Η συνάντηση θεολογίας και επιστήμης να είναι διάλογος δύο μεγάλων δυνάμεων.

Σε πανηγυρική και χαρμόσυνη ατμόσφαιρα εορτάσθηκε στο Σεπτό Κέντρο της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας η μεγάλη Εορτή της κατά σάρκα Γεννήσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Στη Θεία Λειτουργία που τελεστηκε  την 25 Δεκεμβρίου 2024, στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό, προεξήρχε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος και συλλειτούργησαν οι Μητροπολίτες Φιλαδελφείας Μελίτων, Μυριοφύτου και Περιστάσεως κ. Ειρηναίος, Μύρων Χρυσόστομος, Ικονίου κ. Θεόληπτος, Προύσης κ. Ιωακείμ και Σελευκείας κ. Θεόδωρος. Συμμετείχαν, επίσης, οι Ηγούμενοι των Ι. Μονών Βατοπαιδίου Αγίου Όρους, Αρχιμανδρίτης κ. Εφραίμ και Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου Έσσεξ, Αρχιμανδρίτης κ. Πέτρος.

Κατά τη διάρκειά της, ο Παναγιώτατος χειροτόνησε στο βαθμό του Πρεσβυτέρου τον διάκονο Βαρνάβα Χριστοδούλου, αδελφό της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου Έσσεξ.

Ο Αρχιγραμματέας της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, Αρχιμανδρίτης κ. Βοσπόριος, ανέγνωσε την Πατριαρχική Απόδειξη για την εορτή των Χριστουγέννων.

Εκκλησιάστηκαν κληρικοί, αγιορείτες Μοναχοί, εκπρόσωποι χριστιανικών κοινοτήτων της Πόλεως, ο Πρέσβυς της Ελλάδος στην Τουρκία κ. Θεόδωρος Μπιζάκης, Άρχοντες Οφφικιάλιοι της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας υπό τον Γενικό Γραμματέα της Αδελφότητός τους “Παναγία η Παμμακάριστος”, κ. Κωνσταντίνο Δεληκωσταντή, Άρχοντα Διδάσκαλο του Γένους, ο Γενικός Πρόξενος της Ουκρανίας στην Πόλη, κ. Roman Nedilskyi, και ο Πρόξενος της Ελλάδος κ. Θεόφιλος Γεωργάκης, και πλήθος πιστών από την Πόλη και το εξωτερικό.

Ακολούθως, ο Παναγιώτατος δέχθηκε στο Πατριαρχικό Γραφείο τον Πρέσβυ της Ελλάδος με τον οποίο αντήλλαξε θερμές εόρτιες ευχές, ζητώντας του να μεταφέρει προς την Ελληνική Πολιτεία και τον ευσεβή ελληνικό λαό τις Χριστουγεννιάτικες ευχές και την αγάπη της Μήτρος Εκκλησίας. Στη συνέχεια δέχθηκε σε ακρόαση τον Ηγούμενο της Ι. Μονής Βατοπαιδίου Αγίου Όρους, Αρχιμανδρίτη κ. Εφραίμ, με μέλη της αδελφότητός του και λαϊκούς συνεργάτες του.

Στη συνέχεια, κατά την εόρτιο δεξίωση στην παρακείμενη Πατριαρχική Αστική Σχολή Μαρασλή, η οποία μετά την ανακαίνισή της εξυπηρετεί τις ανάγκες του Πατριαρχείου, ο Παναγιώτατος απηύθυνε πατρικές νουθεσίες και συμβουλές προς τον νεοχειροτονηθέντα Πρεσβύτερο της Εκκλησίας. Μεταξύ άλλων, είπε:

“Σήμερον, κατέστης Οσιολογιώτατε, ιερεύς του Υψίστου, λειτουργός των Μυστηρίων Του. Εις το εξής, θα έχης το προνόμιον να ατενίζης κατενώπιόν σου την αγίαν Αναφοράν, να υψώνης γεγυμνωμέναις χερσί το Πανάγιον Σώμα του Κυρίου και θα βιώνης εν τη Θεία Ευχαριστία την παρουσίαν Του.

Όπως προσφυώς επεσήμανεν ο Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης, «όσον και εάν επαναλαμβάνωμεν την διακονίαν ταύτην, την δοθείσαν εις ημάς κατά την αγαθήν περί ημών πρόνοιαν Αυτού, όσον και εάν πληρούμεθα συνεχώς νέας πείρας εκ της διεισδύσεως εις την λειτουργικήν πραγματικότητα, ουδέποτε φθάνομεν το “τέλος” αυτής.

Εν τούτοις, είμεθα εν χαρά και φόβω, κοινωνούμεν της Θείας Ζωής και δεν δυνάμεθα πλέον να αποσπασθώμεν εκ του αποκαλυπτομένου εις ημάς ασυλλήπτως μεγάλου σχεδίου του Δημιουργού και Πατρός ημών.

Αληθώς ο Θεός υπερηγάπησε και εκάλεσεν ημάς, ίνα είμεθα μετ’ Αυτού εις τους αιώνας των αιώνων» (Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ, 1993, Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστι, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, σ. 350).

Αυτήν την μαρτυρίαν πρέπει να αποπνέη η όλη παρουσία και η βιοτή σου. Ο ιερεύς είναι ψυχή τε και σώματι αφιερωμένος εις την αγίαν αποστολήν του. Πιστός εις την κλήσιν του Χριστού, πάντοτε λέγει και πράττει όσα εκήρυξε και ειργάσθη ο Χριστός, ο ενανθρωπήσας Λόγος του Θεού, εις το γεγονός του Σταυρού και της Αναστάσεώς Του, εις την Εκκλησίαν Του και διά την Εκκλησίαν Του, την σάρκα της οποίας ανέλαβε.

Το πνευματικόν και ποιμαντικόν σου έργον πρέπει να επιτελήται με διάκρισιν, λεπτότητα, ενσυναίσθησιν και με σεβασμόν των προσωπικών χαρακτηριστικών των ανθρώπων με τους οποίους συναντάσαι. Δεν υπάρχει αφηρημένη και απρόσωπος ποιμαντική.

Με την στάσιν σου και την συμπεριφοράν σου πρέπει να αναδεικνύης την παγκοσμιότητα της εν Χριστώ σωτηρίας και την δύναμιν της χριστιανικής αγάπης, η οποία αφ’ ενός δεν γνωρίζει όρια, αφ’ ετέρου δε είναι πάντοτε συγκεκριμένη και προσωποκεντρική μέριμνα διά τον πλησίον.”

Και ο Πατριάρχης πρόσθεσε :

“Ελέγετο προ μερικών δεκαετιών, όπως έχομεν αναφέρει και εις άλλην ευκαιρίαν, ότι ο θεολόγος και ο ιερεύς οφείλουν να κρατούν «στο ένα χέρι την Βίβλο και στο άλλο την εφημερίδα», εν τη εννοία ότι, ομού μετά της θεολογίας, απαραίτητος είναι και η ενημέρωσις περί των ανθρωπίνων πραγμάτων, η γνώσις των υπαρξιακών αναγκών και των οραμάτων του συγχρόνου ανθρώπου, των κοινωνικών προβλημάτων, του πνεύματος της εποχής και των τάσεων του πολιτισμού.

Σήμερον, βεβαίως, οι πάντες κρατούν το μαγευτικόν και πανέξυπνον smart phone, το οποίον εμπεριέχει τα πάντα, ακόμη και το κείμενον της Βίβλου, χωρίς να είναι βέβαιον ότι οι χρήσται θα το αναζητήσουν μέσα εις την πληθώραν των ψηφιακών δεδομένων, των data.

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Περγάμου και παγκοσμίου κύρους θεολόγος Ιωάννης Ζηζιούλας έλεγεν ότι αυτό που ήτο διά τους μεγάλους Πατέρας της Εκκλησίας του τετάρτου αιώνος η ελληνική φιλοσοφία ως πρόκλησις διά την χριστιανικήν θεολογίαν, είναι εις την σύγχρονον εποχήν η επιστημονική γνώσις και η πρόοδος της τεχνολογίας.

Η συνάντησις θεολογίας και επιστήμης πρέπει να είναι σήμερον διάλογος δύο μεγάλων δυνάμεων που διακονούν τον άνθρωπον, όχι δύο αντιπάλων αλλά δύο εταίρων και συνεργατών. Είμεθα βέβαιοι ότι εσύ, αγαπητέ Πρεσβύτερε Βαρνάβα, κατανοείς αυτήν την ανάγκην βαθέως, ως ειδικός εις τους ηλεκτρονικούς υπολογιστάς και αριστούχος θεολόγος.

Ανήκεις εξ άλλου εις τον κλήρον του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το οποίον ποτέ δεν υπήρξεν εκφραστής μιάς εσωστρεφούς και κλειστής Ορθοδοξίας, κατά το Κυριακόν «Ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη» (Ματθ. ε´, 14).

Ποτέ, επίσης, δεν είχε συντηρητικώς εστραμμένα τα όμματα προς το παρελθόν αλλά, εν τη βεβαιότητι ότι η Παράδοσις είναι η ιδία η ζωή της Εκκλησίας εν τη αδιαλείπτω συνεχεία και συνοχή αυτής, εξήγγελλε και εξαγγέλλει το Ευαγγέλιον της εν Χριστώ ελευθερίας επικαίρως εις το εκάστοτε παρόν.

Η εσωστρέφεια και η κλειστότης, όπου και όταν εμφανίζωνται, μαρτυρούν εσωτάτην αλλοίωσιν της εκκλησιαστικής ζωής και της πνευματικότητος, αι αιτίαι και αι επιπτώσεις της οποίας είναι δυσκόλως ιάσιμοι, αφού κατά κανόνα δεν καταγράφονται ως κίνδυνος.”

Ακολούθως, ο Οικουμενικός Πατριάρχης δέχθηκε, στον ίδιο χώρο, τις εγκάρδιες ευχές των Δημάρχων Beyoğlu (Πέρα) κ. İnan Güney, Şişli κ. Resul Emrah Şahan, και Sariyer κ. Mustafa Oktay Aksu, καθώς και του εκπροσώπου του Δήμου Beşiktaş.

Στη σύντομη ομιλία που πραγματοποίησε στην τουρκική γλώσσα, ευχαρίστησε αυτούς και τους συνεργάτες τους για την παρουσία τους, υπογραμμίζοντας ότι αυτή δεικνύει πνεύμα ενότητας και αλληλεγγύης.

Υπογράμμισε δε ότι επιθυμία του είναι να κυριαρχήσει ανάλογο πνεύμα και στη Μέση Ανατολή, όπου χιλιάδες συνάνθρωποί μας, ιδιαιτέρως παιδιά, ζουν στην σκιά του πολέμου, και απηύθυνε εκ νέου έκκληση για την επικράτηση της ειρήνης.

“Προσευχόμαστε στον Παντοδύναμο Θεό να σταματήσει η αιματοχυσία”, είπε ο Πατριάρχης εκφράζοντας την ελπίδα ότι οι πολιτικοί, μέσω του διαλόγου, θα βάλουν ένα τέλος στις πολεμικές συγκρούσεις.

Ιδιαιτέρως δε για την κατάσταση στην Συρία, δήλωσε και πάλι την συμπαράστασή του προς το Παλαίφατο Πατριαρχείο Αντιοχείας και ευχήθηκε οι νέοι κυβερνήτες της χώρας να υπηρετήσουν όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, καθώς όλοι είναι παιδιά του ίδιου Θεού.

Ολοκληρώνοντας την σύντομη ομιλία του εξέφρασε την χαρά του για την επικείμενη επίσκεψη του Πάπα στην Τουρκία, και ευχήθηκε καλά Χριστούγεννα σε όλους τους χριστιανούς που ζουν στην χώρα, και καλή χρονιά σε όλους τους πολίτες.

Το μεσημέρι, ο Πατριάρχης ευλόγησε την τράπεζα που παρατέθηκε στην Μαράσλειο, στην οποία, για πρώτη φορά, προσκάλεσε να παρακαθίσουν μοναχικοί ρωμηοί της Πόλεως, για να συνεορτάσουν μαζί με τον πνευματικό τους πατέρα, σε οικογενειακή ατμόσφαιρα, τα Χριστούγεννα.

https://www.ekklisiaonline.gr/nea/ik-patriarchis-i-synantisi-theologias-ke-epistimis-na-ine-dialogos-dyo-megalon-dynameon/

Σε Nέα Hχηρή Kαταδίκη του Πολέμου στην Ουκρανία Προχώρησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

Σε νέα ηχηρή καταδίκη του πολέμου στην Ουκρανία προχώρησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, σε ομιλία του, σήμερα, 9 Δεκεμβρίου 2022, κατά την έναρξη του Διεθνούς Συνεδρίου “World Policy Conference – For a Reasonably Open World”, που διεξάγεται στο Abu Dhabi, υπογραμμίζοντας ότι ο εν εξελίξει πόλεμος έχει οδηγήσει στον θάνατο χιλιάδες ανθρώπους, Ουκρανούς και Ρώσσους, ενώ είναι ανυπολόγιστες οι καταστροφές σε υποδομές στο έδαφος της Ουκρανίας.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, στην εκτενή ομιλία του, ενώπιον προσωπικοτήτων από όλο τον κόσμο, αναφέρθηκε στους ιστορικούς πνευματικούς δεσμούς των Ρως του Κιέβου με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, από το οποίο έλαβαν το βάπτισμα στον Χριστιανισμό, τον 10ο αιώνα, και στις προσπάθειες υπονόμευσης της Πρωτόθρονης Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και του ρόλου της στον Ορθόδοξο κόσμο από την Ρωσσία, μετά την Άλωση της Πόλεως, και ιδιαιτέρως από τον 19ο αιώνα, οπότε σε συνδυασμό με το δόγμα του πανσλαβισμού εργαλειοποίησε το θρησκευτικό συναίσθημα για την επίτευξη αλλότριων με αυτό, πολιτικών και στρατιωτικών σκοπών.

Αυτή η στάση, που ως στόχο είχε την απομάκρυνση των σλαβοφώνων πιστών από την Μητέρα τους Εκκλησία και την προβολή της Μόσχας ως “Τρίτης Ρώμης” οδήγησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο να την καταδικάσει, το 1872, ως αίρεση, την αίρεση του εθνοφυλετισμού, που έρχεται σε κατάφωρη αντίθεση με την οικουμενικότητα του Ευαγγελικού μηνύματος, αλλά και με την αρχαία παράδοση οργάνωσης και διοίκησης της Εκκλησίας.

Αυτή η αίρεση του εθνοφυλετισμού, με όχημα τον Πανσλαβισμό και την διάσπαση του ποιμνίου του Πατριαρχείου, τόνισε ο Πατριάρχης, ήταν χρήσιμη για τους στόχους της Μόσχας και η αιτία για το μίσος που προκλήθηκε μεταξύ των ομόδοξων Χριστιανών των Βαλκανίων, που εκδηλώθηκε κατά τους Βαλκανικούς πολέμους και τις φρικαλεότητες που συνέβησαν στις αρχές του 20ου αιώνα.

Στην ομιλία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε στην περιθωριοποίηση της θρησκείας κατά την περίοδο της Σοβιετικής Ενώσεως, και στην εκ νέου εργαλειοποίησή της στα χρόνια που ακολούθησαν την πτώση της. Όπως είπε, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία τάχθηκε στο πλευρό του Βλάντιμιρ Πούτιν, ειδικά μετά την εκλογή του Μακ. Πατριάρχη Κυρίλλου, το 2009.

“Συμμετέχει ενεργά στην προώθηση της ιδεολογίας του Rousskii Mir, του Ρωσικού Κόσμου, σύμφωνα με την οποία γλώσσα και θρησκεία καθιστούν δυνατό τον καθορισμό ενός συνεκτικού συνόλου που θα περιλαμβάνει τη Ρωσία, την Ουκρανία, τη Λευκορωσία καθώς και τα άλλα εδάφη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και της διασποράς. Η Μόσχα (τόσο η πολιτική εξουσία όσο και η θρησκευτική) θα αποτελούσε το κέντρο αυτού του κόσμου, αποστολή του οποίου θα ήταν να καταπολεμήσει τις παρακμιακές αξίες της Δύσης. Αυτή η ιδεολογία αποτελεί όργανο νομιμοποίησης του ρωσικού επεκτατισμού και τη βάση της ευρασιατικής στρατηγικής του. Η σύνδεση με το παρελθόν του εθνοφυλετισμού και το παρόν του Ρωσικού Κόσμου είναι προφανής. Η πίστη γίνεται έτσι η ραχοκοκαλιά της ιδεολογίας του καθεστώτος του Πούτιν.”

Στη συνέχεια ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε στην άρνηση της Ρωσσικής Εκκλησίας να συμμετάσχει στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που πραγματοποιήθηκε στην Κρήτη το 2016, και στην επιδείνωση των σχέσεων μετά την παραχώρηση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το 2019, της Αυτοκεφαλίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας. Πρόσθεσε δε ότι η εισβολή στην Ουκρανία, στις 24 Φεβρουαρίου 2022, ενέτεινε την πόλωση.

“Η διφορούμενη στάση του Πατριάρχη Κύριλλου για τον πόλεμο και η υποστήριξη των πολιτικών του Προέδρου Πούτιν έχουν προκαλέσει έντονη κριτική στον Ορθόδοξο κόσμο και όχι μόνο. Την αποδοκιμασία τους εξέφρασαν και οι Ορθόδοξοι της Ουκρανίας, που είχαν επιλέξει να παραμείνουν υπό την Ρωσική Εκκλησία.

Έτσι βαθαίνει και διευρύνεται ο διχασμός του ορθόδοξου κόσμου. Ορισμένες Εκκλησίες συμφωνούν με το Οικουμενικό Πατριαρχείο· άλλες, των οποίων οι χώρες εξαρτώνται υπερβολικά από τη Ρωσία, υποστηρίζουν τυφλά το Πατριαρχείο Μόσχας, άλλοι πάλι προτιμούν να τηρούν μια συνένοχη σιωπή. Εν τω μεταξύ, η Ρωσική Εκκλησία χρησιμοποιεί τα μέσα του κράτους για να εδραιώσει την επιρροή της στο κανονικό έδαφος άλλων Εκκλησιών, σε αντίθεση με τους πιο στοιχειώδεις κανόνες της εκκλησιαστικής οργάνωσης της Ορθοδοξίας. Οι παρεμβάσεις της στην Αφρική παρουσιάζονται ως τιμωρητικές ενέργειες κατά του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας για την αναγνώριση της αυτοκεφαλίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας. Είναι προφανές ότι σε αυτές τις συνθήκες ο ειρηνοποιητικός ρόλος της Εκκλησίας γίνεται πολύ δύσκολος.”

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης επεσήμανε ότι όλα τα παραπάνω, πέρα από τη σημασία τους για την εκκλησιαστική ζωή, μαρτυρούν τον αυξανόμενο ρόλο του θρησκευτικού παράγοντα σε μεγάλα παγκόσμια ζητήματα.

“Οι ιδεολογίες εξασθενούν η μία μετά την άλλη. Το τέλος του κομμουνισμού άφησε ένα μεγάλο κενό σε ένα ολόκληρο μέρος του κόσμου που ζούσε υπό την κυριαρχία του και σε άλλους πληθυσμούς που είχαν επενδύσει τις ελπίδες τους σε αυτό. Η κρίση της παγκοσμιοποίησης και του φιλελευθερισμού δημιουργεί επίσης βαθιές απογοητεύσεις και επικίνδυνες δυσαρέσκειες. Σε αυτό το τοπίο των υλιστικών ιδεολογιών που καταρρέουν, η πνευματικότητα επιστρέφει δυναμικά. Ωστόσο, αυτή η επιστροφή μπορεί να αποτελέσει κίνδυνο, εάν δεν εκφραστεί σύμφωνα με προσεγγίσεις που ενσωματώνουν τη σοφία των θρησκευτικών παραδόσεων που αντλούνται από την κληρονομιά των μεγάλων πολιτισμών του παρελθόντος.”

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης υπογράμμισε ότι η πηγή των προβλημάτων είναι η εργαλειοποίηση της θρησκείας από πρόσωπα που συχνά δεν έχουν πραγματική πίστη. Σημείωσε δε, ότι οι Ρώσοι Ορθόδοξοι αποτελούν μεγάλο πλούτο για την Ορθοδοξία και για ολόκληρο τον κόσμο.

“Η Ρωσική Ορθοδοξία είχε τεράστια πνευματική και καλλιτεχνική προσφορά, όπως και στη διανόηση. Υπήρξε δυστυχώς θύμα των παρεμβάσεων της ρωσικής πολιτικής εξουσίας. Η σοβιετική καταπίεση προκάλεσε τον όλεθρο, στερώντας ολόκληρες γενιές από την ευλογία της πίστης και της σοφίας της Εκκλησίας. Το νεο-αυτοκρατορικό καθεστώς, στην ανάγκη του να ισχυροποιηθεί, βασίστηκε σε αυτό που του φαινόταν πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο: το ανανεωμένο θρησκευτικό συναίσθημα του ρωσικού λαού. Δυστυχώς, πέτυχε να οδηγήσει ένα μέρος του ορθοδόξου κλήρου σε αυτόν τον δρόμο. Κυρίως, υιοθέτησε και ενίσχυσε τις αιρετικές προσεγγίσεις του τσαρικού καθεστώτος σε ένα πλαίσιο κακής ερμηνείας των εκκλησιαστικών κανόνων, εν μέρει λόγω της πνευματικής σήψης της σοβιετικής περιόδου.

Οι συνέπειες είναι πολύ σοβαρές. Ο εθνο-θρησκευτικός φανατισμός που έχει ενσταλαχθή στη ρωσική νεολαία πνίγει τις προοπτικές για ειρήνη και συμφιλίωση. Ο ορθόδοξος κόσμος είναι διχασμένος και αυτός ο κατακερματισμός προβάλλεται σε φτωχές χώρες, των οποίων οι άνθρωποι ήλπιζαν να βρουν ανακούφιση στην πίστη. Πάνω από όλα, βλάπτει τη Ρωσική Εκκλησία, αφού αργά ή γρήγορα οι άνθρωποι θα συνειδητοποιήσουν τις υπερβολές μιας Εκκλησίας που υπόκειται σε στόχους που δεν έχουν καμία σχέση με την αρχική της αποστολή.”

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης τόνισε ότι ορισμένες φορές οι ειδικοί στις διεθνείς σχέσεις τείνουν να αγνοούν ή να περιθωριοποιούν τον ρόλο και τη σημασία του θρησκευτικού παράγοντα, αυθεντικού ή χειραγωγούμενου.

“Έχουμε, ωστόσο, εισέλθει σε μια περίοδο κατά την οποία αυτός ο παράγοντας γίνεται όλο και πιο σημαντικός. Οι θεολόγοι και άλλοι ειδικοί σε ζητήματα που έχουν να κάνουν με τη λειτουργία των Εκκλησιών πρέπει αναμφίβολα να ανοιχτούν σε άλλες προοπτικές και να αναπτύξουν διάλογο με άλλους επιστημονικούς κλάδους. Είναι επίσης σημαντικό, οι ειδικοί στις κοινωνικές επιστήμες, τις πολιτικές επιστήμες και τις διεθνείς σχέσεις να ξεπεράσουν τον όποιο δισταγμό τους και να εμβαθύνουν στα θρησκευτικά ζητήματα. Η κατανόηση ενός νέου κόσμου που διαμορφώνεται μπροστά στα μάτια μας δεν μπορεί να αγνοήσει το θρησκευτικό γεγονός.”

O Οικουμενικός Πατριάρχης έφτασε στο Abu Dhabi αργά το απόγευμα της Πέμπτης, 8 Δεκεμβρίου, όπου στο αεροδρόμιο τον υποδέχθηκαν εκπρόσωπος της Κυβερνήσεως των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και οι Πρέσβεις της Ελλάδος κ. Αντώνιος Αλεξανδρίδης, και της Τουρκίας κ. Tugay Tunçer, με την σύζυγό του κ. Burcu Keriman Erdoğdu-Tunçer, με τους οποίους είχε σύντομη και εγκάρδια συνομιλία.

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ONLINE | Όλα τα άρθρα | ΕΚΚΛΗΣΙΑ | 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναγορεύτηκε Επίτιμος Διδάκτορας του Πανεπιστημίου Σοχούμι της Γεωργίας

ΒΑΘΥΣΤΟΧΑΣΤΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗ Η  ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ. ΤΙΠΟΤΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΚΑΠΟΙΟΣ  ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΣΟΦΟ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΜΑΣ.


Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος αναγορεύτηκε Επίτιμος Διδάκτορας του Κρατικού Πανεπιστημίου του Σοχούμι της Γεωργίας, σε ειδική τελετή που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2022, το πρωί, στην Αίθουσα του Θρόνου, στον Πατριαρχικό Οίκο στο Φανάρι.

Παρέστησαν οι Σεβ. Μητροπολίτες Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ, Γέρων Δέρκων κ. Απόστολος, Γέρων Πριγκηποννήσων κ. Δημήτριος, Φιλαδελφείας κ. Μελίτων, Μυριοφύτου και Περιστάσεως κ. Ειρηναίος, Μύρων κ. Χρυσόστομος, Ικονίου κ. Θεόληπτος, Καλλιουπόλεως και Μαδύτου κ. Στέφανος, Κυδωνιών κ. Αθηναγόρας, Σηλυβρίας κ. Μάξιμος, Σαράντα Εκκλησιών κ. Ανδρέας, και Προύσης κ. Ιωακείμ, οι Θεοφιλ. Επίσκοποι Αλικαρνασσού κ. Αδριανός, Αραβισσού κ. Κασσιανός, Τράλεων κ. Βενιαμίν και Ξανθουπόλεως κ. Παΐσιος, o Θεοφιλ. Επίσκοπος των εν τη Πόλει ΡΚαθολικών κ. Massimiliano Palinuro, μέλη της Πατριαρχικής Αυλής και άλλοι κληρικοί, ο Εξοχ. Πρέσβης της Γεωργίας στην Άγκυρα κ. George Janjgava, η Ευγεν. Γενική Πρόξενος της Ελλάδος κ. Γεωργία Σουλτανοπούλου, Καθηγητές και φοιτητές του εν λόγω Πανεπιστημίου που ταξίδεψαν από την Γεωργία, μέλη της Γεωργιανής Παροικίας της Πόλεως, και άλλοι προσκεκλημένοι.

Ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου του Σοχούμι Ελλογιμ. Καθηγητής κ. Zurab Khonelidze, προήδρευσε της Τελετής, παρουσία μελών του Ακαδημαϊκού Συμβουλίου, και αναφέρθηκε, στην ομιλία του, στην διακονία και τη συνολική προσφορά του Παναγιωτάτου, καθώς και στους στενούς πνευματικούς δεσμούς του Οικουμενικού Θρόνου με την Εκκλησία και τον λαό της Γεωργίας.

Στη συνέχεια ο Παναγιώτατος εκφώνησε την ομιλία του, κατά την οποία ευχαρίστησε το Πανεπιστήμιο του Σοχούμι για τη μεγάλη τιμή. Αναφερόμενος στη σημασία της παιδείας, επεσήμανε, μεταξύ άλλων:

“Είναι κομβικής σημασίας, η παιδεία, ομού με την επιστημονικήν γνώσιν, να μεταδίδη εις την νέαν γενεάν πνευματικάς αξίας, ανθρωπιστικά ιδεώδη, ήθος προσφοράς και αλληλεγγύης, δέσμευσιν διά την ειρήνην και την δικαιοσύνην, σεβασμόν προς την ιερότητα του ανθρωπίνου προσώπου και την ακεραιότητα της δημιουργίας.

Ο άνθρωπος δεν είναι απλώς μία βιολογική μονάς. Η ζωή του δεν εξαντλείται εις τον αγώνα διά την επιβίωσιν, διά την κάλυψιν των υλικών αναγκών και διά την ικανοποίησιν των αισθήσεων. Εις όλας τας πτυχάς της ζωής, η διαχείρισις των πραγμάτων χρειάζεται την στήριξιν της πνευματικής, ηθικής και ανθρωπιστικής διαστάσεως και στοχοθεσίας.

Η ιστορία της ανθρωπότητος διδάσκει ότι αι μεγάλαι προκλήσεις δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν επί τη βάσει μόνον πραγματιστικών επιλογών, τεχνοκρατικών και στενώς συμφεροντολογικών αποφάσεων, άνευ υψηλοτέρου, πέραν της χρησιμοθηρίας, αξιολογικού προσανατολισμού. Η απώθησις αυτής της αληθείας ωδήγει πάντοτε εις αδιέξοδα και καταστροφάς.

Προφανέστατα, δεν υπάρχει αληθής πρόοδος άνευ σεβασμού των πνευματικών αξιών. Η πίστις εις αυτάς τας αξίας είναι πηγή εμπνεύσεως, μας κατευθύνει προς το δέον, προς το γνήσιον συμφέρον, το οποίον είναι, κατά τον Πλάτωνα, το «εις αγαθόν φέρον».

Η άρνησις του υψηλού προορισμού του όχι μόνον δεν απελευθερώνει τον άνθρωπον, αλλά συρρικνώνει την ύπαρξίν του, τον εγκλωβίζει εις την απαισιοδοξίαν, την πεζότητα και τον κυνισμόν. Άνευ της ελπίδος της αιωνιότητος, είναι δύσκολον να διαχειρισθώμεν τας αντιφάσεις και τους διχασμούς της «ανθρωπίνης καταστάσεως».

Όπου εξαφανίζεται η αίσθησις διά το μυστήριον του Θεού, γράφει σύγχρονος σπουδαίος θεολόγος, εκεί είναι αναπόφευκτος μία παραμόρφωσις ή τουλάχιστον εις υποβιβασμός της εικόνος του ανθρώπου. Διά τον λόγον αυτόν, δεν είναι δυνατόν να αποσιωπήσωμεν το ερώτημα περί της θρησκευτικής πίστεως, όταν αναφερώμεθα εις τον άνθρωπον (W. Pannenberg, Glaube und Wirklichkeit, München 1975, σ. 70).

Εν τω πνεύματι τούτω, επιθυμούμεν να τονίσωμεν και ενώπιον υμών, Ελλογιμώτατοι κύριε Πρύτανι και κύριοι καθηγηταί, ότι η Εκκλησία, υψίστη αξία της οποίας είναι η προστασία της ιερότητος του ανθρωπίνου προσώπου, του επιγείου και του αιωνίου προορισμού του, έχει λόγον εις τα ανθρώπινα πράγματα, παραπέμπουσα αεί εις την αλήθειαν, ότι «ουδέν ως ο άνθρωπος ιερόν, ω και φύσεως εκοινώνησεν ο Θεός» (Νικόλαος Καβάσιλας).

Με λάβαρον την αλήθειαν αυτήν, η Εκκλησία του Χριστού συμβάλλει εις τον εξανθρωπισμόν της κοινωνικής και οικονομικής ζωής, παραπέμπει την επιστήμην εις τα όριά της, δηλούσα ότι δεν υπάρχει πρόοδος, όταν φαλκιδεύεται το ανθρώπινον πρόσωπον και καταστρέφεται ο οίκος του ανθρώπου, το φυσικόν περιβάλλον. Η ιστορία των κοινωνικών αγώνων διά την δικαιοσύνην, την ειρήνην και την αλληλεγγύην δεν είναι δυνατόν να γραφή χωρίς αναφοράν εις την συμβολήν της Εκκλησίας.

Έχομεν ακλόνητον την βεβαιότητα ότι πουθενά δεν κατηξιώθη, δεν ετιμήθη, το ανθρώπινον πρόσωπον τόσον, όσον εις τον Χριστιανισμόν, διά τον οποίον ο άνθρωπος είναι το ον, το πλασθέν κατ’ εικόνα Θεού και καθ’ ομοίωσιν Αυτώ, αλλά και «ο ηγαπημένος του Θεού», διά την σωτηρίαν του οποίου ο Υιός και Λόγος του Θεού έλαβε την ημετέραν μορφήν και ήνοιξεν ημίν την πύλην του ουρανού.”

Στη συνέχεια ο Παναγιώτατος επεσήμανε ότι προκαλεί δίκαιη απορία και λύπη το γεγονός ότι το νεωτερικό κίνημα των δικαιωμάτων του ανθρώπου εστράφη κατά της Εκκλησίας, και η Εκκλησία απέρριπτε, μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνος, τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ασύμβατα με το χριστιανικόν δέον περί του ανθρώπου.

“Η αλήθεια είναι ότι αυτή η μεγάλη κατάκτησις του νεωτέρου και συγχρόνου πολιτισμού προϋποθέτει την μακράν θητείαν της οικουμένης εις τον Χριστιανισμόν και φέρει την σφραγίδα του, αφού θεμέλιόν της είναι η πίστις εις την απόλυτον αξίαν του ανθρώπου.

Παρά τας επί μέρους διαφοράς, το κίνημα διά τα δικαιώματα του ανθρώπου και ο Χριστιανισμός συμπίπτουν εις τον προσανατολισμόν των προς την προστασίαν της ανθρωπίνης αξιοπρεπείας, παρά τας διαφοράς των εις την τελικήν θεμελίωσίν της.

Ο αγών διά τα κοινωνικά δικαιώματα ετράφη από χριστιανικάς ιδέας, την αγάπην και την αδελφοσύνην. Δεν είναι δε τυχαίον ότι και εις τας ημέρας μας αι Εκκλησίαι είναι ένθερμοι υπερασπισταί του κοινωνικού περιεχομένου της ελευθερίας.

Πιστεύομεν ότι η στάσις μας απέναντι εις τον άνθρωπον είναι συνάρτησις της εικόνος, την οποίαν έχομεν δι’ αυτόν. Εάν βλέπωμεν τον άνθρωπον απλώς ως βιολογικήν οντότητα ή ως μηχανήν, τότε ευκόλως τον εργαλειοποιούμεν, τον μετατρέπομεν εις αντικαταστατόν αντικείμενον.

Εάν τον θεωρώμεν ως θείον δημιούργημα με αιώνιον προορισμόν, τότε αποκτά υψίστην αξίαν εις τα όμματά μας. Εν τη εννοία ταύτη, παρά την εκτίμησίν μας διά τον ηθικόν ανθρωπισμόν και τα επιτεύγματά του διά την προστασίαν της ανθρωπίνης αξιοπρεπείας, θεωρούμεν ότι ο στενός ανθρωποκεντρισμός του χρήζει συμπληρώσεως. Θεώρησις ανθρώπου εν αναφορά προς τον Θεόν, δίδει εις την ανθρωπίνην ύπαρξιν την υψίστην δυνατήν αξίαν.

Τότε γνωρίζομεν ότι εν τω προσώπω του κάθε ανθρώπου, του απλού, του ασθενούς, του πτωχού, του ξένου, του παιδιού, του γέροντος, του «ελαχίστου» του Ευαγγελίου, διακονούμεν τον Χριστόν. Τότε ισχύει, ότι όταν αδιαφορώμεν διά τον άνθρωπον, αγνοούμεν τον Θεόν, και ότι όπου υπάρχει αγάπη και αδελφοσύνη εκεί είναι παρών ο Θεός, κατά το Ιωάννειον: «ο μη αγαπών ουκ έγνω τον Θεόν, ότι ο Θεός αγάπη εστίν… Εάν αγαπώμεν αλλήλους, ο Θεός εν ημίν μένει» (Α’ Ιωάν. δ’, 8 και 12).

Τονίζεται ευρέως ότι τα δικαιώματα του ανθρώπου κατανοούνται εις ολόκληρον την δυναμικήν των, μόνον όταν αναγνωρισθούν ως απαραίτητοι όροι, ως θεμέλιον και κριτήριον της ειρήνης. Ήδη απο τας πρώτας διακηρύξεις των κατά το δεύτερον ήμισυ του 18ου αιώνος, τα δικαιώματα του ανθρώπου είχον ειρηνιστικήν ποιότητα και αναφοράν.

Σήμερον δε, θεωρούνται ως η συγκεκριμενοποίησις της ιδέας της παγκοσμίου ειρήνης, την οποίαν συνδέουν άρρηκτα με την «ελευθερίαν, την ισότητα και την αδελφοσύνην». Αι αμφισβητήσεις αυτού του ρόλου των δικαιωμάτων του ανθρώπου αγνοούν ότι αυτά δεν ανήκουν μόνον εις την Δύσιν, αλλά είναι «κληρονομιά ολοκλήρου της ανθρωπότητος», έκφρασις κοινών, πανανθρωπίνων εμπειριών εις τον αγώνα διά την δικαιοσύνην και την ειρήνην.

Αγνοούν επίσης ότι τα δικαιώματα του ανθρώπου όχι μόνον δεν απειλούν την ιδιαιτερότητα των επί μέρους πολιτισμών εν ονόματι του «γενικού», αλλά διασφαλίζουν, επί τη βάσει ενός κορμού κοινώς αποδεκτών αξιών, τους θεμελιώδεις όρους της ποικιλίας της πολιτισμικής εκφράσεως, της διαπολιτισμικότητος και της ειρηνικής συνυπάρξεως.”

Και ο Πατριάρχης τόνισε:

“Η ειρήνη δεν είναι αυτονόητον αποτέλεσμα της ανόδου του βιοτικού επιπέδου, της προόδου της επιστήμης και της τεχνολογίας, της πολιτισμικής αναπτύξεως, του οικονομικού και κοινωνικού εκσυγχρονισμού, αλλά απαιτεί αυτοθυσίαν και γενναιότητα διά την επίτευξίν της, ενώ η διατήρησίς της αποτελεί ατελεύτητον καθήκον.

Η ημετέρα Μετριότης τονίζει πάντοτε την συνάφειαν ειρήνης και δικαιοσύνης, στηρίζει πάσαν ειλικρινή πρωτοβουλίαν διά την καταλλαγήν και την ειρήνευσιν, αγωνίζεται διά την ενίσχυσιν της συμβολής των θρησκειών εις την θεμελίωσιν της ειρήνης των λαών και των πολιτισμών, εν ακλονήτω βεβαιότητι ότι αι θρησκείαι, αυταί αι μεγάλαι πνευματικαί δυνάμεις, δύνανται να συνεισφέρουν ουσιαστικώς εις την υπόθεσιν της ειρήνης, η οποία είναι ανέφικτος άνευ της ειρήνης μεταξύ των ιδίων των θρησκειών.

Η οδός προς την ειρήνην αυτήν διέρχεται διά του διαθρησκειακού διαλόγου, ο οποίος προάγει την αμοιβαίαν εμπιστοσύνην και αναδεικνύει τας ενυπάρχουσας εις τας θρησκευτικάς παραδόσεις φιλανθρώπους αξίας.”

Ο Παναγιώτατος σημείωσε ότι ο αγώνας για τα δικαιώματα του ανθρώπου και την αξιοπρέπειά του συνδέεται αναπόσπαστα και με την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

“Θεωρούμεν δεδομένην την συνάφειαν οικολογικών και κοινωνικών προβλημάτων και αδιαμφισβήτητον το γεγονός ότι τα οικολογικά προβλήματα και η κλιματική αλλαγή θίγουν πρωτίστως και εντονώτερον τους πτωχούς της γης και τους πλέον ευαλώτους πληθυσμούς. Είναι αδιανόητον να λέγωμεν ότι ενδιαφερόμεθα διά τον άνθρωπον και ταυτοχρόνως να καταστρέφωμεν τον οίκον του.

Προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και έμπρακτος σεβασμός του συνανθρώπου είναι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος, στάσεις αλληλένδετοι και αδιαίρετοι. Είναι αυτονόητον, ότι ο λόγος περί προόδου είναι κίβδηλος, όταν καταστρέφεται ο οίκος του ανθρώπου και θίγεται το ανθρώπινον πρόσωπον. Η ρίζα των συγχρόνων οικολογικών και κοινωνικών προβλημάτων είναι κοινή και είναι πάντοτε μία «κρίσις της ελευθερίας», μία πνευματική και ηθική κρίσις και ανατροπή.

Η διπλή αλληλεγγύη με την κτίσιν και τον άνθρωπον είναι το νέον ήθος, το οποίον ανθίσταται σθεναρώς εις τας ποικιλωνύμους προκλήσεις της εποχής μας. Ουδέν όραμα διά το μέλλον έχει αξίαν, εάν δεν περιλαμβάνη την προσδοκίαν ενός κόσμου με κοινωνικήν δικαιοσύνην και ακέραιον φυσικόν περιβάλλον.”

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του ο Πατριάρχης υπογράμμισε:

“Διά του τονισμού της ιερότητος του ανθρωπίνου προσώπου και διά του εμπράκτου σεβασμού της, αι θρησκείαι συμβάλλουν εις τον αγώνα διά την προάσπισιν των δικαιωμάτων του ανθρώπου και εις την θεμελίωσιν ενός πολιτισμού δικαιοσύνης, αλληλεγγύης και ειρήνης.

Είμεθα δε πεπεισμένοι, ότι και τα Πανεπιστήμια ανά την οικουμένην, όταν λειτουργούν ως παλλάδια της επιστήμης και του ανθρωπισμού, προάγουν γνώσιν και ήθος ελευθερίας και είναι συνήγοροι των δικαιωμάτων του ανθρώπου και της ειρήνης.”

Αμέσως μετά, ο Παναγιώτατος χοροστάτησε στην Παράκληση που τελέστηκε στον Ι. Ναό Αγίου Γεωργίου Πύλης Αδριανουπόλεως, από τον Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτη του Οικουμενικού Θρόνου κ. Ηλία Jinjolava, εφημέριο του Ναού και υπεύθυνο της Γεωργιοφώνου Ορθοδόξου Κοινότητος της Πόλεως.

Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι ο Σεβ. Μητροπολίτης Γέρων Δέρκων κ. Απόστολος και ο Θεοφιλ. Επίσκοπος Αλικαρνασσού κ. Αδριανός, Επόπτης της Περιφέρειας Φαναριού – Κερατίου Κόλπου, ο Εξοχ. Πρέσβης της Γεωργίας στην Άγκυρα, ο Πρύτανης και η Αντιπροσωπεία του Κρατικού Πανεπιστημίου του Σοχούμι και πιστοί από την Πόλη.

Ακολούθως, ο Πατριάρχης ευλόγησε την τράπεζα που παρετέθη στην Κοινοτική Αίθουσα.

Φωτό: Νίκος Παπαχρήστου / Οικουμενικό Πατριαρχείο






..

ΤΟΥΡΚΟΙ ΡΩΣΟΙ ΚΤΥΠΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΤΗΣ ΡΩΜΥΩΣΥΝΗΣ .Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΘΕΤΑΙ ΣΕ ΑΓΚΥΡΑ ΚΑΙ ΜΟΣΧΑ.

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ ΧΤΥΠΟΥΝ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΔΙΝΕΙ ΑΞΙΑ

Στο στόχαστρο της Άγκυρας ο Οικουμενικός Πατριάρχης

Οικουμενικός Πατριάρχης: Μπορεί η κυβέρνηση της Ελλάδας και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης να αιφνιδίασαν για τα καλά τη διεθνή κοινότητα και την Τουρκία με τις έρευνες του «SancoSwift» για υδρογονάνθρακες που ξεκίνησαν προχθές, όμως η Άγκυρα φαίνεται πως δεν θα κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια.

ΣχετικάΆρθρα

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος στο σημείο της έκρηξης στο Πέραν

14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, 2022

Προκαλεί ξανά η Τουρκία: Τουρκικό νησί η Γαύδος

9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, 2022

Οικουμενικός Πατριάρχης: Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου υπήρξε ανυποχώρητος υπερασπιστής των απαραγράπτων δικαίων του Οικουμενικού Θρόνου

9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, 2022

Το τουρκικό παραλήρημα-απάντηση στην Ελλάδα φαίνεται ότι ξεκινάμε μια επίθεση κατά της Ορθοδοξίας και ένα προκλητικό άρθρο απόστρατου στη γείτονα, ο οποίος ζητά διώξεις κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Η δεύτερη κίνηση εκνευρισμού του Ερντογάν έχει να κάνει με το ερευνητικό «Αμπντουλχαμίτ Χαν», το οποίο υπάρχει πιθανότητα να βγει και πάλι για έρευνα στη θάλασσα! Η Τουρκία με αυτόν τον διπλό τρόπο προσπαθεί να απαντήσει στην Ελλάδα, η οποία το τελευταίο διάστημα την έχει πιάσει…στον ύπνο.

Στο στόχαστρο του απόστρατου αντιναυάρχου και εκ των εμπνευστών της «Γαλάζιας Πατρίδας» ΤζιχάτΓιαϊτζί μπήκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Σε ένα απαράδεκτο άρθρο τουσε τουρκική ιστοσελίδα υποστήριξε μεταξύ άλλων ότι θα πρέπει να παραπεμφθεί στη… δικαιοσύνη! Για ακόμη μία φορά ένας Τούρκος παράγοντας προκαλεί…

Όπως έγραψε χαρακτηριστικά, η χρήση του όρου «Οικουμενικός» είναι παράνομη, γιατί «είναι Τούρκος πολίτης και θρησκευτικός λειτουργός της Τουρκικής Δημοκρατίας».

Σχετικά με τη συμμετοχή του Βαρθολομαίου στο Διαθρησκευτικό Συμπόσιο, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Μπαχρέιν, και τη χρησιμοποίηση του όρου «Οικουμενικός», το οποίο σύμφωνα με τον κ. Γιαϊτζί είναι αγνόηση του Συντάγματος της Τουρκικής Δημοκρατίας, έγραψε ότι «καλώ άμεσα τους αρμόδιους να ξεκινήσουν έρευνα για τον Τούρκο πολίτη “ιερέα”, με την κατηγορία της “άσκησης δραστηριοτήτων κατά της αδιαίρετης ακεραιότητας του κράτους”».

Στο άρθρο του ο απόστρατος αντιναύαρχος έγραψε ότι πρέπει να του απαγορευτεί η χρήση των όρων «Κωνσταντινούπολη», «Κράτος της Νέας Ρώμης» και «Οικουμενικός», ενώ ζήτησε να του ακυρωθεί το διαβατήριο και βάσει της αμοιβαιότητας. «Αυτός ο “ιερέας” να έχει την ίδια μεταχείριση που έχει και ο εκλεγμένος μουφτής της Δυτικής Θράκης», επισήμανε στο προκλητικό του άρθρο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο συγκεκριμένος απόστρατος έχει καταφερθεί ξανά εναντίον της Ελλάδας με προκλητικές δηλώσεις.Ειδικότερα κατά το παρελθόν έχει πει πως η Ελλάδα «έχει σχέδιο να εισβάλει στο Αιγαίο». Μέρος αυτού του ελληνικού σχεδίου, που έχει τρεις φάσεις και έχει εκπονηθεί από το 2017, αποτελούν-σύμφωνα με τον ίδιο- οι 16 χάρτες που παρουσίασε η Αθήνα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

Έτοιμοι να ξαναβγάλουν το «Αμπντουλχαμίτ Χαν»

Όσο για το τουρκικό ερευνητικό «Αμπντουλχαμίτ Χαν», σύμφωνα με τουρκικά ΜΜΕ, ολοκλήρωσε τις έρευνές του στον Κόλπο της Αττάλειας, όπου ήδη έχει φθάσει και πραγματοποιεί έρευνες το «ΟρούτςΡέις», και βρίσκεται ήδη από προχθές στο λιμάνι του Τασουτσού για συντήρηση,αλλά ενδέχεται να ξαναβγεί σύντομα για έρευνες, ώστε να προκαλέσει.Η πραγματοποίηση ερευνών είχε προβλεφθεί από τις 9 Αυγούστου έως τις 8 Οκτωβρίου από τη NAVTEX που είχε εκδοθεί σε περιοχές που αν και εντός του Κόλπου της Αττάλειας βρίσκονται εκτός των χωρικών υδάτων της Τουρκίας σε περιοχή μη οριοθετημένης υφαλοκρηπίδας.

Είναι ενδεικτικό πως ο υπουργός Ενέργειας της Τουρκίας αλλά και ο Τούρκος πρόεδρος έχουν προαναγγείλει εδώ και καιρό έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο και έχουν αναφερθεί στην «πρόσκληση» της Λιβύης για έρευνες στις λιβυκές θαλάσσιες περιοχές. Βέβαια επικρατεί προβληματισμός στις τάξεις των υπηρεσιακών παραγόντων της χώρας για το αν η απάντηση από τους ομολόγους τους από τη Λιβύη θα έρθει με τις «πλάτες» της Άγκυρας με τη διεξαγωγή ερευνών σε αμφισβητούμενες περιοχές. Εμμέσως πλην σαφώς στα σημεία όπου δεν έχει οριοθετηθεί τουλάχιστον για την ώρα υφαλοκρηπίδα μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης και η Τρίπολη διεκδικεί τμήματα της δυνητικής ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Στη Λιβύη υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για την κόντρα που έχει ξεσπάσει μεταξύ της κυβέρνησης Ντμεϊμπά και του επικεφαλής της Κρατικής Εταιρείας Πετρελαίου (NOC) Φαρχάτ Μπενγκτάρα, ο οποίος έχει αυτονομηθεί και σύμφωνα με Άραβες αναλυτές έχει βρεθεί πολύ κοντά στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Επιπρόσθετα, πριν από λίγες ημέρες το υπουργείο Ενέργειας της Λιβύης -λίγα εικοσιτετράωρα μετά τη δήλωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που εξέφραζε στήριξη στις προτάσεις του προέδρου της NOC για διασύνδεση με αγωγό της Λιβύης με την Ελλάδα- ανέφερε ότι «δεν έχει νόημα» η σύνδεση της Λιβύης με την Ελλάδα, καθώς λειτουργεί ήδη η διασύνδεση «GreenStream» Μελίτας-Σικελίας από το 2004, που συνδέει τη Λιβύη με το ευρωπαϊκό δίκτυο στο οποίο είναι συνδεδεμένη και η Ελλάδα.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL

https://www.vimaorthodoxias.gr/oikoumeniko-patriarxeio/sto-stochastro-tis-agkyras-o-oikoymenikos-patriarchis/

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ: Η ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΗΣ ΣΗΛΥΒΡΙΑΣ

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος χοροστάτησε κατά τη Θεία Λειτουργία που τελέστηκε σήμερα, Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2022, στην Ακρόπολη της Σηλυβρίας, στην Ανατολική Θράκη, γενέτειρα πόλη του Αγίου Νεκταρίου, Επισκόπου Πενταπόλεως, με την ευκαιρία του επικείμενου εορτασμού της μνήμης του..

Στο τέλος της Θ. Λειτουργίας ο Παναγιώτατος τέλεσε Τρισάγιο για τους αναπαυομένους στην πόλη και την περιοχή, “τους τε ειρηνικώς κοιμηθέντας και τους μαρτυρικώς τελειωθέντας”.

Ακολούθως, στην ομιλία του, ο Παναγιώτατος, επεσήμανε, μεταξύ άλλων, ότι η τιμή προς τους Αγίους μας, η ευλαβική προσκύνηση των θαυματουργών εικόνων και των λειψάνων τους, αποτελεί πνοή αιωνιότητος, πανδαισία φωτός και πηγή πνευματικής ανακαινίσεως.

«Σέμνωμα της Εκκλησίας αποτελεί ο Άγιος Νεκτάριος, ο αγαπημένος Άγιος των Ορθοδόξων, ο οποίος χαρίζει ιάσεις παντοδαπάς, στηριγμό και παρηγορία σε όσους προστρέχουν προς αυτόν. Αισθανόμαστε όλοι εμείς σήμερα την ευλογημένη παρουσία του Αγίου αναμεσά μας, εδώ όπου είδε το φως του ηλίου και άγγιξε την παιδική ψυχή του ο Χριστός.

Όπως γράφετε, Ιερώτατε αδελφέ άγιε Σηλυβρίας, στον πρόλογό σας στον προσφάτως εκδοθέντα επετειακό τόμο «Άγιος Νεκτάριος και Σηλυβρία», εδώ, στον γενέθλιο τόπο του, ο Άγιος Νεκτάριος, ο «οικουμενικός άγιος», «έλαβε τα θεμέλια της εν Χριστώ προκοπής και τελείωσής του… Από εδώ έλαβε την πνευματική βάση για τη διαμόρφωση του εκκλησιαστικού του ήθους». Συγχαίρουμε όλους εκείνους, οι οποίοι συνέβαλαν στην κατάρτιση και έκδοση αυτού του Τόμου για τη συμπλήρωση 100 ετών από την κοίμηση του Αγίου Νεκταρίου.»

Στη συνέχεια ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε στην ιδιαίτερη τιμή που ο Άγιος Νεκτάριος απέδιδε προς το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία, όπως είπε, κατέχει περίοπτη θέση στην Ορθόδοξη αυτοσυνειδησία.

«Ολόκληρη η ζωή του Αγίου ήταν αφιέρωση στον Χριστό, αφοσίωση στην τήρηση των εντολών του, θυσιαστική διακονία του πλησίον, αγάπη και ταπεινοφροσύνη. Ο «ένθεος θεράπων Χριστού» και «παιδαγωγός εις Χριστόν» των πιστών Άγιος Νεκτάριος ετίμα βαθέως την Θεοτόκο, την «υψηλοτέραν των ουρανών» και «φωτός καθαρωτέραν», την «αγγέλων υπερτέραν» και «αιτίαν της χαράς ημών».

Η τιμή προς την Παναγία αποκαλύπτει, εκτός από την ευσέβεια του Αγίου, και το ευαίσθητο και οξύ θεολογικό του αισθητήριο. Το γεγονός ότι εις την Ορθόδοξο αυτοσυνειδησία, το πάνσεπτο πρόσωπο της Θεοτόκου κατέχει περίοπτη θέση, εκφαίνει την αλήθεια ότι στον πυρήνα της πίστεώς μας βρίσκεται η σάρκωσις του προαιωνίου Υιού και Λόγου του Θεού «δι’ ημάς τους ανθρώπους και διά την ημετέραν σωτηρίαν».

Η εικών της Θεομήτορος, με το Θείον Βρέφος στην αγκάλη της, είναι το κέντρο της Ορθοδόξου πνευματικότητος, ολόκληρη η Χριστολογία της Εκκλησίας. Είναι χαρακτηριστικό, ότι ο τίτλος «Θεοτόκος» αποδόθηκε στην Παναγία από την Γ’ Οικουμενική Σύνοδο της Εφέσου (431), μια Χριστολογική Σύνοδο.

Υπενθυμίζουμε επίσης, ότι κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, η Παναγία καλείται Θεοτόκος όχι μόνο διότι εκύησεν αφράστως και έτεκε τον Λόγον του Θεού, αλλά και «διά την θέωσιν του ανθρώπου», επειδή άνοιξε στον άνθρωπο την πύλη του Παραδείσου, την οδόν της κατά χάριν θεώσεως».

Καλωσορίζοντας όλους τους προσκυνητές στην αγιοτόκο Σηλυβρία, ο Παναγιώτατος απηύθυνε εγκάρδιο χαιρετισμό «προς τους αγαπητούς προσκυνητές εξ Ελλάδος και προς όλους τους εκ του μακρόθεν εν πνεύματι παρόντας και συναγαλλομένους Σηλυβριανούς, που δεν λησμονούν τη γη των Πατέρων τους, τιμούν τις ρίζες τους και τις αξίες, οι οποίες είναι άρρηκτα συναρμοσμένες με τις πατρώες παραδόσεις, και γνωρίζουν ότι με αυτές τις αρχές και με αυτή την πνευματική κληρονομιά συνδέεται καί το μέλλον μας.»

Και στη συνέχεια τόνισε:

«Ο Πατριάρχης σας υπόσχεται ότι, μέχρι τελευταίας του αναπνοής, θα συνεχίση να επισκέπτεται ως ταπεινός προσκυνητής τις κοιτίδες του Γένους στη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη, θα λειτουργή και θα προσεύχεται στους ναούς μας, τους αναστηλωμένους και τους ερειπιώδεις, θα αγωνίζεται για να διασωθή η πολιτισμική και θρησκευτική μας κληρονομιά και δεν θα παύση να τελή τρισάγια υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των προγόνων μας, οι οποίοι έζησαν στην ευλογημένη αυτή γη, έβαλαν τη σφραγίδα τους στην κοινωνική ζωή και τον πολιτισμό της, και αναπαύονται στα άγια χώματα, προσδοκώντες ανάστασιν νεκρών.»

Ολοκληρώνοντας, εξέφρασε την ευαρέσκειά του προς τον Σεβ. Μητροπολίτη Σηλυβρίας κ. Μάξιμο για το έργο του και όλα όσα πέτυχε ως Ποιμενάρχης αυτής της Επαρχίας του Οικουμενικού Θρόνου, στην Ανατολική Θράκη, αλλά και ως Επόπτης της Περιφέρειας Υψωμαθείων της Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως.

«Ανήκει ο αγαπητός αδελφός στη χορεία εκείνων των ημετέρων, οι οποίοι αγωνίζονται για να κρατήσουμε τα προσκυνήματά μας ανοιχτά, τους ναούς μας έτοιμους να υποδεχθούν τους προσκυνητές από όλη την οικουμένη, για να διαφυλάξουμε τον τόπον και τον τρόπον του βίου της Ρωμιοσύνης, τα ευαγή ιδρύματά μας, την αρχοντιά και την ευγένεια της Ομογενείας». Επίσης, ο Πατριάρχης, ευχαρίστησε και τις Αρχές που χορήγησαν την άδεια για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας στην Ακρόπολη της Σηλυβρίας.

Προηγουμένως, τον Παναγιώτατο προσφώνησαν ο Μητροπολίτης Σηλυβρίας, και εκπρόσωποι Θρακικών Σωματείων από την Ελλάδα.

Εκκλησιάστηκαν οι Σεβ. Μητροπολίτες Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος, και Προύσης κ. Ιωακείμ, Άρχοντες Οφφικιάλιοι της Μ.τ.Χ.Ε., οι Εντιμ. Πρόξενοι της Ελλάδος και της Ουκρανίας στην Πόλη, κ.κ. Σταύρος Χριστοδουλίδης και Maxim Vdovichenko, ο Εντιμ. Δήμαρχος Βόλου κ. Αχιλλέας Μπέος, καθώς και πιστοί από την Σηλυβρία και προσκυνητές από την Πόλη και το εξωτερικό.

Παρέστησαν, επίσης, εκπρόσωποι του Δήμου Σηλυβρίας και των τοπικών Συλλόγων Ανταλλαγέντων.

Το μεσημέρι ο Παναγιώτατος ευλόγησε την εόρτιο τράπεζα που προσέφερε ο οικείος Ποιμενάρχης.

https://orthodoxia.online/ekklisia/oikoumenikos-patriarchis-vartholomaios-i-sygkinitiki-yposchesi-pou-edose-stin-akropoli-tis-silyvrias

Τρισάγιο στον Τάφο του Δράμας Παύλου από τον Οικουμενικό Πατριάρχη

Τρισάγιο στον τάφο του Δράμας Παύλου από τον Οικουμενικό Πατριάρχη  Δόγμα

25 Μαΐου 202218:01

Πρώτος σταθμός του κ. Βαρθολομαίου, αμέσως μετά την άφιξή του στο αεροδρόμιο της Μακεδονίας «Μέγας Αλέξανδρος» ήταν η Ι. Μονή Αναλήψεως του Σωτήρος, στο χωριό Ταξιάρχες του νομού Δράμα, όπου τέλεσε τρισάγιο για την ανάπαυση του μακαριστού Μητροπολίτη Δράμας κυρού Παύλου, προσωπικού του φίλου.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, από σήμερα το πρωί, Τετάρτη, 25 Μαΐου 2022, βρίσκεται στην Ελλάδα, καθώς πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη, αρχικά στη Θεσσαλονίκη και μετά διήμερο προσκυνηματικό προσκύνημα στο Άγιον Όρος.

Πρώτος σταθμός του κ. Βαρθολομαίου, αμέσως μετά την άφιξή του στο αεροδρόμιο της Μακεδονίας «Μέγας Αλέξανδρος» ήταν η Ι. Μονή Αναλήψεως του Σωτήρος, στο χωριό Ταξιάρχες του νομού Δράμα, όπου τέλεσε τρισάγιο για την ανάπαυση του μακαριστού Μητροπολίτη Δράμας κυρού Παύλου, προσωπικού του φίλου.

Ο κ. Βαρθολομαίος, μπροστά στον τάφο του μακαριστού Ιεράρχη και σε πρώτο πρόσωπο, απευθυνόμενος σε αυτόν, είπε: «Ήρθα από το μαρτυρικό Φανάρι, ως φίλος σου γνήσιος, από την Πόλη που την αγάπησες. Ήρθα από εκεί όπου χτυπάει η καρδιά του Πόντου, της ανατολικής Θράκης, τη Καππαδοκίας, της Μικράς Ασίας, του Αιγαίου που ενώνει. Παύλε, άνθρωποι όπως εσένα γνωρίζουν να ζουν και να πεθαίνουν λεβέντες, όρθιοι, αλύγιστοι στις δυσκολίες, απερίσπαστοι στους πειρασμούς της εξουσίας. Είχες ιδανικά και αυτά διακόνησες με αλήθεια και αγάπη. Ήρθα στον τάφο σου να τιμήσω την εύσπλαχνη αφοσίωσή σου και την φιλία στην ψυχή, φέροντας λίγα άνθη από την πατρίδα σου τον Πόντο. Ήρθα να σου πω ευχαριστώ που επέλεξες την οδό της Αλήθειας και της Εντιμότητας. Αγάπησες το Φανάρι, τη Ρωμιοσύνη και τα χώματα του Πόντου  Σοῦ ὑπόσχομαι ὅτι τόν Πόντο θά τόν ἔχω σάν τά μάτια μου, ὅπως μοῦ τόν κληροδότησαν οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι. Θά συνεχίσω, ὅσο μοῦ ἐπιτρέπει ὁ Θεός, νά τόν περιδιαβαίνω, νά τόν φροντίζω, νά τόν ἀγαπῶ, νά βλέπω στά σεμνώματά του τήν ἀγάπη σου, νά ἀφουγκράζωμαι στήν Κρώμνη τίς προγονικές σου διηγήσεις, νά ἡμερεύω τήν ψυχή μου στήν Ἴμερα, στήν ἑπτάκωμο Σάντα νά σέ συνδυάζω μέ τό μαρτυρολόγιο, νά σέ θυμᾶμαι στίς Λειτουργίες στοῦ Μελᾶ, νά νοσταλγῶ τό βραχῶδες καί ἄκαμπτο τοῦ φρονήματός σου ὑπέρ τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας.».

Και, σαν να υποσχόταν προς τον φίλο του, ο κ. Βαρθολομαίος, συμπλήρωσε: «Τον Πόντο θα τον έχω πάντα στην καρδιά μου, θα τον φροντίζω σαν τα μάτια μου, όπως μου τον κληροδότησαν οι Οικουμενικοί Σύνοδοι. Θα τον φροντίζω και θα μεριμνώ γι΄ αυτόν. Σε αποχαιρετώ με τη θέρμη της φιλίας δυο αγίων της Καππαδοκίας, του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου και του Μεγάλου Βασιλείου».

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Δράμας κυρός Παύλος κοιμήθηκε το πρωί της Δευτέρας, 02 Μαΐου 2022, σε ηλικία 59 ετών.

Ο μακαριστός υπέστη έμφραγμα του μυοκαρδίου, την Κυριακή, 01 Μαΐου 2022, ενώ βρισκόταν στη Βέροια, τη γενέτειρά του.

Ποιος ήταν ο Μητροπολίτης Δράμας Παύλος

Ο Μητροπολίτης Δράμας, υπέρτιμος και έξαρχος Μακεδονίας, κ. Παύλος (κατά κόσμον ‘Αλέξανδρος Αποστολίδης), γεννήθηκε στη Βέροια το 1963. Μετά τας εγκυκλίους σπουδάς του απεφοίτησε της ‘Εκκλησιαστικής Σχολής Λαμίας.

Πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης τω 1988, κατέστη διπλωματούχος (Master) τω 1995 και Διδάκτωρ της Θεολογίας του αυτού Πανεπιστημίου τω 2002.

Διάκονος χειροτονήθηκε το 1983 και Πρεσβύτερος τω 1988 υπό του μακαριστού Μητροπολίτου Βεροίας Παύλου. Διετέλεσεν ‘Εφημέριος του ‘Ι. Ναού ‘Οσίου ‘Αντωνίου, Πολιούχου Βερροίας (1988-1991), από δε του έτους 1991 ‘Ηγούμενος της ‘Ιεράς Μονής Παναγίας Σουμελά και α´’Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ομωνύμου Πανελληνίου ‘Ιδρύματος.

Συνέγραψε άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες, πραγματοποίησε ομιλίες-διαλέξεις και έλαβε μέρος σε εκκλησιαστικές αποστολές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Ο Μητροπολίτης Δράμας εξελέγη την 5ην ‘Οκτωβρίου 2005, χειροτονηθείς εις Επίσκοπον την 9ην ιδίου.

.

Βαρθολομαίος: Ο Κύριλλος Eπρεπε να Θυσιάσει τον Θρόνο του για τον Πόλεμο στην Ουκρανία και ας Πήγαινε Φυλακή

 
Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η στάση της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο ρόλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η Αγιά Σοφιά και η επικείμενη επίσκεψή του στο Άγιον Όρος βρέθηκαν στο επίκεντρο της συνέντευξης που παραχώρησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος «Στο Κέντρο» της ΕΡΤ1 και τον δημοσιογράφο Γιώργο Κουβαρά.

Μπρος στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό και στην αυλή του Πατριαρχείου, ο Οικουμενικός Πατριάρχης μίλησε για τον πόλεμο που μαίνεται στην Ουκρανία, κατόπιν ερώτησης για τη στάση της Εκκλησίας της Ρωσίας και του Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλου απέναντι στον πόλεμο και υπογράμμισε:

«Δεν θα ήταν δυνατόν να μην καταδικάσουν όλες οι Εκκλησίες τη βία, τον πόλεμο. Αλλά η Εκκλησία της Ρωσίας μας απογοήτευσε. Δεν ήθελα να αποτελέσουν αυτή την τραγική εξαίρεση η Εκκλησία της Ρωσίας και ο αδελφός Πατριάρχης Κύριλλος.

Δεν ξέρω πώς μπορεί να δικαιολογήσει ο ίδιος τον εαυτό του στη συνείδησή του. Πώς θα τον δικαιολογήσει, πώς θα τον κρίνει η ιστορία. Έπρεπε να ορθώσει το ανάστημά του. Γιατί μπορεί κάποιος να αντιτάξει ότι πιέζεται από τον Πρόεδρο Πούτιν. Θα έπρεπε να αντιδράσει στην εισβολή στην Ουκρανία και να καταδικάσει τον πόλεμο όπως κάναμε όλοι οι άλλοι Ορθόδοξοι Προκαθήμενοι.

Δεν το έκανε, αυτό είναι εις βάρος του και λυπούμαι πολύ. Μπορεί να είχαμε άλλες διαφορές, τη γνωστή για την Αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ουκρανίας, τη διαφορά που έχουμε αιώνες τώρα διότι η Ρωσική Εκκλησία εποφθαλμιά το πρωτείο του Κωνσταντινουπόλεως, υποσκάπτει τα θεμέλια του θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως, αλλά περίμενα από τον αδελφό Κύριλλο σε αυτή την κρίσιμη, ιστορική στιγμή, να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Εν ανάγκη να θυσιάσει τον θρόνο του, να πει στον Πούτιν, κύριε Πρόεδρε εγώ δεν μπορώ να συμφωνήσω μαζί σας, παραιτούμαι, φεύγω. Ή θα τον βάλει στη φυλακή, δεν ξέρω τι θα έκανε ο Πρόεδρος Πούτιν αν αντιδρούσε στα σχέδιά του ο Πατριάρχης, αλλά αυτό θα περιμέναμε εμείς, οι άλλοι αδελφοί Προκαθήμενοι».

“Το κλείσιμο της Χάλκης είναι και παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάννης”

Εν συνεχεία, ο Παναγιώτατος μίλησε για το ζήτημα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης για την οποία επισήμανε:

«Η Θεολογική Σχολή της Χάλκης παραμένει κλειστή εδώ και 51 χρόνια και το Οικουμενικό Πατριαρχείο στερείται της δυνατότητας να εκπαιδεύει στην έδρα της τους αυριανούς λειτουργούς της. Παρακαλέσαμε κατ’ επανάληψη την εδώ κυβέρνηση να μας ανοίξει τη σχολή. Να επαναλειτουργήσει, δηλαδή, η σχολή για τους χριστιανούς, που άνοιξε επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και έκλεισε επί τουρκικής δημοκρατίας. Αυτό είναι αντίφαση και αδικαιολόγητη εξέλιξη. Δυστυχώς, δεν εισακούονται οι παρακλήσεις μας προς την Άγκυρα. Ας ελπίσουμε ότι η τουρκική κυβέρνηση θα δει κάποια στιγμή αυτό το θέμα υπό άλλο πρίσμα και θα πεισθεί ότι η επαναλειτουργία της Χάλκης είναι καταρχήν προς το συμφέρον της ίδιας της Τουρκίας. Διότι, μια τέτοια ενέργεια θα αποδείξει περίτρανα ότι υπάρχει θρησκευτική ελευθερία, ότι δεν υπάρχουν περιορισμοί στα ανθρώπινα δικαιώματα, στο δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας. Λέγω εδώ ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν δεκάδες μουσουλμανικές σχολές και ούτε μία θεολογική σχολή για τους χριστιανούς. Διότι η συνθήκη της Λωζάννης λέει πως οι μειονότητες που ζουν στην Τουρκία έχουν δικαίωμα να ανοίγουν σχολεία που θα δίδουν θρησκευτική εκπαίδευση με δικά τους έξοδα. Εμείς ουδέποτε ζητήσαμε χρήματα, άρα το κλείσιμο της Χάλκης είναι και παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάννης».

“Δεν έκρυψα ποτέ τα αισθήματά μου για τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί”

Ακολούθως, ο Προκαθήμενος της Ορθοδοξίας μίλησε για τα αισθήματα που του προκάλεσε η μετατροπή της Αγιάς Σοφιάς σε τέμενος, αλλά και οι ζημιές οι οποίες έχουν σημειωθεί, σύμφωνα με ρεπορτάζ:

«Δεν έκρυψα ποτέ τα αισθήματά μου. Μίλησα και έγραψα για την Αγιά Σοφιά. Αυτά τα κείμενα είχε την ευαισθησία να τα συλλέξει ο μακαριστός φίλος και συνεργάτης Μαγγίνας και να τα βγάλει σε βιβλιαράκι. Δεν πρόφτασε να το δει, αλλά έκανε τον κόπο να το ετοιμάσει. Εκεί μπορεί να δει κάποιος τα αισθήματα μου για την Αγιά Σοφιά. Από την Εκκλησία της Ρωσίας και την Πολιτεία της Ρωσίας, πάλι, δεν είχαμε ευχάριστα μηνύματα όταν μετατράπηκε η Αγιά Σοφιά σε τέμενος, γιατί τότε ελέχθη από τον Βορρά ότι “τώρα μπορούμε να μπαίνουμε χωρίς εισιτήριο”.

Αυτά που διαβάζουμε τώρα τελευταία στις τουρκικές εφημερίδες δεν είναι ευχάριστα για τη συντήρηση, για την καθαριότητα. Υπάρχουν παράπονα διατυπωμένα από Τούρκους δημοσιογράφους. Εγώ επαναλαμβάνω ότι θα προτιμούσαμε να είναι ανοιχτό μουσείο για όλον τον κόσμο η Αγιά Σοφιά και όχι τέμενος μόνο για μουσουλμάνους».

Βαρθολομαίος για Άγιο Όρος: Ας κάθονται φρόνιμα να μην εκδιωχθεί κανείς

Τέλος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης έκανε λόγο για την επικείμενη επίσκεψή του στο ‘Αγιον Όρος και υπενθύμισε ότι αυτή θα είναι η όγδοη φορά που θα πάει, καθώς το αγαπά και το νοιάζεται.

«Μετά από 30 χρόνια που με αξίωσε ο Θεός να είμαι στο θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως θέλω να πάω ξανά να ευχαριστήσω για αυτή τη μεγάλη ευλογία. Ελέχθησαν και γράφτηκαν μερικά περίεργα πράγματα, ότι θα πάω να εκδιώξω Ρώσους μοναχούς. Είναι μυθεύματα. Ούτε πρόθεση έχω να διώξω κανέναν, φαντάζομαι ότι δεν θα με προκαλέσουν να κάνω κάτι τέτοιο. Ας κάθονται φρόνιμα να μην εκδιωχθεί κανείς. Αυτά είναι αυτονόητα πράγματα. Εγώ πηγαίνω εκεί ως προσκυνητής».

https://www.orthodoxtimes.gr/vartholomaios-o-kyrillos-eprepe-na-thysiasei-ton-throno-tou-gia-ton-polemo-stin-oukrania-kai-as-pigaine-fylaki/

Πατριάρχης Βαρθολομαίος: Η πραγματική φιλία δοκιμάζεται στο χρόνο

Πατριάρχης Βαρθολομαίος: Έπαρση και έλλειψη γνώσης έχουν οι αρνητές του κορωνοϊού που υιοθετούν θεωρίες συνωμοσίας


ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ: «Πολλές φορές, το τελευταίο διάστημα, δήλωσα ότι η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, αλλά και η παρόμοια απόφαση για τη Μονή της Χώρας, μας προκάλεσε πολύ πόνο και λύπη», δήλωσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, σε συνέντευξη που παραχώρησε στη σχολική εφημερίδα «Εκτός ύλης» του 1ου ΕΠΑΛ Περάματος.
Συνεχίζοντας, αναφέρει: «Η Αγία Σοφία, έδρα των προκατόχων μου για περίπου 900 χρόνια, ήταν και παραμένει ένας κορυφαίος ιερός τόπος που απολαμβάνει του σεβασμού και της τιμής των Χριστιανών Ορθοδόξων, και όχι μόνον, αλλά αποτελεί και το πλέον αντιπροσωπευτικό θρησκευτικό οικοδόμημα μιας ολόκληρης εποχής, ενός μοναδικού υπερχιλιόχρονου πολιτισμού, του βυζαντινού. Αυτά τα συναισθήματα σεβασμού και αγάπης προς αυτό το υπέροχο μνημείο, το οποίο ανηγέρθη για να τιμηθεί η Σοφία του Θεού, δεν έπαψαν να εκφράζονται ακόμα και μετά τη χρησιμοποίησή του, από τον 15ο αι. και ύστερα, ως μουσουλμανικό τέμενος.
Αντανακλά τη σοφία με την οποία ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο
Γιατί ακριβώς, η Αγία Σοφία, σε κάθε εποχή και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες αντανακλά τη σοφία με την οποία ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, την απόλυτη αρμονία και ισορροπία του, και υπενθυμίζει τη δική μας ευθύνη να προστατεύσουμε την κτίση, αναπόσπαστο μέρος της οποίας είμαστε και εμείς οι άνθρωποι, και να εργαστούμε για να φέρουμε την αρμονία και ισορροπία στις μεταξύ μας σχέσεις, με στόχο την επικράτηση της ειρήνης και της δικαιοσύνης στον κόσμο. Κάθε παρέμβαση στο μνημείο κρίνεται από το αν αφήνει ανέγγιχτο αυτό το αρχέγονο μήνυμά του».

Να διακονώ τον Θεό και τον συνάνθρωπο
Ακολούθως, ο Παναγιώτατος, κατόπιν σχετικής ερώτησης, αναφέρθηκε στα συναισθήματα που βιώνει «από την κορυφή της Ιεραρχίας» και αν αποτέλεσε όνειρό του, για να απαντήσει, μεταξύ άλλων, ότι: «Όταν πριν από 60 χρόνια εισήλθα στον ιερό κλήρο, δεν μπορούσα ασφαλώς να φανταστώ την εξέλιξη και την πορεία που θα είχα μέσα στην Εκκλησία. Επιθυμία μου ήταν και παραμένει να διακονώ τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Αυτό ήθελα πάντοτε, γι’ αυτό με την απόφασή μου να γίνω κληρικός βρήκα την ευτυχία στη ζωή μου. Είναι πολύ σημαντικό ό,τι κάνουμε στη ζωή μας να μας φέρνει πληρότητα.{…}».
Εν συνεχεία, έκανε λόγο για τις διαδικτυακές «φιλίες», και επισήμανε ότι «δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματική φιλία. Γιατί φιλία σημαίνει να μοιράζεσαι έμπρακτα με έναν άλλο άνθρωπο χαρές και λύπες, να βρίσκεσαι σε κοινωνία μαζί του. Η πραγματική φιλία δοκιμάζεται στον χρόνο και στις διάφορες καταστάσεις με τις οποίες βρισκόμαστε αντιμέτωποι. ‘Φιλίες’ με ένα κλικ δεν γίνονται. Και αν γίνονται, δεν κρατούν, είναι εφήμερες. Αυτές οι σύγχρονες διαδικτυακές ‘φιλίες’, κάποιες φορές, όπως όλοι γνωρίζουμε, κρύβουν πολλούς κινδύνους, καθώς κανείς δεν γνωρίζει ποιος βρίσκεται πίσω από μία φωτογραφία και ένα όνομα στο Διαδίκτυο».

Οικολογία και περιβάλλον
Κατόπιν, ο «Πράσινος Πατριάρχης» έκανε αναφορά στα οικολογικά και περιβαλλοντικά θέματα του πλανήτη μας που «είναι το κοινό μας σπίτι. Για ό,τι κάνουμε σε βάρος του φυσικού περιβάλλοντος είναι περισσότερο από βέβαιο ότι θα πληρώσουμε βαρύτατο τίμημα». «Η κλιματική αλλαγή, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η τρύπα του όζοντος, το λιώσιμο των παγετώνων στους πόλους, η αποψίλωση των δασών, τα ακραία καιρικά φαινόμενα, που όλο και πιο συχνά βιώνουμε, δεν είναι ασύνδετα μεταξύ τους. Είναι το αποτέλεσμα της ανθρώπινης ασεβούς παρέμβασης στο φυσικό περιβάλλον, μέρος του οποίου είναι και ο άνθρωπος», τόνισε, ενώ παράλληλα υπογράμμισε την ανάγκη ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης. Εξάλλου, «για τον λόγο αυτό, το Οικουμενικό Πατριαρχείο μας, ξεκίνησε πριν από τρεις και πλέον δεκαετίες έναν μεγάλο αγώνα για να ευαισθητοποιήσει την παγκόσμια κοινή γνώμη, κάθε άνθρωπο καλής θελήσεως, για την ανάγκη προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος».
Σε αυτό το σημείο του λόγου του, εξέφρασε την πεποίθηση ότι «εάν θέλουμε να υπάρχουν πραγματικές ελπίδες για την αναστροφή της κλιματικής αλλαγής και γενικότερα της καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος, απαιτείται ριζική μεταμόρφωση του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και αντιμετωπίζουμε τον κόσμο».

Η πανδημία
Σε ό,τι αφορά τη στάση του απέναντι στην πανδημία του κορωνοϊού, ο Πατριάρχης, πρωτίστως, ευχήθηκε «ο Θεός της αγάπης και του ελέους, ο ιατρός των ψυχών και των σωμάτων, να αναπαύσει τις ψυχές όλων όσοι έχασαν τη ζωή τους, να ενισχύσει τους ασθενείς στη δοκιμασία τους και να παρηγορήσει τις οικογένειες και τους συγγενείς τους».
Ωστόσο, δεν παρέλειψε να ευχηθεί ο Κύριος «να ενδυναμώνει το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, τους επιστήμονες και τους ερευνητές, που εργάζονται για να δημιουργήσουν τα κατάλληλα εμβόλια και φάρμακα για την αντιμετώπιση αυτού του θανατηφόρου ιού, αλλά και όλους όσοι με πραγματική αυτοθυσία προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στη μάχη αυτή».
Επιπρόσθετα, τόνισε επ’ αυτού πως «είναι αλήθεια ότι η πανδημία μας υπενθύμισε πόσο ευάλωτοι είμαστε απέναντι στη δύναμη της φύσης, αλλά, ταυτόχρονα, ανέδειξε και την αξία των θεϊκών δώρων της ζωής και της υγείας, της θυσίας και αλληλεγγύης. Η θρησκεία δεν αμφισβητεί την επιστήμη, η πρόοδος και η προσφορά της οποίας, άλλωστε, είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης διάνοιας, πολύτιμου δώρου του Θεού προς τον άνθρωπο.
Η επιστήμη, όπως είπαμε πρόσφατα, όταν ανοίγει ευοίωνες προοπτικές για το μέλλον της ανθρωπότητας, είναι δώρο του ουρανού. Ωστόσο, εκτιμούμε ότι πρέπει και από τις δύο πλευρές να υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός και κατανόηση. Δυστυχώς, κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ειπώθηκαν ιδιαίτερα προσβλητικοί λόγοι σε βάρος της Εκκλησίας και των Μυστηρίων της, ενώ, από την άλλη πλευρά, υπήρξαν και θρησκευτικοί λειτουργοί και απλοί πιστοί, αρνητές της ύπαρξης του κορωνοϊού, που απαξίωσαν ή και δαιμονοποίησαν τις προσπάθειες των επιστημόνων, υιοθετώντας θεωρίες συνωμοσίας που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο. Όλα αυτά μαρτυρούν έπαρση και έλλειψη γνώσης του ενός χώρου για τον άλλο, και δυστυχώς την απουσία ουσιαστικού διαλόγου μεταξύ της θρησκείας και της επιστήμης».
Τέλος, σε ερώτηση των μαθητών «Γιατί όλες αυτές οι δοκιμασίες από τον Θεό; Πώς θα μπορούσε το ηθικό των νέων να αναπτερωθεί;», ο Οικουμενικός Πατριάρχης τους προέτρεψε να μη φοβούνται ποτέ όσες δυσκολίες και αν εμφανιστούν, γιατί «η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας. Προβλήματα και δοκιμασίες πάντοτε υπήρξαν. Όλα αυτά είναι συνυφασμένα με την ανθρώπινη ύπαρξη. Όσα ζούμε είναι αποτέλεσμα των δικών μας πράξεων. Δεν θα πρέπει να σας αποθαρρύνουν. Στηριχθείτε στον Θεό και μην ξεχνάτε ότι όλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Να τον κάνουμε καλύτερο, πιο δίκαιο και τη ζωή μας πιο όμορφη. Έχουμε χρέος να προστατεύσουμε το φυσικό περιβάλλον, να σταθούμε αλληλέγγυοι σε κάθε άνθρωπο που δοκιμάζεται και να αγωνιστούμε για την επικράτηση της ειρήνης μεταξύ των λαών».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

https://www.vimaorthodoxias.gr/oikoumeniko-patriarxeio/vartholomaios-eparsi-kai-elleipsi-gnosis-echoyn-oi-arnites-toy-koronoioy-poy-yiothetoyn-theories-synomosias/

ΜΝΗΜΗ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΜΙΟΥ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (ΦΩΤΟ)

 

Η Α.Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος χοροστάτησε, στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό, κατά τη Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων που τελέστηκε χθες, Παρασκευή, 16 Απριλίου 2021, εορτή του Αγίου Γέροντος Αμφιλοχίου του Πάτμιου. 

Απότμημα του ιερού λειψάνου του Αγίου ετέθη προς προσκύνηση από τους πιστούς στον σολέα του Πατριαρχικού Ναού. 

Αμέσως μετά, ο Παναγιώτατος τέλεσε Τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του μακαριστού Μητροπολίτου Συνάδων κυρού Διονυσίου, του οποίου η Εξόδιος Ακολουθία θα ψαλεί την ερχόμενη Δευτέρα από τον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό.

https://fanarion.blogspot.com/2021/04/blog-post_42.html?spref=fb&fbclid=IwAR1l4rfRzC7xWZ0rJNRwoSq4zAIgwkOnWwYCmhg1SpAGj1E_9D-nLigmreA

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΙΑΚΟΝΕΙ ΤΙΣ ΥΠΑΡΞΙΑΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

                ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ  ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗΣ  ΑΠΟΔΕΙΞΕΩΣ  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ  2019

Η Ἐκκλησία, ἐν ἀναφορᾷ πάντοτε πρός τόν αἰώνιον προορισμόν τοῦ ἀνθρώπου, διακονεῖ τάς ὑπαρξιακάς ἀνάγκας αὐτοῦ, ἐπιχέει, ὡς ὁ Καλός Σαμαρείτης, «ἔλαιον καί οἶνον» ἐπί τάς πληγάς, καθισταμένη ὁ «πλησίον» παντός «ἐμπεσόντος εἰς τούς ληστάς» (πρβλ. Λουκ. ι΄, 25-37), ἰωμένη τάς συγχρόνους «ἀσθενείας τοῦ πολιτισμοῦ», φωτίζουσα τάς διανοίας καί τάς καρδίας τῶν ἀνθρώπων. 

Ἡ πνευματικότης, ὡς παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τήν ζωήν τῶν πιστῶν, σημαίνει μαρτυρεῖν ἔργῳ καί λόγῳ περί τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος καί δέν ἔχει σχέσιν μέ ἄγονον ἐσωστρέφειαν. 

Τό Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι ζωῆς χορηγός, πηγή ἀγαθότητος, νομή χαρισμάτων, ζωή καί φῶς.

 Ὁ χριστιανός εἶναι φλεγόμενος ἄνθρωπος, φιλόθεος, φιλάνθρωπος καί φιλοκαλικός, δραστήριος καί δημιουργικός.

Τό Εὐαγγέλιον τῶν Χριστουγέννων ἀκούεται καί ἐφέτος εἰς ἕν πολιτισμικόν περιβάλλον, ὅπου ὑψίστη ἀξία θεωρεῖται τό «ἀτομικόν δικαίωμα». Ὁ ἑαυτοκεντρισμός καί ἡ φενάκη τῆς αὐτοπραγματώσεως μειώνουν τήν κοινωνικήν συνοχήν, ἐξασθενίζουν τό φιλάλληλον πνεῦμα καί τήν ἀλληλεγγύην καί ἐργαλειοποιοῦν τάς διανθρωπίνας σχέσεις. Ὁ ἄκρατος οἰκονομισμός καί ἡ ἐκκοσμίκευσις βαθύνουν τό ὑπαρξιακόν κενόν καί ὁδηγοῦν εἰς συρρίκνωσιν τῶν δημιουργικῶν δυνάμεων τοῦ ἀνθρώπου.

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,

ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

https://www.exapsalmos.gr/2019/12/20/patriarchiki-apodeixi-gia-ta-christoygenna-2019/

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ: Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΤΟΠΙΚΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ  ΜΙΑ  ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ  ΑΝΑΛΥΣΗ  ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ  ΤΗΣ  ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ  ΣΥΝΟΔΟΥ  ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ,ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΕΙ  ΚΑΙ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ  ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ  ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ.  ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ  ΕΙΝΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ  ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΠΟΥ  ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΑΡΙΣΤΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ .

     Η παθιασμένη επιθυμία του Φαναρίου να διεξαχθεί η Σύνοδος το οδήγησε σε σοβαρά λάθη τακτικής. Αποτέλεσμα, με ευθύνη του απέτυχε ο σκοπός της Συνόδου στην Κρήτη, να φανεί η Ορθοδοξία ενωμένη, υπό την ηγεσία του Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου. Το βασικό λάθος ήταν ότι το Φανάρι δέχθηκε κατά την προδιαδικασία και κατά τη Σύνοδο οι αποφάσεις να είναι ομόφωνες. Όταν εκ των υστέρων αντελήφθη το λάθος του και ο Μητροπολίτης Περγάμου διαπίστωσε ότι έτσι η Σύνοδος είναι υπό τον έλεγχο ή, ακόμη, και τον εκβιασμό μιας Εκκλησίας ήταν αργά. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο είχε υπογράψει την αιχμαλωσία του.
Άλλο σοβαρό λάθος ήταν η στάση του έναντι του Πατριαρχείου Αντιοχείας. Αυτό παρά το ότι λέγεται «Ελληνορθόδοξο» ( Σημ.γρ. Το «Συρορθόδοξο» είναι μονοφυσιτικό) αποτελείται πλέον σχεδόν αποκλειστικά από άραβες το γένος κληρικούς και λαϊκούς. Πολλοί κληρικοί του είναι ελληνόφωνοι και έχουν σπουδάσει σε ελληνικά πανεπιστήμια, όπως ο σημερινός Πατριάρχης Ιωάννης. Από τα παλιά χρόνια το Πατριαρχείο Αντιοχείας είχε προστριβές με το από Έλληνες ποιμαινόμενο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Μετά την από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων τοποθέτηση Μητροπολίτου στο Κατάρ (Σημ. γρ. Όπου σπανίζουν οι Έλληνες και γενικά οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί) το Πατριαρχείο Αντιοχείας, που θεωρεί το Κατάρ κανονικό του έδαφος, διέκοψε την κοινωνία με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων έως ότου αυτό αποσύρει τον Μητροπολίτη του από το Κατάρ.
Το Πατριαρχείο Αντιοχείας κατά τα τελευταία χρόνια προειδοποιούσε συνεχώς πως αν δεν αποσύρει το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων το Μητροπολίτη από το Κατάρ εκείνο θα απέχει από τις διαδικασίες. Έχοντας αποσπάσει το «ομόφωνο» στις αποφάσεις πίεζε στο να ικανοποιηθεί το αίτημά του, γιατί αν απουσίαζε δεν μπορούσαν να προχωρήσουν οι διαδικασίες και επομένως η Σύνοδος. Εν όψει και της Συνόδου έγιναν προσπάθειες από το Φανάρι και το Υπουργείο των Εξωτερικών της Ελλάδος να αρθεί το αδιέξοδο, αλλά αυτές δεν είχαν αποτέλεσμα.
Το Φανάρι είχε πάρει την απόφαση του, να παραβεί την υπογραφή του και να συνέλθει η Σύνοδος στην Κρήτη ανεξαρτήτως των όσων τοπικών Εκκλησιών θα συμμετάσχουν. Εν τούτοις έκαμε μια τελευταία προσπάθεια να μεταπείσει το Πατριαρχείο Αντιοχείας να αλλάξει άποψη. Στις 30 και 31 Μαΐου 2016 η Πατριαρχική Σύνοδος επελήφθη του προβλήματος μεταξύ των δύο πρεσβυγενών Πατριαρχείων και πήρε την απόφαση μετά την Σύνοδο της Κρήτης να προτείνει τη σύσταση Επιτροπής «προς μελέτην του ζητήματος και εξεύρεσιν κοινώς αποδεκτής λύσεως».
Η απόφαση αυτή του Φαναρίου ήταν χονδροειδές λάθος τακτικής.Το σκληρά δοκιμαζόμενο Πατριαρχείο της Αντιοχείας εξέλαβε την εν λόγω απόφαση ως εμπαιγμό προς αυτό και ως απλοϊκή και εκ του πονηρού προσπάθεια να υφαρπαγεί η παρουσία του στη Σύνοδο. Επίσης την εξέλαβε ως ένα φαινόμενο εθνοφυλετισμού εκ μέρους του Φαναρίου και του ελληνικού ΥπΕξ, αφού πιστεύει ότι θα μπορούσαν, όπως συνέβη στην περίπτωση του Πατριάρχου Ειρηναίου, να πιέσουν και να πετύχουν το Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων να αποσύρει τον Μητροπολίτη του από το Κατάρ.
Τελικά η στρατηγική προσπάθεια της Εκκλησίας της Ελλάδος να προσεγγίσει το Ελληνορθόδοξο αλλά αραβικό πλέον Πατριαρχείο Αντιοχείας και να αναπτύξει καλή σχέση μαζί του, δίνοντας υποτροφίες σε πολλούς σπουδαστές του, κληρικούς και λαϊκούς και προσφέροντας γενναία βοήθεια προς αυτό κινδυνεύει να αποτύχει από τα λάθη του Φαναρίου. Είναι όμως μόνο λάθη, ή είναι επιλογή του Φαναρίου και του ΥπΕξ να υποστηριχθεί το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων ανεξαρτήτως των συνεπειών που έχει αυτή η επιλογή στις σχέσεις τους με το Πατριαρχείο Αντιοχείας; Είναι λυπηρό το γεγονός ότι το ίδιο το Φανάρι εξωθεί στη διάσπαση της ενότητας της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Με το Πατριαρχείο της Μόσχας είναι διαφορετική η περίπτωση. Ουδείς αγνοεί το γεγονός ότι η Μόσχα διεκδικεί αυτό για το οποίο κατηγορεί το Φανάρι, το «Πρωτείο» της Ορθοδοξίας. Ο πανσλαβισμός είναι μια ασθένεια, μία κοσμική μόλυνση και ένας ισχυρός πειρασμός της σλαβικής ευσεβείας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο μεγάλος συγγραφέας Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι στο Ημερολόγιο του έχει γράψει ολόκληρο άρθρο, τον Μάρτιο του 1877, με τίτλο «Η Κωνσταντινούπολη αργά ή γρήγορα θα γίνει δική μας» (Dostoievski“Journal d’ un ecrivain”, Gallimard, 11e edition, 1951, p. 476). Σ’ αυτό ονειρεύεται ότι οι Ρώσοι θα απελευθερώσουν την Βασιλεύουσα και τους Ορθοδόξους Χριστιανούς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και θα στήσουν πάλι εκεί τον Δικέφαλο Αετό... Μεγάλος πειρασμός για το Πατριαρχείο της Μόσχας είναι και η εκκοσμικευμένη αντίληψη του, ότι ο ισχυρότερος πρέπει και να ηγείται της Ορθοδοξίας...
Με το δεδομένο αυτό το Οικουμενικό Πατριαρχείο ακολουθεί λάθος στρατηγική έναντι του Πατριαρχείου της Μόσχας. Έχει επιλέξει τον εκκοσμικευμένο ανταγωνισμό ισχύος και έχει εμπλακεί σε έναν άνισο σε βάρος Του αγώνα. Η επιλογή του Φαναρίου θάπρεπε να είναι η αποστολική και πατερική πορεία του, για να εμπνέει, με την πνευματικότητά του, τον σεβασμό, ακόμη και αυτών που το υποβλέπουν. Όμως αυτή η επιλογή είναι έξω από τη λογική των Φαναριωτών. Επίσης το Φανάρι έχει επιλέξει να ενεργεί ανοίγματα στους Ρωμαιοκαθολικούς και στους Προτεστάντες για να έχει από αυτούς τα πιστοποιητικά της θέσεώς του μεταξύ των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, αλλά χάνει αξιοπιστία και σεβασμό από τους Ορθοδόξους χριστιανούς, τους οποίους ωθεί, εκόντες – άκοντες, στην αγκαλιά της Ρωσικής Εκκλησίας, που εμφανίζεται ως η προστάτιδα της Πατερικής Παράδοσης...
Το Φανάρι στον ανταγωνισμό ισχύος με τη Μόσχα επισείει την απειλή να αναγνωρίσει ως Αυτοκέφαλη Εκκλησία την Ουκρανική. Υποστηρίζει ότι θα επικαλεστεί τη θέληση των Ορθοδόξων της Ουκρανίας, δια της κυβερνήσεώς τους, να χειραφετηθούν και εκκλησιαστικά. Όμως αν προβεί σε ένα τόσο σοβαρό εγχείρημα, κατά παράβαση των όσων έχουν συμφωνηθεί για την αναγνώριση του Αυτοκεφάλου και αντιφάσκοντας στα όσα υποστηρίζει περί εθνοφυλετισμού, θα προκαλέσει οριστικό σχίσμα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, Αυτό, ενώ υποστηρίζει ότι είναι ο αποφασιστικός παράγων της ενότητας Της....
Η στρατηγική της Ρωσικής Εκκλησίας και η επιδίωξή της ήταν να μην επιτρέψει στον Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο να εμφανιστεί στη Σύνοδο ως «ο επικεφαλής των 300 εκατομμυρίων Ορθοδόξων», αλλά στο τέλος Της να είναι ο ηττημένος και ο ταπεινωμένος, ως έχοντας αποτύχει να ενώσει τους Ορθοδόξους χριστιανούς. Η Μόσχα πέτυχε στην επιδίωξή της, εκμεταλλευόμενη τα λάθη τακτικής του Φαναρίου.
Από τον Ιανουάριο του 2016 ήταν σαφές ότι η Μόσχα, μαζί με τις «αδελφές» Της Εκκλησίες της Βουλγαρίας και της Γεωργίας υπονόμευε τη Σύνοδο. Η Αντιόχεια είναι άλλη περίπτωση. Επειδή η Ρωσική Εκκλησία ακολουθεί την πολιτική του κ. Πούτιν στη Μέση Ανατολή, αυτός υποστηρίζει τον κ. Άσαντ στον πόλεμο στη Συρία και το Πατριαρχείο Αντιοχείας προτιμά τον Άσαντ από τους κατευθυνόμενους από τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ σουνίτες βαχαμπίτες της αντιπολίτευσης και από τους εγκληματίες του Ισλαμικού Κράτους, είναι φυσικό Αυτό να είναι με την Εκκλησία της Ρωσίας. Το Φανάρι, από την πλευρά του, κάνει ό, τι μπορεί να Το σπρώχνει στην αγκαλιά Της...
Τακτικά το Φανάρι δεν θα έπρεπε να προχωρήσει στη σύγκληση της Συνόδου, για να μην πέσει στην παγίδα της Μόσχας. Φαίνεται το ανάποδο, πως αν ανέβαλε τη Σύνοδο θα έπαιζε το παιχνίδι της Μόσχας. Αυτή είναι η παγίδα στην οποία έπεσε το Φανάρι. Αν ανέβαλε τη Σύνοδο θα φαινόταν ότι συνεχίζει την προσπάθειά Του για την ενότητα της Ορθοδοξίας και ότι έχει πάντα την πρωτοβουλία των κινήσεων. Θα συγκαλούσε πάλι τους Προκαθημένους και Επιτροπές να συζητήσουν επί των ενστάσεων που είχαν εγερθεί. Είναι βέβαιο ότι δεν θα υπήρχε αποτέλεσμα, αφού η Μόσχα δεν θέλει τη σύγκληση της Συνόδου για τους λόγους που προαναφέρθηκαν και το Φανάρι δεν αλλάζει τη μοναχική του πορεία προς τον οικουμενισμό και την παγκοσμιοποίηση. 
 Η Σύνοδος βεβαίως θα πήγαινε πίσω, πιθανόν άλλα πενήντα χρόνια, όμως το Φανάρι θα Την είχε αναβάλλει και δεν θα έμενε στην Ιστορία ότι «πέτυχε» να προβάλει στον κόσμο μια διχασμένη Ορθοδοξία και να μη συζητήσει το σύνολο των δέκα θεμάτων, που είχε και το ίδιο συμφωνήσει να συζητηθούν.
Άλλη επιλογή της στρατηγικής του Φαναρίου είναι η πρόσδεση του, απ’ ευθείας και δια μέσου της Ελληνορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αμερικής, στην κυβέρνηση των ΗΠΑ και στους πλουσίους οφικιαλίους Του στη μεγάλη αυτή χώρα. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι οι οφικιάλιοι και η Αρχιεπισκοπή Αμερικής ανέλαβαν τις δαπάνες του Πατριαρχείου για τη Σύνοδο. Οι δαπάνες δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητες. Επίσης Αμερικανοί βουλευτές και γερουσιαστές, όπως οι Ζέλντιν και Ρόϊς, προέβησαν σε κολακευτικές δηλώσεις υπέρ του Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου και πρόβλεψαν την επιτυχία της Συνόδου και του ιδίου... Τόσο κολακευτικές, που βάφτισαν τις «τιμής ένεκεν» απονομές στον Πατριάρχη του τίτλου του διδάκτορος ως κανονικούς τίτλους σπουδών... Ο κ. Βαρθολομαίος έχει μόνο το πτυχίο της Σχολής της Χάλκης και διδακτορικό από το Ρωμαιοκαθολικό Γρηγοριανό Πανεπιστήμιο της Ρώμης στο Κανονικό Δίκαιο...

Σαφής ένδειξη της σχέσης με τις ΗΠΑ ήταν η επίσκεψη του Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Δημητρίου στο αεροπλανοφόρο «Χάρι Τρούμαν», που ναυλοχούσε στη Σούδα, ως εκπροσώπου του Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου... Ο Οικουμενικός Πατριάρχης για την ενίσχυση του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων δήλωσε δημόσια ότι προσφέρει 10.000 $ και όχι Ευρώ.... Αυτό ασφαλώς όχι γιατί το Ευρώ είναι κατά τι ακριβότερο του δολαρίου... Σημειώνεται ότι οι ΗΠΑ ασφαλώς θέλουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο να ηγείται των Ορθοδόξων και όχι το Πατριαρχείο της Μόσχας. Όμως στα κρίσιμα ζητήματα ουδέν έχουν πράξει υπέρ του Φαναρίου. Οι περιουσίες του Πατριαρχείου δημεύονται, ο Ελληνισμός φυλλοροεί στην Κωνσταντινούπολη, η Σχολή της Χάλκης δεν ανοίγει και η Αγία Σοφία βεβηλώνεται...

http://thriskeftika.blogspot.gr