ΝΕΑ ∆ΗΜΙΟΥΡΓΙΑ!

                                                    
«Αυτοῦ ἐσμεν ποίημα » 

Ἡ σωτηρία δὲν εἶναι δικό μας κατόρθωμα, ἀλλὰ τῆς θείας Χάριτος – αὐτὸ διακηρύσσει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στις επιστολες του. Ὁ Θεός, γράφει, ἀπὸ τὴν πολλή Του ἀγάπη δὲν μᾶς ἄφησε δούλους τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου, ἀλλὰ μὲ τὴν ἐνανθρώπηση καὶ τὸ ἔργο τοῦ Υἱοῦ Του μᾶς ζωντάνευσε πνευματικά, μᾶς ἀνέστησε μαζὶ μὲ τὸν Υἱό Του καὶ μᾶς κάθισε μαζί Του στὰ ἐπουράνια. Μὲ ἄλλα λόγια ἡ Ἀνάσταση καὶ ἡ Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου ἦταν ἀνάσταση καὶ ὕψωση τῆς δικῆς μας φύσεως. Διότι, καταλήγει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος, εἴμαστε δικό Του δημιούργημα. Τί ὅμως ἀκριβῶς σημαίνει τὸ ὅτι εἴμαστε δημιούργημα τοῦ Θεοῦ;   

1. Οἱ  δυο  δημιουργιες 

 «Αὐτοῦ ἐσμεν ποίημα». Οἱ ἄνθρωποι δὲν εἴμαστε δημιουργήματα τῆς τύχης, κάποιας τυφλῆς μοίρας, καταδικασμένα νὰ ζοῦν μέσα σὲ βάσανα καὶ θλίψεις. Εἴμαστε δημιουργήματα τῆς ἀγάπης τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ. Μᾶς δημιούργησε ὁ Θεὸς «ἐκ τοῦ μὴ ὄντος», ἀπὸ τὸ μηδέν. Καὶ μᾶς ἔπλασε ἐπειδὴ ἐλεύθερα τὸ θέλησε, ἀπὸ ἄπειρη ἀγάπη, γιὰ νὰ ζοῦμε αἰώνια εὐτυχισμένοι κοντά Του. Ὡστόσο, σύμφωνα μὲ τοὺς ἱεροὺς ἑρμηνευτές, ὁ θεῖος Ἀπόστολος στην  παραπάνω φρὰση ἀναφέρεται κυρίως στὴν ἀναδημιουργία μας. Ὁ Θεός, ὅπως ἤδη εἴπαμε, ἀπὸ τὴν ἄπειρη ἀγάπη Του δὲν παρέβλεψε τὸ ἐξαχρειωμένο κτίσμα Του, ἀλλὰ οἰκονόμησε τὴ σωτηρία μας, τὴν ἀναγέννησή μας διὰ τοῦ Υἱοῦ Του. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος σχολιάζει σχετικά: Πραγματικὰ πρόκειται γιὰ ἄλλη δημιουργία. Μᾶς ἔφερε ἀπὸ τὸ μὴ ὂν στὸ εἶναι, ἀπὸ τὴν ἀνυπαρξία στὴν ὕπαρξη. Ὡς πρὸς αὐτὸ ποὺ ἤμασταν πρίν, πεθάναμε, πέθανε δηλαδὴ ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος μέσα μας· καὶ γίναμε αὐτὸ ποὺ δὲν ἤμασταν. Ἄρα δημιουργία εἶναι αὐτό, καὶ δημιουργία ἄξια μεγαλύτερης τιμῆς ἀπὸ τὴν προηγούμενη. Διότι ἀπὸ τὴν πρώτη δημιουργία ἀποκτήσαμε τὴ ζωή, ἐνῶ ἀπὸ τὴ δεύτερη «τὸ καλῶς ζῆν», τὴν εὐτυχισμένη ζωή(*). 

 2. '' Η  νέα ζωή: Κοινωνια με  τον Χριστο'' 

 Ἀλλὰ ποιὰ εἶναι αὐτὴ ἡ καινούργια, ἡ ἀνώτερη, ἡ εὐτυχισμένη ζωή; Ἡ ἀπάντηση ειναι  η παρακατω φραση : «κτισθέντες ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». Εἴμαστε ἀναδημιουργημένοι γιὰ νὰ ζοῦμε ἑνωμένοι μὲ τὸν Χριστό. Ἡ νέα ζωὴ εἶναι ἡ ζωὴ τῆς κοινωνίας μὲ τὸν Χριστό, καὶ δι᾿ Αὐτοῦ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, μὲ ὁλόκληρη τὴν Ἁγία Τριάδα! Πότε ἔγινε δυνατὸν αὐτό; Τότε, μὲ τὸ ἀπολυτρωτικὸ ἔργο τοῦ Κυρίου· ἀπὸ τότε ἡ Ἐκκλησία Του, ἡ ὁποία προχωρᾶ μέσα στοὺς αἰῶνες καὶ ἀνακαινίζει τὸν παλιωμένο κόσμο, συνδέει μὲ τὸν Χριστὸ ὅποια ψυχὴ εἰλικρινὰ Τὸν ἀναζητᾶ καὶ Τὸν θέλει, πιστεύει καὶ ὑποτάσσεται σ᾿ Αὐτόν. Ὁ σκοπὸς δὲ αὐτῆς τῆς ἑνώσεώς μας μὲ τὸν Χριστὸ εἶναι τὰ ἀγαθὰ ἔργα. Μᾶς ἀναγέννησε «ἐπὶ ἔργοις ἀγαθοῖς», σημειώνει ὁ Ἀπόστολος, γι᾿ αὐτὰ μᾶς προετοίμασε ὁ Θεός, ὥστε νὰ πορευθοῦμε μὲ αὐτὰ καὶ ἔτσι νὰ εἰσέλθουμε στὴ Βασιλεία Του. 

  

 Ἡ σωτηρία μας εἶναι ἔργο τῆς θείας Χάριτος. Ἡ ἀρχὴ τῆς σωτηρίας μας ἀνήκει στὸν Θεό. Ἐκεῖνος θέλησε. Καὶ Ἐκεῖνος τὴν ἐργάστηκε. Ἦταν ἀδύνατο νὰ ἀναγεννηθοῦμε ἀπὸ μόνοι μας, νὰ σηκωθοῦμε ἀπὸ τὴν πτώση μας μὲ τὶς δικές μας δυνάμεις. Ἀλλὰ καὶ ἡ νέα ζωὴ εἶναι ζωὴ τῆς Χάριτος. Ἔγκειται στὴ σύνδεση καὶ στὴν ὅλο καὶ βαθύτερη ἕνωσή μας μὲ τὸν Κύριο μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καὶ τὸ τέλος; Πάλι τῆς θείας Χάριτος. Ἡ αἰώνια ζωὴ τῆς θεοκοινωνίας! Ὀφείλουμε βαθιὰ εὐγνωμοσύνη στὸν Κύριο γιὰ τὶς ἀσύλληπτες εὐεργεσίες Του καὶ ἔμπρακτη ἐκδήλωσή της μὲ τὴ ζωὴ τῆς ἀρετῆς, ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε καὶ ἐμεῖς νὰ ζήσουμε τὴ μόνη ἀληθινὴ πραγματικότητα, τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, στοὺς ἀπέραντους αἰῶνες. 

 (*) «Ὄντως κτίσις ἑτέρα ἐστίν· ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι παρήχθημεν. Ὅπερ ἦμεν πρότερον, ἀπεθάνομεν, τουτέστιν, ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος· ὅπερ οὐκ ἦμεν πρότερον, ἐγενόμεθα. Ἄρα κτίσις τὸ πρᾶγμά ἐστι, καὶ τῆς ἑτέρας τιμιωτέρα· ἐξ ἐκείνης μὲν γὰρ τὸ ζῆν, ἐκ δὲ ταύτης τὸ καλῶς ζῆν ἡμῖν περιγέγονεν» (Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυ σοστόμου, Ὁμιλία Δ´ εἰς τὴν πρὸς Ἐφεσίους ἐπι στολήν, § γ´, PG 62, 34).ΟΣΩΤΗΡ2186 

Ὕμνος καὶ δοξολογία πρὸς τὸν Θεὸ ἀπὸ τὴν ὅλη δημιουργία

Μετὰ τὴν πρόσκληση πρὸς τοὺς οὐρανοὺς καὶ τὶς ἀγγελικὲς δυνάμεις τοῦ οὐρανοῦ οἱ μακάριοι Τρεῖς Παῖδες καλοῦν σὲ ὕμνο καὶ δοξολογία τοῦ Θεοῦ τὸν ἥλιο, τὴ σελήνη, τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, κάθε σταγόνα τῆς βροχῆς καὶ τῆς δροσιᾶς, ὅλους τοὺς ἀνέμους, τὴ φωτιὰ καὶ τὴ θερμότητα, τὸ ψύχος καὶ τὸν καύσωνα (Δανιήλ, Παράρτημα Β΄: Προσευχὴ Ἀζαρίου καὶ Ὕμνος τῶν Τριῶν Παίδων, στίχ. 39-44). Μετὰ τὰ ἀνώτερα καὶ περιεκτικότερα κτίσματα ἡ κλήση ἀπευθύνεται πρὸς τὰ κατώτερα. Προξενεῖ ἐντύπωση ὅλη αὐτὴ ἡ λεπτομερὴς ἀναφορὰ καὶ δημιουργεῖ ἐρωτήματα στὸν ἀναγνώστη τοῦ θεο- πνεύστου κειμένου. Ὅπως βέβαια καὶ ἡ συνέχεια, μὲ τὴν πρόσκληση πρὸς ἄλλα κτίσματα. Ὅλα ὅμως ἔχουν τὴν ἐξήγησή τους. Σ’ αὐτὴν μᾶς βοηθοῦν οἱ ἱεροὶ ἑρμηνευτὲς καὶ οἱ θεόσοφοι Πατέρες. Ὁ ἱερὸς Θεοδώρητος γράφει: Οἱ Τρεῖς Παῖδες προσκαλοῦν τὸν ἥλιο, τὴ σελήνη καὶ τοὺς ἄλλους φωστῆρες νὰ ὑμνήσουν τὸν Θεό. Καὶ ὄχι μόνο ὅσα βρίσκονται στὸν οὐρανό, ἀλλὰ καὶ ὅσα συμβαίνουν στὴν ἀτμόσφαιρα, τὴ βροχή, τὴ δροσιὰ καὶ τοὺς ἀνέμους. Κατόπιν «τὰς ἐναντίας ποιότητας», τὸ ψύχος καὶ τὸν καύσωνα. Στὴ συνέχεια «τὴν φύσιν ὁμοῦ καὶ ἐνέργειαν», τὴ φωτιὰ καὶ τὴ θερμότητα. Διότι ἡ φωτιὰ εἶναι «ὄνομα φύσεως» καὶ στοιχείου, ἡ δὲ θερμότητα δὲν εἶναι οὐσία ἀλλὰ «πυρὸς ἐνέργεια». Προσκαλοῦν ἐπίσης τὶς δροσιὲς καὶ τὶς νιφάδες τοῦ χιονιοῦ, τὸν πάγο καὶ τὸ ψύχος, τὴν πάχνη καὶ τὰ χιόνια, τὶς ἀστραπὲς καὶ τὰ νέφη, «τὰ συγγενῆ καὶ ὁμόφυλα». Ἀλλὰ καὶ τὶς νύχτες καὶ τὶς ἡμέρες «καὶ τὰ τούτων ποιητικά», δηλαδὴ τὰ αἴτιά τους, αὐτὰ ποὺ τὰ προξενοῦν, τὸ «φῶς» καὶ τὸ «σκότος». Σύμφωνα καὶ μὲ αὐτὸ ποὺ γράφεται στὸ βιβλίο τῆς Γενέσεως· «ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς ἡμέραν καὶ τὸ σκότος ἐκάλεσε νύκτα» (Γεν. α΄ 5). Καὶ ἐπειδὴ ἀνέφεραν δροσιὲς καὶ νιφάδες τοῦ χιονιοῦ, δείχνουν κατ’ ἀνάγκην καὶ τὶς πηγές τους. Γι’ αὐτὸ ἔλεγαν, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ἀστραπὲς καὶ σύννεφα τὸν Κύριο. Διότι τὰ μὲν νέφη γεννοῦν τὶς βροχές, οἱ δὲ ἀστραπὲς προμηνύουν τὶς «ὠδῖνες». Ἄλλωστε ὁ Δαβὶδ γράφει: Ὁ Κύριος εἶναι ποὺ ὑψώνει τὰ νέφη ἀπὸ τὰ ἔσχατα τῆς γῆς καὶ μετατρέπει τὶς ἀστραπὲς σὲ βροχή (βλ. Ψαλμ. ρλδ΄ [134] 7)1. Ἐπίσης ἐξ ἀφορμῆς τῶν ἀνωτέρω ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος σχολιάζει: Ἐπειδὴ προσκυνήθηκαν ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες ὡς θεοὶ ὁ ἥλιος, ἡ σελήνη καὶ ὅλα τὰ ἄστρα, γι’ αὐτὸ οἱ Τρεῖς Παῖδες ζητοῦν νὰ συμπεριλάβουν καὶ τὰ δημιουργήματα αὐτὰ στὸν χορὸ τῶν ὑμνωδῶν τῶν θαυμασίων τοῦ Θεοῦ. Προσκαλοῦν καὶ κάθε σταγόνα τῆς βροχῆς καὶ τῆς δροσιᾶς καὶ ὅλους τοὺς ἀνέμους, διότι πολλὲς φορὲς γίνονται ἀνομβρίες καὶ ξαφνικὲς καὶ παράκαιρες ἀνεμοθύελλες. Τὰ φαινόμενα δὲ αὐτὰ τὰ ἐκμεταλλεύονται ὅσοι ἀγαποῦν τὸ ψεῦδος καὶ ἀρέσκονται νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὴ ματαιότητα τοῦ κόσμου, καὶ ἀποδίδουν ὅλα αὐτὰ σὲ κάποια ὑλικὴ καὶ κακὴ δύναμη. Καὶ ἐπιμένουν ὅτι στὸν κόσμο ἐπικρατεῖ ἀταξία καὶ ἀκαταστασία. Τὰ λέγουν ὅμως αὐτὰ ἀγνοώντας ὅτι δὲν ὑπάρχει τίποτε «ἀδέσποτον», ποὺ δὲν ἔχει δεσπότη καὶ κύριο, καὶ τίποτε δὲν γίνεται μάταια, ἀλλ’ ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ «οἰκονομεῖ» (τὰ κατευθύνει καὶ τὰ διευθετεῖ) ὁ Θεός, πρὸς παιδαγωγίαν τῶν ἀνθρώπων «καὶ πρὸς ἀποφυγὴν ἀσεβείας»· ἐπειδή, συνεχίζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, «ἡ μὲν εὐταξία» (καλὴ τάξη, ἡ τήρηση τῆς τάξεως) τῶν δημιουργημάτων κηρύττει τὸν Δημιουργό, «ἡ δὲ ἀταξία» (ἀκαταστασία, ἀνωμαλία) ὁδηγεῖ ἀπαραίτητα στὴν «προσκύνησιν τῶν κτισμάτων», δηλαδὴ στὴν εἰδωλολατρία. Διότι ἂν ἡ βροχὴ ἢ οἱ ἄνεμοι ἦταν κάτι τὸ «θεῖον καὶ σεβάσμιον», δὲν θὰ ἀτακτοῦσαν, ἐπειδὴ «τὸ θεῖον ἀταξίαν οὐκ ἐπιδέχεται». Γι’ αὐτὸ οἱ Τρεῖς Παῖδες λέγουν «εὐλογείτω πᾶς ὄμβρος καὶ δρόσος καὶ πάντα τὰ πνεύματα τὸν Κύριον». Δυστυχῶς ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες «προσεκυνήθησαν» ὡς θεοί, «καὶ ὄμβροι (βροχές), καὶ ἄνεμοι, οἱ μὲν ὡς τροφεῖς, οἱ δὲ ὡς γεωργοὶ τῆς γῆς τῶν καρπῶν». Οἱ καρποὶ τῆς γῆς θεωρήθηκαν ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες ὡς δῶρα διαφόρων δαιμόνων. Ἔτσι οἱ ἐθνικοὶ θεώρησαν «τὴν μὲν ἄμπελον δῶρον τοῦ Διονύσου, τὴν δὲ ἐλαίαν (δῶρον) τῆς Ἀθηνᾶς» καὶ ἄλλους καρποὺς ὡς δῶρα ἄλλων θεῶν, δηλαδὴ εἰδώλων - δαιμόνων2. Μὲ ὅλα αὐτὰ οἱ θεοσεβεῖς Τρεῖς Παῖδες δοξάζουν τὸν Θεὸ ὄχι μόνο γιὰ τὰ ὑπέροχα δημιουργήματα, ποὺ φανερώνουν τὴν παντοδυναμία καὶ τὴν πανσοφία του, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἐκεῖνα ποὺ φανε- ρώνουν τὴν ἀγαθότητα καὶ φιλανθρωπία του. Διότι τὰ δημιουργήματα αὐτὰ ἀποβλέπουν στὴ συντήρηση τῆς ζωῆς ἀνθρώπων καὶ ζώων, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀπόλαυσή της. Εἶναι δὲ τὰ δημιουργήματα αὐτὰ τόσο σημαντικά, χρήσιμα καὶ ἀπαραίτητα, ὥστε συντελοῦν στὴ δόξα τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ. Ὥστε καὶ μὲ μόνη τὴν πα- ρουσία καὶ τὴ σιωπή τους παρακινοῦν τὸν λογικὸ ἄνθρωπο, τὸν βασιλέα τῆς ὁρατῆς δημιουργίας, νὰ ὑμνεῖ καὶ νὰ εὐλογεῖ τὸν πάνσοφο καὶ παντοδύναμο Δημιουργό τους μαζὶ μὲ ὅλες τὶς οὐράνιες ἀγγελικὲς Δυνάμεις. 

 1. ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΥ ΚΥΡΟΥ, Ὑπόμνημα εἰς τὰς ὁράσεις τοῦ προφήτου Δανιήλ, PG 81, 1337AB. 2. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Λόγ. Εἰς τοὺς Τρεῖς Παῖδας, καὶ εἰς τὴν Βαβυλώνιον κάμινον, 3, PG 56, 598.
Ο ΣΩΤΗΡ2040

ΕΚΠΛΑΓΕΙΤΕ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΕ !!!