Ὁ δρόμος τῆς σωτηρίας.

Dudko Demetrius Fr.
(1922- 2004)

Μοῦ τὸ διηγήθηκε μιὰ γυναίκα μὲ πανεπιστημιακὴ μόρφωση:

Στὶς δώδεκα τὰ μεσάνυχτα, χτύπησαν τὴν πόρτα στὴν Ἐκκλησία. Ἦταν μία γριούλα. Καὶ ζητοῦσε παπᾶ, νὰ πάει νὰ κοινωνήσει ἕναν ἄρρωστο.

Ὁ παπᾶς ἑτοιμάστηκε καὶ βγῆκε ἀμέσως μαζί της. Πλησιάζουν σὲ ἕνα φτωχὸ σπιτάκι, τύπου παράγκας. Ἡ γριούλα ἀνοίγει τὴν πόρτα καὶ μπάζει τὸν ἱερέα σὲ ἕνα δωμάτιο.

Καὶ νὰ, ξαφνικὰ, ὁ παπᾶς εὑρίσκεται ἐκεῖ μόνος μὲ μόνο τὸν ἄρρωστο.

Ὁ ἄρρωστος τοῦ δείχνει μὲ χειρονομίες τὴν πόρτα καὶ σκούζει.

– Φύγε ἀπὸ ἐδῶ! Ποιὸς σὲ ἐκάλεσε; Ἐγὼ εἶμαι ἄθεος. Καὶ ἄθεος θὰ πεθάνω.

Ὁ παπᾶς τὰ ἔχασε.

– Μὰ δὲν ἦλθα ἀπὸ μόνος μου! Μὲ ἔκαλεσε ἡ γριά!

– Ποιὰ γριά; Ἐγὼ δὲν ξέρω καμμιὰ γριά!

Ὀ παπᾶς, καθὼς στέκει ἀπέναντί του, βλέπει ἐπάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι τοῦ ἄρρωστου, μία φωτογραφία μὲ τὴν γυναίκα ποὺ τὸν ἐκάλεσε.

Τοῦ λέει, ἐνῶ τοῦ δείχνει τὸ πορτραῖτο.

– Νὰ αὐτή!

– Ποιὰ αὐτή, Ξέρεις, τί λές, παπᾶ; Αὐτὴ εἶναι ἡ μάνα μου. Καὶ ἔχει πεθάνει χρόνια τώρα!

Γιὰ μιὰ στιγμὴ πάγωσαν καὶ οἱ δύο. Αἰσθάνθηκαν δέος. Ὁ ἄρρωστος ἄρχισε νὰ κλαίει. Καὶ ἀφοῦ ἔκλαψε, ζήτησε νὰ ἐξομολογηθῆ. Καὶ μετά, ἐκοινώνησε.

Ἡ μητέρα του εἶχε φροντίσει ἀπὸ τὸν οὐρανό, νὰ τοῦ δείξει τὸν δρόμο τῆς σωτηρίας.

https://agiazoni.gr/slug-1295/

 

ΣΑΠΦΩ ΝΟΤΑΡΑ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

 

Ένα εισιτήριο για Ξάνθη(Αληθινή ιστορία)

π.Παύλου Παπαδόπουλου

Ήρθε τις προάλλες μια μάνα με δύο μικρά παιδάκια στο ναό. Την είχα βοηθήσει οικονομικά και το καλοκαίρι. Ήρθε από την Ξάνθη. Τα ελληνικά της σπαστά. Το ντύσιμό της φτωχικό. Το πρόσωπό της γεμάτο παράπονο. Τα μαλλιά της πιασμένα βιαστικά προς τα πάνω, αλλοπρόσαλλα, ατημέλητα. Δεν ήταν χριστιανή. Μουσουλμάνα ήταν. Ήρθε στη Νάουσα για να δουλέψει στα χωράφια, στα ροδάκινα.

Καθόταν λοιπόν και τις προάλλες έξω από το ναό. Τελείωσα την ομιλία στο πνευματικό κέντρο της ενορίας και μετά ανέβηκα στο γραφείο για κάποια ραντεβού. Ο νεωκόρος μου την υπέδειξε. “Πάτερ σας περιμένει τουλάχιστον μισή ώρα…”. Πήγα προς το μέρος της. Τα παιδάκια της είχανε ξεπαγιάσει. Το πιο μικρό έκλαιγε. Το κρατούσε στην αγκαλιά της. Το άλλο με έβλεπε στα μάτια. Η μυτούλα του έτρεχε. Στο χεράκι του κρατούσε κάτι σαν παιχνίδι.

“Πάτερ βοήθησέ με να φύγω στην Ξάνθη, ο σπιτονοικοκύρης μας πέταξε στο δρόμο…”.

Άρχισε να κλαίει. Και ήταν αυτό το κλάμα, κλάμα ενός ανθρώπου χωρίς ελπίδα, χωρίς τίποτα, χωρίς κάποιο στήριγμα. Μόνη της. Αυτή και τα παιδιά της. “Θεέ μου, τί σταυρός είναι αυτός…” σκέφτηκα. Η καρδιά μου συντρίφτηκε. Πήγα για λίγο να μπω στη θέση της και πήγα να τρελαθώ. Τι φοβερό βίωμα; να μην έχει κανέναν; να σε πετάνε στο δρόμο και να μην έχει που να πας;

Καθώς την κοιτούσα συγκλονισμένος προσπαθώντας να επεξεργαστώ μέσα μου την κατάστασή της, άνοιξε και πάλι το στόμα της.

“Πάτερ χθες κοιμηθήκαμε έξω…κανείς δεν μας βοηθά, δώσε μου κάτι να φάμε και τα εισιτήρια για την Ξάνθη...για μένα και για το μεγάλο, το μικρό δεν θα πληρώσει”.

Την ρώτησα ποιους έχει στην Ξάνθη. Δεν ήθελα να μείνω στο γεγονός ότι κοιμήθηκαν έξω. Ήθελα ο νους μου να το αφήσει πίσω του αυτό. Δεν θα το άντεχα να το σκεφτώ κι άλλο. Τόσο δειλός είμαι, τόσο ψευτοευαίσθητος.

“Στην Ξάνθη είναι η μάνα μου, έχει σπίτι…”, μου είπε.

“Ο άνδρας σου που είναι”; την ρώτησα. “Ο άνδρας μου με παράτησε το καλοκαίρι, όταν ήρθαμε εδώ...με χτυπούσε, έφυγε για κάποιο νησί”.

Την έδωσα ότι μπορούσα από το φιλόπτωχο του ναού. Μου φίλησε το χέρι. Και τα δυο παιδάκια με κοιτούσαν πλέον παράξενα. Το πιο μεγάλο έπαιζε με το ζωστικό μου. Το πιο μικρό σα να κουράστηκε από το κλάμα και σιώπησε.

“Δεν θα με ξαναδείς πάτερ…”είπε, και έφυγε.

Πόσος πόνος Θεέ μου; Πόση εγκατάλειψη; Πόσο κουράγιο να έχει αυτή η γυναίκα; Μόνη της με δυο μικρά παιδιά. Η ηλικία της κάπου στα 25 χρονών. Τα χέρια της ήταν δουλεμένα, τα μάτια της δακρυσμένα. Είχε αυτή την ομορφιά του ανθρώπου που έχει αποδεχθεί τον σταυρό του, το βάσανό του. Δεν τα είχε παρατήσει αλλά -το έβλεπες- είχε αποκάμει. Δεν βαστούσε άλλο η καρδιά της, τα χέρια της, τα πόδια της. Απόκαμε ως ύπαρξη.

Έφυγε και δεν θα την ξαναδώ. Μια μουσουλμάνα μάνα. Μια αλλόθρησκη από την Ξάνθη.

Αυτήν δεν θα την ξαναδώ. Θα ξαναδώ όμως πολλές γυναίκες που δεν έχουν προβλήματα σοβαρά, που είναι και χριστιανές ορθόδοξες και όμως πνίγονται  μέσα σε μια κουταλιά νερού. Θα τις ξαναδώ και ασυναίσθητα καθώς θα ακούω τα δήθεν προβλήματά τους –που η γειτόνισσα την έβρεξε το μπαλκόνι, που το παιδί της δεν είναι άριστος μαθητής, που ο σύζυγός της δεν την πήγε ταξίδι τα Χριστούγεννα, που πέθανε το σκυλάκι της, που οι φίλες της την κοροϊδεύουν για τα μαλλιά της- θα έρχεται στο νου μου αυτή η γυναίκα που καλείται να μεγαλώσει δύο παιδιά χωρίς πατέρα, σχεδόν μέσα στην ζητιανιά, χωρίς καμία μέριμνα από κανέναν. Εγκαταλελειμμένη, κουρέλι ψυχικά, με μόνη δύναμη, αυτή την δύναμη που πηγάζει από την μητρότητα για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά της.

Αυτή η γυναίκα θα ήταν ευτυχισμένη με λίγο ψωμί και ένα μικρό δωμάτιο με λίγη θέρμανση. Εσύ για πές μου άνθρωπε, έχεις όλα τα καλά -κι αν δεν έχεις όλα τα καλά σίγουρα έχεις περισσότερα από αυτήν την γυναίκα- γιατί λοιπόν δυστυχείς;

Γιατί τολμάς και λες ότι “δεν είμαι καλά”;

Γιατί επικεντρώνεσαι μόνο σ’αυτά που ίσως δεν έχεις και δεν βλέπεις όλα αυτά που έχεις;

Γιατί είσαι αχάριστος;

Γιατί είσαι αγνώμων άνθρωπος; Δεν βλέπεις όλες τις δωρεές του Θεού; Δεν βλέπεις σε τι προνομιακή θέση βρίσκεσαι σε σχέση με άλλους; Πες λοιπόν “Δόξα τω Θεώ” και πάψε να γκρινιάζεις για χαζά πράγματα. Πες “Δόξα τω Θεώ” και πάψε να ζεις μέσα στην ανοησία της αγνωμοσύνης.

Μην μου λες ότι υποφέρεις ,επειδή εάν το σκεφτείς λίγο, θα δεις ότι υποφέρεις λόγω του ότι δεν είσαι το κέντρο του κόσμου, το κέντρο των άλλων. Υποφέρεις λόγω του εγωισμού σου. Δεν υποφέρεις επειδή δεν έχεις να φας, επειδή δεν έχεις που να κοιμηθείς, επειδή δεν έχεις να ταΐσεις τα μικρά σου παιδιά, επειδή καλείσαι να ζητιανέψεις για να ζεσταθείς.

Αυτήν την μουσουλμάνα δεν θα την ξαναδώ αν και θα ήθελα να την ξαναδώ καλύτερα χωρίς δάκρυά πόνου και απελπισίας στα μάτια της. Ανθρώπους όμως αχάριστους για τα τόσα καλά που έχουνε στην ζωή τους κι όμως συνεχώς γκρινιάζουν και μιζεριάζουν δεν θέλω να βλέπω. Κι όμως πολύ φοβάμαι ότι θα ξαναδώ και θα βλέπω μέχρι να πεθάνω…

https://proskynitis.blogspot.com/2019/01/blog-post_965.html

''’Ασπίδα» γιὰ τὶς ἀσθένειες!''

     Μιὰ παράδοξη εἴδηση μᾶς ἦλθε τελευταῖα ἀπὸ τὸ Διαδίκτυο: «Ἡ μητρικὴ ἀγάπη δὲν εἶναι μόνο ἀνεκτίμητη, ἀλλὰ μπορεῖ καὶ νὰ προστατεύει ἀπὸ ἀσθένειες στὴ μέση ἡλικία. Σύμφωνα μὲ νέα μελέτη ποὺ πραγματοποίησαν ἐπιστήμονες ἀπὸ τὸ πανεπιστήμιο Brandeis στὴ Βοστώνη, ὅσο πε- ρισσότερη στοργὴ καὶ ἀγάπη δείχνει μιὰ μητέρα στὸ παιδί της, τόσο πιὸ προστατευμένο εἶναι ἀπὸ σοβαρὰ νοσήματα, ὅπως ὁ διαβήτης καὶ ἡ καρδιοπάθεια, μέχρι νὰ γεράσει.  Ἡ μελέτη συσχέτισε τὴν ἀγάπη τῆς μητέρας κατὰ τὴν παιδικὴ ἡλικία μὲ τὴν μείωση τοῦ κινδύνου ἀναπτύξεως διαβήτη καὶ καρδιοπάθειας στὶς ἡλικίες 50-60 ἐτῶν. (...) 

    Ἡ ἐπικεφαλῆς ἐρευνήτρια καὶ καθηγήτρια ψυχολογίας στὸ πανεπιστήμιο δρ Μάρτζι Λάχμαν ἐκτίμησε πὼς τὰ γεγονότα τῆς παιδικῆς ἡλικίας προφανῶς ἀφήνουν ἕνα ‘‘βιολογικὸ ἀποτύπωμα’’ ποὺ μᾶς ἀκολουθεῖ μέχρι νὰ γεράσουμε. ‘‘ Ἡ ἐπίδραση τῆς μητρικῆς ἀγάπης στὴν ὑγεία μας στὴ μέση ἡλικία ἀποδεικνύεται τεράστια’’, ἐξηγεῖ». Οἱ ἐρευνητὲς «ἐκτιμοῦν πὼς μιὰ στοργική, γεμάτη ἀγάπη μητέρα μαθαίνει στὸ παιδί της νὰ εἶναι συμπονετικό, τοῦ ‘‘διδάσκει’’ τεχνικὲς καλύτερου χειρισμοῦ τοῦ στρές, ὥστε νὰ μὴν ἐπηρεάζει τὴ ζωή του, καὶ ἴσως τὸ ἐνθαρρύνει νὰ ζεῖ ὅσο πιὸ ὑγιεινὰ μπορεῖ, ἀποτρέποντάς το ἀπὸ τὸ νὰ στραφεῖ στὸ τσιγάρο ἢ τὸ ποτὸ γιὰ παρηγοριά» («Medicalnews.gr» 6-2-2012). 

    Τὰ παραπάνω πολὺ ἐντυπωσιακὰ στοιχεῖα δημιουργοῦν στὴν ψυχὴ κάθε πιστοῦ χριστιανοῦ ἀπέραντο θαυμασμὸ γιὰ τὴν ἄπειρη σοφία τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ἐπροίκισε τὸν ἄνθρωπο μὲ ἐκλεκτὰ ψυχικὰ ἰδιώματα. Ἂς δώσουν ἰδιαίτερη προσοχὴ οἱ πολιτικοί μας, γιατὶ οἱ νόμοι ποὺ ψηφίζονται κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες στὸ Κοινοβούλιο δὲν στηρίζουν τὴν παραδοσιακὴ ἑλληνορθόδοξη οἰκογένεια, ἀλλὰ δυστυχῶς ἀπεργάζονται τὴ διάλυσή της στὰ πλαίσια δῆθεν τῆς δημοκρατίας καὶ τῆς ἰσότητας... Ὁ λαός μας, ἀπογοητευμένος ἀπὸ ὅλες τὶς πολιτικὲς μερίδες, ζητεῖ ἐναγωνίως ἡγέτες μὲ βαθιὰ πίστη στὸν Χριστὸ καὶ γνήσια ἀγάπη στὴν Ἑλλάδα! Ο ΣΩΤΗΡ2041

ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΜΙΑΣ ΜΑΝΑΣ !

Ἕνα ἀπόγευμα τρεῖς κυρίες τῆς 

χριστιανικῆς συντροφιᾶς μιᾶς ἐνορίας τῶν Ἀθηνῶν,

 ἡ Ἀγάθη,

ἡ Ἀγγελικὴ καὶ ἡ Βασιλική, ἔκαναν ἐπί-

σκεψη στὸ μεγάλο Νοσοκομεῖο Ἀτυχη-

μάτων τῆς Ἀθήνας.

Ράγισε ἡ καρδιά τους μ’ αὐτὰ ποὺ

ἔβλεπαν καὶ ἄκουγαν. Πόνος καὶ θλίψη

παντοῦ, παρὰ τὶς φιλότιμες προσπάθει-

ες τοῦ προσωπικοῦ.

Σ’ ἕναν θάλαμο ὅμως τὰ πράγματα

ἦταν πολὺ πιὸ τραγικά. Σ’ ἕνα κρεβάτι

ἦταν ξαπλωμένος ἕνας νέος μὲ ὄψη νε-

κροῦ. Ἦταν δὲν ἦταν 25 χρονῶν. Ἀμί-

λητος. Κιτρινόασπρος. «Φυτό»! Ἡ μά-

να του τὸν χάιδευε, τοῦ μιλοῦσε, τὸν φι-

λοῦσε, μὰ ἀπόκριση δὲν τῆς ἔδινε κα-

μιά. Δάκρυα ἔσταζαν ἀπὸ τὰ μητρικὰ

μάτια.

Κάθισαν γιὰ λίγο σιωπηλὲς μαζί της

κι ἔκλαιγαν κι ἐκεῖνες συντροφεύοντάς

την στὴ μεγάλη ὀδύνη της.

–Κάνε ὑπομονή, ἀδελφή μας, τῆς εἶ-

παν φεύγοντας. Ἡ Παναγία, ποὺ πόνε-

σε ὅσο καμιὰ ἄλλη μάνα βλέποντας τὸν

ἀθῶο Υἱό της νὰ κρέμεται στὸ Σταυρό,

νὰ κάνει τὸ θαῦμα της καὶ νὰ παρηγορεῖ

καὶ σένα. Θὰ ξανάρθουμε. Θὰ φέρουμε

καὶ μιὰ εἰκόνα τῆς Παναγίας κάτω ἀπὸ

τὸν Ἐσταυρωμένο.

–Σᾶς εὐχαριστῶ πολύ, κυρίες μου,

τοὺς εἶπε. Σᾶς εὐχαριστῶ!

Ἔπειτα ἀπὸ τρεῖς μέρες μόνη της ἡ

Ἀγγελικὴ πῆγε πάλι στὸ Νοσοκομεῖο

καὶ μπῆκε κατ᾿ εὐθεῖαν στὸ θάλαμο μὲ

τὸ νέο ποὺ ἦταν «φυτό». Εἶχε μαζί της

καὶ μιὰ κορνιζούλα - εἰκόνα τῆς Σταυρώ-

σεως. Μόλις τὴν εἶδε ἡ πονεμένη μάνα,

χάρηκε πολύ.

–Τὸ εἴπατε καὶ τὸ κάνατε!

–Βέβαια! Οἱ ἄλλες σήμερα εἶχαν κά-

ποια ἀπασχόληση οἰκογενειακή. Σᾶς

ἔφερα μιὰ εἰκόνα τῆς Σταυρώσεως τοῦ

Κυρίου γιὰ νὰ σᾶς ἐνισχύει στὴ μεγά-

λη δοκιμασία σας καὶ γιὰ νὰ προσεύχε-

σθε στὸ Χριστὸ νὰ κάνει τὸ θαῦμα Του.

Δὲν συστηθήκαμε ὅμως. Ἐμένα μὲ λένε

Ἀγγελική. Ἐσᾶς; Τὸν γιό σας;

–Τὸν γιό μου Θεόδωρο κι ἐμένα Μα-

ρία.

–Ἔχετε τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας μας.

Νὰ τὴν παρακαλέσουμε θερμὰ νὰ κά-

νει τὸ θαῦμα της. Πῶς τὸ ἔπαθε ὁ Θεό-

δωρος;

–Μὲ τὸ μηχανάκι του. Ἀτύχημα στὸ

δρόμο.

–Αὐτὰ τὰ ἀτυχήματα! Καὶ μάλιστα μὲ

τὰ μηχανάκια!

–Εἶμαι ἀπελπισμένη. Εἶμαι μόνη μου

στὴ ζωή! Ὁ ἄνδρας μου πέθανε ἀπὸ

χρόνια. Ὁ Θοδωρὴς ἦταν τὸ μόνο στή-

ριγμά μου. Δὲν ἔχω κανέναν ἄλλον στὴ

ζωή!

Καὶ τὴν πῆραν τὰ δάκρυα.

Ἡ Ἀγγελικὴ τὴν ἀγκάλιασε καὶ τὴν φί-

λησε.

–Μὴν ἀπελπίζεσαι, Μαρία μου! Ἡ Ἁγία

Γραφὴ γράφει ὅτι ὁ Θεὸς «ὀρφανὸν καὶ

χήραν ἀναλήψεται». Τὰ ὀρφανὰ καὶ τὶς

χῆρες καὶ ἀπροστάτευτες γυναῖκες τὰ

ἀναλαμβάνει ὑπὸ τὴν προστασία Του

ὁ Θεός. Πιστεύεις, Μαρία; Ἐκκλησιάζε-

σαι, ἀδελφή μου; Μὲ συγχωρεῖς γιὰ τὶς

ἐρωτήσεις μου. Προέρχονται ἀπὸ τὴν

ἀγάπη τῆς καρδιᾶς μου. Ἐξομολογεῖσαι,

κοινωνᾶς, Μαρία μου;

–Ἀραιὰ καὶ ποῦ.

–Εἶναι τὸ μόνο φάρμακο σ’ αὐτὲς τὶς

περιπτώσεις ἡ μυστηριακὴ ζωή. Σοῦ μι-

λάω ἀπὸ προσωπικὴ πείρα. Ἂν θέλεις

νὰ σταθεῖς ὄρθια στὴ μεγάλη συμφορὰ

ποὺ σὲ βρῆκε, τὸ μυστικὸ εἶναι ν’ ἀνοί-

ξεις τὴν καρδιά σου στὸ Θεό. Νὰ ἐκκλη-

σιάζεσαι, νὰ ἐξομολογεῖσαι, νὰ κοινω-

νᾶς καὶ συγχρόνως νὰ ἐπισκέπτεσαι

μαζὶ μὲ ἄλλες γυναῖκες τῆς ἐνορίας σου

φτωχούς, πονεμένους καὶ ἀρρώστους.

Αὐτὸ θὰ γεμίζει τὴ ζωή σου καὶ θὰ δώ-

σει ἄλλο, σπουδαῖο νόημα στὴν κάθε

μέρα σου. Θὰ νιώθεις εὐτυχισμένη, ἀ-

κόμη κι ἂν εἶσαι φτωχή. «Ὅταν δείχνετε

ἀγάπη σ’ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη, δείχνετε

κατ’ οὐσίαν αὐτὴ τὴν ἀγάπη σὲ μένα»,

μᾶς εἶπε ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Τ’ ἀκοῦς,

Μαρία μου; Ὑπάρχει σπουδαιότερο

πράγμα ἀπ’ αὐτό;

–Τ’ ἀκούω. Καὶ μ’ ἀρέσουν πολὺ αὐτὰ

ποὺ μοῦ λές. Μὲ τὸν Θοδωρὴ ὅμως τί

κάνουμε τώρα; Μπορεῖς νὰ μοῦ ὑποδεί-

ξεις κάτι;

–Ἀγαποῦσε τὴν Παναγία;

–Βεβαίως! Δὲν βλασφημοῦσε ποτέ.

–Θὰ συνεννοηθῶ μὲ τὸν ἱερέα τοῦ Νο-

σοκομείου νὰ κάνουμε Εὐχέλαιο ἢ ὅ,τι

μᾶς προτείνει ἐκεῖνος.

Ἡ Ἀγγελικὴ ἔκανε τὶς σχετικὲς συνεν-

νοήσεις. Ἔγινε γιὰ τὸν ἄρρωστο τὸ Μυ-

στήριο τοῦ Εὐχελαίου. Παραβρέθηκαν

καὶ οἱ δύο φίλες τῆς Ἀγγελικῆς, ἡ Ἀγά-

θη καὶ ἡ Βασιλική. Ἡ μητέρα τοῦ ἀρρώ-

στου μὲ τὴ βοήθεια τῆς Ἀγγελικῆς ἐξο-

μολογήθηκε καὶ κοινώνησε τὴν πρώτη

Κυριακὴ μετὰ τὸ Εὐχέλαιο. Ἔνιωθε πλέ-

ον ξεκούραστη ψυχικά, ἄλλος ἄνθρω-

πος. Μὲ τὶς ἐλπίδες της στηριγμένες πιὰ

στὸ Θεὸ τῆς ἀγάπης.

Δυὸ φορὲς μάλιστα μετὰ τὸ Εὐχέλαιο

τὸ παιδί της τῆς χαμογέλασε, καθὼς τὸ

ἀσπαζόταν.

Εἴκοσι μέρες μετὰ τὴν τέλεση τοῦ

Εὐχελαίου ἡ ψυχὴ τοῦ Θεόδωρου ἀπο-

χαιρέτησε τὰ ἐγκόσμια.

Τὸν ἔθαψε δακρυσμένη ἀλλὰ ἤρεμη

ἡ μάνα του μὲ τὴ συμπαράσταση τῶν

τριῶν πιστῶν γυναικῶν, ποὺ δὲν τὴν

ἄφηναν ποτὲ πλέον μόνη της.

Ἡ ἀγάπη τους μάλιστα τὴν συγκίνησε

τόσο πολύ, ὥστε σύντομα προστέθη-

κε κι αὐτὴ στὴ συντροφιά τους. Ἔτρεχε

μαζί τους, ὅπου φτωχὸς καὶ ἄρρωστος,

ὅπου ἐγκαταλειμμένος καὶ ἀνήμπορος·

καὶ βοηθοῦσε μὲ ὅλη της τὴν καρδιά.

Ἔνιωθε πλέον κι αὐτὴ εὐτυχισμένη δο-

ξάζοντας τὸν Θεό.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''Ο ΣΩΤΗΡ'' 2162

Η μητέρα Μάρθα

«Αυτός, όταν ανοίγει το στόμα του,
πετάει κάτι διαμάντια…
Αρκεί, να μην σε πάρουν στο κεφάλι!»
Άγιος Παΐσιος

Μετά την Κυριακάτικη Λειτουργία, και τις πρώτες θερμές καλημέρες με το αντίδωρο στο χέρι, σαν επιστρέφαμε σπίτι, ο καθείς έμπαινε σιγά-σιγά στους δικούς του κόσμους της κυριακάτικης ρέμβης, άλλος με εφημερίδα, άλλος με μουσική, άλλος με καφέ σε φίλους.

Κι η μητέρα, πάντα στην κουζίνα, για το πιο λαμπρό τραπέζι της εβδομάδας. Πότε με κόσμο, συγγενείς, φίλους, πότε μόνοι, πότε με ποικιλία εδεσμάτων, πότε χωρίς, πάντα όμως με το καλό τραπεζομάντιλο στρωμένο στο σαλόνι.  

Μας ξαναφώναζε το μεσημέρι από τους κόσμους μας, για να γίνουμε πάλι οικογένεια και καθόμασταν τριγύρω με φασαρία «ελληνική», με γέλια, σχόλια και κουβέντες ζωντανές.

Κι εκείνη, με την αιώνια έγνοια:

–Φάγατε; Να φέρω κάτι άλλο;

Κάποτε την αποπαίρναμε:

–Κάτσε και εσύ να φας να πεις δύο κουβέντες σαν άνθρωπος…

Κάναμε και καμία –προσωρινή πάντοτε– κίνηση καλής θέλησης, σηκωνόμασταν να την βοηθήσουμε, ανοίγαμε καμία βρύση να πλύνουμε, φέρναμε κανένα πιάτο – βέβαια δεν την φτάναμε, ώσπου να κινηθούμε μας είχε ήδη προσπεράσει.

Και έτσι κύλαγε το γεύμα εν μέσω θορύβου καρδιακού και παρατηρήσεων προς την μητέρα:

–Κάτσε μία στιγμή, όλο πέρα δώθε είσαι!

Μια φορά μάλιστα κάποιος –φίλος, συγγενής ήταν;– έδωσε και θεολογικό υπόβαθρο στην παρατήρηση:

–Αχ, Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾶς καί τυρβάζῃ περί πολλά˙ ἑνός δέ ἐστι χρεία…, είπε με ύφος, και κούνησε το κεφάλι.

Δεν θυμάμαι αν επικροτήσαμε το σχόλιο εξωστρεφώς, ούτε της μητέρας την αντίδραση θυμάμαι σε τούτη την ευαγγελική «κατραπακιά» που της ρίξαμε στα καλά καθούμενα. Πάντως, μας βόλευε εκείνα τα κυριακάτικα γεύματα, τόσο ο λόγος του Κυρίου –και είναι καμιά φορά άσχημο πολύ να σε βολεύει το Ευαγγέλιο–, όσο και η ύπαρξη της Μάρθας… Βλέπεις, πάντα υπάρχει για όλους ένα άλλοθι, κι ακόμα χειρότερο αν είναι και ιερό, για να φεύγουμε εκείνου το «ἑνός» που «ἔστι χρεία».

Εκείνο το ένα χρειαζούμενο, που ακόμα εμείς κυνηγάμε να το μάθουμε, μα που κάποιες «Μάρθες» που μεριμνούν περί πολλά αφανώς, ίσως να το ξέρουν…

Ορφέας
από το περιοδικό Η Δράση μας,
τεύχ. Αυγούστου-Σεπτεμβρίου 2018

ΕΝΑ ΣΥΜΠΑΘΗΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ....!

.

Κανείς δεν έχει ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να σε βοηθήσει.

«Κανείς δεν έχει ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να σε βοηθήσει. Να το θυμάσαι αυτό…»! Τα λόγια μιας ΜΑΝΑΣ που συγκλόνισαν ολόκληρο τον πλανήτη

Το γράμμα της συγκλόνισε ολόκληρο τον πλανήτη….
Έγινε viral, αγγίζοντας πολλές ψυχές…..

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ:

Ακούγεται τρομακτικό,έτσι; Όταν γίνεσαι 18, έχεις δύο δυνατά μονοπάτια που μπορείς να πάρεις: Είτε θα πας στο πανεπιστήμιο και θα βοηθάω όσο μπορώ μέχρι να βρεις δουλειά ή θα πας κατευθείαν να βρεις δουλειά.

Στην περίπτωση αυτή, θα πρέπει να φροντίζεις μόνη σου τον εαυτό σου. Δεν θα βοηθάω ένα κορίτσι άνω των 18 που δεν θέλησε να μορφωθεί επειδή πιστεύει ότι δεν υπήρχε λόγος. Έχεις τρία χρόνια να αποφασίσεις…

Και ήδη έχουμε σκεφτεί μία νέα χρήση για το δωμάτιό σου. Θα γίνει το υπνοδωμάτιό μας.

Είσαι πολύ καλύτερη από μένα. Είσαι ένας εκπληκτικός άνθρωπος. Σε ξέρω για 15 χρόνια και είσαι πολύ πιο εκπληκτική από ότι θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ.

Είσαι εντελώς διαφορετική. Έχεις την δική σου προσωπικότητα. Δεν χρειάζεται να αγαπάς ότι αγαπάω. Πρέπει να αμφισβητείς την εξουσία μου και να παίρνεις την ευθύνη των πράξεών σου.

Μπορείς να γίνεις μηχανικός, οικονομολόγος, πολιτικός μηχανικός. αισθητικός ή μία ταμίας σε ένα κατάστημα. Δεν νομίζω ότι είναι δική μου δουλειά να διαλέξω το δικό σου μονοπάτι.

Δεν σε μεγάλωσα περιμένοντας να ξεχρεώσεις κάποιο χρέος. Δεν περιμένω να μου δώσεις κάτι όταν θα μεγαλώσω. Έχεις το δικαίωμα να επιλέξεις τι έχει πραγματικά σημασία για σένα. Είναι η ζωή και η επιλογή σου.

Ότι και αν συμβεί στη ζωή σου, θα είμαι πάντα εκεί για σένα. Θα σε υποστηρίζω, θα μοιράζομαι μαζί σου τη χαρά και τη λύπη σου και θα προσπαθώ να σε βοηθάω όταν θα μου τ0 ζητάς.

Δεν θα μπορώ να είμαι εκεί όμως συνέχεια. Δεν θα είμαι πάντα εκεί με το χτύπημα των δακτύλων σου.

Το ποιον θα παντρευτείς, το εάν θα κάνετε παιδιά, το τι άνθρωποι θα σε ελκύουν – αυτό είναι δική σου δουλειά. Οι απόψεις μου, τα πάθη μου και οι πεποιθήσεις μου δεν θα πρέπει να σε επηρεάζουν. Να κάνεις αυτό που σου λέει η καρδιά σου και η συνείδησή σου. Όταν το κάνεις, δεν θα με χάσεις, πάντα θα είσαι η κόρη μου.

Μπορεί να μην μπορείς να το καταλάβεις, αλλά είναι η αλήθεια: όλοι σκέφτονται τον εαυτό τους. Έτσι και εγώ. Κανείς δεν έχει σκοπό να κάνει τη ζωή σου χειρότερη. προσπαθούν να κάνουν ότι είναι καλύτερο για εκείνους και απλά τα συμφέροντά σας συγκρούονται.

Δεν υπάρχουν εγγυημένοι τρόποι να αποκτήσεις την επιτυχία ή να μην τα καταφέρεις. Μπορεί να κάνεις τα πάντα λάθος και να ζεις μια καλή ζωή. Το μόνο που πρέπει να θυμάσαι είναι να είσαι ειλικρινής. Μην λες ψέματα στον εαυτό σου. Μάθε να δείχνεις κατανόηση και να καταλαβαίνεις τις ανάγκες και τα συναισθήματά σου. Και να σκέφτεσαι τι είναι πραγματικά καλό για σένα.

Όταν θα πάρεις τη θέση στο πανεπιστήμιο, κάποιος άλλος θα χάσει την ευκαιρία. Όταν θα βγεις με κάποιον, οι πιθανότητες είναι πως αυτός ήταν κάποτε ο πρώτος έρωτας κάποιας άλλης. Μπορεί να πάρεις ακόμα και την αγαπημένη θέση κάποιου στο θέατρο. Αλλά μην ανησυχείς γιατί αυτό που ήταν κακό για σένα μπορεί να είναι το καλό κάποιου άλλου, οπότε μην τα παρατάς.

Ποτέ δεν θα καταφέρω να μπω εντελώς μέσα στο κεφάλι σου και πάντα θα κρατάς πράγματα για τον εαυτό σου. Το ξέρω γιατί και εγώ το κάνω. Είχα και εγώ μητέρα. Μόνο εσύ θα ξέρεις τα ΠΑΝΤΑ για τον ευατό σου. Οπότε μόνο εσύ θα ξέρεις τι μπορείς πραγματικά να κάνεις.

Από τα 18 σου, θα είσαι υπεύθυνη για όσα σου συμβούν. Μεγάλωσε τα δικά σου παιδιά και κάντο με τον τρόπο σου. Βρες μια απαιτητική δουλειά εάν πιστεύεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις. Μετανάστευσε εάν νομίζεις πως θα είσαι καλύτερα σε μία άλλη χώρα. Εάν είσαι τυχερή, θα βρεις ανθρώπους να σε βοηθήσουν και όλα θα είναι πιο εύκολα.

Κανείς όμως δεν έχει ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να σε βοηθήσει. Να το θυμάσαι αυτό…

Κάθε πράξη έχει και συνέπειες. Οι πιθανότητες είναι πως δεν θα μπορέσεις να τις προβλέψεις όλες. Αλλά τουλάχιστον να προσπαθείς να προβλέπεις όσες μπορείς.

Πάντα ήθελα να μεγαλώσω ένα άτομο που θα ζει τη δική του τη ζωή. Οπότε, προχώρα και ζήστην!
http://www.zoomblog.org/2016/11/blog-post_18.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+blogspot%2FvETeF+%28ZooM+BloG%29