Όταν ο θάνατος ανοίγει ακομη ένα πέρασμα

 

Υπάρχουν στιγμές που ο κόσμος σφίγγει γύρω από μια μόνο ανάσα. Στιγμές που η ζωή ξαφνικά στέκεται στο χείλος της, σαν να διστάζει ανάμεσα στην παρουσία και την απουσία. Είναι οι ώρες που συνοδεύουμε ένα αγαπημένο πρόσωπο στην άλλη ακτή, και όταν ανακαλύπτουμε ότι ο θάνατος δεν είναι τοίχος, αλλά μια λεπτή, σχεδόν ημιδιαφανής μεμβράνη, που αφήνει περισσότερο φως από όσο φανταζόμαστε.

Στις πολυάσχολες κοινωνίες μας, ο θάνατος συχνά υποβιβάζεται στη σιωπή, ως ακατάλληλο θέμα. Ωστόσο, παραμένει ένα από τα σπάνια γεγονότα που μας επαναφέρουν στα βασικά. Μας αναγκάζει να κοιτάξουμε κατευθείαν σε αυτό από το οποίο συνήθως ξεφεύγουμε: την ευθραυστότητα, το πεπερασμένο, την αμοιβαία εξάρτηση. Και παραδόξως, εδώ γεννιέται η ελπίδα.
Γιατί ο θάνατος, αν και πονάει, δεν σβήνει. Μεταμορφώνεται, κινείται, ανοίγει.
Δεν αφαιρεί το αγαπημένο πρόσωπο: τo αναδιανέμει.
Νομίζουμε ότι χάνουμε κάποιον, αλλά ανακαλύπτουμε ότι αρχίζει να ζει διαφορετικά: στις χειρονομίες μας, στις προτάσεις μας, στις επιλογές μας, με αυτόν τον λεπτό τρόπο που έχουμε να τον αγαπάμε λίγο καλύτερα. 

Η παρουσία αλλάζει μορφή, αλλά δεν εξαφανίζεται. Γίνεται πιο διάχυτη, πιο εσωτερική, πιο απαιτητική επίσης. Μας ζητάει να συνεχίσουμε να ειμαστε μαζί, αλλά διαφορετικά.

Σήμερα, καθώς συνοδεύω τον θείο μου στο τελευταίο του ταξίδι, αυτή η αλήθεια αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Υπάρχει πόνος, φυσικά — αυτό το δάγκωμα που σφίγγει το στήθος και μας υπενθυμίζει ότι η αγάπη έχει ένα τίμημα. Υπάρχει όμως και μια περίεργη, σχεδόν γλυκιά γαλήνη, που επικρατεί όταν καταλαβαίνουμε ότι η αποχώρησή του δεν είναι ρήξη, αλλά μετάδοση και  συνεχεια.

Με δίδαξε, χωρίς λόγια, ότι η αξιοπρέπεια δεν διακηρύσσεται: πρέπει να τη ζεις. Ότι η καλοσύνη δεν χρειάζεται θόρυβο για να λάμψει. Αυτή η δύναμη μπορεί να είναι τρυφερή. Και ότι η ζωή, ακόμα και στις τελευταίες της στιγμές, μπορεί ακόμα να είναι μια πράξη γενναιοδωρίας.

Δεν χάνω τον θείο μου . Κερδίζω μια παρουσία που δεν θα γερνά πια, που δεν θα σβήνει πια, που δεν θα απομακρύνεται πια. Μια παρουσία που από εδώ και πέρα ​​θα με συντροφεύει καλυτερα σε ότι κάνω .

Ο θάνατος δεν είναι το τέλος της σχέσης: είναι η μεταμόρφωσή της.

Και αν μας κάνει να υποφέρουμε, είναι ίσως επειδή μας αναγκάζει να αγαπάμε περισσότερο από όσο νομίζαμε ότι είναι δυνατό. Να αγαπάς πέρα ​​από το ορατό. Να αγαπάς χωρίς εγγύηση, αλλά με αυτοπεποίθηση   και   πιστη.

Σε αυτό το εύθραυστο πέρασμα όπου η ζωή ξετυλίγεται για να επανεφεύρει τον εαυτό της, υπάρχει μια υπόσχεση: ότι τίποτα που ήταν αληθινό, καλό ή βαθιά ανθρώπινο δεν θα χαθεί. Όλα μεταμορφώνονται. Όλα μεταδίδονται. Όλα συνεχίζονται.

https://www.facebook.com/groups/815453444651838/

ΤΟ ΑΓΩΝΙΩΔΕΣ ΕΡΩΤΗΜΑ

 
1. Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΦΡΟΝΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥ Στὴν Εὐαγγελικὴ Περικοπὴ με  τὴν Παραβολὴ τοῦ ἄφρονος πλουσίου ἐκτιθεται τὸ δράμα ἑνὸς πλουσίου ὁ ὁποῖος εἶχε τὸ φοβερὸ πάθος τῆς πλεονεξίας. Συγκεκριμένα ἤθελε τὴ νέα σοδειὰ ποὺ ἀπέδωσαν τὰ χωράφια του, νὰ τὴν ἀποθηκεύσει μαζὶ μὲ τὰ παλαιότερα ἀγαθά, γιὰ νὰ τὰ ἀπολαύσει ὅλα μόνος του εὐτυχισμένος καὶ ἀμέριμνος στὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς του. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ ἡμέρα δὲν ἦλθε ποτέ, διότι τὸν πρόλαβε ὁ θάνατος. Τραγικὴ κατάληξη δυστυχισμένης ζωῆς· μιᾶς ζωῆς στὴν ὁποία ἕνα ἐρώτημα ἀπασχολοῦσε τὸν ταλαίπωρο πλούσιο: –«Τί ποιήσω…;». Μάλιστα ὁ Κύριος λέει: «διελογίζετο»: σκεπτόταν συνεχῶς, νύχτα καὶ μέρα. Ἔστειβε τὸ μυαλό του. Τὴν ἡμέρα βυθιζόταν σὲ σκέψεις σκυθρωπός, σφιγμένος, συνοφρυωμένος. Τὴ νύχτα ἔχανε τὸν ὕπνο του, στριφογύριζε στὸ κρεβάτι του. «Τί ποιήσω…;». Ἂς ἐξετάσουμε τὸν ἑαυτό μας μήπως κι ἐμεῖς διατυπώνουμε τὸ ἴδιο ἐρώτημα, μὲ τὸ ἴδιο πνεῦμα λιγότερο ἢ περισσότερο, μὲ ἀγωνία, μὲ ἄγχος: Τί νὰ κάνω γιὰ ν᾿ αὐξήσω τὰ ἔσοδά μου, γιὰ νὰ τὰ ἀποθηκεύσω ὅλα καὶ νὰ τὰ ἀπολαύσω ἐγώ; Ἂς προβληματισθοῦμε μήπως ἀγωνιζόμαστε ὄχι πλέον γιὰ τὴν ἐπιβίωσή μας ἀλλὰ γιὰ τὸν πλουτισμό μας, μήπως ἔχουμε ἐπηρεα­σθεῖ ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς καὶ θεωροῦμε ὅτι στὸν ὑλικὸ πλοῦτο ἔγκειται ἡ εὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως τὸ πίστευε ὁ «ἄφρων», ὁ ἀνόητος ἐκεῖνος πλούσιος· μήπως τὸ πάθος τῆς πλεονεξίας ταλαιπωρεῖ καὶ ἐμᾶς καὶ μᾶς ἀφαιρεῖ τὸ πιὸ μεγάλο ἀγαθό, τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς. 

2. ΜΝΗΜΗ  ΘΑΝΑΤΟΥ

 Ὁ πλούσιος βρῆκε λύση στὸ πρόβλημά του: Θὰ γκρέμιζε τὶς ἀποθῆκες του καὶ θὰ ἔχτιζε μεγαλύτερες, ὥστε νὰ χωρέσουν καὶ τὴ νέα σοδειὰ μαζὶ μὲ τὰ παλαιότερα ἀγαθά του. Καὶ ἔτσι θὰ μποροῦσε νὰ τὰ ἀπολαμβάνει εὐτυχισμένος γιὰ πολλὰ χρόνια. Ἀλλὰ τὴ νύχτα ἀκριβῶς ποὺ θεώρησε ὡς ἀρχὴ τῆς εὐτυχισμένης ζωῆς του, τοῦ εἶπε ὁ Θεός, εἴτε μέσα ἀπὸ τὴ συνείδησή του εἴτε στὸν ὕπνο του: –«Ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;». Ἀνόητε, αὐτὴ τὴ νύχτα οἱ δαίμονες ἀπαιτοῦν νὰ πάρουν τὴν ψυχή σου μαζί τους στὸν Ἅδη. Κι αὐτὰ ποὺ ἑτοίμασες καὶ ἀποθήκευσες, σὲ ποιοὺς θὰ ἀνήκουν καὶ σὲ ποιοὺς θὰ περιέλθουν; Ἦλθε ἡ ὥρα τοῦ θανάτου τοῦ πλουσίου. Καὶ τὴν ψυχή του ἀπαιτοῦσαν οἱ δαίμονες, διότι μὲ τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή του τοὺς εἶχε δώσει δικαιώματα. Ἔζησε γιὰ τὸ ἐγώ του, δούλεψε στὴν πλεονεξία. Γι᾿ αὐτὸ καὶ τώρα δίκαια τὸν διεκδικοῦν τὰ πονηρὰ πνεύματα. Λοιπὸν ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου κατὰ τὴν ἔξοδό της ἀπὸ τὸ σῶμα θὰ βρεθεῖ στὸ οἰκεῖο περιβάλλον της, στὸ περιβάλλον ποὺ ἡ ἴδια σταθερὰ ἐπέλεξε στὸ σύντομο πέρασμά της ἀπὸ τὴ γῆ. Ἂν ἐδῶ ἔζησε μέσα στὸ φῶς τῶν ἁγίων ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, μὲ μετάνοια καὶ ἁγιασμό, θὰ τὴν παραλάβουν χαρούμενοι φωτεινοὶ ἄγγελοι καὶ θὰ τὴν ὁδηγήσουν στὴ χώρα τῆς ἀληθινῆς ζωῆς. Ἂν ἔζησε μέσα στὸ σκότος τῆς ποικίλης ἁμαρτίας, θὰ τὴν παραλάβουν, ἢ μᾶλλον θὰ τὴν ἀπαιτήσουν δικαιωματικά, σκοτεινοὶ δαίμονες καὶ θὰ τὴν ὁδηγήσουν στὸν τόπο τῆς ἀπαραμύθητης καὶ αἰώνιας ὀδύνης… Πολὺ μᾶς ὠφελεῖ νὰ θυμόμαστε τὴν ὥρα τοῦ θανάτου μας. Εἶναι ἡ πιὸ κρίσιμη ὥρα γιὰ τὴν ψυχή. Τότε κρίνεται τὸ αἰώνιο μέλλον της, ὑφίσταται τὶς συνέπειες τῶν ἐπιλογῶν της, χαροποιὲς ἢ φοβερές. Τότε φανερώνεται τὸ ποιόν της, ἡ ἀρετὴ ἢ ἡ κακία της. Τότε ἡ ψυχὴ παγιώνεται στὴν αἰώνια ζωὴ ἢ στὸν αἰώνιο θάνατο. Νὰ θυμόμαστε αὐτὴ τὴν ὥρα, ὅσο μποροῦμε, καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε φιλότιμα μὲ ἀκράδαντη ἐλπίδα στὸ ἄπειρο ἔλεος τοῦ Θεοῦ. 

3. Ο  ΘΕΑΡΕΣΤΟΣ  ΠΛΟΥΤΙΣΜΟΣ 

Ὁ Κύριος κατακλείει τὴν Παραβολὴ μὲ τὸ ἑξῆς συμπέρασμα: «Οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν». Αὐτὸ θὰ πάθει καὶ τέτοιο τέλος θὰ ἔχει ἐκεῖνος ποὺ θησαυρίζει γιὰ τὸν ἑαυτό του, γιὰ ν᾿ ἀπολαμβάνει ἐγωιστικὰ αὐτὸς καὶ μόνο τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς, καὶ δὲν πλουτίζει ὅπως θέλει καὶ εὐαρεστεῖται ὁ Θεός· δηλαδὴ δὲν πλουτίζει σὲ ἔργα ἀγάπης, μὲ τὰ ὁποῖα ἀποταμιεύει πνευματικοὺς θησαυροὺς στὸν οὐρανό. Ὑπάρχει λοιπὸν καὶ θεάρεστος πλουτισμός, ὁ ὁποῖος πραγματικὰ ἀναπαύει τὴν ψυχὴ καὶ τὴν καθιστᾶ εὐτυχισμένη: ὁ πλουτισμὸς στὰ ἔργα τῆς ἀγάπης κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅταν εὐεργετεῖ τὸν πλησίον. Τότε ἐδῶ μὲν ὁ πιστὸς ἀναπνέει τὸ ὀξυγόνο τῆς προσφορᾶς, στὴν ἄλλη δὲ ζωὴ ἀπολαμβάνει τὴν ὑπεράφθονη καὶ γενναιόδωρη ἀνταμοιβὴ τῶν εὐλογημένων κόπων του ἀπὸ τὸν πανάγαθο Θεό, ὁ Ὁποῖος ἐλεεῖ τοὺς ἐλεήμονες καὶ σώζει ὅσους Τοῦ ἔμοιασαν, κατὰ τὸ δυνατόν, στὴν εὐσπλαχνία.ΟΣΩΤΗΡ2209

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΟ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΑΡΧΟΥ

- Η  ΜΝΗΜΗ  ΤΟΥ  ΘΑΝΑΤΟΥ  ΒΟΗΘΑ  ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ  ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ  ΤΗΣ  ΑΡΕΤΗΣ !
- ΟΤΑΝ  ΔΕΝ  ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙΣΑΙ  ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΟΝΤΑ  ΠΡΑΓΜΑΤΑ ,ΤΟΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΓΑΠΑΣ  ΤΑ  ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ !

https://www.koinoniaorthodoxias.org/agiologio-eortologio/apo-ton-vio-tou-agiou-theodosiou-tou-koinoviarxi-2/