Ο Γέροντας Ιερώνυμος της Αίγινας για τον Άγιο Νεκτάριο

         Ο Γεροντας Ιερωνυμος  διηγειται  τα παρακατω :'' ....Μια και ανέφερες το Κάιρο, έχω κάτι να σε φανερώσω δια τον Άγιον Νεκτάριον, που ήτο εκεί, Επίσκοπος Πενταπόλεως. Αυτά που θα σε πω τώρα, θέλω να τα ενθυμήσαι, διότι θα σε χρειαστούν αργότερα, που εγώ δεν θα είμαι στη ζωή.
      Μια μοναχή που έχει χρήματα πολλά, θα πλανηθή και θα γράψη βιβλία κατά του Αγίου Νεκταρίου. Σου ομολογώ, κόρη, ο Νεκτάριος είναι Άγιος. Θα κλονισθή πολύς κόσμος απ'αυτά. Εσύ πρόσεξε τότε, όταν η μοναχή θα γράψη αυτά τα βιβλία, να ενθυμηθής τους λόγους μου. Θα σε αρχίσω τι έγινε στην Αίγυπτο.
      Ήμουν πολύ μικρός στην ηλικία, που ο άγιος ήτο Δεσπότης, δηλ. Επίσκοπος Πενταπόλεως. 

Ήτο έμπειρος πνευματικός, με πολύν ζήλον, με άγιον βίον και αρετήν. Έτρεχαν πολλοί εις τον άγιον(στην Αιγυπτον), ιδίως γυναίκες και πολλοί πονεμένοι. 

      Οι άλλοι κληρικοί και μοναχοί, βλέποντας ότι ο άγιος ειχε οπαδούς, δηλαδή πνευματικά τέκνα, τόσον φθόνησαν τον άγιον, ώστε πήγαν εις τον Πατριάρχην Αλεξανδρείας Σωφρόνιον και είπαν ότι ο Νεκτάριος είναι πόρνος αιρετικός και πολλά άλλα.
       Ο Πατριάρχης μη γνωρίζοντας την ζηλοφθονία τα πίστεψε και χωρίς να καλέση τον άγιον να τον ερωτήση, δηλ. να τον ανακρίνη, τον έπαυσε από Επίσκοπον Πενταπόλεως και από τα καθήκοντά των Γραφείων του Πατριαρχείου. Του έστειλε απολυτήριο γράμμα και τον υποχρέωσε να φύγη από την Αλεξάνδρεια και να πάη όπου θέλει.    

        Ο Άγιος, δια να μη πολυλογώ, τα ξεύρεις αυτά, έφυγε και ήλθε εις την Ελλάδα. Και εδώ όμως είχε στείλει γράμματα στις Εκκλησίες, το Πατριαρχείο, με τις κατηγορίες κατά του Αγίου. Ακόμη και στο Υπουργείο Παιδείας είχαν στείλει έγγραφο από την Αίγυπτο που έλεγε ότι έφυγε από εκεί για ηθικούς λόγους.
Ο Άγιος εσυγχώρεσε αλλά πόνεσε και εταλαιπωρήθη πολύ. Όμως, να δής, κόρη, τί έγινε στην Αίγυπτο:
    Μόλις ανεχώρησε ο Άγιος, με τη μεγάλη δοκιμασία και λύπη και ήλθε στην Ελλάδα, όλοι οι φθονούντες κληρικοί που τον κατηγόρησαν, δαιμονίσθησαν και έπεσαν χάμου και ομολογούσαν την συκοφαντία των και όλες τις άδικες κατηγορίες κατά του Αγίου.
      Βλέποντας ο Πατριάρχης το θαύμα, γνώρισε ότι γελάσθηκε από τους κληρικούς και έστειλε γράμμα να γυρίση ο Νεκτάριος Κεφαλάς εις την θέσιν του. Ο ευλογημενος, όμως, έπρεπε να γράψη και το θαύμα που έγινε. Και όπου έστειλε γράμματα με τις κατηγορίες, έπρεπε να στείλη άλλα που να ανακαλή, να επανορθώση και να αναφέρη και το θαύμα. Έτσι λοιπόν, και στην Εκκλησία της Ελλάδος έγραψε να γυρίση πίσω ο άγιος, αλλα δεν έλαβε πίσω αυτά που έγραψε, δηλ. τις κατηγορίες(δεν ανακαλεσε τις συκοφαντιες). 

     Ο Άγιος δεν γύρισε, τα ξεύρεις αυτά. Λοιπόν, κόρη, αυτές τις τότε κατηγορίες, τις συκοφαντίες, θα λάβη σαν βάση η μοναχή και θα γράψη βιβλία κατά του Αγίου, αφού πρώτα πλανηθή. Να τα ενθυμήσαι αυτά και να μη σε κλονίση τίποτα για την Αγιότητα του Αγίου Νεκταρίου.

    Μετά ήλθε εδώ ο Άγιος εις την Αίγιναν, εις το Μοναστήρι και εκοιμήθη εδώ. Ο Θεός τον εδόξασε. Ήλθα και εγώ εις την Αίγινα ν' αφήσω και εγώ τα λείψανά μου κοντά εις τον άγιον που έζησες εις τα χρόνια μας....''
     Πήγα κι άλλες φορές στον Γέροντα. Μου αποκάλυπτε και προέλεγε τα πάντα με υπερβολικές ακρίβειες. Επίσης τα πάντα έγιναν, όπως μου είπε.

Από το βιβλίο Ο ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΊΝΗΣ υπό Σωτηρίας Νούση.

https://proskynitis.blogspot.com/2020/04/blog-post_16.html#more

Το αμνημόνευτο αγοράκι του πολέμου

Ηγουμενη Ξενη μοναχη της Αιγινης.

Αυτό το γεγονός το εδιηγείτο η Γερόντισσα Ξένη,η οσία πρώτη Ηγουμένη της Μονής του αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα,η οποία ήταν τυφλή.Τυφλή κατά την σωματική όραση, αλλά φωτισμένη και με οξεία πνευματική όραση.Αποδεικνύει δε ότι οι ψυχές των κεκοιμημένων λυπούνται,όταν οι συγγενείς αντί να δοξολογούν τον Θεό, σκληρύνονται και λυπούνται υπερβολικά.
 Αυτή λοιπόν η αγιασμένη μοναχή είχε μια αδελφή στην Αθήνα,η οποία είχε έξι κορίτσια και ένα αγόρι,που την εποχή εκείνη ήταν οκτώ περίπου ετών.Η μητέρα του,αλλά και όλοι οι συγγενείς το υπεραγαπούσαν και διότι ήταν μονάκριβο,αλλά και,γιατί ήταν πολύ καλό παιδάκι. Ένα σωστό αγγελάκι.
 
Με τον εμφύλιο πόλεμο (1948) και τα λεγόμενα Δεκεμβριανά,όπου εγίνοντο μάχες και μέσα στις πόλεις, σ’ έναν βομβαρδισμό το αγοράκι,ενώ γύριζε από το σχολείο, σκοτώθηκε.Έτσι αυτό το επίγειο αγγελούδι διάνυσε γρήγορα την επίγεια ζωή του για να βρεθεί κοντά στον Θεό σαν ουράνιο πλέον αγγελούδι.
 Η μητέρα πόνεσε πολύ.Αφήνοντας δε τον εαυτό της έρμαιο του πόνου, έπεσε στην εφάμαρτη υπερβολή και στην απελπισία, ενώ σαν χριστιανή Ορθόδοξη ήξερε ότι το παιδάκι της ήταν στην χαρά του Ουρανού.Αυτή η συμπεριφορά των συγγενών έχει πολλές φορές αποδειχθεί πως ενοχλεί τις ψυχές που βρίσκονται κοντά στον Θεό,οι οποίες χαίρονται μόνον όταν οι επίγειοι συγγενείς δοξολογούν τον Ουράνιο Πατέρα, τον χορηγό της αιώνιας μακαριότητας και Ευεργέτη των ανθρώπων, είτε βρίσκονται στον πρόσκαιρο κόσμο είτε στον αληθινό.


Έτσι λοιπόν και σ’ αυτή την περίπτωση το αγοράκι εμφανίστηκε στον ύπνο της μεγαλύτερης αδελφής του, η οποία ήταν πράγματι μία ενάρετη και πιστή κοπελίτσα. Είδε λοιπόν το αγοράκι στον τάφο μέσα σε νερά.
- Αδελφούλη μου, του είπε με λαχτάρα, γιατί είσαι μέσα στα νερά;
Κι εκείνο με παράπονο αλλά και με κάποια αγανάκτηση της είπε:
- Έτσι με κατάντησαν τα δάκρυα της μάννας μου!Όταν πληροφορήθηκε βέβαια αυτά η μητέρα του, συναισθάνθηκε το λάθος της, ζήτησε συγχώρηση από τον Θεό και γαλήνεψε.Δεν ήθελε επ’ ουδενί να πικραίνει το αγγελάκι της αλλά προ πάντων τον Θεό.
 Συνέβη όμως και το εξής, το οποίο καλό είναι να το έχουμε υπ’ όψιν μας. Στο παιδάκι αυτό δεν έκαναν τα καθιερωμένα από την Εκκλησία μας μνημόσυνα, γιατί πίστευαν ότι δεν εχρειάζοντο, επειδή ήταν μικρό.Η σκέψη αυτή όμως είναι λανθασμένη.Η κάθε ψυχούλα, ανεξαρτήτως ηλικίας, θέλει τις προσφορές της ενώπιον του Θεού και τις προσευχές.
Κυρίως όμως μερίδιο από την Θεϊκή Βασιλική Τράπεζα του Χριστού, όταν γίνεται η Θεία Λειτουργία,όταν γίνεται η μνημόνευσή της στην αγία Πρόθεση.Φάνηκε λοιπόν πάλι ο μικρούλης σ’ αυτή την καλή του αδελφούλα,η οποία τον είδε ότι βρισκόταν σε μία λαμπρή ουράνια τράπεζα μαζί με άλλα παιδάκια, αλλά δεν είχε εκείνος μπροστά του πιάτο με φαγητό!Η αδελφή του τον ρώτησε το γιατί και τότε της είπε:
- Εσείς δεν μου στείλατε φαγητό και μ’ αφήσατε νηστικό!Η κοπέλας το είπε στην μητέρα της και έκαναν τα απαραίτητα μνημόσυνα.Τότε η αδελφή του τον ξαναείδε σ’ εκείνη την τράπεζα,αλλά αυτή τη φορά να τρώει ευχαριστημένος από ένα πλούσιο πιάτο με φαγητό που είχε μπροστά του.Έτσι, για μια ακόμη φορά βγαίνει το συμπέρασμα πως και τα μικρά κεκοιμημένα παιδάκια θέλουν τα μνημόσυνά τους!...


 proskynitis.blogspot.com/2015/02/blog-post_9.html