Εκδηλώσεις Τιμής και Μνήμης για τον Κωνσταντινο Παλαιολόγο και τους Υπερασπιστές της Βασιλεύουσας

Η 29η Μαΐου αποτελεί ημέρα ανάμνησης της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως από τους Οθωμανούς, καθώς και της ηρωικής θυσίας του τελευταίου Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και των υπερασπιστών της Βασιλίδας των Πόλεων.

Φέτος οι εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν με λιτό τρόπο, λόγω των προληπτικών μέτρων προστασίας για τον κορωνοϊό. Συγκεκριμένα, στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου στην καστροπολιτεία του Μυστρά, τελέσθηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη μας κ. Ευσταθίου και ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση.

Ομιλία, με θέμα: «Το μήνυμα της Αλώσεως», εξεφώνησε ο συνταξιούχος εκπαιδευτικός και αντιπρόεδρος του Ν.Π της Σχολικής Επιτροπής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης του Δ. Σπάρτης κ. Δημήτριος Μιχαλάκος.




Αμέσως μετά, αρχές και κοινό μετέβησαν στον Ανδριάντα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στην πλατεία του Μυστρά, όπου τελέσθηκε Τρισάγιο από τον σεπτό Ποιμενάρχη μας. Ακολούθησε κατάθεση στεφάνων από τους Βουλευτές Λακωνίας κυρίους Αθανάσιο Δαβάκη, που εκπροσώπησε την Κυβέρνηση, Νεοκλή Κρητικό, που εκπροσώπησε την Βουλή των Ελλήνων και Σταύρο Αραχωβίτη, τον Αντιπεριφερειάρχη Λακωνίας κ. Θεόδωρο Βερούτη, τον Δήμαρχο Δ. Σπάρτης κ. Πέτρο Δούκα, εκπροσώπους των Σωμάτων Ασφαλείας και του Συλλόγου του εν Αττική Λακεδαιμονίων.

Οι εκδηλώσεις τιμής και μνήμης ολοκληρώθηκαν με τήρηση ενός λεπτού σιγής και ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου.

Κωνσταντίνος Παλαιολόγος: ο ήρωας του χρέους και της θυσίας

Στα 567 χρόνια από τη θυσία του
Μάιος. Ο μήνας που σημάδεψε την ελληνική ιστορία με το πιο τραγικό γεγονός της: την Άλωση της Πόλης.
Πεντακόσια εξήντα επτα χρόνια μετά, ξαναστήνεται μπροστά μας η μορφή-σύμβολο, ο τελευταίος αυτοκράτορας των Ελλήνων, και ξαναζωντανεύει ο θρύλος, που έθρεψε γενιές και γενιές και οδήγησε το Γένος στην πορεία του από τη δουλεία στην Ανάσταση.
Αυτός ο βασιλιάς ήταν πρόσωπο τραγικό. Το στέμμα που φόρεσε του έγινε αγκάθινο στεφάνι… Είπαν πως από κανέναν άλλον αυτοκράτορα δε ζητήθηκαν τόσο πολλά και τόσο σκληρά. Αλλά και κανένας άλλος ίσως δεν απέδειξε τόσο περίτρανα την πιστότητά του στο χρέος που ανέλαβε απέναντι στο Έθνος.
Σε όλη τη μαρτυρική ζωή του υπήρξε ο άνθρωπος της ευθύνης. Ξεχωρίζουν όμως ιδιαίτερα κάποιες στιγμές, κάποια γεγονότα, που σημαδεύουν την πορεία του και τον υψώνουν μπροστά μας ως ηγέτη που επέλεξε το δρόμο του χρέους και της θυσίας.

Μολονότι είχε πλήρη επίγνωση της καταστάσεως, δέχθηκε να στεφθεί Κύριος μιας αυτοκρατορίας που πλησίαζε στο τέλος της. Στην κρίσιμη αυτή καμπή της ιστορίας, το Βυζαντινό κράτος περιοριζόταν στο Δεσποτάτο του Μυστρά, σε λίγα νησιά και σε ελάχιστες κτήσεις γύρω από τη Βασιλεύουσα. Ο στρατός του ήταν ελάχιστος. Αλλά, ενώ η αποδιοργάνωση φαινόταν μη αναστρέψιμη, εκείνος οργάνωσε την άμυνά του. Έκλεισε τον Κεράτιο με μια τεράστια αλυσίδα κι ενίσχυσε τα πιο αδύνατα σημεία του τείχους.
Δεν εγκατέλειψε τη θέση του, μένοντας πιστός στο καθήκον. Όταν στις αρχές Μαΐου του 1453 δικοί του άνθρωποι, Έλληνες και ξένοι, του προτείνουν να φύγει στην Ευρώπη για να σωθεί, αυτός αρνείται το σχέδιο απόδρασης.
–Ποτέ δε θα εγκαταλείψω το λαό μου, τις εκκλησίες και την Κωνσταντινούπολη, τους απαντά. Σας ικετεύω, απεναντίας, να μου ζητάτε να μη φύγω! Ναι, θέλω να πεθάνω εδώ μαζί σας, αν δεν γίνεται να νικήσουμε.
23 Μαΐου 1453. Η πολιορκημένη Πόλη βρίσκεται σε δεινή θέση. Ο Μωάμεθ Β’ ο Πορθητής στέλνει πρεσβεία στον Κωνσταντίνο αξιώνοντας να του παραδώσει την Πόλη. Για αντάλλαγμα, του υπόσχεται να επιτρέψει την ασφαλή έξοδο των πολιορκημένων και να αναγνωρίσει τον ίδιο ως ηγεμόνα της Πελοποννήσου. Αλλιώς, θα υποστούν φοβερά δείνα.
Τότε ο αυτοκράτορας έδωσε την πιο περήφανη απάντηση που ακούστηκε ποτέ από στόμα βασιλιά:
–Να πεις του υψηλού αφέντη σου, λέει στον απεσταλμένο, πως, αν θέλει να ζήσει μαζί μας ειρηνικά σαν καλός γείτονας… θα δοξάσουμε το Θεό… Πες του ακόμη, να κρατήσει και τα φρούρια που μας άρπαξε και τη δική μας γη… Τον ετήσιο φόρο που θα πληρώνουμε ας τον ορίσει ανάλογο με τους μικρούς μας πόρους. Και ας γυρίσει πίσω στο καλό. Γιατί -πού το ξέρει;- μήπως νομίζοντας πως θα κερδίσει, βρεθεί έξαφνα ζημιωμένος!
Μιλά και το πρόσωπό του είναι σημαδεμένο με την απόφαση της θυσίας. Κοιτάζει τα πρόσωπα των αρχόντων γύρω του και με μια ύστατη προσπάθεια συγκεντρώνει όλη τη δύναμη της ψυχής του:
–Δεν παραδίνουμε την Πόλη! φωνάζει. Τη ζωή μας πήραμε κοινή απόφαση να δώσουμε, χωρίς να προσκυνήσουμε! Δε θα λυπηθούμε τη ζωή μας!
Κι έμεινε η απάντηση στην ιστορία ως το τελειότερο επίγραμμα Φιλοπατρίας και Ηθικής:
“Το δέ τήν πόλιν σοί δοῦναι οὔτ’ ἐμόν ἐστί οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ· κοινή γάρ γνώμη πᾶντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καί οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν“.
Από τη στιγμή εκείνη αναλάμβανε να σηκώσει το σταυρό του ως Πρωτομάρτυρας του Γένους.
Δευτέρα 28 Μαΐου 1453, παραμονή της Άλωσης. Ο αυτοκράτορας σαν πατέρας στοργικός συγκεντρώνει τον ταραγμένο λαό του, για να τον εμψυχώσει. Τα τελευταία του λόγια συνοψίζουν την παρακαταθήκη του Γένους, το μεγαλείο της Φυλής μας.
–Πολεμάμε, τους λέει, για τα τέσσερα μεγαλύτερα αγαθά που υπάρχουν στον κόσμο: την πίστη και την ευσέβεια, την πατρίδα μας, το βασιλιά, που είναι χρισμένος από τον Κύριο, τους συγγενείς και φίλους μας.
Λόγια αθάνατα, που θυμίζουν τα πατροπαράδοτά μας ιδανικά, το τρίπτυχο “θρησκεία-πατρίδα-οικογένεια”.
Τα είπε και έτρεξε “αυτοπροαιρέτως” στο καθήκον. Να πάρει τη θέση του στις επάλξεις.
Τρίτη 29 Μαΐου 1453. Νύχτα, πριν ξημερώσει, άρχισε το θανατερό γιουρούσι. Ο αυτοκράτορας όρθιος στην πύλη του αγίου Ρωμανού πολεμά. Πέταξε από πάνω του τη βασιλική στολή και “όρμησε μπροστά… όμοιος με μανιασμένο λιοντάρι με το σπαθί στο χέρι… Θερίζει τους γενίτσαρους… Το σπαθί τσακίζεται” (Φραντζής). Μια φωνή ακούγεται: “Η Πόλις εάλω!”. Βλέπει τη σημαία με το μισοφέγγαρο να ανεμίζει και ξεφωνίζει:
–Η Πόλη πάρθηκε κι εγώ ακόμη ζω;
Σε λίγο χτυπήθηκε θανάσιμα και έπεσε.
Σαν απλός στρατιώτης. Σαν βασιλιάς του Γένους. Σαν ήρωας.
Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος δεν πέθανε. Ζει στις καρδιές των Ελλήνων. Ζει στη συνείδηση του Έθνους ως ο ήρωας του χρέους και της θυσίας.
567χρόνια έχουν περάσει από τότε και ο Μάρτυρας του χρέους συνεχίζει να μας εμπνέει. Μας καλεί και σήμερα σε έναν ύψιστο αγώνα, να κρατήσουμε όρθια τα ιδανικά του Έθνους.
Νεφέλη

https://xfd.gr/keimena/

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ 1453 (THE FALL OF KONSTANTINOPLE)

 ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΞΗΣ:

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ ΤΡΙΤΗ 29 ΜΑΙΟΥ 1453. ΚΑΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΡΧΙΖΕΙ. Ο ΕΧΘΡΟΣ ΠΟΛΙΟΡΚΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΡΘΗΤΗ ΠΟΛΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟ.
 ΤΑ ΑΠΟΡΘΗΤΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΤΕΙΧΗ ΣΦΥΡΟΚΟΠΟΥΝΤΑΙ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ.
 ΑΛΛΑ ΜΕΝΟΥΝ ΑΠΟΡΘΗΤΑ   ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΠΙΑ ΕΞΩ ΑΠ’ ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΕΤΟΙΜΟΙ ΝΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ.
 Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ: ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΜΩΑΜΕΘ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.
ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΤΟΥΡΚΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΙ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ ΝΑ ΕΠΙΤΕΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΠΟΡΘΗΤΗ ΠΟΛΗ.
Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΧΕΙ ΟΡΙΣΤΕΙ ΣΤΙΣ ΠΕΝΤΕ Η ΩΡΑ ΤΟ ΠΡΩΙ. ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 29 ΜΑΪΟΥ 1453.
ΚΑΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΡΧΙΖΕΙ. ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΣΦΥΡΟΚΟΠΟΥΝΤΑΙ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ.
ΤΑ ΠΛΗΘΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΧΟΥΝ ΚΥΚΛΩΣΕΙ ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΑΤΙΣΜΕΝΑ ΚΑΙ ΣΑΝ ΑΓΡΙΑ ΘΗΡΙΑ ΔΙΨΑΝΕ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΟΥΝ.
 ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ. ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ.
ΤΑ ΒΕΛΗ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΑ ΒΡΟΧΗ ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ.
 ΜΑ ΕΚΕΙΝΟΙ ΑΝΤΕΧΟΥΝ. 
ΦΛΟΓΕΣ ΦΩΤΙΑΣ ΠΕΤΑΓΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ.
ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΟΛΑΣΗ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΙΣ ΠΥΛΕΣ ΤΗΣ.
ΑΜΕΤΡΗΤΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΟΡΜΑΝΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΑΡΦΑΛΩΣΟΥΝ ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ.
ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ.
ΘΑ ΔΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΕΡΗ ΠΟΛΗ. 
 ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΑΤΙΣΜΕΝΟΙ. ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΜΕΤΡΗΤΟΙ. 250.000 ΦΑΝΑΤΙΣΜΕΝΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ.
 ΜΑΧΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΤΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.
ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΔΕ ΘΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΝ ΠΟΤΕ.
 ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ ΜΑΧΟΝΤΑΙ ΜΟΛΙΣ 7.000 ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ.
ΓΥΡΩ ΤΟΥΣ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΑ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟΣ.
ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΙΕΡΗ ΠΟΛΗ.
ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΙΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΤΟΥΣ, ΟΠΩΣ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΠΕΡΣΕΣ.
 ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ Ο ΜΩΑΜΕΘ ΦΑΝΑΤΙΖΕΙ ΤΑ ΠΛΗΘΗ.
ΟΡΚΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΕΙ ΜΕΓΑΛΑ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΛΟΥΤΗ.
 ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ.
ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΦΟΡΑ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ.
ΑΥΤΗ ΠΡΕΠΕΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ.
 Ο ΜΩΑΜΕΘ ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΠΡΟΣΕΥΧΗ. ΖΗΤΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΑΧ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΓΚΛΗΜΑ.
ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΛΙΤΑΝΕΙΑ.
 ΜΑ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΤΩ.
ΚΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΤΑΥΡΟΚΟΠΙΕΤΑΙ… Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ. ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΤΟΥ.
 ΑΛΛΑ ΕΝΑ ΦΟΒΕΡΟ ΚΑΝΟΝΙ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΤΑ ΑΠΟΡΘΗΤΑ ΤΕΙΧΗ.
 Η ΜΕΓΑΛΗ BΟΜBΑΡΔΑ.
ΜΕ ΠΕΙΣΜΑ ΚΑΙ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟ ΠΑΛΕΥΟΥΝ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΝ ΤΟ ΣΤΟΧΟ ΤΟΥΣ.
 ΚΙ ΟΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΔΕΙΛΙΑΖΕΙ Ο ΜΩΑΜΕΘ ΔΙΑΤΑΖΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΜΑΣΤΙΓΩΣΟΥΝ. ΠΕΤΡΕΣ ΚΑΙ ΚΑΥΤΗ ΠΙΣΣΑ ΡΙΧΝΟΝΤΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ.
ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΕΙΝΑΙ ΑΜΕΤΡΗΤΟΙ.
 ΤΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΤΟ ΦΟΒΕΡΟ ΚΑΝΟΝΙ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΤΑ ΤΕΙΧΗ.
ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΜΑΧΟΝΤΑΙ ΓΕΝΝΑΙΑ ΑΛΛΑ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΞΑΝΤΛΟΥΝΤΑΙ.
 ΤΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ Ο ΜΩΑΜΕΘ ΕΞΑΠΟΛΥΕΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΑΓΡΙΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΟΥ: ΤΟΥΣ ΦΟΒΕΡΟΥΣ ΓΕΝΙΤΣΑΡΟΥΣ!
 ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΘΟΡΥΒΟΣ ΑΠΟ ΦΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΥΜΠΑΝΑ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ ΠΑΝΙΚΟΒΑΛΛΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ.
 ΟΙ ΚΑΜΠΑΝΕΣ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΧΤΥΠΟΥΝ.
 ΕΛΕΟΣ, ΕΛΕΟΣ, ΚΥΡΙΕ. ΛΥΠΗΣΟΥ ΜΑΣ!
ΛΥΠΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΟΥ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΟΠΩΣ ΕΚΑΝΕΣ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΕ ΜΑΣ! ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΠΙΣΤΟΥΣ ΝΑ ΒΕΒΗΛΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΠΟΛΗ.
 ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΗ ΜΑΣ ΑΦΗΝΕΤΕ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΤΩΡΑ ΤΗΝ ΥΣΤΑΤΗ ΣΤΙΓΜΗ.
ΜΑ Ο ΘΕΟΣ ΕΙΧΕ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ.
ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ.
ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΣΤΗ ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ. ΕΠΡΕΠΕ Η ΠΟΛΗ ΝΑ ΠΕΣΕΙ.
ΓΙΑΤΙ ΑΞΙΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΚΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΛΑΤΙΑ, ΑΛΛΑ Η ΟΡΘΗ ΠΙΣΤΗ. ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΑΥΤΗ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕ ΝΑ ΧΑΘΕΙ.
Ο ΕΧΘΡΟΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΩΡΑ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΡΗΓΜΑ ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ ΜΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΜΠΟΜΠΑΡΔΑ.
 ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΟΡΜΟΥΝ ΜΕΣΑ. ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΤΟΥ ΤΕΙΧΟΥΣ. 
ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΟ ΗΞΕΡΑΝ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ.
 ΥΠΗΡΧΕ Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΟΤΙ ΜΟΛΙΣ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΘΑ ΚΡΥΦΤΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΤΟΤΕ Η ΠΟΛΗ ΘΑ ΠΕΣΕΙ.ΚΑΙ Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΑΥΤΗ ΕΙΧΕ ΜΟΛΙΣ ΕΚΠΛΗΡΩΘΕΙ.
 ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΝΥΧΤΑ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΓΙΑ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΩΡΕΣ ΣΚΟΤΕΙΝΙΑΣΕ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.
 ΤΑ ΠΕΡΗΦΑΝΑ ΤΕΙΧΗ, ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΤΕ ΔΕ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ, ΛΥΓΙΖΟΥΝ.
ΕΤΣΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ.
Η ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΠΟΛΗ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΛΥΓΙΖΕΙ. 
 ΤΩΡΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ ΕΧΟΥΝΕ ΜΠΕΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΤΟΥΡΚΟΙ.
ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΑΧΗ ΣΩΜΑ ΜΕ ΣΩΜΑ.
ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΣΙΜΕΣ.
ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΟΡΤΑ ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΞΕΚΛΕΙΔΩΤΗ. ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ.
 Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΠΕΦΤΕΙ.
Η ΠΟΛΗ ΧΑΝΕΙ ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΤΗΣ… ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΛΑΒΑΡΟ ΥΨΩΝΕΤΑΙ.
ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΡΙΧΝΕΙ ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΩΝ:  Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ! Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ! Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ!
  
Βασίλης Φράγκος 
Πρεπει να θυμομαστε  την αλωση της  Κωνσταντινουπολης  και να πενθουμε  γιαυτην διοτι ετσι για παντα  θα υπενθυμιζουμε στους τουρκους οτι η Πολη ειναι δικη μας και την πηραν απο εμας !

Οι 1500 κρητικοί πολεμιστές της Πόλης .Πραγματική ιστορία!

Οι ανώτεροι αξιωματικοί του σουλτάνου, εντυπωσιασμένοι από την παλικαριά των τελευταίων ζωντανών υπερασπιστών της Πόλης, τους πρότειναν παράδοση υπό τους δικούς τους όρους. Εκείνοι δέχτηκαν να παραδοθούν υπό τον όρο να τους επιτραπεί να φύγουν χωρίς να πειραχτούν, με όλα τους τα υπάρχοντα τα  άρματα και με τιμή. Οι ηγέτες των Οθωμανών, που εκτίμησαν τη γενναιότητα και που, βεβαίως, δεν ήθελαν να υποστούν δυσανάλογα μεγάλες απώλειες για να ολοκληρώσουν την κατάκτηση της πόλης που ήταν ήδη δική τους, επίσης έκριναν ότι αν χρονοτριβούσαν ακόμη περισσότερο στο σημείο αυτό, δεν θα είχαν το ανάλογο μερίδιο από τη λεηλασία,  δέχτηκαν. Μια  κρητικη παραδοση αναφέρει οτι από τοτε καθιερώθηκε  το μαυρο  ως  ενδυμασία  παραδοσιακή  για  να θυμίζει στους κρητικους την συμφορά  της άλωσης της Κωνσταντινουπολης !!!