πληγὲς Του πάνω στὸν Σταυρό. Οὔτε μία σταγόνα ἀπὸ τὸ πολύτιμο αὐτὸ αἷμα δὲν πρέπει γιὰ μᾶς νὰ εἶναι χαμένη. Ἡ σκέψη αὐτὴ θὰ μᾶς βοηθῆ νὰ ἔχωμε μάτια κι αὐτιὰ ὄχι γιὰ τὰ ἀπατηλὰ θέλγητρα τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ μόνο γιὰ τὴν ὄμορφη καὶ ἀληθινὰ εὐτυχισμένη ζωή, τὴν ὁποία μᾶς χαρίζει ὁ Χριστός.

 Γιὰ εμας  λοιπον , ποὺ παρασύρομαστε εὔκολα στὴν ἁμαρτία. Ἄς ἐνθυμούμεθα καὶ οἱ ἴδιοι γιὰ τὴν προσωπική μας ζωὴ τὴ βαθυστόχαστη αυτή ἀλήθεια.Τότε θὰ είμαστε προσεκτικοὶ σὲ ὅλες μας τὶς ἐκδηλώσεις.

Τραλλιανός Β.

http://theomitoros.blogspot.com/2018/07/blog-post_51.html

ΝΑ ΦΕΡΝΕΙΣ ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ ! - ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

     
Η Χρυσὴ κάθε πρωί, μόλις ὁ σύζυγος φύγει γιὰ 
τὸ γραφεῖο του καὶ τὰ τρία παιδιά της γιὰ τὸ 
σχολεῖο – τὸ μεγαλύτερο πηγαίνει ἤδη στὸ
 Γυμνάσιο -αρχίζει  το συγύρισμα 
 τοῦ σπιτιοῦ. Θέλει όλα να 
 εἶναι καθαρὰ μέσα στὸ σπίτι
της καὶ τὸ κάθε πράγμα νὰ εἶναι στὴ θέση
του. Ἔχει ἰδιαίτερη ἀδυναμία στὴ νοικο-
κυροσύνη. Αὐτὸ τὸ πνεῦμα μεταδίδει καὶ
στὰ καλά της τὰ παιδιὰ καὶ σιγά-σιγὰ συν-
ηθίζουν καὶ αὐτὰ νὰ τακτοποιοῦν τὰ πρά-
γματά τους ὅπως πρέπει.
Ἀρκετὲς φορὲς ποὺ ἡ Χρυσὴ βρίσκε-
ται γιὰ δουλειὰ στὸ μπαλκόνι, βλέπει τὴ
γνωστή της κυρία Μαρία νὰ κρατάει μιὰ
τσάντα μὲ περιοδικὰ καὶ νὰ τὰ μοιράζει σὲ
σπίτια τῆς γειτονιᾶς της. Τὴ γνωρίζει καλὰ
καὶ τὴν ἀγαπάει τὴ Μαρία ἡ Χρυσή. Συν-
αντιοῦνται πολλὲς φορὲς στὴν ἐκκλησία
τὶς Κυριακές, κάποτε καὶ στὴν ἀγορὰ ποὺ
βγαίνουν γιὰ ψώνια. Ἡ σεμνὴ ἐμφάνισή
της, ἡ καλοσύνη της, ἡ εἰλικρινὴς ἀγάπη
μὲ τὸν καλὸ λόγο ποὺ πάντοτε ἔχει στὸ
στόμα της γιὰ τὸν καθένα, σὲ κάνει νὰ τὴ
συμπαθήσεις καὶ νὰ ἐπιζητεῖς τὴ 
συντροφιά της.
Προβληματίζεται ὅμως ἡ Χρυσὴ μ’ αὐτὸ
ποὺ βλέπει νὰ κάνει ἡ Μαρία στὴ γειτονιά
της· μὲ τὰ περιοδικὰ δηλαδὴ ποὺ μοιράζει
κατὰ τακτὰ χρονικὰ διαστήματα. Μήπως
τὴν παρέσυραν τίποτε αἱρετικοὶ καὶ τὴ
στέλνουν στὰ σπίτια νὰ μοιράζει τὰ ἔντυ-
πά τους; 
      Αὐτὰ καὶ ἄλλα παρόμοια σκέ-
φτεται... Μιὰ μέρα λοιπὸν ποὺ τὴν εἶδε
πάλι στὴ γειτονιά της, πῆρε τὴν ἀπόφαση
νὰ τῆς μιλήσει καθαρὰ γι’ αὐτὸ τὸ ζήτημα.
–Μαρία μου, τῆς φώναξε ἀπὸ τὸ μπαλ-
κόνι τῆς διώροφης μονοκατοικίας, καλῶς
ἦρθες πάλι στὴ γειτονιά μας.
–Καλημέρα, Χρυσή μου! Χαίρομαι ποὺ
σὲ ξαναβλέπω. Νὰ εὐλογεῖ ὁ Θεὸς τὸ
σπίτι σου καὶ τὴν καλή σου οἰκογένεια.
Ἡ Παναγία μας νὰ φυλάει τὸν ἄνδρα σου
καὶ τὰ καλά σου παιδιά.
–Καὶ σένα ὁ Θεὸς νὰ σὲ φυλάει, Μαρία
μου, γιατὶ καταλαβαίνω ὅτι κουράζεσαι
πολύ. Σὲ βλέπω πολλὲς φορὲς νὰ ἔρχε-
σαι στὴ γειτονιά μας καὶ νὰ μοιράζεις πε-
ριοδικά. Ἀλλά, ἂν μπορεῖς, πέρνα λίγο νὰ
τὰ ποῦμε. Νά, κατεβαίνω ἀμέσως κάτω.
    Πραγματικὰ κατέβηκε ἀμέσως, ἄνοιξε
τὴν ἐξώπορτα καὶ κάλεσε τὴ Μαρία νὰ ξε-
κουραστεῖ λίγο στὸ ἰσόγειο τοῦ σπιτιοῦ
της, ποὺ τὸ εἶχε διαμορφώσει σὲ καθι-
στικό. Τῆς πρόσφερε κέρασμα καὶ συνέ-
χισαν τὴ συζήτηση γιὰ λίγη ὥρα. Ἡ Μα-
ρία ἀναφέρθηκε πρώτη στὸ θέμα ποὺ ἡ
Χρυσὴ τὸ εἶχε ἀναφέρει στὸ καλημέρισμά
της.
–Χρυσή μου, εἶπες κάτι προηγουμένως
γιὰ τὰ περιοδικὰ ποὺ μὲ βλέπεις νὰ μοι-
ράζω. Τὰ περιοδικὰ αὐτὰ εἶναι Ὀρθόδοξα
καὶ τὰ δίνω σὲ καθορισμένα σπίτια, ποὺ
εἶναι συνδρομητές.
–Ὀρθόδοξα! Δόξα τῷ Θεῷ, γιατί, νὰ
σοῦ πῶ τὴν ἀλήθεια, μ᾿ ἔτρωγε μέσα μου
αὐτὸ τὸ θέμα. Ἀλλὰ γιατί δὲν τὰ στέλνουν
μὲ τὸ Ταχυδρομεῖο τὰ περιοδικὰ στοὺς
συνδρομητές τους καὶ ἀναγκάζεσαι νὰ
τρέχεις ἐσὺ ἄλλοτε μὲ ἀρκετὸ κρύο καὶ
ἄλλοτε μέσα στὴ ζέστη; Σὲ πληρώνουν
γι᾿ αὐτὴ τὴ δουλειά;
Γέλασε πλατιὰ ἡ Μαρία...
–Νὰ μὲ πληρώνουν... Ὄχι, Χρυσή μου!
Ἢ μᾶλλον... τί εἶπα; Λάθος! Καὶ βέβαια μὲ
πληρώνουν, καὶ μάλιστα μὲ τὴν καλύτε-
ρη πληρωμή: Μὲ χαρὰ τόσο μεγάλη, ποὺ
δὲν μπορῶ νὰ σοῦ τὴν περιγράψω! Νιώ-
θω τόση εὐτυχία, ποὺ οὔτε κρύο οὔτε ζέ-
στη αἰσθάνομαι οὔτε ὁ κόπος μὲ κουρά-
ζει! Ἀλλὰ μὲ ρώτησες γιατί δὲν τὰ στέλ-
νουν μὲ τὸ Ταχυδρομεῖο... Νὰ σοῦ τὸ ἐξη-
γήσω. Μὲ τὸ Ταχυδρομεῖο στέλνονται τὰ
περισσότερα. Ὅμως τὰ τελευταῖα χρόνια,
τὸ ξέρεις καὶ σὺ καλά, ἀνέβηκαν πάρα
πολὺ τὰ ταχυδρομικὰ τέλη. Κατ᾿ ἀνάγκην
καὶ τὸ Περιοδικὸ αὔξησε τὴν ἐτήσια συν-
δρομή. Ὅμως γιὰ νὰ εἶναι αὐτὴ ἡ αὔξη-
ση ὅσο γίνεται μικρότερη καὶ νὰ μὴ δυσ-
κολευτοῦν καὶ οἱ πιὸ φτωχοὶ νὰ τὴν πλη-
ρώνουν, προσφέρθηκαν μερικοὶ νὰ βοη-
θοῦν ὅσο μποροῦν στὴ διανομή του. Ἀ-
μέσως ἀνταποκρίθηκαν πρόθυμα κι ἄλ-
λοι πολλοί, ἄνδρες καὶ γυναῖκες. Ἔτσι ἡ
συνδρομὴ κρατήθηκε ἀρκετὰ χαμηλὴ καὶ
μποροῦν νὰ τὸ παίρνουν ὅλοι μὲ λίγα
μόνο χρήματα καὶ νὰ ὠφελοῦνται.
Κι ἐγὼ συγκινήθηκα, ὅταν ἔμαθα γιὰ τὶς
δυσκολίες ποὺ ὑπάρχουν στὴν κυκλοφο-
ρία του καὶ εἶπα ὅτι κάτι πρέπει νὰ κάνω,
παρὰ τὴν ἡλικία μου – πλησιάζω, ὅπως
ξέρεις, τὰ ἑβδομήντα. Δὲν μπορεῖς ὅμως
νὰ φανταστεῖς πόση χαρὰ μοῦ δίνει αὐτὴ
ἡ ἐργασία. Ἀνάβω κι ἐγὼ ἕνα μικρὸ κερά-
κι, γιὰ νὰ διαλύεται τὸ σκοτάδι τῆς ἄγνοι-
ας ποὺ ὑπάρχει γύρω μας γιὰ τὴν ἀλή-
θεια τοῦ Εὐαγγελίου.
–Νὰ μὲ συγχωρεῖς, Μαρία μου, ποὺ
ἔβαλα ἄλλα μὲ τὸ νοῦ μου... Μένω κατά-
πληκτη μὲ τὰ ὅσα μοῦ εἶπες... καὶ γιὰ νὰ
εἶμαι εἰλικρινής, σὲ ζηλεύω κιόλας.
–Νὰ προσεύχεσαι νὰ μοῦ δίνει δυνά-
μεις ὁ Κύριος. Θέλω νὰ τὸ συνεχίσω αὐτὸ
τὸ ἔργο γιὰ πολλὰ χρόνια ἀκόμα. Νὰ σοῦ
πῶ καὶ κάτι ἀκόμη, Χρυσή μου. Σήμερα
πολλοὶ ἀπὸ μᾶς γκρινιάζουμε ὅτι δὲν πάει
καλὰ ὁ κόσμος. Τί κάνουμε ὅμως γιὰ νὰ
καλυτερέψει; Ἕνας τρόπος δὲν εἶναι καὶ
αὐτός; Νὰ βάλουμε δηλαδὴ τὸ λόγο τοῦ
Θεοῦ στὰ σπίτια ὅσο γίνεται περισσότε-
ρων ἀνθρώπων... Αὐτὸ κάνει καὶ τοῦτο τὸ
Περιοδικό.
–Μαρία μου, σ᾿ εὐχαριστῶ γιὰ ὅλα αὐτὰ
ποὺ μοῦ εἶπες. Καὶ σὲ παρακαλῶ νὰ φέρ-
νεις καὶ σὲ μένα αὐτὸ τὸ περιοδικό. Νὰ
σοῦ δώσω τὴ συνδρομὴ καὶ νὰ μοῦ τὸ
φέρνεις ἐδῶ. Θὰ χαίρομαι τόσο πολὺ νὰ
σὲ βλέπω καὶ νὰ λέμε τὴν καλημέρα μας
κάθε φορὰ ποὺ θὰ ἔρχεσαι στὴ γειτονιά
μας γι’ αὐτὸ τὸ τόσο σπουδαῖο ἔργο.
ΟΣΩΤΗΡ2262