Ἡ Βαβέλ, ἡ Πεντηκοστή, ἡ Ἱστορία…

Ἔφτασαν στὴν ὕβρη, στὴν ἀπόλυτη θρασύτητα.

Τότε…

Λίγο καιρὸ μετὰ τὸν φοβερὸ κατακλυσμό.

Τότε ποὺ θὰ ἔπρεπε ὅλο καὶ πιὸ πολὺ νὰ ταπεινοφρονοῦν.

Ἀντὶ γι᾿ αὐτὸ ἀποθρασύνθηκαν. Θέλησαν νὰ οἰκοδομήσουν πύργο πανύψηλο. Τέτοιο ποὺ ἡ κορυφή του νὰ φτάνει στὸν οὐρανό. Ἤθελαν, εἶπαν, νὰ κάνουν ὄνομα. «Ποιήσωμεν ἑαυτοῖς ὄνομα»! Νὰ μείνουν στὴν ἱστορία ὡς μεγάλοι. Καὶ μάλιστα μὴ ἔχοντες ἀνάγκη τοῦ Θεοῦ. Οὔτε φόβο ἀπὸ νέο κατακλυσμό· ἀφοῦ, νόμιζαν, θὰ μποροῦσαν νὰ καταφύγουν στὸν πανύψηλο πύργο τους.

Ἔτσι προχώρησαν. Ἔψησαν πλίνθους, χρησιμοποίησαν τὰ καλύτερα ὑλι­κὰ καὶ ἄρχισαν νὰ οἰκοδομοῦν. Μέχρι ποῦ θὰ φθάσουν;

Τότε ἐπῆλθε ἡ «νέμεσις». Φοβερή! Ἡ ἐπέμβαση τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ ἦταν ἄμεση: «Δεῦτε καὶ καταβάντες συγχέωμεν αὐτῶν ἐκεῖ τὴν γλῶσσαν» (Γεν. ια΄ 7).

Σύγχυση γλωσσῶν. Ἄλλη γλώσσα ὁ ἕνας, ἄλλη ὁ ἄλλος. Ἀσυνεννοησία.

Σκόρπισαν, διαλύθηκαν. Τὸ ἔργο τους ματαιώθηκε.

Ὅμως τὸν πρῶτο στόχο τους τὸν πέτυχαν.

Ἔκαναν ὄνομα! Ἔμειναν στὴν ἱστορία…

Ἀλλὰ μὲ τί ὄνομα…

Βαβέλ!

Βαβὲλ σημαίνει σύγχυση. Σύγχυση γλωσσῶν… Σύγχυση φρενῶν. Σύγχυση προσανατολισμοῦ.

Πέρασαν αἰῶνες, χιλιετίες.

Ἦρθε μία μέρα ποὺ ἡ σύγχυση καταλύθηκε. Οἱ γλῶσσες ἑνοποιήθηκαν. Ἦταν ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Τότε ποὺ οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ πρῶτοι πιστοὶ δέχθηκαν τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τὰ ἐμπόδια τῶν γλωσσῶν ἐξαφανίστηκαν. Οἱ πνευματοφόροι μιλοῦσαν σ᾿ ὅλες τὶς γλῶσσες τοῦ κόσμου. Τὸ θαῦμα ἦταν ἀσύλληπτο.

Τὸ ἴδιο Πνεῦμα ποὺ τότε ἐπέφερε τὴ σύγχυση, τώρα δημιουργεῖ ὑπερθαύμαστη ἑνότητα: «Ὅτε καταβὰς τὰς γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν ἔθνη ὁ ὕψιστος· ὅτε τοῦ πυρὸς τὰς γλώσσας διένειμεν, εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε».

Στὴ διάρκεια τῶν δύο χιλιετιῶν τῆς ἱστορίας της ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πέρασε ἀρκετὲς φορὲς ἀπὸ τὴ Βαβὲλ καὶ τὴν Πεν­τηκοστή.

Ὑπῆρξαν περιστάσεις στὶς ὁποῖες ἡ ἀν­θρώπινη αὐθάδεια («ποιήσωμεν ἑ­αυτοῖς ὄνομα») ἀνάγκαζε τὸ Πανάγιο Πνεῦμα νὰ ἐπεμβαίνει καὶ νὰ δημιουργεῖ σύγχυση γλωσσῶν. Μεγάλες Σύνοδοι ποὺ ἐπιχειροῦσαν νὰ οἰκοδομήσουν πύργους πλανεμένων δοξασιῶν κατέληγαν σὲ ἀσυμφωνία – «Βαβὲλ ἀντιλήψεων καὶ ματαιοδοξιῶν» – καὶ διαλύονταν.

Ἔρχονταν πάλι ἄλλες περιστάσεις, στὶς ὁποῖες ἡ διάθεση τῶν ἀνθρώπων νὰ ὑποταγοῦν στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ δημιουργοῦσε νέα Πεντηκοστή. Τὸ Πνεῦμα ἔπνεε, ἐνέπνεε, φώτιζε, καθοδηγοῦσε καὶ οἱ ὁμόφρονες ἅγιοι Πατέρες μὲ μιὰ φωνὴ ὁμολογοῦσαν: «Πάντες οὕτω πιστεύομεν· μία πίστις, μία γνώμη· πάντες τὸ αὐτὸ φρονοῦμεν. Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων· αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων· πάντες Ὀρθόδοξοί ἐσμεν· αὕτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἔσωσεν»! (ΣΤ΄ Πράξη τῆς Δ΄ Οἰκ. Συνόδου).

Καὶ τότε ἀποκτοῦσαν τὸ ἀληθινό, τὸ αἰώνιο, τὸ δοξασμένο ὄνομα. Παρέδιδαν τὸ «μυστήριον τῆς θεολογίας» στὶς ἑπόμενες γενιὲς ἀπαραχάρακτο, γνήσιο, ἀληθινό, καὶ αὐτὲς τοὺς ἀποδίδουν αἰώνιο χρέος εὐγνωμοσύνης, ἀναφωνώντας: «Τῶν ἀοιδίμων καὶ μακαρίων Πατριαρ­χῶν… αἰωνία ἡ μνήμη»!

Στοὺς δυσχείμερους καιρούς μας ἡ ἀνθρώπινη ἀπόνοια ἐπιχειρεῖ μὲ τὴν ἴδια θρασύτητα νὰ οἰκοδομήσει καὶ πάλι πύργο βαβέλιο. Ὄχι μὲ ψημένους πλίνθους καὶ πήλινη ἄσφαλτο ἀλλὰ μὲ τὰ ψευδεπίγραφα συνθήματα τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἀγάπης. Οἰκοδομοῦν πύργο Οἰκουμενισμοῦ καὶ Πανθρησκείας. «Ποιήσωμεν ἑαυτοῖς ὄνομα». Νὰ γίνουμε ὀνομαστοί, νὰ ἀφήσουμε ἐποχή, νὰ θεωρηθοῦμε πρωτοπόροι τοῦ μεγάλου ὁράματος τῆς παγκόσμιας ἑνότητας.

Ἔτσι νομίζουν, ἔτσι πιστεύουν, ἔτσι ἐνεργοῦν.

Χτίζουν τὴ νέα χιλιετία!

Καὶ δὲν βλέπουν ὅτι ἐπέρχεται ἡ «νέμεσις»!

Ἡ Βαβέλ!

Σύγχυση φρενῶν, γλωσσῶν, ἀντιλήψεων.

Διότι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα σώζει καὶ κατευθύνει τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

https://www.osotir.org/2016/10/25/vavel-pentikosti-storia/

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑ'Ι'ΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Μὲ πολλὴ χαρὰ καὶ βαθιὰ συγκίνηση ἀκούσαμε οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοὶ τὴν ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τῆς 13ης Ἰανουαρίου 2015 γιὰ τὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου. Ἡ ἀκτινοβολία τῆς ὁσιακῆς μορφῆς τοῦ συγχρόνου ἁγιορείτου ἀσκητοῦ εἶχε ἤδη ἁπλωθεῖ σ’ ὅλο τὸν Ὀρθόδοξο κόσμο, καὶ ἡ ἁγιότης του ἦταν βαθιὰ πεποίθηση τῆς συνειδήσεως τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος. Κτύπησαν χαρμόσυνα οἱ καμπάνες τῶν ἐκκλησιῶν! Δόξασαν μὲ χαρὰ τὸν Θεὸ οἱ ψυχὲς τῶν πιστῶν. Προσκυνοῦμε πλέον τὴν ἁγία εἰκόνα του, ζητοῦμε τὶς πρεσβεῖες του, διηγούμαστε τὰ θαυμαστὰ ἀποτελέσματα τῶν προσευχῶν του. 

Ὁ ὅσιος Παΐσιος (1924­1994) λίγα γράμματα ἤξερε, δὲν ἦταν σπουδαγμένος θεολόγος, δὲν φοίτησε σὲ ἀκαδημαϊκὲς σχολές. Σπούδασε στὸ Πανεπιστήμιο τῆς ἐρήμου, ἔζησε τὴν αὐστηρὴ ἀσκητικὴ ζωή, καλλιέργησε τὴν ἀδιάλειπτη προσευχὴ καὶ ἔγινε ὁ θεολόγος τοῦ βιώματος καὶ τῆς ἁγιοπνευματικῆς ἐμπειρίας. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἁπλὸς λόγος του, ὅταν ἀναφέρεται στοὺς σύγχρονους ἀγῶνες τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀποπνέει τὸ ἄρωμα τῆς πατερικῆς Παραδόσεως καὶ εὐφραίνει τὶς ψυχὲς τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν. 

Παραθέτουμε στὴ συνέχεια ἀπόσπασμα ἀπὸ ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε ὁ ὅσιος Γέροντας τὸ 1969, τότε ποὺ ἄρχιζαν τὰ πρῶτα τολμηρὰ οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα καὶ ἡ ἐπικίνδυνη προσέγγιση Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν, καὶ τὴν ὁποία ἀπηύθυνε στὸν ἀείμνηστο ἀρχιμανδρίτη Χαρά­λαμπο Βασιλόπουλο, ἱδρυτὴ τῆς Πανελληνίου Ὀρθοδόξου Ἑνώσεως (Π.Ο.Ε.): «Σεβαστὲ πάτερ Χαράλαμπες, Ἐπειδὴ βλέπω τὸν μεγάλον σάλον ποὺ γίνεται εἰς τὴν Ἐκκλησίαν μας ἐξ αἰτίας τῶν διαφόρων φιλενωτικῶν κινήσεων καὶ τῶν ἐπαφῶν τοῦ Πατριάρχου μετὰ τοῦ Πάπα, ἐπόνεσα κι ἐγὼ ὡς τέκνον Της καὶ ἐθεώρησα καλόν, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς προσευχές μου, νὰ στείλω κι ἕνα μικρὸ κομματάκι κλωστή (ποὺ ἔχω ὡς φτωχὸς μοναχός) διὰ νὰ χρησιμοποιηθῆ καὶ αὐτό, ἔστω καὶ γιὰ μιὰ βελονιά, διὰ τὸ πολυκομματιασμένο φόρεμα τῆς Μητέρας μας… Θὰ ἤθελα νὰ ζητήσω συγγνώμην ἐν πρώτοις ἀπ’ ὅλους, ποὺ τολμῶ νὰ γράψω κάτι, ἐνῶ δὲν εἶμαι οὔτε ἅγιος οὔτε θεολόγος. Φαντάζομαι ὅτι θὰ μὲ καταλάβουν ὅλοι ὅτι τὰ γραφόμενά μου δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἕνας βαθύς μου πόνος διὰ τὴν γραμμὴν καὶ κοσμικὴν ἀγάπην, δυσ­τυχῶς, τοῦ πατέρα μας κ.κ. Ἀθηναγόρα. Ὅπως φαίνεται, ἀγάπησε μίαν ἄλλην γυναίκα μοντέρνα, ποὺ λέγεται Παπικὴ Ἐκκλησία, διότι ἡ Ὀρθόδοξος Μητέρα μας δὲν τοῦ κάμνει καμμίαν ἐντύπωσι, ἐπειδὴ εἶναι πολὺ σεμνή. Αὐτὴ ἡ ἀγάπη, ποὺ ἀ­κούστηκε ἀπὸ τὴν Πόλι, βρῆκε ἀπήχησι σὲ πολλὰ παιδιά του, ποὺ τὴν ζοῦν εἰς τὰς πόλεις. Ἄλλωστε αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας: ἡ οἰκογένεια νὰ χάση τὸ ἱερὸ νόημά της ἀπὸ τέτοιου εἴδους ἀγάπες, ποὺ ὡς σκοπὸν ἔχουν τὴν διάλυσιν καὶ ὄχι τὴν ἕνωσιν… Μὲ τέτοια περίπου κοσμικὴ ἀγάπη καὶ ὁ Πατριάρχης μας φθάνει στὴ Ρώμη. Ἐνῶ θὰ ἔπρεπε νὰ δείξη ἀγάπη πρῶτα σὲ μᾶς τὰ παιδιά του καὶ στὴ Μητέρα μας Ἐκκλησία, αὐτός, δυστυχῶς, ἔστειλε τὴν ἀγάπη του πολὺ μακριά. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ ἀναπαύση μὲν ὅλα τὰ κοσμικὰ παιδιά, ποὺ ἀγαποῦν τὸν κόσμον καὶ ἔχουν τὴν κοσμικὴν αὐτὴν ἀγάπην, νὰ κατασκανδαλίση ὅμως ὅλους ἐμᾶς, τὰ τέκνα τῆς Ὀρθοδοξίας, μικρὰ καὶ μεγάλα, ποὺ ἔχουν φόβον Θεοῦ. Μετὰ λύπης μου, ἀπὸ ὅσους φιλενωτι­κοὺς ἔχω γνωρίσει, δὲν εἶδα νὰ ἔχουν οὔτε ψίχα πνευματικὴ οὔτε φλοιό. Ξέρουν ὅμως νὰ ὁμιλοῦν γιὰ ἀγάπη καὶ ἑνότητα, ἐνῶ οἱ ἴδιοι δὲν εἶναι ἑνωμένοι μὲ τὸν Θεόν, διότι δὲν Τὸν ἔχουν ἀγαπήσει». 

Λόγος χωρὶς ἐμπάθεια, χωρὶς φανατισμὸ καὶ μισαλλοδοξία. Λόγος ὅμως σαφής, ξεκάθαρος, ἀληθινός, ποὺ χαρακτη­ρίζεται ἀπὸ προφητικὴ παρρησία καὶ τόλμη. Ἕνας ἁπλὸς μοναχὸς ποὺ θεωρεῖ ὅτι δὲν εἶναι «οὔτε ἅγιος οὔτε θεολόγος», ἐνῶ καὶ ἅγιος εἶναι καὶ θεολόγος ἀποδεικνύεται, γράφει μὲ φρόνημα ταπεινό, μὲ βαθὺ πόνο καὶ ἀγάπη γιὰ τὴν Ἐκκλησία, μὲ σεβασμὸ καὶ τιμὴ καὶ γιὰ τὸν ἐκτραπέντα «πατέρα μας», τὸν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα. Ἕνας τέτοιος λόγος συγκινεῖ τὶς ψυχές μας, φωτίζει τοὺς δρόμους μας καὶ διδάσκει τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ σταθοῦμε μπροστὰ στὸ ὅραμα «τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως». 

Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ γράφτηκε ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ τοῦ ὁσίου Παϊσίου, πέρασαν περίπου πενήντα χρόνια. Στὸ διάστημα αὐτὸ ἡ τακτική τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα συνεχίσθηκε ἀπὸ τοὺς διαδόχους του μὲ νέες συναντήσεις μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, μὲ ἀνταλλαγὲς δώρων, φιλοφρονήσεις, ἀσπασμοὺς ἀκόμη καὶ στὴν ἱερότατη καὶ φρικτὴ ὥρα τῆς θείας Λειτουργίας, μὲ τραυματισμὸ τῆς αὐτοσυνειδησίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς τῆς μίας καὶ μοναδικῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ θεμελιώθηκε στὴν ἀποστολικὴ πίστη καὶ πατερικὴ Παράδοση, μὲ οἰκουμενιστικὰ συμπόσια καὶ συμπροσευχὲς ὄχι μόνο μὲ ἑτεροδόξους, ἀλλὰ καὶ μὲ ἀλλοθρήσκους, μὲ ἀποδυνάμωση τῆς σημασίας τοῦ δόγματος καὶ ὑπερτονισμὸ μιᾶς ἀγάπης «κοσμικῆς», ὅπως τὴ χαρακτηρίζει ὁ ἁγιορείτης Ὅσιος, ἡ ὁποία δὲν ἑνώνει τὰ διεστῶτα, ἀλλὰ μᾶλλον διευρύνει τὰ χάσματα. 

Τί θὰ ἔλεγε σήμερα ὁ Ἅγιος; Πῶς θὰ ἤλεγχε αὐτοὺς ποὺ ἐκπροσωποῦν σήμερα τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὶς συναν­τήσεις καὶ στοὺς διαλόγους μὲ τοὺς ἑτεροδόξους καὶ ἀλλοθρήσκους; Ποιοὺς λό- γους θὰ ἀπηύθυνε σ’ αὐτοὺς ποὺ τὸν κατέταξαν μεταξὺ τῶν Ἁγίων, δὲν ἐγκολπώνονται ὅμως τὸ πνεῦμα του καὶ δὲν ἀκολουθοῦν τὸ παράδειγμα τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας; Τί θὰ ἔλεγε καὶ σὲ μᾶς, τοὺς ἁπλοὺς πιστούς, ποὺ παρακολουθοῦμε μὲ ἀγωνία ὅσα γίνονται στὶς μέρες μας καὶ ἀνησυχοῦμε; Ἀσφαλῶς θὰ μᾶς ἔλεγε κάτι σχετικὸ μ’ αὐτὸ ποὺ γράφει στὴ συνέχεια τῆς ἐπιστολῆς του: «…ἂς γνωρίζωμεν καλὰ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας δὲν ἔχει καμμίαν ἔλλειψιν. Ἡ μόνη ἔλλειψις, ποὺ παρουσιάζεται, εἶναι ἡ ἔλλειψις σοβαρῶν Ἱεραρχῶν καὶ Ποιμένων μὲ πατερικὲς ἀρ­χές. Εἶναι “ὀλίγοι οἱ ἐκλεκτοί”· ὅμως δὲν εἶναι ἀνησυχητικό. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Ἐκ­κλησία τοῦ Χριστοῦ, καὶ Αὐτὸς τὴν κυβερνάει. Δὲν εἶναι ναός, ποὺ κτίζεται μὲ πέτρες, ἄμμο καὶ ἀσβέστη ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ καταστρέφεται μὲ φωτιὰ βαρβάρων, ἀλλὰ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός· “καὶ ὁ πεσὼν ἐπὶ τὸν λίθον τοῦτον συνθλασθήσεται· ἐφ’ ὃν δ’ ἂν πέσῃ, λικμήσει αὐτὸν” (Ματθ. κα΄ [21] 44). Ὁ Κύριος, ὅταν θὰ πρέπη, θὰ παρουσιάση τοὺς Μάρκους τοὺς Εὐγενικοὺς καὶ τοὺς Γρηγορίους Παλαμάδες διὰ νὰ συγκεντρώσουν ὅλα τὰ κατασκανδαλισμένα ἀδέλφια μας, διὰ νὰ ὁμολογήσουν τὴν Ὀρθόδοξον πίστιν, νὰ στερεώσουν τὴν Παράδοσιν καὶ νὰ δώσουν χαρὰν μεγάλην εἰς τὴν Μητέρα μας» (βλ. Κείμενα ­ Ἐπιστολὲς Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγι­ορείτου, ἐκδ. «Ἁγιοτόκος Καππαδοκία», Θεσσαλονίκη 2009, σελ. 18­21)ΟΣΩΤΗΡ2106

Τι είναι εκκοσμίκευση;

Εκκοσμίκευση. Η ασθένεια της σύγχρονης Εκκλησίας.

Ο π.Αλέξανδρος Σμέμαν στο Συμπλήρωμα του βιβλίου του «Μεγάλη Σαρακοστή: Πορεία προς το Πάσχα» δίνει τον ορισμό της εκκοσμίκευσης:

«Τι είναι εκκοσμίκευση; … Είναι μια παγκόσμια αντίληψη πραγμάτων και κατά συνέπεια ένας τρόπος ζωής στον οποίο τα βασικά θέματα της ανθρώπινης ύπαρξης -οικογένεια, επιστήμη, επάγγελμα, τέχνη κ.λ.π.- όχι μόνο δεν βασίζονται στη θρησκευτική πίστη, ούτε κάποια σχέση έχουν μ΄ αυτή, αλλά απορρίπτεται κάθε αναγκαιότητα ή πιθανότητα τέτοιας σχέσης. Οι εκκοσμικευμένες περιοχές της ζωής θεωρούνται αυτόνομες. Δηλαδή κατευθύνονται από δικές τους αξίες, αρχές και κίνητρα, που διαφέρουν από τις θρησκευτικές.»
Με λίγα λόγια ο «εκκοσμικευμένος» Χριστιανός*δεν έχει την Αγάπη του Κυρίου σαν επίκεντρο και κριτήριο για το κάθε τι στη ζωή του, αλλά ζει τη ζωή του σύμφωνα με δικά του ή επίκτητα πρότυπα, ασκώντας παράλληλα και τα θρησκευτικά του καθήκοντα, με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιμέλεια. Αυτή η στάση περιγράφεται αναλυτικά στο παρακάτω απόσπασμα απ΄ το ίδιο βιβλίο.
«Ένας «εκκοσμικευμένος» Χριστιανός* μπορεί να είναι ένας πολύ «θρησκευτικός» άνθρωπος, συνδεμένος με την εκκλησία του, τακτικός στην παρακολούθηση των ακολουθιών, γενναιόδωρος στις προσφορές του, ακριβής στην προσευχή. Θα τελέσει τον γάμο του στην Εκκλησία, θα κάνει αγιασμό στο σπίτι του, θα εκπληρώσει τις θρησκευτικές του υποχρεώσεις, -προέρχεται όχι από το «πιστεύω» που ομολογεί στην Εκκλησία, ούτε από την ομολογημένη πίστη του στην Ενσάρκωση, στο Θάνατο και στην Ανάσταση του Χριστού, του Υιού του Θεού που έγινε Υιός του Ανθρώπου, αλλά προέρχεται από τη «φιλοσοφία της ζωής», δηλαδή από τις ιδέες και τις πεποιθήσεις που στην ουσία δεν έχουν καμία σχέση με το «πιστεύω», αν μάλιστα δεν είναι αντίθετες μ΄ αυτό. Αρκεί μόνο ν΄ απαριθμήσει κανείς μερικές «αξίες»-κλειδιά του πολιτισμού μας - επιτυχία, ασφάλεια, θέσεις, ανταγωνισμός, κέρδος, γόητρο, φιλοδοξία – για να καταλάβει ότι όλ΄ αυτά βρίσκονται στον αντίθετο πόλο από το ‘όλο ήθος και το πνεύμα του Ευαγγελίου…»

* η λέξη ''αμερικανός'' αντικαταστάθηκε από τη λέξη ''Χριστιανός''.

Ποια είναι τώρα τα αποτελέσματα τις εκκοσμίκευσης και γιατί είναι τόσο επικίνδυνη αυτή η στάση ζωής. Το ίδιο βιβλίο παρακάτω αναφέρει:

«Αποδοχή της εκκοσμίκευσης σημαίνει, βέβαια, μια ριζική μεταμόρφωση της ίδιας της θρησκείας. Μπορεί να διατηρεί όλους τους εξωτερικούς παραδοσιακούς τύπους, όμως εσωτερικά είναι, απλούστατα, μια διαφοροποιημένη θρησκεία. Η εκκοσμίκευση, όταν «επιδοκιμάζει» την θρησκεία και της δίνει τιμητική θέση στην κοινωνική ζωή, το κάνει αυτό μόνο εφ' όσον ή ίδια ή θρησκεία δέχεται να γίνει μέρος των εκκοσμικευμένων απόψεων, να γίνει ή επικύρωση των άξιων της και ή βοήθεια στην πορεία της πραγμάτωσης τους. Και πραγματικά καμιά άλλη λέξη δεν χρησιμοποιεί πιο συχνά ή εκκοσμίκευση όταν ασχολείται με τη θρησκεία παρά τη λέξη βοήθεια. «Βοηθάει» το να ανήκει κανείς σε ένα θρησκευτικό σύνολο, να σχετίζεται με τη θρησκευτική παράδοση, να είναι ενεργό μέλος της Εκκλησίας, να προσεύχεται «βοηθάει», με άλλα λόγια, το να είναι κανείς «θρησκευτικός». Και αφού ή θρησκεία βοηθάει, αφου είναι τόσο χρήσιμος παράγοντας στην προσωπική και κοινωνική ζωή, πρέπει, με τη σειρά της, να βοηθηθεί. Έτσι, όλες οι στατιστικές επιβεβαιώνουν τη σημαντική επιτυχία της θρησκείας στην Αμερική. Ή έκκοσμίκευση αποδέχεται τη θρησκεία αλλά με τους δικούς της όρους. Αυτή προσδιορίζει την υπηρεσία της θρησκείας και ή υπάρχουσα θρησκεία αποδέχεται και εκπληρώνει αυτή την υπηρεσία, αυτή εφοδιάζει την θρησκεία με πλούτο, τιμή και γόητρο.»
Με λίγα λόγια η Εκκλησία στην εκκοσμικευμένη της εκδοχή δεν είναι πια το Σώμα του Κυρίου, το όργανο της σωτηρίας του ανθρώπινου γένους, αλλά ένα κοινωνικό ίδρυμα με τυπικό, κανόνες και διαδικασίες, που έχει προορισμό το ξεγέλασμα των μεταφυσικών αναζητήσεων του ανθρώπου, χωρίς «παρενέργειες» στην υπόλοιπη κατά τα άλλα απόλυτα προσαρμοσμένη στο τρέχον σύστημα κοινωνικών αξιών ζωή.

Για να δούμε λοιπόν τις επιπτώσεις τις εκκοσμίκευσης της Εκκλησίας:

1. Αφού λοιπόν μ΄ αυτό τον τρόπο έχει αφαιρεθεί κάθε ουσία από την Εκκλησία κι έχουν απομείνει μόνο τα τυπικά, είναι πολύ εύκολο να ξεπεραστούν οι τυπικές διαφορές μεταξύ των διαφόρων δογμάτων και να προκύψει η «πανθρησκεία» του Οικουμενισμού.

2. Μια και η Αγάπη και η Δόξα του Κυρίου, δεν είναι επίκεντρο και κριτήριο για τη καθημερινή πράξη των μελών της εκκοσμικευμένης Εκκλησίας, είναι επόμενο ν’ αναπτύσσονται μέσα σ΄ αυτή προσωπικές δραστηριότητες, που αποσκοπούν στην ικανοποίηση των φιλοδοξιών ή όποιων άλλων προσωπικών «συμφερόντων» των μελών της Εκκλησίας κληρικών και λαϊκών.

3. Η εκκοσμικευμένη Εκκλησία απλά προσπαθεί να ξεγελάσει τις μεταφυσικές ανησυχίες κι έτσι παύει πια να ικανοποιεί την ειλικρινή αναζήτηση του ανθρώπου για τον Δημιουργό του, στρέφοντας τον έτσι σε εντυπωσιακά υποκατάστατα.

Δυστυχώς υπάρχει μέσα σ΄ όλους μας ένα ποσοστό εκκοσμίκευσης. Αρνούμαστε να δώσουμε πλήρη έλεγχο της ζωής μας και των αποφάσεών μας στη Θεία Πρόνοια, είτε γιατί η πίστη μας, η εμπιστοσύνη μας στην Αγάπη του Θεού για μας, δεν είναι αρκετά δυνατή, είτε γιατί τα πάθη μας διατηρούν ένα τμήμα ελέγχου πάνω στις σκέψεις μας και τις πράξεις μας το οποίο δεν έχουμε καταφέρει ακόμη ν΄ ανακτήσουμε στο πνευματικό στάδιο που βρισκόμαστε.

Όσοι από μας είναι υποψιασμένοι για την κατάστασή τους, το παλεύουν μέσα απ΄ τον καθημερινό τους αγώνα κι έχουν μια ελπίδα να ξεφύγουν απ΄ την παγίδα αυτή και να σωθούν. Όσοι δεν έχουν καταλάβει αυτή την παγίδα του διαβόλου, ζουν ικανοποιημένοι απ΄ τον εαυτό τους, ότι έχουν καταφέρει να συμβιβάσουν τον κοσμικό τρόπο ζωής με τη θρησκεία, κι αν δε συνέλθουν από κάποια δοκιμασία, κινδυνεύουν να χάσουν τη Βασιλεία των Ουρανών, γιατί ο Θεός μας είναι «Θεός ζηλωτής» και δεν ανέχεται να μοιραζόμαστε την Αγάπη Του με οτιδήποτε άλλο.

http://theomitoros.blogspot.com/2020/06/blog-post_24.html

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΙΣΤΟ ΛΑΟ! ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΦΛΩΡΙΝΑ ?

ΔΙΑΦΟΡΟΙ  ΚΟΣΜΙΚΟΙ  ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ  ΣΥΝΕΝΟΟΥΝΤΑΙ  ΜΕ ΤΙΣ ΤΟΠΙΚΕΣ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΤΟΥΣ ΕΚΤΙΘΕΝΤΑΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΩΣ  ΑΝΤΙΘΕΟΙ ΚΑΙ ΩΣ  ΑΝΤΕΘΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ! 

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΙΣΤΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ O πιστός λαός της Φλωρίνης, να απέχει, ως ένδειξη διαμαρτυρίας, από τις εκδηλώσεις προς τιμήν του Μητροπολίτη Προύσης.

Την Κυριακή, 17 Απριλίου, ο δήμος της Φλώρινας και ο «Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος “Αριστοτέλης”» τιμούν και βραβεύουν τον Μητροπολίτη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Προύσης Ελπιδοφόρο. Το γεγονός αυτό μάς λυπεί βαθύτατα, διότι θίγει, αφ’ ενός, την τοπική μας εκκλησία και, αφ’ ετέρου, τον μακαριστό Γέροντά μας, Αυγουστίνο Καντιώτη, που λάμπρυνε με την παρουσία και τους αγώνες του τη μητρόπολή μας.

Η προσβολή αυτή συνίσταται σε πολλούς λόγους. Ο κυριότερος είναι ότι αυτός ο (ενίοτε κουστουμαρισμένος!) ρασοφόρος έχει αιρετικά φρονήματα. Έχει ασπασθεί τη φοβερή αίρεση της εποχής μας, την παναίρεση του Οικουμενισμού, που, σύμφωνα με τον Άγιο Γέροντα Παΐσιο τον Αγιορείτη, είναι η αίρεση-πρόδρομος του Αντίχριστου1. Η αίρεση αυτή καταλύει το Σύμβολο της Πίστεως, στο οποίο διακηρύσσουμε την πίστη μας «…εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν», και αναγνωρίζει ως Εκκλησίες του Θεού τον αντίχριστο Ρωμαιοκαθολικισμό και τις αμέτρητες προτεσταντικές παραφυάδες. Τη δαιμονική αυτή αίρεση πολέμησε με ιδιαίτερο ζήλο ο π. Αυγουστίνος2, αλλά την έχει καταδικάσει, επανειλημμένως, και ο σεβ. Μητροπολίτης μας, ο κ. Θεόκλητος. Π.χ. σε εορτασμό της Κυριακής της Ορθοδοξίας έχει πει, ευθαρσώς, τα εξής: «Τρεις φοβερές αιρέσεις λυµαίνονται στην εποχή µας την Ορθόδοξο Εκκλησία του Χριστού:  Ο Παπισµός, ο Προτεσταντισµός, και η παναίρεσις του Οικουµενισµού 3».
Δεύτερος λόγος, είναι ότι ο μητροπολίτης Προύσης είναι ο εισηγητής μιάς νέας αίρεσης στην Εκκλησία μας: Σε ομιλία του στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού της Αμερικής, το 2009, υποστήριξε ότι οφείλουμε να αναγνωρίσουμε Πρωτείο και στην Ορθόδοξη Εκκλησία και μάλιστα, με περισσή θρασύτητα, άφησε να εννοηθεί, ότι όποιος δεν το δέχεται αυτό είναι αιρετικός4! H πλάνη αυτή έχει αποδοκιμασθεί από πολλούς Αγίους5 αλλά και από τον ίδιο το μητροπολίτη μας, ο οποίος τόνισε κατηγορηματικά ότι: «Ουδέποτε η Εκκλησία του Χριστού δέχθηκε έναν επίσκοπο ανώτερο των άλλων. Κατά την διάρκεια των οκτώ πρώτων αιώνων [πριν το Σχίσμα] ο πάπας ήταν πρώτος μεταξύ ίσων. Είχε πρωτείο τιµής, δεν είχε κανένα πρωτείο εξουσίας»6
Αναρωτιέμαι: Αυτές οι κακοδοξίες δεν ενόχλησαν καθόλου εκείνους τους αρχιμανδρίτες της μητροπόλεώς μας που, απτόητοι, δημιούργησαν φιλίες και δημόσιες σχέσεις με τον εν λόγω πατριαρχικό επίσκοπο;  Έμπρακτα, έδειξαν ότι δεν σέβονται τον μητροπολίτη μας, τον οποίο ο κ. Ελπιδοφόρος προσβάλλει, αφού τον θεωρεί αιρετικό!
Αυτήν την πλάνη περί Πρωτείου, την άντλησε ο π. Ελπιδοφόρος από την, δήθεν, «μοναρχία» και πρωτείο εξουσίας του Πατρός μέσα στην Αγία Τριάδα7, κάτι που, σύμφωνα με τον Μητροπολίτη Πειραιώς «είναι, ήδη, κατεγνωσμένη κακοδοξία που καταδικάσθηκε από την Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο»8!
Γι’ αυτή του την κακοδοξία, ο Μητροπολίτης Προύσης δέχτηκε ισχυρό «ράπισμα» και από την Ιερά Σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας9, αλλά και, σε προσωπικό επίπεδο, από το δεξί χέρι του Πατριάρχη Αλέξιου, Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ: «Ελπίζω ότι είναι μόνο η προσωπική άποψη του Μητροπολίτη κ. Ελπιδοφόρου και όχι η κοινή θέση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως… Η άποψη αυτή είναι μια απόκλιση από την μακραίωνη ορθόδοξη παράδοση: αγνοεί τα αποτελέσματα της, σχεδόν χιλίων ετών, αντιπαράθεσης με τη λατινική Δύση και είναι πιο κοντά σε ένα παπικό εκκλησιολογικό μοντέλο.»10
Ο τρίτος λόγος, είναι ότι, πριν λίγους μήνες, ο μητροπολίτης Προύσης προέβη σε μια άκρως απαράδεκτη και αποκρουστική ενέργεια που προκάλεσε την πίστη των απανταχού Ορθοδόξων: Στις 25/10/2015 μετέβη στην Καλαβρία της Ιταλίας και παρέστη σε λειτουργία Ουνιτών! Ως γνωστόν, η Ουνία είναι ο Δούρειος Ίππος του Ρωμαιοκαθολικισμού. Ο Παπισμός, προκειμένου να προσηλυτίσει τους ορθόδοξους λαούς, επινόησε ένα άθλιο, κουτοπόνηρο τέχνασμα: έχτισε, κυρίως σε ορθόδοξες χώρες, εκκλησίες στις οποίες οι (Ουνίτες) «ιερείς» φορούν τὰ ίδια, ακριβώς, άµφια µε τους Ορθοδόξους, φέρουν γενειάδα, οι ναοί τους είναι ίδιου ρυθµού και τεχνοτροπίας µὲ τους δικούς µας, όπως ίδιο είναι και το τελετουργικό της λατρείας που χρησιµοποιούν! Αν κάποιος είναι ανυποψίαστος νομίζει ότι βρίσκεται σε ορθόδοξο ναό! Η μόνη διαφορά είναι ότι ο «ιερέας» τους μνημονεύει τον Πάπα! Ω της μικροπρέπειας και αναξιοπρέπειας! Με τέτοιες ελεεινές μεθόδους δρουν οι δυτικοί εδώ και αιώνες! Μάλιστα, μετά την πτώση του κομμουνισμού στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, η Ουνία, με τις ευλογίες του Πάπα, οργίασε, εκμεταλλευόμενη τη φτώχεια, την ανέχεια και τη δυστυχία των λαών τους.
Για τους ανωτέρω λόγους, η Ουνία ήταν το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα που εμπόδιζε, για δεκαετίες, την πρόοδο των θεολογικών διαλόγων με τους Δυτικούς. Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός, διατελέσας επί μια εικοσαετία (!) συµπρόεδρος στὸ Θεολογικὸ ∆ιάλογο Ορθοδόξων-Ρωμαιοκαθολικών, παραιτήθηκε από τους διαλόγους απηυδισμένος από την κακοήθεια των Παπικών: «Παραιτήθηκα οικειοθελώς, δια να µην έχω πλέον ουδεµίαν σχέση µε ένα τέτοιο “ἀνούσιο παίγνιο”…»11 είπε και πρόσθεσε, επίσης, ότι «Η Ουνία είναι ένας εμπαιγμός, μια καθαρή απάτη, ένα μασκάρεμα ανθρώπων»12.  Σε ναό αυτών των «ιερέων»-μασκαράδων, λοιπόν, πήγε ο π. Ελπιδοφόρος και, όπως φαίνεται στα σχετικά βίντεο, εισήλθε, μαζί τους, στο «ιερό»13, απήγγειλε το «Πιστεύω»14 και το «Πάτερ ημών»15, αποκάλεσε τους Ουνίτες «αγαπημένα παιδιά του Πατριαρχείου», τον Ουνίτη ψευτοϊερέα «θεοφιλέστατο αγαπημένο αδελφό» και «Άγγελο Κυρίου» και, τέλος, ευχήθηκε «Ο Θεός να δίνει στους δύο Πατέρες μας, τον Πάπα Φραγκίσκο και τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, υγεία  και χρόνια πολλά, για να μας καθοδηγούν όλους μας στο δρόμο της Σωτηρίας»16!
Και μόνο γι’ αυτήν την αχαρακτήριστη ενέργειά του, θα περιμέναμε όλοι οι επίσκοποί μας, όχι μόνο να κηρύξουν τον εν λόγω ρασοφόρο «ανεπιθύμητο πρόσωπο»-persona non grata, στις μητροπόλεις τους, αλλά και να απαιτήσουν την καθαίρεσή του.
Επανέρχομαι και ξαναρωτώ: οι φίλοι του αρχιμανδρίτες της μητροπόλεώς μας που μας τον έφερναν σε Φλώρινα και Πτολεμαΐδα και τον τιμούσαν, βλέποντας όλ’ αυτά νιώθουν καθόλου ντροπή; Νιώθουν καμία ενοχή;
Ο τέταρτος λόγος είναι το γεγονός που συνέβη το Νοέμβριο του 2006, στο Φανάρι, στη θρονική εορτή του Πατριαρχείου. Μόλις αφίχθη ο παναιρετικός Πάπας, ο π. Ελπιδοφόρος, περιχαρής, έσπευσε να του φιλήσει το χέρι! Το στιγμιότυπο αποθανάτισαν οι τηλεοπτικές κάμερες που μετέφεραν, μέσω της κρατικής τηλεόρασης, τις εικόνες σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Όταν, το 1959, ο πρώην βασιλιάς Παύλος και η βασίλισσα Φρειδερίκη επισκέφτηκαν το Βατικανό και φίλησαν το χέρι του πάπα, ο π. Αυγουστίνος ήλεγξε με δριμύτητα το βασιλικό ζεύγος: «…Ποιος είσαι συ ο ψευτοθεολόγος και ο ψευτοπαπάς και ο ψευτοεπίσκοπος του 20ου αιώνος, που μου λες ότι “δεν είναι τίποτε το χειροφίλημα του πάπα”; Αν δεν είναι τίποτε να πάρης τη γομολάστιχα που έχει ο διάβολος και ν’ ανοίξης την Ιστορία και να σβήσης τα “κατορθώματα” του πάπα – αν μπορέσης να τα σβήσης. Να πας κατόπιν στην εκκλησία και να ξεκρεμάσης τις εικόνες των Αγίων που αγωνίσθηκαν εναντίον του παπισμού. Κι αφού τα σβήσης όλα αυτά, να σβήσης και τις εορτές όλων αυτών των αγίων. Και μετά να μου πης ότι δεν είναι τίποτε το χειροφίλημα του πάπα… Δεν ξέρω ποιο θα είναι το τέλος μου, με την γλώσσα που μεταχειρίζομαι ενώπιον βασιλέων, και δεν αποκλείεται το κήρυγμα αυτό να είναι το τελευταίο»17.
Αν ο άγιος Γέροντάς μας ήλεγξε με τόση δριμύτητα δυο κοσμικούς άρχοντες, φαντάζεστε τι θα έκανε σήμερα αν έβλεπε έναν «ορθόδοξο», υποτίθεται, κληρικό να ασπάζεται με σεβασμό το χέρι του «Θηρίου της Αποκαλύψεως» και να εκστομίζει τις προαναφερθείσες κακοδοξίες; Πιστεύω, ότι αν ζούσε σήμερα ο π. Αυγουστίνος, ο Προύσης όχι απλά δεν θα τολμούσε να πλησιάσει τη μητρόπολη, σε ακτίνα 100 χιλιομέτρων, αλλά και θα έτρεχε να βρει τρύπα να κρυφτεί, μη υποφέροντας να ακούει την στεντόρεια ελεγκτική φωνή του.
Τέλος, ο πέμπτος και τελευταίος λόγος, που η επίσκεψη του Μητροπολίτη Προύσης προσβάλλει την τοπική μας εκκλησία, είναι το γεγονός ότι, μια μέρα νωρίτερα, ο επίσκοπος αυτός θα μεταβεί στη Λέσβο για να συναντήσει και να υποδεχτεί (μαζί με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο) τον αντίχριστο Πάπα. Έτσι, θα μεταφέρει το μολυσμό και στη μητρόπολή μας.
Ωστόσο, καταλαβαίνω ότι η θέση του σεβ. μητροπολίτη μας είναι λεπτή και δύσκολη. Από τη μία είναι το Πατριαρχείο και από την άλλη βρίσκεται προ τετελεσμένων γεγονότων, εξ αιτίας της πρόσκλησης που απηύθυνε στον πατριαρχικό επίσκοπο ο  δήμος Φλωρίνης και ο κοσμικός Σύλλογος. Για λόγους ευγένειας και αβρότητας, νιώθει ότι θα πρέπει να τον υποδεχθεί. Ας τα όψονται οι αρχιμανδρίτες εκείνοι που άνοιξαν την «πόρτα» της μητρόπολής μας και μπαινοβγαίνουν, ανενόχλητοι, αμετανόητοι Οικουμενιστές, όπως ο Προύσης Ελπιδοφόρος, ο Σύρου Δωρόθεος, και άλλοι.
Για τους λόγους που προανέφερα, με την επιστολή αυτή, καλώ τον πιστό λαό της Φλωρίνης, να απέχει, ως ένδειξη διαμαρτυρίας, από τις εκδηλώσεις που θα λάβουν χώρα, προς τιμήν του Μητροπολίτη Προύσης.

Πτολεμαΐδα, 15/4/2016, Βασίλης Κερμενιώτης (kermeniotis_b@yahoo.gr)

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1.  Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι, τ. Β΄- Πνευματική αφύπνιση,  Ι.  Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσ/νίκης 1999, σ. 176.
2.  Ο π. Αυγουστίνος  έγραψε και βιβλία για το θέμα αυτό, όπως το «Η Ορθοδοξία έναντι του Οικουμενισμού» και το «Αντιπαπικά» (εκδ. «Ο Σταυρός»).
3.  Από την Εγκύκλιο της Κυριακής της Ὀρθοδοξίας του 2008.
4.  Από το περιοδικό «Επίσκεψις» του Οικ. Πατριαρχείου,  αρ. 698/31.3.2009 (Στο internet μπορείτε να τη διαβάσετε στην ιστοσελίδα: http://anti-ecumenist.blogspot.gr/2012/09/blog-post_5945.html )
5.  Όπως ο Άγιος Δοσίθεος Ιεροσολυμων και ο Άγιος Μελέτιος Πηγάς, Πατριάρχης Αλεξανδρείας.  Βλ. http://anti-ecumenist.blogspot.gr/2012/09/blog-post_5945.html
6.  Βλ. την παραπομπή 3.
7.  Βλ. την ιστοσελίδα:  http://anti-ecumenist.blogspot.gr/2012/09/blog-post_5945.html
8.  Από την επιστολή του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ προς τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο για το πρωτείο, 9/1/2014 και  http://thriskeftika.blogspot.gr/2014/01/blog-post_8554.html
9.  Το κείμενο της Ρωσικής Εκκλησίας, στα αγγλικά:   https://mospat.ru/en/2013/12/26/news96344
        10.  Από τη συνέντευξη του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίωνα, στη ρωσική ιστοσελίδα "Pravoslavie.ru" . Μπορείτε να τη διαβάσετε στη σελίδα: http://archive.romfea.gr/patriarxeia/patriarxeia/patriarxeio-mosxas/22228-2014-02-07-09-35-58
11.  Εφηµερίδα «Στύλος Ορθοδοξίας», αρ. φύλλου 82, Σεπτέµβριος 2007, σελ. 25.
12.  Από συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας στην εφηµερίδα «Το Βήµα», 23/9/2006.
13.  Βλ. το σχετικό βίντεο, όπου καλύπτεται, ειδησεογραφικά, το χρονικό της επίσκεψης:  www.youtube.com/watch?v=6mgM2N8Ih_U
14.  www.youtube.com/watch?v=ovG_aMYF8Yg
15.  www.youtube.com/watch?v=RFEihGUW3WI    Επίσης, μπορείτε να δείτε τον Ουνίτη «ιερέα» να μνημονεύει το όνομα του Πάπα Φραγκίσκου:   www.youtube.com/watch?v=bVghw-sjp5Y
16.  www.youtube.com/watch?v=zp15aaXPCWM
17.  Απόμαγνητοφωνημένο απόσπασμα ομιλίας που έγινε στην Αθήνα την Κυριακή 28-6-1959 www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=6363
http://radioflorina.blogspot.gr/2016/04/