Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εσπερινος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εσπερινος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
28 Ιουνίου, 2021
ΝΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΚΑΡΔΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ !!!
Ἦταν παράδοξη συγκυρία. Ἀπ’ ἔξω χαλοῦσε ὁ κόσμος. Τὸ πλῆθος ἀναρίθμητο. Μικροὶ καὶ μεγάλοι, ἄνδρες καὶ γυναῖκες βάδιζαν ἀργά, ἀνέμιζαν λoγιῶν-λογιῶν σημαῖες, ὕψωναν ἐντυπωσιακὰ συνθήματα καὶ
κραύγαζαν ὅλοι ρυθμικὰ τὰ λόγια ποὺ
μετέδιδαν μὲ πάθος οἱ ντουντοῦκες. Εἶχαν αἰτήματα μεγάλα. Καὶ δίκαια. Κραύγαζαν τὸν πόνο τους γιὰ τὶς δουλειὲς
ποὺ χάνονταν, γιὰ τοὺς μισθοὺς καὶ τὶς
συντάξεις ποὺ περικόπτονταν δραματικά, γιὰ τὸ χαμένο μέλλον τῶν παιδιῶν
τους. Ὁ συμπυκνωμένος πόνος δυνάμωνε σὲ ἀπίστευτο βαθμὸ τὶς φωνές
τους. Ὁ τόπος σείονταν ἀπὸ τὸ πάθος
τῶν κραυγῶν τους.
Ἦταν ἀπόγευμα, καὶ μόλις εἶχα ἀνεβεῖ τὰ σκαλιὰ μεγάλης ἐκκλησίας. Εἶχα
σταθεῖ στὴν εἴσοδο καὶ ἔβλεπα καὶ ἄκουγα ἀποσβολωμένος τὴ διαδήλωση.
Ἔσπρωξα τελικὰ τὴν πόρτα καὶ μπῆκα.
Ἄλλος κόσμος ἐδῶ. Ὁ ἔξω θόρυβος ἔσβησε. Γινόταν Ἑσπερινός. Ἦταν γιορτή, καὶ ὑπῆρχε κόσμος ἀρκετός. Ἀκόμα
στὴν ἀρχή της ἡ Ἀκολουθία. Ἠρέμησε
ἡ ψυχή μου. Ἆ! εἶπα. Τί ὡραῖα ἐδῶ! Ὅμως ἐκείνη μόλις τὴ στιγμὴ οἱ ἱεροψάλτες ἄρχισαν νὰ ψάλλουν τό «Κύριε,
ἐκέκραξα πρὸς Σέ…». Ἐνισχυμένος ὁ
χορός τους, ὅλοι τους μὲ ὡραῖες καὶ
δυνατὲς φωνές. Τὸ σύστημα μικροφωνικῆς ἐνισχύσεως πολὺ δυνατό, καὶ ὁ
ναὸς πλημμύρισε ἀπὸ τὴν ψαλμωδία.
Ἀντιβοοῦσε ὁ θόλος του, θαρροῦσες
πὼς σειότανε ὅλος ὁ ναός. Ὅμως, ὅσο
προχωροῦσε ἡ ψαλμωδία, αὐτὸ ἄρχισε νὰ μὲ ἐνοχλεῖ.
Τὸ ἄκουσμα ἦταν μεγαλοπρεπές. Ἔνιωθες ὅτι θὰ μποροῦσε ὄχι μόνο νὰ
σείει τοὺς θόλους καὶ ὅλο τὸ ναό, ἀλλὰ
καὶ νὰ φτάνει στὸν οὐρανό. Ἀλλὰ ἔφτανε; Ἦταν καθηλωτικό, ἀλλὰ γινόταν ἀρκετὰ ἐνοχλητικὸ λόγῳ τῶν πολὺ δυνατῶν φωνῶν καὶ τῆς ὑπερβολικῆς ἐνισχύσεώς τους ἀπὸ τὰ μεγάφωνα. Ἦταν ψαλμωδία ποὺ ἤθελες πολὺ νὰ τὴ
χαρεῖς, μὰ ὁ δυνατὸς θόρυβός της δὲν
σοῦ τὸ ἐπέτρεπε. Ἐν τέλει δυσφοροῦσες.
Εἶχα χωθεῖ σὲ ἕνα στασίδι στὸ πίσω
μέρος τοῦ δεξιοῦ κλίτους. Δίπλα μου
ὑπῆρχε μικρὴ κόγχη, ὅπου εἶχαν ἀποθηκευτεῖ κάποια πράγματα τοῦ ναοῦ:
ἕνα τραπέζι, ἡ κολυμβήθρα, κάνα-δυὸ
καρέκλες… Ἆ, καί… Τί ἦταν αὐτό; Κάτι κουνιόταν ἐλαφρὰ στὸ παραδιπλανὸ
στασίδι. Ἦταν ἄνθρωπος! Ἕνας ἄνθρωπος ζαρωμένος ἐκεῖ στὴ γωνιά. Πῶς
δὲν τὸ εἶχα προσέξει ἀμέσως; Μὰ τί στὸ
καλὸ ἔκανε ἐκεῖ πέρα; Δὲν φαινόταν νὰ
ἔχει ἀντιληφθεῖ τὴν παρουσία μου. Ἔ,
καί... δὲν ὑπῆρχε ἀμφιβολία, αὐτὸς ὁ
ἄνθρωπος προσευχόταν. Τὸ ἔνιωθες,
τὸ καταλάβαινες. Ἦχος δὲν ἀκουγόταν,
ἀλλὰ ἔβλεπες τὰ χείλη του νὰ κινοῦνται
ἐλαφρά. Ἂν καὶ τὸ φῶς ἐκεῖ ἔφτανε λιγοστό, μποροῦσες νὰ δεῖς νὰ λαμπυρίζουν τὰ ὑγρὰ μάτια του.
Ναί! Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος προσευχόταν πραγματικά. Ἔκραζε!
Νὰ λοιπόν! Αὐτὸ εἶναι ἡ ἀληθινὴ
προσευχή. Μυστήριο κραυγῆς ἐνεργούμενο μέσα στὴν ἡσυχία τοῦ Θεοῦ.Θαῦμα! Ἡσυχία ἀνείπωτη μέσα σὲ
θόρυβο σχεδὸν ἀφόρητο.
Ἔκραζε; Ναί, ἔκραζε! Ἔκραζε, χωρὶς
νὰ βγαίνει ἦχος ἀπὸ τὰ χείλη του. Οὔτε
κἂν ψίθυρος. Ἔκραζε ὅπως εἶχε κράξει
κάποτε ὁ μέγας Μωυσῆς, ὅταν ὁ Φαραὼ εἶχε κλείσει ἀσφυκτικὰ τὸν λαό του
μπροστὰ στὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα. Τότε
ὁ Μωυσῆς κραύγασε δυνατὰ πρὸς τὸν
Θεό. «Κραύγασε», χωρὶς νὰ βγεῖ ἦχος
ἀπὸ τὸ στόμα του. Τί «κραυγὴ» ἦταν
ἐκείνη! Βρόντηξε ὁ οὐρανός. Γι᾿ αὐτὸ
καὶ ὁ Θεὸς τοῦ εἶπε: «Τί βοᾶς πρός
με;». Βοοῦσε σιωπῶν!
Ἡ Ἀκολουθία εἶχε φτάσει ἤδη στὴν
Εἴσοδο, ὅπως λέγεται, τοῦ Λυχνικοῦ, καὶ
ὁ ἱερουργὸς παρακίνησε τοὺς πιστοὺς
νὰ ψάλουν ὅλοι μαζὶ τὸ «Φῶς ἱλαρόν».
Ἦταν καλλίφωνος καὶ ἔδινε σωστὸ τόνο στὴν ψαλμωδία. Τί ὕμνος ἦταν ἐκεῖνος! Ἔνιωθες νὰ ἀπογειώνεται ὁ ναός.
Εἰδικὰ στὸ «ἄξιόν σε ἐν πᾶσι καιροῖς
ὑμνεῖσθαι…», ἄγγιξε, ἔγινε ἕνα μὲ τὸν
οὐρανό. Γέμισε ἡ ψυχή μου!
Τελικὰ κατάλαβα ἕνα πράγμα: ὅτι
οὔτε ἡ σιωπὴ μόνη της σὲ ἀνεβάζει
οὔτε οἱ δυνατὲς φωνὲς σὲ ἀποκλείουν
ἀπὸ τὴν ἄνοδο. Ἀλλὰ ἡ καρδιά... Ὅπως κι ἂν προσεύχεται ὁ ἄνθρωπος,
νὰ προσεύχεται ἡ καρδιά.
Μπορεῖ κανεὶς νὰ ψάλλει δυνατά·
«Κύριε, ἐκέκραξα πρὸς Σέ», νὰ τρίζουν
τὰ παράθυρα ἀπὸ τὶς φωνές του, κι ὅμως στὸν οὐρανὸ νὰ μὴν ἀκούγεται τίποτε. Καὶ μπορεῖ νὰ ψελλίζεις μὲ πόνο
τὰ ἴδια λόγια, καὶ νὰ γίνεται σεισμὸς
στὸν οὐρανό.
Νὰ προσεύχεται ἡ καρδιά, αὐτὸ εἶναι
τὸ ζητούμενο. Ὅταν προσευχόμαστε,
εἴτε ψάλλοντας μὲ δυνατὴ φωνὴ εἴτε
ἀφώνως καὶ μυστικῶς, νὰ προσεύχεται ἡ καρδιά. Νὰ βάζουμε καρδιὰ στὴν
προσευχή.ΟΣΩΤΗΡ2111
30 Μαρτίου, 2017
Σικελικός Εσπερινός (30 Μαρτίου 1282 )
ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ
Σικελικός Εσπερινός
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη
εγκυκλοπαίδεια
Σικελικός Εσπερινός ή Σικελικόί Εσπερινοί (ιταλ. Vespri Siciliani) ήταν η ονομασία της επανάστασης των Σικελών το 1282
ενάντια στο καθεστώς του Καρόλου του Ανδεγαυού,
Γάλλου ευγενούς βασιλέα ο οποίος με παπική συναίνεση είχε καταλάβει το Βασίλειο
της Σικελίας 1268 και εμφανιζόταν ως ο επίδοξος κατακτητής της
Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο Μιχαήλ Παλαιολόγος σε συνεργασία με τον Πέτρο Γ΄ της
Αραγονίας πιστεύεται ότι αναμείχθηκαν στην λαϊκή εξέγερση και
τελικά η Σικελία πέρασε στον έλεγχο της Αραγονίας, ενώ σημαντική ήταν και η
προδιάθεση των Σικελών να εκδιώξουν τους κυβερνήτες τους.
Η εξέγερση ονομάστηκε έτσι επειδή ξεκίνησε
κατά τη διάρκεια του Εσπερινού της Μεγάλης Δευτέρας,
στις 30 Μαρτίου 1282. Ήταν η απαρχή του Πολέμου
του Εσπερινού που κράτησε για 20 χρόνια, μέχρι δηλαδή το 1302.
Η εξέγερση
Η ανταρσία, όπως προαναφέρθηκε, ξεκίνησε τη
Δευτέρα του Πάσχα του έτους 1282 από την εκκλησία της Αγίας Τριάδας,
που τότε βρισκόταν λίγο έξω από το Παλέρμο, και διαδόθηκε στο νησί. Επί έξι εβδομάδες
σφαγιάζονταν Γάλλοι
στρατιώτες και κάτοικοι.
Τα περιστατικά που οδήγησαν, ως αφορμές και
όχι ως αίτια, στην ένοπλη εξέγερση κατά των Ανδεγαυών
δεν εξακριβώνονται πλήρως. Οι σχετικές βέβαια εισηγήσεις παρουσιάζουν κάποιες
ομοιότητες. Μονάχα ένα χωριό με το όνομα Σπερλίγκα
προστάτεψε Γάλλους στρατιώτες στο τοπικό κάστρο από ψαμμίτη.
Σύμφωνα με τον επιφανή βυζαντινολόγο Στήβεν Ράνσιμαν, οι ντόπιοι Σικελοί στο
ναό της Αγίας Τριάδας γιόρταζαν την
εορτή, όταν Γάλλοι αξιωματούχοι πέρασαν από εκεί για να λάβουν μέρος και
άρχισαν να πίνουν. Ένας λοχίας, ονόματι Ντρουέ,
έσυρε μια νεαρή παντρεμένη γυναίκα από το πλήθος, την οποία παρενόχλησε. Αμέσως ο σύζυγός της επιτέθηκε στον Ντρουέ, πληγώνοντάς τον θανάσιμα με ένα
μαχαίρι. Μόλις οι υπόλοιποι Γάλλοι
επιχείρησαν να εκδικηθούν το σύντροφό τους, το σικελικό πλήθος κινήθηκε εναντίον
τους, σκοτώνοντάς τους όλους. Εκείνη τη στιγμή στην πόλη άρχισαν να χτυπούν οι
καμπάνες, σημαίνοντας τον Εσπερινό της Μ.
Δευτέρας. Ας αφήσουμε τον Ράνσιμαν
να αποδώσει την ατμόσφαιρα του βραδιού εκείνου.
Στον ήχο της καμπάνας αγγελιοφόροι
διέτρεξαν την πόλη καλώντας τους άντρες του Παλέρμου
να ξεσηκωθούν ενάντια στον καταπιεστή. Ευθύς οι δρόμοι γέμισαν με οργισμένους
κατοίκους, που κραύγαζαν «Moranu li Francisi» (που στα σικελικά σημαίνει «Θάνατος στους Γάλλους»).
Κάθε παρευρισκόμενος Γάλλος χτυπήθηκε. Ξεχύθηκαν στα πανδοχεία όπου σύχναζαν
Γάλλοι και στα σπίτια όπου κατοικούσαν, χωρίς να ξεχωρίζουν άντρες, γυναίκες ή
παιδιά. Σικελές κοπέλες που είχαν νυμφευθεί Γάλλους πέθαναν μαζί με τους
συζύγους τους. Οι διαδηλωτές διέρρηξαν τα μοναστήρια των Δομινικανών και των Φραγκασκανών· και όλες οι ξένες μοναχές σύρθηκαν έξω και τις διέταξαν να προφέρουν τη
λέξη «ciciri», φθόγγους
που οι Γαλλόφωνοι αδυνατούν να προφέρουν. Όσες αποτύγχαναν σε αυτό
το τεστ, σκοτώνονταν... Μέχρι το επόμενο πρωί σχεδόν δύο χιλιάδες Γάλλοι -άνδρες και
γυναίκες- κείτονταν νεκροί·και οι στασιαστές είχαν τον απόλυτο
έλεγχο της πόλης.
Άμεσα επακόλουθα
Αφού εξελέγησαν ηγέτες της επανάστασης,
εστάλησαν αγγελιοφόροι κατά μήκος και πλάτος της νήσου για να καλέσουν τους
στασιαστές σε άμεση δράση, προτού ο καταπιεστής οργανώσει επαρκή αντίσταση.
Πήρε σχεδόν ένα δεκαπενθήμερο οι επαναστάτες να
αποκτήσουν τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της Σικελίας,
ενώ συνολικά χρειάστηκαν έξι εβδομάδες ώστε να ελέγχεται πλήρως το νησί.
Αξιομνημόνευτη η εξαίρεση της Μεσσήνης, δεδομένης της καλής της οχύρωσης και του ότι
η δεσπόζουσα οικογένεια, οι Ρίζο,
παρέμεινε πιστή στον Κάρολο. Όμως στις 28 Απριλίου κι αυτή είχε
υποκύψει σε ανοιχτή εξέγερση, την ώρα που η πρώτη ενέργεια των νησιωτών ήταν να
κάψουν το στόλο του Καρόλου που βρισκόταν στο λιμάνι.
Σε συνάρτηση με την ακεραιότητα του Βυζαντίου
Η επανάσταση αυτή ήταν αποφασιστικής
σημασίας για το Βυζάντιο, που διήνυε κρίσιμη περίοδο μετά την πρόσφατη
ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης (1261). Πλέον ο θανάσιμος δυτικός
κίνδυνος από τους Ανδεγαυούς του Καρόλου εξανεμίστηκε.
Ο Κάρολος
σχεδίαζε την εκ νέου κατάκτηση της
Κωνσταντινούπολης με θρησκευτικές προφάσεις, διότι δεν είχε
πραγματοποιηθεί η συνομολογημένη ένωση των Εκκλησιών από τη σύνοδο της Λυόν
(1274), διαπραγμάτευση του Μιχαήλ που συνάντησε σφοδρότατες αντιδράσεις στον ορθόδοξο
πληθυσμό. Με τη Σικελική όμως επανάσταση το βασίλειο του Καρόλου αποδυναμώθηκε, μετά μάλιστα και το θάνατο του τελευταίου
(1284).
12 Μαΐου, 2015
Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΣΠΑΡΤΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΣΤΗΝ ΣΠΑΡΤΗ .
Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΔΕΝ ΠΑΡΕΛΕΙΨΕ ΚΑΝΕΝΑΝ , ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΕ !!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


