Βάλε το Θεό στη ζωή σου και όλα τα θέματά σου θα τακτοποιηθούν

Θέλεις όλες οι υποθέσεις στη ζωή σου, να έχουν το αγαθότερο και το καλύτερο αποτέλεσμα στον νυν και στον μέλλοντα αιώνα;

Εμπιστεύσου το Θεό 100%! Άνοιξε και βάλε το Θεό στη ζωή σου και όλα τα θέματά σου θα τακτοποιηθούν, χωρίς να το καταλάβεις. Διότι όποιος εμπιστεύεται απόλυτα το Θεό, δεν πρόκειται ποτέ να αποτύχει στην ζωή του!

Η εμπιστοσύνη στο Θεό δίνει ηρεμία και ειρήνη στον άνθρωπο, ό,τι και αν του συμβεί. Γι’ αυτό και αυτός που εμπιστεύεται τον Θεό, είναι πάντα ψύχραιμος και δεν θυμώνει, διότι γνωρίζει ότι, ό,τι και να του συμβεί στη ζωή του, ο Θεός το επιτρέπει, για το καλό του και έτσι παρηγοριέται…

Εκείνος όμως που δεν έχει εμπιστοσύνη στο Θεό, αλλά στον εαυτόν του, θα υποφέρει στη ζωή του, θα αγχώνεται, θα βασανίζεται και θα στενοχωριέται, διότι δεν θα μπορεί να βρει λύσεις στα προβλήματά του και θα είναι δυστυχισμένος.

Τα νευρολογικά κέντρα και τα τρελάδικα γέμισαν, διότι οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονται τη ζωή τους στον Θεό…

+ Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

Ὁ « Πιστός Κτίστης »

Ποιὸς εἶναι ὁ «πιστὸς κτίστης»; Δὲν πρόκειται γιὰ κάποιον ἄνθρωπο, γιὰ κάποιον εὐσεβὴ οἰκοδόμο. Ὁ «πιστὸς κτίστης» ποὺ ἐννοεῖται ἐδῶ εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός. Ἔτσι Τὸν ὀνομάζει ὁ ἀπόστολος Πέτρος. Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος παρηγορεῖ χριστιανοὺς ποὺ δοκίμαζαν ποικίλες θλίψεις λόγῳ τῆς πίστεώς τους, καὶ τοὺς ἀπευθύνει τὴν ἑξῆς σύσταση: «Ὥστε καὶ οἱ πάσχοντες κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὡς πιστῷ κτίστῃ παρατιθέσθωσαν τὰς ψυχὰς αὐτῶν ἐν ἀγαθοποιΐᾳ» (Α´ Πέτρ. δ´ 19). Ἄρα λοιπὸν κι αὐτοὶ ποὺ τώρα ὑποφέρουν, ἐπειδὴ ἔτσι τὸ θέλει ὁ Θεός, ἂς ἐμπιστεύονται κι ἂς παραθέτουν τὶς ψυχές τους σ᾿ Αὐτόν· κι ἂς ἔχουν τὴ βεβαιότητα ὅτι ὁ Θεός, ὡς Δημιουργός τους ποὺ εἶναι, εἶναι ἄξιος τῆς ἐμπιστοσύνης τους καὶ ἔχει ἀπεριόριστη δύναμη νὰ τοὺς προστατεύσει. Αὐτοὶ μόνο νὰ φροντίζουν νὰ κάνουν τὸ καλὸ καὶ νὰ γίνονται εὐεργετικοί. Ἂς ἐμπιστευόμαστε τὴν ψυχή μας καὶ τὴ ζωή μας στὸ Θεό, γράφει ὁ ἀπόστολος Πέτρος, ὡς πρὸς «πιστὸν κτίστην», διότι εἶναι ἀξιόπιστος Δημιουργός. Τί σημαίνει αὐτό; Ἂς θυμηθοῦμε πρῶτα τί σημαίνει αὐτὸ στὴν  καθημερινή μας ζωή. Λέμε ὅτι κάποιος (πρόσωπο ἢ ἑταιρεία) εἶναι ἀξιόπιστος κατασκευαστής, ὅταν ὁτιδήποτε κατασκευάζει εἶναι πολὺ καλῆς ποιότητος καὶ ἐκπληρώνει τὸν σκοπὸ γιὰ τὸν ὁποῖο κατασκευάστηκε, ἔτσι ὥστε νὰ «διαφημίζει» τὸν κατασκευαστή του. Ὡστόσο κανένα παράδειγμα ἀπὸ τὴ δημιουργία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδώσει ἀκριβῶς καὶ τελείως ὅ,τι ἰσχύει μὲ τὸν Θεό. Ὁ Θεὸς εἶναι πάνω καὶ πέρα ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα, καὶ τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μὲ Ἐκεῖνον. Ἔτσι, τὸ ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἀξιόπιστος Δημιουργὸς σημαίνει πολὺ περισσότερα. Σημαίνει πὼς ὅ,τι ἔχει δημιουργήσει, εἶναι θεϊκό! Δηλαδὴ συνιστᾶ τὸν κατασκευαστή του, τὸν Δημιουργό του. Ἔχει τὴ σφραγίδα τῆς τελειότητος τοῦ Δημιουργοῦ του. Μπορεῖ νὰ διακρίνει κανεὶς στὸ δημιούργημα γνωρίσματα τοῦ Δημιουργοῦ του, τὴν παντοδυναμία Του, τὴν πανσοφία Του, τὴν ἀγαθότητά Του. Σημαίνει ὅτι ὁ Θεὸς δημιούργησε τὴν κτίση ἐλεύθερα καὶ ἀπὸ ἄπειρη ἀγάπη. «Καὶ εἶδεν ὁ Θεός, ὅτι καλόν», σημειώνει ἡ Ἁγία Γραφή (Γεν. α´ 8). Μετὰ τὴ δημιουργία τοῦ κάθε δημιουργήματός Του τὸ ἀγκάλιαζε μὲ τὸ βλέμμα Του – ἀνθρωποπαθὴς ἡ ἔκφραση – σὰν ἕνας καλλιτέχνης ποὺ χαίρεται τὸ καλλιτέχνημά του μετὰ ἀπὸ πολὺ ἐπιμελὴ ἐργασία. Δὲν ὑπάρχει καμιὰ ἀτέλεια στὴ δημιουργική Του ἐνέργεια, καμιὰ βιασύνη, προχειρότητα ἢ ἀδιαφορία· δὲν ὑπάρχει ἀκόμη τίποτε ἄστοχο ἢ ἐλαττωματικό. Τὰ δημιουργήματά Του ὡς κατασκευὲς εἶναι θαυμαστά, ὡραῖα, λειτουργικά, ἀλλὰ καὶ ἔχουν ἕναν πολὺ ὑψηλὸ προορισμό, ἀντάξιο Ἐκείνου ποὺ τὰ δημιούργησε. Καὶ ἔχουν ὅλα τὰ ἐφόδια ὥστε νὰ τὸν ἐπιτύχουν. Τὸ ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἀξιόπιστος Δημιουργὸς σημαίνει ἀκόμη ὅτι δὲν ἔχει ἐγκαταλείψει τὰ δημιουργήματά Του μετὰ τὴ δημιουργία τους, ἀλλὰ προνοεῖ γι᾿ αὐτά. Τὰ συγκρατεῖ στὴν ὕπαρξη. Γνωρίζει ὅλες τὶς ἀνάγκες τους καὶ φροντίζει γιὰ τὴν ἱκανοποίησή τους. Καὶ οἰκονομεῖ ἔτσι τὰ πράγματα, ὥστε, ἂν θέλουν, νὰ μποροῦν νὰ ἐπιτύχουν τὴν εὐτυχία καὶ καταξίωσή τους. Ὁ Θεὸς ἀποδείχθηκε ἀξιόπιστος Δημιουργὸς κατεξοχὴν μὲ τὴν ἐν Χριστῷ οἰκονομία. Ὁ διάβολος παρέσυρε τὸν ἄνθρωπο στὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο, τὸν ἀπογύμνωσε ἀπὸ τὶς δωρεὲς τοῦ Θεοῦ, τὸν τραυμάτισε βαριά, ὥστε δὲν μποροῦσε νὰ ἐπιτύχει τὸν ὑψηλὸ προορισμό του, νὰ γίνει θεός. Τότε φάνηκε ὅτι ἀκυρώθηκε τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἀπέτυχε τρόπον τινὰ ὁ Θεὸς ὡς Δημιουργός, διότι τὸ πλάσμα Του, ὁ ἄνθρωπος, ζοῦσε πλέον στὴ δυστυχία χωρὶς ἐλπίδα λυτρώσεως. Καὶ ὅμως ὁ Θεὸς φρόντισε γιὰ τὸ κατεστραμμένο δημιούργημά Του. Ἔγινε ὁ Ἴδιος ἄνθρωπος καὶ μὲ τὸ ἀπολυτρωτικό Του ἔργο θεράπευσε τὸν ἄνθρωπο. Προκειμένου γιὰ τὰ ἀνθρώπινα, ἕνα κατεστραμμένο προϊὸν πολλὲς φορὲς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπισκευασθεῖ, ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μὲ ἕνα καινούργιο, ποὺ δὲν ἔχει ταλαιπωρηθεῖ καὶ δὲν ἔχει ὑποστεῖ καμιὰ βλάβη. Ὁ Θεὸς ἀντίθετα μπόρεσε τὸ πλάσμα Του, τὸν ἄνθρωπο, νὰ τὸν ἀποκαταστήσει μετὰ τὴν ἔκπτωσή του ὄχι ἁπλῶς στὴν πρώτη του ὡραιότητα καὶ στὸ πρῶτο του ὕψος, ἀλλὰ σὲ ἀκόμη μεγαλύτερο, νὰ τοῦ χαρίσει ὑψηλότερο Παράδεισο! Τί θαυμαστὸς ποὺ εἶναι ὁ Θεός μας! Ἀποδείχθηκε ἐξαίσιος, πάνσοφος Δημιουργὸς ὄχι μόνο μὲ τὴ δημιουργία ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἀναδημιουργία τοῦ ἀνθρώπου, πολὺ περισσότερο μὲ αὐτήν. Ὁ Κύριος λοιπὸν εἶναι ὁ Δημιουργός μας, ἀξιόπιστος Δημιουργός. Αὐτὸ δίνει πολὺ αἰσιόδοξη προοπτικὴ στὴ ζωή μας. Γιὰ μᾶς τοὺς πιστοὺς «ὑπάρχω» σημαίνει «ἔχω μιὰ θέση στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ»· καὶ «εἶμαι πλάσμα τοῦ Θεοῦ» σημαίνει «ἔχω δικαίωμα στὴν εὐτυχία, καὶ δυνατότητα στὴν εὐτυχία». Ὅλα ὑπηρετοῦν τὴν εὐτυχία μας, καὶ τὰ θλιβερά, κατεξοχὴν αὐτά· γιατὶ ὅλα βρίσκονται στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, τοῦ «πιστοῦ κτίστου», στὸν Ὁποῖον ἀξίζει νὰ ἐμπιστευθοῦμε τὴ ζωή μας, καὶ δὲν θὰ διαψευσθοῦμε· ὑπὸ ἕναν ὅρο ὅμως: «ἐν ἀγαθοποιΐᾳ», προσθέτει ὁ ἀπόστολος Πέτρος. Δηλαδὴ νὰ ἀσκοῦμε τὴν ἀγάπη, νὰ εἴμαστε εὐεργετικοὶ στὸν πλησίον, νὰ κάνουμε ὅ,τι ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἐμᾶς, ὥστε νὰ βρισκόμαστε σὲ κοινωνία μαζί Του. Καὶ τότε Ἐκεῖνος ποὺ μᾶς ἔδωσε τὴν ὕπαρξη θὰ μᾶς χαρίσει καὶ τὴν εὐτυχία.ΟΣΩΤΗΡ2115

Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟΥ

Η Ἀκολουθία τοῦ ἱεροῦ Ἀποδείπνου εἶναι μία ἀπὸ τὶς ἀρχαιότερες Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀποτελεῖ τὴ συνέχεια τῆς ἀντίστοιχης νυκτερινῆς προσευχῆς τῶν Ἰουδαίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἀποδείπνου ἦταν ἀπὸ τὶς ὡραι- ότερες κοινὲς προσευχὲς τῶν πρώτων χριστιανῶν καὶ ἀρχικὰ εἶχε ὡς κέντρο της τὸν 90ὸ Ψαλμό. Στὴν προσευχὴ αὐτὴ ἀναφέρεται ἀργότερα καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος στοὺς «Ὅρους κατὰ πλάτος Β΄» (ΕΠΕ 8, 351). Λέει συγκεκριμένα: «Ὅταν τελειώνει ἡ ἡμέρα, πρέπει νὰ εὐχαριστοῦμε τὸν Θεὸ γιὰ ὅσα μᾶς χάρισε. Καὶ καθὼς ἀρχίζει ἡ νύχτα, ζητοῦμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μᾶς χαρίσει ἀνάπαυση ἄμεμπτη καὶ ἐλεύθερη ἀπὸ πειρασμοὺς καὶ φαντασίες κακές». 
 Στὰ πρῶτα χρόνια τῆς Ἐκκλησίας μας ἡ Ἀκολουθία αὐτὴ περιελάμβανε μόνο κάποιους ψαλμούς. Σταδιακὰ προστέθηκαν εὐχὲς καὶ αἰτήσεις ποὺ διέφεραν ἀπὸ Ἐκκλησία σὲ Ἐκκλησία. Γύρω στὸν 4ο αἰώνα πῆρε τὴ μορφὴ Ἀκολουθίας. Προοδευτικὰ ἀπέκτησε ἑνιαῖο περιεχόμενο καὶ κατέληξε στὴ μορφὴ ποὺ ἔχει σήμερα τὸ «Μέγα Ἀπόδειπνο». 
Τὸν 13ο αἰώνα ἔγινε μιὰ ἐπιτομὴ τοῦ Μεγάλου Ἀποδείπνου καὶ σχηματίσθηκε τὸ «Μικρὸ Ἀπόδειπνο». Ἀπὸ τότε τὸ Μέγα Ἀπόδειπνο τελεῖται μόνο κατὰ τὴν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἀπὸ τὴ Δευτέρα μέχρι τὴν Πέμπτη. Τὶς ἄλλες ἡμέρες τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς τελεῖται τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο (κάθε Παρασκευὴ μάλιστα μαζὶ μὲ τοὺς «Χαιρετισμοὺς» στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο), καθὼς ἐπίσης τὴν Τετάρτη τοῦ Μεγάλου Κανόνος καὶ τὴ Μεγάλη Τετάρτη. Γιὰ τὴ Διακαινήσιμο ἑβδομάδα διαμορφώθηκε τὸ Ἀναστάσιμο Ἀπόδειπνο. Στὰ Μοναστήρια ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἀποδείπνου ἐπικράτησε νὰ γίνεται μετὰ τὸν Ἑσπερινό. Τὸ Ἀπόδειπνο ὅμως δὲν εἶναι μόνο γιὰ τοὺς Μοναχοὺς ἀλλὰ γιὰ ὅλους τοὺς πιστούς. Ὅλοι μας παίρνουμε μεγάλη εὐλογία κάθε βράδυ, ὅταν μετὰ ἀπὸ τὸν κόπο τῆς ἡμέρας καὶ κάτω ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ καντηλιοῦ, μέσα στὴν εὐωδία τοῦ θυμιάματος ψελλίζουμε τὰ ἱερὰ λόγια τοῦ Ἀποδείπνου, ποὺ σταλάζουν στὴν ψυχή μας τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Διότι πρὶν ἀπὸ τὸν ὕπνο μας αἰσθανόμαστε τὴν ἀνάγκη νὰ στραφοῦμε στὸν παντοδύναμο Θεό μας καὶ νὰ Τοῦ ζητήσουμε τὴ στοργική του προστασία. Διότι καὶ τὴν ὥρα αὐτὴ ἐνεδρεύουν οἱ πονηρὲς δυνάμεις τοῦ κόσμου, ὁρατὲς καὶ ἀόρατες, γιὰ νὰ μᾶς πειράξουν. Ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἀποδείπνου περιέχει ἕνα θαυμάσιο πλοῦτο προσευχῶν καὶ αἰτήσεων. Μ’ αὐτὲς δοξολογοῦμε τὸν Θεὸ γιὰ τὴν ἡμέρα ποὺ πέρασε καὶ Τὸν ἱκετεύουμε νὰ μᾶς ἀναπαύσει καὶ νὰ μᾶς προστατεύσει τὴ νύχτα ποὺ θὰ ἀκολουθήσει. Ἡ Ἀκολουθία ἀποτελεῖται ἀπὸ 3 Ψαλμούς, τὴ Δοξολογία, τὸ «Πιστεύω» καὶ 4 ἱκετήριες Εὐχές: δύο στὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, μία στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ μία στὸν φύλακα Ἄγγελό μας. Ἀρχικὰ ἀπευθυνόμαστε στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ τὴν ἱκετεύουμε λέγοντας: «Ἄσπιλε, ἀμόλυντε», γίνε «θερμὴ προστάτις καὶ βοηθός», ἀποκρούοντας «τὰς τῶν ἐναντίων ἑφόδους». Καὶ καταλήγουμε τὴν ἱκετήρια αὐτὴ προσευχὴ στὴ Δέσποινα τοῦ 
Οὐρανοῦ λέγοντας μὲ πόνο: «Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ· φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου». 
Κατόπιν παρακαλοῦμε τὸν Κύριο καὶ Δεσπότη τῆς ζωῆς μας νὰ μᾶς χαρίσει «ἀνάπαυσιν σώματος καὶ ψυχῆς» καὶ νὰ μᾶς διαφυλάξει «ἀπὸ τοῦ ζοφεροῦ ὕπνου τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀπὸ 
πάσης σκοτεινῆς καὶ νυκτερινῆς ἡδυπαθείας». Καὶ μὲ τὴν τρίτη ἱκεσία μας δεόμαστε στὸν φύλακα Ἄγγελό μας νὰ μᾶς σκεπάσει μὲ τὴν προστασία του «ἐν τῇ παρούσῃ νυκτὶ» καὶ νὰ μᾶς δια- φυλάξει «ἀπὸ πάσης ἐπηρείας τοῦ 
ἀντικειμένου» ἐχθροῦ μας, τοῦ διαβόλου. Ὁ ἅγιος Συμεὼν Θεσσαλονίκης μᾶς ἐξηγεῖ ὅτι ὅσα λέγονται στὴν ἱερὴ αὐτὴ Ἀκολουθία ἔχουν βαθὺ μυστηριακὸ νόημα, τὸ ὁποῖο κατανοοῦν ὅσοι ἔχουν πνευματικὰ αἰσθητήρια. Μέσα στὴν ἱερὴ ἀτμόσφαιρα τοῦ Ἀποδείπνου, λέει, πρέπει νὰ συναισθανόμαστε ὅτι ὁ ὕπνος ποὺ θὰ ἀκολουθήσει καὶ ἡ πρωινή μας ἔγερση συμβολίζουν τὸ θάνατό μας καὶ τὴν ἀνάστασή μας στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Τὸ πέρασμά μας ἀπὸ τὴ νύχτα στὴν ἡμέρα εἰκονίζει τὴ μετάβασή μας ἀπὸ τὴ σκοτεινὴ καὶ 
πολυτάραχη ζωή μας στὴν ἀνέσπερη ἡμέρα καὶ ζωὴ τῆς αἰωνιότητος (Ἐρώτησις οθ΄, PG 155, 940C-D). Καθὼς λοιπὸν τὴν ὥρα τοῦ ἱεροῦ 
Ἀποδείπνου βρισκόμαστε στὸ μεταίχμιο μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς καὶ ζοῦμε μὲ τὴν προσδοκία τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, συνομιλοῦμε μὲ τὸν Κύριο καὶ Δεσπότη τῆς ζωῆς μας, μὲ τὴν Ἄσπιλη Δέσποινα τῶν οὐρανῶν, μὲ τὸν φύλακα Ἄγγελό μας καὶ ὅλους τοὺς Ἀγγέλους καὶ Ἁγίους. Κι ὅλα αὐτὰ μέσα στὴ νύχτα. Λίγο πρὶν κοιμηθοῦμε. Τὴν ὥρα ποὺ ὁ ἀποστατημένος κόσμος βυθίζεται στὸ σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας, οἱ πιστοὶ ἐκζητοῦμε τὴν προστασία καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Στρέφουμε μὲ πόθο τὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιά μας στὴν ἀνέσπερη καὶ ἀδιάδοχη ἡμέρα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἱκετεύουμε τὸν Κύριο νὰ μᾶς ἀξιώσει νὰ ζήσουμε αἰωνίως στὴ θεία ὡραιότητα τοῦ Παραδείσου, ἐκεῖ ποὺ δὲν θὰ ὑπάρχουν νύχτες καὶ 
πειρασμοί, ἀλλὰ ὅλα θὰ εἶναι λουσμένα στὸ Φῶς τοῦ Θεοῦ. Ο ΣΩΤΗΡ2040