Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ. ΠΩΣ ΕΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ.

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ.

Φορτωμενος απο ανέκδοτα ο βίος του Μεγαλου Αλεξάνδρου του Πλούταρχου δεν εχει σε ολα τα σημεία του το υποβαθρο εκεινο το ηθικο, ειναι αληθεια, και αμετακίνητο, που τοσο ανεβαζει αλλους απο τους Βιους του. Θαμπωμενος απο το μεγεθος και την εκταση των γεγονοτων στεκεται ωστοσο ο Πλουταρχος σε ενα απο τα επεισοδια εκεινα τα θλιβερα που εταραξαν την δυναμη του ''γιου του Δια'' και εριξαν μαυρα και εριξαν μαυρα σύννεφα στην υπερανθρωπο θριαμβική πορεία του. Με την εξιστορηση αυτή υψώνεται πανω απο τους τοσους στρατηγους που ανδραγαθησαν , που εκουρσεψαν πολιτειες, που εγεμισαν με χρυσαφι τον στρατο, κανει να εντυπωνεται απο το διαβασμα του εργου η μορφη ενος φιλοσοφου.

Εγινε ο Καλλισθενης συμβολο της εσωτερικης ελευθεριας και της αξιοπρεπειας του πνευματικου ανθρωπου,του Ελληνα , που δεν τον δαμάζει κανενα σκήπτρο ,καμμια εξουσια δεν λυγιζει την υπερηφανη σταση του. 

Πριν αφηγηθούμε την γενναία πραξη του αναλογιζόμαστε οτι, αν δεν αρχιζει με τον Αλεξανδρο η ιδιαιτερη μορφη της Υβρεως , η ταυτιση ενος θνητου με τους θεους --ο Σπαρτιατης Λυσανδρος, ο Διονύσιος ο τύραννος των Συρακουσων, ηταν πρωτοποροι στο σημειο αυτό -- εγινε ομως απο αυτον και απο τους γυρω του με περισσοτερη συνεπεια και αγερωχία. Ας σταθουμε στα θαυμαστά νομίσματα των Διαδόχων με το κεφάλι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τον παρουσιάζουν με κέρατα κριαριού, με τα σύμβολα του ελέφαντα, σκεπασμένον με την λεοντή, ντυμένον με την αιγίδα. 

Τα κέρατα του κριαριου είναι του θεου της αιγυπτιακης ερημου του Αμμωνα, που τον θεωρουσε ο Αλέξανδρος πατερα του. Τα άλλα υποβάλλουν τον Διονυσο, τον Ηρακλή και τον Δία. ''Νεον Διονυσον'' είπαν τον Αλέξανδρο υστερα απο την πορεια στις Ινδίες. Λιγο πριν, πιστευουν μερικοι, υστερα απο την πολιορκια της Τυρου ζητησε να στερεωσει την φημη της καταγωγης του απο τον Ηρακλή.

Αλλα ας έλθουμε στον Καλλισθένη. Ηταν Ολύνθιος και συγγενης του Αριστοτελη,γιος μιας ανηψιας του της Ηρως. Συμμαθητης του Μεγαλου Αλεξάνδρου,κοντα στον μεγάλο θείο του ακολουθησε τον στρατηλάτη στην εκστρατεια του , μαζι με τους καλλιτέχνες και ιστορικους που πηρε μαζι του για να ιστορησουν τις πραξεις του, για να αποδωσουν την μορφη του στον χαλκο, στο μάρμαρο, στην ζωγραφιά,στην δαχτυλιδόπετρα. Μονο να θυμηθουμε το παραδειγμα ενος νεωτερου μιμητη του, του Ναπολέοντα, μπορουμε να φανταστουμε ποσο θα ζωντανεψαν την εκστρατεια του στην ανατολη οι εκπροσωποι του πνευματος και της τεχνης !

Οι νεοι και οι ωριμοι τιμούσαν στο στρατοπεδο τον Καλλισθένη για την σωφροσυνη του για τον βιο του ''εύτακτον όντα και σεμνόν και αυτάρκην''. Αρκετοι από την άλλη μεριά τον φθονούσαν για την δοξα και την αξια του, ηταν μάλιστα ευκολη η διαβολη γιατι φαινοταν οτι δεν επικροτουσε τις αγερωχίες και τις υπερβολες. 

Ιδιαιτερα οι Μακεδόνες ήταν γεμάτοι πικρό μίσος για όσα ειπε κάποτε , οτι αν οι Ελληνες ειχαν ομονοήσει δεν θα είχε αυξηθει η δυναμη του Φιλιππου, ''εν δε διχοστασίη και ο πάγκακος έλλαχε τιμής''. Ειναι αλήθεια οτι ουτε οι Μακεδόνες έβλεπαν με καλο μάτι την απαίτηση του Αλεξάνδρου να γονατίζουν οι Ελληνες και να τον προσκυνουν, οπως οι Ανατολίτες, ουτε στους θεους δεν συνειθιζαν να το κάνουν στην Ελλαδα, έσκυβαν κατα γης μονο για να προσκυνησουν τους θεους του κατω κοσμου ή μπροστά στους τάφους των συγγενών τους. Μουρμουριζαν όλοι, κανεις ομως δεν ετολμησε φανερα να εκδηλωθει. Ωσπου ο Καλλισθενης σε ενα συμποσιο ξεφυγε την ταπεινωση αυτη και τοτε οι νεοι, ''τα μειράκια'', ειπαν οτι μονος αυτος ηταν ελευθερος ''εν τοσαυταις μυριάσιν''. 

Εφθασε αυτο για να φουντωση η διαβολη των ευτελων ανθρωπων οτι ο Καλλισθενης προετοιμαζε μαζι με τους νεους μια συνωμοσια. Κακο ηταν το τελος του φιλοσοφου . Αλλοι ειπαν οτι τον κρέμασαν ανθρωποι του Αλεξάνδρου,οτι τον εδεσαν με ποδες και αρρωστησε ,αλλοι οτι εφθειρίασε και πεθανε στις Ινδίες. 

Οταν εγινε γνωστη η τιμωρια του στην Αθηνα, χόλιασαν οι φιλοσοφοι της περιπατικης σχολής και ο Θεοφραστος έγραψε μια διατριβη,το ''Περι πενθους''. Αν εχάθηκε το πολυτιμο Ιστορικο συγγραμμα του Καλλισθένη, έμεινε στην ιστορια η μορφη του σαν συμβολο. Η αποδοκιμασια της προσκύνησης τον ύψωσε σαν τον ελευθερο ανθρωπο , σαν τον υπερηφανο φιλοσοφο που ηξερε οτι επρεπε να ξεχωριζουν οι Ελληνες απο την προαιωνια ταπεινωσυνη των Βαρβαρων. 

Εντυθηκε καποτε και με την ανατολιτικη φορεσιά ο Αλέξανδρος οταν βρισκοταν στην Παρθικη ,οχι ομως με την γνησια Μηδικη στολη που ηταν ''παντάπασιν βαρβαρική, αλλά με μιαν αλλην ανάμικτη και με περσικη παραλλαγη.

Καμμια εικονα του Μεγαλου Αλεξάνδρου δεν εσώθηκε με τέτοια ντυμασιά και παμε να πιστέψουμε ότι εντράπηκε να ζητησει απο τους καλλιτεχνες να τον παραστήσουν έτσι. Ο μεγαλύτερος απο ολους οσοι τον συνοδεψαν με την εντολη να τον απαθανατίσουν την μορφή του ήταν χωρίς αλλο ο χαλκοπλαστης Λύσιππος απο την Σικυώνα, δεν θα έπρεπε όμως να υποτιμούμε και τον ζωγράφο Απελλή. Ωχρές μόνο απηχήσεις έχουμε από τον ξακουσμένο ''Αλέξανδρο με το δόρυ του Λυσίππου. Θα τον παράστησε υπέρκαλον με πρωτόφαντο ηγεμονικό μεγαλείο. Χωρίς να καταλύσει τον κλασσικό ρυθμό, θα έδωσε νέον αέρα στα σκέλη, θα προετοίμασε την εισβολή του αγάλματος μεσα στο χωρο , αυτη που εγινε σιγά-σιγά ενα απο τα κύρια χαρακτηριστικα της ελληνιστικης τέχνης. Πρωτος ο Λύσιππος πρόσεξε στον Μεγα Αλεξανδρο και μετέφερε στην τέχνη την κλίση εκείνη του κεφαλιού προς το λαιμό, το ανάβλεμα προς τα απάνω, την ''αναστολή'' της κόμης πανω: 

''Λυσίππου δε πρώτον Αλέξανδρον πλάσαντος άνω βλέποντα τω προσώπω προς τον ουρανόν, ωσπερ αυτός ειώθει βλέπειν Αλέξανδρος, ησυχή παρεγκλίνων τον τράχηλον''.

Οδυνηρότερη είναι η απώλεια των μεγάλων συνθέσεων που αποτόλμησε ο Σικυώνιος χαλκοπλάστης με θέμα σημαντικά γεγονοτα της εκστρατείας. Στο Δίον της Μακεδονίας έστησε εικοσιπέντε (το λιγότερο) ανδριάντες των συμπολεμιστών του Αλέξανδρου που είχαν πέσει στην μάχη του Γρανικού (334π.Χ.), καμμία φαντασία δεν θα μπορέσει ποτε να τους αναπαραστήσει έφιππους τους περισσότερους, άλλους πεζούς. Δεν ξέρουμε κάν πως θα είχαν συνταχθεί ούτε αν παρασταίνονταν μαζί και οι νικημένοι βάρβαροι. 

Οταν το 146π.Χ. μετέφερε ο Μέτελλος ο Μακεδονικός όλο αυτό το σύνολο στη Ρωμη μεγάλη θα ήταν η συρροή των περίεργων , πόση όμως και η εκσταση! Θύμα άλλης παλαιοτερης αρπαγης (168π.Χ.) στάθηκε ο μεγάλος πίνακας Φιλοξένου του Ερετριέως που είχε στολίσει πιθανώτατα κάποιο κτίριο της Αθήνας. Το αντίγραφο ενός τμήματος του που βρέθηκε στο ''σπίτι του Φαύνου'' και έχει εκτεθεί στο Μουσείο της Νεαπολης, σώζει όλο το τολμηρό μεγαλείο της κλασσικής ζωγραφικής και την δυναμη της για συγκεντρωση μορφων

Στο πρόσωπο του Μεγάλου Αλεξάνδρου προσπάθησε ο καλλιτέχνης να δειξει τον στρατιωτη, χωρίς το μυστικισμο της θεοποιησης. Σε κανέναν απο τους κατοπινους αιωνες δεν σταματησε η απεικονιση του Μεγαλου Αλεξανδρου πανω σε καθε ειδους υλικο,με καθε μεγεθος.

Στηριγμενοι στον τυπο που καθιερωθηκε απο τον Λυσιππο, αδέσμευτοι όπως ολοι οι δημιουργοι, προχωρουσαν οι καλλιτεχνες σε νεες μορφικες συλληψεις, καθως έβλεπαν ολοενα και περισσοτερο τον Μακεδονα με το φεγγος ενος μακρυνου θρύλου. Στην Αλεξάνδρεια ,οπου μερικοί γλυπτες ειχαν γλυκανει το προσωπο του Μεγαλου Αλεξανδρου με την υγρη μεταπραξιτέλεια ηδυπάθεια ,βρέθηκε ενα δυνατό ,συναρπαστικο κεφάλι του Μ. Αλεξανδρου (Βρετανικο Μουσειο).

Ενα απολλώνιο αχτιδοβόλημα φωτιζει το πρόσωπο με τους ατακτους νεανικούς βοστρύχους, με το μισάνοιχτο στόμα , με το βλεμμα που κυττάζει περα σε κόσμους μακρυνούς. Δεν ειναι νοητο χωρίς την θεοποιηση του Μ.Αλεξανδρου μεσα στην μεγαλη πολιτεία όπου το ιερώτερο μνημείο ήταν ο τάφος του ιδρυτή της.

Στον 2ο αιώνα π.Χ. έμελλε να δημιουργηθη στο βασίλειο του Περγάμου μιά νέα εικόνα του. οι γλύπτες εμψυχώνουν τωρα το πρόσωπο με πυρακτωμένη έκφραση , του δίνουν μιά πρωτάκουστη, υπεράνθρωπη, φυσική δύναμη (κεφάλι στο μουσείο της Κωνσταντινούπολης).

Άλλα ολοσωματα εργα ιδίως μικρά χάλκινα αγαλμάτια μας μαθαινουν οτι στα χρόνια αυτά πηρε και η σταση του ενα νεο φτέρωμα, που δεν είναι ακόμη δεμένο με την κατοπινή έμφαση.

Μικρή στάθηκε η συμβολή των ελλαδικών καλλιτεχνών στον πλουτισμο της εικονας του Μεγαλου Αλεξανδρου, το ξαναχώνεμα της στα νέα ιδανικά. Το όμορφο νεανικο καφάλι του Μεγάλου Αλεξάνδρου στο Μουσειο της Ακροπολης ,το άλλο το μεστο , με το ελληνιστικο πάθος απο την Βολάντσα(Μουσειο Ολυμπιας) δεν φτανουν για να διαψευσουν την εντυπωση οτι και στο σημειο τουτο ειχαν φτωχυνει οι εδω πολιτειες, δεν έφτανε εως αυτες στα μετακλασσικα χρονια σε ολη της την θερμουργο δυναμη η μνημη για τον ηρωα της μεγαλυτερης εξορμησης του Ελληνισμου , ουτε υπηρχε η πνοη για το ζωντανεμα του.

Ενα αναπαντεχο ευρημα σε μια μακρυνη επαρχια ηλθε ωστοσο να βεβαιωσει οτι δεν ελειψαν και απο εδω οι μεγαλοφανταστοι που ανακαλουσαν με θέρμη την μορφη του ,κυκλωνοντας τη με ένα μεθύσι θε'ι'κο. Λιγα χρονια πριν απο τον τελευταιο πολεμο βρέθηκε σε ενα χωριο της Ευρυτανιας ενα σπουδαιο χαλκινο αγαλματιο του Διονύσου(Εικονα).

Τον παρασταίνει ντυμένον με τον κοντο χιτώνα και με το δερμα του πάνθηρος , τη νεβριδα. ενα στεφάνι κισσου με σταφύλια πλεγμενα αναμεσα του σκιάζει το προσωπο , άλλα σταφυλια κρέμονται σαν ενώτια απο τα αυτιά. 

Οι ψηλες ,πλουσιες ενδρομιδες στα ποδια δειχνουν οτι παει να βαδισει μαζι με τον θιασο του ''αυτίκα δε γη πασα χορεύσει''.

Στον σηκωμενο δεξιόν βραχίονα κρατουσε τον θύρσο , στο αριστερο χερι το ιερο ποτηρι του,τον κάνθαρο, προς τα δεξια στρεφει και το θεϊκό κεφαλι, κατα την μερια του σκηπτρου και του ανετου σκέλλους που τραβιεται πισω , με ελαφροτατο πατημα. Χαριζει τουτο ενα ανοιγμα στη σταση , που θα ηταν κλειστη , συγκεντρωμενη αν το κεφαλι στρεφοταν κατα το σκελος το αριστερο που παταει σταθερα με ολο το πελμα.

Αυτο ακριβως αποφυγε ο καλλιτεχνης του 2ου αιωνα, η θεληση του φαινεται και απο τις αντιθεσεις των αξόνων, απο την υποχωρηση προς τα μεσα του στηθους και του αριστερου βραχιονα αυτου που κραταει τον κάνθαρο , μια κινηση που εχει ανταποκριση στο τραβηγμενο δεξιο σκελος. 

Αρνηθηκε οπως οι καλυτεροι της εποχης του,να αναπτυξει το εργο απο την κυρια οψη που θα το εδειχνε με ενοτητα , γαληνεμενο και το παρουσιασε ανησυχο , φυγοκεντρικο. Αν προσεξουμε στα ατομικα χαρακτηριστικα.Ιδιαιτερα στο ανοιχτο στομα,στο βλεμμα εκεινο που φευγει προς κοσμους ανεξερευνητους, μακρυνους. 

Αυτα ομως ιδιαζουν στον Μεγα Αλεξανδρο και υποχρεωνομαστε να τον αναγνωρισουμε στην χαλκινη τουτη εικονα, που τον παρουσιάζει σαν ''νεον Διονυσον'',οπως τον ειπαν στις Ινδιες, οπου ειχε προηγηθεί κατα τον μυθο ο θιασος του θεου.

Είναι σχεδόν απίστευτο οτι σε μια τοσο μακρυνη περιοχη ανέγγιχτη απο τα μεγαλα ρεύματα , αποθεώθηκε τοτε ο Αλέξανδρος. 

Μοναδική ειναι η παρασταση του τουτη, που τη φιλοτέχνησε ενας Αργειος (πιθανωτατα) χαλκοπλαστης δινοντας ενα εργο απο τα πιο αντιπροσωπευτικά της τοσο πλουσιας και δημιουργικης μεσαιας φασης της ελληνιστικης εποχης.

Δεν ειναι εδω ο τοπος για να παρακολουθησουμε την μορφη της ελληνορωμαϊκής τεχνης, οπως την προτιμησαν μερικοι μεγαλομανείς Ρωμαιοι αυτοκρατορες ζητωντας να ταυτιστουν μαζι του.

Στον τριτο αιωνα μ.Χ. πηρε οριστικη μορφη το παραμυθι του μεγαλου Αλεξανδρου το λεγομενο του Ψευδοκαλλισθενη. Ειχαν μεγαλη διαδοση οι παραλλαγες του στη δυση στα χρονια του Μεσαιωνα και ειναι φυσικο οτι αναψε παντοτε τα πνευματα και στις χωρες της Ανατολης. Το χαριτωμενο ελληνικο λαϊκό κειμενο ''Η φυλλαδα του μεγαλου Αλεξανδρου'' που σωθηκε στην εκδοση της Βενετιας, ετυπωθηκε τελευταια σε ενα φτηνο , καλο βιβλιαρακι , πλουτισμενο με τον εξαιρετο προλογο του κ.Α.Α. Παλλη. 

Εικοσιτεσσερεις αιωνες υστερα απο την απίστευτη παρουσια του Μεγαλου Αλεξανδρου στη σκηνη του κοσμου μένει ακομη ζωντανο στην λα'ι'κη ψυχη και στο θέατρο των σκιών το φανταστικο παραμύθι για το πελώριο θηρίο που αυτος ετρύπησε με το δορυ του.

ΣΕΜΝΗ ΚΑΡΟΥΖΟΥ 

''ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ'' 17 ΜΑΙΟΥ 1964

Οι δυνατοί προκαλούν το σεβασµό όλων

              

             Γράφει ο KΩΣΤΑΣ ΠΑΔΟΥΒΑΣ 

            Αντιστράτηγος (ΜΧ) ε.α 

     Ύστερα απο την την πρόσφατη υπογραφή µεταξύ Τουρκίας-Λιβύης του, µνηµονίου (ειδος συμφωνιας) προέκυψαν ανησυχίες σε εθνικό επίπεδο εξ αιτίας της «επιδείνωσης των Ελληνοτουρκικών σχέσεων καλής γειτονίας», που βρίσκονται και πάλι στην κόψη του ξυραφιού ή «επί ξηρού ακµής». Με τη «Συµφωνία» αυτή αφαιρούνται και στην καλύτερη περίπτωση αµφισβητούνται από τη γείτονα χώρα κυριαρχικά δικαιώµατα Ελλάδας και Κύπρου εντός των Αποκλειστικών Οικο- νοµικών Ζωνών (ΑΟΖ) και του εναέριου χώρου, στην περιοχή νότια από τις µικρασιατικές ακτές, όπου βρίσκονται και τα ση- µαντικά Ελληνικά νησιά Ρόδος- Καστελόριζο-Μεγίστη-Κάρπαθος, Κρήτη και η Δυτική ακτογραµµή της Κύπρου.  

Η «Συµφωνία Τουρκίας-Λιβύης»εντάσσεται στο µεγαλεπήβολο όραµα της Τουρκίας να κατακτήσει-ενσωµατώσει νέες εκτάσεις µε την ονοµασία «Γαλάζια πατρίδα», µε αυθαίρετες ειρηνικές ή βίαιες ενέργειες, στο πλαίσιο της επιδιωκόµενης αναθεώρησης της Συνθήκης της Λοζάνης , παραβιάζοντας ή καταργώντας αφενός το υφιστάµενο εκεί εδαφικό status quo και αφετέρου τα κυριαρχικά δικαιώµατα της Ελλάδας και Κύπρου, όπως καθορίζονται από το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας (UNCLOS). Το µακροχρόνιο µεγαλεπήβολο όραµα της Τουρκίας να νε- κραναστήσει την άλλοτε κραταιά Οθωµανική Αυτοκρατορία σε όλα τα επίπεδα (εδαφικό, οικονοµικό, δηµογραφικό, πολιτιστικό-θρησκευτικό κ.ά.), ενεργοποιήθηκε και πάλι δυναµικά από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 και αµέσως άρχισε η ένταση στις Ε/Τ σχέσεις περιλαµβανοµένης της Κύπρου. Χαρακτηριστικές εφαρµογές του σχεδίου αυτού αποτελούν οι έµπρακτες αµφισβητήσεις της έκτασης της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας (1973), η εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο και η παράνοµη κατοχή Κυπριακού εδάφους (1974-...... ), οι αµφισβητήσεις του εναέριου εθνικού χώρου στα νησιωτικά και χερσαία συµπλέγµατα (1975-..... ), οι προκλήσεις µονωµένων θερµών επει- σοδίων (µε κίνδυνο εµπόλεµης σύγκρουσης µεταξύ των δυο χωρών) δυο τουλάχιστον φορές (το Μάρτιο του 1987 και το 1996 µε την κρίση των Ιµίων) και οι καθηµερινές επαναλήψεις προκλητικών βίαιων «παραβιάσεων-παραβάσεων» των εναερίων χώρων Ελλάδας-Κύπρου (FIR-ICAO), από Τουρκικά πολεµικά µαχητικά αεροπλάνα (πολλές φορές οπλισµένα). 

Στις εφαρµογές του ιδίου σχεδίου εντάσσονται και οι απαιτήσεις της Τουρκίας για αποστρατικοποίηση των Ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου έχοντας στρατιές στρατού ξηράς, στόλους θάλασσας και πολεµικής αεροπορίας πλησίον των εκεί Ελληνικών συνόρων, προφανώς για να εξασθένηση της αντίστασης όποτε αποφασίσει χρήση βίας (µε αποβατικές επιχειρήσεις παρόµοιες της Κύπρου του 1974) για την επέκταση των συνόρων της προς Δυσµάς, ως και ο κατακλυσµός µε πρόσφυγες και µετανάστες-λαθροµετανάστες των περιοχών της «Γαλάζιας πατρίδας» και της Ελληνικής ενδοχώρας. Η πρόσφατη καινοτοµία των Τουρκικών σχεδιασµών στην Ανατολική Μεσόγειο, εντάσσεται, επίσης, στο µεγαλεπήβολο οικονοµικό όραµα µιας µεγαλύτερης Τουρκίας και στοχεύει να ενδυναµώσει το όραµα της να γίνει «ενεργειακός κόµβος» στην περιοχή ελέγχοντας τις εξορύξεις πετρελαίων-φυσικού αερίου που υπάρχουν σε περιοχές των ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου, αποκοµίζοντας, πλην των άλλων, σηµαντικά οικονοµικά οφέλη. Με λίγα λόγια, όλοι οι παραπάνω σχεδιασµοί της Τουρκίας συνθέτους το µ ε γ α λ ο ϊ δ ε α τ ι σ µ ό που καλλιεργούσε ανέκαθεν και καλλιεργεί στο εσωτερικό της, προκειµένου να γίνει κάποια χρονική περίοδο ο «τοπάρχης» αποκλειστικά υπεύθυνος στην ευρύτερη ζώνη της Ανατολικής Μεσογείου µέχρι τη Μαύρη θάλασσα, στις περιοχές δηλαδή που διαιωνίστηκε το παµπάλαιο «Ανατολικό Ζήτηµα». Παράλληλα, αξιοποιώντας αριστοτεχνικά τις αδυναµίες των Μεγάλων Δυνάµεων (ΗΠΑ, ΕΕ , Κίνας , Ρωσίας ), επιδιώκει να συγκρίνεται µε αυτές ως κύριος «παίκτης» της ευαίσθητης ιστορικής περιοχής (Ανατολικού Ζητήµατος), κάνοντας χρήση ποικίλων παρελκυστικών τακτικών στην εξωτερική πολιτική, µε τελικό στόχο να αφαρπάσει την ανοχή τους στα επεκτατικά σχέδια που οραµατίζεται µε το βλέµµα καρφωµένο στα µέγιστα όρια της άλλοτε Οθωµανικής Αυτοκρατορίας, τα οποία περιλάµβαναν ολόκληρη τη Ελληνική επικράτεια µετά της Κύπρου πριν από 200 χρόνια (1821). 

 Το αµιγές φιλειρηνικό Ελληνικό έθνος προσηλωµένο στις αρχές καλής γειτονίας, όπως τις δέχτηκε όταν έγινε µέλος της ΕΕ, παρόλο που έχει υποστεί ανελέητα εχθρικά πλήγµατα (συµφορές, όπως η άλωση της Πόλης το 1453, η Μικρασιατική καταστροφή 1922, η εισβολή στην Κύπρο 1974), από τους προγόνους των σηµερινών Τούρκων, δεν έχει αρκετά αφυπνιστεί, δεν έχει αποκωδικοποιήσει την εξωτερική Τουρκική γεωπολιτική τακτική σε όλο το βάθος της, ούτε διατηρεί στην καθηµερινότητά του τη φράση «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ » τιµώντας τη µνήµη των πογκρόµ των σφαγών και των γενοκτονιών που πραγµατοποίησε ο Οθωµανικός – Μουσουλµανικός λαός σε βάρος του. Όµως, είναι καιρός τώρα µε την πρόσφατη ευκαιρία της ωµής απειλής του status quoτων Ελληνικών κυριαρχικών δικαιωµάτων µε τη «Συµφωνία Τουρκίας-Λιβύης», να γίνουν οικονοµικές και άλλες θυσίες, να καθοριστούν ετοιµότητες και προτεραιότητες αντιµετώπισης του επικίνδυνου γείτονα εξ ανατολών µε Ελληνικές Ένοπλες δυνάµεις και να καταρτιστεί υπερκοµµατικό νέο εθνικό δόγµα και αµυντικό σχέδιο άµυνας µε Ελληνικές Ένοπλες Δυνάµεις (τύπου Ισραήλ), για να προετοιµαστεί έγκαιρα και αµυνθεί αποτελεσµατικά η χώρα οπότε χρειαστεί, µε σύγχρονους τρόπους (στρατιωτικά, οικονοµικά, δηµογραφικά), διότι οι ευκαιρίες δεν περιµένουν (οι καιροί γαρ ου µενετοί), αλλά και για ένα ακόµη σοβαρότερο και ζωτικό λόγο, που τον χρειάζεται πολύ περισσότερο σήµερα η υπερήφανη και αειφόρος Ελλάδα: Να γίνει και να παραµείνει δυνατή χώρα για να προκαλεί το σεβασµό όλων (φίλων και εχθρών)! Το νέο εθνικό αµυντικό σχέδιο αυτονόητα θα είναι καθολικά αποδεκτό προϊόν (υπερκοµµατικών συνεργασιών), ατέρµονας διάρκειας, ανανεωµένου-αναπροσαρµοζόµενου µε παρόµοιο τρόπο όποτε κριθεί αναγκαίο. Γένοιτο! ΕΘΝΙΚΗ ΗΧΩ ΔΕΚ 2019

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΛΑΜΠΡΙΔΗΣ 22 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974

Για να µην βιώσουµε και άλλες εθνικές συµφορές, πρέπει οµονοήσωµεν και να θέσουµε την Ελλάδα υπεράνω της πρόσκαιρης παρουσίας µας επί της γης. 

      Οµιλία Αντιστράτηγου ε.α. Ιωάννου Κρασσά
 Επ’ ευκαιρία της µεταφοράς των οστών του Αντιστράτηγου Γεώργιου Παπαλαµπρίδη από την Κύπρο στην Ελλάδα,την 7η Δεκεµβρίου 2019.
 Πανοσιολογιότατε 

 Κύριε Δήµαρχε  

Κύριε Διοικητά της 1ης Στρατιάς 

 Εκπρόσωποι των ΕΔ 

 Κυρίες και Κύριοι 

 Θέλω να ευχαριστήσω τον Ιωάννη Παπαλαµπρίδη ο οποίος µου επιφύλαξε την ιδιαίτερη τιµή, να µιλήσω εκ µέρους της οικογένειάς του, για την θυσία του ήρωος αδελφού του Γεωργίου. 

    Ο Γεώργιος Παπαλαµπρίδης του Στεφάνου και της Πηνελόπης, γεννήθηκε στην Πυρσόγιαννη Ιωάννινων το 1946. 

Οι γονείς του και οι δάσκαλοι του, τού έµαθαν να πιστεύει εις τον Θεόν, να αγαπά την πατρίδα και να σέβεται τις παραδόσεις της φυλής µας. 

Το 1965 περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Ζωσιµαία Σχολή των Ιωαννίνων και στην συνέχεια εισήλθε στην Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων . Στο φυτώριο των Αξιωµατικών του στρατού µας, σµίλεψε την ψυχή του µε όλα εκείνα τα ιδανικά που πηγάζουν από την πίστη σε διαχρονικές αξίες, πιστεύω και αρχές . 

Εκεί ενσταλάχτηκε µέσα του το αίσθηµα της προσηλώσεως στην εκτέλεση του καθήκοντος και του σεβασµού στις στρατιωτικές αρετές. 

Το 1969, ορκίσθηκε Ανθυπολοχαγός του Πεζικού, λεβέντης, γεµάτος περηφάνια, αλλά και σεµνότητα µαζί. Τον Σεπτέµβριο του 1973, τοποθετήθηκε σε µονάδα της Εθνικής Φρουράς , στην Κύπρο . 

Την 20η Ιουλίου 1974, κατά την Τουρκική εισβολή, ως διοικητής του 2ου Λόχου του 399 ΤΠ, είχε αποστολή την υπεράσπιση του υψώµατος Αλωνάγρας, στον Πενταδάκτυλο . 

Η Αλωνάγρα είναι ζωτικής σηµασίας έδαφος, διότι ελέγχει την διάβαση της Αγύρτας η οποία ενώνει την Λευκωσία µε την Κυρήνεια. 

 Ο Υπολοχαγός Πεζικού Γεώργιος Παπαλαµπρίδης επικεφαλής ολίγων ανδρείων , πολέµησαν λυσσαλέα επί τριήµερο , τον Οθωµανό βάρβαρο εισβολέα, κάτω από τον καυτό ήλιο του Ιουλίου, στις κακοτράχαλες πλαγιές της Πενταδάκτυλου . Όλοι τους ήσαν εξουθενωµένοι σωµατικά, αλλά η ψυχή τους τούς έσπρωχνε εµπρός. Οι καρδιές τους ήταν καµωµένες από το ευγενές µέταλλο των ξεχωριστών εκείνων ανδρών, που διατηρούν εδώ και αιώνες, ζωντανή την ελληνική φυλή. 

 Την 22α Ιουλίου 1974, ο Υπολοχαγός Πεζικού Γεώργιος Παπαλαµπρίδης, στα 28 του χρόνια, έπεσε ηρωικά µαχόµενος κατά των Τουρκικών στρατευµάτων εισβολής. Το νεανικό του αίµα καθαγίασε το χώµα στην κορυφή Άσπρη Μούτη, του υψώµατος Αλωνάγρας του Πενταδάκτυλου, µετατρέποντας την σε αιώνιο σύµβολο της άνευ ορίων γενναιότητος και της αδαµάστου θελήσεως του Έλληνος µαχητού. 

 Τα λόγια του στρατιώτη Φώτου Μάγγου συγκλονίζουν: «Είµαι µάρτυρας του θάρρους και της ανδρείας που επέδειξε αυτός ο Έλλην αξιωµατικός λίγο προτού πέσει µαχόµενος κατά την επίθεση εναντίον των Τούρκων. Ήµουν µόνος µου στα βουνά και τον ρώτησα που πάτε? Με αποφασιστικότητα µου απάντησε: Θα πάµε και θα καταλάβουµε αυτά που χάσαµε. Γνώριζε ότι ο δρόµος που πήγαινε δεν είχε επιστροφή. Επίθεση σε ίσιο έδαφος κατά την διάρκεια της ηµέρας, ενώ ο εχθρός ευρίσκεται σε ύψωµα. Αυτές ήτο αι εντολές που είχε λάβει. Εν γνώσει του εκτέλεσε στον ακέραιον το καθήκον του, γνωρίζοντας ότι βάδιζε προς τον θάνατον. Ο Ελληνισµός έχει µακράν ιστορία από ήρωες και ο Γεώργιος Παπαλαµπριδης την λάµπρυνε ως άξιος συνεχιστής των προγονών του. Αιωνία ας είναι η µνήµη του. Δεν θα τον ξεχάσω µέχρι να κλείσω τα µατιά µου». 

      Το Υπουργείο Εθνικής Αµύνης σε ένδειξη τιµής, τού απένειµε τον βαθµό του λοχαγού και το 2008 ο Πρόεδρος της Δηµοκρατίας τον προήγαγε σε Αντιστράτηγο . 

    Ο Δήµος Ιωαννίνων και ο Δήµος Παπάγου- Χολαργού έδωσαν το όνοµα του σε πλατείες τους. Προτοµή του ήρωος έχει τοποθετηθεί στο άλσος Παπάγου. 

     Οι σύγχρονοι Έλληνες ως ζώσα συνέχεια του Ελληνισµού επί της γης, έχουµε την ιερά υποχρέωση έναντι όλων αυτών των ηρώων, να ενστερνιστούµε ότι η υπεράσπιση της ελευθερίας της πατρίδος µας αποτελεί το υπέρτατο καθήκον µας. 

 «Μάρτυρες ἐφτερούγισαν ἀπὸ τὸν οὐρανὸ 

 κι ἐπήραν στὶς φτεροῦγες των τὸ νέο παλληκάρι, 

 στήν πρώτη του τὴν ἄνθιση 

τὴν πρώτη του τὴν χάρι». 

 Το ποίηµα αυτό γράφτηκε από τον Γεώργιο Σουρή, προς τιµή του ήρωος µακεδονοµάχου Τέλλου Άγρα, Ανθυπολοχαγού Πεζικού Σαράντου Αγαπηνού , που δολοφονήθηκε από τους Βουλγάρους κοµιτατζήδες το 1907, στην ίδια περίπου ηλικία. Αν ζούσε ο ποιητής, θα το αφιέρωνε στον Γεώργιο Παπαλαµπρίδη. Το νήµα της ζωής του κόπηκε απότοµα στο άνθος της νιότης του , αλλά η ψυχή του µετοίκησε στον πάνθεο των ηρώων της ιστορίας µας. 

 Ο Γεωργιος Παπαλαµπρίδης ήταν αποφασισµένος να θυσιάσει την ζωή του και συνειδητοποιηµένος όσον αφορά το καθήκον του, ως Αξιωµατικός του Ελληνικού Στρατού . Ανήκει στους ολίγους, οι οποίοι διαχρονικά θέτουν το χρέος προς την πατρίδα υπεράνω της υπάρξεώς τους. Αυτή είναι η µοίρα των ηρώων να νικούν ή να θυσιάζονται , µαχόµενοι, χωρίς όµως ποτέ να παραδίδονται. Έτσι πορεύονταν στην ζωή του και έτσι πολέµησε τους Τούρκους στις πλαγιές της Αλωνάγρας, πιστός πάντοτε στον στρατιωτικό όρκο. Δεν υπήρχε καµία περίπτωση να ενεργούσε διαφορετικά. Τον τρόπος σκέψεως αυτών των ξεχωριστών ανθρώπων περιέγραψε µε ενάργεια ο Κωσταντίνος Καβάφης: «Φανερώνεται αµέσως όποιος τόχει έτοιµο µέσα του το Ναι, και λέγοντάς το, πέρα πηγαίνει στην τιµή και στην πεποίθησή του». 

 Τον Σεπτέµβριο του 1821, ο Γεωργάκης Ολύµπιος, ο πιστός σύντροφος του Αλέξανδρου Υψηλάντη , ο οποίος προτίµησε να ανατιναχθεί στην µονή του Σέκκου, στην Βλαχία την σηµερινή Μολδαβία, παρά να παραδοθεί, λίγο πριν το τέλος, είπε προς τους συντρόφους του: 

«Ἀδελφοί, ἐν τῇ κρισίμῳ ταύτῃ περιστάσει μόνον ἔνδοξον θάνατον πρέπει νὰ εὐχόμεθα, ἡ πατρίς θέλει συλλέξει τὰ ὁστά μας καὶ θέλει μεταφέρει αὐτά πρὸς ἐνταφιασμόν εἰς τὴν κλασικήν γήν τῶν προγόνων μας». 

      Η Κυπριακή Δηµοκρατία, µετά από 45 χρόνια , ταυτοποίησε τα ευρεθέντα οστά του Υπολοχαγού Πεζικού Γεώργιου Παπαλαµπρίδη, τα όποια ανα- παυόντουσαν στα αιµατοβαµµένα χώµατα της πολύπαθης Κύπρου µας. 

Σήµερα θα εναποτεθούν στην φιλόξενη αγκαλιά της ελληνικής γης, δίπλα στους γονείς του. Η απόδοση της τιµής και της αναγνωρίσεως αφορά όσους τήρησαν τον όρκο τους και τίµησαν τα όπλα τα ιερά. Η στρατιωτική ήττα και το πραξικόπηµα που προηγήθηκε κατά του Μακαρίου την 15η Ιουλίου, έστρεψαν την µήνη επί δικαίων και αδίκων. Η ισοπέδωση αποτελεί την χειρότερη µορφή αδικίας, µε αποτέλεσµα να µην επιβραβευθούν οι ανδρείοι και να µην τιµωρηθούν οι ριψάσπιδες. 

Η προσφορά του Υπολοχαγού Γεωργίου Παπαλαµπρίδη µας παραπέµπει στη θυσία των 300 Σπαρτιατών και των 700 Θεσπιαίων στην µάχη των Θερµοπυλών, οι οποίοι παρέµειναν στις θέσεις τους, παρότι γνώριζαν ότι βάδιζαν προς τον θάνατο. Και όπως έγραψε ο Καβάφης : 

 ''Και περισσότερη τιµή τούς πρέπει όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν) πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος, κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.'' 

    Η Τουρκία από το 1973 αµφισβητεί τα κυριαρχικά µας δικαιώµατα και µας απειλεί . 

Το γεγονός αυτό , σε συνδυασµό κατά την παρούσα περίοδο, µε τις αυξανόµενες ροές παρανόµων προσφύγων και µεταναστών, συνιστούν µείζονα απειλή κατά της πατρίδος µας. Για να µην βιώσουµε και άλλες εθνικές συµ- φορές, πρέπει οµονοήσωµεν και να θέσουµε την Ελλάδα υπεράνω της πρόσκαιρης παρουσίας µας επί της γης. 

 Οφείλουµε να εγκολπωθούµε το πνεύµα πατριωτισµού, προσφοράς και αυταπαρνήσεως του Γεωργίου Παπαλαµπρίδη, ο οποίος υπηρέτησε την πατρίδα µε ήθος και αρετή, πιστοποιώντας µε τον θάνατο του, την προσήλωση στα ιδανικά του. 

 Αυτού του είδους η θυσία έχει τύχει της αναγνωρίσεως όλων των λαών ανά τους αιώνες. Αποτελεί τον ορισµό του στρα τιωτικού καθήκοντος.

 Αυτών που προσφέρουν τα πάντα για την πατρίδα , υπακούοντας συγχρόνως σ ’ ένα κώδικα τιµής που οι αρχαίοι Έλληνες περιέγραφαν µε την λέξη αρετή. Όλοι οι λαοί έχουν τους ήρωες τους . Αλλά για τους Έλληνες ο ήρωας δεν ήταν απλώς ο γενναίος άνθρωπος που περιφρονεί τον θάνατο. Ο Έλληνας ήρωας, είναι άνθρωπος κατ’ εξοχήν πνευµατικός, υπό την έννοια ότι περιφρονεί τον θάνατο και θυσιάζει την ζωή του στην υπηρεσία ενός ευγενούς και υψηλού ιδανικού: Της υπερασπίσεως της τιµής και της ελευθερίας της πατρίδος. 

Δεν αποτελεί καθήκον ή προνόµιο µόνο των στρα- τιωτικών η θυσία. Ο πόλεµος πρωτίστως αποτελεί αγώνα ηθικών δυνάµεων και ψυχικής αντοχής τον οποίον διεξάγει ολόκληρο το έθνος και όχι µόνο οι ένοπλες δυνάµεις. 

Οι στρατιωτικοί όµως επιλέγουν σαν αντικείµενο επαγγελµατικής ενα σχολήσεως να προετοιµάζουν τους εαυτούς και τους άνδρες τους, να θυσιάζονται για την πατρίδα. 

Στον πόλεµο δεν υπάρχει υποκατάστατο της νίκης, σε περίπτωση ήττας το Έθνος θα καταστραφεί. Ο στρατιωτικός οφείλει να ενεργεί έχοντας πάντοτε κατά νου το Καθήκον, την Τιµή και την Πατρίδα».          Θα κλείσω την οµιλία µου, µε ένα ποίηµα που έγραψα για την θυσία του ήρωος. 

 Δευτέρα, 22 του Ιουλίου, καταραµένη µέρα, 

 η Κύπρος η πανέµορφη, µεµιάς έγινε ξέρα. 

 Ο Τούρκος κάρφωσε το ατσάλι στα πλευρά της, 

 λίγοι ανδρείοι µάτωναν να σώσουν τα ιερά της. 

 Τον Πενταδάκτυλο πύρωνε ήλιος καυτός, 

 σφαίρες και οβίδες έπεφταν συνεχώς. 

 Ο Χάρος σκηνοθέτης, έργο για θαρραλέους, 

 ωδή στην δόξα και ύµνος στους γενναίους. 

 Με κάστρα έµοιαζαν της Αλώναγρας τα βράχια, 

 τα παλληκάρια έπεφταν σαν θερισµένα στάχυα. 

 Σε Θερµοπύλες έφερνε και πύλη Ρωµανού, 

 µάχη σκληρή κ’ αέναη κατά  Οθωµανού. 

 Αίµα και ίδρωτας έραναν το ιερό το χώµα, 

 σπονδή ηρώων στης πατρίδας µας το σώµα. 

 Τους στρατιώτες µας, τίποτα δεν τους πτοούσε, 

 είχαν λεβέντη αρχηγό, που τους παρακινούσε. 

 Πως και αψηφούσε τον θάνατο αυτό το παλληκάρι; 

Μια δύναµη τον έσπρωχνε, µε του Θεού την χάρι.
 Ατσαλωµένη η ψυχή του και η καρδιά καµίνι. 

 Η αγάπη για την πατρίδα. Ποτέ δεν τον αφήνει. 

 Την σφαίρα δεν είδε, που του ‘κρυψε το φως, 

 πέταξε η ζωή του, χωρίς ανάσα, γιατί και πως. 

 Η άγια ψυχή του πέταξε ψηλά στα ουράνια, 

 στην αιώνια της πατρίδας µας την περηφάνια. 

 Ο Λεωνίδας, ο Διάκος και ο Παύλος ο Μελάς, 

 ένα ακόµη αστέρι, στο στέµµα σου Ελλάς. 

 Γεώργιε Παπαλαµπρίδη είσαι αθάνατος για ‘µάς.

εθνικη ηχω δεκ2019

Η ζωή εν τάφω. Κύπρος 2019 μ.Χ.

04/05/2019 · by Πέτρος Παπαπολυβίου

Η κυπριακή κοινωνία πέρασε τη φετινή Μεγάλη Βδομάδα και τις μέρες του Πάσχα στη βαριά σκιά των αποτρόπαιων εγκλημάτων που αποκαλύφθηκαν με θύτη – κατά συρροή δολοφόνο, ένα πρόσωπο της διπλανής πόρτας υπεράνω υποψίας: πτυχιούχο αξιωματικό τοποθετημένο σε μονάδα με εκατοντάδες στρατιώτες, νέο άνθρωπο πατέρα δυο μικρών παιδιών, με καλλιτεχνικές αναζητήσεις και έφεση – ίσως και «βραβεία» – στη φωτογραφία. Και έχοντας στο βιογραφικό του, εκτός από τη στρατιωτική του εκπαίδευση, δεκάδες φωτογραφίσεις από τα πιο λαμπερά γεγονότα της κυπριακής καθημερινότητας: γάμους, βαπτίσεις, «κοινωνικές εκδηλώσεις». Την επιχρυσωμένη όψη της σύγχρονης Κύπρου.

Στην απέναντι πλευρά τα άτυχα θύματα, όσα ξέρουμε μέχρι σήμερα, καθώς ο κατάλογός τους δεν είναι ο τελικός. Η συμπλήρωσή του επαφίεται στην τύχη, στην υπομονή των ανακριτικών αρχών και στην όποια συνείδηση του αρρωστημένου δολοφόνου: Ξένες κοπέλες και δυο μικρά κοριτσάκια, που ήρθαν στην πατρίδα μας αναζητώντας καλύτερη μοίρα, δουλειά και ψωμί. Που όλες ανήκουν, όπως αποδεικνύεται, στις πιο αδύνατες και απροστάτευτες κοινωνικές και ανθρώπινες ομάδες του σημερινού πληθυσμού στην ελεύθερη Κύπρο: Γυναίκες από «φτωχές χώρες» της Ασίας και των Βαλκανίων, που εργοδοτούνται ως οικιακές βοηθοί και που πέρα από όσα βιώνουν καθημερινά στους χώρους εργασίας τους, εάν «εξαφανιστούν» δεν θα τις αναζητήσει κανένας. Ή, χειρότερα, όσοι – από το οικογενειακό και φιλικό τους περιβάλλον – θα έχουν την αγωνία να τις ψάξουν, θα προσκρούσουν πάνω στο παχύδερμο τείχος της ανάλγητης αδιαφορίας που έχει υψώσει η κοινωνία μας και η κρατική μηχανή. Η ίδια κοινωνία και η ίδια κρατική μηχανή ενός ημικατεχόμενου κράτους που ζει εν πολλοίς από τον τουρισμό (τα λεφτά των «ξένων») και την ίδια στιγμή εκποιεί κατά συρροή κυπριακές ταυτότητες, υπηκοότητες, «πύργους» και ακτές, ανάλογα με τα πόσα εκατομμύρια έχει στο πορτοφόλι του ο ίδιος «ξένος»: τότε αποκτά κύρος και υπόσταση και δικαιούται σημασία και προσοχή…

Όσο συνεχίζονται οι ανακρίσεις και η μακάβρια αναζήτηση των σορών και τεκμηρίων από τα εγκλήματα, δεν μπορούμε να αποκρυσταλλώσουμε την εικόνα για την ψυχοσύνθεση του δολοφόνου, τι τον οδήγησε στην αποτρόπαια σειρά των φόνων και στη φρικιαστική απόκρυψη των πτωμάτων σε πηγάδια και λίμνες. Για το πώς «ψήλωσε ο νους του», κατά πως θα έλεγε 120 χρόνια προηγουμένως ο Παπαδιαμάντης, όταν ψυχογραφούσε αριστουργηματικά τη Φραγκογιαννού, μιαν άλλη «κατά συρροή δολοφόνο» κοριτσιών, σε ένα νησί πολύ μικρότερο από τη σημερινή Κύπρο. Ο μεγάλος Σκιαθίτης των ελληνικών γραμμάτων παρουσιάζει την τραγική φόνισσα να δρα ως λυτρωτής για τα μικρά κορίτσια: τα έσωζε, σκοτώνοντάς τα, από τη μαρτυρική ζωή που θα τα ανέμενε ως φτωχές απροστάτευτες γυναίκες. (Θυμίζουμε ότι η φόνισσα αποκαλύπτεται τυχαία: όταν ένα κοριτσάκι πνίγεται σε ένα πηγάδι με αυτήν παρούσα. Οι συμπτώσεις με το «φρεάτιο» του Μιτσερού ανατριχιαστικές…) Μήπως, πέρα από την τιμωρία του δολοφόνου, πρέπει να αναρωτηθούμε, ως κοινωνία, για τις συλλογικές μας ευθύνες απέναντι σε όλες αυτές τις κοπέλες που φιλοξενούνται στη χώρα μας χωρίς να έχουν περισσότερες ελπίδες για το μέλλον τους από όσες θα είχαν στη μίζερη ζωή τους τα θύματα της Φραγκογιαννούς; Χωρίς να ισοπεδώνουμε στερεοτυπικά συμπεριφορές, ας ευχηθούμε να αποτελέσει αυτή η αποτρόπαια σειρά δολοφονιών την αφετηρία για να αλλάξουμε: πρώτα την κρατική στάση, εκσυγχρονίζοντας και εξανθρωπίζοντας ανακλαστικά, νοοτροπίες, συμπεριφορές και νομοθεσίες, και κατόπιν ας κοιτάξει ο καθένας τα του οίκου του. Σε ένα νησί, όπου μόλις πριν από 70-80 χρόνια στη θέση των «Φιλιππινέζων» και των «Σριλανκέζων» ως «δουλικά» στα αστικά σπίτια ήταν οι ίδιες οι γιαγιάδες μας…

Από τις αντιδράσεις που προξένησαν αρνητική εντύπωση, στέκομαι στην εκκωφαντική σιωπή της «επίσημης» Εκκλησίας. Σε μέρες όπου «νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες» κατακλύζουν τους ορθόδοξους ναούς, και συμμετέχουν, όπως βούλεται ο καθένας, στο θείο δράμα και στο μεγαλείο της ανάστασης, η απουσία μιας εγκυκλίου ή έστω μιας απλής δήλωσης στοιχειώδους ευαισθητοποίησης για όσα παρακολουθεί συγκλονισμένη η κυπριακή κοινωνία, μαρτυρεί πλήρη αποξένωση από την πραγματικότητα, τον σφυγμό και τις αγωνίες του ποιμνίου. Κρίμα…

Τις ίδιες μέρες, στο περιθώριο των παραπάνω, έφυγαν από τη ζωή δυο σπουδαίοι άνθρωποι, Χριστιανοί και Έλληνες: η Στροβολιώτισσα αγωνίστρια της ΕΟΚΑ Μαρούλα Ιωσήφ και ο Καρπασίτης ακρίτας Σάββας Λιασής. Δυο άνθρωποι από την εποχή και από την Κύπρο «όπου το θαύμα λειτουργούσε ακόμη»… Ας τους μνημονεύουμε. Μαζί με τη Μαίρη Ρόουζ, τη Λίβια, τη Μαρικάρ, τη Αριάν, την κοπέλα από το Νεπάλ, και τις δυο παιδικές ψυχούλες…

Δημοσιεύθηκε στην εφημ. «Ο Φιλελεύθερος» στις 4 Μαΐου 2019

https://papapolyviou.com/2019/05/04/i-zoi-en-tafo-kipros-2019

Γιατί η ιστορία είναι τόσο προκλητική και οι αδιάβαστοι τόσο επικίνδυνοι.

Άρθρο Γνώμης του Ευάγγελου Αθανασιάδη^(*)

                                 

Α. Έτος 1996. Οι Αμερικανοί σκόπευαν να ενεργήσουν τα επόμενα χρόνια στη Β. Αφρική. Αίγυπτο, Λιβύη κλπ.

Χρειαζόταν ένα σημαντικό αριθμό από F-16, με τις αντίστοιχες υποδομές, εγκαταστάσεις, ανταλλακτικά και τεχνικό προσωπικό, στην ευρύτερη περιοχή.

 Ίμια: Το κύριο πρακτικό αποτέλεσμα της κρίσεως των Iμίων ήταν η αγορά του αιώνα του Τσοχατζόπουλου, αποκτώντας ένα σεβαστό (πρωτόγνωρα μεγάλο) αριθμό F-16, συμβατό για συνεργασία με τις λοιπές ΝΑΤΟϊκές Δυνάμεις.

Μια μεγάλη Πολεμική Αγορά από τις Η.Π.Α, από μια υποτιθέμενης αριστερής κουλτούρας κυβέρνηση Σημίτη.

Β. Έτος 2019. Οι Η.Π.Α χρειάζονται στην περιοχή ένα σημαντικό αριθμό F-35. Για Γεωπολιτικοοικονομικοστρατηγικούς λόγους, οι Αμερικανοί δυσκολεύονται  να τα «πασάρουν» στη Τουρκία.

Κάποιες εντέχνως αναφυόμενες αμφισβητήσεις – διεκδικήσεις από τους «γείτονες» μας στα Εθνικά μας Θέματα, γεννούν την «προφανή και αδήριτη» ανάγκη αναβαθμίσεως της Αεροπορίας μας. Γιατί άραγε μόνο της Αεροπορίας;

Έτσι, μια υποτιθέμενη αριστερής κουλτούρας κυβέρνηση Τσίπρα, του καλύτερου «YES sir και ΝΑΙ σε όλα» και τη τραγική φιγούρα του Αποστολάκη, θα φορτωθούμε εμείς τα απαιτούμενα στις ΗΠΑF-35.

Να σημειωθεί ότι τα τακτικά τους χαρακτηριστικά μάλλον δεν προσιδιάζουν με τις Εθνικές ανάγκες της Πολεμικής μας Αεροπορίας, αλλά περισσότερο με τις γενικότερες στρατιωτικές ανάγκες των ΗΠΑ στη περιοχή.

Για να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα. Μια ορθολογική ανανέωση των μέσων των Ενόπλων Δυνάμεων, σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες, είναι οπωσδήποτε απαραίτητη.

Γ. Ιστορικό προηγούμενο.

Το Εμπόριο. Περί το 1900, οι ανάγκες εμπορίου της Κεντρικής  Ευρώπης, με κύριους εκφραστές την Γερμανία, Αυστροουγγαρία και Γαλλία (χερσαίες δυνάμεις), χρειαζόταν ένα μέσο μαζικής μεταφοράς αγαθών στο πάντα ισχύοντα και λειτουργούντα (παλιότερα, τότε και τώρα) δρόμο του μεταξιού, Ινδία-Κίνα προς και από την  Κεντρική Ευρώπη. (Κάντε τους σημερινούς συνειρμούς με τη COSCO και τα προσκόμματα που τους δημιουργούν «άλλοι», μέσω ημών των χρησίμων ηλιθίων).

Το Τραίνο. Έπεισαν τότε, την Τουρκία για την αναγκαιότητα να κατασκευάσει, με ανάθεση σε Γερμανούς και Γάλλους, τη σιδηροδρομική γραμμή Κωνσταντινούπολη – Βελιγράδι, και την σύνδεσή της με τις εκατέρωθεν επεκτάσεις της, και φυσικά έναντι δανείου.

Το Δάνειο. Η αιώνια, μέσω δανείων,  οικονομική εκμετάλλευση και έλεγχος, πάντα προς διευκόλυνσή μας και για το καλό μας. Σας θυμίζει τίποτε από τα πρόσφατα;

Το τραίνο θα αντικαθιστούσε …τα καραβάνια. Πόσο μοιάζουν άλλωστε;

Το Πεσκέσι. Το 1912 απελευθερώνεται η πολύπαθη Μακεδονία και αργότερα ακολουθεί και η Θράκη.

Μεταξύ των άλλων επωμιζόμαστε και την αποπληρωμή του δανείου του τραίνου.

Γιατί η ιστορία είναι τόσο προκλητική και οι αδιάβαστοι τόσο επικίνδυνοι.

Το Πεσκέσι.

Τότε το τραίνο… τώρα τα F-35….

Οι Τούρκοι τα παρήγγειλαν εμείς θα τα πληρώσουμε….

^(*)  Ο Ευάγγελος Αθανασιάδης είναι Συνταγματάρχης ε.α.

ΥΣ 1^η . Ο Τσακαλώτος περιφέρεται στις ΗΠΑ, διακηρύσσοντας  πλεόνασμα χρημάτων για την αποπληρωμή του ΔΝΤ (όχι της ΕΚΤ). Έτσι νομίζει. Τα F35 θα αγοράσει και θα βάλει και άλλο χρέος…

ΥΣ.2^η . Τα άτιμα γυρίσματα της ιστορίας.

Δάνειο για τη Γραμμή.

Παίρνουμε Μακεδονία – Θράκη, παίρνουμε και το δάνειο.

Ξεπληρώνουμε το δάνειο, θέλουν να μας πάρουν και τη γραμμή και τη Μακεδονία – Θράκη

https://fonientos.blogspot.com/2019/04/blog-post.html

Ο Άγιος Νεκτάριος και ο Παύλος Μελάς

Αρθρογραφία / Φεβρουάριος 10, 2019

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Συνηθίζω, όταν αναζητώ βιογραφικά στοιχεία και πληροφορίες για κάποιον επιφανή του Γένους μας, να προσφεύγω στο παλιό και λαμπρό εγκυκλοπαιδικό λεξικό του «ΗΛΙΟΥ». (Του “ηλίου” και όχι Ηλιού, για να μην έχουμε παρεξηγήσεις).

Τώρα με τα κινητά διαδίκτυα, μοναδική σχεδόν πηγή πληροφοριών είναι ο ιστότοπος με το περίεργο όνομα «βικιπαίδεια» ο οποίος συνοδεύεται με αρκετά νεοταξικά καρυκεύματα.

Παρένθεση. Το διαδίκτυο με την τεράστια αποθήκευση πληροφοριών δημιουργεί στο χρήστη του, ιδίως στις νεότερες ηλικίες την ολέθρια ψευδαίσθηση ότι ο ίδιος κατέχει και έχει κατακτήσει αυτές τις γνώσεις. Το θεωρεί, τρόπον τινά, ως προέκταση, εξάρτημα της μνήμης του.

Γι’ αυτό η μελέτη θεωρείται πια χάσιμο χρόνου, γίνεται αντικείμενο χλεύης, πράγμα καταστρεπτικότατο για την γλώσσα και την σκέψη. Θύματα αυτής της απώλειας είναι και οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί. Κάποτε λέγαμε «έχει μεταδοτικότητα», όταν θέλαμε να επαινέσουμε το δάσκαλο.

Η μεταδοτικότητα είναι «τέχνη τεχνών» που τα θεμέλιά της «τρέφονται» από την αγάπη προς τους μαθητές «ουδέν ούτω προς διδασκαλίαν επαγωγόν ως το φιλείν και φίλεισθαι» κατά τον Άγιο Χρυσόστομο – και βέβαια, την βαθιά γνώση του αντικειμένου, αποκύημα πολλής μελέτης. Σήμερα λέμε πως είναι επικοινωνιακός.

Η διαφορά μεταξύ μετάδοσης και επικοινωνίας είναι τεράστια. Μετάδοση σημαίνει παιδεία. Επικοινωνία σημαίνει εντυπωσιοθηρία, αμάθεια.

Προσέφυγα, λοιπόν, στο λεξικό του «ΗΛΙΟΥ» αναζητώντας το γενεαλογικό δέντρο του Παύλου Μελά. Διαβάζω στο λήμμα «Μελάς» σε τούτα τα κομψά ελληνικά: «Μεγάλη αρχοντική οικογένεια των Ιωαννίνων, της οποίας πλείστα μέλη διεκρίθησαν εις τα γράμματα και τας επιστήμας, εις τον στρατό την πολιτικήν και την διπλωματίαν, σημαντικάς δε εθνικάς υπηρεσίας παρέσχον εις την πατρίδα πολύ προς της εκρήξεως του Ιερού Αγώνος, κατ’ αυτόν, και μετά την αποκατάστασιν του κράτους».

Αρχοντική οικογένεια, όχι γιατί είχε μεγάλη οικονομική επιφάνεια, αλλά διότι τα μέλη της «παρέσχον σημαντικάς εθνικάς υπηρεσίας». Τω καιρώ εκείνω οι παλιές αρχοντικές οικογένειες, αμιλλώνται ποια θα ευεργετήσει περισσότερο την πατρίδα. Τω καιρώ ετούτω οι αρχοντοχωριάτες, οι νεόπλουτοι σαλταδόροι και δανειοσυντήρητοι διαγωνίζονται για το ποιος θα προξενήσει μεγαλύτερη ζημιά στην πατρίδα.

Οι Μελάδες και όλες οι οικογένειες των εθνικών ευεργετών ήταν αρχοντάνθρωποι, έτσι ονομάζει ο λαός μας τους γενναιόδωρους, τους φιλότιμους. Αρχονταρίκι ονομάζεται στα μοναστήρια η αίθουσα υποδοχής και φιλοξενίας των προσκυνητών, γιατί και η Εκκλησία μας μας θέλει αρχοντάνθρωπους και όχι μίζερα, οικτρόβια και αξιολύπητα ανθρωπάρια. («Ό,τι και να κάνουμε ταπείνωση – αγάπη – αρχοντιά χρειάζεται» έλεγε και ξανάλεγε ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης).

Ο Παύλος Μελάς ονομάστηκε Παύλος, και όχι Γεώργιος όπως έλεγαν τον παππού του, προς τιμήν του αδελφού του παππού του, Παύλου, ο οποίος υπηρετούσε στα τάγματα των Σουλιωτών υπό τον Μάρκο Μπότσαρη και «έπεσε» ηρωικώς μαχόμενος κατά την Έξοδο του Μεσολογγίου. Με τέτοιο όνομα πώς να μην έχει ηρωικό, λεβέντικο θάνατο ο αετός της Μακεδονίας μας;

Αν πιάσουμε κάποια τωρινή «αρχοντική» οικογένεια και σκαλίσουμε τον βίο και την πολιτεία της, τι βρίσκουμε; Ιδιοκτησίες καναλιών, δημόσια έργα, απατεωνιές, τζιτζιφιόγκους και που πολιτεύονται, κατάληψη πανεπιστημιακών θέσεων αναξιοκρατικώ τω τρόπω, ημιμάθεια κρανιοκενής, θαλασσοδάνεια, καταθέσεις, ζώη χλιδάτη, βίλες, κότερα, ιδιωφελείς έρωτες και … ξενέρωτες.

Πατέρας του Παύλου Μελά ήταν ο Μιχαήλ (Μίκης) Μελάς, άνθρωπος καλλιεργημένος, με φιλοπατρία, που διετέλεσε από το 1891 ως το 1894 και δήμαρχος Αθηνών. (Αδελφός του ήταν ο περίφημος Λέων Μελάς που έγραψε τον «Γεροστάθη», βιβλίο που γαλούχησε γενιές Ελληνοπαίδων, οι οποίες αργότερα απελευθέρωναν πατρίδες σκλαβωμένες.

Τώρα που αφήσαμε εκείνα τα «σκοταδιστικά» κείμενα και διδάσκουμε προοδευτικές μαγαρισιές γεμίσαμε συλλογικότητες…. κουκουλοφλώρων. Αν κάποτε η παιδεία μας ξαναβρεί την χαμένη τροχιά της, θα μπορούσε, ο «Γεροστάθης», με μία «λελογισμένη επεξεργασία» κυρίως στη γλώσσα, να εισαχθεί στα σχολεία).

Ήταν γύρω στο 1890 που ο κατασυκοφαντημένος στην Αίγυπτο, Άγιος Νεκτάριος, έρχεται στην Αθήνα. Ζητά θέση, όχι αρχιερέως, αλλά απλού ιεροκήρυκος χωρίς μισθό.

Συναντούσε –ποιος;- πόρτες κλειστές και υποσχέσεις. Ντρεπόταν ο άγιος, τον συντηρούσε μία απλή γριούλα. «Αδερφέ μου» γράφει στον αδερφό του Χαράλαμπο στη Χίο «αναγκάζομαι μετά πόνου και δακρύων να σε ενοχλήσω ευρισκόμενος εν Αθήναις, εν ημέραις χαλεπές, περιφρονημένος και εμπαιζόμενος παρά των ισχυρών…».

(Και μες στους ισχυρούς ήταν και η τότε εκκλησιαστική ηγεσία). Καταφεύγει στον Υπουργό – μετά από είκοσι απόπειρες -Εκκλησιαστικών και Παιδείας. Του αρνήθηκε τη θέση ιεροκήρυκος, διότι “ετύγχανε αλλοδαπός” και “εστερείτο της ελληνικής υπηκοότητος». “Απόμεινε πελιδνός” διαβάζουμε στο βιβλίο «Ο άγιος του αιώνα μας» του μακαριστού Σώτου Χονδρόπουλου.

Κατεβαίνοντας τις σκάλες του υπουργείου ο άγιος ιεράρχης, με μάτια βουρκωμένα, συναντά έναν ονομαστό άρχοντα. Ήταν ο Μιχαήλ Μελάς, ο πατέρας του Παύλου. Ο Μελάς βλέπει την σεβάσμια μορφή του Αγίου, αντιλαμβάνεται την λύπη του. Μαθαίνει τι συνέβη και του ζητά να τον ακολουθήσει στον Υπουργό.

Και σε λίγο ο υπουργός υπέγραφε τον διορισμό του Αγίου ως ιεροκήρυκος στο νομό Ευβοίας. «Άγιο ρουσφέτι», ας μου επιτραπεί η φράση από έναν άνθρωπο που σε λίγα χρόνια ο γιος του έγραψε τον πρόλογο στο αθάνατο βιβλίο «Μαρτύρων και Ηρώων αίμα» για τη λευτεριά της Μακεδονίας μας.

Ωραία σκηνή Μεγαλοπρεπής να κουβεντιάζουν ο Άγιος Νεκτάριος και ο Μιχαήλ Μελάς. Το Γένος και η Εκκλησία του. Με την ευχή του Αγίου Νεκταρίου και το αίμα του Παύλου Μελά σώθηκε η Μακεδονία. Στα σκαλιά του υπουργείου η Πατρίδα, οι πραγματικοί άρχοντές του και μέσα οι αναθυμιάσεις, ο τρωγλοδύτης πολιτικάντης να μηχανορραφεί.

Θα περάσει από την Βουλή η προδοτική συμφωνία, διατείνεται ο αγραβάτωτος μείραξ. Μιλά για εθνική αντιπροσωπεία. Αστεία πράγματα. Είναι εθνοπροδοτική αντιπροσωπεία. Στην εκκλησιαστική γλώσσα θα την ονομάζαμε «ληστρική σύνοδο». Ψέλλισε κάτι στίχους του Μπρεχτ. Έχουμε καλύτερους ποιητές. Θα πρότεινα στίχους του Κ. Ουράνη από το ποίημα «πάψετε πια».

«Πάψετε πια να εκπέμπετε το σήμα του κινδύνου

τους λόγους της υστερικής σειρήνας σταματήστε

και αφήστε το πηδάλιο στης τρικυμίας τα χέρια

το πιο φρικτό ναυάγιο θα ήταν να σωθείτε».

http://maxitis.gr/category/blogs/

Το προδικασμένο μέλλον της Συμφωνίας των Πρεσπών

Άρθρο γνώμης του Ευάγγ. Αθανασιάδη*

Σε όλες τiς γλώσσες υπάρχουν οι λέξεις συμφωνία, υπόσχεση, υπογραφή, φερεγγυότητα, εμπιστοσύνη.

Στις γλώσσες των βορειότερα από εμάς Βαλκανικών Λαών, υπάρχει και μία επιπλέον λέξη, μάλλον αμετάφραστη, η λέξη «μπέσα».

Οι λαοί αυτοί μάλιστα υπερηφανεύονται, γιατί έχουν την αποκλειστικότητα ύπαρξης και χρήσης της λέξης.

Όμως δεν αντιλαμβάνονται, ούτε αυτοί αλλά κυρίως ούτε εμείς, ότι όποια συμφωνία, υπόσχεση, υπογραφή και εάν εξασφαλίσεις από ένα βόρειο γείτονα μας, αυτό δεν αρκεί. Χρειάζεται και μία επιπρόσθετη επιβεβαίωση, που στη καθημερινή πρακτική διατυπώνεται με την ερώτηση αμφισβήτησης και αμφιβολίας: «Μπέσα;» Για να υπάρξει πάντα μια τυπική απάντηση «Μπέσα!».

Στο τέλος της Συμφωνίας των Πρεσπών δεν ανεγράφη το τυπικό: «Μπέσα;»-«Μπέσα!».

Τι θα συμβεί λοιπόν; Ποιο το μέλλον της Συμφωνίας των Πρεσπών;

Εδώ είναι Βαλκάνια και εκτός από το «Μπέσα» υπάρχει και η «Μπαμπεσιά». Τώρα την ομοιότητα της ρίζας και των φθόγγων των λέξεων, ας το αφήσουμε να το εξετάσουν οι γλωσσολόγοι.

Στην βαλκανική πρακτική κρίνεται αναγκαία η επιβεβαίωση με την πρώτη (μπέσα), διότι συχνότερα, σχεδόν κατά κανόνα, συμβαίνει η δεύτερη (μπαμπεσιά).

Τι θα συμβεί λοιπόν; Οι θεωρίες και οι προσδοκίες πολλές. Ας ακολουθήσουμε όμως την βεβαία οδό, την πεπατημένη. Την ασφαλή οδό της πείρας, του ιστορικού προηγούμενου και της καταγεγραμμένης πρακτικής.

Ιστορικό προηγούμενο πρώτο:

Οι σκοπιανοί υπέγραψαν την ενδιάμεση συμφωνία. Την τήρησαν; Πανθομολογουμένως, φυσικά και όχι. Ό,τι μπορούσαν να καταστρατηγήσουν το έκαναν και μάλιστα με τον πιο απροκάλυπτο και μεθοδευμένο τρόπο.

Πραγματικό δεδομένο δεύτερο, πιο πρόσφατο:

Υπογράψαμε τη Συμφωνία των Πρεσπών (στο εξής ΣτΠ). Μίλησε ο πρωθυπουργός μας για φιλίες, κοινό μέλλον, κοινή προκοπή και προοπτική και πολλά ιδεαλιστικά. Και ενώ ο ΥΠΕΞ μας τραγουδούσε χαμογελώντας και χαριεντιζόμενος το «Hapy birthday», χειροκροτώντας και σιγολικνιζόμενος χαριτωμένα στον ρυθμό, και προτού στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής στη συμφωνία, ο πρωθυπουργός της πΓΔΜ αναφέρθηκε, κατάμουτρα στον διαμεσολαβητή και στους συνυπογράψαντες, πέντε φορές στους «Μακεδόνες» του.

Δεν θα αναφερθούμε στα αναγραφόμενα στην ρηματική διακοίνωση, που προοιωνίζουν και προδιαγράφουν ξεκάθαρα τα επερχόμενα.

Ιστορικό προηγούμενο τρίτο:

Η συμφωνία της οριοθέτησης της ΑΟΖ με την Αλβανία. Η συμφωνία υπογράφηκε και κυρώθηκε κατά τα προβλεπόμενα, σε ένα κλίμα συνδιαλλαγής και αλληλοκατανόησης. Η Αλβανία εισέρχεται στο ΝΑΤΟ. Και μετ’ ού πολύ, ο μη εκλεγείς αλβανός πρόεδρος δημοκρατίας, προσβάλει στα αρμόδια δικαστήρια της Αλβανίας τη συμφωνία και την καταργεί. Η συμφωνία αυτή δεν ισχύει σήμερα και τελεί υπό επαναδιαπραγμάτευση. Αυτά στις μέρες μας.

Τα δεδομένα της συμφωνίας των Πρεσπών:

Κατά το Σύνταγμα της πΓΔΜ, μόνο η υπογραφή του Προέδρου της Δημοκρατίας (στο εξής ΠτΔ) δεσμεύει τη χώρα του στις διεθνείς Συμφωνίες.

Ο πρόεδρος Ιβανώφ δεν υπέγραψε τα της Συνθήκης των Πρεσπών. Μία βαρύτατη νομική πλημμέλεια** που προφανέστατα οδηγεί σε ακυρότητα. Επιπλέον διαφωνεί καθέτως με την ΣτΠ και μάλλον εκφράζει το 70% του λαού του, που δεν προσήλθε στο δημοψήφισμα.

Τον προσεχή Απρίλιο στην πΓΔΜ έχουν εκλογές ΠτΔ. Εκτιμάται αναμφίβολη εκλογή άλλου προσώπου στην θέση του ΠτΔ.

Εμείς πλέουμε πλησίστιοι για την κύρωση της ΣτΠ και η πΓΔΜ, μπαίνει στο ΝΑΤΟ.

Ποια κατά την γνώμη σας θα είναι η επόμενη κίνηση (σύντομα ή αργότερα) του πρώην ΠτΔ κ. Ιβανώφ, που δεν υπέγραψε την ΣτΠ, και ο οποίος εκ πεποιθήσεως διαφωνεί με αυτήν;

Λέτε να προσφύγει κατά της Συνθήκης των Πρεσπών; Να ακολουθήσει το προηγούμενο της Συμφωνίας της ΑΟΖ με την Αλβανία;

Συνηθίζεται να λέγεται ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Εδώ δεν επαναλαμβάνεται. Εδώ αντιγράφεται. Ποιος να μπει στον κόπο να σκεφτεί άλλον τρόπο; Αντιγραφή και επικόλληση.

Πόσο απονήρευτοι, αδιάβαστοι, απροετοίμαστοι, αδιάφοροι, αμελείς και αφελείς μπορεί να είμαστε;

Το μέλλον της Συμφωνίας των Πρεσπών είναι προδικασμένο από τους αδέξιους μικροκουτσαβακισμούς κάποιων και δυστυχώς όπως πάντα εις βάρος της φιλτάτης Ελλάδος μας.

Η μόνη ενδεδειγμένη λύση είναι η Ακύρωση της Συμφωνίας***, για λόγους τυπικών και ουσιαστικών παραλείψεων και παραβιάσεως διατάξεων όρων της Συμφωνίας, του Συντάγματος της πΓΔΜ και του Διεθνούς Δικαίου.

Η ΣτΠ είναι παγίδα. Είναι απάτη. Το μόνο πρακτικό αποτέλεσμα της είναι ότι μας αποστερεί και μας απογυμνώνει από τα ισχυρότατα Διπλωματικά όπλα*** που διαθέτουμε τώρα: Την αρμοδιότητα που μας δίνει ο ΟΗΕ για το ονοματολογικό και τη σύνδεσή του με την είσοδο στο ΝΑΤΟ και ΕΕ.

Αποδεχόμενοι τη συμφωνία καταθέτουμε τα όπλα αμαχητί και μάλιστα χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Η κύρωση, αλλά και η μη κύρωση της, οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα. Μόνο η Ακύρωση της Συμφωνίας αποτελεί την ενδεδειγμένη λύση.

Τέλος η ΣτΠ δε λύνει κανένα πρόβλημα. Είναι πανομοιότυπη περίπτωση με την συνθήκη Ζυρίχης-Λονδίνου για το Κυπριακό. Δεν ήταν Λύση, αλλά απομείωσε και μετέτρεψε την περίλαμπρη νίκη του ηρωικού αγώνα του Κυπριακού Λαού (ΕΟΚΑ), στην απαρχή πολλαπλών επομένων προβλημάτων και δεινών, που ζούμε μέχρι σήμερα.

Η συμφωνία των Πρεσπών θα πνιγεί στα βαλτόνερα της όχθης της λίμνης. Μια το 1949 και μια το 2019. Με μόνες αναμνήσεις το καπέλο του Κοτζιά, τη γραβάτα Ζάεφ-Τσίπρα και το μεγαλείο της ψυχής του συνόλου του Ελληνικού Λαού, ενάντια στο τσαλάκωμα των Εθνικών του Πιστεύω.

Ψηλά οι καρδιές.

Έλληνες Βουλευτές σταθείτε στο ύψος των Ιερών στιγμών.

Ακυρώστε την Συνθήκη των Πρεσπών.

Αλλιώς είστε συνένοχοι και συναυτουργοί σε μια πρωτοφανή μπάσταρδη Εθνογένεση.

Ανασταίνετε και αναζωπυρώνετε το Ιδεολόγημα του Μακεδονισμού.

Δεν υπάρχει Μακεδονικό Έθνος και Μακεδονικός Λαός. Οι Μακεδόνες είναι φύλο του αρχέγονου Ελληνικού Έθνους και του Ελληνικού Γένους. Δεν είναι ξεχωριστό έθνος.

Όποιος αισθάνεται Μακεδόνας είναι Έλληνας.

*Ο Ευαγ. Αθανασιάδης είναι Συνταγματάρχης ε.α.

**Χάριν συντομίας και απλοποιήσεως του κειμένου, αναφέρθηκε μόνο ένας λόγος ακυρότητος. Αρμοδιότεροι επί του θέματος προσδιορίζουν και άλλους λόγους, πολλούς και σημαντικούς.

***Εκτενέστερη προσέγγιση υπάρχει στο άρθρο «Υπάρχει συμφέρουσα Εθνικά λύση στην Συμφωνία των Πρεσπών;» που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο στις 20-1-19

Δεν γίνονται τα οστά των Ηρώων ζάρια

Ανοικτή Επιστολή προς τους κ. Βουλευτές του Ευάγ Αθανασιάδη*

Κ. Βουλευτές.

Μεθαύριο θα έρθει η Συμφωνία των Πρεσπών για κύρωση στην Βουλή των Ελλήνων.

Μια εικαστική Αρχιτεκτονική ιδέα του 1926, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα μετέφερε τέτοιο συμβολισμό σήμερα.

Κύριοι Βουλευτές, στο βάθος των θεμελίων του κτιρίου των εδράνων που αναπαυτικά θα κάθεστε, την στιγμή που θα κληθείτε σαν εκπρόσωποι του Έθνους να ψηφίσετε εάν συμφωνείτε με την συνθήκη των Πρεσπών, να θυμηθείτε ότι βρίσκεται το Μνημείο και το κενοτάφιο το αφιερωμένο

«εις τον αφανή στρατιώτη»**

Την αρχική αρχιτεκτονική πρόταση (1926) της θέσεως*** του μνημείου, μετά από έντονες διαφωνίες, αποφάσισε τελεσίδικα ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ως πρωθυπουργός, στη Ζ’ Συνεδρίαση της Βουλής (12 Ιουλίου 1929), με το σκεπτικό, ότι η θυσία του κάθε «αφανή στρατιώτη» αποτελούσε τη βάση των δημοκρατικών θεσμών, δλδ της Δημοκρατίας.

Χάρη σε αυτόν τον αφανή Στρατιώτη, σήμερα εσύ μπορείς να συνεδριάζεις στο κοινοβούλιο ελευθέρου κράτους και να ψηφίζεις.

Εκεί θα βρίσκονται και δύο Εύζωνοι, Φρουροί Τιμής. Ακίνητοι, ακοίμητοι, άγρυπνοι, «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι». Και κάθε τόσο θα εκτελούν τον προβλεπόμενο βηματισμό, χτυπώντας ρυθμικά το τσαρούχι στην γης, για να ακούνε οι απανταχού αποθαμένοι κάτω από την γη ότι είναι εκεί, Φύλακες και Φρουροί των παραδεδομένων.

Εσείς θα ακούτε; Τον εύζωνα, τους αποθαμένους, «τοις κείνων ρήμασι»;

Στον τοίχο της αριστερής κλίμακας του μνημείου αναγράφονται οι Μάχες των Βαλκανικών πολέμων. Μνημονεύοντας τους 16.118 νεκρούς. Μακεδονομάχους, Πρόκριτους, Προξένους, Δάσκαλους, Κληρικούς, Ντόπιους, Μαχητές των Α’ και Β’ Βαλκανικών Πολέμων. Μαχητές από όλη την Ελλάδα. Πανέλληνες.

Δεν είναι μια παλιά Ιστορία αυτά. Είναι 100 χρόνια πίσω. Τρείς γενιές. Οι παππούδες σας. Στα γόνατά τους μεγαλώσατε.

Αυτοί υπέγραψαν την λευτεριά, την Ιστορία, τον πολιτισμό και το όνομα της Μακεδονίας, με την ξιφολόγχη βουτηγμένη στο αίμα τους.

Και τα όρια της Μακεδονίας τα όρισαν καρφώνοντας ματωμένες ξιφολόγχες.
Και ό,τι λέγεται Μακεδονία το έσπειραν και το όρισαν με τους τάφους τους.

Σε αυτούς τους τόπους οι παπαρούνες κάθε χρόνο βγαίνουν πιο κόκκινες.

Πάνω σε αυτών το αίμα και τα κόκκαλα είναι τα βουλευτικά σας έδρανα, η βουλευτική σας έδρα, και από αυτά πηγάζει όποια αρμοδιότητα.

Μη διαγράψτε με την υπογραφή σας και την ψήφο σας ό,τι αυτοί διέσωσαν δίνοντας την ζωή και το αίμα τους.

Κατά την συνεδρίαση, πάνω από τον Πρόεδρο της Βουλής, θα βρίσκεται ο Ελευθέριος Βενιζέλος που θα προεδρεύει. Θα βρίσκεται ο Μεγαλέξανδρος να εποπτεύει. Να εποπτεύει ποιοι ολιγώρησαν και υστέρησαν σε ανδρεία και φρόνιμα.

Θα είναι και ο Ναύαρχος Κουντουριώτης (θα τον βλέπετε στο πρόσωπο του Ναυάρχου ΥΕΘΑ), για να μάθει εάν τα αποτελέσματα των ριψοκίνδυνων ανδραγαθημάτων του άξιζε να τα παραδώσει σε τέτοιους απογόνους.

Την στιγμή της ψηφοφορίας τα ονόματα σας θα τα εκφωνεί ο Παύλος Μελάς. Θα είναι προσκλητήριο για την Μακεδονία. Θα μετρηθούν ποιοι είναι απόντες από την Ιστορία.

Θα είναι και ο Ελληνικός Λαός για να ορίσει ποιους θα κατατάξει στους απόντες στην Ιστορία αύριο.

* Ο Ευάγγελος Αθανασιάδης είναι Συνταγματάρχης ε.α.

** Η ορθή ονομασία του μνημείου είναι «ΕΙΣ ΑΦΑΝΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΝ», το οποίο και αναγράφεται επί του κενοταφίου. Ο όρος «Άγνωστος Στρατιώτης» είναι ξενόφερτος και δεν ανταποκρίνεται στα ελληνικά δεδομένα. Οι πεσόντες στρατιώτες και γενικότερα μαχητές, είναι όλοι γνωστοί στους οικείους τους, στους συμπολεμιστές και στους προϊσταμένους τους, στην ιστορία της Μονάδος τους, στην υπηρεσία της Ιστορίας Στρατού και στα Ηρώα των ιδιαιτέρων πατρίδων τους.. Κάποιοι λόγω ιδιαίτερων συνθηκών έγιναν γνωστοί στο ευρύ κοινό και τιμήθηκαν ιδιαιτέρως. Άλλοι έμειναν αφανείς. Αυτούς τιμά η Πολιτεία και το Έθνος για την προσφορά τους, την ανδρεία και την γενναιότητα τους.

*** Η θέση του μνημείου, υποδείχθηκε με την προκήρυξη του έργου, το 1926.

Μετά από έντονες αντιδράσεις, που εξέφρασαν αρχιτέκτονες και άλλα σημαίνοντα πρόσωπα της εποχής, καθώς και συνεχείς συνεδριάσεις και συστάσεις επιτροπών που θα έκριναν την καταλληλότητα του έργου, τελικά ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ως πρωθυπουργός, στη Ζ’ Συνεδρίαση της Βουλής (12 Ιουλίου 1929), παρά τις διαφωνίες πολλών, αποφασίζει τελεσίδικα, ότι η καταλληλότερη θέση, είναι αυτή που είχε προταθεί εξαρχής, δηλαδή μπροστά στην Βουλή. Εξάλλου, για τον Ελευθέριο Βενιζέλο, η θυσία του κάθε στρατιώτου, αποτελούσε τη βάση της Δημοκρατίας.

Ο συσχετισμός του Μνημείου, με το Σύνταγμα και τη Βουλή, υποδεικνύει την αξία της θυσίας του «αφανούς στρατιώτου», για τους δημοκρατικούς θεσμούς δεδομένου ότι το Σύνταγμα και ο όρκος τους σε αυτό, ορίζουν το καθήκον τους για την υπεράσπιση της πατρίδος, μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός τους.

Ευτράπελες δημοσκοπικές ευχές, χαρά γεμάτες…

Χρονογράφημα του Ευάγγ. Αθανασιάδη*

Ημέρες εορτών, οι ευχές δίνουν και παίρνουν.
Χαρούμενες να είναι οι Γιορτινές τούτες μέρες.
Στο χαρμόσυνο κλίμα των ημερών δημοσκοπικός γρίφος και ανέκδοτο, στο Σκάϊ της PULSE, σκορπίζει χαρά, γέλιο και απορίες…
Πανηγυρισμοί, Έκπληξη, Δόξα, Μεγαλείο, Ελπίδα, κομματική Ανάταση:

-Ο Μητσοτάκης για πρώτη φορά πέρασε τον «Κανένα».

-Τον Τσίπρα τον πέρασε ο «Κανένας».

Δώστε το σε όποιον νοήμονα άνθρωπο, σε όποιον υπολογιστή με τεχνητή ή μη νοημοσύνη, στον Πυθαγόρα, στον Ευκλείδη (εξαιρείται ο Τσακαλώτος), στον Αρχιμήδη, στον Αϊνστάιν, στον Καραθεοδωρή…...
Θα κάψουν «εγκέφαλο»...
Τι πρέπει να καταλάβω εγώ;... Με τα κανονικά Ελληνικά ; ...
Έχω ακούσει ότι τους ξεπέρασε όλους…, ξεπέρασε το όριο ή και τα όριά του…, ότι ξεπέρασε τον εαυτό του…., αλλά ετούτο;… Τι πρέπει να καταλάβω;…
-Ο Μητσοτάκης πέρασε τον «Κανένα»,
άρα δεν πέρασε κανένα, ήρθε δηλαδή τελευταίος !!!!...
-Τον Τσίπρα τον πέρασε ο «Κανένας»,
άρα δεν τον πέρασε κανένας, ήρθε δηλαδή πρώτος ; ...
Αυτή την σύγχυση την πέτυχε ο πολυμήχανος Οδυσσέας, με μία λέξη, «Κανένας», εγκλωβίζοντας τον Πολύφημο, στον παραλογισμό της ασάφειας...
Σήμερα ο παραλογισμός της ασάφειας, με το στραπατσάρισμα της γλώσσας, όταν το σημαίνον εκ συστήματος δεν εκφράζει το σημαινόμενο, θα παλάβωνε και τον πολυμήχανο Οδυσσέα και ο αρτάκουλας μονόφθαλμος σημερινός «Πολύφημος» τσαλακώνει χυδαία την ζωή μας….
Γλώσσα της τεχνολογίας «ντεμέκ», της κουλτούρας και της διανοπαρανόησης και πράσινα άλογα:
Στην ατέρμονη αδιέξοδη προσπάθεια να ξεπεράσουμε τον κανέναν...
Χρόνια Πολλά στον Καθένα…

*Ο Ευάγγελος Αθανασιάδης είναι Συνταγματάρχης ε.α.

Δημοκρατική Δικτατορία ;

Άρθρο Γνώμης του Ευάγγ. Αθανασιάδη*



Ας δούμε λίγο την ιστορία και την πραγματικότητα σήμερα.

Ο Χίτλερ εκλέχθηκε δημοκρατικά.

«Σήμερα» η Ελλάδα κάνει δημοψήφισμα, βγάλαμε ΟΧΙ και η Κυβέρνηση εφήρμοσε ΝΑΙ .
Αγγλία. Γίνεται δημοψήφισμα. Ποια άλλη ομότερη απεικόνιση της απόφασης του Λαού και η Βουλή συζητάει τι θα κάνει.

Στην Ελλάδα γίνονται ογκοδέστατα συλλαλητήρια από 80000 έως 500000 στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα από 200000 έως 1000000.
Η Κυβέρνηση συνεχίζει τη πολιτική της.

Δημοψήφισμα στα Σκόπια για τη συνθήκη των Πρεσπών που κατά κοινή ομολογία το 70% του κόσμου απείχε σε ένδειξη διαμαρτυρίας και διαφωνίας.

Ελλάδα. Όλα τα γκάλοπ ανεξαιρέτως για τη συνθήκη των Πρεσπών βγάζουν 60-70% την αντίθεση του Λαού. Η Κυβέρνηση κωφεύει.

Καταλονία . Η πλειονότης ζητάει, διεκδικεί και απαιτεί την ανεξαρτοποίησή της με δυναμικό τρόπο και η κυβέρνηση καταπνίγει το αίτημα και διώκει νομικά τους επικεφαλείς.

Γαλλία. Μια από τις μεγαλύτερες και ογκωδέστερες διαδηλώσεις και αντιδράσεις και ο Μακρόν άφωνος Ακολουθήθηκε και αρκέστηκε στη διαδικασία των 100 ευρώ

Συμπερασματικά.

Σε περίπτωση αποδεδειγμένης δυσαρμονίας της Κυβερνητικής γραμμής και της βεβαίας εκπεφρασμένης βούλησης του Λαού η σημερινή μας δημοκρατία είναι ανήμπορη να λειτουργήσει και να εκφραστεί.

Ο Λαός από την στιγμή που θα ψηφίσει δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να απαλλαγεί από το Κυβερνήτη του.

Οι δικλείδες του Ανωτάτου Άρχοντα στις περισσότερες περιπτώσεις, έχουν καταργηθεί όπως και στη χώρα μας, που μας ενδιαφέρει.

Η περίπτωση της πρότασης μομφής για καθαρώς αριθμητικού λόγους του πλειοψηφικού συστήματος, είναι καταδικασμένη και δεν μπορεί να διαφοροποιήσει τη κατάσταση.
Τα δημοψηφίσματα μπορούν και καταπατούνται με τη διακριτική ευχέρεια της Βουλής.

Οι διαδηλώσεις του κόσμου αγνοούνται και καταστέλλονται από τις δυνάμεις ασφαλείας.

Η Βασική σκέψη της Δημοκρατίας είναι έστω και με αντάλλαγμα να μην διοικηθούμε από μια άριστη πολιτική ιδιοφυία που θα μπορούσε να υπάρξει σε μια μοναρχία ή ολιγαρχία, να καταφεύγουμε και επιλέγουμε την δημοκρατία της συμμετοχής των πολλών για να προλάβουμε και αποφύγουμε την περίπτωση του «τρελλού». Και όμως στην εποχή μας καταλήξαμε να μην μπορούμε να αποφύγουμε τον «τρελλό» τον «αυθαίρετο» και τον «αυθάδη».

Μήπως η δημοκρατία μας εκφυλίστηκε ή τείνει να εκφυλιστεί, σε μια δικτατορική δημοκρατία ή δημοκρατία της δικτατορίας ;

Μήπως έχουμε φτάσει σε μια δικτατορική δημοκρατία ;

Οι Πολιτειολόγοι και οι Συνταγματολόγοι αλλά και τελικά ο Λαός έχουν τον λόγο…

Αλλά μήπως και αυτή η λέξη της Δημοκρατίας είναι μια συντεταλαιπωρημένη και συνεβεβιασμένη και άκριτα επιδιδομένη λέξη και έννοια ;

Σας θυμίζουν τίποτα οι αμέτρητες Λαϊκές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες του περασμένου αιώνα; Μπολσεβικισμού και δίπλα στη «δημοκρατία» της Βαϊμάρης ;

Έχουν γνώση οι φύλακες ; Και άραγε Φύλακες υπάρχουν ; Ποιος θα διαφυλάξει τη Δημοκρατία από τη «δημοκρατία» ;

Πλέον, μένει στο Δημοκρατικό Λαό, η λύση του κινήματος της επανάστασης και της ενόπλου καταλήψεως της εξουσίας ;

Η στρέβλωση της Δημοκρατίας, μας οδηγεί σε αντιδημοκρατική εκδήλωση ;

Μήπως επωάζουμε το αυγό του φιδιού ;

Μήπως ο Λαός είναι ανυπεράσπιστος και κινδυνεύων από το δήθεν ιδανικό πολίτευμα της «δημοκρατίας» Του ;

Εκλογές στις 24 Φεβρουαρίου 2019; Άρθρο γνώμης του Ευάγγ. Αθανασιάδη *

-Το κυρίαρχο Δόγμα της αριστεράς είναι ότι δεν παραδίδει την εξουσία. Το θεωρεί προδοσία. Και εάν συμβεί, θα είναι με οδυνηρές συνέπειες.
-Η βασική Αρχή για πρόωρες εκλογές είναι: Εφ όσον έχουμε μία Κυβέρνηση με πλειοψηφία ή πολύ κοντά σε αυτήν, πρόωρες εκλογές μπορούν να γίνουν μόνο όταν αυτό αποτελεί βούληση και επιλογή της Κυβέρνησης. Μία πρόταση μομφής δεν έχει καμία τύχη.

-Απαράβατος εμπειρικός κανόνας. Ποτέ κυβέρνηση με παράσταση νίκης** ξεκάθαρα εις βάρος της, δεν προκήρυξε αυτοβούλως πρόωρες εκλογές. Αυτή την παράμετρο θα προσπαθήσει να ανατρέψει η κυβέρνηση και εμείς ας την παρακολουθούμε.
-Συμπερασματικά: Η Κυβέρνηση, θα κάνει πρόωρες εκλογές μόνο εάν είναι βέβαιη ότι θα τις κερδίσει, εξασφαλίζοντας μια επόμενη τετραετία. Δηλαδη εάν μπορεί να εξασφαλίσει σήμερα, συνθήκες νίκης.
Αλλιώς θα πάει στο τέλος της τετραετίας και μάλιστα, θα εκμεταλλευτεί και όποια επέκταση μπορεί, νομίμως ή νομοτύπως ή και νομιμοφανώς…

Τι πιέζει την Κυβέρνηση για πρόωρες εκλογές;

1ον. Μπροστά μας έχουμε τις ευρωβουλευτικές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Αυτές δεν μπορεί να τις αποφύγει.
2ον.Την άνοιξη πρέπει να βγει στις αγορές. Να σημειωθεί ότι για την έξοδο στις αγορές, δεν εξασφαλίστηκαν ακόμα ευνοϊκές συνθήκες επιτυχίας, αποτελεί ζητούμενο και καρκινοβατεί.
3ον. Αναγγέλθηκε ότι τον Μάρτιο οι τράπεζες θα δεχθούν ένα ισχυρό σοκ επιβίωσης.
4ον. Η υπογραφή της συνθήκης των Πρεσπών, Φεβρουάριο-Μάρτιο, είναι μια ειδική παράμετρος. Η μεν Κυβέρνηση θέλει να το κάνει με νωπή εντολή, για δε την Αντιπολίτευση, είναι αποτρεπτικό δεδομένο, δεν θέλει να πέσει σε περίοδο διακυβέρνησης της.
5ον. Οποιοσδήποτε προεόρτιος οικονομικός μποναμάς μετά από ένα δίμηνο, χάνει την εκλογική του αξία.

Γιατί οι ευρωεκλογές είναι πιεστικός παράγοντας

1ον. Η ευρωεκλογές έχουν έντονο το χαρακτηριστικό της χαλαρής και τιμωρητικής ψήφου.
2ον. Παρατηρείται απροθυμία αλλά και δυσκολία εξευρέσεως καταλλήλων προσώπων και για τις τρεις εκλογικές αναμετρήσεις του Μαΐου.
3ον. Το Σκοπιανό τουλάχιστον στην Βόρειο Ελλάδα, θα επηρεάσει τις ευρωεκλογές, τις Αυτοδιοικητικές αλλά και τις Βουλευτικές.
4ον. Τέλος και το σημαντικότερο, ένα κακό αποτέλεσμα τον Μάιο, στις Ευρωεκλογές και στις Αυτοδιοικητικές, θα αποτελέσει ένα βαρίδιο, δύσκολα ανατρέψιμο έως τις Βουλευτικές, από ένα Κυβερνών κόμμα, που βρίσκεται στην φθορά του τελευταίου έτους διακυβέρνησης, και μάλιστα χωρίς έμπρακτα αποτελέσματα και αποστασιοποιημένο, από αυτά που υποσχέθηκε.

Ποια η ημερομηνία των πιθανών εκλογών;

Εξετάζοντας τα χρονικά περιθώρια αυτή προσδιορίζεται από τα μέσα Φεβρουαρίου έως αρχές Μαρτίου.
Οικονομικός κανόνας. Την περίοδο των εορτών έως 10 Ιανουαρίου, αποφεύγεται η προκήρυξη εκλογών γιατί πλήττεται η αγορά. Προκήρυξη λοιπόν θα δούμε μετά την Δευτέρα 14 Ιανουαρίου. Με ημερομηνία διεξαγωγής 25-40 ημέρες μετά.
Δηλαδή από 17 ή 24 Φεβρουαρίου έως 3 ή 10 Μαρτίου 2018. Με προτίμηση στο συντομότερο και μάλλον 24 Φεβρουαρίου 2019.
Ποιόν ευνοούν οι συγκυρίες:
Μάλλον κανέναν…
Ο κ΄ Τσίπρας έχει ένα πολύ ωραίο προεκλογικό αφήγημα και κοινωνική παραμυθία***, με έξοδο από το μνημόνιο, με πλούσιες παροχές και προσλήψεις στην προσεχή 35ετία. Θέλει εκλογές νικηφόρες τώρα, αλλά τα κουκιά δεν του βγαίνουν. Εάν δεν ανατραπούν τα δεδομένα, δεν πάει σε εκλογές.
Ο κ΄ Μητσοτάκης δεν θέλει εκλογές με την συνθήκη των Πρεσπών ανεπικύρωτη.
Ο κ΄ Καμμένος μόλις έδωσε τα αναδρομικά στους εν ενεργεία, έτρεξε στην Στρατιά να πουλήσει και Μακεδονισμό. Θα παραιτηθεί από ΥΠΕΘΑ! Αλλά μάλλον δεν θέλει να ρίξει την Κυβέρνηση. Ίσως να παραιτηθεί και ο «δεύτερος Καμμένος» (μετά τον Δημήτρη τώρα και ο Πάνος) από τους ΑΝΕΛ…. Μας είπε πολλά δεν είδαμε τίποτε. Μάλλον το ακροατήριο θα απαντήσει: «μπράβο, ευχαριστούμε, δεν θα δώσουμε(?)».
Οι υπόλοιποι εντός κοινοβουλίου: Εύκολοι στόχοι συναλλαγών…
Τα μικρά νεοσύστατα κόμματα δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν σύντομες Βουλευτικές και Ευρωεκλογές.

Σε ποιές παραμέτρους προσβλέπει το κυβερνόν κόμμα:
Στον υπερτονισμό της εξόδου από τα μνημόνια.
Στην επιτευχθείσα μη περικοπή συντάξεων. Επιτυχία σημαντικότατη, η οποία όμως ήδη θεωρείται δεδομένη και αυτονόητη.
Αναδρομικά ειδικών μισθολογίων
Προσδοκία αναδρομικών από τον ΕΦΚΑ.
Διανομή κοινωνικού μερίσματος και άλλων προεκλογικών μποναμάδων.
Προσλήψεις, πραγματικές και φανταστικές.
Ιδεοληπτικές κατακτήσεις σε ιδιάζουσες κοινωνικές ομάδες.
Θρυλούμενες μεγάλες κοινωνικές επιτυχίες, Αναθεώρηση συντάγματος, Εκκλησία κλπ.
Η δικαστική καταδίωξη των πολιτικών αντιπάλων.
Να σημειωθεί, ότι η κατάσταση της επικρεμάμενης κατηγορίας, είναι ευνοϊκότερη από την έκδοση αποφάσεως. Ο καθένας φαντάζεται και υποστηρίζει ότι θέλει. Και ο κατηγορούμενος κατατρύχεται με την υπεράσπισή του. Η καθυστέρηση της δίκης της Χ.Α. ούτε και αυτή, είναι τυχαία.
Όπως και η προσδοκία παροχών και προσλήψεων, είναι καλύτερη από το τετελεσμένο γεγονός. Στην προσδοκία ελπίζουν πολλοί, ενώ προσλαμβάνονται πολύ λίγοι.
Και γι΄ αυτό ίσως να επισπεύδεται το ενδεχόμενο των εκλογών.

Θα γίνουν εκλογές;

Εάν οι παραπάνω παράμετροι καθίσουν ευνοϊκά και επηρεάσουν το εκλογικό σώμα, σε βαθμό που να φέρνουν νικηφόρο αποτέλεσμα, τότε θα γίνουν εκλογές. Αλλιώς στο βάθος της τετραετίας.
Η Κυβέρνηση προσπαθεί. Έχει επιλέξει τα μέσα για να πετύχει το ζητούμενο. Το προσπαθεί. Το κλίμα είναι έντονα προεκλογικό.

Ποια είναι τώρα η κατάσταση;

Άσχετα από την κομματική τοποθέτηση του καθενός, πρέπει να κρατήσουμε την αντικειμενικότητά μας.
Προς το παρών, τα πράγματα δεν φαίνεται να εξελίσσονται ευνοϊκά για τους Κυβερνώντες και να επηρεάζουν θετικά, το εκλογικό σώμα (Δημοσκοπήσεις).
Σε αυτή την περίπτωση οι εκλογές θα γίνουν όσο πιο πίσω γίνεται και δυστυχώς αν δεν τύχει ή εφευρεθεί κάτι ευνοϊκό, τότε τα αποτελέσματα θα είναι δυσμενή. Μία καταβαράθρωση του ΣΥΡΙΖΑ κοντά ή και κάτω του 12% είναι πιθανότατη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, πέτυχε ένα 36%. Από τότε έφυγαν αρκετές συνιστώσες, Λαφαζάνης, Κωνσταντοπούλου, Κοτζιάς, Χρυσόγονος και το σημαντικότερο, ψήφοι διαμαρτυρίας και αγανακτισμένων.
Το «με ένα νόμο και ένα άρθρο» δεν το είδαμε. Ήταν αυταπάτη, εξαπάτηση ή αυτοεξαπάτηση;
Κράτησε και στερέωσε και επικύρωσε εμπράκτως, αποδέχθηκε και παγίωσε όλους τους μνημονιακούς νόμους και κακοδαιμονίες.
Όλη η αριστερή του ιδεολογία και ρητορική κατέρρευσε και κατέπεσε. Δεν έχει κανένα ιδεολογικό υπόβαθρο. Καμία αριστερίστικη οσμή και χροιά.
Ένα καθεστώς πολιτικάντικης ρουτίνας και βολεμένης προσωπικής εκμετάλλευσης της εξουσίας.
Μία από τα ίδια. Τους έμεινε μόνο η δικαιολογία όλων των αποτυχημένων: «και οποιοσδήποτε άλλος το ίδιο θα έκανε» και «εάν δεν το έκανα εγώ θα το έκανε ένας άλλος».
Αυτό ακριβώς. Ο λαός τέτοιους είχε, «άλλο» έψαχνε, επειδή του το υποσχέθηκε. Τέτοιους είχε και κάναν αυτή την δουλειά, του υπαλλήλου του Σόρος, και μάλιστα λιγότερο γελοία και λιγότερο άγαρμπα.
Θα παραμείνει στην ουτοπία της αυταπάτης και στην ιστορία σαν «ο αυτοεξαπατώμενος»

*Ο Ευάγγ. Αθανασιάδης είναι Συνταγματάρχης ε.α.