11 Σεπτεμβρίου, 2022
Απαντήσεις σε 31 απορίες που έχουν οι Χριστιανοί | orthodoxia.online |
13 Σεπτεμβρίου, 2021
Η θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων
Αμαλία Ηλιάδη («Η θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων» Αμαλία Ηλιάδη, φιλόλογος-ιστορικός, Διευθύντρια 5ου ΓΕΛ Τρικάλων).
Η Αρχαία Ελληνική Θρησκεία έπαιξε μεγάλο ρόλο στην αρχαία Ελλάδα και συνεχίζει και σήμερα να είναι σημαντική στην πολιτιστική κληρονομιά των Ελλήνων καθώς διαμόρφωσε τη μυθολογία τους και τη θέαση και προσέγγιση του κόσμου τους.
Ο άνθρωπος πάντα ένιωθε την ανάγκη να πιστεύει σε μια ανώτερη, θεϊκή δύναμη. Ο Δωδεκαθεισμός ήταν η θρησκεία των Αρχαίων Ελλήνων. Μέσω της θρησκείας αυτής οι άνθρωποι της αρχαίας Ελλάδος μπορούσαν να εκφραστούν και να δημιουργήσουν. Ο Αρχαίος πολιτισμός αναπτύχθηκε πολύ εξαιτίας της θρησκείας. Οι άνθρωποι άρχιζαν να χτίζουν ναούς, να φτιάχνουν αγάλματα, τοιχογραφίες προς τιμή των θεών που μερικές από αυτές σώζονται ως σήμερα. Όλα αυτά αποτελούν ταυτότητα για τον Έλληνα αφού πολλοί ξένοι έρχονται στην χώρα μας και δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για την Αρχαία Ελληνική Θρησκεία και για τα αρχαία αντικείμενα που σχετίζονται με αυτήν, σώζονται και αποτελούν μεγάλα έργα τέχνης.
Η Αρχαία Ελληνική Θρησκεία βοήθησε όχι μόνο τους αρχαίους Έλληνες αλλά και τους σημερινούς αφού μεγάλο μέρος του τουρισμού και της οικονομίας της Ελλάδος στηρίζεται στην αρχαιότητα και στην κληρονομιά που άφησε σε μας ( μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι ). Βέβαια, έχουν γραφεί πολλά βιβλία για την Αρχαία Ελληνική Θρησκεία, φιλοσοφικού και διδακτικού περιεχομένου. Σε όλη την γη διαβάζονται είτε από ενδιαφέρον είτε για μάθηση και εμβάθυνση στον αρχαίο πολιτισμό είτε από απλή περιέργεια. Πολλές ταινίες εξάλλου έχουν παιχθεί στον παγκόσμιο κινηματογράφο που αφορούν την Αρχαία Ελλάδα, την θρησκεία της και τους ήρωές της.
Θρησκευτικά Έθιμα
Η πίστη των Αρχαίων Ελλήνων στους θεούς ήταν συνδεδεμένη με τα θρησκευτικά τους έργα και τις τελετουργίες τους. Τα θρησκευτικά τους πιστεύω και οι μυθολογικές τους παραδόσεις που μιλούσαν για τα κατορθώματα των θεών δεν θα σήμαιναν τίποτα χωρίς τα θρησκευτικά έθιμα που εκτελούσε κάθε πόλη-κράτος και γενικότερα όλοι οι Έλληνες σαν Έθνος. Σε αυτές τις θρησκευτικές τελετές, οι πολίτες τιμούσαν τους θεούς που τους προστάτευαν, ενώ την ίδια στιγμή επιβεβαίωναν την εθνική τους ταυτότητα και το αίσθημα ότι ανήκαν σε μια πόλη- κράτος ως σημαντικοί παράγοντες.
Τα κέντρα λατρείας στην Αρχαία Ελλάδα ήταν οι ναοί που βρίσκονταν στην Ακρόπολη και την Αγορά των πόλεων. Ο ναός περιλάμβανε θρησκευτικά αγάλματα, προσκυνητάρια όπου γίνονταν τελετές, θυσιαστήρια και στοές στεγασμένες με κιονοστοιχίες για να προστατεύουν τους προσκυνητές από αντίξοες καιρικές συνθήκες. Κάθε σημαντικό γεγονός στην ζωή της πόλης και γιορτές κάθε είδους θα συμπεριελάμβαναν μια ή περισσότερες θυσίες για τις οποίες έπρεπε πρώτα να εκτελεστεί μια συγκεκριμένη τελετή.
Ολυμπιακοί Αγώνες
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν αφιερωμένοι στον Δία και γινόταν κάθε τέσσερα χρόνια στο ναό του στην Ολυμπία. Ο Ίφιτος πιστεύεται ότι αναδιοργάνωσε τους αγώνες και εισήγαγε την εκεχειρία – δηλαδή απαγορευόταν να γίνονται πόλεμοι ανάμεσα σε Ελληνικές πόλεις για όσο διαρκούσαν οι αγώνες. Επίσημη καταγραφή των νικητών των Ολυμπιακών Αγώνων άρχισε το 776 π.Χ. και εκείνη την περίοδο οι αγώνες έγιναν γνωστοί σε όλη την Πελοπόννησο. Σταδιακά οι αγώνες προσέλκυσαν το ενδιαφέρον όλων των Ελλήνων. Όλοι οι Έλληνες πολίτες μπορούσαν να παρακολουθήσουν και να συμμετάσχουν με την αυστηρή εξαίρεση των γυναικών. Στην αρχή, η εκδήλωση διαρκούσε μόλις μια ημέρα αλλά αργότερα η διάρκεια των αγώνων έγινε πέντε ημέρες.
Η ευθύνη για την διοργάνωση των αγώνων ήταν στα χέρια των ειδικών παραγόντων ονόματι «Ελλανοδικών» που επιτηρούσαν την προπόνηση των αθλητών και διασφάλιζαν ότι οι κανόνες των αγώνων θα τηρούνταν. Την πρώτη μέρα γινόταν θυσίες στους θεούς και οι αθλητές έπαιρναν όρκους. Τις επόμενες μέρες οι αθλητές αγωνίζονταν για τιμή και δόξα. Τα πιο σημαντικά αθλήματα ήταν οι αγώνες δρόμου , ο δίαυλος, ο δόλιχος, το πένταθλο, το παγκράτιο, η πυγμαχία, η αρματοδρομία και η ιππασία. Την τελευταία μέρα των αγώνων οι νικητές στεφανωνόντουσαν με κότινο – κλαδί ελιάς – και έπαιρναν χρήματα. Τα ονόματα των νικητών χαραζόταν σε πέτρινους στύλους και ποιητές έγραφαν στίχους για να γιορτάσουν την νίκη τους αφού όταν επέστρεφαν στην πόλη τους οι συμπολίτες τους θα τους τιμούσαν ως ήρωες.
https://blogs.sch.gr/5lyktrik/2021/07/23/quot-i-thriskeia-ton-archaion-ellinon-quot-amalia-iliadi-filologos-istorikos-dieythyntria-5oy-gel-trikalon/
21 Ιουλίου, 2021
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΘΕΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ;;

Tὸ ἀκοῦμε συχνά: Δὲν πιστεύω στὸν Θεό. Δὲν ὑπάρχει. Εἶμαι ἄθεος.
Πολλοὶ συνάνθρωποί μας, συμπατριῶτες μας, ποὺ ζοῦν στὴν ἐκ παραδόσεως Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ πατρίδα μας, ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν πίστη, δὲν κάνουν τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, δὲν ἐκκλησιάζονται, δὲν προσέρχονται στὰ ἱερὰ Μυστήρια, δὲν προσκυνοῦν τὸ Εὐαγγέλιο. Δὲν πιστεύουν. «Εἴμαστε ἄθεοι», λένε.
Ἀλλὰ εἶναι δυνατόν; Ὑπάρχουν πράγματι ἄθεοι ἄνθρωποι;
Τὸ πρῶτο βιβλίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἡ Γένεση, περιγράφει στοὺς πρώτους στίχους τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου. Μὲ λόγους λιτοὺς καὶ ἁπλοὺς ὁ θεόπτης Μωυσῆς παρουσιάζει ἐνώπιόν μας τὶς διαδοχικὲς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ τὴν πανσοφία, τὴν παντοδυναμία καὶ παναγαθότητά Του ὁλοκλήρωσε τὸ θαυμαστὸ σύνολο τῆς ὁρατῆς κτίσεως. Στὸ τέλος ἐκθέτει τὴ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἔρχεται ὡς ὁ βασιλιὰς νὰ κατοικήσει στὸ ἑτοιμασμένο γι’ αὐτὸν περικαλλὲς ἀνάκτορο τῆς κτίσεως. Τὸν ἄνθρωπο ὁ Θεὸς δὲν τὸν δημιούργησε μὲ μόνο τὸ δημιουργικό Του πρόσταγμα, ὅπως ὅλα τὰ ἄλλα ὄντα, ἀλλὰ τὸν ἔπλασε. Δηλαδὴ τὸν ἔφερε στὴν ὕπαρξη μὲ ξεχωριστὴ ἐπέμβαση καὶ εἰδικὴ δημιουργικὴ ἐνέργεια. Καὶ τοῦ ἐνεφύσησε πνοὴ ζωῆς. Τὸν ἔπλασε «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν» δική Του (βλ. Γεν. α΄ 26, β΄ 7).
Τί σημαίνουν αὐτά; Ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι θεόπλαστος.
Ἐπιπλέον εἶναι θεόμορφος, ἀφοῦ εἶναι πλασμένος «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ». Δηλαδὴ εἶναι λογικὸς καὶ ἐλεύθερος, ὅπως εἶναι ὁ Θεός. Εἶναι προικισμένος καὶ μὲ δημιουργικὸ χάρισμα καὶ ἔχει τὴν ἐντολὴ νὰ ἄρχει, νὰ κυριαρχεῖ ἐπὶ τῆς κτίσεως. Εἶναι «βασιλεὺς τῶν ἐπὶ γῆς, βασιλευόμενος ἄνωθεν», ἕνας ἄρχοντας μέσα στὴ δημιουργία, κάτω ἀπὸ τὴν ἐξουσία τοῦ Θεοῦ, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (P.G. 36, 324).
Ἐπειδὴ εἶναι πλασμένος καὶ «καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ», ἔχει ὕψιστο σκοπὸ τῆς ζωῆς του νὰ ὁμοιάσει μὲ τὸν Θεό, νὰ ἀποκτήσει τὶς ἀρετὲς τοῦ Θεοῦ, ὅσο βέβαια αὐτὸ εἶναι δυνατὸν στὸν μικρὸ καὶ πεπερασμένο ἄνθρωπο· καὶ τελικὰ νὰ ζήσει ἄφθαρτος καὶ ἀθάνατος, αἰώνιος, ἔνδοξος καὶ λαμπρὸς στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, νὰ γίνει δηλαδὴ θεὸς καὶ αὐτός, ἕνας θεὸς κατὰ χάριν.
Ὁ ἄνθρωπος «Θεοῦ τε κτίσμα» τυγχάνει, «καὶ θεὸς εἶναι κεκελευσμένος», ὅπως λέει ὁ Μέγας Βασίλειος (βλ. Γρηγορίου Θεολόγου, Ἐπιτάφιος εἰς τὸν Μέγαν Βασίλειον, ΕΠΕ 6, 210). Εἶναι δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν ἐντολὴ νὰ γίνει καὶ αὐτὸς θεός. Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγαλεῖο τῆς καταγωγῆς καὶ τὸ θαυμαστὸ ὕψος τοῦ προορισμοῦ του. Ἀπὸ τὸν Θεὸ πλασμένος γιὰ νὰ γίνει θεός! Ὅπως λέει πάλι ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος μὲ τὸν περιεκτικὸ καὶ ἀποφθεγματικό του λόγο, ὁ ἄνθρωπος εἶναι «θεόθεν εἰς Θεὸν ἐρχόμενος», ἀπὸ τὸν Θεὸ ξεκινᾶ καὶ στὸν Θεὸ καταλήγει (P.G. 37, 1354). Ἡ πορεία του στὸν κόσμο αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ ἀγνοήσει τὸν Θεό.
Θεόπλαστος, θεόμορφος, προορισμένος νὰ γίνει θεὸς κατὰ χάριν ὁ ἄνθρωπος! Ἀπὸ τὸν Θεὸ πλασμένος, κατὰ Θεὸν πλασμένος καὶ γιὰ τὸν Θεὸ πλασμένος. Ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀποτυπωμένη στὴν ἴδια τὴν κατασκευή του. Ὁ Θεὸς εἶναι παρὼν στὴν ψυχή του. Ὁ Θεὸς εἶναι στὴν προοπτική του.
Πῶς μποροῦμε νὰ ξεφύγουμε τὸν Θεό; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ Τὸν ἀγνοήσουμε; Ὁ Θεὸς εἶναι μέσα μας. Ὁ Θεὸς εἶναι καὶ γύρω μας. «Ἐν αὐτῷ γὰρ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν», διακήρυξε πρὸς τοὺς σοφοὺς τῶν ἀρχαίων Ἀθηνῶν ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Πράξ. ιζ΄ 28). Μέσα σ’ Αὐτὸν σὰν σὲ πνευματικὴ ἀτμόσφαιρα ζοῦμε καὶ κινούμαστε καὶ ὑπάρχουμε. «Ὥσπερ ἀδύνατον ἀγνοῆσαι τὸν ἀέρα πανταχοῦ κεχυμένον καὶ οὐ μακρὰν ἀφ’ ἑνὸς ἑκάστου ἡμῶν ὑπάρχοντα, μᾶλλον δὲ καὶ ἐν ἡμῖν ὄντα· οὕτω δὴ καὶ τὸν τῶν ὅλων δημιουργόν», λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (P.G. 60, 271). Ὅπως εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀγνοήσεις τὸν ἀέρα, ποὺ βρίσκεται παντοῦ σκορπισμένος, καὶ δὲν εἶναι μακριὰ ἀπ’ τὸν καθένα μας, και μᾶλλον βρίσκεται καὶ μέσα μας, ἔτσι συμβαίνει καὶ μὲ τὸν Δημιουργὸ τῶν ὅλων.
Ὅταν ἀρνούμαστε τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, εἶναι σὰν νὰ ἀρνούμαστε ὅτι ὑπάρχει ἡ ἀτμόσφαιρα, ἐνῶ ζοῦμε μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα καὶ ἀπὸ τὴν ἀτμόσφαιρα. Δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ ζήσουμε οὔτε γιὰ λίγα δευτερόλεπτα τοῦ χρόνου ἔξω ἀπὸ αὐτήν.
Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ὁ ἄνθρωπος χωρὶς τὸν Θεό. Τὸ ἀπαγορεύει ἡ ἴδια ἡ κατασκευή του. Ὅποιος ἀρνεῖται τὸν Θεὸ εἶναι ἀναγκασμένος νὰ καταστρέψει τὸν ἑαυτό του. Ὅποιος ἐπιχειρεῖ νὰ θανατώσει τὸν Θεό, θανατώνει τελικὰ τὸν ἑαυτό του. Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀπανθρωπία ἀπὸ τὴν ἀθεΐα. Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀφροσύνη ἀπὸ τὴν ἀπιστία.
Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ λένε ὅτι εἶναι ἄθεοι ἢ ποὺ νομίζουν ὅτι εἶναι ἄθεοι ἢ ποὺ θὰ ἤθελαν νὰ εἶναι τέτοιοι. Στὴν πραγματικότητα ὅμως ἄθεοι εἶναι ζήτημα ἂν ὑπάρχουν.
Γι’ αὐτὸ καὶ ἐκεῖνος ποὺ λέει ὅτι εἶναι ἄθεος, μπορεῖ νὰ ἀρνεῖται τὰ ἱερὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, στὴ δύσκολη ὥρα ὅμως ζητάει τὶς Εὐχές της. Δὲν πιστεύει τὸ Εὐαγγέλιο, ἀναγνωρίζει ὅμως ὅτι ἡ διδασκαλία του μπορεῖ νὰ σώσει τὸν κόσμο. Ἀποφεύγει νὰ κάνει τὸν Σταυρό του, στὶς ὧρες τῆς τρικυμίας ὅμως τρέχει στὰ ἱερὰ Προσκυνήματα, καταφεύγει στοὺς Ἁγίους, ζητάει τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Ἡ δίψα γιὰ τὴ ζωή, ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν ἀλήθεια, ἡ πάλη γιὰ τὴν ἐλευθερία, ὁ πόθος γιὰ τὴν αἰωνιότητα, εἶναι τελικὰ δίψα καὶ ἀγώνας καὶ πάλη καὶ πόθος γιὰ τὸν Θεό. Ὅλα αὐτὰ ὑπάρχουν στὴν κάθε ἀνθρώπινη ψυχή.
Ὅσοι ἀγωνιζόμαστε νὰ ζοῦμε συνειδητὰ τὴν πίστη μας, ἀφενὸς μὲν νὰ τὴν ὁμολογοῦμε μὲ θάρρος, ἀφετέρου δὲ νὰ βοηθοῦμε τοὺς ἀδελφούς μας, ποὺ τὴν ἀγνοοῦν, νὰ ἀνακαλύπτουν μέσα τους τὴν ἀληθινή τους ταυτότητα, τὴ θεϊκὴ κατασκευή τους.ΟΣΩΤΗΡ2114
30 Νοεμβρίου, 2020
«ΘΡΗΣΚΕΙΑ Ή ΠΙΣΤΗ;»

π. Φίλιππος Μπενάζης Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Δράμα
11 Αυγούστου, 2020
Η ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ ΦΑΡΣΑ ΤΟΥ ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ.
Ἐδῶ καὶ πολλὲς δεκαετίες ,στὰ πλαίσια τοῦ New Age ,ἔχει ἀναπτυχθεῖ στὴ Δύση ἕνα κίνημα Νεοπαγανισμοῦ, δηλ.ἐπιστροφὴ στὶς προχριστιανικὲς θρησκεῖες τοῦ εὐρωπαϊκοῦ χώρου.
Κατὰ ἀνάλογο τρόπο, ἔφθασε και στὴν Ἑλλάδα τὸ Κίνημα αὐτό, τὸ ὁποῖο ἔλαβε διαστάσεις τὴν δεκαετία τοῦ '90 ὅταν τὸ ἐνστερνίστηκαν κάποιοι διανοούμενοι τῆς Ἀριστερᾶς ,ἀπογοητευμένοι ἀπὸ τὴν Πτώση τοῦ Κομμουνισμοῦ τὸ 1989‒90.
Ὁ νεοπαγανισμὸς στὴν ἑλληνικὴ ἐκδοχὴ του ὑποστηρίζει ὅτι ἀναβιώνει τὸ Δωδεκάθεο, τὴν "ἐθνική" , ὅπως λέει, θρησκεία τῶν Ἑλλήνων.
Εἶχα γράψει τὸ 1994 ἕνα ΚΡΙΤΙΚΟ ἄρθρο γιὰ αὐτὴν τὴν ..ἀναβίωση στὸ περιοδικό "ΔΑΥΛΟΣ" καὶ συνοψίζω ἐδῶ τὶς ΑΝΤΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ θέσεις αὐτῆς τῆς ἀνιστόρητης φάρσας τῶν ΝΕΟ—ΔΩΔΕΚΑΘΕΪΣΤΩΝ.
1. Εἶναι γνωστὸ σὲ ὅλους τοὺς φιλολόγους, ἱστορικούς, ἀρχαιολόγους κλπ ὅτι
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ , ΕΝΙΑΙΑ
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ.
Ἄλλη ἡ θρησκεία τῶν ΜΙΝΩΙΤΩΝ—ΜΥΚΗΝΑΙΩΝ, ἄλλο τὸ ὁμηρικὸ Δωδεκάθεο (μὲ τὶς καύσεις τῶν νεκρῶν ‒βλ.ΙΛΙΑΔΑ) , ἄλλη ἡ ΟΡΦΙΚΗ καὶ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΗ θρησκεία τῆς κλασσικῆς ἐποχῆς, ἄλλος ὁ ΜΙΘΡΑΪΚΟΣ συγκρητισμὸς τῆς ὕστερης ἀρχαιὀτητας ἄλλη ἡ νεοπλατωνικὴ ΘΕΟΥΡΓΙΑ τοῦ τέλους τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ κόσμου.
Εἶναι τόσο σημαντικὲς οἱ διαφορὲς μεταξὺ αὐτῶν τῶν θρησκευτικῶν αὐτῶν ἀντιλήψεων ὥστε οἱ διαφορὲς μεταξὺ πχ Ἰουδαϊσμοῦ‒Ἰσλαμισμοῦ νὰ θεωροῦνται ἀσήμαντες ἐν συγκρίσει πχ μὲ τὶς διαφορὲς μεταξὺ Ὁμηρικοῦ Δωδεκάθεου καὶ Ὀρφισμοῦ (βλ.τὶς διαφορὲς στὴν ἀντίληψη περὶ ΨΥΧΗΣ)
ἤ μεταξὺ ΜΙΝΩΪΚΗΣ θρησκείας καὶ ΟΜΗΡΙΚΟΥ δωδεκάθεου.
ΠΟΙΑ ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΑ
ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ;
Η ΜΙΝΩΙΚΟΜΥΚΗΝΑΪΚΗ, Η ΟΜΗΡΙΚΗ, Η ΟΡΦΙΚΗ, Η ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΘΕΟΥΡΓΙΚΗ ;
2. Λένε μερικοὶ σύγχρονοι "δωδεκαθεϊστές" ότι ἀναβιώνουν τὶς ΠΑΤΡΙΕΣ τελετές.
Μὰ αὐτὲς δέν χρειάζονται ἀναβίωση ,γιατὶ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΑΝ ΠΟΤΕ ,
ἀλλὰ πέρασαν στὸν χριστιανισμό·
βλεπε
—τὰ ΑΔΩΝΙΑ τοῦ Πελοπ.Πολέμου ποὺ ἔγιναν ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ τὸ Πάσχα,
—τὸν μηνιαῖο ἁγιασμὸ.ποὺ εἶναι ἡ ἀρχαία ΝΟΥΜΗΝΙΑ ,
—τὰ κόλλυβα καὶ τὰ 40ήμερα ποὺ εἶναι ἡ ΠΑΝΣΠΕΡΜΙΑ τῶν άρχαίων·
— ἀκόμα καὶ τὸ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ εἶναι ἡ ΜΑΣΚΟΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΕΣΤΗΡΙΩΝ (ὅταν ἔβγαιναν οἱ Ψυχὲς στὴ γῆ ἔβαζαν οἰ ζωντανοὶ μάσκες γιὰ νὰ μὴν τοὺς γνωρίσουν οἰ νεκροὶ—βλεπε ἐπίσης τὰ τωρινὰ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΑ ).
Ποιὲς τελετὲς λοιπὸν εἶναι
ποὺ χρειάζονται..ἀναβίωση ;
ΜΗΠΩΣ ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ;
ΖΗΤΟΥΝ ΔΗΛ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΟΛΥΘΕΪΣΤΕΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ..ΣΦΑΓΕΙΟ ΚΑΙ ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟ;
3. Ἄλλοι βεβαίως ὑποστηρίζουν
—δῆθεν πιὸ..μορφωμένοι—
ὅτι ἐπιζητοῦν τὴν ἐπαναφορὰ τῆς ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ καὶ τῆς "ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ", τρόπον τινα, τοῦ ΠΟΛΥΘΕΪΣΜΟΥ .
Αὐτοὶ εἶναι χειρότεροι ἀπὸ τοὺς
προηγούμενους ..φολκλορικούς νεοπαγανιστές, διότι :
Ποιά θεωροῦν "φιλοσοφία" ἤ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ τῆς Ἀρχαίας θρησκείας ;
Τοὺς ΜΑΝΤΕΙΣ ποὺ γελοιοποιεῖ στὴν "ΕΛΕΝΗ" ὁ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ καὶ στὶς κωμῳδίες του ὁ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ , καὶ οἱ ὁποῖοι κυνηγοῦσαν μὲ τὴν ΓΡΑΦΗ ΑΣΕΒΕΙΑΣ καὶ τὸ ΚΩΝΕΙΟ
τοὺς ΑΣΤΡΟΝΟΜΟΥΣ ποὺ ἔλεγαν ὅτι ΤΑ ΑΣΤΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΙ ,
ὁπότε ἡ ΕΚΛΕΙΨΗ ΗΛΙΟΥ—ΣΕΛΗΝΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙΩΝΟΣ ΑΛΛΑ ΦΥΣΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ
(ὁ ΑΝΑΞΑΓΟΡΑΣ δὲν ἔφυγε νύχτα γιὰ νὰ γλυτώσει τὸ κώνειο ,ἐπειδὴ εἶπε ὂτι ὁ ἥλιος ΜΥΔΡΟΣ ΔΙΑΠΥΡΟΣ ΕΣΤΙ κι ὄχι θεὸς; )
ΠΟΙΟΣ ΑΡΧΑΙΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥΘΕΪΣΤΗΣ ;
Οἱ ὁμιλοῦντες περὶ ΜΙΑΣ ΠΡΩΤΗΣ ΑΡΧΗΣ Προσωκρατικοί;
Ὁ Ἀναξαγόρας ποὺ μιλοῦσε περὶ ΝΟΥ,
ὁ Παρμενίδης μὲ τὸ ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ,
ὁ Σωκράτης ποὺ ἤπιε τὸ κώνειο ὡς ΑΘΕΟΣ (οὐ νομίζων θεούς) ,
ὁ Πλάτων μὲ τὸν ΕΝΑ ΘΕΟ—ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ,
ὁ Ἀριστοτέλης μὲ τὸ ΠΡΩΤΟΝ ΚΙΝΟΥΝ ΑΚΙΝΗΤΟΝ
ἤ οἱ Στωικοὶ μὲ τὸν ΣΠΕΡΜΑΤΙΚΟ ΛΟΓΟ ;
Μήπως ἦταν πολυθεϊστὴς ὁ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ,
ἤ ὁ ΑΙΣΧΥΛΟΣ ὅταν στὸν "ΠΡΟΜΗΘΕΑ ΔΕΣΜΩΤΗ" προφητεύει τὴν ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ "ΤΥΡΑΝΝΙΔΟΣ ΔΙΟΣ" ;
Ἤ μήπως ὁ Ἀριστοφάνης ποὺ κατακρεουργεῖ τὸ Δωδεκάθεο κι ὄχι μόνο ,στὸν "ΠΛΟΥΤΟ"
(ὅοου ὀνομάζει τὸν Δία ΑΔΙΚΟ
καὶ τὸ νέο θεραπευτὴ ,θεὸ Ἀσκληπιὸ "σκατοφάγο")
Ἡ καθαρὴ λοιπὸν ἱστορικὴ αλήθεια εἶναι
—καὶ φαίνεται ἀπὸ ΟΛΑ τὰ ἔργα τῶν ἀρχαίων συγγραφέων—
ὃτι ὁ Πολυθεϊσμὸς εἶχε ἐκπνεύσει ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Πελοπ.Πολέμου
μέσῳ τοῦ κινήματος τῶν ΣΟΦΙΣΤΩΝ καὶ τῶν ΑΣΤΡΟΝΟΜΩΝ ·
ἠθικῶς δὲ ,εἶχε ὑπονομευθεῖ τὸ Δωδεκάθεο ἤδη μὲ τὸν ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΙΣΜΟ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ ,
ἐπειδὴ τὸ νὰ ἀποδίδεις ἀνθρώπινη μορφὴ στὰ φυσικὰ φαινόμενα
— τὸ ἠφαίστειο ἔγινε Ἥφαιστος—
ἁπαιτεῖς καὶ ΗΘΙΚΗ ἀπ' αὐτά.
ΠΟΙΑ ΗΘΙΚΗ ΟΜΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ Η ΦΥΣΗ ;
Γράφει ὁ ΝΙΛΣΟΝ στὸ κλασσικὸ του σύγγραμμα γιὰ τὴν ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧ. ΕΛΛΗΝ. ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ὅτι ὁ ὀρθολογισμὸς τῶν προσωκρατικῶν καὶ σοφιστῶν καθὼς καὶ ὀ ἀνθρωπομορφισμὸς τοῦ Ὁμήρου
εἶχαν φονεύσει τὸν πολυθεϊσμὸ αἰῶνες πρὶν τὴν ἐμφάνιση τοῦ χριστιανισμοῦ.
ΥΓ Προσωπικὴ ἐξομολόγηση :
Τὸ 1994 μοῦ εἶπε κάποιος ποιητὴς ,ἀποθανών πιά, γιὰ ἔνα ἀρθρο μου περὶ τῶν καταστροφῶν τῶν ἀγαλματων ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς στὸ Βυζάντιο ποὺ δημοσίευσα στὸν "ΔΑΥΛΟ" ὄτι :
"θὰ γεννήσεις τέρατα μὲ αὐτὰ ποὺ γράφεις , διότι ἄλλα θὰ καταλάβουν οἱ ἀναγνῶστες σου , καὶ θὰ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΥΣΟΥΝ ΤΑ ΚΕΙΜΕΜΑ ΣΟΥ , ἐπειδή,
ΜΗ ΜΠΟΡΩΝΤΑΣ οἱ ἴδιοι
[ ἤ μὴ θέλοντας ,λόγῳ ..τεμπελιᾶς ]
νὰ διαβάσουν ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ , διαβάζουν τὰ περιοδικὰ ποὺ ἐσὺ γράφεις, ἀγνοῶντας ὅτι δὲν μαθαίνεται ἀπὸ περιοδικὰ ἡ ἱστορία , ἀλλὰ ἀπὸ τὶς πηγές.
Καὶ ἔτσι θὰ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ὂτι ξέρουν Ἱστορία ,
ἐνῶ θὰ λένε.....μπαροῦφες.
Καὶ λίγο ἀπέχει ἡ ἀνιστόρητη φάρσα νὰ ἐξελιχθεῖ σὲ πνευματικὴ τραγωδία.
ΔΕΝ ΕΠΕΣΕ ΕΞΩ.
ΥΓ2 Συστήνω τὸ παραπάνω ,κλασσικὸ σύγγραμμα τῆς ΧΑΡΙΣΟΝ "ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ ΣΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ" ὡς θεμελιακὸ βοήθημα γιὰ τὴ γνώση τῆς ἀρχαίας θρησκείας.
ΥΓ3 .βεβαίως καὶ ΔΕΝ ταυτίζονται ὁ φιλοσοφικὸς ΕΝΟΘΕΪΣΜΟΣ τῶν Ἑλλήνων μὲ τὸν ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟ τῆς Βίβλου· ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἄλλο θέμα.
https://diamantiskoutoulas.blogspot.com/2020/08/blog-post_54.html
29 Νοεμβρίου, 2019
Είναι σωστό να σχολιάζουμε αρνητικά τις άλλες θρησκείες;

18 Δεκεμβρίου, 2018
23 Ιουλίου, 2018
“Ο Θεός μόνο μπορεί να θεραπεύσει τους φόβους σου”+ μοναχός Μωυσής αγιορείτης
+ μοναχός Μωυσής αγιορείτης.
Να σκέφτεσαι τον Θεό πολύ. Να πηγαίνεις στην εκκλησία, όχι για μένα, για τον Θεό.
Ο Θεός μόνο μπορεί να θεραπεύσει τους φόβους σου.
Να θεωρείς τυχερό τον εαυτό σου όταν προσεύχεσαι.
Η αδυναμία σου, παιδί μου, δεν έχει τόση σημασία πια, αφού ομολογείς αληθινά ότι είσαι αδύναμος.
20 Ιουλίου, 2018
Νικητής Survivor: «Θα ανέβω γονυπετής στην Παναγία της Τήνου – Προστάτης μου ο Προφήτης Ηλίας»
Δημοσιεύτηκε στις από Angel

29 Ιανουαρίου, 2018
Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο;
Από Greek Affair
-29/01/2018
Το ερώτημα που μου είχε τεθεί έλεγε: «Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, αφού γνώριζε, ως παντογνώστης που είναι, ότι στο τέλος κάποιοι άνθρωποι θα κολαστούν.
Και, αν θυμάμαι καλά, κάπου αναφέρεται ότι πολλοί οι κλητοί ολίγοι δε οι εκλεκτοί; Δηλαδή· οι περισσότεροι θα πάνε στην κόλαση. Τι Θεός αγάπης είναι αυτός; Καλύτερα να μη δημιουργούσε τον κόσμο!».
Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο;
Απαντώ στο πρώτο τμήμα της ερωτήσεως, για να συνεχίσω κατόπιν στο δεύτερο.
Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο από άπειρη αγαθότητα και αγάπη, επειδή ο Ίδιος είναι αγάπη (Α´ Ιω. δ´ 8). Μια αγάπη που όσο κι αν προσπαθήσουμε να την εννοήσουμε με το περιορισμένο λογικό μας είναι αδύνατον να την κατανοήσουμε. Κι αυτό, λόγω του σκοτισμού της αμαρτίας και λόγω των αμέτρητων θλίψεων και περιπετειών ατόμων και λαών, που ζούμε καθημερινά. Ωστόσο, παρά τη σύγχυση και την αταξία που υπάρχει δίπλα μας και γύρω μας, συχνά δε και μέσα μας, έχουμε άπειρα δείγματα της θείας αγάπης και αγαθότητος.
Επειδή λοιπόν ο άναρχος και αιώνιος Θεός είναι αγάπη, και επειδή ο Ίδιος ζούσε και πριν δημιουργήσει τον κόσμο μια μακάρια και πανευτυχή ζωή, θέλησε, γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, την ευτυχία του αυτή να τη μεταδώσει και σε άλλα πλάσματα λογικά, σαν κι Αυτόν, ώστε να γίνουν περισσότερα τα όντα που θα απολαμβάνουν τις ευεργεσίες. Η εξάπλωση δε αυτή της μακαριότητος αποτελεί απόδειξη της άπειρης αγαθότητός του. Έτσι δημιούργησε πρώτα τον νοητό κόσμο, δηλ. τους αγγέλους, κατόπιν τον υλικό και ορατό κόσμο και τέλος τον λογικό άνθρωπο, από σώμα και ψυχή νοερή και αθάνατη. Αυτόν μάλιστα τον κατέστησε πάνω στη γη σαν άλλο κόσμο κατά κάποιον τρόπο, μεγάλο μέσα στη μικρότητά του, σαν άλλον άγγελο, σαν φύλακα της ορατής κτίσεως και ιερουργό της αόρατης· επίγειο και ουράνιο, προσωρινό και αθάνατο, ευρισκόμενο στο μέσο μεταξύ μεγαλείου και ταπεινότητος· τον ίδιο τον έκανε και πνεύμα και σάρκα. Έτσι ο άνθρωπος είναι δημιούργημα που διαμένει στη γη, μεταβαίνει όμως σε άλλο κόσμο και γίνεται θεός από την επιθυμία του προς τον Δημιουργό του. Τα ίδια μας διδάσκει και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.
Χρησιμοποιώντας κάποιο παράδειγμα μπορούμε να πούμε τούτο: Όπως ο ήλιος από τη φύση του έχει την τάση να φωτίζει και να θερμαίνει όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά να ακτινοβολεί και να διαχέεται προς τα έξω ευεργετώντας όλη την κτίση, το ίδιο και ο πλουσιόδωρος Θεός έχει, θα μπορούσαμε να πούμε, την τάση ως αστείρευτη πηγή αγαθότητος και αγάπης, να εκχύνεται και να σκορπίζεται προς όλες τις κατευθύνσεις.
Επομένως η δημιουργική ενέργεια του Θεού είναι – πέρα για πέρα – ενέργεια αγαθότητος και αγάπης. Ο Τριαδικός Θεός όντας μακάριος, ή σωστότερα αυτομακαριότητα, και ο μόνος και απόλυτος εξουσιαστής, αφού έχει την εξουσία όχι δοσμένη από κανένα, αλλά από τον ίδιο τον εαυτό του (Α´ Τιμ. στ´ 15)· ο υπεράγαθος Τριαδικός Θεός, που δεν έχει ανάγκη από κανέναν και από τίποτε, αφού Αυτός δίνει σ’ όλα τα ζωντανά δημιουργήματά του ζωή και αναπνοή και όλα όσα χρειάζονται για τη συντήρηση της ζωής τους (Πραξ. ιζ´ [17] 25), δεν δημιούργησε τον κόσμο και τον άνθρωπο από ανάγκη ή διότι του έλειπε κάτι και έπρεπε να το αναπληρώσει. Δημιούργησε τον αόρατο και ορατό κόσμο από αγαθότητα και αγάπη, επειδή δεν αρκέσθηκε μόνο στη θεωρία του εαυτού του και στην άπειρη τελειότητά του.
Κι αν επιτρεπόταν να εκφρασθούμε γύρω από το ζήτημα αυτό με τρόπο ανθρώπινο, θα λέγαμε, μαζί με τον αείμνηστο Καθηγητή της Θεολογίας Παν. Ν. Τρεμπέλα, ότι ο Θεόςαποφασίζοντας να δημιουργήσει τον κόσμο μάλλον μέριμνες και ενοχλήσεις πρόσθετε στη θεία του μακαριότητα! Το ότι δε μετά από κάθε σταθμό της δημιουργίας του κόσμου η Αγία Γραφή σημειώνει: «Και είδε ο Θεός ότι αυτό που δημιούργησε είναι ωραίο, όπως το θέλησε η απειράγαθη βουλή του και ότι θα ανταποκρινόταν στον σκοπό για τον οποίο το έπλασε» (Γεν. α´ 8-10 εξ.), φανερώνει και αποδεικνύει επαρκώς, όπως διδάσκει ο ιερός Αυγουστίνος, αυτό ακριβώς· ότι δηλαδή ο Θεός δημιούργησε τα πάντα όχι από κάποια ανάγκη ή για προσωπική του ικανοποίηση η ωφέλεια, αλλά μόνο από αγαθότητα. Μόνο και μόνο διότι εκείνο που έκανε ήταν «καλόν».
Τούτο όμως αποκαλύπτει και κάτι άλλο ακόμη σπουδαιότερο. Το ότι η ζωή μας, η ύπαρξή μας, είναι και μια συμμετοχή στη μακαρία ζωή του Θεού, αφού από εκείνη τη ζωή αντλούμε τη ζωή και μεις. Κι όχι απλώς τη ζωή, αλλά τη μακαρία και αιώνια ζωή, ή όπως την ονομάζουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, την «κατά χάριν θέωσιν», δηλαδή το να γίνουμε κατά χάριν θεοί. Κι ενώ όλη η άλλη φύση χαίρεται επειδή έχει ζωή, οι άνθρωποι χαιρόμαστε όχι απλώς διότι απολαμβάνουμε αυτή τη ζωή, αλλά και διότι θα χαιρόμαστε αιώνια, αφού θα είμαστε κατά χάριν θεοί!
Έρχομαι τώρα στο δεύτερο μέρος της ερωτήσεως, που λέει: «Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, αφού γνώριζε, ως παντογνώστης που είναι, ότι στο τέλος κάποιοι θα κολαστούν;». Άλλωστε, συνεχίζει η απορία, «αναφέρεται ότι πολλοί οι κλητοί, αλλά ολίγοι οι εκλεκτοί. Δηλαδή οι περισσότεροι θα πάνε στην κόλαση». Οπότε «τι Θεός αγάπης είναι αυτός; Καλύτερα να μη δημιουργούσε τον κόσμο». Την ίδια ερώτηση διατύπωσαν παλαιά οι αιρετικοί Μανιχαίοι, που ήσαν οπαδοί του αιρετικού Μανη (3ος αιώνας μ.Χ.). Υπάρχει όμως και σ’ αυτή την απορία απάντηση.
Πρώτα – πρώτα σημειώνω πως κανένας άνθρωπος δεν γνωρίζει που θα πάνε οι περισσότεροι μετά τη Β´ Παρουσία του Κυρίου και τη μέλλουσα Κρίση. Όταν κάποιος, που νόμιζε ότι θα σωθούν μόνο οι Ιουδαίοι, ρώτησε τον Κύριο «είναι άραγε λίγοι αυτοί που σώζονται;», ο Κύριος δεν ικανοποίησε την περιέργειά του. Θέλοντας όμως να ικανοποιήσει όσους τον άκουγαν, απάντησε: Να προσπαθείτε και να αγωνίζεσθε να εισέλθετε στη βασιλεία του Θεού απαρνούμενοι τις κακές σας συνήθειες και την αμαρτωλή ζωή σας (Λουκ. ιγ´ [13] 24). Δεν απάντησε, επειδή αυτός που ρωτούσε ζητούσε να μάθει, όπως παρατηρεί ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, κάτι από αυτά που είναι περιττά και ανώφελα. Διότι ποιο όφελος μπορούσε να προκύψει από το αν μάθαινε αν είναι πολλοί αυτοί που σώζονται η λίγοι; Αντίθετα ήταν αναγκαίο και ωφέλιμο να γνωρίζουν οι άνθρωποι τον τρόπο, με τον οποίο θα μπορούσε κανείς να οδηγηθεί στη σωτηρία. Και αυτό ακριβώς έκανε ο Κύριος.
Ο λόγος του Κυρίου «πολλοί εισί κλητοί, ολίγοι δε εκλεκτοί» (Ματθ. κβ´ [22] 14), που αναφέρει η απορία, σημαίνει: Δεν θα πάνε στον Παράδεισο όλοι όσοι θα κληθούν. Και πόσοι καλούνται; θα ρωτήσει κάποιος. Καλούνται όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως. Διότι ο Θεός θέλει όλοι οι άνθρωποι να σωθούν και δια της πίστεως να λάβουν πλήρη γνώση της αληθείας (Α´ Τιμ. β´ 4). Άλλωστε ο Χριστός θυσιάστηκε πάνω στο Σταυρό «υπέρ πάντων», για όλους τους ανθρώπους (Β´ Κορ. ε´ 14). Όλους λοιπόν καλεί ο Θεός· όχι μόνο Χριστιανούς αλλά και ειδωλολάτρες και εθνικούς· και πιστούς και απίστους. Αν δεν σώζονται όλοι, αυτό δεν οφείλεται στο ότι δεν υπάρχει θέληση εκ μέρους του Θεού, αλλ’ ότι δεν υπάρχει θέληση από εκείνους που δεν σώζονται. Το πόσοι δε τελικώς θα είναι οι εκλεκτοί που θα πάνε στον Παράδεισο, μόνο ο παντογνώστης Θεός το γνωρίζει.
Εδώ θά ‘θελα να παραθέσω μια απάντηση, που έδωσε ένας δαιμονισμένος νέος στην ερώτηση κάποιου Ορθόδοξου κληρικού, όπως μου τη διηγήθηκε ο ίδιος. Ρωτήθηκε ο δαιμονισμένος, δηλαδή ουσιαστικά ρωτήθηκε το πονηρό πνεύμα που βασάνιζε τον δυστυχισμένο νέο: «Έχεις πολλούς οπαδούς;». Και το δαιμόνιο απάντησε γεμάτο απελπισία: «Έχω πολλούς· έχω πολλούς· αλλά τελικώς μου τους παίρνει αυτός»! «Αυτός» είναι ο Κύριος Ιησούς, του Οποίου τα δαιμόνια δεν θέλουν ούτε το όνομα να προφέρουν, αφού και αυτό μόνο το όνομα «Ιησούς Χριστός» τούς καίει κυριολεκτικά. Ο διάλογος αυτός φανερώνει ότι και εκείνοι τους οποίους οι άνθρωποι, κρίνοντας εξωτερικά, θεωρούν ότι δεν είναι για τη βασιλεία του Θεού, τελικά την κερδίζουν με τη μετάνοια και την επιστροφή, ίσως και στις τελευταίες ώρες της ζωής τους. Κι αυτό καταθλίβει και φαρμακώνει τον εχθρό της ψυχής μας.
Αλλά, θα πει κάποιος, η ουσία του ερωτήματος δεν βρίσκεται στο πόσοι θα σωθούν. Διότι, και ελάχιστοι ή έστω και ένας άνθρωπος να πάει στην κόλαση, αυτό δεν συγκινεί τον Θεό της αγάπης, ότι οι λίγοι ή ο ένας θα τιμωρούνται αιώνια; Το ερώτημα είναι πράγματι συγκλονιστικό. Ωστόσο ο θεόσοφος άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός μας δίνει την απάντηση. Γράφει:
Ο Θεός δημιουργεί και φέρει από την ανυπαρξία στην ύπαρξη τα γινόμενα από αγαθότητα και γνωρίζει από πριν τα όσα θα γίνουν. Αν δεν δημιουργούνταν, ούτε κακοί θα υπήρχαν ούτε και ο παντογνώστης Θεός θα τους γνώριζε από πριν. Ωστόσο, αν ο Θεός δεν δημιουργούσε τον κόσμο με τη σκέψη ότι η αμαρτία και το κακό θα επικρατήσουν στη γη και θα υπάρξουν άνθρωποι που από τη δική τους θέληση θα γίνονταν κακοί, τότε το κακό θα νικούσε την αγαθότητα του Θεού. Τότε το κακό θα αποδεικνυόταν πιο ισχυρό από την άπειρη αγαθότητα του παντοδύναμου Θεού, αφού αυτό θα αναχαίτιζε και θα εμπόδιζε τον Θεό να δημιουργήσει και άλλα πλάσματα ευτυχισμένα και μακάρια. Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να γίνει. Γι’ αυτό ακριβώς, συνεχίζει ο ιερός Δαμασκηνός, ο Θεός δημιουργεί, όσα δημιουργεί, τα πάντα αγαθά. Κι ο κάθε άνθρωπος από δική του προαίρεση και ελευθερία γίνεται καλός η κακός. Ο Κύριος είπε βέβαια για τον προδότη Ιούδα: «Ήταν συμφερότερο γι’ αυτόν να μην είχε γεννηθεί ο άνθρωπος εκείνος» (Μαρκ. ιδ´ [14] 21)· αυτό όμως δεν τό ‘λεγε κακίζοντας την κτίση του, το δημιούργημά του, αλλά την κακία που κυρίευσε το κτίσμα, τον λογικό άνθρωπο, από τη δική του προαίρεση και ραθυμία. Διότι η ραθυμία του κατέστησε άχρηστη γι’ αυτόν την ευεργεσία του Δημιουργού. Συμβαίνει δηλαδή ό,τι ακριβώς και στην περίπτωση που κάποιος, παίρνοντας από έναν ηγεμόνα πλούτο και εξουσία, φερθεί τυραννικά στον ευεργέτη του. Τότε ο ευεργέτης ηγεμόνας θα τον συλλάβει με το δίκιο του και θα τον τιμωρήσει, αν δει ότι αυτός που ευεργετήθηκε συνεχίζει να παραμένει στην εξουσία και επιμένει να φέρεται τυραννικά.
από το βιβλίο του Νικ. Βασιλειάδη
Ελευθερία: προνόμιο, δώρο ή πρόβλημα;
εκδ. «Ο Σωτήρ»
04 Νοεμβρίου, 2017
Δεν θα σε πολεμήσω, για να μη γίνω αφορμή να στεφανωθείς με την υπομονή που κάνεις...
Τότε ο δαίμονας, σαστισμένος από την τόση ελπίδα του αλλά και την αδιαντροπιά του απέναντι στο Θεό, του παρουσιάστηκε ολοζώντανος!
- Άθλιε! Του λέει. Πώς στέκεσαι μπροστά στο Θεό χωρίς να κοκκινίζεις;
Πώς πιάνεις στο στόμα σου ακόμα και τ’ όνομά Του;Και πώς τολμάς να προσεύχεσαι χωρίς ντροπή;
- Τούτο το κελλί είναι σιδεράδικο, του απάντησε ο αδελφός.
Μια σφυριά δίνεις, μια παίρνεις..!
Δεν θα σταματήσω, λοιπόν, να παλεύω μαζί σου μέχρι να πεθάνω, κι όπου με βρει η τελευταία μου μέρα.
Να, με όρκο σε πληροφορώ και με πεποίθηση στην άπειρη αγαθότητα του Θεού σου λέω: Στο όνομα Εκείνου, που ήρθε να καλέσει σε μετάνοια και να σώσει τους αμαρτωλούς, δεν θα πάψω να προσεύχομαι στον Κύριο εναντίον σου, ώσπου να πάψεις κι εσύ να με πολεμάς.Και θα δούμε ποιος θα νικήσει, εσύ ή ο Θεός!
Σαν άκουσε ο δαίμονας αυτά τα λόγια, του λέει:
- Μα την αλήθεια, ποτέ πια δεν θα σε πολεμήσω, για να μη γίνω αφορμή να στεφανωθείς με την υπομονή που κάνεις...





























