Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα διαβολος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα διαβολος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

22 Φεβρουαρίου, 2026

Συνέντευξη με την μοναχή Φωτεινή-Μια ερημίτισσα των καιρών μας

Η μοναχή Φωτεινή ζει στο δάσος του Νέαμτς κοντά στη σπηλιά της Αγ. Θεοδώρας της Σίχλα εδώ σε μια καλύβα εδώ και πολλά χρόνια . Το κατά κόσμο όνομα της ήταν Φλοαρέα Μπουζίνκου ήταν παντρεμένη χώρισε και έχει ένα παιδί. Έγραψε και δημοσίευσε ποιήματα και διηγήματα, εργάστηκε αλλά πάντα ακολουθούσε το δρόμο του Θεού, ανεξάρτητα από τα προβλήματα και τις στενοχώριες της ψάχνοντας Τον στα μοναστήρια, στις ακολουθίες και στο λόγο των πνευματικών. Έγινε μοναχή όταν η Αγ. Θεοδώρα της Σίχλα την θεράπευσε από τον καρκίνο κατά τρόπο θαυμαστό Εδώ στα βουνά της Σίχλα βρήκε τη πολυπόθητη γι' αυτή ησυχία σε μια καλύβα. Σίγουρα εδώ στην ερημιά οι πειρασμοί και οι δοκιμασίες είναι μεγάλες και για αυτό μας μιλάει η αδελφή Φωτεινή με πολύ ταπεινοφροσύνη

-Πως είναι να ζει κανείς στην έρημο αδερφή Φωτεινή σε σχέση με τη ζωή στο κόσμο; Επειδή λένε για αυτούς που διαλέγουν να ζήσουν στην ερημιά ότι είναι τρελοί

(μοναχή Φωτεινή ) – Σας λέγω σίγουρα ότι αν γεννιόμουν ξανά κατευθείαν στην ησυχία θα πήγαινα . Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ «ησυχίας» και «κόσμου», ακόμη και μεταξύ μοναστηριού και της ησυχίας της ερήμου. Σίγουρα οι πειρασμοί είναι πιο μεγάλοι στην έρημο αλλά η χαρά που δίνει ο Κύριος δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα εγκόσμιο. Αν από τη έρημο χρειαστεί να βγεις στον κόσμο (όπως καμιά φορά είναι ανάγκη να κάνω εγώ ) αισθάνεσαι ότι μπαίνεις στους «τρελούς» όπως και οι άλλοι λένε για αυτούς που αποτραβιόνται στην ερημιά….αλλά δε θέλω να προσβάλω κανέναν.

-Μπορούμε να πούμε ότι εδώ σε αυτή τη καλύβα είστε στο προθάλαμο του Παραδείσου;

-Εγώ χαίρομαι για ότι μου έδωσε ο Θεός επειδή αισθάνομαι ότι με αγαπάει η Παναγία, αλλιώς δε θα άντεχα στους πειρασμούς της ερήμου χωρίς τη βοήθεια της Παναγίας των Αγίων και του Χριστού ….επειδή ο εχθρός είναι πεισματώδης και επιθετικός ιδίως προς εκείνους που φέρουν το ζυγό του Χριστού και αποτραβήχτηκαν στην ησυχία

-Μοναχή Φωτεινή γνωρίζω μοναχούς και μοναχές που θέλουν να φύγουν από το μοναστήρι και να πάνε στη έρημο σε μια μικρή καλύβα στο δάσος, να είναι με το Χριστό ,μόνοι αυτοί και ο Χριστός, όσο και να υποφέρουν. Σε αυτούς θα ήθελα από τη πείρα σας να πείτε τι πειρασμοί τους περιμένουν

-Ναι, μπορώ να πω, αφού σίγουρα πολλοί μοναχοί είναι ήδη οικείοι με τις παγίδες και τις πονηριές του εχθρού. Αλλά δε ξέρω να δώσω συμβουλές, η αγιοσύνη τους πρέπει να δώσει σε μένα. Αν αισθάνονται λοιπόν αυτή την ανάγκη, αφού έχουν μείνει στο μοναστήρι τουλάχιστον 10 χρόνια (συμφωνά με τους κανόνες) θα πρέπει να έχουν πρώτα από όλα την ευλογία του πνευματικού τους.

-Μετά το 1989 κυρίως βγαίνουν στο δάσος κάποιοι άνθρωποι που δε τα πάνε καλά με τους νόμους και αν δουν κάποιο μοναχό σε κάποιο καλυβάκι τον ληστεύουν. Αυτοί δε ξέρουν τι είναι ερημίτης, μοναχός ,ότι διάλεξε να ζήσει στη φτώχεια και ότι δεν έχουν τι να κλέψουν.

-Ηρθαν και σε μένα δε πολυβρήκαν κάτι να κλέψουν, αλλά είχα μια υποτακτική ή οποία φοβήθηκε και έφυγε ,δεν άντεξε.  Ή τη νύχτα όταν κάνεις την ακολουθία του όρθρου συμβαίνει να αισθάνεσαι τον διάβολο να περνάει από κοντά σου και να αφήνει μια μυρωδιά ψοφιμιού, κάτι τρομερό και να χρειάζεται να ανοίξεις τη πόρτα και το παράθυρο της καλύβας για να μπορείς να συνεχίσεις τη προσευχή

-Εμφανίζεται αυτή η μυρωδιά χωρίς να υπάρχει η «πηγή» αυτής της μυρωδιάς;

-Ναι σίγουρα στο δάσος δεν υπάρχουν τέτοιες μυρωδιές. Αλλά είναι καλό αυτό επειδή ο Θεός επιτρέπει στο σατανά να σε πειράξει για να Τον πλησιάσεις πιο πολύ, επειδή ίσως δεν έκανες όλο το κανόνα και για αυτό έχεις πειρασμούς ,όπως εγώ η ανάξια όπου δεν προσεύχομαι όσο πρέπει και στενοχωρώ το Θεό. Άλλη φορά ενώ προσευχόμουν ήρθε κάποιος και μου ξερίζωσε υδρορροές από το τοίχο της καλύβας (αν και έξω δεν ήταν κανείς εγώ τα έβαλα στη θέση τους και συνέχισα τη προσευχή, αλλά έχασα αρκετό χρόνο για την επιδιόρθωση. Συνέχισα να διαβάζω το ψαλτήρι και πάλι άκουσα τις υδρορροές να πέφτουν…τις επιδιόρθωσα και συνέχισα τη προσευχή μου.

-Τι είναι πιο δύσκολο στην έρημο αδερφή Φωτεινή;

-Αυτό που είναι δύσκολο είναι η πάλη με τους λογισμούς . Είναι δύσκολη αυτή η πάλη επειδή ο εχθρός σου δίνει σκέψεις όπου ούτε που υποπτεύεσαι πως μπορεί να γεννήσει το μυαλό σου. Για παράδειγμα : «τι γυρεύεις εδώ ;», «γιατί ήρθες εδώ;», «άλλη δουλειά δεν έχεις;», «δεν μπορούσες να μείνεις στον κόσμο;»  Για αυτό είναι καλό να μην επισκέπτονται οι συγγενείς επειδή τον αναστατώνουν, ίσως κάποια μοναχή ή μοναχός για να φέρει λίγο φαγητό. Είναι καλό όμως τον ερημίτη να μην τον επισκέπτεται κόσμος. Εμένα ο πνευματικός μου δε μου επιτρέπει να δέχομαι κόσμο και άλλωστε γιατί να έρθει κάποιος σε εμένα, τι συμβουλές να του δώσω …εγώ είμαι ένας απλός άνθρωπος …προσεύχομαι για όλο τον κόσμο όπως κάνει η Εκκλησία μας.

μετάφραση-www.proskynitis.blogspot.com
https://miteriko.blogspot.com/2010/12/blog-post.html

01 Ιουλίου, 2021

ΣΑΝ ΛΙΟΝΤΑΡΙ.

Ὁ ἀπόστολος Πέτρος στὴν Α΄ καθολική του ἐπιστολὴ χαρακτηρίζει τὸν διάβολο λιοντάρι ποὺ βρυχᾶται καὶ ἀναζητεῖ μὲ μανία τὸ θήραμά του νὰ τὸ κατασπαράξει. «...Ὁ ἀντίδικος ὑμῶν διάβολος», γράφει, «ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ» (Α΄ Πέτρ. ε΄ 8)· σὰν λιοντάρι πεινασμένο ποὺ μὲ τὴν τρομακτική του φωνὴ φοβερίζει τὸ θήραμά του κινεῖται ὁ διάβολος, προκειμένου νὰ καταστρέψει κάποιον πιστὸ χριστιανό. Τὴν ἴδια εἰκόνα χρησιμοποιεῖ καὶ ὁ προφήτης καὶ βασιλιὰς Δαβὶδ στὸν 7ο Ψαλμὸ καὶ παρακαλεῖ τὸν Κύριο νὰ τὸν προστατεύσει ἀπὸ τὸν πονηρὸ λέγοντας: «μή ποτε ἁρπάσῃ ὡς λέων τὴν ψυ­χήν μου» (Ψαλ. ζ΄ 3)· μήπως τυχὸν ὁρμήξει σὰν λιοντάρι καὶ κατασπαράξει τὴ ζωή μου. Μὲ τὴν εἰκόνα αὐτὴ παρουσιάζεται ἡ δύναμη ποὺ ἔχει ὁ πονηρός, ὅση βέβαια ὁ Κύριος τοῦ ἐπιτρέπει, καὶ ἡ μανία ποὺ ἔχει ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων. «Ἀκούραστος δὲν παύει νύχτα-μέρα νὰ κινεῖται καὶ νὰ ἐνεργεῖ προσπαθώντας νὰ καταπιεῖ καὶ νὰ ἀπολέσει ψυχές», σημειώνει ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς Παν. Τρεμπέλας. Μεθοδεῖες ποικίλες χρησιμοποιεῖ, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ φαντασθοῦμε καὶ δὲν καταλαβαίνουμε: καχυποψίες, συκοφαντίες, ψεύδη, μίση, διχόνοιες κ.ἄ., καὶ ὅλα ὁδηγοῦν στὴν ἁμαρτία. Στόχος του ν’ ἀπογοητεύσει τὸν ἄνθρωπο, νὰ τὸν κατακρημνίσει στὴν ἁμαρτία, νὰ τὸν ὑποδουλώσει σωματικὰ καὶ ψυχικά. Φαίνεται πὼς εἶναι ἰσχυρότερος ἀπὸ μᾶς, νικητής, πὼς αὐτὸς κυβερνᾶ τὸν κόσμο – «κοσμοκράτωρ». Ὡστόσο ἡ δύναμή του εἶναι μὲν μεγάλη, ἀλλὰ εἶναι περιορισμένη. Ὅσο ὅμως μεγάλη καὶ ἂν εἶναι ἡ λύσσα τοῦ ἄσπονδου αὐτοῦ ἐχθροῦ μας, ὅσο πολυπληθὴς καὶ ἂν εἶναι ἡ παράταξη τῶν ὀργάνων του τὰ ὁποῖα κινητοποιεῖ ἐναντίον μας, δὲν δειλιάζουμε, δὲν πτοούμαστε, δὲν ἀποθαρρυνόμαστε. Γιατί; Διότι «μείζων ἐστὶν ὁ ἐν ὑμῖν» Κύριος (Α΄ Ἰω. δ΄ 4). Μεγαλύτερος, ἰσχυρότερος, παντοδύναμος εἶναι ὁ Κύριος ποὺ εἶναι μαζί μας. Κανεὶς ἄλλος δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς προστατεύσει, νὰ μᾶς ἐνισχύσει ἀπὸ τὶς λυσσώδεις ἐπιθέσεις καὶ ἐπιβουλές του. Μὲ τὴ δική Του χάρη ὅμως γινόμαστε δυνατοὶ καὶ ἱκανοὶ ν’ ἀντιμετωπίσουμε τὶς παγίδες τοῦ διαβόλου. Μὲ τὴ χάρη τοῦ Χριστοῦ ἀλλάζουν οἱ ὅροι τοῦ πολέμου. Πλέον γίνεται ὁ πιστὸς λιοντάρι ποὺ κατανικάει τὸν διάβολο. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος χρησιμοποιεῖ τὴν εἰκόνα αὐτὴ τοῦ λιονταριοῦ γιὰ τοὺς πιστούς, λέγοντας πὼς εἶναι «λέοντες πῦρ πνέοντες». Πότε; Μετὰ τὴ συμμετοχή τους στὸ Μυστήριο τῆς θείας κοινωνίας. Μετὰ τὴν ἕνωσή τους μὲ τὸν Θεό. Πιστοὶ ποὺ ἀξιώθηκαν νὰ δεχθοῦν μέσα τους τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ εἶναι οἱ ἴδιοι λιοντάρια ποὺ βγάζουν φωτιὰ ἀπὸ τὸ στόμα τους, ἕτοιμοι ν’ ἀντιμετωπίσουν τὶς ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ καὶ νὰ νικήσουν. Ἔχουμε αὐτὴ τὴ δύναμη οἱ χριστιανοί. Μᾶς τὴ δίνει ὁ παντοδύναμος Κύριος καὶ Θεός μας, ἀρκεῖ νὰ θέλουμε καὶ νὰ ἐπιδιώκουμε συνεχῶς νὰ εἴμαστε ἑνωμένοι μαζί Του μὲ τὴν προσευχή, τὴν πνευματικὴ μελέτη, τὴν τακτικὴ συμμετοχὴ στὰ ἱερὰ Μυστήρια, ἰδιαιτέρως τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως καὶ τῆς θείας Κοινωνίας. Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἕνωσή μας ἀντλοῦμε χάρη, δύναμη, βοήθεια. Τὸ διαβάζουμε στὶς Εὐχὲς τῆς θείας Μεταλήψεως: Ἡ θεία Κοινωνία γίνεται «εἰς ἀποτροπὴν πάσης ἐνεργείας διαβολικῆς... εἰς ρῶσιν τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος... εἰς προσθήκην τῆς θείας Σου χάριτος». Ἔχουμε ἀσφαλῶς νιώσει τέτοιες στιγμὲς δυνάμεως, ἐνισχύσεως καὶ βοήθειας οὐράνιας στὸν πνευματικό μας ἀγώνα. Ἔχουμε ἐμπειρία τῆς δυνάμεως ποὺ χαρίζει ὁ Χριστός μας, γευθήκαμε νίκες, κατακτήσεις πνευματικὲς μὲ τὴ δική Του ἐνίσχυση. Στόχος μας ἕνας: νὰ εἶναι μόνιμες οἱ στιγμὲς αὐτὲς καὶ ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας. Ὅπως τὸ βλέπουμε καθαρὰ στὴ ζωὴ τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι κατόρθωσαν μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ νὰ παραμένουν ἄγρυπνοι στὶς ἐπιβουλὲς καὶ τὶς ἐπιθέσεις τοῦ ἀοράτου ἐχθροῦ μας καὶ νὰ νικοῦν ντροπιάζοντας ἔτσι τὸν πονηρό. Μὴ φοβόμαστε τὸν «ὠρυόμενον λέοντα» ποὺ προσπαθεῖ νὰ μᾶς κατασπαράξει. Ἔχουμε μαζί μας τὸν παντοδύναμο Κύριο καὶ εἴμαστε «λέοντες πῦρ πνέοντες».ΟΣΩΤΗΡ2112

24 Οκτωβρίου, 2020

«... Τί σοί ἐστίν ὄνομα ὁ δέ εἶπε· Λεγεών...»


Πρίν πολλά-πολλά χρόνια ἀγαπητοί ἀδελφοί, συγκεκριμένα στήν ἀρχή τοῦ κόσμου συνέβη ἕνα πολύ δυσάρεστο γεγονός γιά ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους. Ὁ μισάνθρωπος καί ἀντίθεος διάβολος, κατάφερε νά δελεάσει τούς πρωτοπλάστους. Ἔτσι αὐτοί νά ξεχάσουν τήν ἐντολή Θεοῦ νά μή φᾶνε ἀπό τόν ἀπαγορευμένο καρπό καί νά τό γευθοῦν. Τό ἀποτέλεσμα ὅπως γνωρίζουμε ἦταν ἡ φυγή ἀπό τόν παράδεισο καί ἡ ἀρχή μιᾶς ζωῆς γιά τόν ἄνθρωπο, γεμάτη δυσκολίες καί περιπέτειες. 

Αὐτό μέ δύο λέξεις θά μπορούσαμε νά τό ποῦμε καί ὡς ἔλειψη χάριτος. Ὁ ἄνθρωπος ἔγινε ὀρφανός καί ἐκτός τῆς θείας χάριτος καί δυνάμεως τοῦ Ἁγίου Θεοῦ. Ἔτσι βρέθηκε ἀντιμέτωπος μέ τήν ἴδια τήν πλάση, ἡ ὁποία ἔγινε ἐχθρική ἀπεναντί του, γιατί πλέον δέν εἶχε τήν πιστοποίηση τοῦ ἀφέντη καί διαχειριστῆ τῆς δημιουργίας, πού τοῦ εἶχε δώσει ὁ Θεός. Ἦταν πλέον ἐξόριστος τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς. Αἰτία ὅπως ξέρουμε γι αὐτό ἦταν ἀπό τή μία ἡ ἀνθρώπινη ἀδυναμία καί ἀπό τήν ἄλλη ἡ κακία καί μοχθηρία τοῦ διαβόλου. 

Ὁ ὁποίος ἐχθρεύεται τό Θεό καί ἐπειδή δέν μπορεῖ νά Τόν πολεμήσει, βρίσκει ὡς πιό εὔκολη λεία τό πλᾶσμα Αὐτοῦ, τόν ἄνθρωπο. Ἀπό τότε προσπαθεῖ μέ κάθε τρόπο, τίς λεγόμενες μεθοδείες του, νά κυριαρχήσει στόν κόσμο αὐτό διά τῆς ἀποδοχῆς του ἀπό τόν ἄνθρωπο. Αὐτό θά εἶναι γιά τόν διάβολο μιά δικαίωση στήν πρό καταβολῆς κόσμου ἐπιλογή του νά θελήσει νά γίνει Θεός, στή θέση τοῦ Θεοῦ. Αὐτό τό ἴδιο ψέμα ἐπανέλαβε στούς πρωτοπλάστους καί βέβαια χάρηκε πολύ ὅταν τούς εἶδε νά τόν πιστεύουν.  

Δέν σταμάτησε ὄμως ἀνά τούς αἰῶνες τόν πόλεμό του πρός τόν ἄνθρωπο. Μιά τέτοια κατάσταση κυριαρχίας τοῦ πονηροῦ εἴδαμε σήμερα μέσα ἀπό τήν εὐαγγελική περικοπή. 

Στήν περιοχή τῶν Γαδάρων ὑπῆρχε ἕνας ἄνθρωπος ὁ ὁποίος εἶχε καταληφθεῖ ἀπό πονηρό πνεῦμα. Μᾶλλον ἀπό πονηρά πνεύματα, διότι ὅπως ἀκούσαμε κατά τήν ἀνάγνωση τοῦ κειμένου, τό ὄνομα τοῦ δαιμονίου ἦταν «λεγεών». Λεγεώνα ἦταν ρωμαϊκό στρατιωτικό σῶμα καί εἶχε πέντε χιλιάδες στρατιῶτες. Φαντάζεστε λοιπόν τί πλῆθος δαιμόνων καί τί εἴδους κατάληψη ὑφίστατο ἐκείνος ὁ δυστυχισμένος ἄνθρωπος. Γι αὐτό εἶχε γίνει ὁ φόβος καί ὁ τρόμος τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς. 

Νά ὄμως πού κάποια στιγμή ἦλθε καί γι αὐτόν ἡ σωτηρία. Περνῶντας ἀπό τά μέρη ἐκείνα ὁ Ἰησοῦς συνάντησε τό δυστυχισμένο. Τά δαιμόνια πού ἦταν μέσα του ἀναγνώρισαν τή θεότητα τοῦ Ἰησοῦ καί τόν παρεκάλεσαν νά μήν τά τυρανήσει πρίν τήν ὥρα πού θά γίνει αὐτό, δηλαδή κατά τή Δευτέρα Παρουσία, ἀλλά νά τά ἐπιτρέψει νά εἰσέλθουν σέ μία ἀγέλη χοίρων πού ἦταν ἐκεί κοντά. Ὁ Χριστός τό ἐπέτρεψε καί τότε συνέβει ἐκείνο τό φοβερό γεγονός. Ἡ ἀγέλη ὄρμισε ἀπό  γκρεμό στή λίμνη καί πνίγηκε. 

Ὅταν οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς ἔμαθαν ἀπό τούς βοσκούς τό γεγονός, πῆγαν νά δοῦν γιά νά τό διαπιστώσουν. Ἀντί λοιπόν νά θαυμάσουν καί νά εὐχαριστήσουν μέ κάθε τρόπο τό Χριστό, αὐτοί τοῦ ζήτησαν νά φύγει ἀπό τόν τόπο τους. Σέ ἀντίθεση μέ τόν θεραπευμένο ἄνθρωπο, πού τώρα εἰρηνικός καί σώφρων εἶχε πέσει στά πόδια τοῦ Ἰησοῦ καί τόν παρακαλοῦσε νά μή φύγει. Μήπως τελικά ἦταν κι αὐτοί ἦταν ὑπό τήν ἐπήρεια τοῦ διαβόλου;

Ἔχει εἰπωθεῖ ἤ καί γραφθεῖ πώς ἡ μεγαλύτερη νίκη τοῦ διαβόλου σέ ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους, εἶναι τό νά πιστέψουμε πώς δέν ὑπάρχει. Ἱσχύει. Θεωρῶ ὄμως πώς ἡ μεγαλύτερη νίκη του, εἶναι τό νά σέ κάνει νά πιστέψεις πώς ὑπάρχει μόνο σέ περιπτώσεις σάν τή σημερινή στή ζωή μας. Ὅταν δηλαδή συμβαίνει νά δοῦμε κάποιον δυστυχισμένο ἄνθρωπο σάν τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς. 

Ὁ πονηρός ὅπως εἴπαμε δέν λείπει ἀπό τόν κόσμο καί τή ζωή μας καί νυχθημερόν, ἀκούραστος ἀφοῦ εἶναι πνεῦμα, προσπαθεῖ μέ τίς ἀμέτρητες μεθοδείες του νά μπεῖ στή ζωή μας. Καί μπαίνει γιατί ἐμεῖς τού δίνουμε τό δικαίωμα. Ἤ μᾶλλον καλύτερα βρίσκει ἐπάνω μας καί μέσα μας δικαιώματα καί σιγά καί ἀθόρυβα, μᾶς πλανᾶ καί μᾶς ἐπηρεάζει. Τά δικαιώματα τοῦ τά δίνουμε μέσα ἀπό τίς ἀδυναμίες καί τά πάθη μας.

Τώρα θά μοῦ πεῖτε τί εἶναι αὐτά πού ἀκοῦμε καί πῶς μποροῦμε ἐμεῖς οἱ ἀπλοί ἄνθρωποι νά τά καταλάβουμε. Θά πῶ πώς ἔχετε δίκιο. Ἀλλά θά πῶ καί κατά πᾶσα πιθανότητα τί φταίει. Φταίει τό ὅτι δέν ἔχουμε πνευματική ζωή. Φταίει ὅτι καί ὅταν λέμε πώς τήν ἔχουμε, στήν οὐσία δέν τήν ἔχουμε. Ἡ πνευματική ζωή δέν εἶναι συνταγολόγιο ἤ κάποιου ἄλλου εἶδους ὁδηγός θρησκευτικῆς ζωῆς, ἕνα πρωτόκολλο. Πνευματική ζωή εἶναι ὅταν ὁ πιστός ἀντιλαμβάνεται πώς ἡ πίστη εἶναι ἡ ζωντανή σχέση μέ ἕνα πρόσωπο τό Χριστό καί ὅτι ὑπάρχει κάποιος πού θέλει νά τή χαλάσει. Νά τή διαβάλει. 

Γι αὐτό λέγεται καί διάβολος γιατί διαβάλει. Ὅπως τότε, στήν ἀρχή, προσπαθεῖ νά ἐπηρεάσει τόν πιστό μέ ἕνα σωρό παραμύθια. Νά τόν κάνει νά μήν ἐνδιαφέρεται γιά τήν πίστη του, τή λατρευτική ζωή καί νά τή θεωρεῖ ἕνα κατασκεύσμα τῶν παπάδων. Νά τόν κάνει νά νομίζει πώς ἐάν βάλει ἕνα σταυρό ἤ ἕνα κομποσχοίνι στό χέρι του, εἶναι ἀρκετά γιά νά εἶναι μονίμως ὑπό τήν προστασία τῆς Θείας χάριτος. Ἄσχετα ἐάν ἡ καρδιά του εἶναι κρύα καί μακριά ἀπό αὐτά πού ἀφοροῦν αὐτή τή σχέση-πίστη. Δηλαδή ἕνα πνευματικό γάμο, αὐτόν τοῦ κάθε πιστοῦ μέ τό Χριστό καί πού στό γάμο αὐτό ὁ ἄνθρωπος ἔχει πάρει μόνος του διαζύγιο. 

Ἀπό τήν ἄλλη ὁ διάβολος τά καταφέρνει ἐξίσου καλά καί μέ τούς θρησκευτικούς ἀνθρώπους. Αὐτούς πού εἶναι τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτούς τούς κερδίζει μέσα ἀπό τήν αὐτοδικαίωση πού συνήθως δημιουργεῖται, ἐπειδή πολλές φορές εἶναι ἀλήθεια, κάποιοι ἀπό αὐτούς τηροῦν μέχρι κεραίας τό νόμο καί τίς παραδόσεις τῆς πίστεως. Μόνο πού αὐτό συνήθως στό τέλος γίνεται μιά στείρα ἰδεολογία, δηλαδή μιά κατάσταση λογικοποίσης τῆς σχέσης μέ τό Θεό, πού αὐτή ἐνεργεῖται μόνο στόν ἐγκέφαλο. Εἶναι οἱ περιπτώσεις πού βρίσκεσαι δίπλα σέ ἕνα τέτοιον ἄνθρωπο καί πού παρόλο σοῦ μιλάει γιά τήν πίστη, τήν Ἐκκλησία, τό Θεό, ἐσύ νομίζεις ὅτι θά πάθεις ἀσφυξία καί ψάχνεις τρόπο νά φύγεις γιά νά πάρεις μιά ἀνάσα. Εἶναι οἱ πιστοί πού τελικά παρόλο τό ἐνδιαφέρον τους, κάνουν ζημιά στό Θεό καί στήν Ἐκκλησία Του. 

Ἀγαπητοί μου· 

Ἡ ζωή, ἡ ὕπαρξή μας εἶναι δισυπόστατη. Εἴμαστε καί ὑλικοί καί πνευματικοί. Αὐτό νά μήν τό ξεχνοῦμε. Ὅπως τό σῶμα μας ἔχει ἀνάγκη ἀπό τροφή καί νερό, ἔτσι καί τό πνεῦμα μας, ἡ ψυχή μας ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἀνάλογα πνευματικά τρόφιμα. Δέν εἴμαστε μόνο σάρκες. Εἴμαστε καί ψυχές. Αὐτό δέν ξέρω πόσο τό ἀντιλαμβανόμαστε καί τή σοβαρότητά του. Ἐμεῖς οἱ πιστοί ὡς Ἐκκλησία ὅπως τονίζει ὁ ἀπ. Παῦλος, εἴμαστε ἡ φανέρωση τοῦ Χριστοῦ ὡς σῶμα, τό μυστηριακό σῶμα Του . Κάθε ἕνας ἀπό ἐμᾶς διά τῆς βαπτίσεώς του γίνεται μέλος αὐτοῦ τοῦ σώματος. Ὁ ἀπ. Παῦλος ἐπίσης τονίζει πώς «...ὁ ἀγώνας τοῦ πιστοῦ δέν εἶναι πρός ἄνθρωπο ἀλλά πρός τίς ἀρχές, ἐξουσίες, τούς κοσμοκράτορες τοῦ σκότους πού θέλουν νά ἐπιβάλλουν αὐτό στή ζωή μας, πρός τά πονηρά πνεύματα πού εἶναι μεταξύ γῆς καί οὐρανοῦ καί θέλουν νά τόν κλείσουν γιά κάθε πιστό». 

Καί ἕνα τελευταίο. Νά γνωρίζουμε καλά, πώς ὁ διάβολος τά καταφέρνει καλύτερα καί περισσότερο μέ τά χαρίσματά μας, παρά μέ τά ἐλλατώματά μας. Ὁ διάβολος δουλεύει μέ αὐτά πού ἔχουμε καί χωρίς νά καταλάβουμε τά κάνει δικά του καί ἐμᾶς δικούς του. Γι αὐτό νά εἴμαστε πάντα ταπεινόφρονες καί ἀπλοί ὅπως τά μικρά παιδιά. Γιατί ἡ πόρτα τοῦ παραδείσου εἶναι κοντή καί μόνο τά παιδιά καί ὅσοι εἶναι ταπεινοί τήν περνοῦνε. Ἐπίσης νά μή θεωροῦμε  ὅτι γιά ὅλα φταίει ὁ διάβολος καί νά ἀναγνωρίζουμε τό ποσοστό τῆς εὐθύνης μας, δηλαδή τό πῶς διαχειριζόμαστε τήν ἐλευθερία πού μᾶς χαρίζει ὁ Θεός.

π.Φιλιππος Μπεναζης Ι.Ν.Αγιου Νικολαου,Δραμα.

20 Ιουλίου, 2020

Δεν ὑπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία ἀπὸ το να διώχνουμε τον Θεο ἀπὸ κοντά μας.


1. Περιορισμένη ἡ δύναμη τοῦ διαβόλου 

 Εἶναι πράγματι ἐντυπωσιακὸ αὐτὸ ποὺ  συνέβη μόλις συνάντησε ὁ Κύριος Ἰησοῦς δύο δαιμονισμένους. Αὐτοὶ ἄρχισαν νὰ τρέμουν καὶ νὰ πανικοβάλλονται, μόνο καὶ μόνο μὲ τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Χωρὶς Ἐκεῖνος νὰ τοὺς πεῖ τίποτα ἢ νὰ προβεῖ σὲ κάποια ἐνέργεια, ἀναστατώθηκαν καὶ ἄρχισαν νὰ κραυγάζουν ἀπεγνωσμένα. Ἀναγνώρισαν τὸν Ἰησοῦ ὡς Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ ὑποτάχθηκαν στὴν ἡγεμονικὴ κυριαρχία Του. Μάλιστα παρακαλοῦσαν τὸν Κύριο νὰ μὴν τοὺς διώξει ἐντελῶς, ἀλλὰ νὰ τοὺς ἐπιτρέψει νὰ εἰσέλθουν στὸ κοπάδι τῶν χοίρων. Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ὁ διάβολος ἔχει περιορισμένη δύναμη. Δὲν μπορεῖ νὰ κάνει τίποτα, ἂν δὲν τοῦ τὸ ἐπιτρέψει ὁ Θεός. Γι’ αὐτὸ καὶ ζητάει τὴν ἄδειά Του! Ἂς μὴν ἀφήνουμε λοιπὸν τὸν φόβο καὶ τὸν πανικὸ νὰ μᾶς κυριεύει, ὅταν βλέπουμε τὸ κακὸ νὰ κυριαρχεῖ ἢ ὅταν ἀκοῦμε γιὰ μάγια καὶ ἐπιδράσεις πονηρῶν πνευμάτων. Ὅσοι δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὴ μαγεία καὶ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου, καὶ ἀγωνίζονται ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας καὶ ζοῦν ἑνωμένοι μὲ τὸν Χριστό, τίποτα δὲν ἔχουν νὰ φοβηθοῦν. Ἀκόμη κι ἂν κάποιος θελήσει νὰ τοὺς ἐπηρεάσει μὲ δαιμονικὰ πράγματα, τίποτε δὲν θὰ πετύχει. Διότι ὁ πιστὸς ποὺ προσεύχεται καὶ ἐπικαλεῖται μὲ πίστη τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ὁ πιστὸς ποὺ κάνει μὲ εὐλάβεια τὸ σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ὁ πιστὸς ποὺ ἐκκλησιάζεται τακτικά, ἐξομολογεῖται καὶ κοινωνεῖ τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, δὲν κινδυνεύει ἀπὸ τὰ τεχνάσματα τοῦ διαβόλου. Τὰ ὑπερνικάει, διότι ἔχει μαζί του τὴν ἀκατανίκητη δύναμη τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

 2. Η ἁμαρτία ὁδηγεῖ στὴν καταστροφὴ 

 Τελικὰ ὁ Κύριος ἐπέτρεψε στοὺς δαίμονες νὰ εἰσέλθουν σὲ ἕνα κοπάδι χοίρων ποὺ ἔβοσκε ἐκεῖ κοντά. Ἔτσι τὰ πονηρὰ πνεύματα ἔφυγαν ἀπὸ τοὺς δύο ἀνθρώπους ποὺ τόσο καιρὸ ταλαιπω- ροῦσαν καὶ πῆγαν στοὺς χοίρους. Τότε, μπροστὰ στὰ ἔκπληκτα μάτια ὅλων, τὸ κοπάδι αὐτὸ ὅρμησε μὲ μανία κι ἔπεσε ἀπὸ τὸν γκρεμὸ στὴ λίμνη. Τρομερὴ καταστροφή! Καὶ αὐτὸ τὸ ἐπέτρεψε ὁ Κύριος γιὰ νὰ δώσει ἕνα μάθημα στοὺς Γεργεσηνούς, οἱ ὁποῖοι ἔτρεφαν κοπάδια μὲ χοίρους, πράγμα ἀπαγορευμένο γιὰ τοὺς Ἰουδαίους ἀπὸ τὸ Μωσαϊκὸ Νόμο. Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάληξη τῆς ἁμαρτίας: ἡ καταστροφή! Ἡ ἁμαρτία καὶ ἡ κάθε εἴδους παρανομία στὴν ἀρχὴ φαίνεται δελεαστικὴ ἢ καὶ ἐπικερδής. Τελικὰ ὅμως ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο σὲ τραγικὸ ἀδιέξοδο. Πόσα ἐγκλήματα ἢ καὶ αὐτοκτονίες προκαλοῦνται ἀπὸ τὰ τυχερὰ παιχνίδια, τὸν ἐθισμὸ στὰ ναρκωτικά, τὶς ἐφήμερες σχέσεις, τὶς παράνομες συναλλαγές... Καὶ ἐπαληθεύεται ὁ θεόπνευστος λόγος τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Τὰ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος» (Ρωμ. ς΄ 23)· δηλαδή, ὁ μισθὸς μὲ τὸν ὁποῖο ἡ ἁμαρτία  πληρώνει τοὺς δούλους της εἶναι ὁ θάνατος! 

 3. Νὰ μὴ διώχνουμε τὸν Χριστὸ 

 Ὅταν οἱ Γεργεσηνοὶ πληροφορήθηκαν τὰ φοβερὰ γεγονότα, ξεσηκώθηκαν καὶ βγῆκαν νὰ συναντήσουν τὸν Ἰησοῦ. Ἤθελαν νὰ Τὸν βροῦν, ὄχι γιὰ νὰ Τὸν προσκυνήσουν, οὔτε γιὰ νὰ Τὸν εὐχαριστήσουν ποὺ θεράπευσε τοὺς δύο συμπατριῶτες τους καὶ ἀπάλλαξε τὴν πόλη τους ἀπὸ τὴ φοβερὴ μάστιγα. Τὸν ἀναζήτησαν γιὰ νὰ Τοῦ ζητήσουν νὰ φύγει ἔξω ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς περιοχῆς τους! Τί τραγικὸ ἀλήθεια νὰ διώχνουν τὸν Θεὸ ἀπὸ κοντά τους! Ἂν καὶ οἱ ἴδιοι ἦταν οἱ πραγματικοὶ ὑπαίτιοι της καταστροφῆς, στράφηκαν ἐναντίον τοῦ Θεανθρώπου καὶ Τὸν ἀπομάκρυναν, προκειμένου νὰ μποροῦν ἀνενόχλητοι νὰ συνεχίσουν τὸ ἔργο τῆς παρανομίας καὶ τῆς αἰσχροκέρδειας. Δυστυχῶς τὸ ὑλικὸ συμφέρον καὶ ἡ σκληροκαρδία τους δὲν τοὺς ἄφησαν νὰ συνέλθουν καὶ νὰ μετανοήσουν. Ἀλήθεια, μήπως καὶ οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες μοιάζουμε μὲ τοὺς Γεργεσηνούς; Μήπως διώχνουμε τὸν Χριστό; Ὅταν πολλοὶ προτιμοῦν τὸν πολιτικὸ γάμο κι ὄχι τὸ εὐλογημένο Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας μας... ὅταν ἄλλοι  καταργησαν τὴν ἀργία τῆς Κυριακῆς... ὅταν κάποιοι ἐπιχειροῦν νὰ ἀλλοιώσουν τὸ Ὀρθόδοξο μάθημα τῶν θρησκευτικῶν... ὅταν τὰ σχολεῖα καταργοῦν τοὺς σχολικοὺς ἐκκλησιασμούς... ὅταν ὁρισμένοι ζητοῦν νὰ κατεβοῦν οἱ ἱερὲς εἰκόνες ἀπὸ τὶς δημόσιες αἴθουσες... στὴν οὐσία διώχνουμε τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὰ σπίτια, τὰ σχολειά, τὴν κοινωνία μας! Τραγικὴ κατάντια! Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία ἀπὸ τὸ νὰ διώχνουμε τὸν Θεὸ ἀπὸ κοντά μας. Ὅπως ἐπίσης δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη εὐτυχία ἀπὸ τὸ νὰ ἐμπιστευόμαστε τὸν ἑαυτό μας στὰ χέρια τοῦ παντοδύναμου Θεοῦ καὶ νὰ ἀφήνουμε Ἐκεῖνος νὰ κυβερνᾶ τὴ ζωή μας. Εἴθε ὅλοι μας νὰ γευθοῦμε αὐτὴ τὴν εὐτυχία!
οσωτηρ2071

04 Νοεμβρίου, 2017

Δεν θα σε πολεμήσω, για να μη γίνω αφορμή να στεφανωθείς με την υπομονή που κάνεις...



Κάποια νύχτα λοιπόν, αφού έπεσε σε αμαρτία, σηκώθηκε την ίδια στιγμή και άρχισε τον κανόνα 
του...

Τότε ο δαίμονας, σαστισμένος από την τόση ελπίδα του αλλά και την αδιαντροπιά του απέναντι στο Θεό, του παρουσιάστηκε ολοζώντανος!
- Άθλιε! Του λέει. Πώς στέκεσαι μπροστά στο Θεό χωρίς να κοκκινίζεις;
Πώς πιάνεις στο στόμα σου ακόμα και τ’ όνομά Του;Και πώς τολμάς να προσεύχεσαι χωρίς ντροπή;

- Τούτο το κελλί είναι σιδεράδικο, του απάντησε ο αδελφός.
Μια σφυριά δίνεις, μια παίρνεις..!
Δεν θα σταματήσω, λοιπόν, να παλεύω μαζί σου μέχρι να πεθάνω, κι όπου με βρει η τελευταία μου μέρα.

Να, με όρκο σε πληροφορώ και με πεποίθηση στην άπειρη αγαθότητα του Θεού σου λέω: Στο όνομα Εκείνου, που ήρθε να καλέσει σε μετάνοια και να σώσει τους αμαρτωλούς, δεν θα πάψω να προσεύχομαι στον Κύριο εναντίον σου, ώσπου να πάψεις κι εσύ να με πολεμάς.Και θα δούμε ποιος θα νικήσει, εσύ ή ο Θεός!

Σαν άκουσε ο δαίμονας αυτά τα λόγια, του λέει:
- Μα την αλήθεια, ποτέ πια δεν θα σε πολεμήσω, για να μη γίνω αφορμή να στεφανωθείς με την υπομονή που κάνεις...