ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ
Μὲς στὸ γλαυκὸ τοῦ οὐρανοῦ
Λένε πὼς σὰν τὸ χρῶμα τοῦ ἑλληνικοῦ οὐρανοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βρεθεῖ ἀλλοῦ στὸν κόσμο· τὸ ἴδιο καὶ αὐτὸ τῆς θαλάσσης, ποὺ εἶναι ὁ καθρέφτης τ᾿ οὐρανοῦ.

Καὶ τί ἀπόλαυση νὰ κάθεσαι στὸν βράχο πάνω ἀπ᾿ τὸ κύμα, ἴσως σ᾿ ἕνα ἀπ᾿ τὰ σμαραγδένια νησιά μας τοῦ ἑλληνικοῦ ἀρχιπελάγους, καὶ ν᾿ ἀφήνεις τὸ βλέμμα σου νὰ βυθίζεται στὸ ἀτέλειωτο γλαυκὸ τοῦ οὐρανοῦ! Ὁ ἥλιος μεσούρανα νὰ διαφεντεύει, τὸ πέλαγος νὰ σὲ θαμπώνει ἀπ᾿ τὸ ἀντιφέγγισμα, καὶ ἡ ὕπαρξή σου νὰ χάνεται μέσα στὸ ἄπειρο τοῦ βαθυκύανου!

Σὰν νὰ σὲ κυκλώνουν μυριάδες ζαφείρια…

Ἀλλὰ καὶ κάπου ἀλλοῦ μπορεῖ νὰ σὲ παραπέμπει τὸ γλαυκὸ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὸ κρύσταλλο τῆς θαλάσσης…

Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι στὴν Ἁγία Γρα­φὴ ἡ παρουσία τῆς ἀκτίστου δόξης, φωτός, ἁγιότητος καὶ μακαριότητος τοῦ Θεοῦ συμβολίζεται ἐπανειλημμένως μὲ τὸ χρῶμα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς θαλάσσης.

Μία ὡραιότατη περιγραφὴ ἐμφανίσεως τοῦ Θεοῦ στὴ γῆ ὑπὸ τὰ χρώματα αὐτὰ συναντοῦμε στὸ βιβλίο τῆς Ἐξόδου στὴν Παλαιὰ Διαθήκη.

Πρόκειται γιὰ τὴν περιγραφὴ τῆς ἐμ­φανίσεως τοῦ Θεοῦ στὸ ὄρος Σινὰ μετὰ τὴν ἔξοδο τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν ἀρχὴ τῆς πορείας τους πρὸς τὴ Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας. Ἦταν τότε ποὺ ἐπρόκειτο νὰ συνάψει ὁ Θεὸς διαθήκη μὲ τὸν λαό Του καὶ νὰ τοὺς παραδώσει τὸν Νόμο Του, τὶς δέκα ἐντολές, σὲ λίθινες πλάκες.

Τότε λοιπὸν δήλωσε τὴν παρουσία Του πρὸς τὸν λαὸ ἐπάνω στὸ ὄρος μὲ φοβερὸ μεγαλεῖο καὶ ἐπιβλητικότητα, τέτοια ποὺ νὰ προκαλεῖ ἔκπληξη, θάμβος, δέος, τρόμο σὲ ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτες. Τὸ ὄρος Σινὰ «ἐκαπνίζετο ὅλον διὰ τὸ καταβεβηκέναι ἐπ᾿ αὐτὸ τὸν Θεὸν ἐν πυρί» (Ἐξ. ιθ΄ 18), ἐνῶ συνάμα συνταραζόταν ἀπὸ βροντὲς καὶ ἀστραπὲς σὰν ἐκρήξεις ἡφαιστείου. Ἐπιπλέον ἕνα σκοτεινὸ σύννεφο κάλυπτε τὴν κορυφή του, κάνοντας ἀκόμη φοβερότερο τὸ θέαμα ποὺ ἀντίκριζε ὅλος ὁ λαός.
Τὴ συγκεκριμένη περικοπὴ τὴν ἀκοῦμε νὰ διαβάζεται στὶς Ἐκκλησίες τὴ Μεγάλη Πέμπτη τὸ πρωί, στὸν Ἑσπερινό.

Ὅμως αὐτὸ ποὺ ἐπακολούθησε εἶναι ἀκόμη πιὸ ἐκπληκτικό: Ὁ Θεὸς δηλαδή, ἀφοῦ ἔδωσε αὐστηρὴ ἐντολὴ κανεὶς νὰ μὴν τολμήσει νὰ ἀνεβεῖ στὸ ὄρος, ξεχώρισε κάποιους ἐπίλεκτους ἄνδρες ἀπὸ τὸν λαό, τὸν Ἀαρών, τὸν Ναδάβ, τὸν Ἀβιοὺδ καὶ ἄλλους ἑβδομήντα, καὶ ὅλους αὐτοὺς τοὺς κάλεσε μαζὶ μὲ τὸν Μωυσῆ νὰ πλησιάσουν κοντύτερα. Τελικά, ἐπάνω στὴν κορυφὴ ἀνέβηκαν μόνο ὁ Μωυσῆς μὲ τὸν Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ· ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι ἔμειναν κάπου στὴ μέση τῆς διαδρομῆς μετὰ ἀπὸ σχετικὴ παραγγελία τοῦ Κυρίου.

Ἀπὸ τὸ μέρος αὐτό, καὶ ἐνῶ μέχρι τώρα τὰ δείγματα τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ ἦταν τρομερά, οἱ ἑβδομήντα τέσσερις αὐτοὶ ἄνδρες ἀξιώθηκαν νὰ ἀπολαύσουν ἕνα μεγαλειῶδες καὶ ὑπέροχο θέαμα: τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου ὑπὸ ἄλλες ὅμως τώρα συνθῆκες καὶ σύμβολα.

«Καὶ εἶδον τὸν τόπον, οὗ εἱστήκει ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· καὶ τὰ ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ ὡσεὶ ἔργον πλίνθου σαπφείρου καὶ ὥσπερ εἶδος στερεώματος τοῦ οὐρανοῦ τῇ καθαριότητι» (Ἐξ. κδ΄ 10).

Τὸ σκηνικὸ τώρα ἄλλαξε τελείως: Καθὼς ἔριξαν μπροστὰ τὰ βλέμματά τους, ἀντίκρισαν ἀπὸ μακριὰ τὸν τόπο ὅπου εἶχε σταθεῖ ὁ Κύριος. Κι ἐκεῖ ὅπου πατοῦσαν οἱ ἅγιοι πόδες Του, φαινόταν σὰν νὰ ὑπῆρχε κάποιο βῆμα κατασκευασμένο μὲ πλίνθους κρυστάλλινους, διαυγεῖς, ἀπὸ τὸν πολύτιμο ἐκεῖνο λίθο ποὺ ὀνομάζεται σάπφειρος, ζαφείρι. Καὶ ἦταν τόσο λαμπερός, φωτεινός, γεμάτος ἀπὸ ἀστραφτερὸ γαλάζιο χρῶμα ὁ τόπος, ποὺ ἔμοιαζε μὲ κατακάθαρο, ὁλόλαμπρο οὐρανό!

Ἔμειναν οἱ πρόκριτοι τοῦ Ἰσραὴλ νὰ θαυμάζουν καὶ νὰ ἀπολαμβάνουν…

Δείγματα ὅλα αὐτὰ τῆς ἀπείρου μεγαλειότητος, ἀπαστράπτουσας καθαρότη­τος καὶ ἁγιότητος τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ καὶ τῆς καταλλαγῆς καὶ εἰρήνης πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, καθὼς καὶ τῆς μελλούσης μακαριότητος.

Μὲ τὰ ἴδια χρώματα ἐξάλλου περιγράφεται ὁ θρόνος τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπὸ τὸν προφήτη Ἰεζεκιὴλ στὸ ὅραμά του (βλ. Ἰεζ. α΄ 26), ἐνῶ ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου ὀμιλεῖ γιὰ «θάλασσα ὑαλίνη, ὁμοία κρυστάλλῳ…» «ἐνώπιον τοῦ θρόνου» τοῦ Θεοῦ (Ἀποκ. δ΄ 6).

Οὐρανὸς ἀστραφτερός, κρυστάλλινη θάλασσα, ζαφείρινα δάπεδα…

Γαλανὲς ὅλες ἀποχρώσεις. Τὰ πάν­τα βυθισμένα στὸ γλαυκό, στὸ ἄπειρο γλαυ­κὸ τῆς θείας εἰρήνης, τῆς παραδείσιας τρυ­­φῆς καὶ μακαριότητος. Μυστικὲς ἀν­ταύγειες τῆς ἀκτίστου δόξης τοῦ Θεοῦ!…

***

Ἂν ποτὲ βρεθεῖς νὰ ἀπολαμβάνεις τὸ ἄπειρο γλαυκὸ τοῦ ἑλληνικοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς ζαφειρένιας θάλασσας, τότε μὴ μείνεις μόνο σ᾿ αὐτά. Προσπάθησε νὰ ἀναχθεῖς μὲ τὴ διάνοιά σου στὰ βαθύτερα νοήματα ποὺ κρύβονται πίσω ἀπὸ αὐτά. Συνειδητοποίησε βαθιὰ ὅτι ἔχεις ἕνα Θεὸ ποὺ σὲ ἀγαπᾶ καὶ σὲ περιμένει κοντά Του. Τὰ ἐλέη Του εἶναι πλατιὰ σὰν τοὺς οὐρανούς, καὶ οἱ οἰκτιρμοί Του βαθεῖς σὰν τὰ πελάγη. Καὶ ἔχει ἑτοιμάσει γιὰ σένα δόξα ἄπειρη στοὺς οὐρανούς. Τοὺς αἰώνιους γλαυκοὺς οὐρανούς…

https://www.osotir.org/2020/04/23/mes-sto-glafko-tou-ouranou/

ΑΤΕΝΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ !

Ἀλλά, ὅταν ξανάρθει, θὰ Τὸν συναντήσετε καὶ πάλι, καὶ θὰ εἶστε πάντοτε μαζί του.
Ηταν συγκλονιστικὴ ἡ ὥρα τοῦ ἀποχωρισμοῦ. Ὁ Κύριος στὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν, ἀφοῦ εἶχε δώσει τὶς  ­ τελευταῖες του ὑποθῆκες στοὺς 

ἀγαπη­μένους του μαθητές, κι ἐνῶ ἐκεῖνοι τὸν ἔβλεπαν, ἄρχισε νὰ ὑψώνεται πρὸς τὸν οὐρανό. Καθὼς ἀνέβαινε, οἱ μα­θητὲς ἐκστατικοὶ εἶχαν καρφωμένα τὰ βλέμματά τους πάνω του· «ἀτενίζον­τες ἦσαν εἰς τὸν οὐρανὸν πορευομέ­νου αὐτοῦ» (Πράξ. α΄ 9­10). Μὲ βλέμ­μα προσεκτικὸ παρατηροῦσαν τὸν Κύ­ριο ποὺ ἀνέβαινε στὸν οὐρανό, ὥσπου σὲ λίγο χάθηκε ἀπὸ τὰ μάτια τους. Οἱ μαθητὲς δὲν μποροῦσαν πλέον νὰ δοῦν τὸ τέλος αὐτῆς τῆς ἀνόδου. Κα­τανοοῦσαν ὅτι δὲν μποροῦσαν πλέον νὰ δοῦν αὐτὸν ποὺ τόσο ἀγάπησαν, αὐτὸν ποὺ τόσο τοὺς ἀγάπησε, τὸν θη­σαυρό τους, τὴ ζωή τους. Κι ἐπειδὴ σ’ Αὐτὸν εἶχαν δώσει ὅλη τους τὴν ἀγά­πη, σ’ Αὐτὸν εἶχαν καὶ τώρα στραμμένο τὸ βλέμμα τους καὶ τὴν καρδιά τους. Κι ἔμεναν ἀκίνητοι νὰ παρατηροῦν μὲ πόθο καὶ βλέμμα ἀμήχανο. Ὥσπου κάποια στιγμὴ δύο ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ τοὺς διέκοψαν λέγοντας: Ὁ Κύριος θὰ ξανάρθει, θὰ τὸν ξαναδεῖτε. Ἐκεῖ ποὺ πάει, ἐσεῖς τώρα δὲν μπορεῖτε νὰ Τὸν ἀκολουθήσετε. Ἀλλά, ὅταν ξανάρθει, θὰ Τὸν συναντήσετε καὶ πάλι, καὶ θὰ εἶστε πάντοτε μαζί του. Πόση παρηγοριὰ καὶ χαρὰ κι ἐλπί­δα μετάγγισαν τὰ λόγια αὐτὰ τῶν ἀγγέ­λων στὶς ψυχὲς τῶν μαθητῶν! Ἀλλὰ καὶ πόση μεταδίδουν στὶς καρδιὲς ὅλων μας, ὅλων τῶν πιστῶν κάθε ἐποχῆς! Διότι κι ἐμεῖς ὅσο ζοῦμε στὴ ζωὴ αὐτὴ «ἐκδημοῦμεν ἀπὸ τοῦ Κυρίου», εἴμαστε ξενιτεμένοι ἀπὸ τὸν Κύριο (βλ. Β΄ Κορ. ε΄ 6). Ὄχι ἐπειδὴ εἴμαστε χωρισμένοι ἀπὸ Αὐτόν, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν Τὸν βλέ­πουμε μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματος. «Διὰ πίστεως γὰρ περιπατοῦμεν, οὐ διὰ εἴ­δους» (Β΄ Κορ. ε΄ 6­7). Πορευόμαστε τὸ δρόμο τῆς ζωῆς μας μὲ τὰ μάτια τῆς πίστεως, χωρὶς νὰ μποροῦμε νὰ Τὸν δοῦμε. Τὸν αἰσθανόμαστε βέβαια ἀο­ράτως δίπλα μας, μέσα μας, ἀλλὰ νὰ Τὸν δοῦμε μὲ τὰ σωματικά μας μάτια δὲν μποροῦμε. Τὸν αἰσθανόμαστε 

μὲ τὰ μάτια τῆς πίστεως.Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ἅγιοι ζοῦσαν μὲ τὴν προσδοκία τῆς αἰώνιας ζωῆς· ζοῦσαν μὲ τὸν πόθο νὰ φύγουν ἀπὸ αὐτὴ τὴ ζωή, γιὰ νὰ συναντήσουν τὸν Κύριο. Λαχταροῦσαν νὰ πᾶνε μόνιμα κοντά του. Νά γιατί κι ἐμεῖς πρέπει νὰ ἔχουμε τέτοιους οὐράνιους πόθους. Ὅσο τὸ φῶς τῆς πίστεως φωτίζει τὴν ψυχή μας, τόσο καὶ οἱ καρδιές μας νὰ ἑλκύονται περισσότερο ἀπὸ τὰ ἀόρατα, ἀπὸ τὰ μὴ βλεπόμενα, ἀπὸ τὰ οὐράνια καὶ θεϊκά. Ὁ πόθος τῆς θέας τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ μεγαλύτερος πόθος τοῦ ἀνθρώπου. Ἕ­νας πόθος ποὺ τὸν φύτεψε μέσα μας ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Αὐτὸν τὸν ἱερὸ πόθο ἐξέφρασε πολὺ χαρακτηριστικὰ ὁ θεό­πτης Μωυσῆς ὅταν ἔλεγε στὸν Θεό: «Ἐμφάνισόν μοι σεαυτὸν γνωστῶς, ἵνα ἴδω σε» (Ἐξ. λγ΄ 13)· φανέρωσέ μου τὸ πρόσωπό σου αἰσθητὰ γιὰ νὰ Σὲ δῶ. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἀπόστολος Πέτρος γράφει στοὺς πιστούς: Ὑποφέρετε τώρα πει­ρασμοὺς γιὰ νὰ δοξασθεῖτε ὅταν φα­νερωθεῖ ὁ Χριστός, «ὃν οὐκ εἰδότες ἀγαπᾶτε, εἰς ὃν ἄρτι μὴ ὁρῶντες, πι­στεύοντες δὲ ἀγαλλιᾶσθε χαρᾷ 

ἀνεκ­λαλήτῳ καὶ δεδοξασμένῃ» (Α΄ Πέτρ. α΄ 8)· αὐτὸν τὸν Χριστὸ Τὸν ἀγαπᾶτε, ἂν καὶ δὲν Τὸν ἔχετε γνωρίσει προσωπικὰ καὶ δὲν Τὸν εἴχατε δεῖ ὅταν ζοῦσε ὡς ἄνθρωπος στὸν κόσμο αὐτό. Κι ἐπειδὴ πιστεύετε σ’ Αὐτόν, παρόλο ποὺ δὲν Τὸν βλέπετε τώρα μὲ τὰ σωματικά σας μάτια, θὰ πλημμυρίσετε μὲ ἀγαλλία­ση στὸ μέλλον ἀπολαμβάνοντας χαρὰ ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ περιγράψει στόμα ἀνθρώπου, μιὰ χαρὰ γεμάτη δόξα. Αὐτὰ τὰ αἰσθήματα εἶχαν ἀμέτρητα ἑκατομμύρια πιστῶν ποὺ ἀγάπησαν τὸν Κύριο περισσότερο ἀπ’ ὁτιδήποτε ἄλλο καὶ προτίμησαν σκληρὰ μαρτύρια καὶ θάνατο, γιὰ νὰ μὴν Τὸν στερηθοῦν ποτέ, γιὰ νὰ ζοῦν αἰωνίως κοντά του. Γιατὶ καταλάβαιναν ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ πᾶν γι’ αὐτούς, εἶναι ἡ ἀγάπη τους καὶ τὸ νόημα τῆς ζωῆς τους. Ἀλλὰ κι ἐμεῖς οἱ ἀγωνιζόμενοι πιστοὶ πόσο θὰ θέλαμε νὰ αἰσθανθοῦμε τὴ θεϊκή του ὡραιότητα, τὴν ἀνυπέρβλη­τη τελειότητά του. Κι ἂν χωρὶς νὰ Τὸν ἔχουμε δεῖ μὲ τὰ μάτια μας, Τὸν ἀγα­ποῦμε, πόση ἀγάπη καὶ χαρὰ ἄραγε θὰ νιώσουμε ὅταν θὰ Τὸν δοῦμε μέσα στὴ θεϊκή του δόξα! Αὐτὴ ἄλλωστε ἦταν καὶ μία ἀπὸ τὶς τελευταῖες ἐπιθυμίες τοῦ Κυρίου μας, ὅπως τὴν ἐξέφρασε στὸν οὐράνιο Πα­τέρα του μετὰ τὸ Μυστικὸ Δεῖπνο: Πα­τέρα μου, αὐτοὶ ποὺ μοῦ ἔχεις δώσει θέλω νὰ εἶναι μαζί μου, «ἵνα θεωρῶσι τὴν δόξαν τὴν ἐμήν», γιὰ νὰ βλέπουν καὶ νὰ ἀπολαμβάνουν τὴ δόξα τοῦ προσώπου μου (Ἰω. ιζ΄ 24). Κι ἐμεῖς αὐτὸ νὰ θέλουμε. Αὐτὸ τὸ μο­ναδικὸ καὶ ὑπέροχο πρόσωπο τοῦ Κυ­ρίου νὰ δοῦμε. Νὰ Τὸν ἀτενίζουμε αἰ­ωνίως «πρόσωπον πρὸς πρόσωπον» στὴ Βασιλεία του.Ο ΣΩΤΗΡ2045

ΕΥΛΟΓΕΙΤΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΟΥΡΑΝΟΙ ΚΑΙ ΑΓΓΕΛΟΙ

       Στὸ προηγούμενο ἄρθρο γράψαμε ὅτι οἱ Τρεῖς Παῖδες καλοῦν μετὰ τὴ δική τους δοξολογία σὲ αἶνο καὶ δοξολογία «πάντα τὰ ἔργα Κυρίου». 

Ὅμως δὲν ἀρκοῦνται στὸ νὰ καλέσουν τὴν «ἄλογον καὶ ἄψυχον» κτίση γενικὰ μὲ τὴ φράση «εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα Κυρίου τὸν Κύριον», ἀλλὰ ἀπευθύνονται καὶ «κατὰ μέρος» στὰ δημιουργήματα, ἐπειδὴ τὸ μεγάλο θαῦμα τῆς σωτηρίας τους ἀπὸ τὸ πυρακτωμένο καμίνι ἔγινε σὲ χώρα ὅπου βασίλευε ἡ ἀσέβεια.

 Ἔπρεπε λοιπὸν νὰ διδαχθοῦν οἱ εἰδωλολάτρες Βαβυλώνιοι ποιὰ εἶναι τὰ δημιουργήματα καὶ ποιὸς ὁ Δημιουργός τους. 

Ἔτσι οἱ Τρεῖς Παῖδες ἀρχίζουν ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, προχωροῦν στοὺς ἀόρατους ἀγγέλους καὶ στὴ συνέχεια στὰ ὁρατὰ κτίσματα καὶ στὰ διάφορα φαινόμενα, κατόπιν στὰ δένδρα, στοὺς ποταμούς, στὶς θάλασσες καὶ στὰ ὅσα κινοῦνται στὰ ὕδατα, στὰ ζῶα καὶ στὰ πτηνὰ καὶ καταλήγουν στοὺς λογικοὺς ἀνθρώπους. «Εὐλογεῖτε», λέγουν, «οὐρανοὶ τὸν Κύριον· (...) εὐλογεῖτε, ἄγγελοι Κυρίου τὸν Κύριον» (στίχ. 35-36). 

Προσκαλοῦν τοὺς οὐρανοὺς νὰ ὑμνήσουν τὸν Κύριο, διότι τὸ δημιούργημα τοῦτο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ εἶναι κατ’ ἐξοχὴν θαυμαστό, μεγαλοπρεπὲς καὶ ἐπιβλητικὸ καὶ θεατὸ ἀπὸ ὅλους.

 Ὁ ἀπέραντος θόλος τοῦ οὐρανοῦ, ὁ διεστιγμένος ἀπὸ δισεκατομμύρια ἄστρων, τὸ ἀπερίγραπτο τοῦτο θαῦμα καὶ ἔκπαγλο θέαμα τῆς δημιουργίας γιὰ τὸ ὁποῖο ἐλάχιστα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, εἶναι τὸ διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἀνοιχτὸ βιβλίο τοῦ Θεοῦ. «Οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ, ποίησιν δὲ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλλει τὸ στερέωμα» (Ψαλμ. ιη΄ [18] 2), ἀναφωνεῖ ὁ Δαβίδ.

 Τὸ βιβλίο αὐτὸ τοῦ παντοδύναμου Θεοῦ διατηρεῖ διαχρονικὰ τὴ νεότητα καὶ ἐπικαιρότητά του. Μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων μὲ τὸ ἄπειρο κάλλος καὶ τὴν ἀσύγκριτη ὡραιότητά του, τὰ δισεκατομμύρια τῶν γαλαξιῶν καὶ τὰ πολὺ περισσότερα δισεκατομμύρια τῶν ἄστρων, μὲ τὸν λαμπρὸ 

φωστήρα, τὸν μέγα ἥλιο, καὶ τὴν ἀργυρόχρωμη μικρότερη σελήνη δὲν διηγεῖται μόνο τὴν ἄπειρη δόξα, σοφία καὶ δύναμη τοῦ Θεοῦ. Ταυτόχρονα τὸ ἀχανὲς τοῦτο σύμπαν μᾶς εὐφραίνει, κατευθύνει καὶ κατασφαλίζει τὴν πορεία μας στὸ μικρό μας πλανήτη, μᾶς ἀναπαύει, μᾶς παρηγορεῖ καὶ μᾶς βοηθεῖ νὰ ἀναχθοῦμε στὸν πάνσοφο τεχνίτη καὶ Δημιουργὸ τοῦ ὁρατοῦ καὶ ἀοράτου κόσμου. 

Καὶ ἐνῶ ὅλα τὰ ἄλλα βιβλία τῆς ἀνθρώπινης σοφίας λησμονοῦνται καὶ μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου θεωροῦνται πεπαλαιωμένα ἢ καὶ ἀχρηστεύονται, οἱ οὐρανοί, τὸ βιβλίο τοῦ Θεοῦ, μένει αἰωνίως ἀνοιχτὸ καὶ ἐπίκαιρο ὡς μόνιμος διδάσκαλός μας καὶ μόνιμη σφραγίδα τῆς ἄπειρης σοφίας καὶ τῆς παντοδυναμίας τοῦ Θεοῦ. 

           Προσκαλοῦν ὅμως οἱ Τρεῖς Παῖδες σὲ δόξα καὶ αἶνο τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς οὐράνιες δυνάμεις, τοὺς Ἀγγέλους Κυρίου. Βεβαίως μόνιμο, κύριο καί πρώτιστο ἔργο τῶν ἁγίων Ἀγγέλων εἶναι ἡ ἐνατένιση τοῦ ἀνείκαστου κάλλους τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ ὕμνος καὶ ἡ δοξολογία τοῦ Θεοῦ σύμφωνα μὲ τὸν δαβιτικὸ λόγο: «Εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, πάντες οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ» (Ψαλμ. ρβ΄ [102] 20).

 Τοὺς προσκαλοῦν δὲ οἱ ἅγιοι Τρεῖς Παῖδες νὰ ὑμνήσουν τὸν Θεό, «διὰ νὰ δείξουν μὲ τοῦτο τὴν μεγάλην προθυμίαν καὶ ἔφεσιν, ὅπου ἔχουν ἐν τῇ ψυχῇ των (οἱ ἅγιοι ἄγγελοι) εἰς τὸ νὰ ὑμνοῦν καὶ δοξολογοῦν τὸν Θεόν»1.

 Εἶναι γνωστὸ ὅτι μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρῶν ὑπῆρχε ἡ πίστη ὅτι οἱ ἄγγελοι εἶναι θεοί. Οἱ εἰδωλολάτρες Ἕλληνες ἔλεγαν: «Τούτους οὕς (τοὺς ὁποίους) προσκυνοῦμεν θεούς, ἄγγελοί εἰσι τοῦ μεγάλου Θεοῦ». Γιὰ νὰ διδαχθοῦν λοιπὸν «οἱ ἄφρονες» εἰδωλολάτρες ὅτι οἱ ἄγγελοι δὲν εἶναι θεοὶ καὶ προσκυνούμενα ὄντα, ἀλλὰ δημιουργήματα ποὺ προσκυνοῦν τὸν Θεό, γι’ αὐτὸ οἱ Τρεῖς Παῖδες λέγουν: «Εὐλογεῖτε, ἄγγελοι Κυρίου τὸν Κύριον»2.

 «Δυνάμεις Κυρίου» ὀνομάζονται στὴν Ἁγία Γραφὴ τὰ ἐννέα τάγματα τῶν ἁγίων Ἀγγέλων. («Δυνάμεις» ὀνομάζονται καὶ τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ ἐννέα ἀγγελικὰ τάγματα).

 Οἱ ἅγιοι ἄγγελοι, ἡ ἀόρατη αὐτὴ πνευματικὴ δημιουργία τοῦ Θεοῦ, τὰ πνευματικὰ ὄντα, «περιπολοῦν τὸν θεῖον θρόνον», κινοῦνται γύρω ἀπὸ τὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ, κατὰ τὸν ἱερὸ Θεοδώρητο.  

Ἀλλὰ ἂς μὴν πολυπραγμονήσουμε περισσότερο γιὰ τὶς ἀσώματες νοερὲς αὐτὲς φύσεις. Διότι αὐτὸ ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει ἐδῶ εἶναι ἡ πρόσκληση τῶν μακαρίων Παίδων πρὸς αὐτές. Μιὰ πρόσκληση καὶ ἔκκληση, ἕνα θερμὸ προσκλητήριο, ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ βάθος τῆς γεμάτης εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸν Θεὸ ψυχῆς τους· ἡ ὁποία εὐγνωμοσύνη τοὺς συγκλονίζει καὶ τοὺς κάνει νὰ καλοῦν καὶ αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς ἀγγέλους νὰ ἑνώσουν μαζί τους ὕμνο δοξολογίας πρὸς τὸν «καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου» Θεό, τὸν δημιουργό, κυβερνήτη καὶ προνοητὴ ὅλης τῆς κτίσεως· οὐράνιας, ἐπίγειας, ἔλλογων, ἄλογων καὶ ἄψυχων ὄντων.

 Στὴ συνέχεια ἀναφωνοῦν οἱ Τρεῖς Παῖδες: Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριο «ὕδατα πάντα τὰ ὑπεράνω τοῦ οὐρανοῦ». Δηλαδὴ ὅλα τὰ ὕδατα ποὺ εἶναι ἀποθηκευμένα μὲ τὴ δύναμη τοῦ Κυρίου ψηλὰ στὴν ἀτμόσφαιρα καὶ στὸ στερέωμα ποὺ ἐκτείνεται κάτω ἀπὸ τὰ ἄστρα (βλ. καὶ Γεν. α΄ 6-7). Τὰ ἴδια γράφει καὶ ὁ συντάκτης τοῦ 148ου 

Ψαλμοῦ: «Αἰνεῖτε» τὸν Κύριο «οἱ οὐρανοὶ τῶν οὐρανῶν καὶ τὸ ὕδωρ τὸ ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν» (Ψαλμ. ρμη΄ [148] 4). Αἰνεῖτε τὸν Κύριο οἱ ὑπεράνω τοῦ ἔναστρου οὐρανοῦ ἐκτεινόμενοι ὑπερύψηλοι οὐρανοὶ καὶ τὸ ὕδωρ τὸ ὁποῖο κρατεῖ ἀποθηκευμένο ὁ Θεὸς διὰ τῶν νεφῶν ψηλὰ στὴν ἀτμόσφαιρα καὶ κάτω ἀπὸ τὰ ἄστρα τοῦ ἐκτεινόμενου στερεώματος. 

 Βέβαια, ὅπως ἀντιλαμβάνεται ὁ ἀναγνώστης, ὅλα αὐτὰ εἶναι εἰκόνες καὶ ἐκφράσεις ποιητικές. Οἱ Τρεῖς Παῖδες καὶ ὁ Ψαλμωδὸς δὲν ἐκφράζονται ἐδῶ μὲ ὅρους ἐπιστημονικούς. Θέλουν μόνο νὰ ἐκφράσουν καὶ νὰ τονίσουν τὸ μεγαλεῖο, τὴν παντοδυναμία καὶ τὴν πανσοφία τοῦ Δημιουργοῦ, πρὸς τὸν Ὁποῖο ὅλοι καὶ ὅλα καλοῦνται σὲ αἶνο καὶ δοξολογία τοῦ ἁγίου ὀνόματός Του. 

 1. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Κῆπος Χαρίτων, σελ. 182. 

 2. ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Λόγ. Εἰς τοὺς Τρεῖς Παῖδας, καὶ εἰς τὴν Βαβυλωνίαν κάμινον 3, PG 56, 598.

ΣΩΤΗΡ2038

Εικόνες αστρονομικών αντικειμένων τραβηγμένες με τηλεσκόπια συνυπάρχουν με νυχτερινές λήψεις τοπίων και αρχαιολογικών χώρων, πάνω από τους οποίους διακρίνονται οι αστρικές τροχιές και η γαλαξιακή ζώνη, καθώς και με φωτογραφίες αστρονομικών οργάνων του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών.