Επαφή σχολικών ψυχολόγων με μαθητές χωρίς συναίνεση γονέων

Οπως διευκρίνισε χθες στην «Κ» υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργείου Παιδείας, εάν διαπιστωθεί ότι το παιδί χρειάζεται περαιτέρω στήριξη, τότε θα ενημερωθούν οι κηδεμόνες του

Οπως διαπίστωσε ο Συνήγορος του Πολίτη κατά τις επισκέψεις του σε σχολεία της χώρας, μαθητές αποκλείονταν από την επαφή με ψυχολόγους ή κοινωνικούς λειτουργούς προκειμένου να συζητήσουν κάτι που τους απασχολεί. [INTIME NEWS]

Υπάρχει εγκύκλιος, αλλά χρειάζεται νόμος για να κατορθώσουν παιδιά που το έχουν ανάγκη –και το ζητούν τα ίδια– να απευθυνθούν σε ψυχολόγο στο σχολείο τους. Τα γραφειοκρατικά γρανάζια στα οποία είναι μπλεγμένοι –ή μήπως τα χρησιμοποιούν ως πρόσχημα λόγω ευθυνοφοβίας και υπό την πίεση των γονιών;– οι εκπαιδευτικοί αναδεικνύει η παρέμβαση του Συνηγόρου του Πολίτη για ένα τόσο κρίσιμο και ευαίσθητο θέμα.

Ειδικότερα, όπως λέει η έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη, «σε συνέχεια αναφορών αλλά και ενημέρωσης κατά τις επισκέψεις του σε σχολεία της χώρας, διερεύνησε το ζήτημα της προσωπικής επαφής μαθητών που ζητούσαν να συναντήσουν τους ψυχολόγους και τους κοινωνικούς λειτουργούς των σχολικών μονάδων χωρίς προηγούμενη ενημέρωση και συναίνεση των κηδεμόνων τους. Ετσι, διαπιστώθηκε ότι, με βάση στρεβλή ερμηνεία του ισχύοντος πλαισίου που ορίζει τον τρόπο άσκησης των καθηκόντων των ψυχολόγων των Επιτροπών Διεπιστημονικής Υποστήριξης (ΕΔΥ), σε αρκετά σχολεία και εκπαιδευτικές περιφέρειες της χώρας οι ψυχολόγοι και οι κοινωνικοί λειτουργοί αποκλείονταν στην ουσία εσφαλμένα από την επικοινωνία με μεμονωμένους μαθητές, που ζητούσαν να τους συναντήσουν, προκειμένου να συζητήσουν κάτι που τους απασχολεί, καθώς θεωρείτο ότι υπάρχει προϋπόθεση συναίνεσης του κηδεμόνα του παιδιού».

Μα πώς μπορεί ένας σύλλογος διδασκόντων να απαγορεύσει από ένα παιδί που ζητάει να μιλήσει σε έναν ψυχολόγο, χωρίς να πάρει τη συναίνεση των γονιών του; Δεν αναλογίστηκαν οι εν λόγω εκπαιδευτικοί ότι κάποια σοβαρή αιτία θα υπάρχει ώστε το παιδί να τολμήσει να μην ενημερώσει τους γονείς του για κάτι έξω από την οικογενειακή «ρουτίνα»; Οπως λέει η έκθεση του Συνηγόρου, «ένας τέτοιος περιορισμός ήταν μη συμβατός με τη λογική του σχολείου ως κοινότητας, καθώς απέκλειε (εξειδικευμένα) μέλη της ίδιας της σχολικής κοινότητας και του συλλόγου διδασκόντων (στην ειδικότερη περίπτωση της ΕΔΥ), όπως είναι οι ψυχολόγοι και οι κοινωνικοί λειτουργοί, από την άμεση και αυθόρμητη επικοινωνία με παιδιά που επιζητούν να τους συναντήσουν, ενώ αντίθετα και εύλογα επιτρέπεται και ενθαρρύνεται η επαφή του εκπαιδευτικού με τα παιδιά που θέλουν να συζητήσουν – εκμυστηρευτούν κάτι που τα απασχολεί, χωρίς να απαιτείται φυσικά συναίνεση κηδεμόνα. Παράλληλα, ο ίδιος περιορισμός λειτουργούσε αναμφίβολα αποθαρρυντικά για το παιδί που θέλει να αναφέρει κάτι σοβαρό (κακοποίησή του, αλλά ακόμη και μια σοβαρή δική του αρνητική εμπειρία, λ.χ. εγκυμοσύνη), καθώς επέβαλε στην πράξη στον ειδικά εκπαιδευμένο επαγγελματία να το αποπέμψει, ζητώντας άδεια γονέα – κηδεμόνα».

Εν τέλει, βέβαια, οι θέσεις του Συνηγόρου του Πολίτη έγιναν δεκτές σε σχέση με τους ψυχολόγους και τους κοινωνικούς λειτουργούς των ΕΔΥ με την υπ’ αριθμ. 138415 /Δ3/4.12.2023 εγκύκλιο του υπουργείου, στην οποία αναφέρεται ότι «ο ψυχολόγος και ο κοινωνικός λειτουργός των ΕΔΥ ανήκουν στο προσωπικό του σχολείου και δεν λειτουργούν ως “εξωτερικοί επισκέπτες”. Σε αυτό το πλαίσιο τα μέλη των ΕΔΥ, σε αρχικό στάδιο, δέχονται και ακούν μαθητές που επιθυμούν να τους συναντήσουν για να αναφέρουν ή να ζητήσουν περισσότερες πληροφορίες για κάποιο θέμα που τους απασχολεί, χωρίς να απαιτείται η συναίνεση του γονέα – κηδεμόνα».

Κρίσιμη παράμετρος

«Η παρέμβαση στοχεύει στην αναγνώριση των παιδιών που αδυνατούν ή φοβούνται να αναζητήσουν απευθείας βοήθεια, καθώς και στη διάγνωση παιδιών με κακοποιητικές συμπεριφορές», έχει εξηγήσει στην «Κ» η Δόμνα Μιχαηλίδου, που είχε σχεδιάσει τις πρωτοβουλίες από τη θέση της αρμόδιας υφυπουργού Παιδείας (πριν αναβαθμιστεί σε υπουργό Εργασίας με τον πρόσφατο ανασχηματισμό). Βέβαια, υπάρχει μια κρίσιμη παράμετρος. Οι ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί θα μπορούν να επικοινωνούν με όλα τα παιδιά της σχολικής μονάδας είτε σε ατομικές είτε σε ομαδικές συνεδρίες, εντός του ωρολογίου προγράμματος και όχι σε ώρες εκτός σχολείου.

Βεβαίως, όπως διευκρίνισε χθες στην «Κ» υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργείου Παιδείας, εάν διαπιστωθεί ότι το παιδί χρειάζεται περαιτέρω στήριξη, τότε θα ενημερωθούν οι γονείς του. Από την άλλη, δεν μπορεί να γίνει δεκτός κάποιος ψυχολόγος που δεν εργάζεται στο σχολείο (π.χ. μετέχει σε ένα πρόγραμμα του δήμου). Τώρα πλέον αναμένεται τροποποίηση του πλαισίου, ώστε να καλύπτονται ρητά και οι αντίστοιχοι επαγγελματίες που υπηρετούν σε σχολικές μονάδες της χώρας με άλλο πλαίσιο.

Στην αναμονή

Από την άλλη, πολλά από όσα προβλέπει ο νόμος 5029 που ψηφίστηκε την άνοιξη του 2023 για την αντιμετώπιση των φαινομένων της ενδοσχολικής βίας και του εκφοβισμού δεν έχουν ακόμη υλοποιηθεί. Ενδεικτικά, η πλατφόρμα ανωνύμων καταγγελιών από τους μαθητές δεν λειτουργεί. Παράλληλα, κρίνεται απαραίτητο να συνταχθούν πρωτόκολλα αντιμετώπισης των περιστατικών ενδοσχολικής βίας, ο πειθαρχικός κώδικας των μαθητών θεωρείται ότι πρέπει να αλλάξει, την ίδια στιγμή που οι εκπαιδευτικοί είναι ευάλωτοι στις πιέσεις των γονιών – θυτών.

Ο Αγιος Κοσμας ο Αιτωλος καὶ ἡ σύγχρονη παιδεία. Κωνσταντίνου Χολέβα Πολιτικoὺ Ἐπιστήμονα

Στις 24 Αυγουστου η Ορθοδοξη Εκκλησια τιμά τὴ μνήμη τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ὁ ὁποῖος ἀπαγχονίσθηκε μὲ ἐντολὴ τοῦ Κοὺρτ Πασᾶ  τὸ 1779 στὸ  Κολικόντασι  τῆς  Βορείου Ἠπείρου. Ὁ Πατροκοσμᾶς  ἀγωνίσθηκε σὲ ζοφερούς καιρους Τουρκοκρατίας καὶ διωγμῶν γιὰ τὴν ἀποτροπὴ τῶν ἐξισλαμισμῶν, τὴ διάσωση τῆς Πίστης μας καὶ τῆς Γλώσσας μας, γιὰ τὴ διάδοση τῆς  ἑλληνορθόδοξης παιδείας καὶ γιὰ τὴν ἐθνικὴ  ἀφύπνιση τῶν Ἑλλήνων.Ἐπειδὴ φέτος (2014) συμπληρώνονται ἀκριβῶς τριακόσια χρόνια ἀπὸ τὴ γέννησή του ἀξίζει νὰ συγκρίνουμε τὰ παιδαγωγικὰ πρότυπα ποὺ  καλλιέργησε ὁ Ἅγιος μὲ  αὐτὰ ποὺ ἐπικρατοῦν σήμερα. Ἡ σύγκριση ὁδηγεῖ σὲθλιβερὰ συμπεράσματα. Ὁ Πατροκοσμᾶς ζητοῦσε ἕνα σχολεῖο, τὸ ὁποῖο θὰ διδάσκει τὴν ἑνιαία ἑλληνικὴ γλώσσα καὶ μάλιστα τὴ γλῶσσα τῆς Θείας  Λατρείας, «διότι καὶ ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι εἰς τὴν Ἑλληνικήν». Σήμερα ἐπικρατεῖ ἡ μόδα  νὰ μαθαίνουν τὰ παιδιὰ μας καλύτερα τὶς  ξένες γλῶσσες παρὰ τὰ Ἀρχαῖα καὶ Νέα  Ἑλληνικά. Κι ὅμως στὴ Βρετανία εἰσάγονται  τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ στὰ Δημοτικὰ Σχολεῖα  καὶ στὴν Αὐστραλία χρησιμοποιοῦνται τὰ  Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν  παιδικῶν δυσλεξιῶν. (Βλέπε καὶ τὰ συμπεράσματα τοῦ ἰατροῦ Ἰωάννη Τσέγκου στὸ βιβλίο του: «Ἡ ἐκδίκηση τῶν τόνων»). 

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ἔθετε ὡς σκοπὸ τῆς Παιδείας τὴ διάπλαση ὁλοκληρωμένων χαρακτήρων μὲ ἔμφαση τὴν Πίστη στὸν Θεὸ καὶ  στὰ δόγματα τῆς Ὀρθοδοξίας. «Ἀπὸ τὸ Σχολεῖον μανθάνομεν τί εἶναι ὁ Χριστός, ἡ Παναγία, οἱ Ἄγγελοι» ἔλεγε. Σήμερα παρατηροῦμε τὴ λυσσώδη προσάθεια  τῶν ψευδοπροοδευτικῶν νὰ ξεριζώσουν ἢ νὰ μεταλλάξουν τὸ μάθημα τῶν  Ὀρθοδόξων Θρησκευτικῶν  καὶ νὰ εἰσαγάγουν ἕνα  πολυθρησκευτικὸ καὶ πολυπολιτισμικὸ συνονθύλευμα, τὸ ὁποῖο θὰ  στερεῖται παιδαγωγικοῦ καὶ  ἠθικοῦ προσανατολισμοῦ.Τὴν ὥρα ποὺ οἱ πρώην  κομμουνιστικὲς χῶρες  ἐπαναφέρουν τὰ Ὀρθόδοξα  Θρησκευτικὰ κάποιοι δῆθεν  εἰδικοὶ θέλουν νὰ εἰσαγάγουν  ἀποτυχημένα πρότυπα καὶ νὰ  πληγώσουν τὶς παιδικὲς ψυχές. Ὁ Φωτιστῆς τῶν Σκλάβων, ἂν ἦταν σήμερα μπροστά μας, δὲ θὰ ἀδιαφοροῦσε γιὰ τὴ σύγχρονη ἐπιστήμη καὶ τεχνολογία. Ἄλλωστε τὶς Θετικὲς Ἐπιστῆμες στὸ ὑπόδουλο Γένος  κληρικοὶ τὶς πρωτοδίδαξαν. Θὰ μᾶς ἔλεγε,ὅμως, ὅτι προϋπόθεση γιὰ κάθε πρόοδο καὶ  ἀπελευθέρωση εἶναι ἡ ἐμμονὴ στὴν ἑλληνορθόδοξη παιδεία, ἡ ὁποία διαμορφώνει ἦθος. Γιὰ νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὴν πολύπλευρη κρίση, ἄς θυμηθοῦμε τις διδαχες του.ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ 187

Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός: ὁ μεγάλος ἰσαπόστολος καὶ ἐθναπόστολος Λάμπρου Σκόντζου Θεολόγου - Καθηγητοῦ

Η Ελλάδα μας εἶναι χώρα ἁγίων! Ὡς ἔθνος εὐλογημένο ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο (Ἰωάν.12,23), «ποιῶν τοὺς καρποὺς» τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ (Ματθ.21,43), ἔχει τὴν εὐλογία νὰ ἀναδεικνύει στὴ δισχιλιόχρονη χριστιανική του πορεία, μεγάλους ἁγίους καὶ ὁμολογητὲς τῆς πίστεως. 

Δὲν εἶναι τυχαῖο πὼς οἱ κορυφαῖοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἦταν στὸ σύνολό τους Ἕλληνες! 

Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ἐφάμιλλος τῶν μεγάλων ἁγίων καὶ ὁμολογητῶν τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας. 

Ἐπιπλέον ὁ μεγάλος αὐτὸς ἄνδρας ἐκτὸς ἀπὸ Ἱερομάρτυρας τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι καὶ Ἐθνομάρτυρας, διότι ὠφέλησε τὸ Ἔθνος μας τὰ μέγιστα σὲ μιὰ κρίσιμη ἱστορικὴ περίοδο. 

Γεννήθηκε στὸ 1714 τὸ Μέγα Δένδρο τῆς Αἰτωλίας, κοντὰ στὸ Θέρμο. Τὸ βαπτιστικό του ὄνομα ἦταν Κώνστας. Οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς του τοῦ ἐνέπνευσαν τὴν εὐσέβεια καὶ τὴν πίστη στὸ Θεό. Τοῦ ἐμπέδωσαν ἐπίσης τὴν Ὀρθοδοξία, ὄχι ἁπλὰ ὡς θρησκευτικὴ πίστη, ἀλλὰ ὡς τρόπο ζωῆς. Τὰ πρῶτα γράμματα τὰ ἔμαθε στὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του. Ἀργότερα τὸν ἔστειλαν οἱ γονεῖς του στὶς ὀνομαστὲς σχολὲς τῆς Ναυπακτίας καὶ τῆς Παρνασσίδος, γιὰ νὰ συμπληρώσει τὴν παιδεία του κοντὰ στοὺς ὀνομαστοὺς δασκάλους τῆς ἐποχῆς, Γεράσιμο Λύτσικα καὶ ἱερομόναχο Ἀνανία. 

 Τὸ 1749 πῆγε στὸ Ἅγιο Ὅρος γιὰ νὰ συμπληρώσει τὶς σπουδές του στὴν περίφημη Ἀθωνιάδα Σχολή. Ἐκεῖ διδάχτηκε ἀνώτερες σπουδές, θεολογίας, φιλολογίας καὶ φιλοσοφίας. Κατόπιν πῆγε στὴ Μονὴ Φιλοθέου ὅπου ἔλαβε τὸ μοναχικὸ σχῆμα καὶ τὸ ὄνομα Κοσμᾶς. Ὕστερα ἀπὸ δεκαετῆ μοναχικὴ ζωή, μὲ προσευχή, νηστεῖες, ἀγρυπνίες καὶ προσωπικὴ κάθαρση, συνειδητοποίησε ὅτι δὲν εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ ζεῖ καὶ νὰ φροντίζει μόνο τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ ἔπρεπε νὰ βοηθήσει καὶ τοὺς ἀδελφούς του, τοὺς ὀρθοδόξους ραγιάδες, οἱ ὁποῖοι βίωναν ἀφάνταστη τυραννία ἀπὸ τοὺς ἀλλόθρησκους τούρκους κατακτητὲς καὶ βρίσκονταν σὲ μαῦρα σκοτάδια πλάνης καὶ πνευματικῆς καταπτώσεως.  

Περισσότερο ἀνησυχοῦσε γιὰ τοὺς ἐκτεταμένους ἐξισλαμισμούς. Ὁλόκληρες ἐπαρχίες ἀσπάζονταν εἴτε μὲ τὴ βία, εἴτε μὲ τὴ θέλησή τους τὸ Ἰσλάμ, χάνοντας πάραυτα τὴν πίστη τους στὸ Χριστὸ καὶ τὴν ἑλληνική τους συνείδηση! 

 Στὰ 1759 πῆρε τὴ μεγάλη ἀπόφαση νὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὅρος, γιὰ νὰ βοηθήσει τὸ δοκιμαζόμενο λαό. Πῆρε τὴν ἄδεια ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Σεραφεὶμ νὰ περιέλθει ὡς ἱεροκήρυκας τὴν Ἑλλάδα. 

Ἔτσι, ὡς νέος ἀπόστολος Παῦλος, ὀργανώνει μεγάλες ἱεραποστολικὲς περιοδεῖες ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα, καὶ μὲ ἀνύπαρκτα μέσα, κατορθώνει μέσα σὲ εἴκοσι χρόνια νὰ ἐπισκεφτεῖ ὁλόκληρη σχεδὸν τὴ χώρα, μὲ τὶς τέσσερις περιοδεῖες του, τὴ Μακεδονία, τὴν Ἤπειρο, τὴ Ρούμελη, τὴν Πελοπόννησο, τὰ Ἰόνια νησιὰ καὶ ὡς τὶς ἐσχατιὲς τῆς Ἀλβανίας. 

Κήρυττε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ μὲ ἁπλά, ἀλλὰ πειστικὰ λόγια, ἀποδεικνύοντας ὅτι ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία εἶναι ἡ μόνη ἀληθινὴ πίστη καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ μόνη ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, μέσα στὴν ὁποία μπορεῖ νὰ σωθεῖ ὁ ἄνθρωπος καὶ στηλίτευε τοὺς ἐξισλαμισμούς, χαρακτηρίζοντάς τους ὡς προδοσία, σὰν ἐκείνη τοῦ Ἰούδα. Ταχυγράφοι κατέγραφαν τὶς ὁμιλίες του, πολλὲς ἀπὸ τὶς ὁποῖες σώθηκαν καὶ οἱ ὁποῖες ἔχουν τόσο μεγάλο θεολογικὸ βάθος, ὥστε νὰ μᾶς ἐντυπωσιάζουν καὶ ἐμᾶς σήμερα! 

 Ὁ ἁγιασμένος καὶ φωτισμένος ἱεροκήρυκας Κοσμᾶς ἤξερε τὴν αἰτία τῆς πνευματικῆς καταπτώσεως τῶν ὑποδούλων καὶ τὴ λύση τῆς πνευματικῆς τους ἀφύπνισης. Αὐτὴ ἦταν ἡ παιδεία. Σὲ κάθε τόπο ποὺ πήγαινε μιλοῦσε γιὰ τὴν ἄμεση ἀνάγκη ἵδρυσης σχολείων, ὥστε νὰ φοιτοῦν ὅλα τα ἑλληνόπουλα, ἀγόρια καὶ κορίτσια, γιὰ νὰ ξυπνήσουν ἀπὸ τὸν πνευματικὸ λήθαργό της σκλαβιᾶς. 

Ἔκανε ἐράνους καὶ ἵδρυε σχολεῖα, τὰ ὁποῖα ἄφηνε στὴ φροντίδα τῶν κοινοτήτων καὶ τὴ συντήρησή τους στοὺς προύχοντες τῆς περιοχῆς. Ὁ ἴδιος ὁμολόγησε πὼς ἵδρυσε περισσότερα ἀπὸ διακόσια πενῆντα κατώτερα σχολεῖα καὶ περισσότερα ἀπὸ δέκα ἀνώτερα! 

Πρότασσε τὴν ἀνάγκη τῆς παιδείας στὰ ὑλικὰ πράγματα. Παρακινοῦσε τοὺς ὑπόδουλους νὰ μιλᾶνε ἑλληνικὰ καὶ ὄχι τουρκικά, ἀλβανικά, βλάχικα κλπ, διότι ἡ γλώσσα μας εἶναι βασικὸ στοιχεῖο τῆς ἐθνικῆς μας ἰδιοσυγκρασίας καὶ ὑπόστασης. 

Στηλίτευε μὲ σθένος τὴν κοινωνικὴ ἀδικία καὶ ἔβαζε τούς ἀδίκους νὰ ἐπανορθώνουν γιὰ τὶς ἀδικίες τους. Τοὺς ἔπειθε νὰ ζητοῦν δημόσια συγνώμη καὶ ἐκεῖνος τοὺς ἔδινε ἄφεση ἁμαρτιῶν. Στηλίτευσε τὴν καταφρόνηση τῆς γυναίκας, ὅπως ὑπαγόρευε ὁ ἰσλαμικὸς νόμος, καὶ σύστησε τὴν ἀγάπη στὰ παιδιά. 

Ἐναντιώθηκε στὰ κυριακάτικα παζάρια, τὰ ὁποῖα ἀποσποῦσαν τοὺς Χριστιανοὺς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς ἔκανε πωρωμένους μὲ τὸ ἐμπόριο καὶ τὸ κέρδος, γεγονὸς ποὺ ὁδήγησε στὸ μαρτύριό του. Αὐτὸ ἐναντίωσε τοὺς μεγαλέμπορους τῆς ἐποχῆς, κυρίως ἑβραίους, οἱ ὁποῖοι θίγονταν οἰκονομικά. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀποφάσισαν νὰ τοῦ κλείσουν τὸ στόμα. Δωροδόκησαν τὸν Κοὺρτ πασὰ τοῦ Βερατίου, ὁ ὁποῖος τὸν συνέλαβε καὶ τὸν ἀπαγχόνισε στὶς 24 Αὐγούστου τοῦ 1779 στὸ χωριὸ Κολικόντασι τῆς Βορείου Ἠπείρου. 

Ὁ ὀρθόδοξος ἑλληνικὸς λαὸς πίστευε στὴν ἁγιότητα τοῦ Κοσμᾶ, πρὶν τὸ μαρτυρικό του θάνατο, ἀλλὰ καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτόν. Ἂν καὶ πέρασαν τριακόσια χρόνια ἀπὸ τότε, παραμένει σὲ πολλὲς περιοχὲς τῆς Ἑλλάδος, ζωντανὴ ἡ μνήμη τῆς παρουσίας τοῦ σ’ αὐτές. 

Ἡ ἐπίσημη ἁγιοκατάταξή του ἔγινε τὸ 1961 καὶ ἡ μνήμη τοῦ τιμᾶται στὶς 24 Αὐγούστου. 

Ἡ Ἐκκλησία μᾶς τὸν τιμᾶ ὡς Ἰσαπόστολο καὶ τὸ Ἔθνος μας ὡς Ἐθναπόστολο. 

 Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ἔλαβε τὸ χάρισμα ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ τῆς προφητείας. 

Καταγράφηκαν ἑκατοντάδες προφητεῖες του, οἱ περισσότε- ρές των ὁποίων ἐπαληθεύτηκαν μὲ θαυμαστὴ ἀκρίβεια, καὶ ἐπαληθεύονται συνεχῶς ὡς τὶς μέρες μας! 

 Αὐτὸς ἦταν ὁ ἅγιος Κοσμᾶς, ὁ μεγάλος της Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Γένους μας καὶ εἶναι νομίζουμε ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη νὰ τὸν προβάλλουμε ὡς πρότυπο καὶ πνευματικὸ ὁρόσημο στὶς δύσκολες στιγμὲς ποὺ περνᾶμε ὡς Ἔθνος καὶ κοινωνία!ΟΣΙΟΣΝΙΚΩΝ187

Επιστολή του Σεβ. Μητροπολίτη μας προς τον Υπουργό Παιδείας για την εορτή των Τριών Ιεραρχών

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Ευστάθιος με επιστολή του, της 31ης Ιανουαρίου 2019, προς τον Υπουργό Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων κ. Κωνσταντίνο Γαβρόγλου εκφράζει την διαμαρτυρία του, για τον τρόπο που επέλεξε το Υπουργείο να τιμάται η εορτή των Τριών Ιεραρχών, προστατών της Παιδείας.

Ο σεπτός Ποιμενάρχης μας, μεταξύ άλλων, επισημαίνει ότι τα πνευματικά οφέλη για την εκπαιδευτική κοινότητα από την εορτή των Τριών Ιεραρχών παραμένουν αναξιοποίητα, αφού και με ευθύνη του Υπουργείου Παιδείας έχει ουσιαστικά υποβαθμιστεί και έχει μετατραπεί σε ημέρα σχολικής αργίας, όπου η πλειονότητα των εκπαιδευτικών και των παιδιών επιλέγουν άλλες δραστηριότητες μακράν απέχουσες από το νόημα της ημέρας. Ο Σεβασμιώτατος καταλήγει ζητώντας από το Υπουργείο να ορίσει την ημέρα αυτή ως σχολική εορτή, ως ημέρα της παιδείας και όχι ως ημέρα αργίας, κατά την οποία σύσσωμη η σχολική κοινότητα να συναθροίζεται για να τιμήσει τους προστάτες Αγίους των Γραμμάτων. Ακολουθεί το ακριβές κείμενο της επιστολής:

Ἐξοχώτατε κ. Ὑπουργέ,

Ἡ 30ή Ἰανουαρίου, ἡμέρα κατά τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τή μνήμη τῆς Συνάξεως τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, ἔχει καθιερωθεῖ, ὅπως γνωρίζετε, λίγα χρόνια μετά τήν ἵδρυση τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, καί ὡς ἡμέρα τῆς Παιδείας.

Τιμᾶμε τρεῖς μεγάλες μορφές τῆς Ἐκκλησίας μας καί τοῦ Ἔθνους μας, πού ἀποτελοῦν αἰώνια πρότυπα ἀρετῆς, σοφίας καί μόρφωσης, πού ἀφιέρωσαν τή ζωή τους στό χριστιανισμό καί τά Ἑλληνικά Γράμματα, πετυχαίνοντας νά συμφιλιώσουν τόν πιό λαμπρό πολιτισμό πού γεννήθηκε ποτέ στήν ἀνθρωπότητα, τόν κλασσικό Ἑλληνισμό, μέ τήν τέλεια θρησκεία, τή μοναδική ἐξ’ἀποκαλύψεως θρησκεία, τό Χριστιανισμό.

Στό πλαίσιο τῆς Ἑορτῆς δίνεται ἡ εὐκαιρία νά ἐπαναφέρουμε στή μνήμη μας, ὅσο βέβαια εἶναι δυνατό, τή ζωή καί τή δράση τῶν τριῶν πρωτοπόρων καί θεμελιωτῶν τῆς Παιδείας μας καί παράλληλα παρέχεται ἡ δυνατότητα νά προβληματιστοῦμε πάνω στό σπουδαῖο ἀλλά καταρρακωμένο σήμερα ἀγαθό τῆς Παιδείας, γιά τό ὁποῖο ὁ Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός πίστευε ὅτι εἶναι «τῶν παρ’ ἡμῖν ἀγαθόν τό πρῶτον».

Δυστυχῶς, ὅμως, τά πνευματικά ὀφέλη γιά τήν ἐκπαιδευτική κοινότητα ἀπό τή σύνδεση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑορτῆς τῶν κορυφαίων αὐτῶν Ἁγίων μέ τήν ἀξία τῆς Παιδείας, παραμένουν ἀναξιοποίητα, ἀφοῦ καί μέ εὐθύνη τοῦ Ὑπουργείου σας ἔχει ουσιαστικά ὑποβαθμιστεῖ καί μετατραπεῖ ἡ 30ή Ἰανουαρίου σέ ἡμέρα σχολικῆς ἀργίας, ὅπου ἡ πλειονότητα ἐκπαιδευτικῶν καί μαθητῶν ἐπιλέγουν τήν παραμονή στό σπίτι τους ἤ τή φοίτηση στήν καφετέρια ἤ ἄλλες ἐπουσιώδεις καί μακράν ἀπέχουσες ἀπό τό νόημα τῆς ἡμέρας δραστηριότητες.

Καί εἶναι ἄξιο ἀπορίας τό γεγονός ὅτι τό ὑπουργεῖο πού ἔχει τήν εὐθύνη τῆς πολυπαθοῦς Παιδείας μας μέ τίς ἀσαφεῖς καί ἐπιδεχόμενες παρερμηνειῶν ἐγκυκλίους του ἔχει συντελέσει νά καθιερωθεῖ ἡ ἡμέρα αὐτή ὡς ἀργία. Ἠχηρό παράδειγμα ἀποτελεῖ καί ἡ Ἐγκύκλιος πού ἀναφέρεται σέ μία αὐτοδιαχείριση τῆς ἡμέρας μέ εὐθύνη τῆς τοπικῆς ἐκπαιδευτικῆς κοινότητας, χωρίς ὅμως νά προβλέπει τόν τρόπο ὑλοποίησής της. Μέ ψηφοφορία, μέ ἐντολή τοῦ προϊσταμένου, μέ ἐπίκληση στό φιλότιμο καί τό θρησκευτικό συναίσθημα τοῦ διδασκάλου;

Νά σημειωθεῖ, ἐπίσης, ὅτι μέ τό χαρακτηρισμό ὡς «ἀργίας» τῆς Ἡμέρας τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν δέν καλύπτονται τά ἔξοδα μεταφορᾶς μαθητῶν πού χρησιμοποιοῦν λεωφορεῖα ἤ ταξί πρός τά σχολεῖα τους καί ἔτσι παρακωλύονται ὅσοι ἐπιθυμοῦν νά συμμετάσχουν στίς σχετικές ἐκδηλώσεις, ὅπου αὐτές ὀργανώνονται.

Ἑπομένως, εἶναι ἐπιτακτική ἀνάγκη, κ.Ὑπουργέ, μέ σαφήνεια καί αἴσθημα εὐθύνης τό σεβαστό Ὑπουργεῖο Παιδείας νά ὁρίσει τήν ἡμέρα αὐτή ὡς σχολική ἑορτή, ὡς ἡμέρα τῆς παιδείας καί ὄχι ὡς ἡμέρα ἀργίας καί σύσσωμη ἡ σχολική κοινότητα νά συναθροίζεται, γιά νά τιμήσει τούς προστάτες Ἁγίους τῶν Γραμμάτων καί νά στοχαστεῖ με τό φωτισμό τους ἐπάνω στό ἀγαθό τῆς Παιδείας, συμμετέχοντας στόν πρέποντα ἐκκλησιασμό καί στήν ὀργάνωση σχετικῶν ἐκδηλώσεων π.χ. ὁμιλίες, συναναστροφή μέ ἀνθρώπους τοῦ πνεύματος, ἀνοικτές συζητήσεις, ἐπισκέψεις σέ βιβλιοθῆκες καί ἄλλες πνευματικές δραστηριότητες.

Μετά τιμῆς καί εὐχῶν

ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ!

Στὴ μνήμη τῶν ἁγίων Τριῶν Ἱεραρχῶν, προστατῶν τῆς Παιδείας, καλὸ θὰ ἦταν νὰ ξαναθυμηθοῦμε οἱ σημερινοὶ Νεοέλληνες ποιὰ  Παιδεία ὁραματίστηκαν οἱ τρεῖς τους γιὰ τὴν παίδευση καὶ τὸ φωτισμὸ ὅλης τῆς οἰκουμένης – καθὼς ἀναδείχθηκαν οἱ ἴδιοι μέγιστοι οἰκουμενικοὶ διδάσκαλοι – ὅπως ἐπίσης καὶ ποιὰ πορεία ἀκολούθησε ἡ Παιδεία μας, τῶν Νεοελλήνων, μέχρι τὶς ἡμέρες μας. 
Συνηθίζουμε νὰ ὀνομάζουμε τοὺς Τρεῖς Ἱεράρχες θεμελιωτὲς τῆς ἑλληνοχριστιανικῆς παιδείας καὶ τοῦ πολιτι- σμοῦ. Τὸ ἀκριβὲς θὰ ἦταν νὰ τοὺς ἐκλαμβάνουμε ὄχι ὡς τοὺς θεμελιωτὲς αὐτοῦ τοῦ μέγιστου θαύματος ποὺ ἔζησε ἡ οἰκουμένη γιὰ 1.000 χρόνια, τῆς συνδέσεως δηλαδὴ τῆς ἑλληνικῆς παιδείας μὲ τὴ διδασκαλία τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ἐκείνους ποὺ ὑπηρέτησαν, προήγαγαν καὶ διέσωσαν ὅσο κανεὶς ἄλλος προηγουμένως, αὐτὴ τὴ σύνδε- ση. Καὶ τὸ λέμε αὐτό, διότι αὐτὴ καθεαυτὴν ἡ ἕνωση τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος μὲ τὴ χριστιανικὴ πίστη ἐπετεύχθη ἀμέσως μὲ τὴν ἐμφάνιση καὶ ἐξάπλωση τοῦ χριστιανικοῦ κηρύγματος, καθὼς ὅλη ἡ Καινὴ Διαθήκη γράφτηκε στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα. 
Ἐπιπλέον τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, μάλιστα μὲ τὴ δράση τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου, ἔγινε οἰκουμενικό, καθὼς ἐξαπλωνόταν μέσα σ’ ἕναν κόσμο ποὺ τὸ πολιτιστικό του καὶ παιδευτικὸ ὑπόβαθρο ἦταν 
κατεξοχὴν ἑλληνικό. Ἤδη ἀπὸ τὶς κατακτήσεις τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, ἀλλὰ καὶ ἔπειτα, μὲ τὴ συνένωση ὅλων τῶν ἐθνῶν κάτω ἀπὸ τὴ ρωμαϊκὴ κυριαρχία, τῆς ὁποίας ὁ πολιτισμὸς ἦταν ἑλληνικός, ὅλος ὁ τότε κόσμος δεχόταν τὸ χριστιανικὸ κήρυγμα μὲ τὸ ἔνδυμα τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου καὶ τῆς ἑλληνικῆς σκέψεως. 
Οἱ ἅγιοι Τρεῖς Ἱεράρχες διεφύλαξαν σώα αὐτὴ τὴ σύνδεση καὶ τὴν προώθησαν ἀκόμα περισσότερο. 
Μὲ τὴν ἐκπληκτικὴ προσωπική τους μόρφωση καὶ παιδεία διέσωσαν στὰ συγγράμματά τους ὑγιὴ τὸν Ἑλληνισμό, ὁ ὁποῖος διαφορετικὰ θὰ ἔσβηνε μαζὶ μὲ τὴν ἐξαφάνιση τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς θρησκείας καὶ τῶν ἀρχαίων φιλοσοφικῶν σχολῶν. Τὸν διέσωσαν καὶ τὸν παρέδωσαν ἀποκαθαρμένο ἀπὸ τὶς ἀναισχυντίες καὶ τὶς κατωτερότητες τῆς ἀρχαιοελληνικῆς θρησκείας. Σκοπός τους στάθηκε «ἡ αἵρεσις (=ἐκλογή) τῆς ὠφελίμου παιδείας πρὸς ἀποφυγὴν τῆς ἀνοήτου καὶ βλαβερᾶς» (Μ. Βασίλειος, ΕΠΕ 7, 378), ὅπως αὐτὸ φαίνεται σαφῶς στὸ λόγο τοῦ Μεγάλου Βασιλείου πρὸς τοὺς νέους, γιὰ τὸ πῶς νὰ ὠφελοῦνται ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ γράμματα (βλ. ΕΠΕ 7, 316-358). 
Οἱ μέγιστοι φωστῆρες τῆς Τρισηλίου θεότητος ἀντιτάχθηκαν σθεναρὰ στὸ ψευδοδίλημμα τῆς ἀπαγκιστρώσεως τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὸν Χριστιανισμό· δίλημμα ποὺ εἶχε τεθεῖ τότε ἀπὸ τὸν ἀποστάτη αὐτοκράτορα Ἰουλιανό, ὁ ὁποῖος μὲ κάθε τρόπο προσπάθησε νὰ καταδικάσει σὲ ἀπαιδευσία καὶ ἀμάθεια τοὺς χριστιανούς, ἀπαγορεύοντάς τους νὰ φοιτοῦν σὲ πανεπιστημιακὲς σχολὲς καὶ ἐξορίζοντάς τους ἀπὸ τὴ διδασκαλικὴ ἕδρα. Στεντόρεια τότε ὑψώθηκε ἡ φωνὴ τοῦ ἄλλοτε συμφοιτητῆ του ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ὁ ὁποῖος ὑποστήριξε μὲ κάθε τρόπο τὸ δικαίωμα τῶν χριστιανῶν νὰ μετέχουν στὴν ἑλληνικὴ παιδεία. 

Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ δὲν κατόρθωσε τότε ὁ Ἰουλιανός, τὸ ἐπέλεξε γιὰ τὴν πνευματική του πορεία τὸ νεοσύστατο, μετὰ τεσσάρων αἰώνων δουλεία, ἑλληνικὸ κράτος ἀπὸ τὸ 1832 καὶ ἔπειτα. Τότε, μὲ τοὺς Βαυαροὺς  ἐπιχειρήθηκε μιὰ ἀναγκαστικὴ καὶ βεβιασμένη ρήξη τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὸν Χριστιανισμό, ἡ ὁποία ἔμελλε νὰ καταδικάσει σὲ πνευματικὴ ἀφαίμαξη καὶ ἐκφυλισμὸ ὅλον τὸν Νέο Ἑλληνισμό. 
Ἀπὸ τότε καὶ ἔπειτα, μὲ συνεχεῖς νόμους καὶ ἀποφάσεις τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας καὶ τῶν ὑπευθύνων τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, ἡ φύτρα τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους, ἡ νεολαία τοῦ τόπου αὐτοῦ μένει καταδικασμένη σὲ πλήρη ἀποκοπὴ ἀπὸ τὶς πνευματικές της ρίζες, αὐτὲς ποὺ κάποτε ἀνέδειξαν τὸ ἔθνος σὲ οἰκουμενικὴ δύναμη, μὲ ἀποστολὴ νὰ φωτίσει ὅλο τὸν κόσμο μὲ τὸ φῶς τῆς Ἀλήθειας. 
Δὲν θὰ ἀναφερθοῦμε στὰ συγκεκριμένα βήματα ποὺ ἔγιναν – ἢ καλύτερα νὰ τὰ ὀνομάσουμε ἐθνικὰ ἐγκλήματα ποὺ διεπράχθησαν ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν Πολιτεία στὸν τομέα τῆς Παιδείας· ἐξάλλου εἶναι γνωστά. Μόνο κάτι θὰ ὑπενθυμί- σουμε: τὸ γεγονὸς ὅτι ἐδῶ καὶ χρόνια ἡ Παιδεία στὸν τόπο ἐτοῦτο ἔχει πάψει ὄχι μόνο νὰ εἶναι ἀλλὰ καὶ νὰ λέγεται ἐθνική. Τὸ Ὑπουργεῖο ἀπὸ Ἐθνικῆς Παιδείας πλέον εἶναι Παιδείας. Ἄραγε εἴμαστε σὲ θέση νὰ συνειδητοποιήσουμε τί σημαίνει αὐτό; Καὶ ὅτι πλέον παραδιδόμαστε ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ Κράτος μας ἕρμαια στὰ στυγερὰ χέρια τῆς παγκόσμιας διεθνιστικῆς συμμορίας ποὺ ἀκούει στὸ ὄνομα «Νέα Τάξη Πραγμάτων»; Μέχρι πότε ὅμως θὰ σιωποῦμε καὶ δὲν θὰ ἐξεγειρόμαστε μπροστὰ σὲ τούτη τὴν ἐθνικὴ προδοσία; Μήπως εἶναι καιρὸς τὸ πνεῦμα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν νὰ ἀρδεύσει καὶ πάλι τὴν Παιδεία μας; Γιὰ νὰ μπορέσει ὁ τόπος τοῦτος νὰ ζήσει... Ο ΣΩΤΗΡ 2037

Μήνυμα του Σεβ. Ποιμενάρχη μας για την έναρξη της σχολικής χρονιάς

 

Αγαπητά μου παιδιά,
Με πολλή χαρά επικοινωνώ μαζί σας σήμερα που ξεκινάει μία καινούργια σχολική χρονιά. Εύχομαι ολόψυχα και προσεύχομαι οι μεν εργατικοί και καταρτισμένοι εκπαιδευτικοί σας να σας μεταδώσουν όσα επιβάλλει το ιερό καθήκον τους και τους έχει διδάξει η παιδαγωγική επιστήμη, εσείς δε να συναντήσετε τη διαρκή πρόοδο στον επίπονο αλλά όμορφο και αναγκαίο αγώνα της μόρφωσής σας και να αξιοποιήσετε τα γνωστικά και εν γένει πνευματικά εφόδια που θα σας ωφελήσουν και θα εξασφαλίσουν την επιτυχία στη ζωή σας, την αληθινή χαρά και τη γνήσια ευτυχία.
Τον αγώνα σας αυτόν τον δίνετε μέσα σε μια κοινωνία όπου έχουμε λησμονήσει τον Θεό ή τον θυμόμαστε, για να τον ειρωνευόμαστε η να τον βρίζουμε. Και να που καταντήσαμε! Χωρίς Αυτόν, η ζωή μας να χαρακτηρίζεται από κρίση, πολλά αδιέξοδα, σύγχυση, πολύμορφη βία και παραλογισμό.
Στο σχολείο που έρχεστε, επίσης, μπορεί να γεμίσουν το μυαλό σας με πληροφορίες από τις οποίες πολλές ίσως να μη χρειάζονται. Με γλώσσες, που είναι απαραίτητες σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, αλλά δεν είναι δικές μας. Με ιστορία που δεν είναι όλη αληθινή. Με θρησκευτικά που μπερδεύουν και δεν πείθουν. Να σας δώσουν βαθμούς χωρίς αντίκρισμα. Αυτό, όμως, που τελικά χρειάζεστε είναι αξίες, για να πλημμυρίσουν και να τονώσουν την καρδιά σας. Αλλά αυτό δεν το δίνει η εποχή, το περιφρονεί ο σημερινός κόσμος.
Μπορείτε, παιδιά μου, εσείς ν’ αλλάξετε αυτόν τον κόσμο. Αρχίστε από τον εαυτό σας, την οικογένειά σας, τους φίλους, τη γειτονιά, το σχολείο σας. Σπείρετε την ειρήνη και την αγάπη με τα ίδια σας τα χέρια!
Για παράδειγμα, μαθαίνουμε ότι σε κάποια σχολεία παρατηρείται το αποκρουστικό φαινόμενο του «σχολικού εκφοβισμού». Μαθητές «νταήδες», που νομίζουν ότι είναι δήθεν πιο «δυνατοί», πιο «έξυπνοι», κάνουν τον βίο αβίωτο σε συμμαθητές τους που τυχαίνει να διαφέρουν, να είναι σωματικά πιο αδύναμοι, εσωστρεφείς, να αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη ζωή τους ή να κατάγονται από άλλη χώρα. Τους κτυπούν ίσως ή τους πληγώνουν με τα λόγια, αφού η γλώσσα «κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει». Ελπίζω κανείς από σας να μη δεχθεί ποτέ τέτοια συμπεριφορά, αλλά ούτε και να βρεθεί στην αξιοθρήνητη θέση του θύτη, προξενώντας μόνιμη ίσως βλάβη στη ζωή και στην προσωπικότητα συμμαθητών του. Και μην ξεχνάτε ότι τέτοια σχολεία εγωισμού, βίας και ανασφάλειας δε βοηθούν στη βελτίωση της κοινωνίας μας.
Αγωνιστείτε, παιδιά μου μαζί με τους δασκάλους και τους γονείς σας, να γίνει ολόκληρη η σχολική κοινότητα εστία αγάπης και η ελπίδα της κοινωνικής, εθνικής και πνευματικής επιβίωσής μας! Υπάρχουν στις μέρες μας πολλές οικογένειες που δύσκολα τα βγάζουν πέρα. Όσοι μαθητές έχετε κάτι φαγώσιμο μαζί σας για το διάλειμμα, δοξάστε τον Θεό για την ευλογία που σας δίνει –καθόλου αυτονόητη σήμερα- και, με διάκριση και αγάπη, μην ξεχνάτε τον συμμαθητή σας που δυσκολεύεται. Δείξτε αγάπη μεταξύ σας. Αγάπη γι’ αυτόν που δεν μπόρεσε να έχει φαγητό στο διάλειμμα. Αγάπη και φροντίδα γι’ αυτόν που συμμαθητές του πειράζουν ή κοροϊδεύουν. Αρνηθείτε το ψέμα και πολεμήστε το σαν τον μεγαλύτερο εχθρό. Μη συμβιβάζεστε με την αδικία. Χτυπήστε τη μετριότητα, τον συμβιβασμό και τη μιζέρια σαν την χειρότερη αρρώστια και αγωνιστείτε για μια κοινωνία με αγάπη, ειλικρίνεια, ηρωισμό, καθαρότητα και εξυπνάδα. Διεκδικήστε την πνευματική ελευθερία σας με όποιο κόστος. Ξαναφέρτε την ιστορία και την παράδοσή μας, τη γλώσσα και τα ήθη μας στη ζωή σας. Στηρίξτε τη ζωή σας στον Χριστό. Και πάνω σ’ αυτό το σταθερό θεμέλιο ανοικοδομήστε την κοινωνία μας ολόκληρη. Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος, για μια καλύτερη πατρίδα και έναν κόσμο τέλειο, άγιο, χαριτωμένο. Καλή και ευλογημένη χρονιά!

Με πολλή αγάπη και πατρικές ευχές

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ο ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ  ΚΑΙ  ΣΠΑΡΤΗΣ

ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

ΜΙΛΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ !

Δὲν ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ
 πήγαινε νὰ κοινωνήσει τὸν 
γιό του ὁ Μιχάλης. -
Ἀπὸ τὴ μέρα ποὺ τὸν βάπτισαν προσπαθοῦσε 
μὲ τὴ σύζυγό του νὰ
 τὸν πηγαίνουν τακτικὰ στὴν
ἐκκλησία καὶ νὰ τὸν κοινωνοῦν. Ἄλ-
λωστε ἔτσι εἶχε μάθει κι ἐκεῖνος ἀπὸ
τοὺς δικούς του γονεῖς.
Ὁ Μιχάλης πήγαινε ἀπὸ μικρὸς στὴν
ἐκκλησία. Ὅταν ἦταν παιδί, βοηθοῦσε
καὶ στὸ ἱερό. Ὦ!... Μὲ πόση λαχτάρα
περίμενε τὴν Κυριακή! Ξυπνοῦσε πρωί-
πρωὶ γιὰ νὰ βρεθεῖ κοντὰ στὸ σεβάσμιο
ἱερέα καὶ νὰ τὸν βοηθεῖ στὴν τέλεση
τῆς Λειτουργίας. Τί ὡραῖα χρόνια! Τό-
τε κοινωνοῦσε κι ὁ ἴδιος τακτικά. Ἀκόμη
θυμᾶται ὅτι ἀπὸ τὴν παραμονή, Σάββα-
το βράδυ, ζητοῦσαν συγγνώμη τὰ παι-
διὰ ἀπὸ τοὺς γονεῖς, ἔπαιρναν τὴν εὐχή
τους καὶ τὴν ἄλλη μέρα πλησίαζαν τὸ
ἅγιο Ποτήριο «μετὰ φόβου Θεοῦ, πί-
στεως καὶ ἀγάπης»...
Τώρα ὅμως πέρασαν τὰ χρόνια. Ἀ-
πορροφήθηκε στὶς σπουδές, ρίχτηκε
στὴ δουλειὰ μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις
καὶ πέτυχε πράγματι νὰ ἐξελιχθεῖ καὶ
νὰ ἀποκτήσει σημαντικὴ θέση στὴν
ἑταιρεία στὴν ὁποία ἐργάζεται. Τί νὰ τὸ
κάνεις ὅμως; Ὅλα αὐτὰ δὲν τὸν ἄφη-
ναν νὰ χαρεῖ οὔτε Κυριακὴ οὔτε γιορτή.
Ἀραίωσε τὸν κυριακάτικο ἐκκλησιασμό,
ἔχασε τὴν παιδική του ἀθωότητα...
Μέχρι ποὺ ἦρθε στὸν κόσμο ὁ ἀγα-
πημένος τους γιός, ὁ Ἄγγελος. Αὐτὸς
ποὺ ξύπνησε μέσα του ὅλες τὶς μνῆμες
ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία.
Καὶ σήμερα... Τί ἦταν αὐτὸ ποὺ ἔκανε
τὸ ἀθῶο αὐτὸ πλάσμα! Τὸν κρατοῦσε
στὴν ἀγκαλιὰ καὶ πήγαινε νὰ τὸν κοι-
νωνήσει. Καὶ πράγματι ὁ μικρὸς κοινώ-
νησε ἥσυχα ὅπως πάντα. Δὲν ἄφησε
ὅμως τὸν πατέρα νὰ ἀπομακρυνθοῦν.
Κάτι ἤθελε νὰ πεῖ. Τὸ καθαρὸ βλέμμα
του στράφηκε στὸν ἱερέα.
‒Μπαμπά;... εἶπε μὲ παράπονο δεί-
χνοντας μὲ τὸ χεράκι του τὸν πατέρα.
Γιὰ μιὰ στιγμὴ ὁ Μιχάλης 
κοντοστάθηκε ἀμήχανα.
 Κι ὁ Ἄγγελος συνέχισε 
δείχνοντας τώρα τὸ ἅγιο 
Ποτήριο:
‒Καὶ μπαμπά!...
‒Ναί, Ἄγγελέ μου, ψιθύρισε ὁ 
πατέρας στὸ αὐτὶ τοῦ μικροῦ. 
Θὰ ἔρθει κι ἡ δική μου σειρά. 
Θὰ κοινωνήσω κι ἐγώ,καλό μου παι-
δί. Θὰ κοινωνήσω..., εἶπε καὶ μόλις μπόρε-
σε νὰ συγκρατήσει τὰ δάκρυά του...
Ἤδη τὸ εἶχε πάρει ἀπόφαση. Ἂς εἶχαν
περάσει χρόνια. Θὰ πήγαινε νὰ βρεῖ
τὸν ἱερέα καὶ πνευματικὸ τῶν παιδικῶν
του χρόνων. Ἦταν καιρὸς πλέον γιὰ νὰ
ἐξομολογηθεῖ. Καιρὸς ν᾿ ἀνοίξει καὶ γι’
αὐτὸν ὁ δρόμος πρὸς τὴ θεία Κοινωνία.
Ὅπως τότε ποὺ ἦταν παιδί...
a a a
Εἶναι ἐντυπωσιακὸ τὸ πῶς τὰ παι-
διὰ παρατηροῦν τὰ πάντα γύρω τους.
Πολὺ περισσότερο προσέχουν τὴ συμ-
περιφορὰ τῶν γονέων τους καὶ θέλουν
νὰ τοὺς μιμοῦνται.
Γι’ αὐτὸ καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ βασι-
κοὺς παράγοντες ποὺ συντελοῦν στὴν
πνευματικὴ καλλιέργεια καὶ ἀγωγὴ
τῶν παιδιῶν εἶναι τὸ παράδειγμα. Ὅσα
καλὰ λόγια κι ἂν ποῦνε οἱ γονεῖς στὰ
παιδιά, ἂν αὐτὰ δὲν συμβαδίζουν μὲ
πράξη στὴ ζωὴ τῶν γονέων, δὲν ὠφε-
λοῦν.
Ὑπάρχουν γονεῖς ποὺ παροτρύνουν
τὰ παιδιά τους νὰ ἐξομολογοῦνται καὶ νὰ
κοινωνοῦν, ἐνῶ οἱ ἴδιοι δὲν φροντίζουν
νὰ μετέχουν στὰ ἅγια αὐτὰ Μυστήρια.
Πῶς λοιπὸν καὶ τὸ παιδὶ θὰ μάθει νὰ
ἀκολουθεῖ σταθερὰ τὴ μυστηριακὴ ζωή;
Ὅπως ὁ μικρὸς Ἄγγελος ἤθελε νὰ δεῖ
καὶ τὸν πατέρα του νὰ κοινωνεῖ, ἔτσι καὶ
κάθε παιδὶ περιμένει νὰ δεῖ καὶ τοὺς γο-
νεῖς του νὰ κάνουν αὐτὸ ποὺ τοῦ ὑπο-
δεικνύουν. Πόσο μεγάλη εὐλογία εἶναι
νὰ προετοιμάζεται ὅλη ἡ οἰκογένεια καὶ
νὰ μετέχει στὴ θεία Κοινωνία! Τότε ὅλοι
αἰσθάνονται τὴν ἑνότητα μὲ κέντρο τὸν
Χριστό. Κι αὐτὸ εἶναι ὅ,τι σημαντικότε-
ρο ἔχουν νὰ προσφέρουν οἱ γονεῖς στὰ
παιδιά τους.Ὁ ὅσιος Παΐσιος τόνιζε συχνὰ ὅτι
οἱ γονεῖς ὀφείλουν «νὰ λαμποκοπᾶνε
πνευματικά», διότι ἡ πνευματικὴ ζωὴ
τους ἐπιδρᾶ ἀθόρυβα στὶς ψυχὲς τῶν
παιδιῶν. Ἔλεγε: «Ἡ καλύτερη κληρονο-
μιὰ ποὺ μποροῦν νὰ ἀφήσουν οἱ γονεῖς
στὰ παιδιά τους εἶναι ἡ δική τους εὐλά-
βεια».
Ὁ ἴδιος ἦταν πάντοτε εὐγνώμων
στοὺς πιστοὺς καὶ εὐσεβεῖς γονεῖς του,
πρόσφυγες ἀπὸ τὰ Φάρασα τῆς Καπ-
παδοκίας, ποὺ τὸν ἔμαθαν νὰ προσεύ-
χεται, νὰ νηστεύει, νὰ ζεῖ σύμφωνα μὲ
τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. «Δύο φορὲς τὴν
ἡμέρα, πρέπει νὰ δίνουμε τὸ “παρὼν”
στὸ Θεό», ἔλεγε ὁ πατέρας του, Πρό-
δρομος. Καί πράγματι, πρωὶ καὶ βράδυ
ἔκαναν ὅλοι μαζὶ προσευχὴ μπροστὰ
στὸ εἰκονοστάσι καὶ στὸ τέλος ἔβαζαν
ἐδαφιαία μετάνοια στὴν εἰκόνα τοῦ Χρι-
στοῦ. Τὰ θυμόταν αὐτὰ ὁ Ὅσιος καὶ γι’
αὐτὸ συνιστοῦσε στοὺς γονεῖς: «Εἰδικὰ
στὰ πνευματικὰ θέματα, τὰ παιδιὰ νὰ τὰ
βοηθᾶτε μὲ τὸ παράδειγμά σας, ὄχι μὲ
τὸ ζόρισμα».
Ἂν τὸ παιδὶ βλέπει καὶ τοὺς δύο γονεῖς
νὰ πηγαίνουν στὴν ἐκκλησία, εὔκολα
πείθεται νὰ τοὺς ἀκολουθήσει. Ἂν ὅμως
βλέπει τὸν πατέρα ἢ τὴ μητέρα νὰ πα-
ραμένουν στὸ σπίτι χωρὶς νὰ ὑπάρχει
ἰδιαίτερος λόγος, τότε μέσα του ἀποδυ-
ναμώνεται ἡ ἀξία τοῦ ἐκκλησιασμοῦ καὶ
σύντομα θὰ δείξει καὶ τὸ ἴδιο ἀπροθυμία
γιὰ νὰ πάει στὴν ἐκκλησία.
Πολλοὶ γονεῖς συμβουλεύουν τὸ παι-
δί τους πρὶν κοιμηθεῖ νὰ κάνει πάντα
τὴν προσευχή του. Κι εἶναι πολὺ καλὸ
αὐτό. Πιὸ σημαντικὸ ὅμως εἶναι νὰ δεῖ
τὸ παιδὶ ὅτι κάνουν κι οἱ ἴδιοι προσευ-
χή. Τότε ἡ συμβουλή τους θὰ στερεωθεῖ
καλὰ στὴν ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ.
Πόσο ὡραῖο εἶναι ὅλη ἡ οἰκογένεια
νὰ μετέχει στὴ μυστηριακὴ ζωή! Στὸν
ἐκκλησιασμὸ κάθε Κυριακή, στὴν ἱερὰ
Ἐξομολόγηση, στὴν τακτικὴ προσέλευ-
ση στὸ Ποτήριο τῆς Ζωῆς... Αὐτὰ εἶναι
βιώματα ποὺ ἐντυπώνονται στὰ παιδιὰ
καὶ βάζουν γερὰ θεμέλια γιὰ ὅλη τὴ με-
τέπειτα ζωή τους.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΣΩΤΗΡ 2161

Μήνυμα του Σεβ. Ποιμενάρχη μας προς τους επιτυχόντες των Πανελλαδικών Εξετάσεων

Αγαπητά μου παιδιά,

Επικοινωνώ μαζί σας, προκειμένου να σας επαινέσω για τη σπουδαία επιτυχία πού καταγάγατε στις φετινές πανελλαδικές εξετάσεις. Ο Δωρεοδότης Θεός ευλόγησε τους κόπους, τους αγώνες και όλες τις προσπάθειές σας, ώστε να αρχίσετε μια καινούργια περίοδο στη ζωή σας γεμάτη ευγενή οράματα και δημιουργικούς στόχους.
Η χαρά μου ως Επισκόπου και Πνευματικού σας Πατέρα είναι μεγάλη. Μεγαλύτερη ακόμα είναι η χαρά των γονέων σας, που αγωνίστηκαν σκληρά μέχρι σήμερα για σας. Δικαιώθηκαν οι κόποι τους. Δεν πήγαν χαμένα, ούτε η συμβουλή τους, ούτε η εξασφάλιση των προϋποθέσεων για την καλή διαβίωσή σας και για την κατάρτισή σας. Δεν πήγε χαμένη ούτε η ελπίδα τους, ούτε η θερμή και συνεχής προσευχή τους. Συμμετέχω στη χαρά τους, τους λέγω ένα «μπράβο» για τις θυσίες τους και τους εύχομαι μακροημέρευση, για να σας χαίρονται και να σας καμαρώνουν. Επαινώ, επίσης, και τους άξιους εκπαιδευτικούς σας και όλους όσοι συνέβαλαν, με οποιονδήποτε τρόπο, στην επιτυχία σας.
Απευθύνω, όμως, και σε σας χίλια «μπράβο» και άλλα τόσα «εύγε», γιατί μελετήσατε συστηματικά, συνειδητοποιήσατε το χρέος σας προς τον εαυτό σας, προς την οικογένειά σας και προς την κοινωνία μας, διαβάσατε υπερωριακά, ξεπεράσατε τους εαυτούς σας και σήμερα απολαμβάνετε την επιτυχία σας και δοκιμάζετε χαρά χωρίς όρια.
Πάντοτε η χαρά είναι ανάλογη με τον κόπο μας. Λίγο θα κοπιάσεις, λίγο θα χαρείς, πολύ θα κουραστείς, πολλά θα απολαύσεις. Δεν κερδίζονται οι μάχες, ούτε εξασφαλίζονται οι επιτυχίες «ἡμὼν κοιμωμένων». «Τά ἀγαθά κόποις κτῶνται» έλεγαν οι σοφοί πρόγονοί μας και «πόνοις κατορθοῦνται» πρόσθεσαν οι πατέρες της Εκκλησίας μας.
Με την επιτυχία σας αποκτήσατε μία σοβαρή εμπειρία στη ζωή σας, που θα σας χρειασθεί στη συνέχεια. Η ζωή και το μέλλον ανήκουν στους εργατικούς, στους υπεύθυνους και σοβαρούς ανθρώπους, σ’ αυτούς που βάζουν ωφέλιμους στόχους, που δουλεύουν με πρόγραμμα και σ’ αυτούς που είναι έτοιμοι και για θυσίες, χάρη του στόχου που έθεσαν στη ζωή τους.
Εύχομαι με όλη τη δύναμη της ψυχής μου η χαρά της επιτυχίας σας να έχει μονιμότητα. Εύχομαι να σας φωτίζει ο Πανάγαθος Θεός να επιτυγχάνετε σε όλους τους τομείς της ζωής σας, γιατί θα είναι κρίμα να παίρνετε άριστα στο Πανεπιστήμιο και να μηδενίζεσθε στις άλλες προσπάθειες με τις οποίες είναι γεμάτη η ζωή μας.
Εύχομαι ακόμη να σας αξιώσει ο φιλάνθρωπος Θεός, στον οποίο οφείλουμε κάθε καλό και κάθε επιτυχία μας, να χαρείτε τον επόμενο χρόνο τέτοιες ημέρες και την επιτυχία των συμμαθητών σας, που εφέτος δεν τα κατάφεραν και των νεώτερων παιδιών που θα φοιτήσουν στην Γ΄ Λυκείου.

† Ο Μονεμβασίας και Σπάρτης ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

Τι θα γίνει αν η ζωή θελήσει εσύ αύριο να είσαι η «μαμά του Τάκη»; Ικέτιδα στα πόδια ενός ξένου;

Όταν ήμουν στην Έκτη Δημοτικού έγινε κάτι μαγικό….γνώρισα τον Τάκη! Ο Τάκης ήταν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, κάποια χρόνια μεγαλύτερος μου. Ήταν η μασκότ της περιοχής με την κακή, κάκιστη έννοια…. Τα παιδιά τον κορόιδευαν…Οι μεγάλοι τον κορόιδευαν, όλοι τον κορόιδευαν και τον περιγελούσαν κι έκαναν πλάκα με τον Τάκη.

Με τον τρόπο που μιλούσε ή προσπαθούσε να μιλήσει, με τις άναρθρες κραυγές του, με τις άτσαλες κινήσεις και τους μανιερισμούς του, με το γέλιο του και το ορθάνοιχτο στόμα του. Κι εκείνος γελούσε ακόμη περισσότερο προκαλώντας ακόμη περισσότερο τις κοροϊδίες και τα πειράγματα.

Ήταν η πρώτη ημέρα στην Έκτη τάξη και θυμάμαι την μαμά του Τάκη, να τον κρατά από το χέρι ολόκληρο άντρα και να μιλά με το δάσκαλο.

Έκλαιγε, έκλαιγε γοερά και θυμάμαι μια φράση που άκουσα στα κλεφτά «Θα γονατίσω εδώ μπροστά σας, να σας φιλήσω τα πόδια. Σας ικετεύω, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ»….Δεν το ήξερα τότε, μα έβλεπα μια Ικέτιδα…

Αμέσως μετά ο Τάκης μπήκε στην τάξη με το δάσκαλο κι έγινε χαμός. Γέλια, φωνές, λες κι ήρθε το τσίρκο…Ο δάσκαλος δεν μας μάλωσε, δεν είπε τίποτε…έβαλε τον Τάκη να καθίσει στο πρώτο θρανίο και μας ανακοίνωσε πως κάθε λίγες ημέρες ένα νέο παιδί από όλους εμάς θα καθόταν δίπλα στον Τάκη και θα είχε την ευθύνη του, έτσι ώστε ο Τάκης να μην χάνει τα μαθήματα, να βρίσκει τα μολύβια και να μαζεύει τα πράγματα του, να έχει βοήθεια στο διάβασμα….

Φρίξαμε! Θα καθόμασταν μαζί με τον Τάκη; Μα ο Τάκης έχει σάλια. «Θα του μάθετε να τα σκουπίζει.»

Μα ο Τάκης μας πειράζει, μας χτυπάει, μας ενοχλεί. «Θα σταματήσετε να τον πειράζετε, να τον χτυπάτε, να τον ενοχλείτε.»

Μα ο Τάκης δεν ξέρει να διαβάζει καν…»Θα τον βοηθήσετε εσείς, να μάθει να διαβάζει…»

Κι έτσι εκείνη η τάξη στην Έκτη Δημοτικού εκείνη την αξέχαστη χρονιά…ανέλαβε τον Τάκη. Κάθισα κι εγώ μαζί του σαν ήρθε η σειρά μου και τον θυμάμαι τόσο χαρούμενο και γελαστό, τόσο γενναιόδωρο για τη βοήθεια, τόσο αγωνιστή και τόσο ευτυχισμένο…για πρώτη φορά!
Θυμάμαι να προσπαθώ να τον κάνω να πει το όνομα μου κι όταν τα κατάφερε τι απίθανο ήταν εκείνο το χειροκρότημα και το άναρθρο δυνατό του γέλιο με το λαμπερό πρόσωπο θα μου μείνει αξέχαστο!

Στο τέλος της χρονιάς ο Τάκης είχε μάθει να διαβάζει, μάζευε τα πράγματα του και πάντα ερχόταν προετοιμασμένος για την επόμενη ημέρα και το πιο σημαντικό είχε φίλους. Έπαιζε μαζί με τα αγόρια ποδόσφαιρο και με τα κορίτσια κυνηγητό κι αν και ήταν άτσαλος και αργός πάντα ήταν μαζί μας στα ομαδικά παιχνίδια.

Έκανε για πρώτη φορά παρέλαση, περήφανος κι όλοι τον χειροκροτούσαν παρόλο που έχανε το βήμα του, επιτέλους αποδεκτός μπροστά σε όλους εκείνους που τον είχαν σαν παιχνίδι.

Στο τέλος της χρονιάς ο Τάκης ήταν ο προστατευόμενος μας, κανείς δεν τον πείραζε, κανείς δεν τον ενοχλούσε, δεν ανεχόμασταν λέξη για εκείνον…Ο Τάκης είχε γίνει από ιδιαίτερος ξεχωριστός…Σπάνιος κι ήταν δικός μας και νιώθαμε κι εμείς ξεχωριστοί μαζί του.

Την τελευταία ημέρα στο σχολείο, θυμάμαι την μαμά του Τάκη. Κρατούσε στα χέρια της τα χέρια του δασκάλου, είχε το πρόσωπο της κολλημένο σε εκείνα τα ντροπαλά του χέρια, τα φιλούσε κι έκλαιγε κι έκλαιγε με λυγμούς, ψιθυρίζοντας «ευχαριστώ, ευχαριστώ…».

Ήταν η τελευταία του χρονιά στο σχολείο…η Έκτη Δημοτικού. Δεν πήγε ποτέ στο γυμνάσιο ο Τάκης…Η μαμά μου ακόμη τον θυμάται και κλαίει κι ακόμη θυμόμαστε εκείνον το δάσκαλο, τον καταπληκτικό εκείνο άνθρωπο που μας έκανε το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσε να κάνει ένας δάσκαλος…Μας έκανε υπεύθυνους ανθρώπους. Μας έκανε ανθρώπους!!!

Εκείνον τον απίθανο μπουρλοτιέρη που έβαλε φωτιά στα όνειρα μας…Δραγανίδης ήταν το όνομα του.

Δεν έχω γράψει ποτέ μου ονόματα μα θα κάνω μιαν εξαίρεση για αυτόν τον ξεχωριστό παιδαγωγό. Ο κύριος Δραγανίδης…νέος, ξανθός, μουσάτος, ψηλός, αδύνατος κι όμορφος, σαν το Χριστό τον ίδιο. Όπου κι αν είσαι δάσκαλε, καλή σου ώρα και σε ευχαριστώ!

Πριν λίγα χρόνια γεννήθηκαν τα παιδιά μας κι ήμασταν ευτυχισμένοι πολύ….μα για ένα αγαπημένο μας ζευγάρι η ευτυχία είχε πίκρα και πόνο όταν διαπιστώθηκε πως ο πανέμορφος γιος τους μεγαλώνοντας ανέπτυσσε κάποιες ιδιαιτερότητες στην νοητική και κινητική του ανάπτυξη…

Ο δρόμος είναι ατελείωτος για το γονιό…μα όλα τα μπορεί για το παιδί του. Μαθαίνει πως ο δρόμος έχει αγώνα και προχωρά προσπερνώντας εμπόδια…ιδιαίτερα στη χώρα μας κι εκεί που όλα μπαίνουν σε ένα ρυθμό και ο γονιός χαλαρώνει λίγο, έρχεται η ώρα το παιδί να μπει στην Δημόσια Εκπαίδευση…και ο γονιός να γίνει, η μαμά του Τάκη!

Έτσι με φρίκη διαπιστώσαμε εν έτη 2.000 και πολύ κάτι…γονείς να μαζεύουν υπογραφές για να φύγει από τα νήπια το ιδιαίτερο παιδί που ρίχνει το επίπεδο Χάρβαρντ των παιδιών τους…Ένα παιδί γελαστό κι ήσυχο, χωρίς ίχνος επιθετικότητας, που το μόνο του έγκλημα ήταν πως ήταν αργό και καθυστερούσε το ρυθμό στην τάξη. Και ξαφνιαστήκαμε ακόμη περισσότερο, γιατί αυτοί οι γονείς που έβαλαν τις υπογραφές τους…δεν μας ήταν άγνωστοι.

Ζήσαμε τους φίλους μας να αντιστέκονται, να παλεύουν με ένα θηρίο…Το σύστημα και το σύστημα να νικά…ξανά και ξανά!

Ζήσαμε δασκάλους μικρούς, μικρότερους των περιστάσεων, να μην θέλουν να παλέψουν για ένα παιδί που έχει ανάγκη, πολλή μεγαλύτερη από τα υπόλοιπα νήπια του επιπέδου Χάρβαρντ, που ήξεραν κιόλας να κόβουν, να κολλούν και να λένε βου – α, βα! πολύ πιο γρήγορα από εκείνον…τον μικρό ξεχωριστό γιο των φίλων μας…

Και τα κατάφεραν! Τον έδιωξαν…
Κι οι γονείς συντετριμμένοι σαν τη μαμά του Τάκη έψαχναν να βρουν κάποιον…κάποιον γενναίο, κάποιον με όραμα…κάποιον άνθρωπο…Και βρήκαν.
Βρήκαν πολλούς!Γιατί υπάρχουν…

Θυμάμαι τη φίλη μου, τη μαμά, με πόση αξιοπρέπεια να στέκεται μπρος μου με τα μάτια θολά λέγοντας μου » Κάθε αρχή της χρονιάς ο ίδιος αγώνας…Κάθε αρχή της χρονιάς τρέμω…»

Τρέμει γιατί στην χώρα αυτή δεν υπάρχει σχέδιο ή πρόγραμμα για τους ιδιαίτερους ανθρώπους.

Ελπίζεις να πέσεις σε καλό δάσκαλο, σε καλό διευθυντή, σε καλό άνθρωπο…
Το αγόρι μας τα κατάφερε κι έμαθε να γράφει και να διαβάζει και να μιλάει και να λύνει μαθηματικές ασκήσεις, γιατί έχει για μαμά, «την μαμά του Τάκη»…και για δασκάλους ανθρώπους μα Α κεφαλαίο….

Όμως… όλα αυτά τα έγραψα για άλλο λόγο…γιατί έρχεται η ώρα του θερισμού και μπορεί να γεννήσεις ένα φυσιολογικό υγιέστατο πανέμορφο στα μάτια σου παιδί μα να είσαι προσεκτικός και ταπεινός…γιατί η ζωή έχει γυρίσματα πολλά.
Τα παιδιά βρίσκουν τον τρόπο να περιθωριοποιήσουν, να κοροϊδέψουν, να ταπεινώσουν…και σήμερα μπορεί να είναι διαφορετικός ο Τάκης, μα αύριο ποιος ξέρει ίσως να είναι διαφορετικό το δικό μας παιδί….

Για πολλούς και ασήμαντους λόγους…Δεν χρειάζεται να είναι κάτι σοβαρό, μην νομίζουμε πως μόνο τα σοβαρά μας κάνουν ιδιαίτερους…Στα μάτια των παιδιών, το δικό μας παιδί, μπορεί να είναι διαφορετικό ή ιδιαίτερο γιατί έχει μακριά μαλλιά, γιατί μιλά πολύ αργά ή πολύ γρήγορα, γιατί τσεβδίζει, γιατί κλαίει πολύ ή γιατί είναι φωνακλάδικο, γιατί είναι φαφούτικο, γιατί είναι γκρινιάρικο, γιατί παριστάνει το μάγκα, γιατί είναι κοντύτερο ή ψηλότερο από τα παιδιά της ηλικίας του, γιατί είναι παχουλό, ή πολύ αδύνατο, γιατί δεν μπορεί να τρέξει γρήγορα, γιατί δεν μπορεί να βάλει καλάθι στο μπάσκετ, γιατί το θεωρούν άσχημο, γιατί δεν μπορεί να διαβάσει το ίδιο καλά ή γρήγορα με τα υπόλοιπα παιδιά, γιατί δυσκολεύεται στα μαθήματα, γιατί είναι πιο σκούρο το δέρμα του ή πιο ανοιχτό…ποιος ξέρει;

Τα παιδιά βρίσκουν λόγους για να γίνουν σκληρά με τη διαφορετικότητα και τότε…θα έρθει η σειρά μας να νιώσουμε το περιθώριο μέσω του παιδιού μας….Θα νιώσουμε τον πόνο και την απόγνωση και τότε θα γίνουμε «η μαμά του Τάκη»! κι ίσως αυτό να είναι παροδικό μιας και το παιδί μας μπορεί να αλλάξει, να ψηλώσει, να αδυνατίσει, να κόψει τα μαλλιά του και να μην είναι πια διαφορετικό…όμως ο Τάκης θα είναι για πάντα Τάκης κι η μαμά του θα έχει για πάντα να αντιμετωπίζει γονείς σαν εμάς που θεωρούμε τα παιδιά μας ανώτερα και σημαντικότερα και μπορεί να ξεχάσουμε πως είμαστε άνθρωποι και να γίνουμε…κάτι άλλο. Τότε θα έχει έρθει για εμάς η ώρα του θερισμού…

Όχι, η ζωή δεν εκδικείται, η ζωή εκπαιδεύει και για κάποιους, ήρθε…η ώρα της εκπαίδευσης. Η ζωή θα βρει τρόπο να μας εκπαιδεύσει…κι ας μην χρειαστεί αυτό να γίνει με πόνο. Οπότε ας κάνουμε χρήσιμη μια σκληρή εμπειρία, ας εκπαιδευτούμε κι ας εκπαιδεύσουμε κι εμείς τα παιδιά μας στο να αποδέχονται την διαφορετικότητα. Μόνον έτσι θα μάθουν να αναγνωρίζουν την περιθωριοποίηση για να την αποφεύγουν είτε ως θύτες, είτε ως θύματα, είτε ως απλοί παρατηρητές.

Έχε το νου σου λοιπόν, γιατί όλα στη ζωή αλλάζουν…Να το θυμάσαι κάθε φορά που δεν θέλεις έναν Τάκη να σταθεί δίπλα στο τέλειο πλάσμα σου… Να θυμάσαι πως ίσως έρθει η στιγμή να δοκιμαστείς και να δοκιμαστείς σκληρά, πολύ σκληρότερα από όσο αξίζει σε άνθρωπο και σε γονιό και… τι θα γίνει τότε; Τι θα γίνει αν το πλάσμα σου σταματήσει να είναι «τέλειο»; Τι θα γίνει αν η ζωή θελήσει εσύ αύριο να είσαι η «μαμά του Τάκη»; Ικέτιδα στα πόδια ενός ξένου;

Με τεράστιο σεβασμό στις μαμάδες του κάθε Τάκη και πάνω από όλα σε εσένα…φίλη, γενναία μαμά του γενναίου σου παιδιού….

Γεια σας αγαπημένοι…Αισθάνομαι πελώρια συγκίνηση σήμερα με αυτό το θέμα που ανακίνησε μνήμες και συναισθήματα πολλά…Είμαστε όλοι γονείς του Τάκη…

Εκκλησία, απαιτείται σεβασμός σε έναν θεσμό που κουβαλά μαζί του έναν ολόκληρο πολιτισμό !

Ξεσπά ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος! «Αυτό είναι έγκλημα»…

Μια φωνη  λογικη ,ακομματιστη και ειλικρινής!

Σταθερός στην άποψη του πως το μάθημα των θρησκευτικών που διδάσκονταν μέχρι τώρα στα δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια, ανταποκρίνεται πλήρως στο ευρωπαϊκό δίκαιο, εμφανίστηκε με νέες του δηλώσεις, ο μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος.

«Δεν μπορούμε να διακινδυνεύουμε την ενότητα του Ελληνικού λαού χάριν μερικών οπαδών. 
Η Εκκλησία εργάστηκε και εργάζεται για την ενότητα του λαού, γνωρίζοντας όλη την μακροχρόνια πολιτιστική, ψυχολογική, οικονομική, αλλά κυρίως πολιτιστική προσφορά. Ως ο αρχαιότερος θεσμός η Εκκλησία, ακόμη και από την συγκρότηση του Ελληνικού κράτους, απαιτείται σεβασμός σε έναν θεσμό που κουβαλά μαζί του έναν ολόκληρο πολιτισμό» είπε αρχικά και συνέχισε:

«Δεν πρέπει να επιδιώκεται δήθεν σύγκρουση με την Εκκλησία για να ικανοποιούνται μερικοί οπαδοί. Αυτό είναι έγκλημα εναντίον της εκκλησίας και του Έθνους, εκτός αν κάποιοι θέλουν να χωρίσουν το Έθνος από την Εκκλησία».  http://www.orthodoxianews.gr/

Η ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΑΠΟΚΡΟΥΣΘΗΚΕ !!! ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΕΠ.ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΦΕΤΩΝ !

 Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ  ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΕΥΘΥΝΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΤΟΥ !!


Oι διδάσκαλοι της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και οι Θεολόγοι καθηγητές της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης έχουν την υποχρέωση και το δικαίωμα να αρνηθούν την εκτέλεση των   αντισυνταγματικών και παρανόμων Υπουργικών Αποφάσεων για τα Θρησκευτικά.
Αυτό αναφέρει Γνωμοδότηση  του  Επιτίμου Προέδρου Εφετών Αποστόλου Φ. Βλάχου, η οποία εκδόθηκε  ύστερα από σχετικά ερωτήματα της Πανελλήνιας Ενωσης Θεολόγων, ενώ τονίζονται τα εξής: ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ

Που και πότε ιδρύθηκε τo Πρώτο Δημόσιο Δημοτικό Σχολείο;

 

-Γνωριζει  ο υπουργος  παιδειας οτι  ο πρωτος  ομολογος του (υπουργος) ηταν κληρικος ? 
-Γνωριζει  οτι σκοπος  του πρωτου ελληνικου  σχολειου  ηταν  να μαθουν  τα ελληνοπουλα ποια ειναι τα καθηκοντα προς τον Θεο (δηλαδη το μαθημα των θρησκευτικων) ?
-Γνωριζει ο υπουργος  παιδειας  οτι  ο πρωτος  επισημος  δασκαλος  του  ελληνικου κρατους  ηταν  ενας καλογερος ?



Στην Τρίπολη, έξι μήνες μετά την άλωση, λειτούργησε δωρεάν το πρώτο, σε ελεύθερο έδαφος, δημόσιο ελληνικό σχολείο.

Την ίδρυσή του ανακοίνωσε η Πελοποννησιακή Γερουσία τον Μάρτιο του 1822. Στην ιδρυτική πράξη αναφέρεται ότι η Γερουσία:

Τριπολιτσα 16. 3. 1822 Σύσταση σχολείου

Η Πελοποννησιακή Γερουσία προκηρύττει ότι : Κάθε πεφωτισµένη Διοίκησις έχει χρέος να φροντίζει δια την ανατροφήν των πολιτών, δια την ηθικήν και δια την καλήν νοµοθεσίαν, καθότι δι’ αυτών ο άνθρωπος εξ απαλών ονύχων ταυτίζεται µε την αρετήν, γνωρίζει τα καθήκοντά του προς τον Θεόν, προς την πατρίδα και προς τους οµοίους του, και χειραγωγείται προς την οδόν της ευδαιµονίας. Οι Λυκούργοι και Σόλωνες επλαστούρργησαν Σωκράτας, Φωκίωνας, Θεµιστοκλέας, Αριστείδας, Δηµοσθένεις, Πλάτωνας και όλους τους αθανάτους ήρωας της Ελλάδος.

Ο δε Μωάµεθ κατεβύθισε τη µητέρα της αρετής και της φιλοσοφίας εις τον ζόφον της αµάθειας, της κακοήθειας και του εγκλήµατος. […] Δια τούτο η σεβαστή Πελοποννησιακή Γερουσία, µ’ όλας τας πολυµερίµνους και κατεπιγούσας ανάγκας της πατρίδος, έλαβε πατριωτικήν κηδεμονίαν διά τήν άγωγήν τής νεολαίας προθυμουμένη να συστήση σχολείον είς αύτήν τήν πόλιν ανάλογον της παρούσης περιστάσεων , δια του διωρισµένου επί τούτου Εφόρου Αρχιµανδρίτου κυρίου Γρηγορίου Δικαίου του και Γερουσιαστού. Προσκαλεί άξίους διδασκάλους διά να διδάξουν διά τής Λαγκαστερίου μεθόδου κοινά γράμματα, ελληνικά, μαθηματικά, και πρός τούτοις τήν γαλλικήν καί τήν ιταλικήν διάλεκτον, προσκαλεί δέ και τήν φιλομαθή νεολαίαν άφ’ όλην τήν Πελοπόννησον να συντρέξη έδώ διά νά διδαχθή άμισθι…»* […]

σχολείο του 1952
To σχολείο στεγάστηκε μέσα σ’ ένα τζαμί,** που μετατράπηκε σε διδακτήριο. Πρώτος δάσκαλος ο Νικήτας Νικητόπουλος, καλόγερος από τη Δημητσάνα. Μέθοδος διδασκαλίας η  αλληλοδιδακτική μέθοδος, αυτή που η Γερουσία αποκαλεί Λαγκαστέριο μέθοδο, από το όνομα του Ιωσήφ Λάνκαστερ,*** ο οποίος πρώτος τη θεμελίωσε και η οποία συνίστατο στο να διδάσκονται οι μαθητές των κατωτέρων τάξεων από τους καλύτερους μαθητές των ανωτέρων τάξεων.

Δ. Χαρισιάδης, παιδί με αλφαβητάρι. 1951.

Ανάμεσα στους μαθητές αυτού του σχολείου και ο μικρότερος γιος του Κολοκοτρώνη, Κωνσταντίνος ή Κολλίνος, «ένα πολύ όμορφο παιδί, δέκα ή δώδεκα χρόνων, ντυμένο με μεγαλοπρέπεια και ζωσμένο με πιστόλες και γιαταγάνια, να τρέχει πέρα-δώθε και αυταρχικά να κυβερνάει τους συμμαθητές του, λες και ήθελε να τους αποδείξει ότι τα άρματα έχουν μεγαλύτερη δύναμη από τα γράμματα και πως η κυριαρχία των καπεταναίων ήταν, όπως του σουλτάνου, κληρονομική και αιώνια».****

«Ο Κουρέας», του Νικόλαου Γύζη

***********************************

* Άρχείον Έλληνικης Παλιγγενεσίας, μέχρι της έγκαταστάσεως της Βασιλείας, Άθήναι 1857 τ. Α ‘α 452

** Από το τουρκ. cami = ο μουσουλμανικός ναός.

*** Lancaster Joseph

**** George,Waddington^ Visitto Greecein 1823 and 1824, London 1825,τ.Α’,σ. 482.

Θεόδωρος Δ. Παναγόπουλος – Απόσπασμα από το βιβλίο του “Τα ψιλά γράμματα της ιστορίας. “



antikleidi.com
http://www.alexiptoto.com

Πρωτιά για Ελληνες φοιτητές στο Χάρβαρντ

Πρωτιά για Ελληνες φοιτητές στο Χάρβαρντ
ΟΙ  ΕΛΛΗΝΕΣ  ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΙ  ΣΤΟ ΧΑΡΒΑΡΝΤ 

ΣΕ  ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ  ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ !
«Το “κίνημα των MOOCs” –των Massive Open Online Courses, Μαζικών Ανοικτών Διαδικτυακών Μαθημάτων, όπως είναι η ελληνική μετάφραση– είναι η πιο ανατρεπτική μεταρρύθμιση στην ιστορία του πανεπιστημιακού θεσμού, σύμφωνα με κάποιους», λέει στην «Κ» ο Στέφανος Τραχανάς. Τα λόγια του ανθρώπου που είναι η ψυχή του επιτυχημένου πλέον –με βάση τη μεγάλη απήχησή του στο κοινό– πειράματος του Κέντρου Ανοικτών Διαδικτυακών Μαθημάτων (Mathesis) των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Ερευνας καταδεικνύουν την τεράστια αξία των στοιχείων της ερευνητικής ομάδας του Χάρβαρντ και του ΜΙΤ για τη γεωγραφική ανάπτυξη των MOOCs: Η Ελλάδα είναι πρώτη στον αριθμό διαδικτυακών φοιτητών στα MOOCs του Χάρβαρντ, τηρουμένων των πληθυσμιακών αναλογιών, δηλαδή με κριτήριο τον αριθμό εγγραφέντων φοιτητών ανά εκατομμύριο κατοίκων της χώρας προέλευσης. Και όχι μόνον αυτό. «Η χώρα με το υψηλότερο στον κόσμο ποσοστό επιτυχούς ολοκλήρωσης μαθημάτων είναι η Ελλάδα, με 13,6% από τους εγγραφομένους στα μαθήματα να τα ολοκληρώνουν και να παίρνουν βεβαίωση επιτυχούς παρακολούθησης», αναφέρει η έκθεση Evaluating Geographic Data in MOOCs (των S.O. Nesterko et al.), δηλαδή υπερτριπλάσιο ποσοστό από τον μέσο όρο, που είναι μόλις 4,3%!

Ειδικότερα, από τα στοιχεία μελέτης του 2016 προκύπτει ότι η αναλογία εγγραφέντων φοιτητών ανά εκατομμύριο κατοίκων στα MOOCs του Χάρβαρντ για την Ελλάδα είναι 3.875 και φέρνει την Ελλάδα στην πρώτη θέση, μπροστά από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η αντίστοιχη αναλογία είναι 3.868. Η χώρα μας είναι πολύ μπροστά μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, αφού στη δεύτερη θέση βρίσκεται η Ισπανία με αναλογία 1.414 φοιτητές ανά εκατομμύριο κατοίκων.

Το επίτευγμα της Ελλάδας ενισχύεται εάν αναλογισθούμε ότι οι αντίστοιχες αναλογίες για την Ινδία είναι 240 φοιτητές και για την Κίνα μόλις 87 φοιτητές ανά εκατομμύριο κατοίκων. Σε απόλυτους αριθμούς τα MOOCs του Χάρβαρντ παρακολούθησαν τα προηγούμενα εξάμηνα περίπου 4.580 Ελληνες, με τις πρώτες θέσεις να καταλαμβάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες (240.000 φοιτητές), η Ινδία (54.000 φοιτητές) και ο Καναδάς (22.000). Στην Ευρώπη, πρώτη είναι η Ισπανία με 10.600 φοιτητές και ακολουθεί η Βρετανία με 8.000 φοιτητές. Η διάδοση των MOOCs του Χάρβαρντ επιβεβαιώνει τη δυναμική τους, καθώς μεγάλος αριθμός φοιτητών έχει εγγραφεί σε αυτά από τη Νιγηρία, τις Φιλιππίνες και το Πακιστάν, χώρες που προσφέρουν περιορισμένη πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Συνολικά, στα MOOCs του Χάρβαρντ έως τις αρχές του περασμένου Ιουλίου εγγεγραμμένοι ήταν 3.582.360 φοιτητές από 193 χώρες.

Επίτευγμα αριστείας

Ο αριθμός φοιτητών και χωρών ενισχύει ακόμη περισσότερο το επίτευγμα αριστείας για την Ελλάδα στο εξωτερικό. Η χώρα μας είναι πρώτη στο ποσοστό εκείνων που ολοκληρώνουν επιτυχώς τα μαθήματα. Το ποσοστό «μας» είναι 13,6% έναντι 4,3% που είναι ο παγκόσμιος μέσος όρος. Την Ελλάδα ακολουθούν στην πρώτη τριάδα η Ισπανία με μέσο όρο αποφοίτησης 12,72% και η Γερμανία με 12,68%. Υψηλά ποσοστά αποφοίτησης έχουν επίσης οι φοιτητές στα MOOCs του Χάρβαρντ από τη Σλοβακία, την Τσεχία, την Αργεντινή, την Κολομβία, το Ουζμπεκιστάν.

«Οι φοιτητές που επιμένουν ώς το τέλος –περνάνε δηλαδή όλες τις εξεταστικές δοκιμασίες και παίρνουν βεβαίωση επιτυχούς παρακολούθησης– είναι μόλις το 4,3% κατά μέσο όρο. Ενα ποσοστό που ανεβαίνει στο 8-10% σε μαθήματα Πληροφορικής ή Γενικής Παιδείας, αλλά πέφτει μέχρι και στο 2% σε “σκληρές επιστήμες”, όπως οι Φυσικές Επιστήμες και τα Μαθηματικά», παρατηρεί ο κ. Τραχανάς, πρόεδρος της εκδοτικής επιτροπής των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης, διευθυντής του Mathesis και διδάσκων στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης.

«Χάρις στο γρήγορο Διαδίκτυο, η εκπαίδευση “εντός των πανεπιστημιακών τειχών” –η φυσική συνέχεια του “μοναστηριακού προτύπου” των μεσαιωνικών χρόνων– καλείται πλέον να παραχωρήσει τη θέση της σε ένα νέο πρότυπο όπου σημαντικό μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας θα συμβαίνει έξω από το “μοναστήρι”», λέει ο κ. Τραχανάς και, ενισχύοντας τον τόνο του ενθουσιασμού, συμπληρώνει: «Οι δύο πρωτιές της Ελλάδας στα MOOCs του Χάρβαρντ αποτελούν ένα ακόμη δείγμα μιας άλλης Ελλάδας που επιμένει να διεκδικεί τη θέση της στον κόσμο με αυτοπεποίθηση και σοβαρή δουλειά. Δεν βλάπτει να αισιοδοξήσουμε λίγο. Ισως αυτή η χώρα να είναι τελικά καλύτερη από ό,τι νομίζουμε».

ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑ , ΓΝΩΣΗ-ΜΑΡΤΥΡΙΟ .

ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΡΘΡΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ ΚΥΚΝΙΟ ΑΣΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ !!!

Το  αρθρο  αυτο  αποτυπωνει  την Ελλαδα που  ξεψυχαει  ! Πολυ  φοβαμαι οτι δεν υπαρχει αντιστροφή , η  ρουφηχτρα  της εξαφανισης  μας επιασε για τα καλα και θα μας αποτελειωσει ! ΑΛΛΑ Ο ΚΑΛΟΣ ΘΕΟΥΛΗΣ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ   ΜΗΝ  ΤΟ  ΞΕΧΝΑΜΕ !

Η απόλυτη ντροπή: Κραυγή απόγνωσης από μητέρα τριών παιδιών στο Καστελλόριζο

 

    Παρασκευή 11/9/15 ήταν μία ακόμα ημέρα ντροπής για την ελληνική Παιδεία.

Η νέα σχολική χρονιά άρχισε με 6.000 κενά σε Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Σε πολλά σχολεία έγινε ο αγιασμός... και οι μαθητές συνέχισαν τις διακοπές τους.Το ίδιο έγινε και στο ακριτικό Καστελλόριζο, όπου το Νηπιαγωγείο παραμένει κλειστό, το Δημοτικό άνοιξε μόνο με την σχολική σύμβουλο και το Γυμνάσιο-Λύκειο μόνο με την Διευθύντρια.
Οι μαθητές του νησιού προσήλθαν, όπως και διάφοροι αξιωματούχοι. Ο αγιασμός έγινε. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές δεν ήταν εκεί. Για ακόμα μία φορά.   Το nooz.gr μίλησε με την Ελισάβετ Νίτη, Πρόεδρο του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων Γυμνασίου- Λυκείου Μεγίστης. Μητέρα τριών παιδιών η ίδια, έχει επιλέξει συνειδητά να ζει στο Καστελλόριζο. Και εκφράζει την οργή της διότι τα δικά τους παιδιά, όσον αφορά στην εκπαίδευση, μετατρέπονται σε παιδιά ενός κατώτερου Θεού.
Αναλυτικά οι δηλώσεις της:
Σήμερα στις 08:30 κτύπησε το κουδούνι στο ένα και μοναδικό σχολείο του ακριτικού μας νησιού. Ένα ιστορικό κτίριο, η Αστική Σαντραπεία Σχολή, δωρεά του αλησμόνητου πατριώτη και ευεργέτη Λουκά Σαντραπέ.
Το σχολείο μας στεγάζει το Προνήπιο και Νηπιαγωγείο (1 τμήμα), το διθέσιο Δημοτικό και το Γυμνάσιο-Λύκειο.Τα παιδιά ενθουσιασμένα προσήλθαν με τους γονείς για τον καθιερωμένο Αγιασμό και την έπαρση της Σημαίας. Δυστυχώς όμως δίχως εκπαιδευτικούς!!!!
Στον Αγιασμό παρόντες ήταν ο Πάτερ-Γεώργιος, η Σχολική Σύμβουλος που ήρθε χθες από την Πρωτοβάθμια της Ρόδου για να ανοίξει το σχολείο, η Διευθύντρια του Γυμνασίου-λυκείου, η καθαρίστρια του σχολείου μας, ο Δήμαρχος, ο Αντιδήμαρχος, ο Ταγματάρχης της ΔΑΝ Μεγίστης και φυσικά οι μαθητές με τους γονείς τους.Με λύπη μας πληροφορηθήκαμε πως το Νηπιαγωγείο θα παραμείνει κλειστό (μέχρι τις εκλογές φαντάζομαι), η ίδια η σχολική σύμβουλος θα κρατήσει τα παιδιά του δημοτικού μέχρι και την Τετάρτη (καθώς Τετάρτη βραδυ θα πρέπει να φύγει και εκείνη να ασκήσει το εκλογικό της δικαίωμα). Όσο για το Γυμνάσιο και Λύκειο, απο Δευτέρα έρχονται με απόσπαση ο Γυμναστής, ένας μαθηματικός και η Γαλλικός.
Και αναρωτιέται κανείς: πού είναι η δωρεάν παιδεία για όλους; Για ποιον λόγο κάθε μα κάθε χρόνο πρέπει να παρακαλάμε με έγγραφα, με τηλεφωνήματα, με άρθρα στις τοπικές εφημερίδες για το δικαίωμα των παιδιών μας για το αυτονόητο: την μόρφωση.  Γινόμαστε γραφικοί με το να παρακαλάμε τον κάθε προϊστάμενο, τον κάθε Περιφερειάρχη, τον κάθε Υπουργό Παιδείας το ίσο δικαίωμα που έχουν τα δικά μας παιδιά με τα παιδιά της υπόλοιπης Ελλάδας: δασκάλους και καθηγητές στην θέση τους αλλά και στην ώρα τους.
Και εμείς Έλληνες φορολογούμενοι είμαστε, πληρώνουμε ακριβώς τους ίδιους φόρους με την υπόλοιπη Ελλάδα, με ένα λίγο ακριβότερο κόστος ζωής λόγω της απόστασης που μας χωρίζει με την υπόλοιπη Ελλάδα.
Τα έσοδα των φορολογουμένων είναι ανταποδοτικά, άρα θεωρητικά η δωρεάν παιδεία είναι ουσιαστικά πληρωμένη από όλους τους Έλληνες φορολογούμενους. Κάθε χρόνο καθυστερούν οι πιστώσεις από το Υπουργείο Οικονομικών για να γίνουν προσλήψεις ωρομίσθιων και αναπληρωτών. Το κράτος όμως έχει χρήματα να κάνει εκλογές κάθε έξι μήνες.

Ευελπιστώ πως την επομένη των εκλογών ΠΡΩΤΟ μέλημα της νέας κυβέρνησης θα είναι να τοποθετήσει και να προσλάβει εκπαιδευτικούς και να ξεκινήσουν επιτέλους τα παιδιά μας το σχολείο.

* Αξίζει να σημειωθεί ότι η κ. Νίτη είχε αποστείλει και πέρυσι επιστολή προς τον τότε πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά. Δωδεκανήσιος βουλευτής είχε κάνει επερώτηση στη Βουλή με βάση τη συγκεκριμένη επιστολή.
  http://www.zoomblog.org