17 Νοεμβρίου, 2026
Ο όσιος Δαυίδ ο εν Ευβοία ο θαυματουργός
21 Αυγούστου, 2022
ΕΚΟΙΜΗΘΗΝ ΚΑΙ ΥΠΝΩΣΑ

Στὸν τρίτο Ψαλμὸ τοῦ Ψαλτηρίου ὁ προφήτης καὶ βασιλιὰς
Δαβὶδ γράφει μὲ λίγα λόγια, καὶ ἐξ
ἀφορμῆς τοῦ διωγμοῦ τὸν ὁποῖο ὑφίστατο ἀπὸ τὸν υἱό του Ἀβεσσαλώμ, τὶς
ταλαιπωρεῖες του, τὴ δυσχερὴ κατάσταση στὴν ὁποία βρέθηκε καὶ τοὺς μεγάλους κινδύνους ποὺ διέτρεχε, καθὼς
ἀναγκάσθηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ σωθεῖ ἀπὸ τὸ πλῆθος
τῶν ἐχθρῶν του.
«Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές
με;», γράφει μὲ ἀπορία στὴν ἀρχὴ τοῦ
Ψαλμοῦ. Κύριε, πόσο μέγα πλῆθος ἔγιναν οἱ ἐχθροὶ ποὺ μὲ θλίβουν! Πολλοὶ
ἐπαναστάτησαν ἐναντίον μου καὶ μὲ
πολεμοῦν. Πολλοὶ μὲ προκαλοῦν καὶ
λένε πὼς δὲν ὑπάρχει γιὰ μένα σωτηρία, διότι μὲ ἐγκατέλειψε ὁ Θεός.
«Σὺ δέ, Κύριε, ἀντιλήπτωρ μου εἶ, δόξα μου καὶ ὑψῶν τὴν κεφαλήν μου».
Ἐδῶ ἔχουμε ἕνα γεμάτο ἐλπίδα ξέσπασμα τῆς ψυχῆς τοῦ μεγάλου βασιλιᾶ,
μιὰ ἐντυπωσιακὴ φανέρωση τῆς βαθιᾶς πίστεώς του καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης
του στὴ βοήθεια καὶ προστασία τοῦ Θεοῦ: Σὲ ἀντίθεση μὲ ὅσα λένε οἱ ἐχθροί
μου, Σύ, Κύριε, εἶσαι βοηθός μου καὶ
προστάτης μου. Σὺ θὰ μὲ δοξάσεις καὶ
πάλι καὶ θὰ σηκώσεις ψηλὰ τὸ κεφάλι
μου, ποὺ τώρα, καθὼς εἶμαι ντροπιασμένος, στρέφει διαρκῶς πρὸς τὰ κάτω.
Μὲ φωνὲς ἰσχυρὲς καὶ κραυγὲς ἱκετευτικές, συνεχίζει ὁ Δαβίδ, παρακάλεσα
τὸν Κύριο πολλὲς φορὲς στὸ παρελθὸν
καὶ μὲ ἄκουσε. Γι’ αὐτὸ καὶ τώρα δὲν χάνω τὸ θάρρος καὶ τὴν εἰρήνη μου. Μέσα στοὺς κινδύνους ποὺ ἀντιμετωπίζω,
μπροστὰ στὸ πλῆθος τῶν ἐχθρῶν ποὺ
μὲ ἀπειλοῦν, «ἐγὼ ἐκοιμήθην καὶ ὕπνωσα».
«Ἐκοιμήθην καὶ ὕπνωσα». Σὲ τί διαφέρουν τὰ δύο αὐτὰ ρήματα; Δὲν σημαίνουν τὸ ἴδιο πράγμα;
Ὑπάρχουν διάφορα εἴδη ὕπνου. Ὑπάρχει ὕπνος ταραγμένος, ποὺ τὸν ταράζουν ἐφιάλτες, ὄνειρα φοβερά, τὰ
ὁποῖα κρατοῦν τὴν ψυχὴ σὲ ἀγωνία,
ἀκόμη καὶ τότε ποὺ ὁ ἄνθρωπος κοιμᾶται. Ὑπάρχει ὕπνος ποὺ στὸν παραμικρὸ θόρυβο διακόπτεται. Δὲν χορταίνει ὁ ἄνθρωπος, δὲν ξεκουράζεται ἔτσι.
Ξυπνάει καὶ νιώθει πιὸ κουρασμένος
ἀπ’ ὅσο ἦταν πρὶν κοιμηθεῖ. Ἕνα κουρασμένο νευρικὸ σύστημα δὲν ἐπιτρέπει
νὰ ἔχει κανεὶς ἕναν ἀδιατάρακτο καὶ
ἥσυχο ὕπνο. Μιὰ ψυχὴ ποὺ ζεῖ μὲ ἀγωνίες καὶ φόβους δὲν μπορεῖ οὔτε στὴ διάρκεια τοῦ ὕπνου νὰ ξεκουρασθεῖ.
«Ἐκοιμήθην καὶ ὕπνωσα» σημαίνει:
κοιμήθηκα ἥσυχος καὶ ἔπεσα σὲ ὕπνο
ἤρεμο καὶ βαθύ. Κοιμήθηκα σὰν νὰ μὴ
μὲ ἀπασχολοῦσε τίποτε, σὰν νὰ μὴν
εἶχα κανένα πρόβλημα, καμιὰ ἀγωνία.
Ὅπως κοιμᾶται ἥσυχο τὸ παιδὶ στὴν
ἀγκαλιὰ τῆς μητέρας του.
Πῶς κοιμᾶται ἔτσι ὁ Δαβίδ, ἐνῶ τόσοι
ἐχθροὶ τὸν κυκλώνουν, ἐνῶ τόσοι κίνδυνοι τὸν ἀπειλοῦν; Τὸ ἐξηγεῖ ὁ ἴδιος:
«Ἐγὼ ἐκοιμήθην καὶ ὕπνωσα· ἐξηγέρθην, ὅτι Κύριος ἀντιλήψεταί μου». Κοιμήθηκα βαθιά, χορταστικὰ καὶ σηκώθηκα τὸ πρωὶ γεμάτος θάρρος καὶ ἐλπίδα,
διότι ἔχω τὴν πεποίθηση ὅτι ὁ Κύριος
θὰ μὲ βοηθήσει καὶ θὰ μὲ προστατεύσει. Εἶναι τόση ἡ βεβαιότητα τῆς ψυχῆς
μου γιὰ τὴν παντοδύναμη προστασία
τοῦ Θεοῦ, ὥστε δὲν θὰ φοβηθῶ οὔτε
τὰ ἀναρίθμητα πλήθη τοῦ λαοῦ «τῶν
κύκλῳ συνεπιτιθεμένων μοι», αὐτὰ ποὺ
μὲ ἔχουν κυκλώσει καὶ ἀπὸ κάθε κατεύθυνση ἐπιτίθενται ὅλα μαζὶ ἐναντίον
μου (βλ. Ψαλ. γ΄ 2-7).
Τί δυνατὴ πίστη! Τί γενναία ψυχή! Τί
θάρρος καὶ ἀφοβία μπροστὰ στὸν τρομερὸ κίνδυνο ποὺ ἀπειλεῖ τὴ ζωή του!
Δὲν εἶναι ὁ μόνος ποὺ ἀντιμετώπισε
μὲ τόση θαυμαστὴ ψυχραιμία τὸν κίνδυνο ποὺ ἀπειλοῦσε τὴ ζωή του. Νά
καὶ ὁ Πέτρος, ὁ φλογερὸς Ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ. Ὁ βασιλιὰς Ἡρώδης
Ἀγρίππας ὁ Α΄ θανάτωσε τὸν Ἰάκωβο,
τὸν ἀδελφὸ τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου
«διὰ μαχαίρας», καὶ ἐπειδὴ οἱ Ἰουδαῖοι
εὐχαριστήθηκαν ἀπὸ αὐτό, ἀποφάσισε νὰ συλλάβει καὶ τὸν Πέτρο. Καὶ τὸν
ἔκλεισε στὴ φυλακή, ἀφοῦ τὸν παρέδωσε σὲ τέσσερις τετράδες στρατιωτῶν
γιὰ νὰ τὸν φρουροῦν. Ὅταν δὲ ἐπρόκειτο νὰ τὸν ὁδηγήσει στὸ Δικαστήριο,
τὴν προηγούμενη νύχτα «ἦν ὁ Πέτρος
κοιμώμενος μεταξὺ δύο στρατιωτῶν δεδεμένος ἁλύσεσι δυσί, φύλακές τε πρὸ
τῆς θύρας ἐτήρουν τὴν φυλακήν». Σὰν
νὰ μὴ συνέβαινε τίποτε, ὁ Πέτρος κοιμόταν ἥσυχος ἀνάμεσα σὲ δύο στρατιῶτες, δεμένος μὲ δύο ἁλυσίδες, καὶ
φρουροὶ μπροστὰ στὴν πόρτα φύλαγαν
τὸ δεσμωτήριο.
Πῶς κοιμόταν ἔτσι ὁ Πέτρος; Ἁλυσίδες, φρουροί, φυλακή. Τὴν ἄλλη μέρα
δίκη. Πιθανῶς ἀπόφαση θανατική. Καὶ
ἐκεῖνος κοιμόταν βαθιά. Γιατὶ ἦταν βέβαιος ὅτι ὁ Θεὸς μποροῦσε νὰ τὸν σώσει. Καὶ πράγματι, ἔστειλε ὁ Κύριος ἄγγελο, ποὺ μὲ θαυμαστὸ τρόπο τὸν ἔβγαλε ἀπὸ τὴ φυλακή. Τὸ ἐντυπωσιακὸ
μάλιστα εἶναι ὅτι ὁ Πέτρος κοιμόταν τόσο βαθιά, ποὺ ὅταν ἦλθε ὁ ἄγγελος στὴ
φυλακὴ καὶ ἔλαμψε ξαφνικὰ φῶς μέσα
στὸ σκοτεινὸ κελλί, ὁ Πέτρος δὲν ξύπνησε, συνέχισε νὰ κοιμᾶται, ὥστε ὁ
ἄγγελος χρειάστηκε νὰ τὸν ξυπνήσει
«πατάξας τὴν πλευρὰν τοῦ Πέτρου».
Τὸν κτύπησε στὰ πλευρὰ γιὰ νὰ σηκωθεῖ! Τόσο βαθὺς καὶ ἥσυχος ἦταν ὁ ὕπνος του (βλ. Πράξ. ιβ΄ [12] 1-10)!
Αὐτὴ τὴν ἠρεμία καὶ τὴν ἀπόλυτη βεβαιότητα χαρίζει ἡ πίστη. Στὸν βασιλιὰ
Δαβίδ, στὸν ἀπόστολο Πέτρο, στὸν κάθε πιστό.
Ὅταν παλεύει ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ ἁμαρτωλοῦ
κόσμου, ὅταν ἀντιμάχεται τὶς δυνάμεις
τοῦ σκότους, τοὺς φοβεροὺς δαίμονες,
ὅταν ἔχει νὰ ἀντιμετωπίσει τὶς ἀντιξοότητες τῆς ζωῆς, τὴν ἀσθένεια, τὴν ἀνέχεια, τὴν ἀδικία, τὴν ἀποτυχία, δὲν παλεύει μόνος του. Παλεύει μὲ τὴν ἀκαταμάχητη συμμαχία τοῦ Θεοῦ καὶ γι’ αὐτὸ
δὲν φοβᾶται κανέναν καὶ τίποτε. Ἔχει
ἀκατάβλητη πίστη καὶ ἀκλόνητη τὴν ἐλπίδα του στὸν Θεὸ καὶ ἔτσι μένει εἰρηνικὸς καὶ ἀτάραχος καὶ στὶς πιὸ δύσκολες
συνθῆκες τῆς ζωῆς, καὶ τὶς ἀντιμετωπίζει νικηφόρα. Μὲ τὴ βοήθεια καὶ παντοδύναμη προστασία τοῦ παναγάθου καὶ
φιλανθρώπου Κυρίου.ΟΣΩΤΗΡ2205
03 Μαΐου, 2022
Ὁ Κύριος Εἶναι Μαζί μας.Ψαλμός ΡΚΓ΄ (123), στίχ. 1-4

Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁ Ψαλμωδὸς προκειμένου νὰ
προχωρήσει ἕνα βῆμα πρὸς τὰ ἐμπρός,
κάνει μισὸ βῆμα πρὸς τὰ πίσω! «Εἰ μὴ
ὅτι Κύριος ἦν ἐν ἡμῖν...» (στίχ. 1-2)· «ἄρα
ζῶντας... ἄρα τὸ ὕδωρ»· «τὸ ὕδωρ ἂν κατεπόντισεν... τὸ ὕδωρ τὸ ἀνυπόστατον»·
«χείμαρρον διῆλθεν ἡ ψυχὴ ἡμῶν... ἄρα
διῆλθεν»· «ἐκ τῆς παγίδος... ἡ παγὶς συνετρίβη» κλπ.
Ἐὰν δὲν ἦταν ὁ Κύριος μαζί μας, λέγει ὁ
Ψαλμωδός, ἂς τὸ ὁμολογήσει αὐτὸ ὅλος ὁ
ἰσραηλιτικὸς λαός (Ψαλ. ρκγ΄ [123] 1). Μὲ
τὸν ἴδιο τρόπο ἔχει ἐκφρασθεῖ καὶ ὁ Δαβὶδ
λέγοντας: Ἐὰν ὁ Κύριος δὲν μὲ βοηθοῦσε,παρὰ λίγο ἡ ψυχή μου θὰ βρισκόταν στὸν
Ἅδη (βλ. Ψαλ. ϟγ΄ [93] 17). Ἐκεῖ ὅμως μιλοῦσε τὸ ἄτομο Δαβίδ, ἐνῶ ἐδῶ μιλάει
ὅλο τὸ ἔθνος, διότι λέει: ἂς τὸ ὁμολογήσει αὐτὸ ὅλος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός. Τὴν
εὐγνωμοσύνη γιὰ τὴν εὐτυχία του ὁμολογεῖ ὅτι τὴν ὀφείλει στὸν Θεὸ ὅλο τὸ ἔθνος.
Ἂν δὲν ἦταν ὁ Κύριος ἀνάμεσά μας,
ὁμολογοῦν, προστάτης καὶ ὑπερασπιστὴς ὅταν οἱ ἐχθροί μας ἐξεγέρθηκαν
ἐναντίον μας, ἀσφαλῶς θὰ μᾶς εἶχαν
καταπιεῖ ζωντανούς! Ὅταν ἄναψε ὁ θυμός τους ἐναντίον μας, οἱ ἀντίπαλοι θὰ
μᾶς κατάπιναν ζωντανούς, ὅπως ὁ Ἅδης
ἀπορροφᾶ τὰ θύματά του καὶ ὅπως ὁ
δράκοντας καταβροχθίζει τὰ θηράματά
του (Ψαλ. ρκγ΄ [123] 2-3). «Καταπίωμεν
αὐτὸν ὥσπερ ᾅδης ζῶντα καὶ ἄρωμεν
αὐτοῦ τὴν μνήμην ἐκ γῆς» (Παροιμ. α΄ 12).
Ὁ Ναβουχοδονόσορ, ἀναφωνεῖ ὁ Ἰσραὴλ διὰ τοῦ προφήτου Ἱερεμία, «κατέπιέ με ὡς δράκων, ἔπλησε τὴν κοιλίαν αὐτοῦ...» (Ἱερ. κη΄ [28] 34). Ἐὰν δὲν εἴχαμε τὴ θεία βοήθεια, ἑρμηνεύει ὁ Θεοδώρητος, «τοσούτων καθ’ ἡμῶν δυσμενῶν συνελθόντων», δὲν θὰ ἀξιωνόμασταν οὔτε ταφῆς, «ἀλλὰ καθάπερ ὑπὸ θηρίων ζῶντες ἂν κατεπόθημεν»1 . Ἐὰν δὲν ἦταν ὁ Κύριος ἀνάμεσά μας, «ἄρα», ὁπωσδήποτε, «τὸ ὕδωρ ἂν κατεπόντισεν ἡμᾶς» (στίχ. 4), θὰ μᾶς εἶχε καταποντίσει ὁ κατακλυσμὸς τοῦ μίσους τους. «Ὕδωρ» ὀνομάζει τὴν ὁρμὴ καὶ τὴ δυνατὴ κίνηση τῶν γειτονικῶν ἐθνῶν τῆς Ἱερουσαλήμ. Ἐὰν ὁ Θεὸς δὲν μᾶς βοηθοῦσε, ὁμολογεῖ ὁ Ψαλμωδός, ὅταν γυρίσαμε ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία, ὀργίσθηκαν τὰ ἔθνη αὐτὰ καὶ κυριολεκτικὰ θὰ μᾶς καταπόντιζαν! «Χείμαρρον διῆλθεν ἡ ψυχὴ ἡμῶν» (στίχ. 4)· χείμαρρος ὁρμητικὸς καὶ ἐπικίνδυνος θὰ κατέκλυζε τὴν ψυχή μας, ὅπως οἱ χείμαρροι ποὺ τὸν χειμώνα παρασύρουν τὰ πάντα! «Χείμαρρον», σημειώνει ὁ ἅγιος Νικόδημος, «ὀνομάζουν οἱ Ἑβραῖοι ἐδῶ τὴν ὀγλήγορον καὶ ἄτακτον κίνησιν τῶν πλησιοχώρων ἐθνῶν, ἥτις παρασύρει ὅ,τι ἤθελεν εὕρει ἔμπροσθεν», τὴν δὲ «προσωρινὴν φθορὰν αὐτῶν ὕδωρ αὐτὴν ὠνόμασεν»2. Εἶναι σχετικὸς καὶ πολὺ διδακτικὸς ὁ Ἀναβαθμὸς τοῦ β΄ ἤχου «Εἰ μὴ ὅτι Κύριος ἦν ἐν ἡμῖν, τίς ἱκανὸς σῶος φυλαχθῆναι ἐκ τοῦ ἐχθροῦ ἅμα καὶ ἀνθρωποκτόνου;», ποὺ συνέθεσε ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης. «Τὸ νόημα τῶν λόγων αὐτῶν» ὁ ὅσιος Θεόδωρος τὸ «μεταφέρει εἰς τὸν ἀφιλίωτον ἡμῶν ἐχθρὸν καὶ ἀνθρωποκτόνον διάβολον» καὶ λέει: «Ἀνίσως δὲν ἦτον ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς μαζὺ μὲ ἡμᾶς τοὺς Χριστιανούς, βοηθῶν καὶ ἀποδιώκων μὲ τὴν δύναμίν του τὸν διάβολον, ποῖος ἠδύνατο νὰ φυλαχθῇ ἀπὸ αὐτὸν σῶος καὶ ἀβλαβής; βέβαια οὐδείς»3.
Τὸ μένος τοῦ διαβόλου κατὰ τοῦ ἀνθρώπου καὶ μάλιστα κατὰ τῶν ἁγίων ἐκφράζει καὶ ὁ ἀπόστολος Πέτρος μὲ τὸν λόγο: «Ὁ ἀντίδικος ἡμῶν διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ» (Α΄ Πέτρ. ε΄ 8). Τὴν λύσσα τοῦ διαβόλου κατὰ τῶν ἀνθρώπων, μάλιστα δὲ κατὰ τῶν ἁγίων, φανερώνουν τὰ φοβερὰ δεινὰ ποὺ προξένησε στὸν δίκαιο Ἰώβ. Ἀλλὰ καὶ ἡ μανία ποὺ ἔδειξε κατὰ τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, ὥστε ἐχρειάσθη νὰ ἐπέμβει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος γιὰ νὰ μὴ χάσει τὴν πίστη του ὁ ἀπόστολος καὶ χαθεῖ ἐντελῶς, διότι ὁ Κύριος τοῦ εἶπε: «Σίμων Σίμων, ἰδοὺ ὁ σατανᾶς ἐξῃτήσατο ὑμᾶς τοῦ συνιάσαι ὡς τὸν σῖτον· ἐγὼ δὲ ἐδεήθην περὶ σοῦ ἵνα μὴ ἐκλίπῃ ἡ πίστις σου» (Λουκ. κβ΄ [22] 31-32). Σχολιάζει καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: Τὸ θηρίο αὐτό, ὁ διάβολος, εἶναι πονηρὸ καὶ ἀχόρταγο καὶ ἐὰν δὲν ἐχαλιναγωγεῖτο συνεχῶς, θὰ ἀνέτρεπε καὶ θὰ συνέχεε τὰ πάντα. Διότι ἂν στὸν εὐτυχὴ Ἰὼβ ἔλαβε κάποια μικρὴ ἐξουσιοδότηση καὶ κατέστρεψε ἐξολοκλήρου τὸ σπίτι του, κολόβωσε τὸ σῶμα του, δημιούργησε τόσο μεγάλη τραγωδία, κατέστρεψε τὴν περιουσία του, τὰ παιδιά του τὰ σκέπασε μὲ χῶμα, ἔκαμε τὸ σῶμα του νὰ γεμίσει μὲ σκουλήκια, τὴ γυναίκα του τὴν ἔστρεψε ἐναντίον του... ἂν δὲν συνεκρατεῖτο μὲ ἀναρίθμητα χαλινάρια, πῶς δὲν θὰ κατέστρεφε ὅλους4 ;
Ἀλλ’ ὁ διάβολος μπορεῖ νὰ καυχᾶται γιὰ τὴ δύναμή του, ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ προξενήσει κανένα κακὸ στὸν ἄνθρωπο, ἂν ἐμεῖς δὲν τοῦ δίνουμε εὐκαιρία νὰ εἰσχωρεῖ ἀνάμεσά μας (βλ. Ἐφεσ. δ΄ 27). Ἐὰν ὁ ἄνθρωπος ἀγρυπνεῖ καὶ ἀντιστέκεται πάντοτε καὶ παντοῦ, καὶ ἂν δὲν τοῦ τὸ ἐπιτρέψει ὁ Κύριος τοῦ παντός, ὁ καθαιρέτης καὶ νικητής του, τίποτε ἀπολύτως δὲν μπορεῖ νὰ κάνει ὁ διάβολος. Ἐπανερχόμενος ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος στοὺς Ἰσραηλίτες τοῦ Ψαλμοῦ παρατηρεῖ ὅτι ὁ Θεὸς δὲν τοὺς ἔδινε τὴν ἀσφάλεια διαμιᾶς, ἀλλὰ ἤρεμα καὶ λίγο-λίγο, γιὰ νὰ τοὺς διατηρεῖ στὴ θεογνωσία καὶ γιὰ νὰ μὴ χαθεῖ ἡ διόρθωση ποὺ ἔγινε σ’ αὐτοὺς ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία. Γι’ αὐτὸ οὔτε στὶς συμφορὲς ἀφήνει μονίμως τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ μὴν κουραστοῦν· οὔτε στὶς ἀνέσεις, γιὰ νὰ μὴ γίνονται ἀδιάφοροι· ἀλλὰ μὲ τὶς ἐναλλαγὲς ποικίλλει τὴ σωτηρία τους5 .
1. ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΥ ΚΥΡΟΥ, Ἑρμηνεία τοῦ ΡΚΓ΄ Ψαλμοῦ, PG 80, 1885Α.
2. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ - ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ, Ἑρμηνεία εἰς τοὺς Ψαλμούς, Τόμ. Γ΄, ἐκδ. «Ὀρθ. Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1983, σελ. 339.
3. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Νέα Κλῖμαξ, ἐκδ. Σωτ. Ν. Σχοινᾶ, ἐν Βόλῳ 1956, σελ. 89.
4. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Εἰς Ψαλ. ρκγ΄ [123], PG 55, 353. 5. Στὸ ἴδιο
Π.ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ-ΟΣΩΤΗΡ2160
21 Φεβρουαρίου, 2022
ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΙ ΓΛΥΚΥΤΕΡΑ....
οὔτε τὸ γλυκύτερο μέλι. Ὁ λόγος τοῦ
Θεοῦ γλύκαινε τὸ νοητὸ λάρυγγα τῆς
ψυχῆς του. Τοῦ προξενοῦσε ἀγαλλίαση
καὶ εὐφροσύνη! Στὸν 118ο Ψαλμὸ
καταθέτει τὴν προσωπικὴ ἐμπειρία του: «Ὡς
γλυκέα τῷ λάρυγγί μου τὰ λόγιά σου,
ὑπὲρ μέλι τῷ στόματί μου» (Ψαλ. ριη΄
[118] 103). Πόσο γλυκὰ εἶναι τὰ θεῖα Σου
λόγια στὴν ψυχή μου ὅταν τὰ μελετῶ,
καὶ στὸ λάρυγγά μου ὅταν τὰ ἐκφωνῶ!
Εἶναι ἀσυγκρίτως ἀνώτερα καὶ
γλυκυτερα ἀπ᾿ ὅ,τι τὸ μέλι στὸ στόμα μου.
Παρατηροῦν οἱ ἱεροὶ Ἑρμηνευτὲς ὅτι
χρησιμοποιεῖ τὸ παράδειγμα τοῦ μέλιτος,
διότι ὅταν θέλουμε νὰ ποῦμε ὅτι κάτι
εἶναι πολὺ γλυκό, λέμε πὼς εἶναι μέλι.
Ἀλλὰ τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀσυγκριτως
γλυκύτερα κι ἀπὸ τὸ γλυκύτερο
μέλι. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει ὅτι ἡ
γλυκύτητα τοῦ μέλιτος ἀμαυρώνεται καὶ
ἐπισκιάζεται ἀπὸ τὴ γλυκύτητα τῶν
θειων λόγων.
Ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ πιστοὶ ποὺ ἀγαποῦν
τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ τὴν ἴδια πνευματικὴ
ἐμπειρία καταθέτουν: «Οὐχ οὕτως ἡδύνει
μου τὴν τοῦ στόματος αἴσθησιν ἡ
γλυκύτης τοῦ μέλιτος, ὡς εὐφραίνει μου
τὴν ψυχὴν ἡ τῶν θείων λογίων μελέτη».
Δὲν καθιστᾶ τόσο πολὺ εὐχάριστη τὴν
αἴσθηση τοῦ στόματός μου ἡ γλυκύτητα
τοῦ μέλιτος, ὅσο εὐφραίνει τὴν ψυχή
μου ἡ μελέτη τοῦ θείου λόγου, σημειώνει
ὁ ἑρμηνευτὴς Θεοδώρητος.
Πράγματι· παίρνουμε στὰ χέρια μας
νὰ μελετήσουμε τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ
αἰσθανόμαστε τὴ γλυκύτητα τῆς σοφίας
τοῦ Θεοῦ. Τί γλυκά, τί ὡραῖα, τί ὑψηλὰ
νοήματα! Συνεπαρμένοι ἀναφωνοῦμε:
«Ὢ βάθος πλούτου καὶ σοφίας καὶ γνώσεως
Θεοῦ! ὡς ἀνεξερεύνητα τὰ κρίματα
αὐτοῦ καὶ ἀνεξιχνίαστοι αἱ ὁδοὶ αὐτου!»
(Ρωμ. ια΄ [11] 33). Τί σοφία ἀποσταζουν
τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ! Σὲ κάνουν
πιὸ σοφὸ κι ἀπ᾿ τοὺς σοφούς, τοὺς
ἔμπειρους, τοὺς ἡλικιωμένους: «Ὑπὲρ
πρεσβυτέρους συνῆκα, ὅτι τὰς ἐντολάς
σου ἐξεζήτησα» (Ψαλ. ριη΄ [118] 100).
Μελετώντας τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ
ξεπέρασα σὲ σύνεση καὶ σὲ γνώση ἀκόμη
καὶ τοὺς γεροντοτέρους μου, οἱ ὁποῖοι
προβάλλουν τὴν πείρα τους ὡς πηγὴ
τῆς σοφίας τους.
Τὴν γλυκύτητα τοῦ θείου λόγου τὴν
αἰσθανόμαστε καὶ διότι χύνει βάλσαμο
παρηγοριᾶς στὶς πονεμένες καρδιές
μας. Εἴμαστε θλιμμένοι καὶ μᾶς παρηγορει,
ἀπογοητευμένοι καὶ μᾶς ἐνθαρρυνει,
ταραγμένοι καὶ μᾶς εἰρηνεύει,
κουρασμένοι καὶ μᾶς ξεκουράζει,
«κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι» καὶ μᾶς
αναπαύει, βαρυπενθοῦντες καὶ μᾶς
γεμίζει μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως.
Μᾶς βεβαιώνει ὅτι δὲν τελειώνουν ὅλα
στὸν τάφο: «Νυνὶ δὲ Χριστὸς ἐγήγερται
ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων
ἐγένετο» (Α΄ Κορ. ιε΄ [15] 20).
Ἐπίσης τὴν γλυκύτητα τοῦ θείου λόγου
τὴν αἰσθανόμαστε καὶ ὡς πνευματικη
τροφὴ ποὺ μᾶς χορταίνει, ὡς πνευματικο
ποτὸ ποὺ μᾶς εὐφραίνει. Ὁ ἄνθρωπος
δὲν τρέφεται μόνο μὲ ψωμί.
Τρέφεται καὶ μὲ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ποὺ
εἶναι ἐξαίρετη πνευματικὴ τροφή,
ἀσυγκρίτως ἀνώτερη ἀπὸ κάθε ὑλικὴ τροφή.
Βεβαίως τὴν γλυκύτητα τοῦ θείου
λογου δὲν τὴν αἰσθάνονται ὅλοι οἱ ἄνθρωποι,
ὅπως διευκρινίζουν οἱ ἱεροὶ Ἑρμηνευτες,
παρὰ μόνο ὅσοι ἔχουν «ὑγιῆ
καὶ ἐρρωμένα (=ἰσχυρὰ καὶ ρωμαλέα)
τὰ αἰσθητήρια τῆς ψυχῆς». Στοὺς
πνευματικὰ ἀσθενεῖς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ
φαίνεται πικρός, ὅπως καὶ τὸ ὑλικὸ μέλι
στοὺς σωματικὰ ἀσθενεῖς φαίνεται
πικρὸ καὶ ἀηδέστατο.
Ὁ σοφὸς Παροιμιαστὴς σὲ μιὰ ὡραιότατη
Παροιμία μᾶς προτρέπει νὰ τρῶμε
μέλι: «Φάγε μέλι, υἱέ, ἀγαθὸν γὰρ κηρίον,
ἵνα γλυκανθῇ σου ὁ φάρυγξ» (Παρ.
κδ΄ [24] 13). Φάγε μέλι, παιδί μου, διοτι
ἡ κηρήθρα εἶναι ὡραία καὶ ὠφέλιμη,
φάγε γιὰ νὰ γλυκαθεῖ ὁ φάρυγγάς
σου. Διότι «οὕτως αἰσθήσῃ σοφίαν τῇ
σῇ ψυχῇ» (στίχ. 14), ἔτσι θὰ αἰσθανθεῖς
στὴν ψυχή σου τὴν γλυκύτητα τῆς θείας
σοφίας. Στὸ στίχο αὐτὸ δὲν ὑπονοεῖται
τὸ ὑλικὸ μέλι, ἀλλὰ τὸ πνευματικὸ μέλι,
ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.
Ὑλικὸ μέλι δὲν μποροῦμε νὰ φᾶμε πολυ,
διότι ἀπὸ τὴν ὑπερβολικὴ κατανάλωση
του μπορεῖ καὶ νὰ ἀρρωστήσουμε.
Ἀλλὰ πνευματικὸ μέλι μποροῦμε νὰ
τρῶμε ὅσο θέλουμε. Ὄχι μόνο δὲν θὰ
ἀρρωστήσουμε, ἀλλὰ καὶ ἂν ὑπάρχει
κάποια ἀσθένεια, εἶναι δυνατὸν νὰ τὴν
ἀποδιώξουμε, σημειώνει ὁ ἱερὸς
Χρυσόστομος. Κι ἀκόμη προσθέτει ὅτι ἀπὸ
τὴν ὑπερβολικὴ κατανάλωση τοῦ μέλιτος
αἰσθανόμαστε τὸ αἴσθημα τοῦ κορεσμου.
Ἐνῶ ἀπὸ τὴ μελέτη τοῦ θείου λόγου
δὲν αἰσθανόμαστε ποτὲ τὸ αἴσθημα
κορεσμοῦ. Ἀπεναντίας, ἐπιθυμοῦμε νὰ
ἐντρυφήσουμε σ᾿ αὐτὸν περισσότερο.
Νὰ ἀγαπήσουμε λοιπὸν τὸν λόγο τοῦ
Θεοῦ καὶ νὰ τὸν μελετοῦμε ἡμέρα καὶ
νύκτα, γιὰ νὰ γλυκαίνεται ἡ ψυχή μας,
νὰ ὠφελούμαστε πνευματικὰ καὶ νὰ
εὐφραινόμαστε. Ἂν ὑπάρχουν ἄνθρωποι
ποὺ δὲν γεύθηκαν ἀκόμη τὴ γλυκύτητα
τοῦ θείου λόγου, ἂς δοκιμάσουν
κι αὐτοί. Δὲν πρόκειται νὰ ζημιωθοῦν,
ἀλλὰ θὰ βγοῦν ὠφελημένοι καὶ θὰ
ὁμολογοῦν ἀπὸ προσωπικὴ ἐμπειρία τους
ὅτι τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ εἶναι πιὸ γλυκὰ
κι ἀπ᾿ τὸ κηρόμελο, «ἐπιθυμητὰ ὑπὲρ
χρυσίον καὶ λίθον τίμιον πολὺν καὶ γλυ
κύτερα ὑπὲρ μέλι καὶ κηρίον» (Ψαλ. ιη΄
[18] 11). ΟΣΩΤΗΡ2159
13 Δεκεμβρίου, 2021
«Τό Έλεος σου Καταδιώξει με Πάσας τάς Ημέρας τῆς Ζωῆς μου»
Μία ἀπὸ τίς ὡραιότερες ἀπεικονίσεις ποὺ χρησιμοποιεῖ εἶναι αὐτὴ μὲ τὴν ὁποία παρουσιάζει τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ ὡς ἀκούραστο δρομέα ποὺ καταδιώκει τὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ τὸν λυτρώσει καὶ νὰ τὸν σώσει: «Τὸ ἔλεός σου καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου» (στίχ. 6). Τὸ ἔλεός Σου, Κύριε, θὰ μὲ καταδιώκει ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς ζωῆς μου, καὶ ἡ Χάρι Σου θὰ ἐπιμένει νὰ βρίσκει διάφορα μέσα, ὥστε καὶ ἂν ἀκόμη ἐγὼ φεύγω ἀπὸ κοντά Σου, νὰ μὲ συλλαμβάνει στὸ δίχτυ τῆς σωτηρίας.
Πόσο πολὺ μᾶς συγκινεῖ ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ! «Ὁ Θεὸς ἡμῶν ἐλεεῖ» (Ψαλ. ριδ΄ [114] 5). Τὸ ἔλεός Του μᾶς πολιορκεῖ. Σὰν ἄλλος ἀκούραστος δρομέας μᾶς καταδιώκει ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς ζωῆς μας μέχρι τὴν τελευταία μας ἀναπνοή.
Τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ σὲ ἔκταση σκεπάζει ὁλόκληρο τὸ σύμπαν, ἐπεκτείνεται σὲ ὅλη τὴ δημιουργία. Ἀλλὰ καὶ σὲ διάρκεια χρόνου παρέχεται συνεχῶς σὲ ὅλα τὰ δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ παρέχεται ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Πόσο θαυμαστὴ εἶναι ἡ σωτήρια καταδίωξη τοῦ Θεοῦ! Ὁ πολυεύσπλαχνος Κύριος, ἀπὸ τότε ποὺ εἴμαστε ἔμβρυα στὰ σπλάχνα τῆς μητέρας μας μέχρι τὸν τάφο μᾶς ἐλεεῖ διαρκῶς. «Διηνεκῶς ἐλεεῖ… ἀεὶ ἐλεεῖ, καὶ οὐδέποτε ἵσταται τοὺς ἀνθρώπους εὐεργετῶν», σημειώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος (PG 55, 399). Δὲν παύει ποτὲ νὰ μᾶς εὐεργετεῖ. Ἐμεῖς δὲν ἀντιλαμβανόμαστε ὅλες τὶς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἀφανεῖς εὐεργεσίες Του εἶναι ἀσυγκρίτως περισσότερες!
Κι ὅταν ἐμεῖς μὲ τὴν ἐλεύθερη θέλησή μας φεύγουμε μακριά Του, τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ δὲν παραιτεῖται ἀπὸ τὴ σωτήρια καταδίωξη, χωρὶς νὰ παραβιάζει τὴν ἐλευθερία κανενός. Ἐκείνους ποὺ ἀντιδροῦν, δὲν τοὺς ἀναγκάζει. Ἐνῶ ἐκείνους ποὺ ἔχουν καλὴ διάθεση, τοὺς ἑλκύει μὲ πολλὴ δύναμη κοντά Του: «Τοὺς προαιρουμένους ἐπισπᾶται μετὰ πολλῆς τῆς σφοδρότητος» (PG 56, 162).
Κι ὅταν μετανοοῦμε, ὅπως ὁ ἄσωτος υἱός, καὶ ἀνταποκρινόμαστε θετικὰ στὴ σωτήρια καταδίωξή Του, μὲ πόση ἀγάπη μᾶς περιβάλλει! Δὲν ὑψώνει τὴ φωνή Του, δὲν χρησιμοποιεῖ τὴν παιδαγωγικὴ ράβδο Του, ἀλλὰ διανοίγει τὴν πατρική Του ἀγκαλιὰ καὶ μᾶς δέχεται πάλι κοντά Του! Φορτώνεται στοὺς ὤμους Του τὸ χαμένο πρόβατο καὶ τὸ φέρνει πάλι στὸ κοπάδι: «Ἐπὶ τὰ ὄρη τὸ πλανηθὲν ἀναζητήσας καὶ ἐπὶ τοῖς ὤμοις αὐτὸ ἀναλαβών (τουτέστιν ἐπὶ τοῦ ξύλου τοῦ σταυροῦ), τῷ Πατρὶ προσήγαγε»!
Νὰ ἀναφέρουμε μερικὰ παραδείγματα τῆς σωτήριας καταδιώξεως τοῦ θείου ἐλέους: Ὅταν ἁμάρτησαν οἱ Πρωτόπλαστοι στὸν Παράδεισο, δὲν ἐπετίμησε ὁ Θεὸς τὸν Ἀδὰμ λέγοντάς του: «Εἰς οἷον πτῶμα κατελήλυθας ἀπὸ τηλικούτου ὕψους;»· πόσο χαμηλὰ ἔχεις πέσει ἀπὸ τόσο μεγάλο ὕψος!, ἀλλὰ τοῦ εἶπε: «Ἀδάμ, ποῦ εἶ;»· Ἀδάμ, ποῦ εἶσαι; (Γεν. γ΄ 9). Πίσω ἀπὸ τὴν ἐρώτηση αὐτὴ διαφαίνεται ὅτι τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ δὲν ἐγκατέλειψε οὔτε στιγμὴ τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔα, ἀλλὰ τοὺς κατεδίωκε γιὰ νὰ τοὺς βοηθήσει νὰ μετανοήσουν.
Μὲ παρόμοιο τρόπο φέρθηκε ὁ Θεὸς καὶ στὸν Κάϊν. Γιὰ νὰ τὸν βοηθήσει – μετὰ τὴν ἀπαράδεκτη θυσία ποὺ προσέφερε – νὰ μὴ σκοτώσει τὸν ἀδελφό του Ἄβελ, τοῦ μίλησε στοργικὰ καὶ τοῦ εἶπε: «Ἥμαρτες; ἡσύχασον» (Γεν. δ΄ 7). Κι ἐδῶ βλέπουμε ὅτι τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ κατεδίωκε τὸν Κάϊν. Ἤθελε νὰ τὸν συγκρατήσει, γιὰ νὰ μὴ γίνει ἀδελφοκτόνος.
Νὰ θυμηθοῦμε καὶ τὶς προσπάθειες ποὺ ἔκανε ὁ Κύριος, γιὰ νὰ βοηθήσει τὸν Ἰούδα νὰ μὴν Τὸν προδώσει. Ἀλλ᾿ «ὁ παράνομος Ἰούδας οὐκ ἠβουλήθη συνιέναι»· δὲν θέλησε νὰ συνετισθεῖ. Ὅμως δὲν ἀνταποκρίνονται, δυστυχῶς, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ὅσοι ὅμως ἀνταποκρίνονται, σώζονται.
Χαρακτηριστικότερο εἶναι τὸ παράδειγμα τῆς καταδιώξεως τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Ὁ πρὶν Σαῦλος κυριεύθηκε ἀπὸ ἀχαλίνωτη μανία νὰ καταδιώξει τοὺς Χριστιανούς. Ξεκίνησε ἔφιππος γιὰ τὴ Δαμασκὸ μὲ συνοδεία στρατιωτῶν, ἀλλὰ στὸ δρόμο συνειδητοποίησε ὅτι ὁ θεῖος Κυνηγὸς ἀκολουθοῦσε τὰ ἴχνη του. Ὁ Σαῦλος νόμιζε ὅτι καταδιώκει, ἐνῶ καταδιωκόταν. Δὲν εἴμαστε ἐμεῖς οἱ κυνηγοὶ κι ὁ Κύριος τὸ θήραμα. Ὁ Κύριος εἶναι ὁ Κυνηγὸς κι ἐμεῖς τὰ θηράματα. Βγαίνει τὶς μέρες, βγαίνει τὶς νύχτες καὶ μᾶς κυνηγᾶ. Μέσα στὰ χρόνια, στοὺς μῆνες, στὶς μέρες Αὐτὸς κινεῖται καὶ δρᾶ. Πληγωμένοι ἀπὸ τὸ βέλος τῆς θείας ἀγάπης Του, πόσες φορὲς ἔχουμε πέσει στὴ θεϊκὴ ἀγκάλη Του! Κι ὅταν σὰν ἄτακτα παιδιά Του πᾶμε νὰ Τοῦ ξεφύγουμε, βάζει τὰ καλύτερα «λαγωνικά» Του, γιὰ νὰ μᾶς ἐπαναφέρει κοντά Του!
Τὸ ἀκαταπόνητο κυνήγι τοῦ Θεοῦ γιὰ τὶς ψυχές ποὺ φεύγουν μακριά Του, εἶναι ἕνα μυστήριο! Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἔχυσε τὸ τίμιο Αἷμα Του γιὰ τὴ σωτηρία μας καὶ θέλει, ἂν εἶναι δυνατόν, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νὰ σωθοῦν. Γι᾿ αὐτὸ παρατείνει τὸ ἔλεός Του καὶ παρουσιάζει πάρα πολλὲς εὐκαιρίες στὸν καθένα μας, γιὰ νὰ μᾶς ἑλκύσει στὴ σωτηρία.
Νὰ μὴν ἀντιδροῦμε λοιπὸν ποτὲ στὴ σωτήρια καταδίωξη τοῦ θείου ἐλέους, ἀλλὰ νὰ Τὸν παρακαλοῦμε λέγοντας: «Μὴ ἀποστήσῃς τὸ ἔλεός σου ἀφ᾿ ἡμῶν» (Δανιήλ, προσευχὴ Ἀζαρίου 11). Χωρὶς τὴν προστασία τοῦ θείου ἐλέους Σου, Κύριε, δὲν μποροῦμε νὰ ζήσουμε οὔτε στιγμή. Ὅταν μᾶς κυκλώνει τὸ ἔλεος Σου, δὲν ἔχουμε νὰ φοβηθοῦμε τίποτε.
https://www.osotir.org/2016/12/12/t-leos-sou-katadioksei-me-pasas-t-s-meras-t-s-zo-s-mou/
11 Αυγούστου, 2021
ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ
Στὸ βιβλίο «Α΄ Παραλειπομένων» τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὑπάρχει μιὰ θαυμάσια προσευχὴ τοῦ προφήτου καὶ βασιλιᾶ Δαβίδ. Τὴν ἀπηύθυνε στὸν ἅγιο Θεὸ γιὰ νὰ Τὸν εὐχαριστήσει καὶ δοξάσει, ὅταν συγκεντρώθηκαν τεράστιες προσφορὲς ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες καὶ τὸν λαό του γιὰ τὸν περίφημο ναὸ ποὺ ἐπρόκειτο νὰ κτισθεῖ ἀπὸ τὸν υἱό του Σολομώντα. Σὲ κάποιο σημεῖο τῆς προσευχῆς ὁ Δαβὶδ μιλάει πολὺ ταπεινὰ γιὰ τὸν ἑαυτό του, γιὰ τὸν λαὸ καὶ τὶς προσφορές του. Θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του καὶ τὸν λαό του ἀνάξιους τῆς τιμῆς ποὺ τοὺς ἔκαμε ὁ Θεός, νὰ προσφέρουν σ’ Ἐκεῖνον τὰ δῶρα τους: «καὶ τίς εἰμι ἐγὼ καὶ τίς ὁ λαός μου, ὅτι ἰσχύσαμεν προθυμηθῆναί σοι κατὰ ταῦτα; ὅτι σὰ τὰ πάντα, καὶ ἐκ τῶν σῶν δεδώκαμέν σοι» (κθ΄ [29] 14). Δηλαδή: Ποιὸς εἶμαι ἐγὼ καὶ ποιὸς εἶναι ὁ λαός μου, ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε μὲ προθυμία καὶ νὰ προσφέρουμε σὲ σένα τὰ δῶρα αὐτά; Διότι δικά σου εἶναι ὅλα, ἀπὸ σένα ὅλα προέρχονται, καὶ ἐμεῖς σοῦ προσφέρουμε ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ σὺ μᾶς χάρισες πλούσια. Ὁ Δαβὶδ δὲν θεωρεῖ ὅτι στερεῖται ὅσα προσφέρει γιὰ τὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ. Οὔτε βλέπει ἁπλὰ ὅτι εἶναι δίκαιη αὐτὴ ἡ προσφορά, ἀφοῦ ὅσα ἔχουμε τοῦ Θεοῦ εἶναι. Αἰσθάνεται βαθύτατη εὐγνωμοσύνη, διότι ὁ Θεὸς δέχεται τὶς προσφορές του. Φαίνεται νὰ τὸν συγκλονίζει ἡ σκέψη ὅτι αὐτὸς μπορεῖ κάτι νὰ δώσει στὸ Θεὸ καὶ ὅτι ὁ Θεὸς θὰ δεχθεῖ τὴν προσφορά του. Ὁ μικρὸς ἄνθρωπος δίνει στὸ Θεό! Τί δίνει; Δίνει μήπως πλούτη ποὺ ἀπέκτησε μὲ μόνες τὶς δικές του δυνάμεις; Δίνει κάτι ποὺ δὲν τὸ ἔχει ὁ Θεὸς καὶ τὸ χρειάζεται; Δίνει πράγματα ποὺ ἀνήκουν δικαιωματικὰ στὸν ἴδιο; Ὄχι βέβαια. Ὅ,τι δίνει στὸ Θεό, εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ στὸν ἴδιο: «σὰ τὰ πάντα, καὶ ἐκ τῶν σῶν δεδώκαμέν σοι»! Τὰ δικά Σου δῶρα Σοῦ δωρίζουμε, Κύριε! Αὐτὰ ποὺ ἁπλόχερα μᾶς χαρίζεις, αὐτὰ Σοῦ χαρίζουμε. Σοῦ ἐπιστρέφουμε τὰ δῶρα Σου, Σοῦ χαρίζουμε τὰ δικά Σου! Εἶναι θαυμαστό. Ὁ παντέλειος Θεὸς δέχεται τὶς προσφορὲς τοῦ ἀνθρώπου! Γιατί; Μήπως ἔχει ἀνάγκη ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο; Μήπως δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιτελεῖ τὰ ἔργα Του χωρὶς τὴ συμμετοχὴ καὶ συνέργεια τοῦ ἀνθρώπου; Ὁπωσδήποτε ὄχι. Ὁ Θεὸς εἶναι ἄπειρος, πλήρης καὶ τέλειος. Εἶναι ἀνενδεής, δηλαδὴ δὲν ἔχει καμιὰ ἔλλειψη, καμιὰ ἀνάγκη, δὲν χρειάζεται τὴ βοήθεια κανενός, εἶναι αὐτάρκης. Γιατί τότε δέχεται τὰ δῶρα μας; Τὰ δέχεται ὄχι ἀπὸ ἀνάγκη, ἀλλὰ ἀπὸ ἀγάπη. Τὰ δέχεται γιὰ νὰ τὰ αὐξάνει. Τὰ δέχεται ὄχι γιὰ νὰ τὰ κρατήσει γιὰ τὸν ἑαυτό Του, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὰ ἐπιστρέψει σ’ ἐμᾶς, ἀνώτερα καὶ περισσότερα. Τὸ νὰ μὴν τὰ κρατεῖ γιὰ τὸν ἑαυτό Του, ἀλλὰ νὰ μᾶς τὰ δίνει ὅλα, καὶ ἐμεῖς νὰ τὰ ἐπιστρέφουμε πάλι σ’ Ἐκεῖνον, εἶναι κάτι ποὺ δὲν ἔχει νὰ κάνει μὲ ζήτηση καὶ προσφορά, μὲ ἀπόκτηση ἢ μὲ στέρηση, ἀλλὰ μὲ τὴ σχέση τῆς ἀγάπης τοῦ Πατρὸς πρὸς τὰ τέκνα καὶ τὴ στάση ἐμπιστοσύνης τῶν τέκνων πρὸς τὸν Πατέρα. Προσφέρουμε ὑλικὰ ἀγαθά, καὶ Ἐκεῖνος τότε μᾶς πλουτίζει μὲ περισσότερα καὶ συγχρόνως μᾶς δίνει καὶ πνευματικὰ ἀγαθά. Μᾶς δίνει τὴν εὐλογία Του, τὴν εἰρήνη καὶ τὴ χαρά Του, τὴν αἴσθηση τῆς ἀγάπης Του. Τοῦ δίνουμε τὸ νοῦ μας, καὶ Ἐκεῖνος φωτίζει τὶς σκέψεις μας. Τοῦ δίνουμε τὴν καρδιά μας, καὶ τὴν ἀναδεικνύει δικό Του κατοικητήριο, ἅγιο ναό Του. Τοῦ δίνουμε τὸν χρόνο μας, καὶ μᾶς χαρίζει τὴν αἰωνιότητα. Προσφέρουμε κόπους γιὰ τὴ δόξα Του, καὶ μᾶς χαρίζει τὴν ἐσωτερικὴ ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς. Τοῦ δίνουμε τὴν πρόσκαιρη ζωή μας, καὶ μᾶς χαρίζει τὴν ἀληθινὴ καὶ αἰώνια ζωή. Τοῦ προσφέρουμε τὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο στὴ θεία Λειτουργία, καὶ Ἐκεῖνος μᾶς δωρίζει τὸ Ἄχραντο Σῶμα καὶ τὸ Τίμιο Αἷμα Του, ὅ,τι ἀκριβότερο καὶ πολυτιμότερο ὑπάρχει πάνω στὴ γῆ. «Τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν σοὶ προσφέρομεν», λέγει ὁ λειτουργὸς ἱερέας στὴν πιὸ ἱερὴ στιγμὴ τῆς θείας Λειτουργίας. Παίρνουμε ἀπὸ τὰ δικά Σου δῶρα καὶ Σοῦ προσφέρουμε τὰ δικά Σου. Ἐσὺ μᾶς χαρίζεις τοὺς καρποὺς τῆς γῆς, δικό Σου εἶναι τὸ ψωμὶ καὶ τὸ κρασί μας. Καὶ ὅταν Σοῦ τὰ προσφέρουμε, Ἐσὺ τὰ εὐλογεῖς, τὰ ἁγιάζεις καὶ τὰ μεταβάλλεις σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα Σου, ὥστε νὰ τὰ μεταλαμβάνουμε ὄχι γιὰ τὸν στηριγμὸ τῆς πρόσκαιρης ζωῆς μας, ἀλλὰ «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον». «Δὸς ὀλίγον, παρ’ οὗ τὸ πλεῖον ἔχεις», διδάσκει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος· «δὸς καὶ τὸ πᾶν, τῷ τὰ πάντα χαρισαμένῳ. Οὐδέποτε νικήσεις μεγαλοδωρεὰν Θεοῦ, κἂν πάντα πρόῃ τὰ ὄντα, κἂν τοῖς οὖσι σεαυτὸν προσθῇς. Καὶ τοῦτο γὰρ ἐστι λαβεῖν, τὸ τῷ Θεῷ δοθῆναι» (PG 35, 885). Δῶσε λίγα σ’ Αὐτὸν ἀπὸ τὸν Ὁποῖον ἔχεις τὸ περισσότερο. Δῶσε καὶ τὸ πᾶν σ’ Αὐτὸν ποὺ σοῦ χάρισε τὰ πάντα. Ποτὲ δὲν θὰ νικήσεις τὴ μεγάλη δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, ἀκόμη καὶ ἂν δώσεις ὅλα ὅσα ἔχεις, καὶ ἂν μαζὶ μ’ αὐτὰ δώσεις καὶ τὸν ἑαυτό σου. Διότι αὐτὸ εἶναι τὸ νὰ λάβεις, τὸ νὰ δοθεῖς στὸ Θεό. Νὰ τολμοῦμε νὰ δίνουμε στὸ Θεό. Αὐτὸ ἀπαιτεῖ τὸ συμφέρον μας. Νὰ προσφέρουμε, ὅλο καὶ περισσότερα νὰ προσφέρουμε. Καὶ ἐπιπλέον νὰ προσφερόμαστε, νὰ δίνουμε καὶ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό μας, μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ πιὸ μεγάλη ἀπολαβή. «Τοῦτο γὰρ ἐστι λαβεῖν, τὸ τῷ Θεῷ δοθῆναι». Ὅποιος προσφέρει τὰ πάντα στὸ Θεό, αὐτὸς εἶναι ὁ πιὸ κερδισμένος.ΟΣΩΤΗΡ2115
23 Ιουλίου, 2021
''ΤΟ ΑΣΦΑΛΕΣ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟΝ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ''

Στὴ συνέχεια ὁ ποιητὴς τοῦ 72ου Ψαλμοῦ διηγεῖται πῶς μπόρεσε νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τοὺς προβληματισμούς, τὶς ἀμφιβολίες καὶ τοὺς δισταγμούς του σχετικὰ μὲ τὴν εὐδαιμονία τῶν ἀσεβῶν. Εἶναι ὅμως χαρακτηριστικὸ τοῦτο: Διαλογίζεται, συνταράσσεται, ἀπορεῖ, προβληματίζεται, ἀλλὰ δὲν ἀποκαλύπτει τὶς ἀμφιβολὶες καὶ τοὺς προβληματισμούς του σὲ ἄλλους. Δὲν τοὺς ἀποκαλύπτει, διότι φοβᾶται μήπως γίνει αἴτιος σκανδαλισμοῦ. Αὐτοσυγκρατεῖται γιὰ νὰ μὴν παρασύρει καὶ ἄλλους στὴν ἀμφιβολία ἢ καὶ στὴν ἀποστασία.
Γράφει: Ἐὰν ἔλεγα· θὰ διηγηθῶ τοὺς δισταγμούς μου αὐτοὺς καὶ θὰ ἐκθέσω καὶ στοὺς ἄλλους τὶς σκέψεις μου ἔτσι ὅπως μοῦ ἔρχονται, στὴ γενιὰ τῶν παιδιῶν σου, Κύριε, θὰ γινόμουν ἀποστάτης καὶ ἀτίθασος καὶ προδότης διδάσκαλος. Δὲν ἀποκάλυψα ὅμως τοὺς δισταγμούς μου, ἀλλὰ νόμισα ὅτι ἔπρεπε πρῶτα νὰ μελετήσω τὸ ζήτημα, γιὰ νὰ τὸ κατανοήσω. Ἡ προσπάθειά μου ὅμως αὐτὴ ὑπῆρξε κόπος ἀνωφελὴς καὶ ἐξαντλητικός, διότι τὸ πρόβλημα τοῦτο παρέμεινε γιὰ μένα ἄλυτο (Ψαλ.οβ΄ [72] 15-16).Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ ὁ Ψαλμωδὸς τονίζει τὴν εὐθύνη ποὺ ἔχουμε ὡς διδάσκαλοι καὶ καθοδηγοὶ ἄλλων. Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς πρέπει πολὺ νὰ προσέχουμε, ὥστε νὰ μὴν παρουσιαζόμαστε ἀβέβαιοι, ἀκατάστατοι καὶ ἀμφιβάλλοντες γι’ αὐτὰ ποὺ ὑποστηρίζουμε· ὡς διδάσκαλοι, ποὺ δὲν γνωρίζουμε πότε πρέπει νὰ ὁμιλοῦμε καὶ τί νὰ λαλοῦμε πρὸς οἰκοδομὴν τῶν ἀκροατῶν μας. Πρέπει νὰ σκεπτόμαστε δύο φορὲς καὶ νὰ μιλᾶμε μία. Νὰ προσέχουμε νὰ μὴ σκανδαλίσουμε τοὺς ἁπλοὺς καὶ ἀπονήρευτους. Ἀσφαλῶς πρέπει νὰ φροντίζουμε, ὥστε νὰ μὴ δημιουργοῦνται μέσα μας ἀσεβεῖς λογισμοί. Ἐὰν ὅμως εἶναι λάθος νὰ ἀφήνουμε νὰ δημιουργοῦνται τέτοιοι λογισμοί, εἶναι μεγαλύτερο λάθος νὰ τοὺς κοινοποιοῦμε εὐκαίρως - ἀκαίρως, διότι ὑπάρχει φόβος νὰ σκανδαλίσουμε «ἕνα τῶν μικρῶν τούτων» (Ματθ. ιη΄[18] 6).Ὁ εὐλαβὴς Ψαλμωδὸς δὲν ἀποκαλύπτει μὲν τὶς ἀμφιβολίες του πρὸς ἀποφυγὴν σκανδαλισμοῦ τῶν ἀδυνάτων,μελετᾶ ὅμως τὸ πρόβλημα κατ’ ἰδίαν.Βυθίζεται λοιπὸν σὲ σκέψεις λέγοντας·ἂς μελετήσω ἐν σιωπῇ τὸ ζήτημα,γιὰ νὰ τὸ καταλάβω. Ὡστόσο ἡ μελέτη αὐτὴ ὑπῆρξε γι’ αὐτὸν κόπος ἀνωφελὴς καὶ ἐξαντλητικός. Διότι «κόπος ἀνθρώπῳ γνῶναι τοῦ Θεοῦ τὰ ἀπόκρυφα», καθὼς λέγει καὶ ὁ προφήτης Ἡσαΐας. Ποιὸς γνώρισε τὰ σχέδια ποὺ κρύβονται στὸ νοῦ τοῦ Κυρίου καὶ ποιὸς ἔγινε σύμβουλός του, ὁ ὁποῖος θὰ Τὸν διδάξει; (Ἡσ. μ΄ [40] 13)1.Τελικὰ ὁ Ψαλμωδὸς παίρνει ἀπάντηση ἀπὸ τὸ «ἁγιαστήριον τοῦ Θεοῦ». Ὁμολογεῖ: Μέχρι ποὺ μπῆκα στὸ ναό, στὸ ἁγιαστήριο τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐκεῖ φωτίστηκα ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα· ἔστρεψα τότε τὸ βλέμμα μου στὰ τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς τῶν ἁμαρτωλῶν αὐτῶν ποὺ εὐδαιμονοῦν καὶ προφητικὰ κατάλαβα ποιὸ θὰ εἶναι τὸ τέλος τους (Ψαλ. οβ΄ [72] 17). Δεχόμενος μέσα στὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ τὴν ἔλλαμψη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶδε νὰ ἀνασύρεται ἡ αὐλαία τῶν μελλόντων, καὶ τότε προσήλωσε τὸ βλέμμα του στὰ τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς τῶν ἁμαρτωλῶν ποὺ σήμερα εὐδοκιμοῦν καὶ κατάλαβε προφητικὰ τὸ τέλος, τὸ κατάντημά τους. Στὸ ναὸ φωτίστηκε, βυθίστηκε στὰ ἔσχατα καὶ ἔμαθε. Γράφει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος: Ἔμαθα τουλάχιστον ποιὸς εἶναι ὁ πρόσφορος καιρὸς γιὰ τὴ γνώση τῶν προβλημάτων αὐτῶν· ἔμαθα ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ καιρὸς τοῦ θείου δικαστηρίου, ὅταν ὁ Κύριος θὰ ἀποδώσει «ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ» (Ρωμ. β΄ 6). Ὁρισμένοι ἑρμηνεύουν τὸ «ἁγιαστήριον», ὡς «τὸ ἑσόμενον κριτήριον»2 .Διότι ἡ μέλλουσα Κρίση θὰ προσδιορίσει καὶ θὰ ἀποκαλύψει στὸν καθένα τὰ πρὸς ἀξίαν. Τότε θὰ πληροφορηθοῦμε ὅλοι, καὶ προπαντὸς οἱ μικρόψυχοι, τί εἴδους ἀγαθὸ εἶναι ἡ ἀρετὴ καὶ τί εἴδους ἡ κακία. Λέγοντας ὁ θεοσεβὴς Ψαλμωδὸς ὅτι ἡ προσπάθειά του ὑπῆρξε κόπος ἀνωφελὴς καὶ ἐξαντλητικός, διότι τὸ πρόβλημα ποὺ τὸν ἀπασχολοῦσε παρέμεινε γι’ αὐτὸν ἄλυτο, συμφωνεῖ μὲ τὸν «Ἐκκλησιαστὴ» ὅτι ὑπάρχουν προβλήματα γιὰ τὰ ὁποῖα «ὅσα ἂν μοχθήσῃ ἄνθρωπος τοῦ ζητῆσαι, καὶ οὐχ εὑρήσει· καί γε ὅσα ἂν εἴπῃ σοφὸς τοῦ γνῶναι, οὐ δυνήσεται τοῦ εὑρεῖν» (Ἐκκλησ. η΄ 17): Ὅσο καὶ ἂν κοπιάσει ὁ ἄνθρωπος, δὲν θὰ μπορέσει νὰ τὰ ἐρευνήσει· ἀκόμη καὶ ὅσα ὁ σοφὸς θὰ ἰσχυρισθεῖ ὅτι γνώρισε, δὲν θὰ μπορέσει νὰ τὰ κατανοήσει καὶ νὰ δώσει λύση. Ὁ σοφὸς ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ πεῖ λόγους σοφούς, πιθανούς, ἀλλὰ τὴν ἀλήθεια εἶναι ἀδύνατον νὰ τὴ βρεῖ! Μόνο ἂν προσέλθουμε ταπεινὰ καὶ ἐν προσευχῇ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ δώσουμε «τὸν λόγον τῷ Λόγῳ», παραδώσουμε τὸ στενὸ λογικό μας στὸν Υἱό καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀφήσουμε Ἐκεῖνον νὰ καταλάμψει τὸ ἐσωτερικό μας, θὰ φωτισθοῦμε ἀπὸ τὸ ἀνέσπερο φῶς Του καὶ θὰ λάβουμε ἀπάντηση στὰ ὑπαρξιακὰ προβλήματα ποὺ μᾶς βασανίζουν. Ὥστε τὸ «ἁγιαστήριον τοῦ Θεοῦ» εἶναι τὸ ἀσφαλὲς καταφύγιο τῆς ψυχῆς ποὺ πειράζεται προβληματιζόμενη. Μέσα στὸν ἅγιο χῶρο του ὅλα τὰ βλέπουμε ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς αἰωνιότητος. Ὅλα εἶναι καλά, ὅταν τελειώνουν καλά, ὁπότε εἰσέρχονται εὐπρόσδεκτα στὴν αἰωνιότητα. Διαφορετικὰ ὅσα συνεχίζουν νὰ μένουν κακά, θὰ λάβουν «ἔνδικον μισθαποδοσίαν» (Ἑβρ. β΄ 2)· θὰ τιμωρηθοῦν δίκαια καὶ μὲ τὴν ἀνάλογη τιμωρία.
1. Εἰς Νικοδήμου Ἁγιορείτου - Εὐθυμίου Ζιγαβηνοῦ, Ἑρμηνεία εἰς τοὺς 150 Ψαλμοὺς τοῦ Προφητάνακτος Δαβίδ, ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 279, ὑποσημ.
2. Βλ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου - Εὐθυμίου Ζιγαβηνοῦ, ὅ.π.ΟΣΩΤΗΡ2114
25 Ιουνίου, 2021
Η ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΤΩΝ ΑΣΕΒΩΝ ΣΚΑΝΔΑΛΙΖΕΙ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.
Οἱ ἀσεβεῖς πλούσιοι, μᾶς εἶπε στοὺς προηγούμενους στίχους ὁ Ψαλμωδὸς τοῦ 72ου Ψαλμοῦ, ζοῦν βίο ἄλυπο καὶ «κατακυριεύουσι τῆς γῆς». Μὲ τὴ διαγωγή τους ὅμως αὐτὴ γίνονται σκάνδαλο καὶ ἑστία μολύνσεως γιὰ τοὺς ἄλλους. «Διὰ τοῦτο» ὁ λαός μου, λέει ὁ Ψαλμωδός, ἐπηρεαζόμενος ἀπὸ αὐτούς, ἀντὶ νὰ στρέφεται σὲ μένα τὸν προφήτη, νὰ ἀκούει τὰ κηρύγματά μου καὶ νὰ βαδίζει σύμφωνα μὲ τὸν ἅγιο νόμο τοῦ Θεοῦ, στρέφεται πρὸς τὸ μέρος ὅπου βρίσκονται οἱ ἀσεβεῖς. Ὁ λαὸς θαυμάζει τὸ παράδειγμά τους, ἐνθουσιάζεται ἀπὸ τὴ ζωή τους, θέλει νὰ τοὺς μιμηθεῖ. Βλέποντας μάλιστα ὅτι μένουν ἀτιμώρητοι καὶ ζοῦν μέσα στὴν εὐδαιμονία, φαντάζεται ἀπατώμενος ὅτι ἀντιγράφοντας τὴ ζωή τους δὲν θὰ ζήσει μέρες περιφρονημένες, ἄδειες καὶ χωρὶς ἐκτίμηση, ὅπως ἐγώ, ἀλλὰ μέρες γεμάτες εὐτυχία (Ψαλ. οβ΄ [72] 10). Μέρες γεμάτες χειροκροτήματα, ἐπιτυχίες καὶ θριάμβους. Ὁ λαός, οἱ πολλοί, ζώντας μέσα σ’ αὐτὴ τὴν ἀπάτη καὶ τὸν σκανδαλισμό, καταντοῦν σὲ πλήρη ἀποστασία καὶ ἀθεΐα λέγοντας: Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πληροφορεῖται ὁ Θεὸς τὰ ὅσα συμβαίνουν στὴ γῆ; Εἶναι πράγματι ὅλα αὐτὰ γνωστὰ στὸν Ὕψιστο; (Ψαλ. οβ΄ [72] 11). Στὸ ὑπέροχο βιβλίο «Ἰώβ», ὁ Ἐλιφάζ, ἕνας ἀπὸ τοὺς τρεῖς φίλους τοῦ Ἰώβ, κατηγορεῖ τὸν θεοσεβὴ καὶ δίκαιο Ἰὼβ ὅτι λέει δῆθεν: «Τί ἔγνω ὁ ἰσχυρός; ἢ κατὰ τὸν γνόφον κρινεῖ; νεφέλη ἀποκρυφὴ αὐτοῦ, καὶ οὐχ ὁραθήσεται καὶ γῦρον οὐρανοῦ διαπορεύεται» (Ἰὼβ κβ΄ [22] 13-14): Τί ἔμαθε ὁ δυνατὸς Θεὸς ἀπὸ τὶς πράξεις τῶν ἀδύνατων ἀνθρώπων; Ἢ μήπως παρακολουθεῖ καὶ κρίνει τοὺς ἀνθρώπους μέσα ἀπὸ τὴν πυκνὴ νεφέλη ποὺ τὸν περιβάλλει; Τὸν κρύβει νεφέλη καὶ κανένας δὲν θὰ τὸν δεῖ, ἀλλ’ οὔτε καὶ ὁ ἴδιος ἐνδιαφέρεται νὰ τὸν δεῖ κανείς. Περπατεῖ στὸ γύρο τοῦ οὐρανοῦ, διασχίζοντάς τον ἀπὸ τὴ μιὰ ἄκρη στὴν ἄλλη, χωρὶς νὰ ἔχει ἀνάγκη τῆς γῆς γιὰ τοὺς περιπάτους του!
27 Απριλίου, 2021
«Κλονίσθηκαν οἱ πεποιθήσεις καὶ οἱ λογισμοί μου» Ἀπάντηση στὸ πρόβλημα: «Γιατί εὐτυχοῦν οἱ ἀσεβεῖς;»
Ὁ72ος ψαλμὸς διαιρεῖται σὲ δύο μέρη: α) Στοὺς στίχους 1-14 ὁ ψαλμωδὸς ἐξομολογεῖται πῶς σκανδαλίσθηκε παρακολουθώντας τὴν εὐδαιμονία τῶν ἁμαρτωλῶν.
25 Νοεμβρίου, 2020
'' Η ΡΑΒΔΟΣ ΣΟΥ ΚΑΙ Η ΒΑΚΤΗΡΙΑ ΣΟΥ''
Ο 22ος Ψαλμὸς εἶναι ἕνα τραγούδι εὐγνωμοσύνης. Ὁ συνθέτης του, ὁ προφήτης Δαβίδ, ἀναλογίζεται τὶς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ σ᾿ ἐκεῖνον προσωπικά, καὶ ὑμνεῖ τὴ στοργική Του προστασία. Ὁ Ψαλμός, ἂν καὶ σύντομος, ἀποπνέει τὸ ἄρωμα μιᾶς βαθιὰ εἰρηνευμένης ψυχῆς ποὺ ἔχει βρεῖ τὸν Θεό, ζεῖ ἔντονα τὴν παρουσία Του καὶ ἔχει ἀναπαυθεῖ πλήρως κοντά Του. Οἱ θεῖες εὐεργεσίες παρουσιάζονται μέσα ἀπὸ δύο εἰκόνες: τοῦ βοσκοῦ καὶ τοῦ οἰκοδεσπότη. Παρομοιάζεται δηλαδὴ ὁ Κύριος μὲ καλὸ ποιμένα ποὺ δείχνει ἰδιαίτερη φροντίδα γιὰ τὸ πρόβατό Του, τὸν Ψαλμωδό, καὶ μὲ ἀγαθὸ οἰκοδεσπότη ποὺ τιμᾶ μὲ ἐξαιρετικὴ περιποίηση τὸν φιλοξενούμενό του.
16 Οκτωβρίου, 2020
« Ἐκ βαθέων»
Ψαλ. ΡΚΘ΄ (129) 1-2




