Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα θρησκεια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα θρησκεια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

11 Σεπτεμβρίου, 2022

Απαντήσεις σε 31 απορίες που έχουν οι Χριστιανοί | orthodoxia.online |


Στην Εκκλησία, αλλά και εκτός αυτής, ορισμένοι ενεργούν απρόσεκτα, εξεζητημένα ή και λανθασμένα.

Στο σπίτι μας κάνουμε ό,τι θέλουμε, αλλά δεν ενοχλούμε κανένα. Στους Ιερούς Ναούς όμως δεν πρέπει να δημιουργούμε σύγχυση ή να διασπούμε αδιάκριτα την προσοχή του εκκλησιάσματος.

Μπορούμε λοιπόν να προσέχουμε, να αποφεύγουμε τα λάθη και να προλαμβάνουμε την ανευλάβεια ή το σκανδαλισμό. Όταν θεάρεστα ενεργούμε και εμείς ωφελούμαστε και ο Θεός δοξάζεται εξαιτίας μας.

Οι ερωταποκρίσεις που ακολουθούν έχουν εγκριθεί από αρμοδιότερα εμού πρόσωπα και αποσκοπούν στο ανωτέρω διπλό αποτέλεσμα.

Ερώτηση: Όταν πρόκειται να κοινωνήσουμε σε αγρυπνία (από 9 μ.μ. μέχρι 1 π.μ.), μέχρι πότε μπορούμε να φάμε;

Απάντηση: Το μεσημέρι (μετά την εργασία μας) τρώμε ό,τι προβλέπεται, ενώ μέχρι τις 6 μπορούμε να πάρουμε κάτι ελαφρό, οπωσδήποτε αλάδωτο.

Ε: Πριν κοινωνήσουμε πλένουμε τα δόντια μας;

Α: Ναι, μπορούμε, εφ’ όσον δεν καταπίνουμε νερό. Είναι πράξη καθαριότητας – σεβασμού προς τη Θ. Κοινωνία.

Ε: Πως πρέπει να πιάνουμε το μάκτρο (το κόκκινο πανί), όταν κοινωνούμε;

Α: Το κρατάμε με τα δυό μας χέρια, τεντωμένο κάτω από το πηγούνι μας, ώστε, αν τυχόν πέσει η Θεία Κοινωνία, να πέσει πάνω σ’ αυτό.

Ε: Τι πρέπει να κάνουμε μόλις κοινωνήσουμε;

Α: Δε φιλάμε το Άγιο Ποτήριο, δε μιλάμε, για να μην τυχόν πεταχτεί από το στόμα μας Μαργαρίτης (ψίχουλο από τη Θ.Κ.), τρώμε αμέσως Αντίδωρο και ξεπλένουμε το στόμα μας με αγιασμό (εάν έχει στο Ναό). Δε χρειάζεται να προσκυνάμε εικόνες ή και άγιοα λείψανα. Εάν μας έλθει βήχας, βήχουμε με κλειστό το στόμα, ή σε χαρτομάντηλο, το οποίο καίμε. Δε φτύνουμε.

Ε: Πότε πλένουμε τα δόντια μας μετά την πρωινή Θεία Μετάληψη;

Α: Την επομένη το πρωί λόγω σεβασμού προς το μέγα γεγονός και από ευλάβεια.

Ε: Τι κάνουμε, όταν η Θεία Κοινωνία πέσει στα ρούχα μας;

Α: Ό,τι έχει έλθει σε επαφή με τη Θεία Κοινωνία πρώτα το γλείφουμε, μετά το κόβουμε και το καίμε. Τη στάχτη τη ρίχνουμε σε ποτάμι, στη θάλασσα, σε χωνευτήρι Ι. Ναού η και σε μέρος που δεν πατιέται.

Ε. Τι κάνουμε, όταν μετά τη Θεία Μετάληψη κάνουμε εμετό;

Α: Προσπαθούμε να το μαζέψουμε και να το ρίξουμε σε κατάλληλους χώρους. Ό,τι απομένει, ρίχνουμε οινόπνευμα και το καίμε. Επίσης, το εξομολογούμαστε, όταν πάμε στον Πνευματικό μας.

Ε: Μετά τη Θ. Μετάληψη τι κάνουμε, εάν ματώσουμε ή βγουν σάλια;

Α: Τα μαζεύουμε με ένα χαρτομάντηλο, το οποίο καίμε τελικά, προσέχοντας να μην πάνε στα ρούχα.

Ε: Τι πρέπει να κάνει μια γυναίκα, όταν έχει έμμηνο ρύση;

Α: Δε συμμετέχει σε Μυστήρια της Εκκλησίας. Μπορεί όμως να τα παρακολουθεί. Επειδή η ακαθαρσία είναι φυσική και ακούσια, μπορεί κατ’ οικονομία να παίρνει αντίδωρο, να προσκυνά τις εικόνες, να λαμβάνει αγιασμό, να προσκυνά, εκτάκτως, Άγια λείψανα.

Ε: Τι συνέπειες έχει, όταν κάποιος διατηρεί προγαμιαίες σχέσεις;

Α: Δεν επιτρέπεται να κοινωνεί και συμβουλεύεται κάποιον διακριτικό Πνευματικό. Προς ενημέρωση, βλέπε Α΄ προς Κορινθίους, (στ΄, 9-20).

Ε: Τι ισχύει για το Μεγάλο Αγιασμό των Φώτων;

Α: Και οι δύο αγιασμοί (παραμονής και Φώτων) είναι μεγάλοι αγιασμοί και δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ τους. Ούτε στην ουσία, ούτε στη χρήση. Αυτό φαίνεται στη σχετική ακολουθία τους. Τους πίνουμε με πίστη προς αγιασμό μας, για θεραπεία ψυχών και σωμάτων, αλλά και ραντίζουμε μ’ αυτόν σπίτια, χωράφια, ζωντανά, κήπους, οχήματα κ.λπ. Πρώτα κοινωνούμε, μετά πίνουμε Μεγ. Αγιασμό και μετά τρώμε αντίδωρο.

Ε: Ποια η σχέση μεταξύ Αγιασμού και Αντίδωρου;

Α: Πρώτα πίνουμε μεγάλο Αγιασμό και μετά τρώμε Αντίδωρο. Αντίθετα, πρώτα τρώμε Αντίδωρο και μετά πίνουμε το μικρό Αγιασμό.

Ε: Το πρωί τρώμε πριν πάμε στην Εκκλησία;

Α: Δεν τρώμε, δεν πίνουμε καφέ ούτε νερό και δεν καπνίζουμε πριν εκκλησιαστούμε. Ιδίως πριν κοινωνήσουμε, αλλά και όταν θελήσουμε να φάμε αντίδωρο.

Ε: Τι ώρα πρέπει να πηγαίνουμε στην Εκκλησία;

Α: Από την αρχή, στον Εξάψαλμο. Την Κυριακή, το αργότερο πριν το Ευαγγέλιο του Όρθρου, για να προσκυνούμε τον αναστάντα Χριστό. Ο Όρθρος δεν τελείται για τα στασίδια!

Ε: Μπαίνοντας στον Ι. Ναό προσκυνούμε τις εικόνες του Τέμπλου;

Α: Ναι, εάν δεν έχει αρχίσει η Ακολουθία, ή μετά το τέλος της. Κατά τη διάρκεια των Ακολουθιών η προσκύνηση μοιάζει με … επίδειξη και δημιουργείται αταξία, με συνέπεια την απόσπαση της προσοχής του εκκλησιάσματος.

Ε: Πως παρακολουθούμε τον Εξάψαλμο;

Α: Ακίνητοι, σιωπηλοί, όρθιοι και δεν κάνουμε κατά τη διάρκειά του το σταυρό μας (ούτε στο μέσον που λέγεται το «Δόξα Πατρί…»). Εάν φθάσουμε στο Ναό την ώρα που διαβάζεται, αναμένουμε το τέλος του Εξάψαλμου στην είσοδο του κυρίως Ναού.

Ε: Τι κάνουμε, όταν ο Ιερέας μας θυμιάζει;

Α: Μετά το θυμιάτισμα των Αγίων εικόνων θυμιάζει ο Ιερέας και εμάς τιμητικά ως εικόνες του Θεού. Γι’ αυτό κάνουμε υπόκλιση ευχαριστώντας. Μετά παρακολουθούμε τα ψαλλόμενα και όχι τον θυμιάζοντα Ιερέα.

Ε: Πότε κάνουμε το σταυρό μας;

Α: Εκτός του Ναού υπάρχουν πάρα πολλές περιπτώσεις. Όταν περνάμε έξω από Ι. Ναούς, όταν τρώμε, όταν ξεκινάμε το ταξίδι, ή φθάνουμε στον προορισμό μας, όταν κινδυνεύουμε κλπ. Εντός του Ναού σε κάθε Τριαδική εκφώνηση, στις εκφωνήσεις της Παναγίας, όταν ακούγεται στα τροπάρια το όνομα του τιμωμένου αγίου, στον Τρισάγιο ύμνο, στην «Τιμιωτέραν…» (όταν φθάνουμε στο «την όντως Θεοτόκον…» για να τονίζεται ότι γέννησε Θεό), στην αρχή και στο τέλος των Ακολουθιών κ.λπ.

Ε: Πότε δεν κάνουμε το σταυρό μας;

Α: Κατά τη διάρκεια του Εξάψαλμου, όταν ο Ιερέας μας θυμιάζει, όταν φιλάμε το χέρι Ιερωμένου και όταν λαμβάνουμε αντίδωρο από το χέρι του.

Ε: Πότε πρέπει να είμαστε όρθιοι εντός του Ναού;

Α: Σε πολλές περιπτώσεις του Εσπερινού, Όρθρου και Θ. Λειτουργίας. (Βλέπε προηγούμενη υποσημείωση).

Ε: Πότε κατερχόμαστε από τα στασίδια του Ναού;

Α: Στην «Τιμιωτέραν», στη Μεγάλη Είσοδο, στα «Σα εκ των σων…» (και όταν δε γονατίζουμε κάνουμε βαθιά υπόκλιση), στο «Πρόσχωμεν. Τα άγια τοις αγίοις», στο «Μετά φόβου…» μέχρις ότου τελειώσει η Θ. Κοινωνία των πιστών και πει ο Λειτουργός «Πάντοτε νυν και αει…» και στις Απολύσεις των Ακολουθιών.

Ε: Πότε κάνουμε μεγάλες μετάνοιες (μετά σταυρού) στους Ναούς;

Α: Στο τέλος των Παρακλήσεων (στο «Πάντων προστατεύεις, Αγαθή» κ.λπ. και στα 4 Εξαποστειλάρια του 15αύγουστου), στην ευχή του Οσίου Εφραίμ τη Μ. Τεσσαρακοστή (τρεις συν μία), στη μεγάλη Είσοδο των Προηγιασμένων Θ. Λειτουργιών (μένοντας κάτω μέχρι το πέρας της), πριν προσκυνήσουμε Άγια λείψανα (τις κάνουμε ενωρίτερα για να μη γίνεται καθυστέρηση).

Ε: Τι κάνουμε, όταν ο ιερέας μας ευλογεί, π.χ. «Ειρήνη πάσι»;

Α: Εγκαίρως εγειρόμαστε (εάν καθόμαστε) και υποκλινόμαστε, ευχαριστώντας για την ευλογία που μας προσφέρει.

Ε: Τι κάνουμε, όταν ο Λειτουργός εκφωνεί: «Τας κεφαλάς ημών τω Κυρίω κλίνωμεν»;

Α: Σκύβουμε τα κεφάλια μας για λίγο η μέχρις ότου τελειώσει η ευχή.

Ε: Πως χαιρετούμε έναν ιερωμένο;

Α: Ανάλογα προς το βαθμό του λέμε: Την ευχή σας, Σεβασμιώτατε, Γέροντα, Πάτερ ή Ευλογείτε, Σεβασμιώτατε…

Ε: Πώς τηλεφωνούμε σ’ έναν ιερέα;

Α: Όταν σηκώνει το τηλέφωνο: α) Εάν γνωρίσουμε τη φωνή του λέμε: «Την ευχή σας (ή ευλογείτε) Πάτερ είμαι ο τάδε» (ο καλών οφείλει να δηλώσει την ταυτότητά του) και τον ρωτάμε, εάν μπορούμε να τον απασχολήσουμε με το θέμα μας. Β) Εάν δε γνωρίζουμε τη φωνή του, δηλώνουμε την ταυτότητά μας και λέμε ότι ζητάμε π.χ. τον π. Δημήτριο. Μετά συνεχίζουμε όπως προηγουμένως.

Ε: Τι κάνουμε, όταν αντιληφθούμε ότι διέρχεται Ιερέας μεταφέροντας τη Θεία Κοινωνία;

Α: Παραμερίζουμε με σεβασμό και τουλάχιστον υποκλινόμαστε, κάνοντας το σταυρό μας.

Ε: Τι κάνουμε, όταν περνά κηδεία;

Α: Όταν φθάσει η νεκροφόρα μπροστά μας, κάνουμε το σταυρό μας λέγοντας: «Ο Θεός να τον αναπαύσει». Εάν βρισκόμαστε σε όχημα, εξερχόμαστε.

Ε: Τι κάνουμε το μουχλιασμένο αντίδωρο, τα κόλλυβα που δεν τρώγονται, τον παλιό αγιασμό που δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε, τα βαΐα, τα καρυδόφυλλα που παίρνουμε από τους ναούς (Βαΐων και Αγίου Πνεύματος) όταν ξεραθούν;

Α: Τα παραχώνουμε ή τα ρίχνουμε σε χώρο που δεν πατιέται ή τα καίμε.

Ε: Τι είναι η «αγία ζέση»; Χρησιμοποιείται από λαϊκούς;

Α: Δεν υπάρχει τέτοιος όρος. Υπάρχει το Ζέον (ένα μικρό δοχείο) με το οποίο μεταφέρεται το καυτό νερό στο Άγιο Ποτήριο, για να θερμάνει τα Τίμια Δώρα μετά τον καθαγιασμό τους. Εάν υπονοείται το νερό που απομένει στο Ζέον μετά τη χρήση του, αυτό καταναλίσκεται από το Λειτουργό κατά την «κατάλυση» στην Αγία Πρόθεση, ενώ ό,τι ακόμη, ενδεχομένως, απομείνει, ρίπτεται στο χωνευτήρι. Ό,τι, επομένως, λέγεται «αγία ζέση» ή τυχόν ζητείται, μάλλον πρόκειται για λαϊκή παρερμηνεία και ζήλον «ου κατ’ επίγνωσιν».

Ε: Την Αρτοκλασία την τρώμε και το Αγίασμα που τρέχει από διάφορες πηγές το πίνουμε νηστικοί;

Α: Όχι.

Ε: Στο κολλυβο του μνημοσύνου επανω μπορω να αποτυπωσω την μορφη του Χριστου;

Α: Οχι. Εναν σταυρο μονον μπορουμε να σχηματισουμε. Μορφη αποτυπωνουμε μονο στο βρασμενο σιταρι  που προσφερουμε στις διαφορες γιορτες των αγιων.

Πηγή: «Μικρή Συμβολή στη Χριστιανική Ζωή», Πρεσβ. Γεωργίου Κουγιουμτζόγλου – Θεσσαλονίκη 2006

13 Σεπτεμβρίου, 2021

Η θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων

 


Αμαλία Ηλιάδη («Η θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων» Αμαλία Ηλιάδη, φιλόλογος-ιστορικός, Διευθύντρια 5ου ΓΕΛ Τρικάλων).

Η Αρχαία Ελληνική Θρησκεία έπαιξε μεγάλο ρόλο στην αρχαία Ελλάδα και συνεχίζει και σήμερα να είναι σημαντική στην πολιτιστική κληρονομιά των Ελλήνων καθώς διαμόρφωσε τη μυθολογία τους και τη θέαση και προσέγγιση του κόσμου τους.

Ο άνθρωπος πάντα ένιωθε την ανάγκη να πιστεύει σε μια ανώτερη, θεϊκή δύναμη. Ο Δωδεκαθεισμός ήταν η θρησκεία των Αρχαίων Ελλήνων. Μέσω της θρησκείας αυτής οι άνθρωποι της αρχαίας Ελλάδος μπορούσαν να εκφραστούν και να δημιουργήσουν. Ο Αρχαίος πολιτισμός αναπτύχθηκε πολύ εξαιτίας της θρησκείας. Οι άνθρωποι άρχιζαν να χτίζουν ναούς, να φτιάχνουν αγάλματα, τοιχογραφίες προς τιμή των θεών που μερικές από αυτές σώζονται ως σήμερα. Όλα αυτά αποτελούν ταυτότητα για τον Έλληνα αφού πολλοί ξένοι έρχονται στην χώρα μας και δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για την Αρχαία Ελληνική Θρησκεία και για τα αρχαία αντικείμενα που σχετίζονται με αυτήν, σώζονται και αποτελούν μεγάλα έργα τέχνης.

Η Αρχαία Ελληνική Θρησκεία βοήθησε όχι μόνο τους αρχαίους Έλληνες αλλά και τους σημερινούς αφού μεγάλο μέρος του τουρισμού και της οικονομίας της Ελλάδος στηρίζεται στην αρχαιότητα και στην κληρονομιά που άφησε σε μας ( μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι ). Βέβαια, έχουν γραφεί πολλά βιβλία για την Αρχαία Ελληνική Θρησκεία, φιλοσοφικού και διδακτικού περιεχομένου. Σε όλη την γη διαβάζονται είτε από ενδιαφέρον είτε για μάθηση και εμβάθυνση στον αρχαίο πολιτισμό είτε από απλή περιέργεια. Πολλές ταινίες εξάλλου έχουν παιχθεί στον παγκόσμιο κινηματογράφο που αφορούν την Αρχαία Ελλάδα, την θρησκεία της και τους ήρωές της.

Θρησκευτικά Έθιμα

Η πίστη των Αρχαίων Ελλήνων στους θεούς ήταν συνδεδεμένη με τα θρησκευτικά τους έργα και τις τελετουργίες τους. Τα θρησκευτικά τους πιστεύω και οι μυθολογικές τους παραδόσεις που μιλούσαν για τα κατορθώματα των θεών δεν θα σήμαιναν τίποτα χωρίς τα θρησκευτικά έθιμα που εκτελούσε κάθε πόλη-κράτος και γενικότερα όλοι οι Έλληνες σαν Έθνος. Σε αυτές τις θρησκευτικές τελετές, οι πολίτες τιμούσαν τους θεούς που τους προστάτευαν, ενώ την ίδια στιγμή επιβεβαίωναν την εθνική τους ταυτότητα και το αίσθημα ότι ανήκαν σε μια πόλη- κράτος ως σημαντικοί παράγοντες.

Τα κέντρα λατρείας στην Αρχαία Ελλάδα ήταν οι ναοί που βρίσκονταν στην Ακρόπολη και την Αγορά των πόλεων. Ο ναός περιλάμβανε θρησκευτικά αγάλματα, προσκυνητάρια όπου γίνονταν τελετές, θυσιαστήρια και στοές στεγασμένες με κιονοστοιχίες για να προστατεύουν τους προσκυνητές από αντίξοες καιρικές συνθήκες. Κάθε σημαντικό γεγονός στην ζωή της πόλης και γιορτές κάθε είδους θα συμπεριελάμβαναν μια ή περισσότερες θυσίες για τις οποίες έπρεπε πρώτα να εκτελεστεί μια συγκεκριμένη τελετή.

Ολυμπιακοί Αγώνες

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν αφιερωμένοι στον Δία και γινόταν κάθε τέσσερα χρόνια στο ναό του στην Ολυμπία. Ο Ίφιτος πιστεύεται ότι αναδιοργάνωσε τους αγώνες και εισήγαγε την εκεχειρία – δηλαδή απαγορευόταν να γίνονται πόλεμοι ανάμεσα σε Ελληνικές πόλεις για όσο διαρκούσαν οι αγώνες. Επίσημη καταγραφή των νικητών των Ολυμπιακών Αγώνων άρχισε το 776 π.Χ. και εκείνη την περίοδο οι αγώνες έγιναν γνωστοί σε όλη την Πελοπόννησο. Σταδιακά οι αγώνες προσέλκυσαν το ενδιαφέρον όλων των Ελλήνων. Όλοι οι Έλληνες πολίτες μπορούσαν να παρακολουθήσουν και να συμμετάσχουν με την αυστηρή εξαίρεση των γυναικών. Στην αρχή, η εκδήλωση διαρκούσε μόλις μια ημέρα αλλά αργότερα η διάρκεια των αγώνων έγινε πέντε ημέρες.

Η ευθύνη για την διοργάνωση των αγώνων ήταν στα χέρια των ειδικών παραγόντων ονόματι «Ελλανοδικών» που επιτηρούσαν την προπόνηση των αθλητών και διασφάλιζαν ότι οι κανόνες των αγώνων θα τηρούνταν. Την πρώτη μέρα γινόταν θυσίες στους θεούς και οι αθλητές έπαιρναν όρκους. Τις επόμενες μέρες οι αθλητές αγωνίζονταν για τιμή και δόξα. Τα πιο σημαντικά αθλήματα ήταν οι αγώνες δρόμου , ο δίαυλος, ο δόλιχος, το πένταθλο, το παγκράτιο, η πυγμαχία, η αρματοδρομία και η ιππασία. Την τελευταία μέρα των αγώνων οι νικητές στεφανωνόντουσαν με κότινο – κλαδί ελιάς – και έπαιρναν χρήματα. Τα ονόματα των νικητών χαραζόταν σε πέτρινους στύλους και ποιητές έγραφαν στίχους για να γιορτάσουν την νίκη τους αφού όταν επέστρεφαν στην πόλη τους οι συμπολίτες τους θα τους τιμούσαν ως ήρωες.

https://blogs.sch.gr/5lyktrik/2021/07/23/quot-i-thriskeia-ton-archaion-ellinon-quot-amalia-iliadi-filologos-istorikos-dieythyntria-5oy-gel-trikalon/

21 Ιουλίου, 2021

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΘΕΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ;;

 

Tὸ ἀκοῦμε συχνά: Δὲν πιστεύω στὸν Θεό. Δὲν ὑπάρχει. Εἶμαι ἄθεος.

   Πολλοὶ συνάνθρωποί μας, συμ­πατριῶτες μας, ποὺ ζοῦν στὴν ἐκ παραδόσεως Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ πατρίδα μας, ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν πίστη, δὲν κάνουν τὸ σημεῖο τοῦ  Σταυροῦ, δὲν ἐκκλησιάζονται, δὲν προσέρχονται στὰ ἱερὰ Μυστήρια, δὲν προσκυνοῦν τὸ Εὐαγγέ­­λιο. Δὲν πιστεύουν. «Εἴμαστε ἄθεοι», λένε.

   Ἀλλὰ εἶναι δυνατόν; Ὑπάρχουν πρά­γματι ἄθεοι ἄνθρωποι;

   Τὸ πρῶτο βιβλίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἡ Γένεση, περιγράφει στοὺς πρώτους στίχους τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου. Μὲ λόγους λιτοὺς καὶ ἁπλοὺς ὁ θεόπτης Μωυσῆς παρουσιάζει ἐνώπιόν μας τὶς δια­δοχικὲς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ τὴν πανσοφία, τὴν παντοδυναμία καὶ παν­αγαθότητά Του ὁλοκλήρωσε τὸ ­θαυμαστὸ σύνολο τῆς ὁρατῆς ­κτίσεως. Στὸ τέλος ἐκθέτει τὴ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἔρχεται ὡς ὁ βασιλιὰς νὰ κατοικήσει στὸ ἑτοιμασμένο γι’ αὐτὸν περικαλλὲς ἀνάκτορο τῆς ­κτίσεως. Τὸν ἄνθρωπο ὁ Θεὸς δὲν τὸν δημιούργησε μὲ μόνο τὸ δημιουργικό Του πρόσταγμα, ὅπως ὅλα τὰ ἄλλα ὄντα, ἀλλὰ τὸν ἔπλασε. Δηλαδὴ τὸν ἔφερε στὴν ὕπαρξη μὲ ­ξεχωριστὴ ἐ­­πέμβα­ση καὶ εἰδικὴ ­δημιουργικὴ ­ἐνέργεια. Καὶ τοῦ ­ἐνεφύσησε πνοὴ ζωῆς. Τὸν ἔ­­πλασε «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν» δι­κή Του (βλ. Γεν. α΄ 26, β΄ 7).

   Τί σημαίνουν αὐτά; Ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶ­ναι θεόπλαστος.

   Ἐπιπλέον εἶναι θεόμορφος, ἀφοῦ εἶναι πλασμένος «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ». Δηλαδὴ εἶναι λογικὸς καὶ ἐλεύθερος, ὅπως εἶναι ὁ Θεός. Εἶναι προικισμένος καὶ μὲ δημιουργικὸ χάρισμα καὶ ἔχει τὴν ἐντολὴ νὰ ἄρχει, νὰ κυριαρχεῖ ἐπὶ τῆς κτίσεως. Εἶναι «βασιλεὺς τῶν ἐπὶ γῆς, βασιλευόμενος ἄ­­­νωθεν», ἕνας ἄρχοντας μέσα στὴ δημιουργία, κάτω ἀπὸ τὴν ἐξουσία τοῦ Θεοῦ, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (P.G. 36, 324).

   Ἐπειδὴ εἶναι πλασμένος καὶ «καθ’ ὁ­­­μοίωσιν Θεοῦ», ἔχει ὕψιστο σκοπὸ τῆς ζωῆς του νὰ ὁμοιάσει μὲ τὸν Θεό, νὰ ­ἀποκτήσει τὶς ἀρετὲς τοῦ Θεοῦ, ὅσο βέβαια αὐτὸ εἶ­ναι δυνατὸν στὸν μικρὸ καὶ ­πεπερασμένο ἄνθρωπο· καὶ τελικὰ νὰ ζήσει ­ἄφθαρτος καὶ ἀθάνατος, αἰώνιος, ἔνδοξος καὶ λα­μπρὸς στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, νὰ γίνει δη­λα­δὴ θεὸς καὶ αὐτός, ἕνας θεὸς κατὰ χάριν. 

   Ὁ ἄνθρωπος «Θεοῦ τε κτίσμα» τυγ­χάνει, «καὶ θεὸς εἶναι κεκελευσμένος», ὅ­­­πως λέει ὁ Μέγας Βασίλειος (βλ. ­Γρηγο­ρίου Θεολόγου, Ἐπιτάφιος εἰς τὸν Μέγαν Βασίλειον, ΕΠΕ 6, 210). Εἶναι δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν ἐντολὴ νὰ γίνει καὶ αὐτὸς θεός. Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγαλεῖο τῆς καταγωγῆς καὶ τὸ θαυμαστὸ ὕψος τοῦ προορισμοῦ του. Ἀπὸ τὸν Θεὸ πλασμένος γιὰ νὰ γίνει θεός! Ὅπως λέει πάλι ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος μὲ τὸν περιεκτικὸ καὶ ἀποφθεγματικό του λόγο, ὁ ἄνθρωπος εἶναι «θεόθεν εἰς Θε­ὸν ἐρχόμενος», ἀπὸ τὸν Θεὸ ξεκινᾶ καὶ στὸν Θεὸ καταλήγει (P.G. 37, 1354). Ἡ πορεία του στὸν κόσμο αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ ἀγνοήσει τὸν Θεό.

   Θεόπλαστος, θεόμορφος, προορισμένος νὰ γίνει θεὸς κατὰ χάριν ὁ ἄνθρωπος! Ἀπὸ τὸν Θεὸ πλασμένος, κατὰ Θε­ὸν πλασμένος καὶ γιὰ τὸν Θεὸ πλασμέ­νος. Ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀποτυπωμένη στὴν ἴδια τὴν κατασκευή του. Ὁ Θεὸς εἶ­ναι παρὼν στὴν ψυχή του. Ὁ Θεὸς εἶναι στὴν προοπτική του.

   Πῶς μποροῦμε νὰ ξεφύγουμε τὸν Θεό; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ Τὸν ­ἀγνοήσουμε; Ὁ Θεὸς εἶναι μέσα μας. Ὁ Θεὸς εἶναι καὶ γύρω μας. «Ἐν αὐτῷ γὰρ ζῶμεν καὶ κι­­νού­μεθα καὶ ἐσμέν», διακήρυξε πρὸς τοὺς σοφοὺς τῶν ἀρχαίων Ἀθηνῶν ὁ ἀ­­­­­πό­στολος Παῦλος (Πράξ. ιζ΄ 28). Μέσα σ’ Αὐτὸν σὰν σὲ πνευματικὴ ­ἀτμόσφαιρα ζοῦμε καὶ ­κινούμαστε καὶ ὑπάρχουμε. «Ὥσπερ ἀδύνατον ἀγνοῆσαι τὸν ἀέρα πανταχοῦ ­κεχυμένον καὶ οὐ μακρὰν ἀφ’ ἑνὸς ἑκάστου ἡμῶν ὑπάρχοντα, μᾶλλον δὲ καὶ ἐν ἡμῖν ὄντα· οὕτω δὴ καὶ τὸν τῶν ὅλων δημιουργόν», λέει ὁ ἅγιος ­Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (P.G. 60, 271). Ὅπως εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀγνοήσεις τὸν ἀέρα, ποὺ βρίσκεται παντοῦ σκορπισμένος, καὶ δὲν εἶναι μακριὰ ἀπ’ τὸν καθένα μας, ­και μᾶλλον  βρίσκεται καὶ μέσα μας, ἔτσι συμβαίνει καὶ μὲ τὸν Δημιουργὸ τῶν ὅλων.

   Ὅταν ἀρνούμαστε τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, εἶναι σὰν νὰ ἀρνούμαστε ὅτι ὑ­­πάρχει ἡ ἀτμόσφαιρα, ἐνῶ ζοῦμε μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα καὶ ἀπὸ τὴν ἀτμόσφαιρα. Δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ ζήσουμε οὔτε γιὰ λίγα δευτερόλεπτα τοῦ χρόνου ἔξω ἀπὸ αὐτήν.

   Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο δὲν μπορεῖ νὰ ὑ­­­πάρχει ὁ ἄνθρωπος χωρὶς τὸν Θεό. Τὸ ἀπαγορεύει ἡ ἴδια ἡ κατασκευή του. Ὅ­ποιος ἀρνεῖται τὸν Θεὸ εἶναι ἀναγκασμέ­νος νὰ καταστρέψει τὸν ­ἑαυτό του.    Ὅποιος ἐπιχειρεῖ νὰ ­θανατώσει τὸν Θεό, θανατώνει τελικὰ τὸν ἑαυτό του. Δὲν ὑ­­­­­πάρχει μεγαλύτερη ἀπανθρωπία ἀπὸ τὴν ἀ­­θεΐα. Δὲν ὑπάρχει ­μεγαλύτερη ἀ­­φροσύνη ἀπὸ τὴν ἀπιστία.

   Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ λένε ὅτι εἶ­ναι ἄθεοι ἢ ποὺ νομίζουν ὅτι εἶναι ­ἄθεοι ἢ ποὺ θὰ ἤθελαν νὰ εἶναι τέτοιοι. Στὴν πραγματικότητα ὅμως ἄθεοι εἶναι ζήτημα ἂν ὑπάρχουν.

   Γι’ αὐτὸ καὶ ἐκεῖνος ποὺ λέει ὅτι εἶναι ἄ­­­­θεος, μπορεῖ νὰ ἀρνεῖται τὰ ἱερὰ ­Μυ­­­στήρια τῆς Ἐκκλησίας, στὴ δύσκολη ὥρα ὅμως ζητάει τὶς Εὐχές της. Δὲν πιστεύει τὸ Εὐαγγέλιο, ἀναγνωρίζει ὅμως ὅτι ἡ διδασκαλία του μπορεῖ νὰ σώσει τὸν κόσμο. Ἀποφεύγει νὰ κάνει τὸν Σταυρό του, στὶς ὧρες τῆς τρικυμίας ὅμως τρέχει στὰ ἱερὰ Προσκυνήματα, καταφεύγει στοὺς Ἁγίους, ζητάει τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Ἡ δίψα γιὰ τὴ ζωή, ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν ἀλήθεια, ἡ πάλη γιὰ τὴν ἐλευθερία, ὁ πόθος γιὰ τὴν αἰωνιότητα, εἶναι τελικὰ δίψα καὶ ἀγώνας καὶ πάλη καὶ πόθος γιὰ τὸν Θεό. Ὅλα αὐτὰ ὑπάρχουν στὴν κάθε ἀνθρώπινη ψυχή.

   Ὅσοι ἀγωνιζόμαστε νὰ ζοῦμε συνειδη­τὰ τὴν πίστη μας, ἀφενὸς μὲν νὰ τὴν ὁ­­­μολογοῦμε μὲ θάρρος, ἀφετέρου δὲ νὰ βοηθοῦμε τοὺς ἀδελφούς μας, ποὺ τὴν ἀγνοοῦν, νὰ ἀνακαλύπτουν μέσα τους τὴν ἀληθινή τους ταυτότητα, τὴ θεϊκὴ κατασκευή τους.ΟΣΩΤΗΡ2114

30 Νοεμβρίου, 2020

«ΘΡΗΣΚΕΙΑ Ή ΠΙΣΤΗ;»

  
π. Φίλιππος Μπενάζης Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Δράμα

Ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς σημερινῆς Κυριακῆς ἀγαπητοί, μᾶς διηγεῖται τή συνάντηση τοῦ Ἰησοῦ μέ ἕνα Ἰουδαῖο ἄρχοντα τῆς ἐποχῆς. Ἤ ἴσως τοῦ ἄρχοντα μέ τόν Ἰησοῦ. Τό ὅτι εἶναι ἄρχοντας μέ τήν ἔννοια τοῦ πλουσίου, φαίνεται ἀπό τή διήγηση, «ἦν γαρ πλούσιος σφόδρα». Ὡστόσο στό κείμενο ὅπως ἀναγινώσκεται στούς ναούς, ἀναφέρεται πώς «ἄνθρωπός τις προσῆλθε τῷ Ἰησοῦ πειράζων αὐτῷ..» Τό ὅτι δέν ἀναφέρεται ὡς ἄρχοντας στή μια διήγηση ἀρχικά, ἔχει νά κάνει μέ τό ὅτι στό τέλος φάνηκε πώς ἡ συνάντηση μέ τόν Ἰησοῦ εἶχε περισσότερο τό πνεῦμα τῆς περιέργειας, παρά τοῦ εἰλικρινοῦς ἐνδιαφέροντος. Ἠ ἴσως καλύτερα, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἐκείνος, δέν ἦταν ἔτοιμος νά γνωρίσει πραγματικά τό Θεό. 

Γι αὐτό καί ὁ καρδιογνώστης Χριστός στήν ἐρώτησή του: «Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωήν αἰώνιον κληρονομήσω;», τοῦ ἀπαντάει μέ δύο ἐπερωτήσεις: «Τί μέ λέγεις ἀγαθόν, οὐδείς ἀγαθός εἰ μή εἶς, ὁ Θεός», ἡ πρώτη. Ἡ δεύτερη: «τᾶς ἐντολᾶς οἶδας», τίς ἐντολές τίς γνωρίζεις, «...μή μοιχεύσης, μή φονεύσης, μή κλέψης, μή ψευδομαρτυρήσης, τίμα τόν πατέρα σου καί τήν μητέρα σου». 

Ὁ Ἰησοῦς βλέποντάς τον, γνωρίζει τό κίνητρο μέ τό ὁποίο Τόν πλησιάζει καί τοῦ δείχνει πώς ξέρει μέ ποιόν μιλάει. Γνωρίζει πώς γιά τόν ἐρωτώντα ἡ ἀντίληψη καί ἡ εἰκόνα περί Θεοῦ πού ἔχει δημιουργήσει μέσα του εἶναι ἕνα βόλεμα καί μία συνθήκη. Μιά βαθύτερη διεργασία πού ἔχει γίνει μέσα του καί τόν ἔχει ὁδηγήσει σέ μία λάθος κατανόηση τοῦ Θεοῦ. Ἤ μάλλον καλύτερα μία μή ὁλοκληρωμένη σχέση. 

Ἔτσι ὁ πλούσιος ἐκείνος Τοῦ ἀπαντάει μέ παρησία πώς: «Ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου», ὅλα αὐτά ἀπό μικρός τά ξέρω καί τά τηρῶ. Διόλου εὐκαταφρόνητη ἡ ἀπάντηση του. Ἡ εὐθύτητα καί ἡ αμεσότητά της, κάθε ἄλλο παρά ἀσήμαντη εἶναι. Εἶναι μία ἔνδειξη ἀλλά καί ὁμολογία ὅτι ναί, αὐτός ὁ ἄνθρωπος εἶναι τηρητής τοῦ θείου νόμου. Αὐτό φαίνεται πώς τό ἀποδέχεται καί ὁ Χριστός, γι αὐτό καί δέν τοῦ λέει κάτι ἐνάντιο πρός αὐτά, εἶναι σύμφωνος. 

Ἡ σιγουριά καί ἡ σταθερότητα τῆς ἀπαντήσεως τοῦ πλουσίου, μᾶς βοηθᾶ νά καταλάβουμε πώς ἡ ἀνάγνωση ἀπό αὐτόν, τῶν λόγων τοῦ Ἰησοῦ ἧταν: «Τί στενοχωριέσαι; Ἀφοῦ τηρεῖς μιά ζωή μέχρι κεραίας» (ὅπως ἀναφέρει σέ ἀλλη ἀποστροφή τοῦ λόγου Του γιά τόν νόμο ὁ Ἰησοῦς) «τίς ἐντολές, τήν αἰώνια ζωή τήν ἔχεις κληρονομήσει ἤδη». Δέν εἶναι δύσκολο νά καταλάβουμε πώς ὁ ἄρχων ἦταν βαθιά μέσα του πεπεισμένος ὅτι βάδιζε σωστά ὡς πρός τήν πίστη καί ἡ ἐν γένει βιωτή του ἦταν αὐτή ἀκριβώς πού ἤθελε ὁ Θεός καί ἄρα ἦταν σωστός ἀπέναντί Του καί ἀποδεκτός κατά πάντα ἀπό Αὐτόν. Ἦταν ὅπως λέμε πολλές φορές καί ἐμεῖς στή θρησκευτική ζωή μας τακτοποιημένος. 

Αὐτή τήν ἐσωτερική του διάσταση καί κατάσταση τήν εἶχε δεῖ ἤδη ὁ Ἰησοῦς καί ἐπειδή ἤθελε πραγματικά νά τόν βοηθήσει νά κληρονομήσει τήν αἰώνια ζωή, τοῦ λέει αὐτό πού σέ καμιά περίπτωση δέν περίμενε νά ἀκούσει ὁ ἄρχων. «Ἔτι ἕν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καί διάδος πτωχοίς, καί ἔξεις θησαυρόν ἐν οὐρανῷ, καί δεύρω ἀκολούθει μοι»...

...«Νομίζεις πώς τά ἔχεις ὅλα! Πώς εἶσαι πλήρης! Πώς ἔχεις τόπο δίπλα στό Θεό στήν ἄλλη ζωή! Μμμ. Κάτι σοῦ λείπει! Κάτι δέν ἔχεις! Τό σπουδαιότερο! Δέν ἔχεις Ἐμένα! Δέν τό ἔχεις καταλάβει! Ἐάν λοιπόν θέλεις νά Μέ ἀποκτήσεις, ξεφορτώσου ὁτιδήποτε σέ κάνει νά αἰσθάνεσαι ἀσφαλής στή ζωή αὐτή ( τά ὑπάρχοντά σου). Τότε θά ἀποκτήσεις πραγματικά τόπο στόν οὐρανό καί ἀκολούθησέ με καί ἐσύ ὡς μαθητής Μου, ἔχοντας πιά μόνο Ἐμένα ὡς τή μοναδική σου περιουσία. 

.......Ὁ ἄρχων ἔμεινε ἄφωνος. Ξαφνικά ἔνοιωσε νά γκρεμίζεται μέσα του ἕνας κόσμος ὁλόκληρος. Μιά ζωή πού ἔζησε μέχρι τή στιγμή ἐκείνη. Τί νά σκεφτεῖ; Τί νά πεῖ; Πώς νά ἀντιδράσει; Ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ, βγαλμένος ἀπό τή θεία χάρη καί σοφία Του, λόγος ἀληθινός καί κοφτερός, συγκλονίζει ὅλο τό εἶναι τοῦ ἄρχοντος. Ἡ σιγουριά ἔφυγε. Ἡ ἄνεση κατεδαφίστηκε. Τό σανίδι τῆς πίστεως πού εἶχε δημιουργήσει καί ἐκεῖ πάνω πατοῦσε, τό τράβηξε ὁ Χριστός καί τώρα βρίσκεται στό κενό... 

...Κι ἀπό ποῦ νά πιαστεῖ; Ἀσφαλῶς ὁ ὁποιοσδήποτε θά μποροῦσε νά πεῖ: «Μά...ἀπό τό Θεό!...» Ποιό Θεό; Ξαφνικά καί μέ τρόπο ἀναπάντεχο ἀντιλαμβάνεται πώς δέν μπορεῖ. Δέν ἔχει τή δυνατότητα νά πιαστεῖ ἀπό τό Θεό, γιατί πολύ ἀπλά δέν εἶναι μαζί Του! Τόσα χρόνια πίστεως δέν τοῦ ἔδωσαν αὐτό πού νόμιζε, αὐτό πού πίστευε. Πώς γνωρίζει καλά τό Θεό! Πώς εἶναι μαζί Του! Δίπλα Του. Τώρα Τόν αἰσθάνεται πολύ μακριά του. Αὐτό πού ἔχει κοντά του καί τοῦ δίνει τήν ἄνεση καί τή σιγουριά στή ζωή, εἶναι ὁ πλούτος. Τά ὑπάρχοντά του. 

Τελικά, αὐτά διαλέγει. «...ὁ δέ ἀκούσας ταῦτα περίλυπος ἐγένετο· ἦν γάρ πλούσιος σφόδρα». Ὁ ἄρχων κατηφής, περίλυπος καί σίγουρα πολύ προβληματιζόμενος, ἀπομακρύνεται ἀπό τό Χριστό. Ἡ συνάντηση καί ὁ διάλογος τελικά δέν ἦταν ὅπως τά περίμενε. Ὁ Ἰησοῦς βλέποντας αὐτή τήν ἀντίδραση τοῦ πλουσίου, ὁλοκλήρωσε τό λόγο Του λέγοντας πώς δύσκολα οἱ ἔχοντες καί κατέχοντες χρήματα μποροῦν νά μποῦν στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Εἶναι εὐκολότερο νά περάσει μία καμήλα ἀπό τήν τρύπα μιᾶς βελόνας, παρά ἕνας πλούσιος στήν οὐράνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ! 

Κάποιους ἀπό ἐμᾶς, νομίζω ἀρκετούς, ὅλα αὐτά πού προαναφέραμε θά τούς βάζουν σέ σκέψεις. Κάποιους ἄλλους ἴσως τούς φαίνονται παράξενα ἤ καί ὑπερβολικά. Κάποιους πάλι μπορεῖ νά τούς κάνει νά σκέφτονται πώς δέν τούς ἀφορούν καί πολύ γιατί δέν εἶναι πλούσιοι σφόδρα καί ἄρα αὐτό τούς κάνει νά εἶναι πιο οἰκείοι πρός τό Θεό. 

Τό σημαντικό ὅμως νομίζω πώς δέν εἶναι οὔτε ὁ πλούτος οὔτε ἡ φτώχια. Οὔτε ἡ ὁποιαδήποτε ὑπερβολή, οὔτε ἡ ὁποιαδήποτε παραξενιά μπορεῖ νά πηγάζουν γιά κάποιους, μέσα ἀπό ὅσα προαναφέραμε. Τό σημαντικό, νομίζω, εἶναι νά καταλάβουμε πώς ὅταν μιλᾶμε γιά τό Θεό, ὅταν Τόν φέρνουμε στό μυαλό καί τήν καρδιά μας. Ὅταν θέλουμε νά μιλήσουμε γιά κάτι πού ἀφορᾶ Αὐτόν κι ἐμᾶς, θά πρέπει νά Τό βλέπουμε, νά Τόν ἀναγνωρίζουμε καί κυρίως νά Τόν ζοῦμε μέ τή διάσταση τῆς πίστεως καί ὄχι τῆς θρησκείας. 

Αὐτό δέν εἶναι δύσκολο νά τό καταλάβουμε ἄν προσέξουμε λίγο καλύτερα καί ποιό σοβαρά τό θέμα τοῦ πῶς μποροῦμε καί πρέπει νά εἴμαστε μέ τό Θεό. Ὁ ἀπ. Παῦλος στήν πρός Ἐβραίους ἐπιστολή του, στό ιβ΄κεφάλαιο σημειώνει πώς: «...δι ὑπομονῆς τρέχωμεν τόν προκείμενον ἡμίν ἀγώνα, ἀφορῶντες εἰς τόν τῆς πίστεως ἀρχηγόν καί τελειωτήν Ἰησοῦν...». Ὁ Χριστός δημιουργεῖ πίστη καί ὄχι θρησκεία! Καί μάλιστα εἶναι καί ὁ Ἀρχηγός της! 

Αὐτό λοιπόν πού ἄφησε ὁ Χριστός ὡς παρακαταθήκη καί τό πήραμε ὡς Ἐκκλησία καί τό ἔχουμε ὡς τό πολυτιμότερο στή ζωή μας καί μ’αὐτὀ θά Τόν ἀνταμώσουμε στή Δευτέρα Παρουσία. Τήν ΠΙΣΤΗ! Τήν ἀλήθεια δηλαδή τῆς ἱστορικῆς ἐμφανίσεώς Του στή γῆ! Αὐτό πού σέ λίγο καί πάλι θά γιορτάσουμε, τά Χριστούγεννα, πού μέσα ἀπό αὐτήν τήν προοπτική θά μπορούσαμε νά τά ποῦμε καί Θεούγεννα γιά ἐμᾶς, γιά τή γῆ καί τούς ἀνθρώπους. 

Ὅ,τι κάνουμε, ὅ,τι ζοῦμε, ὅ,τι λέμε, ὅ,τι σκεφτόμαστε γιά τό Θεό, πρέπει νά τό ἀναγνωρίζουμε καί νά τό ζοῦμε ὡς πίστη. Ὅτι δηλαδή ἐμεῖς δέν ψάχνουμε τό Θεό, δέν μᾶς εἶναι Ἀγνωστος, δέν εἶναι γιά ἐμᾶς πάρεργο καί δευτεροτρίτοτεταρτοπέμπτο.......θέμα στή ζωή μας. Γιά ἐμᾶς ὁ Θεός εἶναι τρόπος ζωῆς! Ἄν τό καταλάβουμε αὐτό τότε καί μόνο τότε θά καταλάβουμε καί τίς διατάξεις καί τίς παραδόσεις καί...ὅ,τι ἄλλο συνηθίζουμε νά λέμε ὡς θρησκευτικά καθήκοντα μας. Καί ἔτσι χωρίς νά τό καταλαβαίνουμε βάζουμε ἕνα διαχωριστικό μέ τό Θεό καί μιλάμε γιά θρησκεία καί τελικά ὅπως ὁ πλούσιος τῆς παραβολῆς, τά ἔχουμε ὅλα, εἴμαστε τακτοποιημένοι ἀλλά καί ἐμεῖς ὅπως καί ἐκείνος δέν ἔχουμε τό Θεό!! Ἄρα δέν ἔχουμε τίποτα!! 

Πρέπει ὁπωσδήποτε τό γρήγορότερο νά ἐνδιαφερθοῦμε καί νά ζητήσουμε νά γνωρίσουμε τό Χριστό!! Ἀς Τοῦ τό ζητήσουμε!! Δέν θά ἀρνηθεῖ!! Ἀς ποθήσουμε διακαῶς Αὐτόν καί μόνο Αὐτόν!! Ὅταν ἀρχίσουμε νά Τόν καταλαβαίνουμε, τότε θά καταλάβουμε καί θά ἀποδεχθοῦμε μετά χαρᾶς, ὅλα ὅσα διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας καί πού μπορεῖ ἐπειδή ἀκριβῶς μᾶς λείπει ὁ Χριστός, νά τά παραβλέπουμε, νά τά τροποποιοῦμε κατά περίπτωση ἤ καί νά τά θεωροῦμε περιτά καί ξένα γιά τή σύγχρονη ἐποχή μας. 

Ὅποιος γεννήθηκε ἀπό φυσική γέννα, (τέτοιοι εἶναι ὅλοι οἱ ἀρχηγοί τῶν θρησκειῶν), τό πιστεύω πού δημιουργεῖ καί τόν ἀκολουθοῦν σ’αὐτό οἱ ἄνθρωποι, ὅπως προαναφέραμε τό ὁνομάζουν θρησκεία. Ὅποιος γεννήθηκε ἀπό ὑπερφυσική γέννα, (δηλαδή κάτι πού μόνο μόνο ὁ Θεός μπορεῖ νά κάνει κι Αὐτός εἶναι ὁ Χριστός), τό πιστεύω πού δημιουργεῖ καί τό ἀκολουθοῦν οἱ ἄνθρωποι τό λένε ΠΙΣΤΗ και ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Ἠταν μεγάλο λάθος καί φταῖμε καί ἐμεῖς πού τό ἐπιτρέψαμε νά ὀνομασθεῖ καί στόν τόπο μας ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ θρησκεία καί μάλιστα ἐπικρατοῦσα. Ἀπό αὐτό πολλά κακά περάσαμε κι ἄν δέν τ’ἀλλάξουμε, θά περάσουμε κι ἄλλα...




11 Αυγούστου, 2020

Η ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ ΦΑΡΣΑ ΤΟΥ ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ.


 Ἐδῶ καὶ πολλὲς δεκαετίες ,στὰ πλαίσια τοῦ New Age ,ἔχει ἀναπτυχθεῖ στὴ Δύση ἕνα κίνημα Νεοπαγανισμοῦ, δηλ.ἐπιστροφὴ στὶς προχριστιανικὲς θρησκεῖες τοῦ εὐρωπαϊκοῦ χώρου.
Κατὰ ἀνάλογο τρόπο, ἔφθασε και στὴν Ἑλλάδα τὸ Κίνημα αὐτό, τὸ ὁποῖο ἔλαβε διαστάσεις τὴν δεκαετία τοῦ '90  ὅταν τὸ ἐνστερνίστηκαν κάποιοι διανοούμενοι τῆς Ἀριστερᾶς ,ἀπογοητευμένοι ἀπὸ τὴν Πτώση τοῦ Κομμουνισμοῦ τὸ 1989‒90.

 Ὁ νεοπαγανισμὸς στὴν ἑλληνικὴ ἐκδοχὴ του ὑποστηρίζει ὅτι ἀναβιώνει τὸ Δωδεκάθεο, τὴν "ἐθνική" , ὅπως λέει, θρησκεία τῶν Ἑλλήνων.

Εἶχα γράψει τὸ 1994 ἕνα ΚΡΙΤΙΚΟ ἄρθρο γιὰ αὐτὴν τὴν ..ἀναβίωση στὸ περιοδικό "ΔΑΥΛΟΣ" καὶ συνοψίζω ἐδῶ   τὶς  ΑΝΤΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ  θέσεις αὐτῆς τῆς ἀνιστόρητης φάρσας τῶν ΝΕΟ—ΔΩΔΕΚΑΘΕΪΣΤΩΝ.

1. Εἶναι γνωστὸ σὲ ὅλους τοὺς φιλολόγους, ἱστορικούς, ἀρχαιολόγους κλπ ὅτι
 ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ , ΕΝΙΑΙΑ 
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ.

 Ἄλλη ἡ θρησκεία τῶν ΜΙΝΩΙΤΩΝ—ΜΥΚΗΝΑΙΩΝ, ἄλλο τὸ ὁμηρικὸ Δωδεκάθεο (μὲ τὶς καύσεις τῶν νεκρῶν ‒βλ.ΙΛΙΑΔΑ) , ἄλλη ἡ ΟΡΦΙΚΗ καὶ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΗ θρησκεία τῆς κλασσικῆς ἐποχῆς, ἄλλος ὁ ΜΙΘΡΑΪΚΟΣ συγκρητισμὸς  τῆς ὕστερης ἀρχαιὀτητας ἄλλη ἡ νεοπλατωνικὴ ΘΕΟΥΡΓΙΑ τοῦ τέλους τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ κόσμου.

Εἶναι τόσο σημαντικὲς οἱ διαφορὲς μεταξὺ αὐτῶν  τῶν θρησκευτικῶν αὐτῶν ἀντιλήψεων ὥστε οἱ διαφορὲς μεταξὺ πχ Ἰουδαϊσμοῦ‒Ἰσλαμισμοῦ νὰ θεωροῦνται ἀσήμαντες ἐν συγκρίσει πχ μὲ τὶς διαφορὲς μεταξὺ Ὁμηρικοῦ Δωδεκάθεου καὶ Ὀρφισμοῦ (βλ.τὶς διαφορὲς στὴν ἀντίληψη περὶ ΨΥΧΗΣ)
ἤ μεταξὺ ΜΙΝΩΪΚΗΣ θρησκείας καὶ ΟΜΗΡΙΚΟΥ δωδεκάθεου.

ΠΟΙΑ ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΑ
ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ; 
Η ΜΙΝΩΙΚΟΜΥΚΗΝΑΪΚΗ, Η ΟΜΗΡΙΚΗ, Η ΟΡΦΙΚΗ, Η ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΘΕΟΥΡΓΙΚΗ ;

2. Λένε μερικοὶ σύγχρονοι "δωδεκαθεϊστές" ότι ἀναβιώνουν τὶς ΠΑΤΡΙΕΣ τελετές.
 Μὰ αὐτὲς δέν χρειάζονται ἀναβίωση ,γιατὶ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΑΝ ΠΟΤΕ ,
ἀλλὰ πέρασαν στὸν χριστιανισμό· 
βλεπε 
—τὰ ΑΔΩΝΙΑ τοῦ Πελοπ.Πολέμου  ποὺ ἔγιναν ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ τὸ Πάσχα,
—τὸν μηνιαῖο ἁγιασμὸ.ποὺ  εἶναι ἡ ἀρχαία ΝΟΥΜΗΝΙΑ , 
—τὰ κόλλυβα καὶ τὰ 40ήμερα  ποὺ εἶναι ἡ ΠΑΝΣΠΕΡΜΙΑ τῶν άρχαίων·
— ἀκόμα καὶ τὸ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ εἶναι ἡ ΜΑΣΚΟΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΕΣΤΗΡΙΩΝ (ὅταν ἔβγαιναν οἱ Ψυχὲς στὴ γῆ ἔβαζαν οἰ ζωντανοὶ μάσκες γιὰ νὰ μὴν τοὺς γνωρίσουν οἰ νεκροὶ—βλεπε  ἐπίσης τὰ τωρινὰ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΑ ).

Ποιὲς τελετὲς λοιπὸν εἶναι 
ποὺ χρειάζονται..ἀναβίωση ; 

ΜΗΠΩΣ ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ;
 ΖΗΤΟΥΝ ΔΗΛ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΟΛΥΘΕΪΣΤΕΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ..ΣΦΑΓΕΙΟ ΚΑΙ ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟ;

3. Ἄλλοι βεβαίως ὑποστηρίζουν
—δῆθεν πιὸ..μορφωμένοι— 
ὅτι ἐπιζητοῦν τὴν ἐπαναφορὰ τῆς ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ καὶ τῆς  "ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ", τρόπον τινα, τοῦ ΠΟΛΥΘΕΪΣΜΟΥ .

 Αὐτοὶ εἶναι χειρότεροι ἀπὸ τοὺς 
προηγούμενους ..φολκλορικούς  νεοπαγανιστές, διότι :

Ποιά θεωροῦν "φιλοσοφία" ἤ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ τῆς Ἀρχαίας θρησκείας ;

 Τοὺς ΜΑΝΤΕΙΣ  ποὺ γελοιοποιεῖ στὴν "ΕΛΕΝΗ" ὁ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ καὶ στὶς κωμῳδίες του ὁ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ , καὶ οἱ ὁποῖοι κυνηγοῦσαν μὲ τὴν ΓΡΑΦΗ ΑΣΕΒΕΙΑΣ καὶ τὸ ΚΩΝΕΙΟ 
τοὺς ΑΣΤΡΟΝΟΜΟΥΣ ποὺ ἔλεγαν ὅτι ΤΑ ΑΣΤΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΙ ,
ὁπότε ἡ ΕΚΛΕΙΨΗ ΗΛΙΟΥ—ΣΕΛΗΝΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙΩΝΟΣ ΑΛΛΑ ΦΥΣΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ
 (ὁ ΑΝΑΞΑΓΟΡΑΣ δὲν ἔφυγε νύχτα γιὰ νὰ γλυτώσει τὸ κώνειο ,ἐπειδὴ εἶπε ὂτι ὁ ἥλιος ΜΥΔΡΟΣ ΔΙΑΠΥΡΟΣ ΕΣΤΙ κι ὄχι θεὸς; )

ΠΟΙΟΣ ΑΡΧΑΙΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥΘΕΪΣΤΗΣ ;

Οἱ ὁμιλοῦντες περὶ ΜΙΑΣ ΠΡΩΤΗΣ ΑΡΧΗΣ Προσωκρατικοί; 
Ὁ Ἀναξαγόρας ποὺ μιλοῦσε περὶ ΝΟΥ, 
ὁ Παρμενίδης μὲ τὸ ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ, 
ὁ Σωκράτης ποὺ ἤπιε τὸ κώνειο ὡς ΑΘΕΟΣ (οὐ νομίζων θεούς) ,
 ὁ Πλάτων μὲ τὸν ΕΝΑ ΘΕΟ—ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ , 
ὁ Ἀριστοτέλης μὲ τὸ ΠΡΩΤΟΝ ΚΙΝΟΥΝ ΑΚΙΝΗΤΟΝ 
ἤ οἱ Στωικοὶ μὲ τὸν ΣΠΕΡΜΑΤΙΚΟ ΛΟΓΟ ;

Μήπως  ἦταν πολυθεϊστὴς ὁ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ , 
 ἤ ὁ ΑΙΣΧΥΛΟΣ  ὅταν στὸν "ΠΡΟΜΗΘΕΑ ΔΕΣΜΩΤΗ"  προφητεύει τὴν ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ "ΤΥΡΑΝΝΙΔΟΣ ΔΙΟΣ" ; 

 Ἤ μήπως ὁ Ἀριστοφάνης ποὺ κατακρεουργεῖ τὸ Δωδεκάθεο κι ὄχι μόνο ,στὸν "ΠΛΟΥΤΟ"
(ὅοου ὀνομάζει τὸν Δία ΑΔΙΚΟ
καὶ  τὸ νέο  θεραπευτὴ ,θεὸ Ἀσκληπιὸ "σκατοφάγο")

 Ἡ καθαρὴ λοιπὸν ἱστορικὴ αλήθεια εἶναι 
—καὶ φαίνεται ἀπὸ ΟΛΑ τὰ ἔργα τῶν ἀρχαίων συγγραφέων—
ὃτι ὁ Πολυθεϊσμὸς εἶχε ἐκπνεύσει ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Πελοπ.Πολέμου
 μέσῳ τοῦ κινήματος τῶν ΣΟΦΙΣΤΩΝ καὶ τῶν ΑΣΤΡΟΝΟΜΩΝ · 
ἠθικῶς δὲ ,εἶχε ὑπονομευθεῖ τὸ Δωδεκάθεο ἤδη μὲ τὸν ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΙΣΜΟ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ ,
 ἐπειδὴ τὸ νὰ ἀποδίδεις ἀνθρώπινη μορφὴ στὰ φυσικὰ φαινόμενα
 — τὸ ἠφαίστειο ἔγινε Ἥφαιστος—
ἁπαιτεῖς καὶ ΗΘΙΚΗ ἀπ' αὐτά.

 ΠΟΙΑ ΗΘΙΚΗ  ΟΜΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ Η ΦΥΣΗ ;

Γράφει ὁ ΝΙΛΣΟΝ στὸ κλασσικὸ του σύγγραμμα γιὰ τὴν ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧ. ΕΛΛΗΝ. ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ  ὅτι ὁ ὀρθολογισμὸς τῶν  προσωκρατικῶν καὶ σοφιστῶν καθὼς  καὶ ὀ ἀνθρωπομορφισμὸς τοῦ Ὁμήρου 
εἶχαν φονεύσει τὸν πολυθεϊσμὸ αἰῶνες πρὶν τὴν ἐμφάνιση τοῦ χριστιανισμοῦ.

ΥΓ Προσωπικὴ ἐξομολόγηση :
Τὸ 1994 μοῦ εἶπε κάποιος ποιητὴς ,ἀποθανών πιά, γιὰ ἔνα ἀρθρο μου περὶ τῶν καταστροφῶν τῶν ἀγαλματων ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς στὸ Βυζάντιο ποὺ δημοσίευσα στὸν "ΔΑΥΛΟ" ὄτι :
 "θὰ γεννήσεις τέρατα μὲ αὐτὰ ποὺ γράφεις , διότι ἄλλα θὰ καταλάβουν οἱ ἀναγνῶστες σου , καὶ θὰ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΥΣΟΥΝ ΤΑ ΚΕΙΜΕΜΑ ΣΟΥ , ἐπειδή,
 ΜΗ ΜΠΟΡΩΝΤΑΣ οἱ ἴδιοι
[ ἤ μὴ θέλοντας ,λόγῳ ..τεμπελιᾶς ]
νὰ διαβάσουν ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ , διαβάζουν τὰ περιοδικὰ ποὺ ἐσὺ γράφεις, ἀγνοῶντας ὅτι   δὲν μαθαίνεται ἀπὸ περιοδικὰ ἡ ἱστορία , ἀλλὰ ἀπὸ τὶς πηγές.
Καὶ ἔτσι θὰ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ὂτι ξέρουν Ἱστορία ,
ἐνῶ θὰ λένε.....μπαροῦφες.
Καὶ λίγο ἀπέχει ἡ ἀνιστόρητη φάρσα νὰ ἐξελιχθεῖ σὲ πνευματικὴ τραγωδία.

ΔΕΝ ΕΠΕΣΕ ΕΞΩ.

ΥΓ2 Συστήνω τὸ παραπάνω ,κλασσικὸ σύγγραμμα τῆς ΧΑΡΙΣΟΝ "ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ ΣΤΗ ΜΕΛΕΤΗ  ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ" ὡς θεμελιακὸ βοήθημα γιὰ τὴ γνώση τῆς ἀρχαίας θρησκείας.

ΥΓ3 .βεβαίως καὶ ΔΕΝ  ταυτίζονται ὁ φιλοσοφικὸς ΕΝΟΘΕΪΣΜΟΣ τῶν Ἑλλήνων μὲ τὸν ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟ τῆς Βίβλου· ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἄλλο θέμα.

https://diamantiskoutoulas.blogspot.com/2020/08/blog-post_54.html

29 Νοεμβρίου, 2019

Είναι σωστό να σχολιάζουμε αρνητικά τις άλλες θρησκείες;



Ερώτηση που λάβαμε: 
Είναι σωστό να σχολιάζουμε αρνητικά τις άλλες θρησκείες;
Η απάντηση της ιστοσελίδας μας:
Κατ’ αρχάς, να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν υπάρχει σύγκριση μεταξύ της Ορθοδοξίας και άλλων θρησκειών. Διότι η Ορθοδοξία δεν είναι «μία από τις πολλές θρησκείες». Στην πραγματικότητα δεν είναι καν θρησκεία! Είναι αποκάλυψη του Θεού. Είναι η μόνη αλήθεια, όπως μας αποκαλύφθηκε από το μοναδικό, ανεπανάληπτο και κορυφαίο Θεανδρικό πρόσωπο του Ιησού Χριστού, του αρχηγού της πίστεως μας. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο μόνος «ιδρυτής θρησκείας» που είπε για τον εαυτό Του φράσεις που μαρτυρούν απόλυτα πως είναι Θεός (π.χ. ἐγώ εἰμί ἡ ανάστασις καί ἡ ζωή) και που αν δεν έβγαιναν από το στόμα του Θεανθρώπου, τότε θα ήταν λόγια είτε απατεώνα είτε ανθρώπου που είχε χάσει τα λογικά του! Όμως η Ανάστασή Του και η μετέπειτα συμπεριφορά των Αποστόλων και όλων των Χριστιανών, που έσπευδαν και σπεύδουν να δώσουν τη ζωή τους για Αυτόν, συμμαρτυρούν την αλήθεια. Οι ίδιοι οι μαθητές Του έσπευσαν να την διατρανώσουν ακόμα και πριν την Ανάληψή Του στους ουρανούς («ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου», όπως ομολόγησε ο Απόστολος Θωμάς-Ἰω. κ΄ 28) και έκθαμβοι από τη μέγιστη συγκατάβαση του Θεού να κατέβει στον κόσμο, το περιέγραψαν με μεγαλοπρέπεια («Θεός ἧν ὁ Λόγος… καί ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν»-Ἰω. α΄ 1 και α΄ 14).

Όλα τα παραπάνω είναι απολύτως φυσικό να μας γεμίζουν χαρά και σεμνή καύχηση. Αλλά και να εγείρουν μέσα μας την ευθύνη να ζούμε και να βιώνουμε την πίστη μας καθημερινά. 
Στις περιπτώσεις όμως που θα έρθουμε «αντιμέτωποι» με τις απόψεις και τα επιχειρήματα κάποιων άλλων θρησκειών, ας είμαστε ιδιαιτέρως προσεκτικοί. Οπωσδήποτε πρέπει να αποφύγουμε κάθε αρνητικό σχόλιο. 
Έχουμε χρέος να σεβόμαστε κάθε άλλη θρησκεία, να ακούμε αυτά που πρεσβεύει και εκπροσωπεί και σε καμία περίπτωση να μην εκφραζόμαστε υποτιμητικά και αρνητικά για αυτήν.

Ας αναλογιστούμε ότι αυτό θα ήθελε ο Χριστός από εμάς. Άλλωστε είναι πολύ πιο αποτελεσματικό και σωστό σε κάποια ανάλογη συζήτηση αντί να σχολιάσουμε αρνητικά τις άλλες θρησκείες, να καταδείξουμε την αναντίρρητη υπεροχή της δικής μας θρησκείας. Για να μπορούμε όμως να την υποστηρίξουμε, θα πρέπει να την γνωρίζουμε καλά και να τη ζούμε με συνέπεια και ζέση ψυχής. Και αυτή ακριβώς είναι η ευθύνη μας.

18 Δεκεμβρίου, 2018

ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΑΣΕΒΕΙΣ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙΤΕ ΑΥΣΤΗΡΑ !


Ὁ δεσπότης καὶ ἐξουσιαστὴς τῶν πάντων, δὲν θὰ φοβηθεῖ κανέναν ἄνθρωπο, οὔτε θὰ ντραπεῖ καὶ δεν  θὰ
λογαριάσει  ὁποιοδήποτε  ἀξίωμα  καὶ   μεγαλεῖο.













''Ο ΣΩΤΗΡ''2165

23 Ιουλίου, 2018

“Ο Θεός μόνο μπορεί να θεραπεύσει τους φόβους σου”+ μοναχός Μωυσής αγιορείτης

“Ο Θεός μόνο μπορεί να θεραπεύσει τους φόβους σου”+ μοναχός Μωυσής αγιορείτης



+ μοναχός Μωυσής αγιορείτης.
Παιδί μου, φοβάσαι;
Να σκέφτεσαι τον Θεό πολύ. Να πηγαίνεις στην εκκλησία, όχι για μένα, για τον Θεό. 
Να κάνεις ο,τι ικανοποιεί την ψυχή σου.
Ο Θεός μόνο μπορεί να θεραπεύσει τους φόβους σου. 
Πολύ λίγοι άνθρωποι μπορούν σήμερα να σε ξεδιψάσουν. 
Η σχέση μας με τον Θεό είναι μια συνεχής πάλη.
Να θεωρείς τυχερό τον εαυτό σου όταν προσεύχεσαι.
Να ευχαριστείς τον Θεό που τώρα σου έτυχε αυτό και όχι νωρίτερα, που όπως καταλαβαίνεις, δεν θα μπορούσες να το σηκώσεις.
Η αδυναμία σου, παιδί μου, δεν έχει τόση σημασία πια, αφού ομολογείς αληθινά ότι είσαι αδύναμος. 
Είναι η αρχή της νίκης η παραδοχή.

20 Ιουλίου, 2018

Νικητής Survivor: «Θα ανέβω γονυπετής στην Παναγία της Τήνου – Προστάτης μου ο Προφήτης Ηλίας»

Δημοσιεύτηκε στις 

Ο Ηλίας Γκότσης, μετά τη μεγάλη του νίκη στο Survivor, έδωσε συνέντευξη στο Down Town και τον Τάσο Μπιμπισίδη, όπου αποκάλυψε το τάμα που είχε κάνει, πριν πετάξει για τον Άγιο Δομίνικο.
Αναφερόμενος στην πίστη του στο Θεό, είπε:
«Τον φετινό Αύγουστο θα πάω διακοπές σίγουρα στην Τήνο γιατί έχω κάνει τάμα. Θα ανέβω γονυπετής μέχρι την εκκλησία της Τήνου, γιατί αυτό είναι ουσιαστικά το τάμα μου. Πριν μπω στο παιχνίδι είχα πει “αν τελειώσει και γυρίσω υγιής από όλο αυτό, θα επισκεφθώ στα γόνατα την Παναγία της Τήνου” και ευτυχώς όλα πήγαν καλά και ήρθε η ώρα τώρα να εκπληρώσω το τάμα μου. Δεν σκέφτομαι αν θα με κοιτάνε περίεργα ή θα με τραβήξουν φωτογραφία εκείνη την ώρα, δεν νομίζω ότι είναι ντροπή αυτό που θέλω να κάνω.
Την προσευχή μου θα πάω να εκπληρώσω. Είναι κάτι που θέλω πολύ να κάνω, το βρίσκω όμορφο και ιερό. Πιστεύω πολύ στον Θεό. Ο Προφήτης Ηλίας είναι ο προστάτης μου. Φοράω σταυρό και κομποσκοίνι και κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ θα κάνω την προσευχή μου. Δεν είναι θέμα καλού παιδιού, εμένα η πίστη μου με βοηθά να νιώθω καλύτερα με τον εαυτό μου.
Μεγάλωσα άλλωστε σε μια θρησκευόμενη οικογένεια που κάθε Κυριακή πηγαίναμε στην εκκλησία, που ήμουν και παπαδάκι κρατώντας το εξαπτέρυγο, και μετά κατηχητικό. Ακόμη πηγαίνω στην εκκλησία. Όχι βέβαια κάθε Κυριακή, λόγω υποχρεώσεων. Δίπλα ακριβώς από το σπίτι μου έχω την ενορία του Αγίου Γεωργίου. Ξυπνάω κάθε πρωί με τις καμπάνες, το ωραιότερο ξυπνητήρι».

29 Ιανουαρίου, 2018

Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο;


Από Greek Affair
-29/01/2018

Το ερώτημα που μου είχε τεθεί έλεγε: «Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, αφού γνώριζε, ως παντογνώστης που είναι, ότι στο τέλος κάποιοι άνθρωποι θα κολαστούν.
Και, αν θυμάμαι καλά, κάπου αναφέρεται ότι πολλοί οι κλητοί ολίγοι δε οι εκλεκτοί; Δηλαδή· οι περισσότεροι θα πάνε στην κόλαση. Τι Θεός αγάπης είναι αυτός; Καλύτερα να μη δημιουργούσε τον κόσμο!».

Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο;

Απαντώ στο πρώτο τμήμα της ερωτήσεως, για να συνεχίσω κατόπιν στο δεύτερο.

Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο από άπειρη αγαθότητα και αγάπη, επειδή ο Ίδιος είναι αγάπη (Α´ Ιω. δ´ 8). Μια αγάπη που όσο κι αν προσπαθήσουμε να την εννοήσουμε με το περιορισμένο λογικό μας είναι αδύνατον να την κατανοήσουμε. Κι αυτό, λόγω του σκοτισμού της αμαρτίας και λόγω των αμέτρητων θλίψεων και περιπετειών ατόμων και λαών, που ζούμε καθημερινά. Ωστόσο, παρά τη σύγχυση και την αταξία που υπάρχει δίπλα μας και γύρω μας, συχνά δε και μέσα μας, έχουμε άπειρα δείγματα της θείας αγάπης και αγαθότητος.

Επειδή λοιπόν ο άναρχος και αιώνιος Θεός είναι αγάπη, και επειδή ο Ίδιος ζούσε και πριν δημιουργήσει τον κόσμο μια μακάρια και πανευτυχή ζωή, θέλησε, γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, την ευτυχία του αυτή να τη μεταδώσει και σε άλλα πλάσματα λογικά, σαν κι Αυτόν, ώστε να γίνουν περισσότερα τα όντα που θα απολαμβάνουν τις ευεργεσίες. Η εξάπλωση δε αυτή της μακαριότητος αποτελεί απόδειξη της άπειρης αγαθότητός του. Έτσι δημιούργησε πρώτα τον νοητό κόσμο, δηλ. τους αγγέλους, κατόπιν τον υλικό και ορατό κόσμο και τέλος τον λογικό άνθρωπο, από σώμα και ψυχή νοερή και αθάνατη. Αυτόν μάλιστα τον κατέστησε πάνω στη γη σαν άλλο κόσμο κατά κάποιον τρόπο, μεγάλο μέσα στη μικρότητά του, σαν άλλον άγγελο, σαν φύλακα της ορατής κτίσεως και ιερουργό της αόρατης· επίγειο και ουράνιο, προσωρινό και αθάνατο, ευρισκόμενο στο μέσο μεταξύ μεγαλείου και ταπεινότητος· τον ίδιο τον έκανε και πνεύμα και σάρκα. Έτσι ο άνθρωπος είναι δημιούργημα που διαμένει στη γη, μεταβαίνει όμως σε άλλο κόσμο και γίνεται θεός από την επιθυμία του προς τον Δημιουργό του. Τα ίδια μας διδάσκει και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

Χρησιμοποιώντας κάποιο παράδειγμα μπορούμε να πούμε τούτο: Όπως ο ήλιος από τη φύση του έχει την τάση να φωτίζει και να θερμαίνει όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά να ακτινοβολεί και να διαχέεται προς τα έξω ευεργετώντας όλη την κτίση, το ίδιο και ο πλουσιόδωρος Θεός έχει, θα μπορούσαμε να πούμε, την τάση ως αστείρευτη πηγή αγαθότητος και αγάπης, να εκχύνεται και να σκορπίζεται προς όλες τις κατευθύνσεις.

Επομένως η δημιουργική ενέργεια του Θεού είναι – πέρα για πέρα – ενέργεια αγαθότητος και αγάπης. Ο Τριαδικός Θεός όντας μακάριος, ή σωστότερα αυτομακαριότητα, και ο μόνος και απόλυτος εξουσιαστής, αφού έχει την εξουσία όχι δοσμένη από κανένα, αλλά από τον ίδιο τον εαυτό του (Α´ Τιμ. στ´ 15)· ο υπεράγαθος Τριαδικός Θεός, που δεν έχει ανάγκη από κανέναν και από τίποτε, αφού Αυτός δίνει σ’ όλα τα ζωντανά δημιουργήματά του ζωή και αναπνοή και όλα όσα χρειάζονται για τη συντήρηση της ζωής τους (Πραξ. ιζ´ [17] 25), δεν δημιούργησε τον κόσμο και τον άνθρωπο από ανάγκη ή διότι του έλειπε κάτι και έπρεπε να το αναπληρώσει. Δημιούργησε τον αόρατο και ορατό κόσμο από αγαθότητα και αγάπη, επειδή δεν αρκέσθηκε μόνο στη θεωρία του εαυτού του και στην άπειρη τελειότητά του.

Κι αν επιτρεπόταν να εκφρασθούμε γύρω από το ζήτημα αυτό με τρόπο ανθρώπινο, θα λέγαμε, μαζί με τον αείμνηστο Καθηγητή της Θεολογίας Παν. Ν. Τρεμπέλα, ότι ο Θεόςαποφασίζοντας να δημιουργήσει τον κόσμο μάλλον μέριμνες και ενοχλήσεις πρόσθετε στη θεία του μακαριότητα! Το ότι δε μετά από κάθε σταθμό της δημιουργίας του κόσμου η Αγία Γραφή σημειώνει: «Και είδε ο Θεός ότι αυτό που δημιούργησε είναι ωραίο, όπως το θέλησε η απειράγαθη βουλή του και ότι θα ανταποκρινόταν στον σκοπό για τον οποίο το έπλασε» (Γεν. α´ 8-10 εξ.), φανερώνει και αποδεικνύει επαρκώς, όπως διδάσκει ο ιερός Αυγουστίνος, αυτό ακριβώς· ότι δηλαδή ο Θεός δημιούργησε τα πάντα όχι από κάποια ανάγκη ή για προσωπική του ικανοποίηση η ωφέλεια, αλλά μόνο από αγαθότητα. Μόνο και μόνο διότι εκείνο που έκανε ήταν «καλόν».

Τούτο όμως αποκαλύπτει και κάτι άλλο ακόμη σπουδαιότερο. Το ότι η ζωή μας, η ύπαρξή μας, είναι και μια συμμετοχή στη μακαρία ζωή του Θεού, αφού από εκείνη τη ζωή αντλούμε τη ζωή και μεις. Κι όχι απλώς τη ζωή, αλλά τη μακαρία και αιώνια ζωή, ή όπως την ονομάζουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, την «κατά χάριν θέωσιν», δηλαδή το να γίνουμε κατά χάριν θεοί. Κι ενώ όλη η άλλη φύση χαίρεται επειδή έχει ζωή, οι άνθρωποι χαιρόμαστε όχι απλώς διότι απολαμβάνουμε αυτή τη ζωή, αλλά και διότι θα χαιρόμαστε αιώνια, αφού θα είμαστε κατά χάριν θεοί!
Έρχομαι τώρα στο δεύτερο μέρος της ερωτήσεως, που λέει: «Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, αφού γνώριζε, ως παντογνώστης που είναι, ότι στο τέλος κάποιοι θα κολαστούν;». Άλλωστε, συνεχίζει η απορία, «αναφέρεται ότι πολλοί οι κλητοί, αλλά ολίγοι οι εκλεκτοί. Δηλαδή οι περισσότεροι θα πάνε στην κόλαση». Οπότε «τι Θεός αγάπης είναι αυτός; Καλύτερα να μη δημιουργούσε τον κόσμο». Την ίδια ερώτηση διατύπωσαν παλαιά οι αιρετικοί Μανιχαίοι, που ήσαν οπαδοί του αιρετικού Μανη (3ος αιώνας μ.Χ.). Υπάρχει όμως και σ’ αυτή την απορία απάντηση.

Πρώτα – πρώτα σημειώνω πως κανένας άνθρωπος δεν γνωρίζει που θα πάνε οι περισσότεροι μετά τη Β´ Παρουσία του Κυρίου και τη μέλλουσα Κρίση. Όταν κάποιος, που νόμιζε ότι θα σωθούν μόνο οι Ιουδαίοι, ρώτησε τον Κύριο «είναι άραγε λίγοι αυτοί που σώζονται;», ο Κύριος δεν ικανοποίησε την περιέργειά του. Θέλοντας όμως να ικανοποιήσει όσους τον άκουγαν, απάντησε: Να προσπαθείτε και να αγωνίζεσθε να εισέλθετε στη βασιλεία του Θεού απαρνούμενοι τις κακές σας συνήθειες και την αμαρτωλή ζωή σας (Λουκ. ιγ´ [13] 24). Δεν απάντησε, επειδή αυτός που ρωτούσε ζητούσε να μάθει, όπως παρατηρεί ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, κάτι από αυτά που είναι περιττά και ανώφελα. Διότι ποιο όφελος μπορούσε να προκύψει από το αν μάθαινε αν είναι πολλοί αυτοί που σώζονται η λίγοι; Αντίθετα ήταν αναγκαίο και ωφέλιμο να γνωρίζουν οι άνθρωποι τον τρόπο, με τον οποίο θα μπορούσε κανείς να οδηγηθεί στη σωτηρία. Και αυτό ακριβώς έκανε ο Κύριος.

Ο λόγος του Κυρίου «πολλοί εισί κλητοί, ολίγοι δε εκλεκτοί» (Ματθ. κβ´ [22] 14), που αναφέρει η απορία, σημαίνει: Δεν θα πάνε στον Παράδεισο όλοι όσοι θα κληθούν. Και πόσοι καλούνται; θα ρωτήσει κάποιος. Καλούνται όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως. Διότι ο Θεός θέλει όλοι οι άνθρωποι να σωθούν και δια της πίστεως να λάβουν πλήρη γνώση της αληθείας (Α´ Τιμ. β´ 4). Άλλωστε ο Χριστός θυσιάστηκε πάνω στο Σταυρό «υπέρ πάντων», για όλους τους ανθρώπους (Β´ Κορ. ε´ 14). Όλους λοιπόν καλεί ο Θεός· όχι μόνο Χριστιανούς αλλά και ειδωλολάτρες και εθνικούς· και πιστούς και απίστους. Αν δεν σώζονται όλοι, αυτό δεν οφείλεται στο ότι δεν υπάρχει θέληση εκ μέρους του Θεού, αλλ’ ότι δεν υπάρχει θέληση από εκείνους που δεν σώζονται. Το πόσοι δε τελικώς θα είναι οι εκλεκτοί που θα πάνε στον Παράδεισο, μόνο ο παντογνώστης Θεός το γνωρίζει.

Εδώ θά ‘θελα να παραθέσω μια απάντηση, που έδωσε ένας δαιμονισμένος νέος στην ερώτηση κάποιου Ορθόδοξου κληρικού, όπως μου τη διηγήθηκε ο ίδιος. Ρωτήθηκε ο δαιμονισμένος, δηλαδή ουσιαστικά ρωτήθηκε το πονηρό πνεύμα που βασάνιζε τον δυστυχισμένο νέο: «Έχεις πολλούς οπαδούς;». Και το δαιμόνιο απάντησε γεμάτο απελπισία: «Έχω πολλούς· έχω πολλούς· αλλά τελικώς μου τους παίρνει αυτός»! «Αυτός» είναι ο Κύριος Ιησούς, του Οποίου τα δαιμόνια δεν θέλουν ούτε το όνομα να προφέρουν, αφού και αυτό μόνο το όνομα «Ιησούς Χριστός» τούς καίει κυριολεκτικά. Ο διάλογος αυτός φανερώνει ότι και εκείνοι τους οποίους οι άνθρωποι, κρίνοντας εξωτερικά, θεωρούν ότι δεν είναι για τη βασιλεία του Θεού, τελικά την κερδίζουν με τη μετάνοια και την επιστροφή, ίσως και στις τελευταίες ώρες της ζωής τους. Κι αυτό καταθλίβει και φαρμακώνει τον εχθρό της ψυχής μας.

Αλλά, θα πει κάποιος, η ουσία του ερωτήματος δεν βρίσκεται στο πόσοι θα σωθούν. Διότι, και ελάχιστοι ή έστω και ένας άνθρωπος να πάει στην κόλαση, αυτό δεν συγκινεί τον Θεό της αγάπης, ότι οι λίγοι ή ο ένας θα τιμωρούνται αιώνια; Το ερώτημα είναι πράγματι συγκλονιστικό. Ωστόσο ο θεόσοφος άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός μας δίνει την απάντηση. Γράφει:

Ο Θεός δημιουργεί και φέρει από την ανυπαρξία στην ύπαρξη τα γινόμενα από αγαθότητα και γνωρίζει από πριν τα όσα θα γίνουν. Αν δεν δημιουργούνταν, ούτε κακοί θα υπήρχαν ούτε και ο παντογνώστης Θεός θα τους γνώριζε από πριν. Ωστόσο, αν ο Θεός δεν δημιουργούσε τον κόσμο με τη σκέψη ότι η αμαρτία και το κακό θα επικρατήσουν στη γη και θα υπάρξουν άνθρωποι που από τη δική τους θέληση θα γίνονταν κακοί, τότε το κακό θα νικούσε την αγαθότητα του Θεού. Τότε το κακό θα αποδεικνυόταν πιο ισχυρό από την άπειρη αγαθότητα του παντοδύναμου Θεού, αφού αυτό θα αναχαίτιζε και θα εμπόδιζε τον Θεό να δημιουργήσει και άλλα πλάσματα ευτυχισμένα και μακάρια. Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να γίνει. Γι’ αυτό ακριβώς, συνεχίζει ο ιερός Δαμασκηνός, ο Θεός δημιουργεί, όσα δημιουργεί, τα πάντα αγαθά. Κι ο κάθε άνθρωπος από δική του προαίρεση και ελευθερία γίνεται καλός η κακός. Ο Κύριος είπε βέβαια για τον προδότη Ιούδα: «Ήταν συμφερότερο γι’ αυτόν να μην είχε γεννηθεί ο άνθρωπος εκείνος» (Μαρκ. ιδ´ [14] 21)· αυτό όμως δεν τό ‘λεγε κακίζοντας την κτίση του, το δημιούργημά του, αλλά την κακία που κυρίευσε το κτίσμα, τον λογικό άνθρωπο, από τη δική του προαίρεση και ραθυμία. Διότι η ραθυμία του κατέστησε άχρηστη γι’ αυτόν την ευεργεσία του Δημιουργού. Συμβαίνει δηλαδή ό,τι ακριβώς και στην περίπτωση που κάποιος, παίρνοντας από έναν ηγεμόνα πλούτο και εξουσία, φερθεί τυραννικά στον ευεργέτη του. Τότε ο ευεργέτης ηγεμόνας θα τον συλλάβει με το δίκιο του και θα τον τιμωρήσει, αν δει ότι αυτός που ευεργετήθηκε συνεχίζει να παραμένει στην εξουσία και επιμένει να φέρεται τυραννικά.

από το βιβλίο του Νικ. Βασιλειάδη
Ελευθερία: προνόμιο, δώρο ή πρόβλημα;
εκδ. «Ο Σωτήρ»

04 Νοεμβρίου, 2017

Δεν θα σε πολεμήσω, για να μη γίνω αφορμή να στεφανωθείς με την υπομονή που κάνεις...



Κάποια νύχτα λοιπόν, αφού έπεσε σε αμαρτία, σηκώθηκε την ίδια στιγμή και άρχισε τον κανόνα 
του...

Τότε ο δαίμονας, σαστισμένος από την τόση ελπίδα του αλλά και την αδιαντροπιά του απέναντι στο Θεό, του παρουσιάστηκε ολοζώντανος!
- Άθλιε! Του λέει. Πώς στέκεσαι μπροστά στο Θεό χωρίς να κοκκινίζεις;
Πώς πιάνεις στο στόμα σου ακόμα και τ’ όνομά Του;Και πώς τολμάς να προσεύχεσαι χωρίς ντροπή;

- Τούτο το κελλί είναι σιδεράδικο, του απάντησε ο αδελφός.
Μια σφυριά δίνεις, μια παίρνεις..!
Δεν θα σταματήσω, λοιπόν, να παλεύω μαζί σου μέχρι να πεθάνω, κι όπου με βρει η τελευταία μου μέρα.

Να, με όρκο σε πληροφορώ και με πεποίθηση στην άπειρη αγαθότητα του Θεού σου λέω: Στο όνομα Εκείνου, που ήρθε να καλέσει σε μετάνοια και να σώσει τους αμαρτωλούς, δεν θα πάψω να προσεύχομαι στον Κύριο εναντίον σου, ώσπου να πάψεις κι εσύ να με πολεμάς.Και θα δούμε ποιος θα νικήσει, εσύ ή ο Θεός!

Σαν άκουσε ο δαίμονας αυτά τα λόγια, του λέει:
- Μα την αλήθεια, ποτέ πια δεν θα σε πολεμήσω, για να μη γίνω αφορμή να στεφανωθείς με την υπομονή που κάνεις...