Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αγιος παισιος αγιορειτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αγιος παισιος αγιορειτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

14 Αυγούστου, 2026

«ΕΙΜΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΙΛΛΙΑΝΟΣ!»


     Αφού τακτοποίησε κάπως το νέο του Κελλί, την Παναγούδα, ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος, εγκαταστάθηκε εκεί στα τέλη Μαΐου του 1979. Και ύστερα από λίγες ημέρες του συνέβη το πρώτο θαυμαστό γεγονός.

     Ήταν 2 Ιουνίου (με το παλαιό ημερολόγιο) και ήθελε να δει ποιος Άγιος γιόρταζε την επόμενη ημέρα, για να κάνει τον Εσπερινό με κομποσχοίνι. Επειδή τα Μηναία, που είχε φέρει από το Κελλί του «Τιμίου Σταυρού», ήταν ακόμη μέσα στα χαρτοκιβώτια, έψαχνε τα γυαλιά του για να διαβάσει τα μικρά γράμματα από ένα ημερολόγιο τσέπης που είχε πρόχειρο. Αφού έψαξε αρκετά και δεν τα βρήκε, άρχισε τον Εσπερινό της 3ης Ιουνίου· και, στο κομποσχοίνι για τον εορταζόμενο Άγιο, έλεγε: «Άγιοι της ημέρας, πρεσβεύσατε υπέρ ημών!». Και στη νυκτερινή του Ακολουθία, αφού πάλι έψαχνε επί ένα μισάωρο με τρία τέταρτα τα γυαλιά του και δεν τα έβρισκε, άρχισε να επαναλαμβάνει το ίδιο: «Άγιοι της ημέρας, πρεσβεύσατε υπέρ ημών!».

     Ξαφνικά, εμφανίσθηκε μπροστά του ένας λαμπροφόρος αξιωματικός, ο οποίος τον πλησίασε με καλωσύνη και πατρική στοργή, μεταδίδοντάς του μία ανέκφραστη αγαλλίαση.


     Ο Πατήρ Παΐσιος πήρε τότε θάρρος και τον ρώτησε:
     –Πού υπηρετούσατε και πώς λέγεστε;
     –Είμαι ο Άγιος Λουκιλλιανός, του είπε εκείνος.
     Ο Πατήρ Παΐσιος δεν άκουσε καλά και ρώτησε:
     –Ο Άγιος Λογγίνος;
     –Όχι, ο Άγιος Λουκιλλιανός, του είπε πάλι.
     Επειδή ο Γέροντας δεν θυμόταν ότι υπήρχε τέτοιος Άγιος, τον ξαναρώτησε:
     –Ο Άγιος Λουκιανός;
     –Όχι· ο Άγιος Λου-κιλ-λι-α-νός! επανέλαβε ο Άγιος προς τον Όσιο Παΐσιο, προφέροντας την κάθε συλλαβή του ονόματός του χωριστά.

     Και τότε ο Άγιος Λουκιλλιανός στράφηκε σε έναν νεαρό γιατρό με άσπρη ιατρική ποδιά, που ήταν δίπλα του, και του ζήτησε να εξετάσει τον Όσιο. Ο νεαρός αυτός γιατρός, ψηλός στο ανάστημα και με ολόλευκο λεπτό πρόσωπο, ήταν ο Άγιος Παντελεήμων, ο προστάτης της Σκήτης Κουτλουμουσίου, η οποία βρίσκεται απέναντι από το Κελλί της Παναγούδας. Αφού λοιπόν τον εξέτασε, είπε στον Άγιο Λουκιλλιανό τη διάγνωση: «Τα τραύματά του έχουν θεραπευθεί· μόνο για το δίπλωμα θα τα λάβουμε υπ’ όψιν μας».


     Όταν οι δύο Άγιοι έφυγαν, ο Όσιος ένιωθε μεγάλη χαρά και διπλή ξεκούραση. Έψαξε καλύτερα για τα γυαλιά του και, όταν τα βρήκε, είδε στο ημερολόγιο ότι στις 3 Ιουνίου ήταν η μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Λουκιλλιανού!

     «Είναι ζωντανή η παρουσία των Αγίων!», έγραψε σε επιστολή του, «Και όταν εμείς δεν τους βρίσκουμε, εκείνοι μας βρίσκουν! Ακόμη ο Άγιος με χορταίνει με την αγάπη του και με ξεκουράζει ψυχικά και σωματικά με την παραδεισένια χαρά που μου έδωσε».

     Την άλλη μέρα το πρωί, όταν ήρθε ο μοναχός που τον βοηθούσε, ο Γέροντας χαμογελώντας τον ρώτησε: «Άγιος Λουκιλλιανός, ε;» και του διηγήθηκε την εμφάνιση των Αγίων. Και όταν διάβασε το Συναξάρι του Αγίου, εξεπλάγη συνειδητοποιώντας την εξής «σύμπτωση»: ο κατά πλάτος Βίος του Αγίου, που βρίσκεται στην Ι. Μ. Ιβήρων, καταχωρείται στις 27 Φεβρουαρίου, ημερομηνία δηλαδή κατά την οποία του είχε εμφανισθεί η Αγία Ευφημία. Η σχέση αυτή του Μάρτυρος με την Αγία, που τόσο ευλαβείτο, αλλά και η εγγύτητα του χρόνου και ιδίως του τόπου του μαρτυρίου των δύο Αγίων, τον χαροποίησαν ιδιαίτερα.

     Έκτοτε ο Γέροντας Παΐσιος τιμούσε τον Άγιο Λουκιλλιανό κατ’ έτος και έβαλε την εικόνα του στην Εκκλησία του Κελλιού του. Πήγε κατόπιν στην Κουτλουμουσιανή Σκήτη και προσκύνησε τον Άγιο Παντελεήμονα. Ανέφερε δε ότι η εικόνα του στο προσκυνητάρι μοιάζει πολύ με την αγία μορφή του.

     Αυτό το θαυμαστό γεγονός παρηγόρησε τον Άγιο Γέροντα και έδιωξε την κόπωση και τις στενοχώριες που περνούσε εκείνη τη μεταβατική περίοδο με την εγκατάστασή του στην «Παναγούδα».


[ (1) «Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης»,
Κεφ. 12ο, §1, σελ. 386–388,
Έκδοσις Ιερού Ησυχαστηρίου
«Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος»,
Βασιλικά Θεσσαλονίκης,
Ιούνιος 20162.
(2) Ιερομονάχου Ισαάκ:
«Βίος Γέροντος Παϊσίου
του Αγιορείτου»,
Κεφ. ΙΒ΄, §2, σελ. 288–290,
Άγιον Όρος 20086.
Επιμέλεια ανάρτησης:
π. Δαμιανός. ]






Επιτρέπεται
η αναδημοσίευση των αναρτήσεων
από το «Ειλητάριον»,
αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.
https://toeilhtarion.blogspot.com/2020/06/blog-post.html

20 Ιουλίου, 2026

«ΕΦΤΑΣΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ!»


     «Μην ανησυχείς, παιδί μου! Εγώ ετοιμάζομαι να κοιμηθώ και δεν θα είμαι εδώ, αλλά θα βλέπω από πάνω, διότι εδώ (στη γη) είμαστε όλοι προσωρινά. Η Τουρκία θα διαμελισθεί σε 3–4 κομμάτια. Ήδη, έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Εμείς θα πάρουμε τα δικά μας εδάφη. Οι Αρμένιοι τα δικά τους και οι Κούρδοι τα δικά τους. Το Κουρδικό θέμα έχει ήδη δρομολογηθεί. Αυτά θα γίνουν όχι τώρα, αλλά σύντομα· όταν θα πάψει αυτή η γενιά που κυβερνάει την Τουρκία και θ’ αναλάβει νέα γενιά πολιτικών. Τότε θα γίνει ο διαμελισμός της Τουρκίας. Πολύ σύντομα, οι προσευχές που γίνονται κάτω από την επιφάνεια της γης (σημ.: δηλαδή οι προσευχές των Κρυπτοχριστιανών), θα γίνονται επάνω στη γη. Και τα κεράκια που ανάβονται κάτω, θ’ ανάβονται επάνω. Θα τα δεις, παιδί μου! Πίστη και ελπίδα στον Θεό να υπάρχει, και θα χαρούν πολλοί. Όλ’ αυτά (που σου λέω), θα γίνουν στα χρόνια αυτά. Έφτασε ο καιρός!...».

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ
(1924–1994)
[ Μάρτιος του 1993·
Λόγος του ιδίου του
Αγίου Γέροντα Παϊσίου
προς τον Δημήτριο Λάμαρη
από την Πάφο της Κύπρου.
Από το βιβλίο του
Νικολάου Α. Ζουρνατζόγλου
«Μαρτυρίες Προσκυνητών»,
Τόμος Α΄, Κεφ. ΙΑ΄, §168, σελ. 423,
Θεσσαλονίκη, Νοέμβριος 20116.
Επιμέλεια ανάρτησης:
π. Δαμιανός. ]
https://toeilhtarion.blogspot.com/2020/07/blog-post_21.html

19 Ιουλίου, 2026

«ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ ΕΔΩ!»

(Μικρό σχόλιο για την ισλαμοποίηση
της Μεγάλης του Γένους Εκκλησίας,
της «Αγια–Σοφιάς».)


     Τον Οκτώβριο του 1972, ο τότε Ηγούμενος της Μονής Σταυρονικήτα χρειάσθηκε να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη και στην Άγκυρα, για να αναζητήσει στο τουρκικό κτηματολόγιο κάποιους τίτλους της Μονής. Τον συνόδευσε λοιπόν ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924–1994) και προγραμμάτισαν μάλιστα να επισκεφθούν και τα Φάρασα, την πατρίδα του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου.
     Στην Κωνσταντινούπολη ο Όσιος θαύμασε την μεγαλοπρέπεια και τη χάρη των Ναών, αλλά και πόνεσε για την κακή κατάσταση, στην οποία είχαν περιέλθει. Στην Αγια–Σοφιά στάθηκε πίσω από μια κολόνα και προσευχόταν με δάκρυα. Ένας φύλακας που τον αντιλήφθηκε, τον έσπρωξε με θυμό λέγοντας: «Δεν επιτρέπεται να προσεύχεσθε εδώ!». Τότε εκείνος τον πήρε από το χέρι και του έδειξε ένα σημείο όπου υπήρχαν ούρα. «Αυτά επιτρέπονται;», τον ρώτησε ελεγκτικά.
     Επέστρεψε από το ταξίδι συγκινημένος για το προσκύνημα που αξιώθηκε να κάνει αλλά και λυπημένος για όσα αντίκρισε.
     Είπε: «Τι μεγαλείο υπήρχε στην Αγια–Σοφιά, τότε στους Βυζαντινούς χρόνους! Αφού είχαν μείνει έκπληκτοι οι Ρώσοι, ώστε να πουν: “Ο ουρανός στη γη!”. Και πώς είναι η Αγια–Σοφιά τώρα! Πόνεσε η ψυχή μου!».
     Πρόσθεσε δε στο τέλος: «Δεν ήθελε ο Θεός να υπάρχει το Βυζάντιο; Ήθελε, αλλά οι αμαρτίες του λαού και των αρχόντων έγιναν αιτία και χάθηκε…».


[ «Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης»,
Κεφ. 11ο, §12, σελ. 320–322,
Έκδοσις
Ιερόν Ησυχαστήριον
«Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος»,
Σουρωτή Θεσσαλονίκης,
Ιούνιος 20162.
Επιμέλεια ανάρτησης:
π. Δαμιανός. ]
https://toeilhtarion.blogspot.com/2020/07/blog-post_23.html

12 Ιουνίου, 2026

Φῶς ἀπό τό λυχνάρι τοῦ Ἁγίου Παϊσίου


19. Διαρκὴς δοξολογία γιὰ ὅλα

Πολλὲς φορὲς οἱ προσευχόμενοι χριστιανοὶ διαπιστώνουν ὅτι δὲν ἱκανοποιοῦνται τὰ αἰτήματά τους καὶ ζητοῦν κάποια ἐξήγηση, τὴν ὁποία κανένας δὲν μπορεῖ νὰ τὴ δώσει μὲ βεβαιότητα. Βέβαια οἱ ἐνάρετοι ἄνθρωποι δίνουν μερικὲς πιθανὲς ἐξηγήσεις, γιὰ πνευματικὴ ὠφέλεια καὶ κυρίως, γιὰ νὰ μὴ ἐγκαταλείπουν οἱ ἄνθρωποι τὸ ἱερὸ καθῆκον τῆς προσ­ευχῆς. Ὁ Ἅγιος Παΐσιος λέει σχετικά: «Συχνὰ προσευχόμαστε γιὰ κάποιον ἄρρωστο. Προσ­εύχονται καὶ πολλοὶ ἄλλοι. Τελικὰ αὐτὸς πεθαίνει καὶ ἀναρωτιοῦνται μερικοί, γιατί ὁ Θεὸς δὲν ἄκουσε τὶς προσευχές. Δὲν ξέρουν ὅτι ὁ Θεὸς ἄκουσε τὶς προσευχές, ἀλλὰ Ἐκεῖνος κάτι ἤξερε παραπάνω ἀπὸ ἐμᾶς. Δὲν ξέρουμε, ἂν τὸν ἄφηνε στὴ ζωή, τί θὰ γινόταν. Νὰ δοξολογοῦμε τὸν Θεὸ γιὰ ὅλα».

* * *

20. Ἀνεκπλήρωτα αἰτήματα

Τὰ αἰτήματα στὴν προσευχή ἀρκετὲς φορὲς μένουν ἀνεκπλήρωτα, παρόλη τὴν πίστη τοῦ προσευχόμενου. Ὑπάρχουν ἄγνωστοι λόγοι. Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἀναφέρει ἕνα λόγο, χρησιμοποιώντας τὸ γνωστὸ παράδειγμα τοῦ κόκκου τοῦ σιναπιοῦ: «Ὁ Κύριος μᾶς εἶπε ὅτι ὅταν πιστεύει κανείς, ὅταν ἔχει πίστη ἴση μὲ τὸν κόκκο σινάπεως, καὶ ζητήσει κάτι ἀπὸ τὸν Θεό, θὰ τοῦ τὸ δώσει. Πολλὲς φορὲς ὅμως μπορεῖ νὰ ἔχει κανεὶς πίστη ἴση μὲ ἕνα κιλὸ σινάπι καὶ νὰ μὴ τοῦ τὸ δίνει ὁ Θεός. Δὲν τὸ δίνει ὁ Θεός, διότι πρέπει νὰ ἔχουμε καὶ τὴν ἀνάλογο ταπείνωση. Διότι ἂν μᾶς τὸ δώσει ὁ Θεὸς καὶ δὲν ἔχουμε τὴν ἀνάλογη ταπείνωση, θὰ μᾶς βλάψει αὐτὸ ποὺ θὰ δώσει».

21. Ἀναγκαία ἡ μετάνοια

Μερικοὶ χριστιανοί, ποὺ ἔχουν ὑπερβολικὴ πνευματικὴ εὐαισθησία, συχνὰ πέφτουν στὸν πειρασμὸ νὰ ζητοῦν στὴν προσ­ευχὴ τους ἀρετὲς καὶ χαρίσματα καὶ μάλιστα «μετὰ δακρύων» Ὅμως λείπει ἡ οὐσιαστικὴ μετάνοια, ἡ ὁποία κατεδαφίζει κάθε ἐφήμερο καὶ ἁμαρτωλὸ πνευματικὸ οἰκοδόμημα, τὸ ὁποῖο μπορεῖ στὰ μάτια τους νὰ φαίνεται ἀθῶο καὶ θεοφιλές. Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἐπισημαίνει: «Ἕνας στεναγμὸς ἀξίζει περισσότερο ἀπὸ ἕνα κουβὰ δάκρυα. Νὰ μὴ ζητᾶμε ἀπὸ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ δάκρυα καὶ χαρίσματα. Νὰ ζητᾶμε μετάνοια, μετάνοια, μετάνοια. Ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ μετάνοια».

Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης


https://orthodoxostypos.gr/%cf%86%e1%bf%b6%cf%82-%e1%bc%80%cf%80%cf%8c-%cf%84%cf%8c-%ce%bb%cf%85%cf%87%ce%bd%ce%ac%cf%81%ce%b9-%cf%84%ce%bf%e1%bf%a6-%e1%bc%81%ce%b3%ce%af%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%b1%cf%8a%cf%83%ce%af%ce%bf%cf%85-6/

23 Απριλίου, 2026

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΥΦΗΜΙΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΪΣΙΟ

 Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΥΦΗΜΙΑΣ

     Στις 26 Φεβρουαρίου 1974 (με το παλιό ημερολόγιο) ο Πατήρ Παΐσιος επέστρεψε στο Άγιον Όρος. Την επόμενη ημέρα, 27 Φεβρουαρίου, κατά τις δέκα η ώρα το πρωί, ενώ έκανε την Ακολουθία των Ωρών με κομποσχοίνι, άκουσε ξαφνικά χτύπημα στην πόρτα και μία απαλή γυναικεία φωνή να λέει: «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών». Παραξενεύτηκε και ρώτησε: «Ποιος είναι;». Άκουσε την ίδια φωνή να λέει: «Η Ευφημία!». «Ποια Ευφημία;», σκέφθηκε, «Μήπως καμμιά γυναίκα έκανε την τρέλλα να έρθει στο Άγιον Όρος;». Το χτύπημα επαναλήφθηκε τρεις φορές. Με το τέταρτο χτύπημα, η πόρτα, αν και ήταν κλεισμένη με σύρτη, άνοιξε μόνη της και μπήκε μέσα η Αγία Μεγαλομάρτυς Ευφημία! Την συνόδευε ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, ο οποίος δεν μπήκε μέσα μαζί της, αλλά αμέσως εξαφανίσθηκε.

     Η Αγία έλαμπε ολόκληρη. Τα ενδύματά της, όπως και τα πάνινα υποδήματα που φορούσε, είχαν ένα ουράνιο γαλάζιο χρώμα. Στην παρουσία της ο Όσιος ένιωσε «ειρήνη, η οποία έγινε θεία ευφροσύνη». Αλλά, για να βεβαιωθεί τελείως ότι ήταν πράγματι η Αγία και όχι δαιμονική φαντασία, της ζήτησε να προσκυνήσουν την Αγία Τριάδα, λέγοντας προς αυτήν: «Πες: “Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός”!». Η Αγία το επανέλαβε απαλά κάνοντας συγχρόνως και μία μετάνοια, όχι όμως προς το Εκκλησάκι, όπως εκείνος, αλλά προς το κελλί του. Ο Όσιος παραξενεύθηκε, αλλά αμέσως κατάλαβε ότι η Αγία κοίταζε προς το εικονάκι της Αγίας Τριάδος, που ήταν κρεμασμένο πάνω από την πόρτα του κελλιού του. «Πιο δυνατά!», της είπε.

     Το ξαναείπε η Αγία λίγο πιο δυνατά.

     –Πιο δυνατά! της είπε και πάλι.

     Κι εκείνη το επανέλαβε ακόμη πιο δυνατά.

     –«Καὶ τοῦ Υἱοῦ!», είπε ο Όσιος.

     –«Καὶ τοῦ Υἱοῦ!», επανέλαβε η Αγία.

     –«Καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος!», συνέχισε ο Όσιος, και η Αγία το επανέλαβε κάνοντας και τις μετάνοιες.

     –Τώρα να σε προσκυνήσω κι εγώ, της είπε, και την προσκύνησε με ευλάβεια.

     Ασπάσθηκε τα πόδια της, τα χέρια και την άκρη της μύτης. Έπειτα, κάθισαν στον μικρό διάδρομο, όπου υπήρχε ένα μπαουλάκι και ένα σκαμνάκι, και η Αγία τού διηγήθηκε τον βίο και τα μαρτύριά της. Την ώρα που τα διηγείτο, ο Όσιος δεν τα άκουγε απλώς, αλλά ένιωθε ότι τα έβλεπε και τα ζούσε.

     –Πώς άντεξες τόσα μαρτύρια; την ρώτησε.

     –Αν ήξερα πόση δόξα έχουν οι Άγιοι στον Ουρανό, θα ήθελα να περάσω ακόμη μεγαλύτερα μαρτύρια! απάντησε η Αγία.

     Έπειτα, την συμβουλεύθηκε για τρία θέματα που τον απασχολούσαν: το ένα θέμα ήταν εκκλησιαστικό· του είχαν ζητήσει την γνώμη του για ένα ζήτημα, και η Αγία τού επιβεβαίωσε ότι η απάντηση που είχε δώσει ήταν η σωστή. Το δεύτερο ήταν η έκδοση του Βίου του Αγίου Αρσενίου και το τρίτο θέμα ήταν δύο ζητήματα που αφορούσαν το Ησυχαστήριο.

     Όταν η Αγία έφυγε, άφησε τον Όσιο σε κατάσταση «θείας τρέλλας». Έμεινε κλεισμένος στο Καλυβάκι του, μέσα στην παραδεισένια ατμόσφαιρα που είχε φέρει η Αγία με την επίσκεψή της και όπου ήταν διάχυτη μία ουράνια ευωδία. Ο νους του ήταν προσηλωμένος στην ιερή μορφή της, η δε καρδιά του κόντευε να σπάσει από γλυκειά αγάπη και ανέκφραστη χαρά. «Με παλάβωσες! Με παλάβωσες, Αγία Ευφημία!», φώναζε. «Ξέρεις πώς με έκανες; Τέτοια λεπτή γλυκύτητα!».

     Ύστερα από δώδεκα μέρες ο Όσιος επισκέφθηκε το Ησυχαστήριο, θέλοντας να κάνει και τις Αδελφές κοινωνούς της ουράνιας ευφροσύνης που ο ίδιος ζούσε. Τις ημέρες που έμεινε εκεί, ήταν φανερό ότι ζούσε ακόμη στην ατμόσφαιρα της θείας επισκέψεως. Ένα βράδυ, μία Αδελφή τον βρήκε να ασπάζεται με θερμό πόθο μία εικόνα της Αγίας Ευφημίας. Ήταν όλος αλλοιωμένος από θεία αλλοίωση. Και, καθώς κόχλαζε μέσα του η θεία αγάπη, ο αέρας της αναπνοής του έβγαινε ηχηρός, σαν θερμός ατμός. Η κατάσταση αυτή έμοιαζε με εκείνη που τέσσερις μήνες νωρίτερα είχε περιγράψει σε επιστολή του: «Η ακριβή αγάπη προς τον Θεό, με τις θυσίες της, γλυκοβράζει στην καρδιά, και σαν τον ατμό πετιέται ο θείος έρως, ο οποίος δεν μπορεί να συγκρατηθεί και ενώνεται με τον Θεό».

     Αργότερα, εις ανάμνησιν αυτής της θείας επισκέψεως, ο Όσιος έγραψε ένα τροπάριο που το έψαλλε με όλη του την καρδιά, όταν ήταν μόνος του: «Ποίοις εὐφημιῶν ᾄσμασιν εὐφημήσωμεν τὴν Εὐφημίαν, τὴν καταδεχθεῖσαν ἀπὸ ἄνωθεν καὶ ἐπισκεφθεῖσαν κάτοικον μοναχὸν ἐλεεινὸν ἐν τῇ Καψάλᾳ. Ἐκ τρίτου τὴν θύραν πάλιν τοῦ ἔκρουσε, τετάρτη ἠνοίχθη μόνη ἐκ θαύματος καὶ εἰσελθοῦσα μὲ οὐράνιον δόξαν, τοῦ Χριστοῦ ἡ Μάρτυς, προσκυνοῦντες ὁμοῦ Τριάδα τὴν Ἁγίαν βεβαιοῦσα οὕτω τὴν ἀσφάλειαν τῆς εἰρήνης καὶ τῆς θείας εὐφροσύνης».

     Βοήθησε, επίσης, τις Αδελφές να αγιογραφήσουν και την εικόνα της Αγίας Ευφημίας, σε στάση να χτυπάει την πόρτα του Κελλιού του. Ένα ξύλινο εικονάκι με φωτογραφία αυτής της εικόνας το είχε για πολύ καιρό επάνω στο προσκέφαλό του, στο κελλί του στο Άγιον Όρος. Το εικονάκι αυτό, από τους συνεχείς θερμούς ασπασμούς του, ξεφλουδίσθηκε, και δεν φαινόταν πλέον η μορφή της Αγίας· «έφυγε» από το χαρτί και «τυπώθηκε» στην καρδιά του. «Οι Άγιοι», έγραψε ο Όσιος σε επιστολή του, «χαίρονται, όταν τυπώνονται στις καρδιές των ανθρώπων. Όταν ασπάζεται ο Χριστιανός τις άγιες εικόνες και ζητάει βοήθεια, εάν έχει ευλάβεια, με τον ασπασμό που κάνει με την καρδιά του, ρουφάει όχι μόνον την Χάρη του Χριστού, της Παναγίας ή των Αγίων, αλλά ρουφάει μέσα στην καρδιά του και τον Χριστό ολόκληρο ή την Παναγία ή τους Αγίους, και τοποθετούνται πια στο Τέμπλο του Ναού του. “Ναός του Αγίου Πνεύματος” ο άνθρωπος!».

     Η μεγάλη του αγάπη για την «Μεγάλη αυτή Αγία, η οποία, ενώ του ήταν άγνωστη, του έκανε αυτήν την μεγάλη τιμή», έκαιγε άσβεστη μέσα του, μέχρι την ημέρα που, είκοσι χρόνια αργότερα, το 1994, την επομένη της εορτής της, πήγε να την συναντήσει στον Παράδεισο…


https://toeilhtarion.blogspot.com/2022/09/blog-post.html


07 Φεβρουαρίου, 2026

Η ΚΟΣΜΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

      «Η εποχή μας, είναι πολύ δύσκολη. Και πρέπει σήμερα οι χριστιανοί να κάνουν πολύ υπομονή, για να έχουν μεγάλο μισθό. 

Πολλοί Άγιοι θα επιθυμούσαν να ζούσαν στην σημερινή εποχή για νά ’χουν μισθό.

     Το κακό έχει προχωρήσει πολύ κι έχουν γίνει μεγάλες αλλαγές τα τελευταία χρόνια. Υπάρχει όμως μία καλή μαγιά που γι’ αυτήν ο Θεός ευσπλαχνίζεται και τον υπόλοιπο κόσμο. Να μη χαλάσει κι αυτή, γιατί τότε αλλοίμονό μας!
     Ο Χριστός θα λυπηθεί τον κόσμο εκεί που θα φθάσει, και θα φανερώσει ένα σημείο. Αυτό το σημείο, δεν θα είναι η Δευτέρα Παρουσία. Μετά, δεν θα υπάρχει άπιστος· θα πιστέψουν όλοι στον Χριστό. Αλλά η πίστη αυτή δεν θα έχει αξία.
     Σήμερα το Ευαγγέλιο το βάζουν στην άκρη· την παρανομία, την κάνουν νόμο· την αμαρτία, την κάνουν μόδα. Πάει να διαλυθεί το παν. Αλλά τον τελευταίο λόγο, τον έχει ο Θεός.
     Παλιά, έκανε κανείς ένα σφάλμα, μία αμαρτία και υπήρχε ντροπή· τώρα, δεν υπάρχει. Έρχεται ο διάβολος της αναισθησίας, μας ναρκώνει και, μετά, μας κάνει ό,τι θέλει. Οι περισσότεροι άνθρωποι, είναι τόσο απορροφημένοι από τα γήϊνα, που δεν αισθάνονται καθόλου την αγάπη του Θεού. Γι’ αυτό πρέπει να μπει η ‘‘καλή ανησυχία’’ στον άνθρωπο.
     Παλιά, οι άνθρωποι, είχαν μικρούς πειρασμούς. Τώρα, πιο μεγάλους. Και, αργότερα, θα έχουν ακόμη μεγαλύτερους, ώστε να χρειάζονται Αγίους να προσεύχονται γι’ αυτούς.
     Σήμερα, άναψε μία μεγάλη φωτιά και τα πάντα καίγονται. Γι’ αυτό, μόνο η προσευχή απομένει…».

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (1924–1994) 

06 Φεβρουαρίου, 2026

Η ΑΝΥΠΟΠΤΗ ΑΔΙΚΙΑ ΜΑΣ

 Η ΑΝΥΠΟΠΤΗ ΑΔΙΚΙΑ ΜΑΣ


      «Γιὰ νὰ βοηθήσουμε σωστὰ τοὺς ἀνθρώπους, νὰ γίνουν πνευματικοὶ ἄνθρωποι, (κατ’ ἀρχάς), δὲν πρέπει νὰ τοὺς ἀδικοῦμε. Καί, τοὺς ἀδικοῦμε, ὅταν (καὶ ὅποτε) θέλουμε νὰ τοὺς κάνουμε ἀκριβῶς σὰν τὸν ἑαυτό μας· ὅταν τοὺς δίνουμε νὰ φᾶνε αὐτοί, αὐτὸ ποὺ τρῶμε κι’ ἐμεῖς. Δὲν ὑπολογίζουμε (καί, δὲν σεβόμαστε κἄν!) τὴν διάθεση τοῦ ἄλλου, τὴν δίψα του, τὴν πεῖνα του…».


ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (1924–1994)



















https://toeilhtarion.blogspot.com/2014/02/blog-post_2525.html


04 Φεβρουαρίου, 2026

ΤΟ «ΜΟΝΩΤΙΚΟ»

 

«Αυτός που σκέφτεται τον εαυτό του,
δεν τον σκέφτεται μετά ο Χριστός.
Αν κανείς αγαπά τον εαυτό του,
απομονώνεται από τον Θεό. ...
–Βάζει μονωτικό!».

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΓΙΟΣ  ΠΑΪΣΙΟΣ (1924–1994)

03 Φεβρουαρίου, 2026

Η ορθόδοξη εκκλησία είναι ένα θεραπευτήριο ψυχών



Η ελευθερία του προσώπου αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα στο χώρο της ορθοδοξίας.
π. Χρήστου Κλάβα

Εδώ δεν συναντάμε έναν Θεό που επιβάλλει τη θέλησή του στο δημιούργημά του αλλά έναν Θεό που καλεί τον άνθρωπο σε συνεργασία. Η διαδρομή του χριστιανού προς το καθ’ ομοίωση συνιστά μια επαναλαμβανόμενη χρήση του δώρου της ελευθερίας αφού η μετάνοια αποτελεί καρπό ελεύθερης και αυτοπροαίρετης συγκατάθεσης.

Για τον άγιο Γρηγόριο τον θεολόγο αυτή η ελεύθερη συνέργεια του ανθρώπου είναι τόσο σπουδαία ώστε μετά την βιολογική γέννηση και την δια του βαπτίσματος αναγέννηση να αποτελεί την τρίτη σπουδαία αναγέννηση που σημαδεύει την ανθρώπινη ύπαρξη.

Αυτό που κάνει την ορθοδοξία όχι μόνο να διαφέρει αλλά να υπερβαίνει τα Δυτικά δόγματα είναι ο θεραπευτικός της χαρακτήρας. Η ορθόδοξη εκκλησία είναι ένα θεραπευτήριο ψυχών και ο αρχηγός αυτής της εκκλησίας, Ο Ιησούς Χριστός είναι ο ιατρός που επιθυμεί την ίαση όλων των ασθενών. Δεν κάνει διακρίσεις, ούτε αποστρέφεται κάποιους αφήνοντάς τους στην ασθένεια, το μόνο που ζητά είναι η ελεύθερη συγκατάθεση και συνεργασία για να επέμβει.

Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος


Άγιος Παΐσιος : Παλιά οι άνθρωποι, όταν αρρώσταιναν, έπαιρναν λαδάκι από το κανδήλι τους, αλείφονταν και γίνονταν καλά. Τώρα το κανδήλι το έχουν τυπικά, μόνο για να φωτίζη, και το λάδι, όταν πλένουν το κανδήλι, το ρίχνουν στον νεροχύτη. Κάποτε πήγα σε ένα σπίτι και είδα την νοικοκυρά να πλένη το κανδήλι της στον νεροχύτη.
«Που πάνε τα νερά;», την ρώτησα.

«Στην αποχέτευση», μου λέει. «Μα καλά, της λέω, από το ένα μέρος παίρνεις λαδάκι από το κανδήλι και σταυρώνεις το παιδί σου, όταν είναι άρρωστο, και από το άλλο όλο το λάδι της κούπας πάει στην αποχέτευση; Πως το δικαιολογείς αυτό; Πως να έρθη η ευλογία του Θεού στο σπίτι σου;». Στα σημερινά σπίτια ένα ιερό πράγμα, π.χ. το χαρτάκι που τύλιξες το αντίδωρο, δεν έχεις που να το ρίξης. Θυμάμαι, στο σπίτι μας ακόμη και τα νερά που πλέναμε τα πιάτα δεν πήγαιναν στην αποχέτευση· πήγαιναν αλλού, γιατί και τα ψίχουλα είναι ιερά, αφού κάνουμε προσευχή πριν και μετά το φαγητό. Όλα αυτά έχουν λείψει σήμερα, γι᾿ αυτό έλειψε και η θεία Χάρις και δαιμονίζονται οι άνθρωποι.

Όσο μπορούμε, να προσέχουμε σε όλα. Μετά την Θεία Κοινωνία η το αντίδωρο η το Ευχέλαιο, καλό είναι να σκουπίζουμε τα χέρια μας με λίγο βαμβάκι βρεγμένο με οινόπνευμα και να καίμε το βαμβάκι. Όταν σκουπίζουμε το Ιερό, όσα μαζεύουμε να τα ρίχνουμε στην θάλασσα η να τα καίμε σε έναν καθαρό τόπο, γιατί μπορεί να έπεσε αντίδωρο η μαργαρίτης. Φυσικά, αν πέση κάτω ένας μαργαρίτης, ο Χριστός δεν θα καθήση να πατηθή, αλλά φεύγει η Χάρις από εμάς. Στο εξωτερικό, στους Ναούς δεν έχουν ούτε χωνευτήρια. Τα νερά της Προσκομιδής πάνε με τα όμβρια.

«Μας απαγορεύουν, λένε, να έχουμε χωνευτήρια, επειδή δημιουργούνται μικρόβια». Όλοι οι άνθρωποι έχουν γεμίσει σωματικά και πνευματικά μικρόβια και, αν στάξη λίγο μύρο στο κεφάλι, σου λένε «θα δημιουργηθούν μικρόβια»! Πως να έρθη η ευλογία του Θεού; Ο δαιμονισμός στον κόσμο από εδώ ξεκινάει. Ευτυχώς υπάρχουν μερικές ευλαβείς γυναίκες, νέες και ηλικιωμένες, και έτσι στηρίζεται ο κόσμος.

Σε ένα σπίτι που πήγα μια φορά το εικονοστάσι το είχαν βάλει κάτω από την σκάλα, ενώ είχαν ένα σωρό χώρους. Σε ένα άλλο πάλι η νοικοκυρά είχε κάνει το εικονοστάσι της μπροστά από την σωλήνα της αποχετεύσεως. «Καλά, πως σκέφθηκες και έβαλες το εικονοστάσι σου σ᾿ αυτήν την θέση;», την ρώτησα. «Εδώ με αναπαύει», μου λέει. Και δεν ήταν να πης ανατολικό το μέρος, αλλά βορεινό! Πως να έρθη η Χάρις μετά; «Όστις έχει, δοθήσεται αυτώ, λέει η Αγία Γραφή, και περισσευθήσεται· όστις δε ουκ έχει, και ο έχει αρθήσεται απ᾿ αυτού» (1). Εμείς νομίζουμε ότι έχουμε, και μας αφαιρείται και αυτό που έχουμε.

Σιγά-σιγά χάνεται η ευλάβεια, γι᾿ αυτό και συμβαίνουν αυτά τα κακά που βλέπουμε. Μπορεί ακόμη και να δαιμονισθή κανείς, αν δεν προσέξη. Ήταν μια γυναίκα – ο Θεός να την συγχωρέση, πέθανε τώρα – που δαιμονίσθηκε, γιατί έχυσε τον αγιασμό στον νεροχύτη. Είχε λίγο αγιασμό σε ένα μπουκαλάκι. «Α, λέει, μπαγιάτικος είναι ο αγιασμός, ας τον πετάξω, γιατί χρειάζομαι και το μπουκαλάκι». Έχυσε τον αγιασμό, ξέπλυνε κιόλας το μπουκαλάκι, επειδή είχε μείνει λίγος βασιλικός μέσα. Ύστερα δαιμονίσθηκε. Έφυγε η Χάρις, γιατί δεν μπορεί να παραμείνη η Χάρις σε ανευλαβή άνθρωπο.
Αν είχε βάλει (κάποιος) το μπουκάλι με τον αγιασμό λ.χ. μέσα σε ένα ντουλάπι και μετά από καιρό δεν πρόσεξε ότι είναι αγιασμός και τον έχυσε, έχει μισή αμαρτία. Αν το έβαλε άλλος και αυτός δεν ήξερε ότι είναι αγιασμός, δεν φταίει αυτός.

Όταν ο άνθρωπος δεν ευλαβήται τα Άγια, πως να τον πλησιάση η θεία Χάρις; Η Χάρις θα πάη σ᾿ αυτούς που την τιμούν. «Μη δώτε το άγιον τοις κυσί», λέει η Γραφή. Αν δεν υπάρχη η πνευματική ευαισθησία, δεν γίνεται προκοπή. Ένας στο Άγιον Όρος έβγαλε τα στασίδια από έναν Ναό και τα πήρε στον δικό του. Άλλος έβγαλε τις πλάκες από την οροφή του Ιερού ενός άλλου Ναού και τις πήρε, για να στρώση την βεράντα του. Έβρεξε, μπήκαν νερά στο Ιερό και έτρεχαν πάνω στην Αγία Τράπεζα. Πήγα μια φορά μέσα, τι να δω! Ήταν εγκαινιασμένος ο Ναός και στο κέντρο της Αγίας Τραπέζης υπήρχε άγιο Λείψανο, ένας σπόνδυλος.

Τον πήρα, τον έπλυνα στο χωνευτήρι. «Τι κάνατε εκεί; τους είπα μετά. Ο Ναός είναι εγκαινιασμένος! Βγάλατε τις πλάκες από την σκεπή και όλα τα νερά τρέχουν πάνω στην Αγία Τράπεζα!». Πήγαν μετά με έναν μάστορα και τα σύμμασαν λίγο. Αλλού έβγαλαν τα σανίδια από το Ιερό, για να κάνουν μουράγιο. Σηκώθηκε φουρτούνα, πήρε και τα σανίδια και τα τσιμέντα. Και δεν καταλαβαίνουν πόση ανευλάβεια έχουν όλα αυτά! Θυμάμαι, εκεί στην Κόνιτσα ήταν ένας παππούς που κυνηγούσε τα παιδιά, γιατί έξυναν τον τοίχο της Εκκλησίας· το θεωρούσε ανευλάβεια. Και τώρα που φθάσαμε!

1) Βλ. Ματθ. 13, 12.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Β’- ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ

https://www.agiooros.net/forum/viewtopic.php?t=4835&sid=8834a5ea7954beb5e86c2c9f7852dba5&start=23860


11 Ιανουαρίου, 2026

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης: «Μην χάνεις την ελπίδα σου στο Θεό»

– Γέροντα, μαθαίνω για την ταλαιπωρία των δικών μου. Θα τελειώσουν ποτέ τα βάσανά τους;
– Κάνε υπομονή, αδελφή μου, και μη χάνεις την ελπίδα σου στον Θεό. Όπως κατάλαβα από όλες τις δοκιμασίες που περνούν οι δικοί σου, ο Θεός σας αγαπάει και επιτρέπει όλες αυτές τις δοκιμασίες για ένα λαμπικάρισμα πνευματικό ολόκληρης της οικογένειας.
Εάν εξετάσουμε κοσμικά τις δοκιμασίες της οικογένειάς σου, φαίνεστε δυστυχισμένοι.Εάν όμως τις εξετάσουμε πνευματικά, είστε ευτυχισμένοι, και στην άλλη ζωή θα σας ζηλεύουν όσοι θεωρούνται σε τούτη την ζωή ευτυχισμένοι.
Με αυτόν τον τρόπο ασκούνται και οι γονείς σου, μια που τον αρχοντικό τρόπο, τον πνευματικό, δεν τον γνωρίζουν ή δεν τον καταλαβαίνουν.
Πάντως, κρύβεται ένα μυστήριο στις δοκιμασίες του σπιτιού σου, αλλά και σε ωρισμένα άλλα σπίτια, ενώ γίνεται τόση προσευχή! «Τις οίδε τα κρίματα του Θεού;». Ο Θεός να βάλη το χέρι Του και να δώση τέρμα στις δοκιμασίες…
– Γέροντα, δεν γίνεται οι άνθρωποι να συνέλθουν με άλλον τρόπο και όχι με κάποια δοκιμασία;
– Πριν επιτρέψη ο Θεός να έρθη μια δοκιμασία, εργάστηκε με καλό τρόπο, αλλά δεν τον καταλάβαιναν, γι’ αυτό μετά επέτρεψε την δοκιμασία. Βλέπετε, και όταν ένα παιδί είναι ανάποδο, στην αρχή ο πατέρας του το παίρνει με το καλό, του κάνει τα χατίρια, αλλά, όταν εκείνο δεν αλλάζη, τότε του φέρεται αυστηρά, για να διορθωθή.
Έτσι και ο Θεός μερικές φορές, όταν κάποιος δεν καταλαβαίνη με το καλό, του δίνει μια δοκιμασία, για να συνέλθη. Αν δεν υπήρχε λίγος πόνος, αρρώστιες κ.λπ., θα γίνονταν θηρία οι άνθρωποι δεν θα πλησίαζαν καθόλου στον Θεό.
Η ζωή αυτή είναι ψεύτικη και σύντομη λίγα είναι τα χρόνια της. Και ευτυχώς που είναι λίγα, γιατί γρήγορα θα περάσουν οι πίκρες, οι οποίες θα θεραπεύσουν τις ψυχές μας σαν τα πικροφάρμακα.
Βλέπεις, οι γιατροί, ενώ οι καημένοι οι άρρωστοι πονούν, τους δίνουν πικρό φάρμακο, γιατί με το πικρό θα γίνουν καλά, όχι με το γλυκό. Θέλω να πω ότι και η υγεία από το πικρό βγαίνει, και η σωτηρία της ψυχής από το πικρό βγαίνει.
https://www.ekklisiaonline.gr/ekklisiaonline/agios-paisios-agioritis-min-chanis-tin-elpida-sou-sto-theo-2/

13 Δεκεμβρίου, 2023

Ἡ ἐξομολόγηση κόβει τὰ δικαιώματα τοῦ διαβόλου

 Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης

Νὰ πᾶνε τοὐλάχιστον οἱ ἄνθρωποι σὲ ἕναν Πνευματικὸ νὰ ἐξομολογηθοῦν, νὰ φύγει ἡ δαιμονικὴ ἐπίδραση, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ σκέφτωνται λιγάκι. Τώρα δὲν μποροῦν οὔτε νὰ σκεφθοῦν ἀπὸ τὴν δαιμονικὴ ἐπίδραση. Ἡ μετάνοια, ἡ ἐξομολόγηση κόβει τὸ δικαίωμα τοῦ διαβόλου. Πρὶν λίγο καιρό, ἦρθε στὸ Ἅγιον Ὅρος ἕνας μάγος καὶ ἔφραξε μὲ πασσαλάκια καὶ δίχτυα ὅλο τὸν δρόμο ἐκεῖ σὲ μιὰ περιοχὴ κοντὰ στὸ Καλύβι.

Ἂν περνοῦσε ἀπο ἐκεῖ μέσα ἕνας ἀνεξομολόγητος, θὰ πάθαινε κακό. Δὲν θὰ ἤξερε ἀπὸ ποῦ τοῦ ἦρθε. Μόλις τὰ εἶδα, κάνω τὸ σταυρό μου καὶ περνῶ ἀπο μέσα. Τὰ διέλυσα. Μετὰ ὁ μάγος ἦρθε στὸ Καλύβι, μοῦ εἶπε ὅλα τὰ σχέδια του καὶ ἔκαψε τὰ βιβλία του. Σὲ ἕναν ποὺ εἶναι πιστός, ἐκκλησιάζεται, ἐξομολογεῖται, κοινωνάει, ὁ διάβολος δὲν ἔχει καμμία δύναμη, καμμία ἐξουσία. Κάνει μόνο λίγο «κάφ-κὰφ» σὰν ἕνα σκυλὶ ποὺ δὲν ἔχει δόντια. Σὲ ἕναν ὅμως ποὺ δὲν εἶναι πιστὸς καὶ τοῦ δίνει δικαιώματα, ἔχει μεγάλη ἐξουσία. Μπορεί νά τον λιντσάρει. Ἔχει δόντια καὶ τὸν ξεσκίζει. Ἀνάλογα μὲ τὰ δικαιώματα ποὺ τοῦ δίνει μιὰ ψυχή, εἶναι καὶ ἡ ἐξουσία του ἐπάνω της.

Ἀκόμη κι ὅταν πεθάνει κανεὶς καὶ εἶναι τακτοποιημένος, τὴν ὥρα ποὺ ἡ ψυχή του ἀνεβαίνει στὸν Οὐρανό, εἶναι σὰν νὰ τρέχει ἕνα τραῖνο καὶ ἄλλα σκυλιὰ τρέχουν ἀπο πίσω γαυγίζοντας «κάφ-κὰφ» κόβει καὶ κανένα σκυλὶ τὸ τραῖνο. Ἀλλὰ ἂν δὲν εἶσαι τακτοποιημένος εἶναι σὰν νὰ βρίσκεται σὲ τραῖνο ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ τρέξει μὲ ταχύτητα, γιατί εἶναι χαλασμένες οἱ ρόδες, οἱ πόρτες ἀνοιχτὲς καὶ μπαίνουν τα σκυλιὰ μέσα καὶ δαγκάνουν καὶ κανένα.

Ὅταν ὁ διάβολος ἔχει ἀποκτήσει μεγάλα δικαιώματα στὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν ἔχει κυριεύσει, τότε πρέπει νὰ βρεθεῖ ἡ αἰτία γιὰ νὰ κοποῦν τὰ δικαιώματα. Ἀλλιῶς ὅση προσευχὴ καὶ νὰ κάνουν οἱ ἄλλοι, αὐτὸς δὲν φεύγει. Σακατεύει τὸν ἄνθρωπο. Οἱ ἱερεῖς δώσ’του – δὼσ’του ἐξορκισμοὺς καὶ τελικὰ τὰ πληρώνει ὁ ἄνθρωπος, γιατί βασανίζεται ἀκόμη περισσότερο ἀπὸ τὸν διάβολο. Πρέπει νὰ μετανοήσει ὁ ἄνθρωπος, νὰ ἐξομολογηθεῖ νὰ κοποῦν τὰ δικαιώματα ποὺ ἔχει δώσει καὶ μετὰ θὰ φύγει ὁ διάβολος. Ἀλλιῶς θὰ ταλαιπωρεῖται. Μιὰ μέρα, δυὸ μέρες, ἑβδομάδες, μῆνες, χρόνια, διάβασε – διάβασε ἐξορκισμούς, ἀφοῦ ὁ διάβολος ἔχει δικαιώματα δὲν φεύγει.

https://agiazoni.gr/%e1%bc%a1-%e1%bc%90%ce%be%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%b7%cf%83%ce%b7-%ce%ba%cf%8c%ce%b2%ce%b5%ce%b9-%cf%84%e1%bd%b0-%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%b1%ce%b9%cf%8e%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%cf%84%ce%bf/

24 Νοεμβρίου, 2023

ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΑΚΩΒΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑ΄Ι΄ΣΙΟ.

Ἤ­μουν λα­ϊ­κός ἀ­κό­μη, φοι­τη­τής στό Ἐκ­κλη­σι­α­στι­κό Λύκειο Λαμί­ας, τό ἔ­τος 1986 μέ τό ὄ­νο­μα Ἰ­ω­άν­νης. Ἀ­νέ­βη­κα στό Ἅ­γι­ον Ὄ­ρος καί ἐ­πι­σκέφ­τη­κα, μετά ἀ­πό εὐ­λογί­α πού εἶ­χα ἀ­πό τόν γέ­ροντά μου π. Ἰάκωβο Τσα­λί­κη, τόν γέ­ρον­τα Πα­ΐ­σι­ο, γιά νά τόν συμ­βου­λευ­τῶ ἄν πρέ­πη νά γίνω μο­να­χός ἤ ὄ­χι.

»Ὁ γέ­ρον­τας Ἰάκωβος εὐ­λα­βεῖ­το τό γε­ρω–Πα­ΐ­σι­ο καί ὅ­ταν πῆ­γα, μοῦ ἔ­δω­σε νά τοῦ δώ­σω κά­τι γιά εὐ­λο­γί­α, καί πρό­σθε­σε: ”Νά πῆς στόν γε­ρω–Παΐ­σι­ο, ὅ­ταν βγῆ στήν Θεσ­σα­λο­νί­κη, ἄς ἔλ­θη νά μᾶς δῆ. Ἐ­γώ, Γι­αν­νά­κη μου, εἶ­ναι δύ­σκο­λο νά δῶ τόν Γέροντα, γι­α­τί πρέ­πει νά πε­ρά­σω βου­νά, λαγ­κά­δι­α, θά­λασ­σα, πού δέν τό ἐ­πι­τρέ­πει ἡ ὑ­γε­ί­α μου καί ἐ­ξ ἄλλου ὁ γε­ρω–Πα­ΐ­σι­ος εἶ­ναι ἅ­γι­ος, ἐ­γώ ἁ­μαρ­τω­λός καί ἀ­νά­ξι­ο­ς”. Μοῦ ἔ­δω­σε τό­τε καί 5.000 δραχ­μές νά ἀ­νά­ψω κε­ρί στό ἐκ­κλη­σά­κι του.
»Ὅ­ταν πῆ­γα στό Ὄ­ρος, συ­νάν­τη­σα τόν Γέ­ροντα ἔ­ξω ἀ­κρι­βῶς ἀ­πό τήν πόρ­τα του· μό­λις μᾶς εἶ­δε – ἤ­μουν μα­ζί μέ κά­ποι­ο ἱ­ε­ρο­μό­να­χο –, μᾶς λέ­ει: ”Βρέ, κα­λῶς τους, βρέ, κα­λῶς τους!”.
»Πήραμε εὐ­χή καί λέ­ει σέ μέ­να:
— Βρέ, τί λές; Θά σέ κά­νου­με κα­λό­γε­ρο;
— Γέροντα, τοῦ λέ­ω, ἔ­χω πρό­βλη­μα ἀ­πό το­ύς γονεῖς μου.
— Ἄ­κου­σε νά σοῦ πῶ, ἄ­φη­σε το­ύς γο­νεῖς νά κλά­ψουν ἕ­να–δυ­ό μῆ­νες, γιά νά μήν κλαῖς ἐ­σύ αἰ­ω­νίως, καί πήγαι­νε πρίν χά­σης τόν θη­σαυ­ρό (ἐν­νο­οῦ­σε τόν γέ­ρον­τα Ἰάκωβο, χω­ρίς νά τοῦ πῶ ποῦ σκε­πτόμουν νά πά­ω γι­ά νά μο­νά­σω).
— Γέροντα, ἔ­χε­τε τήν εὐ­χή τοῦ π. Ἰ­α­κώ­βου ἀ­πό τόν ὅ­σι­ο Δαυ­ΐδ.
— Ἄχ, παι­δί μου, αὐ­τοί εἶ­ναι σή­με­ρα οἱ ἅ­γι­οι πού ἀ­γω­νί­ζον­ται καί προ­σε­ύ­χον­ται ἔ­χον­τας τα­πε­ί­νω­ση καί ἀγά­πη. Ἐ­γώ δέν εἶ­μαι ἄ­ξι­ος νά δῶ αὐ­τόν τόν γί­γαν­τα τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας, ἀλ­λά εἶ­ναι καί μακριά πο­λύ γιά νά τόν συ­ναν­τή­σω, χρει­ά­ζε­ται ἀ­γώ­νας καί κό­πος πο­λύς. Ἀλ­λά ὁ Θε­ός μᾶς ἔ­χει δώ­σει ἀ­γά­πη καί ἐ­πι­κοι­νω­νοῦ­με πνευ­μα­τι­κά με­τα­ξύ μας.
»Ἀ­φοῦ μᾶς εἶ­πε πολ­λά πνευ­μα­τι­κά καί συμβου­­λές, στό τέ­λος τοῦ λέ­ω:
— Γέροντα, εἶ­ναι εὐ­λο­γη­μέ­νο νά προ­σκυ­νή­σω στό ἐκ­κλη­σά­κι σας γιά εὐ­λο­γί­α;
»Καί ὁ Γέροντας μοῦ λέ­ει:
— Ὄ­χι, δέν χρει­ά­ζε­ται.
— Γέροντα, κάν­τε ἀ­γά­πη, γιά εὐ­λο­γί­α.
— Ὄ­χι, παι­δί μου, για­τί μπο­ρεῖ ὁ γε­ρω–Ἰάκωβος νά σοῦ ἔ­χη δώ­σει κα­νέ­να πεν­το­χί­λια­ρο καί με­τά τί θά τό κά­νω ἐ­γώ, πού εἶ­μαι κα­λό­γε­ρος;
»Δέν μέ ἄ­φη­σε νά προ­σκυ­νή­σω. Μοῦ ἔ­δω­σε ἕ­να κομ­πο­σχοι­νά­κι καί ἕ­να σταυ­ρου­δά­κι νά τά δώ­σω στόν Γέροντα. Ὅ­ταν ἐ­πέ­στρε­ψα στό Μο­να­στή­ρι, μέ δέχ­τη­κε ὁ Γέροντας μέ χα­ρά. Καί τοῦ ἔ­δω­σα τά δῶρα ἀ­πό τόν γέ­ρον­τα Παΐσι­ο καί ἀ­μέ­σως μοῦ λέ­ει: ”Τό πεν­το­χί­λι­α­ρο πού δέν πῆ­ρε ὁ γέ­ρον­τας Παΐσι­ος καί δέν σᾶς ἄ­φη­σε νά προσκυ­νή­σε­τε, πάρ­το δι­κό σου γιά τά ἔ­ξο­δα στήν Σχο­λή στήν Λα­μί­α”. Ἐ­γώ ἔ­μει­να ἄ­ναυ­δος.
— Γέροντα, ποῦ τό ξέ­ρε­τε ἐ­σεῖς;
— Νά, μοῦ λέ­ει στό αὐ­τί ψι­θυ­ρι­στά. Ἐ­μεῖς, παιδί μου, ἐ­πι­κοι­νω­νοῦ­με πνευ­μα­τι­κά­».
ΑΠΟΣΜΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ: Ο ΓΕΡΩΝ ΙΑΚΩΒΟΣ


19 Οκτωβρίου, 2023

Πως μπορείς να καταλάβεις ότι κάποιος είναι πλανεμένος;

Χαρακτηριστικά του πλανεμένου

– Γέροντα, πως μπορείς να καταλάβεις ότι κάποιος είναι πλανεμένος;

– Ακόμη και από την όψη του μπορείς να το καταλάβεις. Ο πλανεμένος παρουσιάζει μια εξωτερική ψεύτικη απάθεια. Φαίνεται ταπεινός και πράος, αλλά μέσα του κρύβει την μεγάλη ιδέα που έχει για τον εαυτό του. Αν κοιτάξετε τα μάτια του, θα δείτε ότι βλέπει τους άλλους ταλαίπωρους σαν μυρμήγκια. Μπορείς όμως να τον καταλάβεις και από αυτά που λέει. Ήταν ένας πλανεμένος, που πολύς κόσμος τον είχε για άγιο. Έλεγε ότι του είχε παρουσιασθεί ο Χριστός καβάλα σε ένα άλογο, κρατώντας ένα φλασάκι με κρασί, τον κέρασε από αυτό και από τότε απέκτησε το διορατικό χάρισμα. Μια φορά που μιλούσε στον κόσμο, κάποιος τον ρώτησε: «Γιατί δεν μπορώ να κάνω κι εγώ θαύματα;». Γιατί εσύ έκανες εκείνη κι εκείνη την αμαρτία…», του απάντησε. Πανικοβλήθηκε ο καημένος και ήρθε να μου το πει. «Καλά, του λέω, οι Άγιοι θεατρίζουν ποτέ τους ανθρώπους; Μόνο ο διάβολος θεατρίζει. Δεν κατάλαβες ότι ο διάβολος μιλάει; Και αν είναι αληθινά αυτά που λέει ο πλανεμένος, πάλι ο διάβολος τα λέει». Μια γυναίκα μου είπε ότι είχαν πάει μια δαιμονισμένη σε κάποιον, για τον οποίον είχαν ακούσει ότι έβγαζε δαιμόνια κ.λπ. Αυτός τους πήρε και τους πήγε σε ένα χαλασμένο εξωκκλήσι. Μόλις μπήκαν στο εκκλησάκι, πήρε ένα επιτραχήλι και το φόρεσε. Παραξενεύτηκε η γυναίκα! Λαϊκός και να φορέσει επιτραχήλι! «Είσαι παπάς;», του λέει. «Τι θα πει παπάδες!», λέει αυτός και άρχισε να κατηγορεί τους ιερείς. Έτσι κατάλαβαν οι καημένοι την πλάνη του και σηκώθηκαν και έφυγαν.

Αναδημοσίευση από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ τ. Γ΄», ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ, ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

06 Σεπτεμβρίου, 2023

Λόγος ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος

Νικόλαος Χατζηνικολάου
Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς


Φεβρουάριος τοῦ 1988. Στίς Καρυές κάνει ἀρκετό κρύο. Ἔχει σημαντικό ὑψόμετρο· ἔχει καί ὑγρασία πού δυσκολεύει τά πράγματα. Σήμερα ὅμως εἶναι ξερός ὁ καιρός. Ἔχει κι ἕνα ἀεράκι πού ἄν εἶσαι καλά ντυμένος τό ἀπολαμβάνεις. Εἶναι ἀπόγευμα. Μόλις ἔπεσε ὁ ἥλιος πίσω ἀπό τό βουνό. Προχωροῦμε στό μονοπάτι μαζί μέ τόν π. Παΐσιο. Στόν δρόμο συναντοῦμε τόν π. Καλλίνικο ἀπό τή Σκήτη τοῦ Κουτλουμουσίου.

Φθάνουμε στό ξύλινο γεφυράκι του. Γύρω μας φουντουκιές γυμνές χωρίς φύλλα. Μόνο κλαδιά.

«Μπά, ποιός ἔφερε μανταρίνια;», ρωτᾶ ἔκπληκτος ὁ π. Παΐσιος.

Στό βάθος, σέ ἀπόσταση μεγαλύτερη ἀπό ἑξήντα μέτρα, διακρίνεται ἡ πόρτα τῆς αὐλῆς του καί κάτι πού ροδίζει στή βάση της, ἴσως νά ‘ναί χρώματος πορτοκαλί. Ἡ ἀπόσταση δέν ἀφήνει περιθώρια γιά περισσότερες λεπτομέρειες.

Σέ λίγη ὥρα πλησιάζουμε. Πράγματι, βλέπουμε μία μεγάλη σακούλα διαφανή, πορτοκαλί χρώματος, γεμάτη μανταρίνια. Ποῦ τά εἶδε ὁ ἄνθρωπος! Πῶς διέκρινε ὅτι εἶναι μανταρίνια καί ὄχι πορτοκάλια! Ἀφοῦ δέ καί ἡ σακούλα εἶναι πορτοκαλί, θά μποροῦσε νά περιεῖχε καί μῆλα.

«Πῶς μ’ ἀρέσουν τά μανταρίνια!», λέει μέ ἐμφανῶς προσποιητή λαιμαργία, ὁ γέροντας. «Θά κρατήσω γιά τόν ἑαυτό μου τρία… Καλύτερα, ἄς τά κάνω πέντε… Μιὰ πού βρῆκα τήν εὐκαιρία, θά πάρω ἑπτά», λέει μέ ἕνα πολύ χαριτωμένο χαμόγελο καί σταματᾶ.
«Πάρε τά ὑπόλοιπα, π. Καλλίνικε, καί πήγαινέ τα ἀπέναντι στόν γερό-Ἰωσήφ».

Ὁ γερό-Ἰωσήφ ἦταν ἕνα γεροντάκι στήν Κουτλουμουσιανή Σκήτη, 103 ἐτῶν, πού ὅμως καθημερινά καλλιεργοῦσε τόν κῆπο του.

Ὁ π. Καλλίνικος ἔβαλε σχῆμα, ζήτησε εὐλογία καί ἔφυγε. Ἐμεῖς μέ τόν π. Παΐσιο μπήκαμε στό καλυβάκι του. Καθίσαμε στό ἕνα κελλί καί μοῦ ζήτησε νά τοῦ διαβάσω κάτι χειρόγραφα κείμενά του.

Πέρασαν περίπου εἴκοσι λεπτά καί χτυπάει τό σίδερο τῆς αὐλόπορτας. Κάποιοι ἦλθαν γιά νά τόν συναντήσουν.

«Νά ἀνοίξω, γέροντα;», ρωτῶ.

«Ἄσε καλύτερα. Ἄν εἶναι περίεργοι θά φύγουν. Ἄν εἶναι πονεμένοι ἤ διψασμένοι θά ἐπιμείνουν».

Συνεχίζουμε τήν ἀνάγνωση. Σέ λίγα λεπτά ξαναχτυπάει τό σίδερο.

«Τί κάνουμε τώρα, γέροντα;». ξαναρωτῶ.

Στό παράθυρό του, ἀντί κουρτίνας κρεμόταν ἕνα κομμάτι ἀπό σεντόνι.

«Κοίτα λοξά, νά μήν σέ δοῦν καί δές πόσοι εἶναι», μοῦ λέγει.

«Δέν μπορῶ νά τούς μετρήσω, δέν φαίνονται», ἀπαντῶ.

«Καλά, δέν ξέρεις οὔτε ἀριθμητική; Τί ἔκανες τόσα χρόνια στήν Ἀμερική; Ἄς περιμένουμε, αὐτοί θά ξαναχτυπήσουν».

Πράγματι, σέ λίγα λεπτά, χτυποῦν γιά τρίτη φορά.

«Τώρα θά προσπαθήσω ἐγώ νά τούς μετρήσω. Μπορεῖ νά μήν τελείωσα τό Δημοτικό, ἀλλά θά τά καταφέρω», μοῦ λέγει.

Σηκώνεται καί ἀνοίγει τήν πόρτα τῆς καλύβας.

«Τί πάθατε. παλικάρια, τέτοια ὥρα; Τί ἤλθατε νά κάνετε;».

«Πάτερ, θέλουμε λίγο νά σᾶς δοῦμε. Γίνεται;».

«Νά μέ δεῖτε γίνεται. Ἀλλά τί θά βροῦμε νά σᾶς κεράσουμε. Πόσοι εἶστε; Γιά νά σᾶς μετρήσω ἕνας, δύο… ἑπτά. Γιά νά δῶ τί θά βροῦμε στό μαγαζί, τέτοια ὥρα».

Μπαίνει μέσα καί ἐπιστρέφει μέ τά ἑπτά μανταρίνια.

Τί φοβερός ἄνθρωπος, σκέπτομαι ἔκπληκτος ἀπό μέσα. Ποῦ τό ἤξερε καί κράτησε τά μανταρίνια ! Τό προγνώριζε; Τόν φώτισε ὁ Θεός χωρίς αὐτός νά τό συνειδητοποιεῖ;

«Ἀπό ποῦ ἔρχεσθε, παλικάρια;», ρωτάει μέ ἐνδιαφέρον.

«Εἴμαστε ἀπό τήν Ἀθήνα. Καί ὁ Βruce μέ τόν John ἀπό τήν Ἀμερική».

«Ἀπό τήν Ἀμερική; Μά ἄν τούς κεράσουμε ἕνα μανταρίνι, αὐτοί θά μᾶς ρεζιλέψουν σέ ὅλο τόν κόσμο. Γιά νά βροῦμε κάτι Ἀμερικάνικο στό… supermarket».

Ξαναμπαίνει μέσα καί ἐπιστρέφει μέ ἕνα πακέτο ἀμερικάνικα μπισκότα καί ἕνα κουτί ξηρούς καρπούς διαφόρων εἰδῶν Ρlanters, τῆς πιό φημισμένης δηλαδή μάρκας στήν Ἀμερική. Ἔκπληκτοι αὐτοί ἐκφράζουν τόν θαυμασμό καί τόν ἐντυπωσιασμό τους.

«Πάτερ, τί συμβολίζει τό τάλαντο ποὺ χτυποῦν στά μοναστήρια;», ρωτάει δειλά ὁ ἕνας.

«Δέν ξέρω τί συμβολίζει. Οὔτε καί ἔχει καμιά σημασία. Αὐτό πού ἔχει ἄξια δέν εἶναι νά χτυπάει κάνεις τό τάλαντο τοῦ μοναστηρίου, ἀλλά νά πολλαπλασιάζει τό τάλαντο τοῦ Θεοῦ. Ἀκοῦστε, παιδιά! Ἐπειδή ἡ ὥρα πέρασε, πρέπει νά πηγαίνετε. Ἕνα μόνο νά πῶ: τό πρόβλημα μέ τούς Ἀμερικάνους εἶναι ὅτι στά Ἀγγλικά τό “ἐγώ” γράφεται πάντοτε μέ κεφαλαῖο, ἐνῶ ἐμεῖς στήν Ἑλλάδα τό γράφουμε πότε-πότε καί μέ μικρό».

Γέλασαν μέ τή χαριτωμένη παρατήρηση καί ρωτοῦν οἱ Ἀμερικάνοι:

«Αὐτό τί σημαίνει; Ἐμεῖς τί πρέπει νά κάνουμε;».

«Νά διαγράψετε τό “ἐγώ” ἀπό τό λεξιλόγιό σας, παιδιά. Ὁ ἐγωισμός εἶναι ὁ μεγάλος μας ἐχθρός. Αὐτόν πρέπει νά πολεμήσουμε ὅλοι ἀνεξαιρέτως»

Ἡ ἁγιότητα ἔχει μία εὐγένεια, μία λεπτότητα, μία χάρη πάνω της. Δέν εἶπε σοφίες οὔτε θεολογίες οὔτε ἔκανε ἐντυπωσιακές ἀποκαλύψεις. Γέμισε ὅμως ὅλων τήν καρδιά. Προνόησε διακριτικά, κάλυψε τό χάρισμά του, εὐγενικά κέρασε τούς ἐπισκέπτες του, ὄμορφα πρωτοτύπησε μέ τόν τρόπο του, οἰκοδόμησε μέ τόν λόγο του, ἀνέπαυσε μέ τήν παρουσία του. Χωρίς νά προσπαθεῖ νά πείσει γιά κάτι κανέναν, πείθει γιά τά πιό μεγάλα ὅλους. Δίπλα του φωτίζεσαι, χαίρεσαι, ἀναπαύεσαι. Αἰσθάνεσαι σάν τή Μαρία «παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ». Σάν τούς ἀποστόλους στό ὄρος τῆς θείας Μεταμορφώσεως -δέν θέλεις νά ξεκολλήσεις μέ τίποτα.

https://agiazoni.gr/slug-1455/

17 Ιουλίου, 2023

Περιστατικά από τη ζωή του Αγίου Παϊσίου στην Κόνιτσα: Από παιδί έως και μοναχός στο Μοναστήρι Στομίου

  Του π. Ηλία Μάκου. 

Ο Όσιος Παΐσιος, η μνήμη του οποίου εορτάζεται στις 12 Ιουλίου, από τα παιδικά του χρόνια είχε το Θεό σύμμαχο, οδηγό και εμπνευστή του.

Για όλα, μόνος του ένιωθε αδύνατος και ανίσχυρος. Με το Θεό αποκτούσε ισχύ. Και όσο πιο στενοί γινόταν οι δεσμοί του με το Θεό, τόσο ισχυρότερα ήταν τα βιώματά του.

Συνομήλικοί του, που δεν ζουν σήμερα, αλλά άφησαν αναμνήσεις τους σε συγγενείς τους, αλλά και μικρότεροί του, που τον αναστράφηκαν από κοντά, καθώς και αναφορές του ιδίου και συγγενών του, διέσωσαν περιστατικά από τη ζωή του στην Κόνιτσα, τόσο την παιδική και εφηβική, όσο και τη μοναχική.

Ο όσιος Παΐσιος πάλευε συνεχώς να απαλλαγεί από την αμαρτία και αναδείχτηκε σε αγρό, που ανήκε στο Θεό, και καλλιεργούνταν απ’ Αυτόν.

Από την Ηγουμενίτσα στην Κόνιτσα

Όταν η οικογένεια του Πρόδρομου Ενζεπίδη, πατέρα του μικρού Αρσενίου (μοναχού Παϊσίου αργότερα), που τότε ήταν μόλις 40 ημερών, μαζί με άλλους Μικρασιάτες, εκδιώχθηκε από την Καππαδοκία και συγκεκριμένμα από τα Φάρασα, έμεινε για μικρό χρονικό διάστημα στον Πειραιά και στην Κέρκυρα.

Τελικά προωθήθηκε στην Ηγουμενίτσα με την προοπτική της μόνιμης εγκατάστασης και της παραχώρησης κτημάτων, στο πλαίσιο της ανταλλαγής πληθυσμών, αφού οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες θα πήγαιναν στην Τουρκία.

Τελικά δεν έφυγαν και μετακινήθηκαν οι Μικρασιάτες στην Κόνιτσα, παρότι αρχικά δεν ήθελαν.

Σημαντική η μαρτυρία του για το λόγο που η οικογένειά του έφυγε από την Ηγουμενίτσα και εγκαταστάθηκε στην Κόνιτσα, ο οποίος σχετίζεται με τους λεγόμενους Μουσουλμάνους «Τσάμηδες”:

«Όταν είχαμε έρθει από την Καππαδοκία με την ανταλλαγή των πληθυσμών, ήταν να μας δώσουν κάτι κτήματα στην Ηγουμενίτσα. Ήταν κάτι τούρκικα χωριά αυτά, που οι κάτοικοί τους θα πήγαιναν στην Τουρκία. Περιμέναμε εμείς να φύγουν. Πάει ο πρόεδρος μας (του χωριού Φάρασσα Καππαδοκίας από όπου καταγόταν ο Παΐσιος) και του λέει ο Τούρκος: «Εσείς θα φύγετε, εμείς θα κάτσουμε».

Τι είχε γίνει, είχαν πληρώσει δύο βουλευτές και τους είχαν γράψει Αλβανούς, Αρβανίτες. Έτσι αυτοί μείναν και μεις πήγαμε πάνω στην Κόνιτσα. Όταν το ‘μαθε αυτό ο Κονδύλης (που είχε ανατρέψει στο μεταξύ τον Πάγκαλο) χτύπησε το χέρι στο γραφείο αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, ήταν τελειωμένο το πράγμα».

«Αυτό το παιδάκι θα γίνει Άγιος»

Στην Κόνιτσα ο Αρσένιος, όπου έφθασε σε ηλικία 2 ετών, μεγάλωσε σωματικά, αλλά πήρε και πολλά πνευματικά ερεθίσματα και εκδήλωσε και πολλά ψυχικά χαρίσματα ως παιδάκι.

Αξιοποίησε με αυτό τον τρόπο, παιδιόθεν, τις θείες δωρεές, που έλαβε κατά το βάπτισμά του στα Φάρασα, λίγες ημέρες μετά τη γέννησή του, από τον εφημέριο του χωριού του, από τον Αρσένιο τον Καππαδόκη, ο οποίος του έδωσε το όνομά του.

Ήταν τόσο ευσεβής η συμπεριφορά του και τόσο οσιακή η παιδική του ζωή, που όπως θυμούνται παλαιοί Κονιτσιώτες, όλοι σχεδόν οι κάτοικοι της κωμόπολης έλεγαν: “Αυτό το παιδάκι θα γίνει άγιος”.

Με την πίστη των πρώτων χρόνων του, έζησε μετέπειτα, μέχρις ότου και κοιμήθηκε. Και αυτή την πίστη διακηρύσσει και μετά το θάνατό του.

Ξεπέρασε τη φτώχεια με τον πλούτο του Θεού

Η οικογένειά του αντιμετώπιζε πολλά οικονομικά προβλήματα. Έτσι ο Αρσένιος δεν μπόρεσε, όταν τελείωσε το σχολείο, να συνεχίσει τις σπουδές του.

Στράφηκε στην τέχνη του μαραγκού, που την έμαθε πολύ γρήγορα, αλλά και ασχολούνταν με τα κτήματα του πατέρα του.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες συνδητοποίησσε βαθύτερα την αξία του πλούτου του Θεού.

Ποιος ήταν αυτός ο πλούτος για τον ίδιο; Η σωτηρία του. Όλα τα άλλα τα θεωρούσε δευτερεύοντα, πρόσκαιρα, που κάποια στιγμή θα χαθούν.

Με την ωριμότητα μεγάλου καταλάβαινε ότι όλα και αν σβήσουν εδώ, αν κερδηθεί η σωτηρία, κερδίζονται τα πάντα. Γιατί σωτηρία σήμαινε γι’ αυτόν ομοιότητα με τον παράδεισο.

Έφτιαξε ασκητήριο μέσα στο δάσος

Από την ηλικία των 15 ετών αποσυρόταν κάθε απόγευμα μέσα στο γειτονικό δάσος, όπου είχε φτιάξει ένα πρόχειρο ασκητήριο από ξύλα και κλαδιά, και εκεί προσευχόταν.

Μάλιστα οι γονείς του ανησύχησαν από αυτές τις απομονώσεις του, αλλά μάταια επιχείρησαν να τις ανακόψουν. Η μόνη αστείρευτη πηγή παρηγοριάς του ήταν η προσευχή.

Του χρειαζόταν η προσευχή, γιατί μέσω αυτής μιλούσε με το Θεό. Ιδίως σε κάθε δύσκολη περίσταση και ώρα, όταν κύματα άγρια κτυπούσαν το σκάφος της ζωής της δικής του και της οικογένειάς του.

Μπροστά του ο Χριστός

Ένας νεαρός από την Κόνιτσα, που σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο, ανακάλυψε το ασκητήριό του μέσα στο δάσος, τον πλησίασε, έπιασε συζήτηση μαζί του και επιχείρησε να κλονίσει την πίστη του, με διάφορους λογισμούς, προκειμένου να του δημιουργήσει αμφιβολίες.

«Δεν υπάρχει Θεός», του είπε. «Είναι δυνατόν να λατρεύεις κάτι, που δεν βλέπεις. Εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε πλάσματα του Θεού, αλλά προερχόμαστε από τον πίθηκο».

Ο μικρός Αρσένιος, σε κατάσταση ταραχής, έτρεξε στο εξωκλήσι της Αγίας Βαρβάρας.

Μπροστά στην εικόνα του Ιησού ξέσπασε σε κλάματα. Τότε, όπως ο ίδιος αποκάλυψε, είδε μπροστά του τον Χριστό, να κρατά ένα ανοιχτό Ευαγγέλιο.

Αφού τον ευλόγησε, του είπε: Αρσένιε, εγώ είμαι η Ανάσταση και η Ζωή. Όποιος πιστεύει σε μένα και αν πεθάνει θα ζήσει”.

Αυτής της πρώτης υπερφυσικής αποκάλυψης, έμελε να ακολουθήσουν πολλές άλλες, που καθόρισαν όχι μόνο την πορεία του προς το μοναχισμό, αλλά και το ίδιο το περιεχόμενο του μοναστικού του βίου.

Το έλεος του Θεού, που δεν έχει όρια, είναι ένας απέραντος και απύθμενος ωκεανός, τον ενίσχυε πάντοτε στον αγώνα του.

Τον απείλησε ο διάβολος

Μια φορά, που ανηφόριζε για τη Μονή Στομίου ως μοναχός, 1.30 ώρα ποδαρόδρομος, μέσα στο φαράγγι του Αώου, άκουσε τον διάβολο να τον φοβερίζει με μίσος, για να κλονίσει την πίστη του και τη μοναχική του αφιέρωση, ώστε να αφανιστεί στα φρικτά σκοτάδια της πλάνης και τις παγίδες του πονηρού.

Βασάνιζε το σώμα του

Και κατά την παραμονή του στη Μονή Στομίου, ακολουθούσε το θέλημα του Θεού με άσκηση, με αυταπάρνηση, με θυσίες.

Ο αείμνηστος αδελφός του Λουκάς Ενζεπίδης, ανέφερε κάποτε σε ιερέα: “Ένα πρωινό, ανέβηκα από την Κόνιτσα στο μοναστήρι. Όταν έφθασα, βρήκα έξω από την Μονή και βαδίζοντας προς το δάσος τον αδελφό μου (όσιο Παίσιο) και τον νεαρό τότε θεολόγο Παναγιώτη Νέλλα. Ο Νέλλας είχε πάει προ ολίγου καιρού για να δοκιμαστεί κοντά στον Γέροντα, ώστε να γίνει μοναχός. Αυτό όμως που είδα όταν έφθασα κοντά, με συγκλόνισε. Και οι δυο τους εντελώς γυμνόποδες, βάδιζαν επάνω στις άγριες πέτρες και στα αγκάθια τού δάσους. Τα πόδια τού νεαρού θεολόγου πληγιασμένα και καταματωμένα. Δεν τόλμησα να τους πω τίποτε. Ο Παναγιώτης με κοίταξε ζωγραφίζοντας στα παγωμένα του χείλη ένα μελαγχολικό χαμόγελο. Όσο δε για τον αδελφό μου (όσιο Παίσιο); Μου έριξε ένα κοφτερό βλέμμα που δεν μου επέτρεπε όχι να πω ή να σχολιάσω κάτι, αλλά ούτε καν να… ανασάνω!”.

Το θαύμα του Αγίου Αρσενίου στο Γέροντα Παΐσιο

Όσο ήταν στη Μονή Στομίου, μετέβηκε στην Κέρκυρα, όπου είχε ταφεί ο άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης και έκανε ανακομιδή των λειψάνων του και τα μετέφερε με μυστικό τρόπο στην Κόνιτσα.

Θα έφευγε την επόμενη ημέρα και διέμεινε σ΄ ένα ξενοδοχείο. Τα λείψανα τα έβαλε κάτω από το μαξιλάρι του και προσευχόταν.

Τότε, όπως περιέγραψε, ένιωσε πνίξιμο στο λαιμό από δύο χέρια, χωρίς να βλέπει άνθρωπο κοντά του.

Αυθόρμητα, φώναξε «Άγιε Αρσένιε, βοήθησέ με». Αμέσως αισθάνθηκε μια δύναμη να τον απελευθερώνει.

Αντί να κοιμηθεί, προσευχόταν στο Ναό

Επισκέφθηκε χωριό της Κόνιτσας, όπου διανεκτεύρεσε. Φιλοξενήθηκε σε σπίτι, όπου του προσέφεραν καφέ, ενώ φαγητό δε δέχθηκε.

Αντί να κοιμηθεί στην οικία, πέρασε τη νύχτα του, προσευχόμενος, στην κοντινή εκκλησία της Παναγίας.

Αγωνιζόταν να ζει με αυτό τον τρόπο και έτσι υπήρξε αληθινά Ορθόδοξος. Όχι μόνο με Ορθόδοξη πίστη, αλλά και με Ορθόδοξο βίο και ήθος.

Κάτι, που τον οδήγησε με ασφάλεια στο λιμάνι του μέλλοντος κόσμου, στην αιώνια χαρά της Βασιλείας του Θεού.

Κουμπαράδες στις γειτονιές για τους φτωχούς

Σε συγκεκριμένα σπίτια στις γειτονιές της Κόνιτσας είχε αφήσει από έναν κουμπαρά. Παρακαλούσε τους Κονιτσιώτες να ρίχνουν τον οβολό τους, προκειμένου να αγοράζονται από τη διαχειριστική επιτροπή, που είχε ορίσει, τρόφιμα, ρούχα, φάρμακα για τους φτωχούς.

Η στήριξη του συνανθρώπου, κατά τον Παΐσιο, είναι μια μέθοδος θωράκισης της ψυχής, μια πράξη φωτός.

Μετέστρεψε τους Ευαγγελικούς της Κόνιτσας

Την περίοδο της παραμονής του ως μοναχού στην Κόνιτσα, τέλη της δεκαετίας του 1950 και αρχές της δεκαετίας του 1960, κατοικούσαν στην Κόνιτσα Ευαγγελικοί, που προέρχονταν από τα Φάρασα της Καππαδοκίας.

Είχαν ιδρύσει και εκκλησία και παρέσυραν πενήντα περίπου Κονιτσιώτες. Πλησίασε ένα ένα τα άτομα αυτά και τους έπεισε ότι παρασύρθηκαν από πλάνες και ότι δεν κρατιούνται καθαροί και αμόλυντοι.

Ακόμη τους έδωσε να καταλάβουν πως ό,τι βαθύτερο θέλουν, την ευτυχία, τη χαρά, τα δίνει ο Θεός και είναι οι θησαυροί Του. Το αποτέλεσμα; Άδειασε η εκκλησία των Ευαγγελικών.

Tεσσερα χρόνια στη Μονή Στομίου

Στη Μονή Στομίου Κόνιτσας, ο όσιος Παΐσιος, ο ονομαστός αυτός άγιος της εποχής μας, έζησε για τέσσερα χρόνια στην αρχή του μοναστικού του βίου. Αφού για πέντε ολόκληρα χρόνια υπηρέτησε στο στρατό ως ασυρματιστής και για τρία χρόνια εργάστηκε στην Κόνιτσα, το 1953 αναχώρησε για το Άγιο Όρος, όπου εκάρη μοναχός. Μετά από πέντε χρόνια, το 1958, μόνασε, έως το 1962, στην εγκαταλελειμμένη Μονή Στομίου Κόνιτσας, στην οποία έκανε πολλές εργασίες, και που στα χρόνια, που ακολούθησαν, έγινε γνωστή όχι μόνο πανελληνίως, αλλά και διεθνώς, λόγω της παρουσίας του σ’ αυτή.

Μάλιστα, θεωρείται ο ανακαινιστής της Μονής, αφού ο ίδιος με προσωπικό μόχθο κατάφερε και την ανέδειξε, κουβαλώντας ακόμα και με τα χέρια βαριά φορτία από κάτω από το ποτάμι, κινητοποιώντας και ευαισθητοποιώντας τους αγαθούς κατοίκους των γύρω χωριών, συγκεντρώνοντας εισφορές που του έστελνε η Παναγιά με ευσεβείς ανθρώπους, μαζεύοντας εργάτες, φτιάχνοντας ο ίδιος κουφώματα, πατώματα, στέγες, σαν μαραγκός.

Ένα έργο, που συνέχισε ο σημερινός ηγούμενος της Μονής π. Κοσμάς Σιώζος, ο οποίος φρόντισε και να χτιστεί εντός της Μονής παρεκκλήσιο στ’ όνομα του αγίου Παϊσίου, αλλά και να ανακαινιστεί το κελί του οσίου, ώστε να είναι επισκέψιμο.

Σώζεται το κελλάκι του, που είναι μικρό και στενό και μέσα υπάρχουν το ξύλινο κρεβατάκι, που είχε κατασκευάσει ο ίδιος και ήταν το μοναδικό του έπιπλο. Διάφορες εικόνες βρίσκονται μέσα στο κελί. Εκεί ως «δένδρον αγλαόκαρπον, «ως ξύλον ευσκιόφυλον”, που έτρεφε και σκίαζε πολλούς.

Κάποιο πρόσωπο, που όταν βρισκόταν στις μαύρες του απελπισίες, ανέβαινε μία ώρα και ένα τέταρτο με τα πόδια από την Κόνιτσα στο Στόμιο, στεκόταν για κάμποση ώρα έξω από το κελί του, χωρίς μάλιστα να επιδιώκει να μιλήσει μαζί του. Και ύστερα έφευγε για τον κάματο της ημέρας.

Ο γέροντας Παΐσιος αισθανόταν αυτή την παρουσία. Πολλά αισθανόταν ο γέροντας και πολλά έκανε να αισθανθούν και οι άλλοι. Στο κελί του στο Στόμιο, δε δεχόταν εύκολα άτομα. Γύρευε προσευχητικά να γεύεται τους γλυκούς καρπούς της αγάπης του Θεού.

Και έλεγε: Μη χάνεσαι. Προσπέρνα τα αγκάθια και κοίταξε τα λουλούδια, που ανθίζουν στο δρόμο σου.

πάτερ Ηλίας Μάκος

https://www.ekklisiaonline.gr/arxontariki/peristatika-apo-ti-zoi-tou-agiou-paisiou-stin-konitsa-apo-pedi-eos-ke-monachos-sto-monastiri-stomiou/