Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΙ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

«Αν κάποια μέρα», άρχισε να μου λέει ο Παππούλης – Άγιος Πορφύριος – «περπατάς ήσυχος στο δρόμο σου και ιδείς τον αδελφό σου να προπορεύεται κι αυτός ήσυχα, αλλά σε μια στιγμή αντικρίσεις έναν κακό άνθρωπο, να πετάγεται ξαφνικά από μια πάροδο και με ένα μαχαίρι να ορμά κατεπάνω στον αδελφό σου, να τον κτυπά, να του τραβά τα μαλλιά, να τον πληγώνει και να τον ρίχνει κάτω ματωμένο, εσύ, μπροστά σ’ αυτό το θέαμα, θα οργισθείς εναντίον του αδελφού σου ή θα τον λυπηθείς;»

Παραξενεύθηκα με την ερώτηση του Γέροντα και τον ρώτησα κι εγώ με τη σειρά μου:

Πώς είναι δυνατό να οργισθώ εναντίον του πληγωμένου αδελφού μου, που έπεσε θύμα του κακοποιού; Ούτε καν πέρασε από το νου μου τέτοια σκέψη. Ασφαλώς και θα λυπηθώ και θα προσπαθήσω να τον βοηθήσω όσο μπορώ….

«Έ, λοιπόν», συνέχισε ο Γέροντας, «κάθε άνθρωπος, που σε προσβάλλει, που σε βλάπτει, που σε συκοφαντεί, που σε αδικεί με οποιοδήποτε τρόπο, είναι ένας αδελφός σου, που έπεσε στα χέρια του κακοποιού διαβόλου….

Εσύ, όταν αντικρίσεις τον αδελφό σου να σε αδικεί, τι πρέπει να κάνεις;

Πρέπει να τον λυπηθείς πολύ, να τον συμπονέσεις και να παρακαλέσεις θερμά και σιωπηλά το Θεό, να στηρίξει εσένα, στη δύσκολη αυτή ώρα της δοκιμασίας σου και να ελεήσει και τον αδελφό σου, που έπεσε θύμα του ληστού διαβόλου, κι ο Θεός θα βοηθήσει κι εσένα και τον αδελφό σου….

Διότι, αν δεν το κάνεις αυτό, αν, αντιθέτως, οργισθείς εναντίον του αδελφού σου, αντιτάσσοντας στην επίθεσή του την αντεπίθεσή σου, τότε ο διάβολος, που βρίσκεται στο σβέρκο του αδελφού σου, πηδάει και στο δικό σου σβέρκο και σας χορεύει και τους δύο.»

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: «ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ» – Γ. ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ

ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ : ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ......

Για να φτάσουμε στην αγάπη του Θεού, πρέπει να τηρούμε όλα όσα παρήγγειλε ο Κύριος στο Ευαγγέλιο. Πρέπει να συμπάσχει η καρδιά μας και όχι μόνο τον άνθρωπο να αγαπούμε, αλλά να συμπονούμε και κάθε πλάσμα, κάθε κτίσμα του Θεού.

Να, ένα πράσινο φύλλο στο δέντρο, κι εσύ το έκοψες χωρίς λόγο. Αν και δεν είναι αμαρτία, όμως, πως να το πω, προκαλεί τον οίκτο· η καρδιά που έμαθε να αγαπά λυπάται και το φύλλο, και όλη την κτίση. Και ο άνθρωπος είναι μεγάλο δημιούργημα. Αν βλέπεις ότι παραπλανήθηκε και θα καταστραφεί, προσευχήσου γι’ αυτόν και κλάψε, αν μπορείς, αλλιώς, στέναξε τουλάχιστον γι’ αυτόν ενώπιον του Θεού. Και την ψυχή που ζει έτσι την αγαπά ο Κύριος, γιατί έγινε όμοια με Αυτόν.

Έτσι προσευχόταν ο όσιος Παΐσιος ο Μέγας για να συγχωρήσει ο Κύριος το μαθητή του, που αρνήθηκε τον Χριστό και παντρεύτηκε μια Εβραία. Αυτή του η προσευχή ευχαρίστησε τόσο πολύ τον Κύριο, ώστε ο Ίδιος θέλησε να παρηγορήσει το δούλο Του και εμφανίστηκε σε αυτόν και Του είπε: «Παΐσιε, γιατί προσεύχεσαι γι’ αυτόν που με απαρνήθηκε;» Αλλά ο Παΐσιος απάντησε: «Κύριε Εσύ ως ελεήμων, συγχώρεσέ τον». Τότε λέει ο Κύριος: «Παΐσιε, έγινες όμοιος μ’ Εμένα στην αγάπη». Τόσο ευπρόσδεκτη είναι στον Κύριο η προσευχή για τους εχθρούς.

Εγώ ο ίδιος είμαι μεγάλος αμαρτωλός, αλλά γράφω για την ευσπλαχνία του Θεού, που την γνώρισε η ψυχή μου με το Άγιο Πνεύμα.

Η ψυχή δεν μπορεί να έχει ειρήνη, αν δεν προσεύχεται για τους εχθρούς. Η ψυχή που διδάχθηκε από τη χάρη Του Θεού να προσεύχεται, αγαπά και λυπάται όλη τη δημιουργία, και προπαντός τον άνθρωπο, για τον οποίο (ο Κύριος) έπαθε επάνω στο σταυρό και πονούσε βαθιά για όλους μας.

Ο Ελεήμων Κύριος με δίδαξε με τη χάρη Του να αγαπώ τους εχθρούς. Χωρίς τη χάρη Του Θεού δεν μπορούμε να αγαπούμε τους εχθρούς. Το Άγιο Πνεύμα, όμως, εμπνέει αγάπη, και τότε η ψυχή λυπάται ακόμη και τους δαίμονες, γιατί εξέπεσαν από το αγαθό και έχασαν την ταπείνωση και την αγάπη για τον Θεό.

Σας ικετεύω, δοκιμάστε. Αν κάποιος σας προσβάλει ή σας ατιμάσει ή σας πάρει κάτι από τα υπάρχοντά σας ή και αν καταδιώκει την Εκκλησία ακόμη, προσευχηθείτε στον Κύριο λέγοντας: «Κύριε, όλοι είμαστε πλάσματά Σου. Λυπήσου τους πλανημένους δούλους Σου και κάλεσέ τους σε μετάνοια». Και τότε θα έχεις αισθητά τη χάρη στην ψυχή σου. Στην αρχή βίαζε την καρδιά σου να αγαπά τους εχθρούς, και Ο Κύριος, βλέποντας την αγαθή σου προαίρεση, θα σου δώσει κάθε βοήθεια. Η ίδια η πείρα σου θα σε πείσει γι’ αυτό. Όποιος όμως σκέφτεται το κακό για τους εχθρούς του, σημαίνει πως δεν έχει την αγάπη του Θεού και δεν γνώρισε ακόμα τον Θεό. Σημαίνει μάλλον πως κάποιο πονηρό πνεύμα εισήλθε στην καρδιά και της φέρνει κακούς λογισμούς, γιατί, κατά τα λόγια του Κυρίου, από την καρδιά εξέρχονται αγαθοί ή πονηροί διαλογισμοί.

Αν προσευχηθείς για τους εχθρούς σου, τότε θα έρθει η ειρήνη σ’ εσένα. Και όταν αγαπάς τους εχθρούς σου, γνώριζε πως είναι μεγάλη η χάρη που ζει μέσα σου· δεν λέω βέβαια πως είναι τέλεια, αλλά είναι αρκετή για τη σωτηρία.

Ο καλός άνθρωπος σκέφτεται: Όποιος παρεκκλίνει από την αλήθεια, χάνεται, και γι’ αυτό το λόγο είναι αξιολύπητος. Όποιος διδάχτηκε την αγάπη από το Άγιο Πνεύμα, πενθεί όλη του τη ζωή για τους ανθρώπους που δεν βρήκαν την οδό της σωτηρίας, και χύνει πολλά δάκρυα για το λαό, και η χάρη του Θεού του δίνει τη δύναμη να αγαπά τους εχθρούς.

Αν δεν έχεις αγάπη, τουλάχιστον μην τους διαβάλλεις και μην τους καταριέσαι· και τότε καλύτερο θα είναι. Αν όμως κάποιος καταριέται και βρίζει είναι φανερό ότι μέσα του ζει πονηρό πνεύμα, και αν δεν μετανοήσει, τότε μετά το θάνατό θα πορευθεί εκεί όπου διαμένουν τα πονηρά πνεύματα. Είθε να γλιτώσει ο Κύριος κάθε ψυχή από τέτοια συμφορά.

Κατάλαβέ το. Είναι τόσο απλό. Είναι αξιολύπητοι οι άνθρωποι που δεν γνωρίζουν τον Θεό και εναντιώνονται προς Αυτόν· η καρδιά πονάει γι’ αυτούς και τρέχουν δάκρυα από τα μάτια. Σ’ εμάς είναι φανερά και ο Παράδεισος και η κόλαση· το γνωρίσαμε αυτό δια του Αγίου Πνεύματος. Να και ο Κύριος είπε «η Βασιλεία του Θεού εντός ημών εστι» (Λουκ. ιζ΄ 21). Λοιπόν από εδώ ακόμη αρχίζει η αιώνια ζωή και η αιώνια κόλαση.

Αρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ

Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

https://proseuxi.gr/agios-silouanos-gia-ftasoume-agapi-theou/

Οἱ ἐχθροί μας, ὅταν ἐμεῖς εἴμαστε λαος τοῦ Θεοῦ, γινονται ἀνόητοι.

Η ἁμαρτία πάντα αὐτὸ κάνει. Σκοτίζει τὸν ἄνθρωπο νὰ μὴν ξέρει  ποιὸ εἶναι τὸ συμφέρον του.  

Ολόκληρη στρατιὰ γιὰ νὰ συλλάβει 

ἕναν ἄνθρωπο! Ἱππικὸ καὶ ἅρμα-

τα πολεμικὰ καὶ «δύναμις βαρεῖα», 

ἰσχυρὴ δύναμη πεζικοῦ. Ὅλα αὐτὰ ἐστά-

λησαν, μᾶς πληροφορεῖ ἡ Ἁγία Γραφή 

(Δ΄ Βασ. ς΄), ἀπὸ τὸν βασιλιὰ τῆς Συρί-

ας ἐναντίον τοῦ προφήτη Ἐλισαίου, μὲ 

τὴν  ρητὴ ἐντολὴ νὰ τὸν συλλάβουν...

Βρισκόταν σὲ πόλεμο ὁ εἰδωλολατρι-

κὸς λαὸς τῶν Σύρων μὲ τὸν   ἰσραηλιτικὸ 

λαό. Οἱ Σύροι μὲ ἀνταρτικὲς ὁμάδες 

προσπαθοῦσαν νὰ παρενοχλοῦν τοὺς 

Ἰσραηλίτες καὶ νὰ τοὺς φθείρουν, προ-

ξενώντας τους ἀπώλειες σὲ ἔμψυχο ὑλι-

κό. Τότε ἦταν ποὺ ὁ προφήτης, γεμάτος 

ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ἀπεκάλυπτε 

στὸ βασιλιὰ τοῦ Ἰσραὴλ Ἰωρὰμ τὰ σχέ-

δια τοῦ Σύρου βασιλιᾶ, ὁ ὁποῖος συγ-

καλοῦσε μυστικὰ συμβούλια τῶν ἀξι-

ωματικῶν του καὶ συζητοῦσε μαζί τους 

γιὰ τοὺς τόπους ὅπου θὰ ἔστηναν ἐνέ-

δρα ἐναντίον τοῦ ἰσραηλιτικοῦ στρατοῦ. 

Προτοῦ ὅμως θέσουν σὲ ἐφαρμογὴ τὰ 

σχέδιά τους αὐτά, οἱ τόποι ἤδη εἶχαν κα-

ταληφθεῖ ἀπὸ δυνάμεις ἰσραηλιτικές, μὲ 

ἀποτέλεσμα νὰ μένουν ἀτελέσφορα.

–Ποιός, ἐπιτέλους, προδίδει τὰ σχέδιά 

μου στὸ βασιλιὰ τοῦ Ἰσραήλ; εἶχε φωνά-

ξει τότε ὁ Σύρος βασιλιάς.

Καὶ κάποιος ἀπὸ τοὺς ἀξιωματικούς 

του τοῦ ἀπάντησε πὼς κανεὶς ἀπὸ τοὺς 

δικούς του, ἀλλὰ ὁ προφήτης Ἐλισαῖος, 

ὁ Ἰσραηλίτης, αὐτὸς ἀπεκάλυπτε τὰ σχέ-

διά του στὸν Ἰωράμ.

–Καὶ ποῦ βρίσκεται αὐτὸς ποὺ λέτε, νὰ 

στείλω νὰ τὸν συλλάβουν; ξαναρώτησε 

ὁ βασιλιάς.

–Στὴ Δωθαΐμ, τοῦ ἀπάντησαν.

Τότε ἦταν ποὺ ἔστειλε τὴ στρατιὰ γιὰ 

νὰ συλλάβει τὸν προφήτη τοῦ Θεοῦ. Καὶ 

ἔφτασε ὅλη αὐτὴ ἡ στρατιωτικὴ δύναμη 

καὶ περικύκλωσε τὴ Δωθαῒμ τὴ νύχτα. 

Ἔτσι, ποὺ ὅταν τὴν ἄλλη μέρα νωρὶς τὸ 

πρωὶ ὁ ὑποτακτικὸς τοῦ Ἐλισαίου βγῆκε   

ἀπὸ τὸ σπίτι, τά ’χασε.

–Χαθήκαμε, φώναξε. Κύριέ μου Ἐλι-

σαῖε, εἴμαστε περικυκλωμένοι. Τί θὰ κά-

νουμε τώρα;

Ἀλλὰ ὁ προφήτης τοῦ Θεοῦ καθόλου 

δὲν ἀνησύχησε. 

–Μὴ φοβᾶσαι, τοῦ εἶπε. Αὐτοὶ ποὺ εἶ-

ναι μὲ τὸ μέρος μας εἶναι περισσότεροι 

ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μας.

Καὶ σήκωσε μάτια καὶ νοῦ ὁ Ἐλισαῖος 

καὶ προσευχήθηκε στὸ Θεὸ νὰ ἀποκαλύ-

ψει στὸν ὑποτακτικό του τὴν προστασία 

του. «Κύριε, διάνοιξον δὴ τοὺς ὀφθαλ-

μοὺς τοῦ παιδαρίου καὶ ἰδέτω» (Δ΄ Βασ. 

ς΄ 17). Ἄνοιξαν τότε τὰ πνευματικὰ μάτια 

τοῦ διακόνου τοῦ προφήτη καὶ εἶδε γύρω 

τους γεμάτο τὸ ὄρος ἀπὸ ἅρματα πύρι-

να – ἀγγελικὲς δυνάμεις σταλμένες ἀπὸ 

τὸν Θεὸ πρὸς ὑπεράσπισή τους.

Ἀλλὰ ὁ προφήτης τοῦ Θεοῦ δὲν ἔμει-

νε μέχρις ἐδῶ. Πλήρης Πνεύματος καὶ 

δυνάμεως Θεοῦ θέλησε νὰ δώσει δυ-

νατὸ μάθημα στοὺς ἐχθρούς του. Ἀφοῦ 

πρῶτα προσευχήθηκε στὸν Κύριο νὰ 

τοὺς ρίξει σκοτάδι στὸ νοῦ, ὥστε νὰ μὴν 

καταλαβαίνουν, παρουσιάστηκε μπρο-

στά τους.

–Δὲν πᾶτε καλά, τοὺς εἶπε. Ἐλᾶτε πίσω 

μου, κι ἐγὼ θὰ σᾶς ὁδηγήσω. Ἀκολου-

θῆστε με!

Πῆραν νὰ τὸν ἀκολουθοῦν,   ὁλόκληρος 

στρατός, ὑποταγμένοι πλήρως, σὰν πρό-

βατα στὸν τσοπάνη τους. Καὶ μὲ χαρὰ 

μάλιστα πὼς πᾶνε νὰ συλλάβουν τὸν 

Ἐλισαῖο. Κι οὔτε ποὺ τοὺς περνοῦσε ἀπ’ 

τὸν νοῦ πὼς αὐτὸς ποὺ τοὺς ὁδηγοῦσε, 

αὐτὸς ἦταν ποὺ εἶχαν κινήσει νὰ συλ-

λάβουν. Κι ὁ προφήτης Ἐλισαῖος ἔσερ-

νε τώρα πίσω του ἀναρίθμητο στράτευ-

μα, αἰχμαλωτισμένους, θά ’λεγε κανείς, 

ἀπὸ τὸν ἴδιο, αὐτὸν ποὺ ἤθελαν ἐκεῖνοι 

νὰ αἰχμαλωτίσουν!... Τί διαπόμπευση 

πραγματικά!

Περπάτησαν, περπάτησαν... Γύρω 

στὶς 4-5 ὧρες περπατοῦσαν. Καὶ ποῦ 

τοὺς πήγαινε ὁ προφήτης, ὅλους χαρού-

μενους; Στὴν πρωτεύουσα τοῦ Ἰσραήλ, 

τὴ Σαμάρεια. Ἐκεῖ ποὺ ἦταν συγκεντρω-

μένες οἱ μεγάλες στρατιωτικὲς δυνάμεις 

τοῦ βασιλιᾶ κι ὁ βασιλιὰς ὁ ἴδιος.

Ἔφτασαν κάποτε στὴν πόλη καὶ τότε ὁ 

προφήτης προσευχήθηκε: «Κύριε, ἄνοι-

ξε τώρα τὰ μάτια τους». Καὶ ἄνοιξαν τὰ 

μάτια τους καὶ κατάλαβαν ποῦ βρίσκον-

ταν: περικυκλωμένοι ἀπὸ τὸ στρατὸ τοῦ 

Ἰωράμ! Αἰχμάλωτοι στὰ χέρια του! Τί θά 

’παθαν οἱ φτωχοὶ οἱ στρατιῶτες!...

–Νὰ τοὺς σκοτώσω, πάτερ Ἐλισαῖε; 

τὸν ρώτησε μὲ σπουδὴ ὁ βασιλιάς.

–Νὰ μὴν τοὺς σκοτώσεις, βασιλιά. Δὲν 

τοὺς συλλάβαμε στὸν πόλεμο. Δὲν κά-

νει νὰ τοὺς σκοτώσεις. Θὰ σοῦ πῶ ἐγὼ 

τί θὰ τοὺς κάνεις. Θὰ τοὺς πᾶς νὰ τοὺς 

παραθέσεις τραπέζι ἀρχοντικό, πλού-

σιο, βασιλικό. Νὰ φᾶν, νὰ πιοῦν, νὰ χορ-

τάσουν. Κι ἔτσι, χορτασμένους, θὰ τοὺς 

στείλεις πίσω στὸ βασιλιά τους. 

Ἔτσι κι ἔγινε. Χορτασμένοι καὶ καταν-

τροπιασμένοι γύρισαν πίσω στὸ   βασιλιά 

τους. Νὰ τοὺς δεῖ καὶ νὰ ντραπεῖ κι αὐ-

τός. Νὰ καταλάβει ὅτι ἕνας ἄνθρωπος 

μπορεῖ μόνος του νὰ κατατροπώσει χι-

λιάδες. Ὅταν ἔχει τὴ χάρη καὶ τὴν προ-

στασία τοῦ Θεοῦ μαζί του. Ὅταν διαθέ-

τει, λόγῳ τῆς ἐνάρετης ζωῆς του, τὸν 

φωτισμὸ τοῦ Θεοῦ. Καὶ χιλιάδες, ἂς εἶναι 

καὶ ὁπλισμένοι καὶ ἀρματωμένοι, μπο-

ροῦν νὰ γίνουν παιδικὸ παιχνιδάκι στὰ 

χέρια τοῦ εὐσεβοῦς, ὅταν δὲν διαθέτουν 

τὴ χάρη καὶ τὸν φωτισμὸ τοῦ Θεοῦ.

Ἐξάλλου ἡ ἁμαρτία πάντα αὐτὸ κά-

νει. Σκοτίζει τὸν ἄνθρωπο νὰ μὴν ξέρει 

ποιὸ εἶναι τὸ συμφέρον του. Καὶ μπορεῖ, 

ὁ ταλαίπωρος, νὰ θεωρεῖ ὅτι ὁ θρίαμβος 

εἶναι κοντά, τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ βάραθρο, ὁ 

γκρεμός, ὁ ἀφανισμός του, ἡ καταστρο-

φή του δὲν ἀπέχει καθόλου.

...Γιὰ νὰ ἐπαληθεύεται πάντοτε ὁ λό-

γος τῆς Ἁγίας Γραφῆς: «Οἱ ἐχθροὶ ἡμῶν 

ἀνόητοι» (Δευτ. λβ΄ 31). Οἱ ἐχθροί μας, 

ὅταν ἐμεῖς εἴμαστε λαὸς τοῦ Θεοῦ, ἀπο-

δεικνύονται ἀνόητοι.

Ἀνόητοι! Ἀρκεῖ ἐμεῖς νὰ εἴμαστε ὅπως 

μᾶς θέλει ὁ Θεός.

ΟΣΩΤΗΡ2067

Και τι θα βγει...?

http://theomitoros.blogspot.com/2018/06/blog-post_4.html

ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΣΟΥ !