Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΡΩΜΗΣ

     Ἡ θεωρία τῆς Τρίτης Ρώμης ὑπῆρξε ἀποτέλεσμα τῆς ἐπιτεύξεως τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Ρωσίας (μέ τήν σταδιακή ἀποτίνακη τοῦ Ταταρικοῦ ζυγοῦ) καί τῆς ὑποταγῆς τῶν περισσοτέρων Ρωσικῶν Ἡγεμονιῶν στήν Ἡγεμονία τῆς Μόσχας. 

Ἀτυχῶς οἱ ἐξελίξεις αὐτές ὑπέθαλψαν - ὡς μή ὤφειλε - τόν σωβινισμό τῶν Ρώσων, ἐκκλησιαστικό καί πολιτικό.

  Μέχρι τόν 15ο αἰ. οἱ Ρῶσοι θεωροῦσαν τήν ΚΠόλη σάν παγκόσμιο κέντρο τῆς Ὀρθοδοξίας. 

Ἡ προδοσία, ὅμως, τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἀπό τόν Βυζαντινό Αὐτοκράτορα καί τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη, κατά τήν ἑνωτική Σύνοδο Φερράρας - Φλωρεντίας (1439), προκάλεσε σοβαρή ἀναταραχή στή Ρωσία, ἡ ὁποία - ἐκτός ἀπό τήν ἀποκήρυξη τοῦ Λατινόφρονος Μητροπ. Ρωσίας Ἰσιδώρου - εἶχε καί ἄλλες σοβαρές συνέπειες.             Ἀκόμη, ἡ Ἅλωση τῆς ΚΠόλεως ἀπό τούς Τούρκους (1453), θεωρήθηκε ἀπό τούς Ρώσους σάν θεία τιμωρία καί ἡ Μόσχα - μόνη πλέον ἐλεύθερη Χριστιανική πρωτεύουσα στήν Ἀνατολή - θεωρήθηκε διάδοχος τῆς ΚΠόλεως. 

Μάλιστα, μετά τόν γάμο τοῦ Μεγ. Ἡγεμόνα Ἰωάννη Γ' μέ τήν ἀνηψιά τοῦ τελευταίου Βυζαντινοῦ Αὐτοκράτορα Ζωή - Σοφία Παλαιολογίνα (1472), οἱ Ρῶσοι Ἡγεμόνες θεωροῦνταν νόμιμοι κληρονόμοι - διάδοχοι τῶν Βυζαντινῶν Αὐτοκρατόρων. 

Ἐπικράτησε - λοιπόν - ἡ ἰδέα, ὅτι ἡ Μόσχα ἦταν διάδοχος τῆς ΚΠόλεως καί εἶχε ὁρισθεῖ ἀπό τόν Θεό συνεχιστής τοῦ ἔργου της, τῆς διατηρήσεως - δηλαδή - προστασίας καί διαδώσεως τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. 

Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι ὁ Μητροπολίτης Ρωσίας Ζωσιμᾶς (1490 - 1494), ἀποκαλοῦσε τόν Μεγ. Ἡγεμόνα Ἰωάννη Γ' "νέο Αὐτοκράτορα Κωνσταντῖνο τῆς Νέας Κωνσταντινουπόλεως"!

    Ἡ θεωρία τῆς Μόσχας - Τρίτης Ρώμης διατυπώθηκε ἀπό τόν μοναχό Φιλόθεο, ἕνα τῶν λογίων Γερόντων τῆς Μονῆς τῶν Σπηλαίων τοῦ Πσκώφ, σέ ἐπιστολή του πρός τόν Μεγ. Ἡγεμόνα Βασίλειο Γ' Ἰβάνοβιτς, τό 1510 -11. 

"Ἡ Ἐκκλησία τῆς παλαιᾶς Ρώμης - ἔγραφε - ἔπεσε ἐξ αἰτίας τῆς αἱρέσεώς της, οἱ πύλες τῆς δεύτερης Ρώμης, τῆς Κωνσταντινούπολης, πελεκήθηκαν ἀπό τά τσεκούρια τῶν ἀπίστων Τούρκων, ἀλλά ἡ Ἐκκλησία τῆς Μόσχας, ἡ Ἐκκλησία τῆς νέας Ρώμης, φωτίζει λαμπρότερα ἀπό τόν ἥλιο ὁλόκληρο τό σύμπαν. Εἶσαι ὁ παγκόσμιος Ἡγέτης ὅλων τῶν Χριστιανῶν. Νά κρατᾶς τά ἡνία μέ δέος πρός τόν Θεό. Φοβοῦ Αὐτόν πού σοῦ τά ἐμπιστεύθηκε. Δύο Ρῶμες ἔχουν πέσει, ἀλλά ἡ τρίτη στέκει σταθερά. Τέταρτη δέν πρόκειται νά ὑπάρξει. Τό Χριστιανικό σου βασίλειο δέν θά δοθεῖ σέ ἄλλον" (Nικ. Ζέρνωφ, "Οἱ Ρώσοι καί ἡ Ἐκκλησία τους", σελ. 58).

   Γιά τήν ἐνίσχυση τῆς θεωρίας αὐτῆς κυκλοφόρησαν παραδόσεις ἀναλόγου πνεύματος. Μία ἀφορᾶ τήν Εὕρεση τῆς Παναγίας τοῦ Τιχβίν. Ἡ Εἰκόνα αὐτή κατά τήν παράδοση ἦταν ἔργο τοῦ Εὐαγγελιστή Λουκᾶ καί διασώθηκε στήν Ἀντιόχεια μαζί μέ τό Βιβλίο τῶν Πράξεων, ἀπ' ὅπου μεταφέρθηκε στήν ΚΠολη - τόν 5ο αἰ. - καί κατατέθηκε στόν περίφημο Ναό τῶν Βλαχερνῶν. Τό 1383 μέ τρόπο παράδοξο "χάθηκε" ἀπό τήν Βασιλεύουσσα καί βρέθηκε στή Ρωσία - στίς ὄχθες τῆς Λίμνης Λαντόγκας, κοντά στό χωριό Τιχβίν - ὅπου κτίσθηκε Ναός καί δημιουργήθηκε Μονή. (Κατά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917 ἡ Εἰκόνα διαφυλάχθηκε ἀπό πιστούς, μαζί μέ τά πολύτιμα ἀφιερώματά Της· τό 1943 φυγαδεύθηκε στίς Η.Π.Α. ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ρίγας Ἰωάννη Garkilavs καί κατατέθηκε στό Ρωσικό Ναό τοῦ ἁγ. Παντελεήμονος Argo Σικάγου· τό 2004 ἐπιστράφηκε ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἀμερικῆς (Metropolia) στό Πατριαρχεῖο Μόσχας καί κατατέθηκε στή Μονή τοῦ Τιχβίν, ἡ ὁποία ἐπαναλειτούργησε).

    Ἄλλη παράδοση ἀφορᾶ τήν λευκή μίτρα (belui klobuk, μᾶλλον ἐπανωκαλύμμαυχου), ἡ ὁποία ἀποτελεῖ σλαβική ἐκδοχή τῆς λεγόμενης ψευδο - Κωνσταντίνιου δωρεᾶς. Σύμφωνα με ἕνα ἔργο τοῦ 1495 μέ τόν τίτλο «Ἱστορία τοῦ λευκοῦ ράσου», ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ἔστειλε ἕνα λευκό ράσο στον Πάπα Ρώμης ἅγ. Σίλβεστρο (+ 335). Ἀργότερα ἕνας ἄλλος Πάπας το ἐπέστρεψε στήν ΚΠολη, ἀπό ὅπου ὁ Πατριάρχης ἅγ. Φιλόθεος ὁ Κόκκινος τό δώρησε στόν Ἀρχιεπίσκοπο Νόβγκοροντ Βασίλειο, τόν 14ο αἰ.
   Ἡ παράδοση αὐτή προέρχεται ἀπό την γνωστή ἱστορική πλαστογραφία τοῦ 8ου αἰ. πού εἶναι γνωστή σάν «Κωνσταντίνεια Δωρεά», κατά τήν ὁποία ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος μεταφέροντας τήν Ρωμαϊκή πρωτεύουσα στήν Ἀνατολή, ἄφησε στόν Πάπα τήν πολιτική διακυβέρνηση τῆς Δύσεως, ἐνδεικτική τῆς ὁποίας ἦταν τό λευκό ράσο!.

      Ὁ πρῶτος πού χρησμοποίησε τήν λευκή μίτρα ἦταν ὁ Μητροπ. Ρωσίας ἅγ. Μακάριος. Ἡ λευκή μίτρα - ἐπανωκαλύμμαυχο, σέ καμπύλη μορφή, ἀποτελεῖ σήμερα διακριτικό τοῦ Πατριάρχη Μόσχας· ἴδιου σχήματος, ἀλλά μαύρου χρώματος, εἶναι τό διακριτικό κάλυμμα τοῦ Καθολικοῦ - Πατριάρχη τῆς Γεωργίας· λευκό ἐπανωκαλύμμαυχο φέρουν ἐπίσης ὅλοι οἱ Μητροπολίτες τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καί οἱ Προκαθήμενοι τῶν Σλαβικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν· στήν περίπτωση τοῦ Πατριάρχη Ρουμανίας, τό λευκό ἐπανωκαλύμμαυχο ἐπεκτάθηκε καί ἔγινε λευκή στολή.

     Ἡ θεωρία τῆς Τρίτης Ρώμης κορυφώθηκε μέ τήν στέψη - τό 1547 - τοῦ Ἰωάννη Δ' τοῦ Τρομεροῦ σέ Τσάρο (παραφθορά τῆς λέξεως "Καίσαρ"), ἀπό τόν Μητροπολίτη Ρωσίας ἅγ. Μακάριο (τήν πράξη αὐτή ἀναγνώρισε - σιμωνιακά, κατά τόν Γάλλο Ἀκαδημαϊκό Ἀνρί Τρουαγιά - τό 1561 ὁ Πατριάρχης ΚΠόλεως Ἰωάσαφ) καί μέ τήν ἀνακήρυξη τοῦ Ρωσικοῦ Πατριαρχείου (1589).

     Οἱ ἐπιπτώσεις τῆς θεωρίας αὐτῆς στή γενικώτερη ἐκκλησιαστική ζωή τῆς Ἀνατολῆς ὑπῆρξαν σημαντικές. "Στό ὄνομα αὐτῆς τῆς θεωρίας ἡ Ρωσική Ἐκκλησία σέ πολλές περιπτώσεις ὑπῆρξε ὄργανο στήν ὑπηρεσία τῆς κρατικῆς πολιτικῆς" (Κ. Σαρδελῆ, "Θεοφάνης ὁ Ἕλληνας", σελ. 80). Ἡ θεωρία αὐτή, ὅπως παρατηρεῖ ὁ Ρῶσος διανοούμενος Παῦλος Evdokimov, "μετέβαλε τόν οἰκουμενικό μεσσιανισμό τοῦ Βυζαντίου σέ ἐθνικό μεσσιανισμό καί ἔπνιξε τήν οἰκουμενικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας στά ὕδατα τοῦ Ρωσικοῦ σωβινισμοῦ" (P. Evdokimov, "Ἡ Ὀρθοδοξία", μετάφραση Τ. Μουρτζόπουλου, σελ. 57), ὁ δέ Ρώσος Μυστικός Θεολόγος, Ποιητής και Φιλόσοφος Βλαδίμηρος Σολόβιεφ (1853 – 1900) τήν χαρακτηρίζει σάν «ἕνα Προτεσταντισμό ἐθνικῆς παράδοσης».

Ἐπιλογή Βιβλιογραφίας:

V. Malinin, "Starets Eleazarova Monastyria Filofei i ego poslaniia", Κίεβο 1901.

H. Schaeder, "Moskav das Dritte Rom", 1929. 

N. Zernov, “Moscow, the Trird Rome”, 1937. 

K. Medlin, "Moscow and East Rome", 1952.

http://churchsynaxarion.blogspot.com/2011/05/1250-1589.html

Οὐδεμία σοβαρότης εἰς τον Παπα Φραγκίσκον!

 

Ο «ΑΛΑΘΗΤΟΣ» ἔχει ξεφύγει ἐντελῶς, καθ’ ὅτι συμπεριφέρεται ἀλλοπρόσαλλα, προκαλώντας ποικίλα σχόλια σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Τὸν περασμένο μήνα, σὲ μία ἀπὸ τὶς «ἀποθεώσεις» του, περιφερόμενος στὴν πλατεῖα τοῦ Ἁγίου Πέτρου, γιὰ νὰ εἰσπράξει (ὡς συν­ήθως) τὶς ἐπευφημίες τῶν χιλιάδων ὀπαδῶν του, κάποια «θερμόαιμη» ὀπαδός του, τοῦ ἅρπαξε τὸ χέρι, γιὰ νὰ τὸ ἀσπασθεῖ. Τότε ἐκεῖνος ἄρχισε νὰ τὴν κτυπᾶ καὶ νὰ φεύγει μὲ ἔκδηλο ἐκνευρισμό! Μετὰ τὸ σάλο ἀναγκάστηκε νὰ ζητήσει συγγνώμη, ἀκυρώνοντας ἔτσι στὴν πράξη τὸ δαιμονικό του «ἀλάθητο»! Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ἀκολούθησε καὶ ἄλλο, αὐτὴ τὴ φορά, «γαργαλιστικὸ» περιστατικό, μὲ παπικὴ καλόγρια, ἡ ὁποία τοῦ ζήτησε …φιλί! Ἐκεῖνος τί ἔκανε; Ἀντὶ νὰ τὴν ἀνακαλέσει στὴν τάξη καὶ τὴ σοβαρότητα, τῆς «ἔκανε πλάκα»! δεῖτε τὴν σπαρταριστὴ εἴδηση: «Χτὲς πρὶν ἀπὸ τὴν ἑβδομαδιαία λειτουργία, ἐνῷ ὁ Πάπας χαιρετοῦσε τὰ πλήθη, μία καλόγρια τοῦ ζήτησε φιλάκι. Ἡ καλόγρια πλησίασε τὸν Πάπα καὶ τοῦ φώναξε “Ἕνα φιλάκι Πάπα”. Ὁ Πάπας ἀπάντησε ἀστειευόμενος λέγοντας τὰ ἑξῆς : “Θὰ μὲ δαγκώσεις! Θὰ σοῦ δώσω ἕνα φιλάκι, ἀλλὰ θὰ κάτσεις ἥσυχα. Χωρὶς δάγκωμα! Ὑπόσχεσαι πώς δὲν θὰ δαγκώσεις;” Ὅταν ἡ καλόγρια ἔγνεψε καταφατικά, τότε ὁ Πάπας τὴν φίλησε στὸ μάγουλο» (Ἱστ. Kataggeilte)!) Πλήρης ἀπουσία σοβαρότητας στὸν ὑπερφίαλο «μαχαραγιὰ» τοῦ Βατικανοῦ, ὁ ὁποῖος ζητᾶ νὰ τὸν προσκυνᾶ ὁ κόσμος ὡς ἐπίγειο «θεό», ὡς ἀντιπρόσωπο τοῦ Θεοῦ στὴ γῆ!

http://orthodoxostypos.gr/

''ΑΙ ΕΙΔΟΙ'' ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ

Ηταν τὸ ἔτος 44 π.Χ.  Στὴ Ρώμη,ἔπειτα ἀπὸ σειρὰ πολέμων καὶ ἐσωτερικῶν ἀναμετρήσεων, ὁ  Ἰούλιος Καίσαρας εἶχε καταστεῖ ἀπόλυτος κυρίαρχος. Ὁ Καίσαρας ἦταν ἐκπληκτικὴ διάνοια. Ἦταν πολιτικός, στρατιωτικός, νομοθέτης, νομοδιδάσκαλος, ρήτορας, ποιητής, ἱστορικός, ἀρχιτέκτονας, ἀστρονόμος καὶ μαθηματικός, ἕνας ἀπὸ τοὺς τρεῖς μεγάλους στρατηλάτες τοῦ ἀρχαίου κόσμου (Μέγας Ἀλέξανδρος, Ἀννίβας, Ἰούλιος Καίσαρας). Ὅμως οἱ κοντινοί του ἄνθρωποι φοβήθηκαν ὅτι ἡ παντοδυναμία του θὰ τὸν μετέτρεπε σὲ τύραννο. Ἔτσι σχεδίασαν καὶ ὀργάνωσαν συνωμοσία ἐναντίον του. Γιὰ τὴ συνωμοσία αὐτὴ δύο ἄνθρωποι προσπάθησαν νὰ τὸν εἰδοποιήσουν, ἀλλὰ δὲν τοὺς ἄκουσε. Ὁ ἕνας ἦταν μάντης καὶ τὸν εἰδοποίησε νὰ φυλάγεται, διότι στὶς εἰδοὺς τοῦ Μαρτίου θὰ περάσει μεγάλο κίνδυνο. Τί ἦταν «αἱ εἰδοὶ» τοῦ Μαρτίου; Ἦταν ἡ 15η τοῦ μηνὸς Μαρτίου, τὴν ὁποία οἱ Ρωμαῖοι ὀνόμαζαν «Μαρτίου εἰδοί». Ἐπίσης ὀνόμαζαν εἰδοὺς καὶ τὴν 15η τῶν μηνῶν Μαΐου, Ἰουλίου καὶ Ὀκτωβρίου, καὶ τὴν 13η τῶν ὑπολοίπων μηνῶν. Ὅταν ἔφθασε ἡ μέρα ἐκείνη, ἡ 15η τοῦ Μαρτίου, ὁ Καίσαρας πηγαίνοντας πρὸς τὴ Σύγκλητο συνάντησε τὸν μάντη: «Πάρεισιν (= ἔφθασαν) αἱ εἰδοί», τοῦ εἶπε πειρακτικά, (ἐννοώντας: «καὶ δὲν ἔπαθα τίποτε»). «Ναί, πάρεισιν, ἀλλ’ οὐ παρεληλύθασι»· «ναί, ἔφθασαν ἀλλὰ δὲν πέρασαν», τοῦ ἀπάντησε ἤρεμα ὁ μάντης. Μέσα στὴ Σύγκλητο ἕνας σοφιστὴς ἀπὸ τὴν Κνίδο, ὁ Ἀρτεμίδωρος, ποὺ εἶχε μάθει γιὰ τὴ συνωμοσία, ἔδωσε στὸν Καίσαρα ἕνα γράμμα, ὅπου τὸν πληροφοροῦσε γιὰ τὸν κίνδυνο. «Διάβασέ το, Καίσαρα», τοῦ εἶπε, «μονάχος σου καὶ γρήγορα. Γράφει σπου- δαῖα πράγματα, ποὺ σ’ ἐνδιαφέρουν πολύ». Ἀλλὰ ὁ Καίσαρας τὸ ἄφησε γιὰ ἀργότερα. Οἱ συνωμότες, ποὺ ἀνάμεσά τους ἦταν καὶ ὁ θετὸς γυιὸς τοῦ Καίσαρα Μᾶρκος Βροῦτος, δολοφόνησαν τὸν Ἰούλιο Καίσαρα στὶς εἰδοὺς τοῦ Μαρτίου, στὶς 15 δηλαδὴ τοῦ μηνὸς Μαρτίου, τοῦ ἔτους 44 π.Χ. Ἦταν τότε 56 ἐτῶν καὶ δέχθηκε 23 μαχαιριὲς στὸ σῶμα του. Ὅταν ὁ Καίσαρας εἶδε ἀνάμεσα στοὺς συνωμότες καὶ τὸν Βροῦτο, ἀναφώνησε στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα: «Καὶ σύ, τέκνον Βροῦτε;»· μιὰ φράση ποὺ ἀπὸ τότε ἔμεινε παροιμιώδης μαζὶ μὲ τὴν παράδοξη διατύπωση «αἱ Μαρτίου εἰδοί». Γιατί κάναμε τόσο λόγο γιὰ τὶς εἰδοὺς τοῦ Μαρτίου; Τὸ κάναμε, διότι σὲ ἕνα βαθύτερο ἐπίπεδο «αἱ εἰδοὶ τοῦ Μαρτί- ου» ἀφοροῦν καὶ τὸν καθένα μας. Ὄχι ὡς συγκεκριμένη ἡμερομηνία (15 Μαρτίου) ἀλλὰ ὡς γεγονὸς ποὺ περιέχει σημαντικότατα μηνύματα γιὰ μᾶς. Ποιὰ μηνύματα; Νά δύο ἀπὸ αὐτά: Τὸ πρῶτο: Τὸν Καίσαρα προσπάθησαν νὰ τὸν προφυλάξουν ἀπὸ τὸν θάνατο δύο ἄνθρωποι. Ματαίως, διότι δὲν ἔδωσε σημασία στὰ λόγια τους. Ἀντίστοιχα καὶ μᾶς κάποιοι φίλοι μας, μάλιστα ὁ πνευματικός μας πατέρας, μπορεῖ κάποτε νὰ μᾶς ἐπιστήσουν τὴν προσοχή, διότι ὁ δρόμος ποὺ ἀκολουθοῦμε εἶναι πνευματικὰ ἐπικίνδυνος. Θὰ εἶναι λάθος μέγα νὰ ἀγνοήσουμε ἐπιπόλαια τὶς σωτήριες αὐτὲς προειδοποιήσεις. Κι ἕνα δεύτερο: Γιὰ τὸν Καίσαρα «αἱ εἰδοὶ τοῦ Μαρτίου» ἦταν ἡ μέρα τῆς δολοφονίας του· γιὰ τὸν καθένα ἀπὸ μᾶς μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν ἡ ἡμέρα τῆς ἀναχωρήσεώς μας ἀπὸ τὸν κόσμο τοῦτο. Σὲ κάποιες «εἰδοὺς τοῦ Μαρτί- ου» ἢ ὁποιαδήποτε ἄλλη μέρα ὁποιουδήποτε μηνὸς θὰ κληθοῦμε νὰ ἀνεβοῦμε στὸ τρένο τῆς αἰωνιότητος. Θὰ εἶναι τὸ τελευταῖο μας ταξίδι καὶ τὸ πιὸ σημαντικὸ τῆς ζωῆς μας. Ποῦ θὰ ἀπο- βιβαστοῦμε; Στὸν χῶρο τῆς θείας ζωῆς ἢ στὸν χῶρο τῆς αἰώνιας φωτιᾶς; Αὐτὸ εἶναι τὸ καιριότερο ζήτημα. Λοιπόν, ὅπως τότε οἱ δύο ἐκεῖνοι θέλησαν νὰ σώσουν τὸν Καίσαρα ἀπὸ τὸν θάνατο, ἔτσι καὶ πολὺ περισσότερο ὁ Θεὸς ἐμᾶς θέλει νὰ μᾶς σώσει ἀπὸ τὸν αἰώνιο θάνατο, γι᾿ αὐτὸ μᾶς προειδοποιεῖ νὰ εἴμαστε πάντοτε ἕτοιμοι, ἀφοῦ εἶναι ἄγνωστη ἡ ἡμέρα τοῦ τέλους μας. Καὶ θὰ εἶναι τραγικό, θὰ εἶναι κατα- στροφικὸ λάθος νὰ ἀγνοήσουμε τὶς σαφεῖς προειδοποιήσεις τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ χάσουμε τὴ χαρὰ τῆς Βασιλείας του. Ὑπάρχει μιὰ φράση τοῦ Κυρίου ποὺ δὲν βρίσκεται στὰ Εὐαγγέλια, ἔχει ὅμως διασωθεῖ ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τῶν Ἀποστόλων, καὶ εἶναι πολὺ σημαντικὴ γιὰ τὸ θέμα ποὺ ἀναπτύσσουμε. Μιλάει ὁ Κύριος καὶ λέει: «Ἐν ᾧ ἐὰν εὕρω σε, ἐν τούτῳ καὶ κρινῶ σε»· ποὺ σημαίνει: στὴν κατάσταση ποὺ θὰ σὲ βρῶ, σ᾿ αὐτὴν καὶ θὰ σὲ κρίνω. Στὴν κατάστα- ση ποὺ θὰ σὲ βρῶ... Ποιὰ ἄραγε εἶναι ἡ κατάστασή μας αὐτὴ τὴ στιγμή; Εἶναι κατάσταση μετανοίας; Ἢ μήπως ἐπικίνδυνης πνευματικῆς ἀδιαφορίας; Νά λοιπὸν ποὺ ὀφείλουμε νὰ εἴμαστε πάντοτε ἕτοιμοι γιὰ τὴν τελικὴ ἀναχώ- ρηση. Ἕτοιμοι, ἀφοῦ δὲν γνωρίζουμε τὴν ὥρα τῆς ἀναχωρήσεώς μας. Ὁ Κύριος τονίζοντας τὸ ἄγνωστο αὐτῆς τῆς ὥρας τὴν παρομοίασε μὲ τὴν εἰσβολὴ τοῦ κλέφτη στὸ σπίτι. Ἂν ὁ νοικοκύρης τοῦ σπιτιοῦ ἤξερε τὴν ὥρα ποὺ ὁ κλέφτης θὰ χτυπήσει, θὰ ἔμενε ἄγρυπνος καὶ δὲν θὰ ἄφηνε νὰ γίνει διάρρηξη τοῦ σπιτιοῦ του. Ἀλλὰ δὲν τὴ γνωρίζει (Ματθ. κδ΄ 42-44). Παρόμοια καὶ ὁ καθένας μας ἀγνοεῖ τὴν ὥρα τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Κυρίου. Ἄς εἴμαστε συνεπῶς πάντοτε ἕτοιμοι, ὥστε, ἂν ἔρθει αἰφνιδίως ὁ Κύριος νὰ παραλάβει τὴν ψυχή μας, νὰ εἰσέλθουμε ἕτοιμοι μαζί του στοὺς αἰώνιους γάμους του, στὴν ἄπειρη χαρὰ καὶ δόξα τῆς εὐλογημένης Βασιλείας του.
Ο ΣΩΤΗΡ2041

H θρυλική πάπισσα Ιωάννα που έγινε μοναχός και Ποντίφικας. ...

H θρυλική πάπισσα Ιωάννα που έγινε μοναχός και Ποντίφικας. Κατάφερε να ανέλθει στην κορυφή της ιεραρχίας μεταμφιεσμένη σε άνδρα και αποκαλύφθηκε όταν έπεσε από το άλογο και γέννησε στον δρόμο.
 Η Πάπισσα Ιωάννα ήταν μια γυναίκα η οποία φέρεται να κατέλαβε τον παπικό θρόνο για κάποια χρονική διάρκεια κατά τη περίοδο του Μεσαίωνα. Η ιστορία εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα χρονικά του 13ου αιώνα και στη συνέχεια εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη. 
Για αιώνες θεωρούνταν αληθινή, αν και οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί τη θεωρούν φανταστική ιστορία, προερχόμενη από τη λαογραφία σχετικά με τα ρωμαϊκά μνημεία ή από αντι-παπική σάτιρα. 
Η πρώτη γραπτή αναφορά για την Πάπισσα Ιωάννα βρίσκεται σε ένα έργο του 13ου αιώνα γνωστό με τον τίτλο Chronica universalis, Mettensis. 
Σύμφωνα με το συγγραφέα, έναν Δομινικανό χρονικογράφο, τον Ζαν ντε Μειγύ, υπήρχε ένας ανώνυμος Πάπας που δεν καταγράφτηκε στη λίστα των αρχιεπισκόπων της Ρώμης επειδή ήταν γυναίκα μεταμφιεσμένη σε άντρα. 

 Ο χρονικογράφος αναφέρει ότι επρόκειτο για μια πολύ ικανή γυναίκα που κατόρθωσε να αναρριχηθεί στο υψηλό αυτό αξίωμα του προκαθήμενου της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Επίσης αναφέρει ότι ο τάφος της έχει επάνω τη λατινική φράση, «Petre, Oater Patrum, Papisse Prodito Partum» που σημαίνει: «Ω, Πέτρο , πατέρα των πατέρων, πρόδωσες την εγκυμονούσα Πάπισσα.» Βέβαια, ο χρονικογράφος Μεϊγύ αρχίζει την αφήγησή του με την επισήμανση ότι χρειάζεται επαλήθευση της ιστορίας, δείχνοντας ότι ακόμα και ο ίδιος δεν είναι βέβαιος αν ήταν βάσιμη. 
Την ιστορία για μία γυναίκα Πάπισσα μεταμφιεσμένη σε άντρα πραγματεύεται και ένας ανώνυμος μοναχός από το τάγμα των Φραγκισκανών του Έρφουρτ στο έργο του Chronica minor, αλλά και ένας Δομινικανός ιεροεξεταστής ο Ετιέν ντε Μπουρμπόν. 
Ενώ η ιστορία του Chronica minor και του Μειγύ είναι παρόμοιες, ο Ετιέν ντε Μπουρμπόν συμπεριλαμβάνει πληροφορίες για το θάνατο της Πάπισσας. 
Ο συγγραφέας αναφέρει ότι η Πάπισσα γέννησε δημοσίως αποκαλύπτοντας έτσι το πραγματικό της φύλο. 
Η πιο γνωστή εκδοχή της ιστορίας για την πάπισσα όμως προέρχεται από το «Χρονικόν για τους Πάπες και τους αυτοκράτορες» (Chronicon pontificum et imperatorum) που γράφτηκε από έναν μοναχό του τάγματος των Δομινικανών τον Μαρτίνο Πολόνο. 

Χάρη στους δεσμούς που διατηρούσε με την Ρώμη, ο Μαρτίνος είχε αποκτήσει φήμη και αξιοπιστία για αυτό το έργο του κυκλοφόρησε ευρέως και επισκίασε όλες τις αναφορές των προηγούμενων συγγραφέων πάνω στο ίδιο θέμα. Ο Μαρτίνος παρουσιάζει στο έργο του μια λεπτομερή περιγραφή για τη ζωή της Πάπισσας. Στην πραγματικότητα χάρη στο έργο του μαθαίνουμε το όνομά της, καθώς επίσης και πολλές άλλες πληροφορίες. 
Επρόκειτο για Αγγλίδα που γεννήθηκε στην πόλη Mainz. Σύμφωνα με τον μοναχό Μαρτίνο, έφτασε στη Ρώμη και μεταμφιεσμένη σε άντρα κατάφερε να γίνει μοναχός, παίρνοντας το όνομα Johannes Anglicus. 
Χάρη στη μόρφωση και τους τρόπους της έγινε ιδιαίτερα συμπαθητική και με γοργούς ρυθμούς κατάφερε να ανέβει τις βαθμίδες της εκκλησίας μέχρι που κατάφερε να εκλεγεί παμψηφεί Πάπας μετά τον θάνατο του Λέοντα Δ’ (855). 
Η θητεία της διήρκεσε δύο χρόνια, εφτά μήνες και τέσσερις ημέρες. 

O Μαρτίνος Πολόνο, ο Δομινικανός μοναχός ο οποίος έγραψε μια εκτενή αναφορά για την Πάπισσα Ιωάννα, χωρίς όμως να αποκαλύψει τις πηγές του. 
Αν και ο Μαρτίνος αποκαλύπτει ελάχιστα για τις πηγές του στο έργο του αφήνει να εννοηθεί ότι και ο ίδιος, όπως και οι προηγούμενοι συγγραφείς που ασχολήθηκαν με το θέμα της Πάπισσας, ποτέ δεν επιβεβαιώθηκαν. 
Υπάρχει επίσης αναφορά πως η ιστορία της Πάπισσας ήταν μεταγενέστερη προσθήκη και πως δεν ήταν έργο του ίδιου του συγγραφέα. 
Η αποκάλυψη της ταυτότητας Και ενώ όλοι τη νόμιζαν άντρα, αποκαλύφθηκε η αλήθεια με τον πιο σκανδαλώδη τρόπο: Κατά την διάρκεια μιας πομπής από τον Άγιο Πέτρο (έδρα του πάπα) στον Άγιο Ιωάννη του Λατερανού στη συμβολή δύο οδών που ακόμη υπάρχουν, κοντά στο Κολοσσαίο, η πάπισσα Ιωάννα έπεσε από το άλογο και μπροστά στα κατάπληκτα μάτια των παρευρισκόμενων, έφερε στο φως ένα μωρό! Υπάρχουν διάφορες εκδοχές ως προς τα μετέπειτα γεγονότα  σύμφωνα με μια πρώτη εκδοχή, η πάπισσα πέθανε κατά την γέννα, ενώ κατά μια δεύτερη εκδοχή, κλείστηκε σε απομόνωση σε μοναστήρι για να μεταμελήσει και να εξιλεωθεί για τις αμαρτίες της. 
Μια τρίτη, αναφέρει πως λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου από το εξαγριωμένο πλήθος. 
Το σημείο της via dei Querceti που συνέβη το περιστατικό ήταν πάντα γνωστό, ο δρόμος είχε μάλιστα μετονομαστεί σε vicus Papisse (δρομάκι της πάπισσας). 
Σε αυτό το σημείο υπάρχει ένα εικονοστάσιο, προστατευμένο από μια παλιά στέγη και ένα κιγκλίδωμα. 
Στο εσωτερικό του φιλοξενεί μια παλιά τοιχογραφία της Παναγίας με το Βρέφος. Υποστηρίζεται πως φιλοτεχνήθηκε κατά τον Μεσαίωνα, την εποχή του μύθου.
 Για να γίνει το μυστήριο ακόμη πιο πυκνό, από διάφορα έγγραφα της εποχής προκύπτει αποδεδειγμένα πως στο σημείο αυτό βρίσκονταν μια οικία η οποία ανήκε σε κάποιον…Ιωάννη Πάπα! 
Πάντως, από τότε δεν ξαναπέρασε από εκεί η παπική πομπή για το Λατερανό. 
 «Σωματικός έλεγχος» σε κάθε νέο Πάπα Λέγεται επίσης πως ύστερα από αυτό το πάθημα της παπικής εκκλησίας, καθιερώθηκε ο «σωματικός έλεγχος» για την ανακήρυξη του νέου Πάπα. Μετά την εκλογή του ο νέος πάπας πρέπει να μεταβεί στον Άγιο Ιωάννη του Λατερανού για να γίνει η επίσημη αναγνώρισή του. Από τον Μεσαίωνα και μετά καθιερώθηκε να κάθεται ο νεοεκλεγείς πάπας σε δύο ειδικούς θρόνους (sedes stercoraria) που βρίσκονταν εκεί και που ήταν εφοδιασμένοι με μια οπή. Τότε ένας κληρικός βάζει από κάτω το χέρι του για να ελέγξει τα γεννητικά όργανα του πάπα. 
Αν πράγματι είναι  άντρας, τότε ο ελεγκτής αναφωνούσε «Habet!» (δηλ. «Έχει!»).
  Οι πρώτες γραπτές πηγές δεν επιβεβαιώνουν την ιστορία της Πάπισσας Ιωάννας και επομένως είναι πολύ πιθανό η ιστορία αυτή να είναι ένας μύθος. Ωστόσο, άλλοι πιστεύουν ότι υπάρχουν ενδείξεις πως υπήρξε η Πάπισσα κυρίως λόγω αποδεικτικών στοιχείων στην τέχνη και την αρχιτεκτονική. Για παράδειγμα, στις κολώνες του Ιταλού γλύπτη και ζωγράφου, Μπερνίνι στη βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό, επτά γλυπτά δείχνουν μία γυναίκα η έκφραση της οποίας δείχνει ότι βρίσκεται σε τοκετό. 
Το όγδοο γλυπτό είναι ενός παιδιού που ερμηνεύεται ως το παιδί της Πάπισσας.
 Όμως υπάρχουν πολλές άλλες πιθανές ερμηνείες αυτών των γλυπτών. 
Η πιο δημοφιλής είναι ότι γυναίκα αυτή είναι ανηψιά του Πάπα Ουρβανού του Ή , η οποία γέννησε, ενώ ο Μπερνίνι φιλοτεχνούσε τα γλυπτά. Μέσα στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου είναι ένα χάλκινο άγαλμα του Μπερνίνι το οποίο δημιουργήθηκε το 1623 – 1634 και απεικονίζει τα επτά γλυπτά που δείχνουν την έκφραση γυναίκας σε τοκετό. Το όγδοο απεικονίζει ένα παιδί 
Ο θρύλος της Πάπισσας Ιωάννας έχει επιβιώσει εδώ και αιώνες. 
Η υποτιθέμενη γυναίκα πάπισσα υπάρχει στην τέχνη, τη λογοτεχνία και σε ταινία, με πιο πρόσφατη μια ταινια του 2009. 
Αν και τα ήδη υπάρχοντα στοιχεία δεν είναι αδιάσειστα, κάποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν πως αυτή προσωπικότητα υπήρξε στην πραγματικότητα. 
Στην Ελλάδα η πάπισσα Ιωάννα έγινε γνωστή με το ομώνυμο μυθιστόρημα του Εμμανουήλ Ροΐδη. Στην αρχική φωτογραφία εικονίζεται η ηθοποιός Johanna Wokalek που υποδύθηκε την Πάπισσα Ιωάννα στην ταινία Pope Joan (2009)... 

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/h-thriliki-papissa-ioanna

Πόρτα» έδειξε στον Πάπα, o Πατριάρχης Σερβίας Ειρηναίος

Δημοσιεύτηκε στις 4 Ιουλίου 2018 από Angel

Ο επικεφαλής της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Πατριάρχης Ειρηναίος, έριξε για άλλη μια φορά «άκυρο» στα σχέδια του Πάπα για επίσκεψη στη Σερβία.

Ο Πατριάρχης Ειρηναίος σε συνομιλίες του με τον υπουργό Εξωτερικών του Βατικανού, Καρδινάλιο Πιέτρο Παρολίν τόνισε ότι δεν είναι ακόμη η κατάλληλη στιγμή για να επισκεφθεί τη χώρα ο Πάπας Φραγκίσκος.
Ο λόγος είναι «εξαιτίας όσων συνέβησαν στο παρελθόν και για τον τεράστιο αριθμό (Σέρβων) εξόριστων από την Κροατία και του μεγάλου μέρους του λαού που είναι εναντίον του».
Οι σχέσεις των δύο πλευρών έχουν καλυτερέψει τα τελευταία χρόνια λόγω της μη αναγνωρίσεως του Κοσσυφοπεδίου απ’ το Βατικανό αλλά και της μη αποδοχής ως αγίου τον Αλόϊζι Στέπινατς, αρχιεπίσκοπο του Ζάγκρεμπ, ο οποίος κατά τον σερβο-κροατικό πόλεμο ήταν υπεύθυνος για πολλά εγκλήματα πολέμου εναντίον των Σέρβων.
http://www.exapsalmos.gr/2018/07/04/porta-edixe-ston-papa-o-patriarchis-servias-irineos/ 

Μουσουλμάνοι προσεύχονται στο Κολοσσαίο - Διαμαρτύρονται για τα τεμένη που κλείνουν στη Ρώμη [ΦΩΤΟ]

 
  1.  Η Προσβολη  του θρησκευτικου  συναισθηματος  συνεχιζεται. 
Αρχισε  απο την Τουρκια  του ερντογαν ,απο την Αγια Σοφια ,που διορισε  χοτζα και συνεχιζεται  στην Ρωμη και επεται συνεχεια....
2.  Στην  αναμετρηση  αυτοι οι μουσουλμανοι θα  νικησουν διοτι οι ευρωπαικοι λαοι εχουν  διωξει  την θρησκεια απο την ζωη τους .
3. Μακαρι  να υπηρχαν ευρωπαιοι που να καταλαβαιναν οτι  φανατισμος  δεν σημαινει χριστιανισμος ! 
4. Ειδικα  στην Ελλαδα η πολιτικη διωγμου του χριστιανισμου θα εχει  καταστροφικα αποτελεσματα ,θα αυξησει την  χριστιανικη αδιαφορια,θα αυξησει  τους  πιστους του ισλαμ σε βαρος των χριστιανων, θα καταστρεψει τις παραδοσιακες δομες  πανω στις οποιες στηριζεται η ελληνικη κοινωνια .
     Εκατοντάδες Μουσουλμάνοι προσευχήθηκαν δίπλα στο Κολοσσαίο της Ρώμης την Παρασκευή, για να διαμαρτυρηθούν κατά της απόφασης κλεισίματος των αυτοσχέδιων τεμενών, ζητώντας από τις ιταλικές αρχές να προστατεύσουν τα θρησκευτικά τους δικαιώματα.

    Το πλήθος γονάτισε σε χαλάκια προσευχής και μουσαμάδες στο πεζοδρόμιο σε απόσταση λίγων μέτρων από το αρχαίο μνημείο. Ορισμένοι κρατούσαν πλακάτ όπου αναγραφόταν: «ειρήνη» και «ανοίξτε τα τεμένη».

    Τουλάχιστον 1,6 εκατομμύρια Μουσουλμάνοι διαμένουν στην Ιταλία, ωστόσο υπάρχουν πολύ λίγα τεμένη που λειτουργούν με άδεια των αρχών.

   Οι περισσότεροι προσεύχονται σε σπίτια και ισλαμικά πολιτιστικά κέντρα, μια εξέλιξη που όπως υποστηρίζουν ορισμένοι πολιτικοί της Δεξιάς θα καταστήσει δυσκολότερο το έργο της επίβλεψης, με αποτέλεσμα να αυξάνεται ο κίνδυνος της ριζοσπαστικοποίησης, ιδίως μετά τις επιθέσεις των τζιχαντιστών στην Ευρώπη.



    Ο υπουργός Εσωτερικών Αντζελίνο Αλφάνο δήλωσε τον Αύγουστο ότι τα «μίνι τεμένη που βρίσκονται σε χώρους στάθμευσης» δεν πρέπει να επιτρέπονται.

    Η οργάνωση Dhuumcatu Association, που διοργάνωσε τη σημερινή διαμαρτυρία, επισήμανε ότι η αστυνομία έχει κλείσει τρία αυτοσχέδια τεμένη στη Ρώμη τους τελευταίους μήνες.



   Ο Σικντίρ Μπουλμπούλ, ένας 41χρονος Ιταλός υπήκοος με καταγωγή από το Μπανγκλαντές, που ζει στη Ρώμη τα τελευταία 16 χρόνια, κατήγγειλε ότι το τέμενος που είχε βοηθήσει να δημιουργηθεί το 2012 έκλεισε τον Σεπτέμβριο.

   «Η προσευχή της Παρασκευής είναι πολύ σημαντική για εμάς επομένως σήμερα έπρεπε να έρθουμε στο Κολοσσαίο. Ειδάλλως πού αλλού μπορούμε να προσευχόμαστε;» σημείωσε.



   Η πολιτικός Τζόρτζια Μελόνι, του συντηρητικού κόμματος Αδελφοί της Ιταλίας, το οποίο κατετάγη τρίτο στις δημοτικές εκλογές φέτος, ζήτησε οι Μουσουλμάνοι να υποχρεώνονται να προσεύχονται στα ιταλικά.


    Η οργάνωση Dhuumcatu Association επιμένει ότι πρέπει να υπάρχουν σαφέστεροι κανόνες στη δημιουργία τεμενών.





     «Έχουμε κουραστεί από την ποινικοποίηση των χώρων λατρείας μας» επισημαίνεται στο λογαριασμό της στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης Facebook.

http://tvxs.gr/news/eyropi-eop/moysoylmanoi-proseyxontai-sto-kolossaio-diamartyrontai-gia-ta-temeni-poy-kleinoyn-st

ΟΣΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ,08 ΜΑΙΟΥ