Ελληνικός Ποιμενικός: Ο Μοναδικός Σκύλος που Παλεύει με την Αρκούδα!

 

"Φύλακας άγγελος" των κοπαδιών και της ορεινής οικονομίας

 Το τηλεφώνημα στο φίλο μου τον Γιώτη, κτηνοτρόφο σε ένα χωριό του Δυτικού Ζαγοριού, δίπλα στη χαράδρα του Βίκου, έγινε περασμένα μεσάνυχτα και μάς βρήκε στο μαγαζί τού χωριού: “Έλα γρήγορα πάνω, η αρκούδα έφαγε τον Καλέση”. Την κλήση έκανε ο τρομαγμένος νεαρός τσοπάνος του, που ξενυχτούσε τα πρόβατα στα καλοκαιρινά βοσκοτόπια της Τύμφης. Ο Γιώτης ταράχτηκε, γιατί ο Καλέσης είναι ο μεγάλος αρσενικός σκύλος του κοπαδιού και χωρίς αυτόν τα πράγματα γίνονταν πολύ δύσκολα, αφού δύο αρκούδες γυρόφερναν στην περιοχή και σχεδόν κάθε βράδυ έκαναν επιθέσεις στα ζώα του χωριού.

Όταν φτάσαμε, βρήκαμε τον Καλέση καταματωμένο, αλλά, περιέργως, όχι τραυματισμένο. Καθόταν ατάραχος σε ένα λοφάκι και αφουγκραζόταν το κοπάδι. Το αίνιγμα έλυσε ο Γιώτης: “Πάλεψε με την αρκούδα και αυτή τον δάγκωσε στο λαιμό, αλλά τραυματίστηκε στα καρφιά της λαιμαριάς του. Τα αίματα είναι δικά της”.

Ο Καλέσης, τεράστιος (το κεφάλι του ίσα που χωρούσε στην αγκαλιά μου) και σοβαρός – σοβαρός, κουνούσε ήρεμα την ουρά του στο αφεντικό του, σαν να μην είχε προηγηθεί πριν λίγη ώρα η φοβερή μάχη με το θηρίο. Αυτός είναι ο “Ελληνικός Ποιμενικός”: γενναίος, ρωμαλέος, πιστός, ανεξάρτητος σαν χαρακτήρας αλλά και απόλυτα αφοσιωμένος στο κοπάδι. Για χιλιάδες χρόνια οι κτηνοτρόφοι μας στην Πίνδο στηρίζονται στις απαράμιλλες ικανότητές του για να προστατεύουν τα ζώα τους από λύκους και αρκούδες, που ζουν στα παρθένα δάση της Ελλάδας.

Οι παλιοί τσοπάνηδες ήταν πολύ περήφανοι για τους σκύλους τους και είχαν αμέτρητες ιστορίες να διηγηθούν για τα κατορθώματά τους με λύκους και αρκούδες. Διάλεγαν πάντα τα καλύτερα κουτάβια από κάθε γέννα, ώστε να διατηρούν καλή “σεριά”. Έδιναν στους σκύλους τους βλάχικα ονόματα: Νταβέλης, Καλέσης Μπαλίκας, Αράπης, Σαμπάνης, Σαμπούτης, Γκεσούλης, Μπέλλα (τα περισσότερα δήλωναν το χρώμα του σκύλου).

Αέναη σύγκρουση

Το τσομπανόσκυλο είναι ο πιο κρίσιμος κρίκος της ισορροπίας μεταξύ ανθρώπου και άγριων θηρευτών στο ορεινό οικοσύστημα, που βρίσκονται σε αδιάκοπη σύγκρουση, η οποία κάποια στιγμή καταλήγει στη θανάτωση του άγριου ζώου για να σταματήσουν οι ζημιές που προκαλεί στα ζωντανά. Ορθά οι οικολογικές οργανώσεις εκτίμησαν ότι πρέπει ο σκύλος αυτός να προστατευτεί και να διαδοθεί ξανά στους κτηνοτρόφους.

Είναι ίσως η πιο εύστοχη παρέμβαση από όσες έχουν υιοθετήσει στην προσπάθεια να βοηθηθεί ο κτηνοτρόφος απέναντι στην όλο και αυξανόμενη απειλή της αρκούδας, της οποίας οι πληθυσμοί μεγαλώνουν ραγδαία στο Ζαγόρι και την υπόλοιπη Πίνδο. Αναζητούν προικισμένους αντιπροσώπους τής ράτσας και οργανώνουν την εκτροφή και διανομή τους εκεί που πρέπει, ωστόσο ο ρυθμός παράδοσης σκύλων είναι εξαιρετικά χαμηλός και πρέπει να επιταχυνθεί.

Είδος υπό εξαφάνιση

Δυστυχώς, ο Ελληνικός Ποιμενικός κινδυνεύει με εξαφάνιση και υπολογίζεται ότι έχουν απομείνει μόνο 3.000 καθαρόαιμα άτομα. Δεν προσέχτηκε η καθαρότητά του. Παρά την ιδιαίτερη γεωμορφολογία της χώρας μας, που αποτέλεσε φυσικό εμπόδιο στην επιμειξία της φυλής του σκύλου αυτού για εικοσιτέσσερις αιώνες στον ελλαδικό χώρο, ελάχιστα άτομα καθαρόαιμων Ελληνικών Ποιμενικών σκύλων έχουν απομείνει σήμερα, καθώς τα τελευταία χρόνια η ράτσα μπασταρδεύτηκε με άλλες, αφού τα σκυλιά γυρνούν ελεύθερα. Το χειρότερο, κάποιοι κτηνοτρόφοι δεν εκτίμησαν σωστά αυτό που είχαν κληρονομήσει από την φυσική επιλογή αιώνων και έφεραν ξένες ράτσες “ποιμενικών”, όπως λυκόσκυλα, που αποδείχτηκαν εντελώς ακατάληλλες για τις δύσκολες συνθήκες της περιοχής μας.

Σκύλος από σπουδαία γενιά...

Τώρα που η αρκούδα αυξάνεται και πληθύνεται, αναδεικνύεται η υπεροχή του μοναδικού σκύλου που απέκτησε πια τη διεθνή αναγνώριση και την ονομασία “Ελληνικός Ποιμενικός”. Η παρουσία του είναι τεκμηριωμένη στα ορεινά βοσκοτόπια από τα αρχαία χρόνια. Πιστεύεται βάσιμα ότι η σημερινή μορφή αποτελεί την εξέλιξη της αρχαίας φυλής των Μολοσσών ή Ηπειρωτικών σκύλων. Ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Πύρρος χρησιμοποίησαν αυτόν τον σκύλο στις εκστρατείες τους, ενώ ο Πλάτων κάνει λόγο για το θάρρος του.

Τυπικό δείγμα ελληνικού μολοσσού, από τα ελάχιστα που έχουν μείνει.

Κάποιοι κυνολόγοι, βασισμένοι σε σωματικά χαρακτηριστικά του, πιστεύουν ότι ίσως είναι εξέλιξη του πανάρχαιου “αρκουδόσκυλου”, από το οποίο προήλθε, όπως λέει και το όνομα, η αρκούδα. Είναι μια εντυπωσιακή εκδοχή, που μένει να αποδειχθεί από έρευνες του DNA.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που υιοθετούν τον μεγάλο βουνίσιο σκύλο για κατοικίδιο και φύλακα και δηλώνουν εξαιρετικά ικανοποιημένοι από την άψογη συμπεριφορά του και φιλικότητα, καθώς την ασφάλεια που παρέχει και σε περιβάλλον μακριά από τον φυσικό του χώρο. Πάντως δεν είναι φτιαγμένος για το διαμέρισμα...

Χαρακτηριστικά

Ο Ελληνικός Ποιμενικός, είναι μεγαλόσωμος και εντυπωσιακός, μάλιστα μερικοί αρσενικοί φτάνουν ακόμα και τα 60 κιλά βάρος και 0,75 μ. ύψος! Τα χρώματα ποικίλουν από το κατάλευκο έως μαύρο, το καστανόφαιο, αλλά κάποιοι έχουν και ποικίλες αποχρώσεις. Το κεφάλι είναι ογκώδες και ο τράχηλος φαρδύς. Έχει μεγάλους κυνόδοντες και κινείται με το “βάδισμα της αρκούδας”. Διαθέτει ισχυρότατο ένστικτο φύλαξης και καταδίωξης, είναι ήρεμος αλλά με φοβερές εκρήξεις επιθετικότητας, όταν απειλείται το κοπάδι.

Ποιος δεν τρόμαξε όταν βρέθηκε κοντά σε στάνη και του “χύθηκαν” ομαδικά μερικοί από αυτούς τους γίγαντες, με προτεταμένα τα δόντια, και μάλιστα σε κύκλο, ώστε να μην ξέρει από πού να φυλαχτεί, όπως κάνουν και με τους άγριους κυνηγούς; Και όμως είναι τόσο υπάκουος στο αφεντικό του, που με ένα απλό νεύμα του “σβήνει ακαριαία τον διακόπτη” της επιθετικότητας και στέκεται ακίνητος να επιτηρεί τον “εισβολέα”.

Μπορεί να ζήσει 8 έως16 χρόνια. Αντέχει στην πείνα, προσαρμόζεται πολύ άνετα σε περιβάλλον με χαμηλές θερμοκρασίες και μπορεί να αντέξει για ώρες το βάδισμα στο χιόνι. Αντίθετα, του είναι αρκετά δύσκολη η διαβίωση σε θερμά κλίματα ή στην πόλη, χωρίς ωστόσο να είναι αδύνατο.

Ως σκύλος εργασίας, έχει ανάγκη από καθημερινή άσκηση και εκτόνωση, κάτι που εξασφαλίζεται από τη διαβίωσή του κοντά σε κοπάδι. Έχει μεγάλη αντοχή και μπορεί να διανύσει μεγάλες αποστάσεις, ενώ είναι ταυτόχρονα πάντα σε επαγρύπνηση για την προστασία του κοπαδιού. Αυτά τα χαρακτηριστικά τον έκαναν πολύτιμο στη νομαδική κτηνοτροφία, που επί χιλιάδες χρόνια ασκήθηκε από τους πληθυσμούς της Ηπείρου, αλλά και άλλων ελληνικών ορεινών περιοχών.

Είναι καλό να του εξασφαλίζεται προστασία από το κρύο ή τη ζέστη, με την κατασκευή κατάλληλου καταλύματος κοντά στα ζώα του κοπαδιού, άφθονο νερό και τροφή. Βέβαια αρκετοί κτηνοτρόφοι δεν είναι τόσο προσεκτικοί στις υποχρεώσεις τους απέναντι στον φύλακα άγγελό τους και αρκετοί, δυστυχώς, χάνουν εξαιρετικούς σκύλους γιατί δεν τους παρέχουν σωστή (μερικοί ούτε και στοιχειώδη) κτηνιατρική φροντίδα.

Ήξερες ότι ο Ελληνικός Ποιμενικός…

Έχει τρίχωμα πυκνό, με διπλό μανδύα για να προστατεύεται από τις ακραίες καιρικές συνθήκες των ορεινών περιοχών.

Διαθέτει άριστη όσφρηση, όραση και ακοή, που σε συνδυασμό με τη διάπλαση και τον χαρακτήρα του, τον καθιστούν ιδανικό σκύλο φύλαξης.

Στον ποιμενικό χαρακτήρα του ζώου διακρίνεται η ανεξαρτησία δράσης, η υψηλή αίσθηση του ζωτικού χώρου, η επιθετικότητα προς τα άγρια ζώα, το θάρρος, η πίστη στην ομάδα και η αφοσίωση σε ένα άτομο.

Ο λύκος, χρησιμοποιεί τη μέθοδο του αντιπερισπασμού για να επιτεθεί σε ένα κοπάδι. Ο Ελληνικός Ποιμενικός, δεν παραπλανάται, και δεν εγκαταλείπει το κοπάδι, με αποτέλεσμα να "δυσκολεύει" τα άγρια ζώα.

Είναι μύθος ότι όταν κόβουμε τα αυτιά του Ελληνικού Ποιμενικού ακούει καλύτερα. Το κόψιμο των αυτιών και της ουράς στους σκύλους αποτελεί επίπονο ακρωτηριασμό δεν εξυπηρετεί κανέναν απολύτως σκοπό.

του Μενέλαου Χρόνη

https://neosagroths.blogspot.com/2022/02/Ellinikos-poimenikos.html

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ ΑΣ ΑΚΟΥΣΘΕΙ

Οκτώβριος, ὁ μήνας ποὺ ξυπνᾶ μέσα σὲ κάθε Ἕλληνα μνῆμες δυνατὲς καὶ ἡρωικὲς ἀπὸ τὴν ἔνδοξη Ἐποποιΐα τοῦ 1940. Μιὰ λέξη, «Ὄχι!», μιὰ λέξη, «Ἀέρα!», ἔμειναν στὴν ἱστορία, ἢ καλύτερα ἔγραψαν ἱστορία. 

Ὅπως ἄλλοτε τὸ «Μολὼν λαβὲ» καὶ τὸ «Ἐλευθερία ἢ θάνατος!».  

Ἕνας λαὸς μικρὸς σὲ πληθυσμό, μὲ πτωχὸ ἐξοπλισμὸ μὰ μὲ καρδιὰ γενναία καὶ φρόνημα ὑψηλὸ ἀπάντησε ὅπως προστάζει ἡ περηφάνια, ἡ λεβεντιὰ καὶ ἡ ἱστορία του, μὲ τὸ «Ὄχι!» στὸ ἀλαζονικὸ τελεσίγραφο τοῦ μεγάλαυχου Ἰταλοῦ δικτάτορα ποὺ ζητοῦσε «ἄνευ ὅρων» ὑποταγὴ τῆς χώρας μας.  

Οἱ ἰταλικὲς μεραρχίες μάλιστα, ἀφοῦ προηγουμένως εἶχαν καταλάβει τὸ ἀλβανικὸ ἔδαφος, ἦταν παραταγμένες κατὰ μῆκος τῶν ἑλληνικῶν συνόρων καὶ περίμεναν ἑτοιμοπόλεμες τὸ σύνθημα. 

Οἱ Ἕλληνες ὅμως βροντοφώναξαν «Ὄχι!». Ἀντιτάχθηκαν στὶς δυνάμεις τοῦ Ἄξονα, ἀντιστάθηκαν στὴ γερμανικὴ Κατοχή, ἄντεξαν στὶς κακουχίες τοῦ πολέμου καὶ στὴ φοβερὴ πείνα ποὺ ἀκολούθησε.  

Πέρασαν χρόνια, ἀρκετὲς δεκαετίες ἀπὸ τότε. Ἀλήθεια, πόσοι ἀπὸ μᾶς τοὺς Νεοέλληνες γνωρίζουμε καλά, θυμόμαστε συχνὰ αὐτὴ τὴν ἔνδοξη σελίδα τῆς Ἱστορίας μας; 

Ὑπάρχει σχέδιο στὶς μέρες μας καὶ ἀκούγεται διὰ πολλῶν, νὰ σβηστοῦν αὐτὲς οἱ μνῆμες ἀπὸ τὴ ζωή μας. Ἡ λήθη νὰ σκεπάσει τὴν ἔνδοξη Ἱστορία μας. Ὅλα αὐτὰ ἔγιναν κάποτε καὶ δὲν ἔχουν τίποτε νὰ ποῦν σὲ μᾶς σήμερα, ὑποστηρίζουν πολλοὶ ἀδιάντροπα. 

 Ὅσο ὅμως κι ἂν προσπαθοῦν νὰ ἐπιβάλουν σιωπή, νὰ συσκοτίσουν τὴν ἀλήθεια, νὰ «θάψουν» τὸ πνεῦμα τοῦ ᾿40, δὲν θὰ τὸ πετύχουν, διότι θὰ μιλήσει ἡ ἴδια ἡ Πίνδος. 

Ἡ φωνὴ τῆς Πίνδου θὰ βροντοφωνάξει καὶ θὰ μᾶς ξυπνήσει. Θὰ μιλήσουν οἱ πέτρες, οἱ βράχοι της. 

 Θὰ μιλήσουν τὰ ἠπειρωτικὰ περήφανα βουνά. Τὰ βουνὰ ἐκεῖνα ποὺ τὰ βάδισαν ἥρωες, ποὺ πάνω τους ἄφησαν τὴν πνοή τους παλληκάρια. 

 Θὰ μιλήσουν τὰ χώματα ἐκεῖνα ποὺ ποτίστηκαν μὲ τὸ αἷμα τῶν ἡρώων στρατιωτῶν μας. 

 Θὰ μιλήσουν γιὰ τὴ δυνατὴ πίστη τῶν Ἑλλήνων ἐκείνης τῆς ἐποχῆς. Τὴν πίστη στὸν ἀληθινὸ Θεό, ποὺ ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ἔγινε τὸ στήριγμα ὄχι μόνο τῶν φαντάρων μας «πάνω ᾿κεῖ στῆς Πίνδου μας τὶς κορφές», ἀλλὰ καὶ ὅσων ἔμειναν στὰ μετόπισθεν καὶ συνόδευαν τοὺς πολεμιστές μας μὲ τὴν προσευχή τους στὶς καθημερινὲς Λειτουργίες, στὶς ἀπογευματινὲς Παρακλήσεις πρὸς τὴν Παναγία τὴν Ἐλευθερώτρια, τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγὸ τοῦ Ἔθνους μας. 

Ἔβλεπαν οἱ ἥρωες μπροστά τους τὴν Παναγία νὰ τοὺς ὁδηγεῖ. Ἔψελναν, προσεύχονταν, κοινωνοῦσαν, ὁμολογοῦσαν τὰ θαυμαστὰ ποὺ ζοῦσαν. 

 Ἡ Πίνδος μας θὰ μιλήσει καὶ θὰ μαρτυρήσει γιὰ τὸν ἡρωισμό, τὴ δύναμη, τὴ γενναιότητα καὶ τὴν ἀντοχὴ τῶν στρατιωτῶν μας. 

Γιὰ τοὺς νεαροὺς φαντάρους μας ποὺ ἀψήφησαν τὸν κίνδυνο καὶ τὶς δυσκολίες, καὶ τά ᾿βαλαν ἀκόμη καὶ μὲ τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως. 

 Φωνάζει ἀκόμη ἡ Πίνδος καὶ γιὰ τὶς ἡρωικὲς Ἠπειρώτισσες γυναῖκες, ποὺ στὰ χιονισμένα βουνά της ἔγραψαν τὴ δική τους ἱστορία. 

 28η Ὀκτωβρίου 2020. Ἡ φωνὴ τῆς Πίνδου ἂς ἀκουστεῖ ἰδιαίτερα σήμερα, στὶς δύσκολες μέρες γιὰ τὴν Πατρίδα μας, σὲ καιροὺς ποὺ πολλὲς καὶ ποικίλες ἀνθελληνικὲς φωνὲς ἀκούγονται, ποὺ εὔκολα παραχωροῦνται ὀνόματα συνδεδεμένα μὲ τὴν ἱστορία ἢ σχεδιάζονται «λύσεις» καὶ γιὰ ἄλλα πονεμένα κομμάτια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. 

 Ἂς ἀκουστεῖ ἡ φωνὴ τῆς Πίνδου ποὺ φωνάζει γιὰ ἡρωισμό, γενναιότητα, περηφάνια, γιὰ πίστη δυνατή. 

Τὸ πνεῦμα τοῦ ᾿40 ξαναζεῖ στοὺς Ἕλληνες ποὺ ἀντιστέκονται καὶ ἀγωνίζονται. 

 Ὅλοι λοιπὸν στὸν ἀγώνα, ἄνδρες, γυναῖκες, παιδιά, μικροί, μεγάλοι, νέοι, γέροντες, κλῆρος καὶ λαός, ὅλοι μαζὶ γενναῖοι, δυνατοί, πιστοί, ἀντάξιοι τῆς ἔνδοξης ἑλληνικῆς Ἱστορίας. 

Καὶ τότε ὅλα δύσκολα ἦταν, καὶ πείνα καὶ φτώχεια, καὶ τότε πάλι μόνοι μας χωρὶς συμμάχους, ἑνωθήκαμε ὅμως ὅλοι στὸ κοινὸ χρέος, ἑνωθήκαμε στὸ καθῆκον, ἑνωθήκαμε στὴν προσευχή. Νὰ ξαναζήσουν οἱ μεγάλες ὧρες τῆς Πίνδου! ΟΣΩΤΗΡ2185

Ο Adonis είναι το γηραιότερο δέντρο της Ευρώπης και ζει στην Πίνδο

                   

         Ο παλαιότερος «κάτοικος» στην Ευρώπη έχει το όνομα Adonis, ζει στις ορεινές περιοχές της βόρειας Ελλάδα και είναι πάνω από 1075 χρόνων.

       Ο Adonis είναι ένα δέντρο.

       Το αιωνόβιο κυπαρίσσι ανακαλύφθηκε από μια ομάδα επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, του Πανεπιστημίου του Mainz και το  Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, οι οποίος ανακοίνωσαν τα ευρήματά τους την Παρασκευή  19 Αυγ 2016.
Είναι ένα δέντρο από πάνω από μια μικρή ομάδα με δέντρα πάνω από 1.000 ετών βρίσκεται σε ένα δάσος ψηλά στα βουνά της Πίνδου κοντά στα ελληνικά σύνορα με την Αλβανία.

         Η ομάδα πήρε ένα μικρό κομμάτι από το ξύλο, το οποίο αντιστοιχεί σε ένα μέτρο σε διάμετρο, και υπολογίζοντας τα ετήσια δαχτυλίδια αποφάνθηκε είναι το παλαιότερο γνωστό δέντρο ζει στην Ευρώπη.

        Ο «Αντώνης» όμως υστερεί μερικές χιλιάδες χρόνια από αρχαιότερο ζωντανό δέντρο στον κόσμο. Ο λόγος είναι για ένα πεύκο Bristlecone στα Λευκά Όρη της Καλιφόρνια η ηλικία του οποίου είναι πάνω από 5.000 ετών.

       Όμως ο Adonis έχει ζήσει την ακμή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας καθώς και την επακόλουθη άνοδο και την πτώση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

       Το δέντρο ήταν πάνω από 900 χρονών όταν εγινε η επανάσταση και ήταν 750 χρονών όταν ο Ισαάκ Νεύτων διατύπωσε τους νόμους της κίνησης.

      «Είναι αξιοσημείωτο ότι αυτός ο μεγάλος, πολύπλοκος και εντυπωσιακός οργανισμός έχει επιβιώσει τόσο καιρό σε ένα τέτοιο αφιλόξενο περιβάλλον, σε μια χώρα που κατοικείται για πάνω από 3.000 χρόνια», δήλωσε ο δεντροπαλαιολόγος Paul J. Krusic, ο οποίος ηγήθηκε της εκστρατείας.

       Οι επιστήμονες ελπίζουν να χρησιμοποιήσουν τις διακυμάνσεις στο μέγεθος των δαχτυλιδιών στους κορμούς των δέντρων για να μαζέψουν σημαντικά ιστορικά στοιχεία σχετικά με τις κλιματικές και τις περιβαλλοντικές συνθήκες που υπήρξαν ανά του αιώνες.

Πληροφορίες CNN

http://papaioannou-giannis.net/2016/08/21/ο-adonis-είναι-το-γηραιότερο-δέντρο-τη/