Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα λαρισα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα λαρισα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

04 Ιουνίου, 2024

Λαρίσης Ιερώνυμος: «Ε, Όχι Και Τον Άγιο Αχίλλιο…»- Αιχμηρή απάντηση στις τουρκικές αιτιάσεις

Σε βιβλια του τουρκικου κρατους υπαρχουν ψεμματα καταγεγραμμενα εις βαρος της Ελλαδος.
Ενα τζαμι που υπηρχε στην Λαρισα που το γκρεμισαν οι ιδιοι οι τουρκοι ,τωρα ισχυριζονται ψευδως οτι εγινε ναος στο ονομα του αγιου Αχιλλιου.Η φωτογραφια που φερνουν ως ντοκουμεντο αποδεικνυει οτι το τζαμι ηταν χτισμενο πολυ πολυ μακρυα απο τον Αγιο Αχιλλιο.
Dogma 04 Ιουνίου 2024


Λαρίσης Ιερώνυμος: Η παρά τα επιστημονικά δεδομένα προβολή της θέσης ότι στον χώρο όπου σήμερα λειτουργεί ο Ιερός Μητροπολιτικός Ναός του Αγίου Αχιλλίου Λαρίσης κάποτε υπήρξε Τζαμί, δεν αποτελεί μόνον αντίβαρο στις διαμαρτυρίες για τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε Τζαμί, αλλά ενέχει και κινδύνους φονταμενταλιστικών θεωρήσεων και ενεργειών.

Διαβάστε αναλυτικά όλα όσα γράφει ο Μητροπολίτης Λαρίσης κ. Ιερώνυμος:

Ὁ Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός Ἁγἰου Ἀχιλλίου Λαρίσης, ἐμβληματικός Ναός καί σημεῖο ἀναφορᾶς στή ζωή τῆς πόλης.
Ξεκινῶ προειδοποιῶντας τούς ἀγαπητούς ἀναγνῶστες καί διευκρινίζοντας πώς ὅτι διαβάσουν παρακάτω δέν εἶναι ἀστεῖο…
Μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπλήρωσης ἑκατό (100) χρόνων δημοκρατικοῦ πολιτεύματος, ἡ γείτων καί σύμμαχος στά πλαίσια τοῦ ΝΑΤΟ Τουρκία, ἀποφάσισε νά ἀναθἐσει στό Τουρκικό Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ καί Τουρισμοῦ νά ἐκδώσει τήν ἔρευνα τοῦ Mehmet Emin YILMAZ γιά κτίσματα πού χρησιμοποιήθηκαν ἀπό τούς Ὀθωμανούς καί μετά ἔγιναν Ἐκκλησίες. Περιγράφουμε ἔτσι τό περιεχόμενο τῆς ἔρευνας αὐτῆς, γιατί ἡ ἴδια ἀποσιωπᾶ τί ἦταν τό κάθε κτίσμα πρίν χρησιμοποιηθεῖ ἀπό τούς Ὀθωμανούς κυρίως ὡς τζαμί. Ἐπίσης, ἀντιπαρερχόμαστε τό γεγονός ὅτι κατ᾽ ἀκρίβεια ὡς Ὀθωμανοί νοοῦνται οἱ καταγόμενοι ἀπό τήν οἰκογένεια τοῦ Ὀσμάν καί ὅσοι τούς ὑπηρετοῦσαν σχετιζόμενοι μέ αὐτούς, κι ὄχι οἱ Τοῦρκοι ὡς ἐθνότητα συλλήβδην, ἤ οἱ Μουσουλμᾶνοι ὡς θρήσκευμα. Αὐτό εἶναι πρόδηλο σέ ὅσους ἔχουν γνώση τῆς ἱστορίας τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, στά πλαίσια τῆς ὁποίας ἀκόμη καί οἱ μή Ὀθωμανοί Μουσουλμᾶνοι γνώριζαν ἄγρια καταπίεση καί ἐκμετάλλευση, μέ χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τούς φελάχους τῆς Αἰγύπτου.



Ἔτσι, τό 2023, μετά τή μετατροπή τῆς Ἁγίας Σοφίας ἀπό μουσεῖο σέ τζαμί, πιθανόν καί ἐν ὄψει τῶν διεθνῶν ἀντιδράσεων, τό Τουρκικό Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ καί Τουρισμοῦ παρουσίασε τήν τρίτομη, δίγλωσση (τουρκικά, ἀγγλικἀ) ἔκδοση τῆς παραπάνω ἔρευνας μέ ἐπίσημο τίτλο στά Τουρκικά: «Τουρκικά ἔργα/δημιουργήματα πού μετατράπηκαν σέ Ἐκκλησίες» καί στά Ἀγγλικά: «Τά Τουρκικά μνημεῖα πού μετατράπηκαν σέ Ἐκκλησίες». Τελευταῖος ἐκδόθηκε ὁ τρίτος τόμος, ὁ ὁποῖος ἀφορᾶ ἐξ ὁλοκλήρου σέ περιοχές πού ἀνήκουν στήν Ἑλληνική Δημοκρατία.

Τόν τελευταῖο αὐτόν τόν τόμο εἶχαν τήν καλοσύνη νά μοῦ στείλουν σέ ἡλεκτρονική μορφή κάποιοι φίλοι κι ἐγώ ἀπό περιέργεια καί λόγω ἔλλειψης χρόνου ἔψαξα καί διάβασα μὀνον ὅτι ἀφορᾶ στἠ Λάρισα. Ἔτσι, στίς σελίδες 1346 καί 1347 τῆς τρίτομης ἔκδοσης, μέ ἔκπληξη διάβασα:

Yenişehir, Hasan Bey Câmii (=Λάρισα, Τζαμί τοῦ Χασάν Μπέη)

Yeri (=Τοποθεσία): Yunanistan, Yenişehir (=Ἑλλάδα, Λάρισα)

Bânîsi (=Κτίτωρ): Gâzi Hasan Bey (=Γαζῆς Χασάν Μπέης)

İnşâ Târihi (=Χρονολογία ἀνοικοδόμησης): 16. yüzyıl (= 16ος αἰῶνας)

Kiliseye Çevrilişi (=Μετατροπή σέ Ἐκκλησία): 1965

Bugünkü Adı (=Σημερινό ὄνομα): Agios Achillios Kilisesi (=Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου) (!!!)

Arşiv Kaydı (=Καταχώρηση ἀρχείου): Κενό (δηλαδή δέν ὑπάρχει ἐπίσημη σχετική πιστοποίηση/καταχώρηση, προφανῶς ἀπό ὁποιοδήποτε ἐπίσημο ἀρχεῖο τῆς Ὀθωμανικῆς Διοίκησης ἤ τοῦ Τουρκικοῦ Κράτους)

Kaynakça (=πηγές): Bıçakçı 2003: 424-425, Evliyâ Çelebi 8/190 (εἶναι ὀνὀματα Μουσουλμάνων περιηγητῶν).

Ἀμέσως δέ κάτω ἀπό τόν συνοπτικό αὐτόν πίνακα ὑπάρχει τό ἑξῆς ἐπεξηγηματικό σημείωμα, τό ὁποῖο παραθέτω μεταφρασμένο στά Ἑλληνικά: «Τό Τζαμί τοῦ Χασάν Μπέη βρισκόταν στό κέντρο τῆς Λάρισας, δίπλα ἀπό τή γέφυρα πού ἔκτισε ὁ ἴδιος. Πέρα ἀπό τό Τζαμί και τή γέφυρα, ἔκτισε ἕναν μεντρεσέ κι ἕνα σχολεῖο, ἐνῶ ἔφτιαξε καί τόν τάφο του δίπλα ἀπό τό Τζαμί. Ὁ Γαζῆ (=ἱερός πολεμιστής) Χασάν Μπέης ἦταν ὁ Μπέης τοῦ Μοριᾶ καί μαρτύρησε (=σκοτώθηκε πολεμῶντας) στήν τοποθεσία Çaldıran. Ὅπως φαίνεται στήν παλιά φωτογραφία, τό Τζαμί ἔχει νάρθηκα (=πρόναο, εἰσαγωγικό τμῆμα) ὁ ὁποῖος χωρίζεται σέ τρία μέρη καί ἔχει τροῦλο καλυμμένο μέ μόλυβδο, ἐνῶ δίπλα ὑπάρχει ἕνας ψηλός μιναρές. Ὁ τάφος εἶναι πίσω ἀπό τό μιχράμπ (=τό ἀνατολικότερο σημεῖο τοῦ τζαμιοῦ πού εἶναι πιό κοντά στή Μέκκα καί πρός τό ὁποῖο προσεύχονται οἱ Μουσουλμᾶνοι). Ὁ Ἐβλιγιά Τζελεμπί δίνει τήν ἑξῆς πληροφορία γιά τό Τζαμί: «Τό Τζαμί τοῦ Χασάν Μπέη μέ τόν μολυβδένιο τροῦλο στό ἕνα ἄκρο τῆς γέφυρας, εἶναι ἕνα μεγάλο κτίριο, ἀλλά ἡ διακόσμησή του εἶναι παλαιομοδίτικη. Κατά τή διάρκεια τοῦ Β´ Παγκοσμίου Πολέμου τό Τζαμί καί ἡ γέφυρα καταστράφηκαν ἀπό Ἰταλικό βομβαρδισμό καί τόν ἰσχυρό σεισμό πού ἀκολούθησε ἀμέσως μετά. Στά κατοπινά χρόνια, στή θέση τοῦ Τζαμιοῦ κτίστηκε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου στήν ὁποία ἡ Λατρεία (ἐννοεῖται, ἡ Ὀρθόδοξη) ξεκίνησε τήν 5η Ἰουνίου 1965.»[1]

Χωρίς νά θέλω νά θίξω τή διάσημη ἐπιστημοσύνη τῶν γειτόνων μας, θεωρῶ τουλάχιστον βιαστικό καί προβληματικό τό ἀνωτέρω κείμενο, τό ὁποῖο μάλιστα παρατίθεται ὡς πρόϊόν ἔρευνας καί προβάλλεται ἀπό ἐπίσημο κρατικό φορέα. Ἡ στοιχειώδης ἱστορία τῆς πόλης τῆς Λάρισας καί μάλιστα ἀπό Ὀθωμανικές πηγές, ἀποκαλύπτει πώς στό χῶρο πού σήμερα ὑψώνεται ὁ Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου Λαρίσης, δέν λειτούργησε ποτέ Τζαμί, οὔτε ὑπῆρξε ποτέ κατασκευή πού νά παραπέμπει σέ κάτι ἀνάλογο. Τό πλησιέστερο στό χῶρο τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου Τζαμί ὑπῆρχε δίπλα ἀκριβῶς ἀπό τό Μπεζεστένι, τήν περίφημη σκεπαστή ἀγορά τῆς Λάρισας κατά τήν Ὀθωμανική περίοδο, ἐκεῖ περίπου ὅπου σήμερα βρίσκεται τό «Φρούριο». Στήν περιοχή ὅπου ὑψώνεται ὁ Ἅγιος Ἀχίλλιος δέν θά μποροῦσε νά ὑπάρχει Τζαμί, γιατί ὁ χῶρος ἀπό τό 1792 καί μετά φιλοξενοῦσε Ἐκκλησία. Ἔτσι, εἴτε στήν πλευρά ὅπου εἶναι σήμερα ὁ Ἅγιος Ἀχίλλιος, εἴτε στόν χῶρο πρασίνου βόρειά του, κτίζονταν κατά καιρούς οἱ διάφοροι Ναοί πρός τιμή του Ἁγίου Ἀχιλλίου, μέ πρῶτον τόν Ἱερό Ναό πού ἔκτισε ὁ πρόσφατα Ἁγιοκαταταγείς Ἱερομάρτυρας Διονύσιος ὁ Καλλιάρχης, Μητροπολίτης Ἐφέσου ὁ ἀπό Λαρίσης, δηλαδή ἕνας ἀπό τούς Ἁγίους Ἱεράρχες πού οἱ Ὀθωμανοί κρέμασαν μαζί μέ τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Ε´ στίς 10 Ἀπριλίου 1821 ὡς τιμωρία γιά τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση καί τρομοκρατία τοῦ ρωμέϊκου πληθυσμοῦ, ὁ ὁποῖος ἄν καί μαρτύρησε ὡς Μητροπολίτης Ἐφέσου, προηγουμένως εἶχε διατελέσει ἐπί ἔτη Μητροπολίτης Λαρίσης. Στόν χῶρο πρασίνου βόρεια τοῦ Ἱεροῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου Λαρίσης σώζεται μέχρι σήμερα ἡ Ἁγία Τράπεζα μεταγενέστερου τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἁγίου Διονυσίου τοῦ Καλλιάρχη Ναοῦ, καθώς καί ἡ προτομή τοῦ Ἐθνομάρτυρα Μητροπολίτη Λαρίσης Πολυκάρπου Δαρδαίου, τόν ὁποῖον κομμάτιασαν οἱ Τοῦρκοι μέ ἐντολή τοῦ Μαχμούτ Πασᾶ Δράμαλη, πρίν ξεκινήσει τήν καταστροφική γιά τόν ἴδιο ἐκστρατεία του στόν Μοριᾶ. Ἐκεῖ ἦταν κτισμένη καί ἡ περίφημη «παράγκα», ὁ πρόχειρα φτιαγμένος μετά τούς βομβαρδισμούς καί τόν σεισμό τοῦ 1941 Ναός τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου, ὁ ὁποῖος ἦταν σέ χρήση μέχρι νά ἀρχίσει νά λειτουργεῖ ὁ σημερινός Μητροπολιτικός Ναός. Ἑπομένως, ἀκόμη καί μέσα στήν Ὀθωμανοκρατία, ἡ περιοχή τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου στέγαζε παντα Ναούς καί ποτέ Τζαμιά. Δέν ὑπάρχει δέ στήν ἱστορία τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας προηγούμενο νά ἐπιτρέπεται ἡ ἀνέγερση Ναου δίπλα σέ Τζαμί ἤ τό ἀντίστροφο.
Ἄς δοῦμε λίγο τήν παλιά φωτογραφίά πού ἐπικαλοῦνται ὡς ἀποδεικτικό γιά τά ὑποστηριζόμενα στήν ἔρευνα τους, στοιχεῖο στή σελίδα 1347 τῆς τρίτομης ἔκδοσης τοῦ Τουρκικοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ καί Τουρισμοῦ «γιά τά Τουρκικά μνημεῖα πού μετατράπηκαν σέ Ἐκκλησίες». Ἡ φωτογραφία δείχνει τό Τζαμί τοῦ Χασάν Μπέη καί τήν πέτρινη γέφυρα πού ὁ ἴδιος ἔφτιαξε. Κάτι παράξενο! Ἡ ὑψομετρική ἀπόσταση τοῦ Τζαμιοῦ ἀπό τή γέφυρα εἶναι ἀσύμβατη μέ τό ὗψος τοῦ λόφου τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου καί τήν ἀπόστασή του ἀπό τό ποτάμι. Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή. Ἡ φωτογραφία δέν ἀπεικονίζει τήν ὄχθη ἐπάνω ἀπό τήν ὁποία εἶναι σήμερα κτισμένος ὁ Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου, ἀλλά τήν ἀπέναντι, στήν ὁποία τότε εἶχε δημιουργηθεῖ τεχνητός λόφος, ἐπάνω στόν ὁποῖον εἶχε κτιστεῖ τό Τζαμί γιά νά μήν ἐπηρεάζεται ἀπό τίς πλημμύρες τοῦ ποταμοῦ. Ἀπό τήν ἐποχή τοῦ «Μάλτα γιόκ» φαίνεται πώς ὑπάρχει πρόβλημα γεωγραφικοῦ προσανατολισμοῦ στούς γείτονές μας… Ἡ παρατιθέμενη φωτογραφία ἔχει ληφθεῖ ἀπό τό σημεῖο τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ὁσίου Ἱερομάρτυρος Δαμιανοῦ, στήν ἀπόληξη τῆς πλακόστρωτης κατωφέρειας πού ὁδηγεῖ ἀπό τόν Ἅγιο Ἀχίλλιο πρός τήν ὄχθη τοῦ ποταμοῦ, λίγα μόλις μέτρα ἀπό τό περίφημο «Ἄλογο» τῆς Λάρισας. Ἡ ἀπεικονιζόμενη περιοχή σήμερα εἶναι πυκνοκατοικημένη, καθώς ἐκεῖ ὑψώνονται πολυκατοικίες, δεκάδες μέτρα δέ μετά εἶναι ὁ Ἱερός Ναός τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους Λαρίσης. Σημειωτέον ὅτι τό Τζαμί τοῦ Χασἀν Μπέη γκρεμίστηκε μέ ἀπόφαση τῆς Βακούφικης Ἐπιτροπῆς Λαρίσης, δηλαδή μέ ἀπόφαση τῶν ἴδιων τῶν Μουσουλμάνων, καί γιατί μᾶλλον δέν μποροῦσε νά ἐπισκευαστεῖ καί γιατί στόν ἀπέναντι λόφο κτιζόταν μεγαλοπρεπής νέος Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου, τόν ὁποῖον ἐγκαινίασε ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Λαρίσης κυρός Ἀμβρόσιος Κασσάρας στίς 25 Σεπτεμβρίου 1907, ὁ ὁποῖος καταστράφηκε ἀπό τούς Ἰταλικούς βομβαρδισμούς καί τόν σεισμό τοῦ 1941, καί ὁ ὁποῖος προφανῶς ἐπισκίαζε τό Τζαμί.R.19.384 Yenişehir’de Hasan Bey Câmii ve Köprüsü (=Τό Τζαμί καί ἡ γέφυρα τοῦ Χασάν Μπέη στή Λάρισα).

Ἀναγκαζόμαστε νά ἀπαντήσουμε τά παραπάνω, ὄχι μόνο γιά λόγους ἀποκατάστασης τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, ἀλλά καί γιατί κείμενα σάν τό ἀνωτέρω ὑποκρύπτουν σκοπιμότητες καί κινδύνους. Κατά τήν ἰσλαμική ἀντίληψη, ἡ μετατροπή ἱεροῦ τους χώρου σέ χῶρο λατρείας ἄλλης Θρησκείας, ὄχι μόνο σέ Ὀρθόδοξο Ναό, ἀποτελεῖ πράξη ἐχθρική κατά τοῦ Προφήτη Μωάμεθ, ἡ ἀποκατάσταση τῆς ὁποίας μπορεῖ νά φτάσει μέχρις αἵματος. Ἡ παρά τά ἐπιστημονικά δεδομένα προβολή τῆς θέσης ὅτι στόν χῶρο ὅπου σήμερα λειτουργεῖ ὁ Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου Λαρίσης κάποτε ὑπῆρξε Τζαμί, δέν ἀποτελεῖ μόνον ἀντίβαρο στίς διαμαρτυρίες γιά τη μετατροπή τῆς Ἁγίας Σοφίας σέ Τζαμί, ἀλλά ἐνέχει καί κινδύνους φονταμενταλιστικῶν θεωρήσεων καί ἐνεργειῶν.

Ἕνα ἀκόμη προβληματικό κείμενο βρίσκεται στή σελίδα 1357 τοῦ παραπάνω ἔργου. Τό παραθέτουμε σέ μετάφραση στήν ἑλληνική: «Τζαμιά τῆς Θεσσαλίας: Κατά ἔγγραφο πού βρίσκεται στά Ὀθωμανικά ἀρχεῖα καί χρονολογεῖται στίς 29-5-1893, ἀναφέρεται πώς μεγαλύτερα καί μικρότερα Τζαμιά πού βρίσκονται στόν Βόλο, τή Λάρισα, τά Φάρσαλα, τήν Καρδίτσα καί τά Τρίκαλα τῆς περιοχῆς Θεσσαλίας, ἡ ὁποία ἐνσωματώθηκε στήν Ἑλλάδα, παραδόθηκαν στούς Χριστιανούς καί ἀντικαταστάθηκαν ἀπό Ἐκκλησίες καί ταβέρνες, κάποιες Μουσουλμάνες παντρεύτηκαν Χριστιανούς, Μουσουλμᾶνοι τάφηκαν μαζί μέ «γύφτους» (=Ρομά), καί σέ ἐτοιμοθάνατους σέ νοσοκομεῖα Μουσουλμάνους ἔδωσαν νά πιοῦν κρασί.»[2].

Μιά πρώτη παρατήρηση, τό κείμενο εἶναι ἀνυπόγραφο καί συνεπῶς ἀνώνυμο. Εἶναι ἕνα ἀπό τά πολλά προπαγανδιστικά πού κυκλοφοροῦσαν τήν ἐποχή ἐκείνη, παραμονές τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων γιά νά ἐξοργίσουν τούς Βαλκάνιους λαούς καί νά τούς στρέψουν τόν ἕναν ἐναντίον τοῦ ἄλλου. Ἐπειδή ἡ ἀναίρεση ὅλων αὐτῶν εἶναι μακροσκελής καί ἔχουμε ἤδη κουράσει, ἁπλῶς παραπέμπουμε στήν ἐμπεριστατωμένη μονογραφία τοῦ Ἐλλογιμ. κ. Γεωργίου Καλαντζῆ, Γενικοῦ Γραμματέως Θρησκευμάτων τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καί Θρησκευμάτων, μέ τίτλο: «Ἡ Πρώτη Μουσουλμανική Μειονότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. Οἱ Μουσουλμάνοι τῆς Θεσσαλίας»[3], ἡ ὁποία δημοσιεύτηκε στήν Ἑξαμηνιαία Ἐπιστημονική Ἐπετηρίδα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λαρίσης καί Τυρνάβου ΑΧΙΛΛΙΟΥ ΠΟΛΙΣ[4]. Ἐκεῖ μέ ἀναντίρρητα ἐπιχειρήματα καί στοιχεῖα, ὁ κ. Γενικός Γραμματεύς ἀποδεικνύει ὅτι ἡ Ἑλλάδα, μετά τήν ἐνσωμάτωση τῆς Θεσσαλίας καί ἔχοντας ἀποκτήσει ἕναν ἰσχυρό μουσουλμανικό πληθυσμό, χωρίς νά δεσμεύεται ἀπό Διεθνεῖς Συνθῆκες ἤ ἔστω Διεθνεῖς Ἀρχές πού δημιουργήθηκαν δεκαετίες μετά, ἔχοντας μόνον τό ἦθος τοῦ Ὀρθόδοξου Κράτους, προστάτευσε τούς Μουσουλμάνους κι ἔκανε ὁ,τιδήποτε δυνατό γιά νά τούς διευκολύνει στήν παραμονή τους, σέ μιά εἰρηνική συνύπαρξη μέ τούς Ὀρθοδόξους. Τά ὑπόλοιπα εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ…

Μέ σεβασμό στήν ἱστορική ἀλήθεια

+ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου Ἱερώνυμος.

[1] Hasan Bey Câmii, Yenişehir’in merkezinde, kendi yaptırdığı köprüsünün yanı başında yer alıyordu. Bânî, câmi ve köprüden başka bir medrese ve bir de mektep yaptırmış olup, türbesi de câminin yanında idi. Gâzi Hasan Bey, Mora Beyi olup Çaldıran’da şehit düşmüştür. Eski resimde görüldüğü gibi câmi, kubbeli, kurşun örtülü, üç bölümlü son cemaat yeri olan yüksek minârelidir. Türbe ise mihrabın arkasındadır. Evliyâ Çelebi, câmiyle ilgili şu bilgileri vermektedir: “câmilerden mükellefi köprübaşındaki kurşun kubbeli Hasan Bey Câmii büyük yapıdır, ama ziyneti eski tarzdır.” II. Dünya Savaşı’ndaki İtalyan bombardımanı ve hemen ardından gelen şiddetli depremde câmi ve köprü yıkılmıştır. Sonraki yıllarda câminin yerine Agios Achillios Kilisesi inşâ edilip 5 Haziran 1965’te ibâdete açılmıştır.

[2] Teselya Câmileri: Osmanlı arşivlerindeki 29.05.1893 târihli belgede; Yunanistan’a bırakılan Teselya bölgesindeki Golos (Volos), Yenişehir (Larissa), Çatalca (Farsala), Kardiça ve Tırhala (Trikala) kazâlarındaki câmi ve mescitlerin Hristiyanlara verilip yerlerine kilise ve meyhâne inşâ edildiği, bazı Müslüman kızların Hristiyanlarla evlendirildiği, Müslümanların çingenelerle birlikte defnedildiği ve hastanelerdeki ölmek üzere olan Müslümanlara şarap içirildiği bildirildiğinden konu hakkında şehbenderliklere tavsiyelerde bulunulması yazılıdır.

[3] https://imlarisis.gr/%CE%B3%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE% BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE% B6%CE%AE%CF%82-%CE%B7-%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BC%CE%B1/

[4] ΑΧΙΛΛΙΟΥ ΠΟΛΙΣ, Ἑξαμηνιαία Περιοδική Ἔκδοση Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λαρίσης καί Τυρνάβου, τεῦχος 5, ἀφιερωμένο στά 200 χρόνια ἀπό τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση.

06 Ιουλίου, 2018

Η ασθένεια και η κοίμηση του Λαρίσης Ιγνατίου, αφορμή για να σκεφτούμε την ματαιότητα της ζωής!



http://www.exapsalmos.gr/2018/07/03/i-asthenia-ke-i-kimisi-tou-larisis-ignatiou-aformi-gia-na-skeftoume-tin-mateotita-tis-zois/

ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ Μ. ΤΖΟΥΜΑ

Κατά έναν περίεργο τρόπο η ασθένεια του Αγαπητού και σεβαστού μας Μητροπολίτη Λαρίσης Ιγνατίου, η μετάβασή του στο Μαιάμι- στο ίδιο ακριβώς νοσοκομειακό ίδρυμα που είχε μεταβεί προ 11 ετών ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος- και το αναμενόμενο τέλος ( για όσους κατάλαβαν εξ αρχής τί συμβαίνει ), μας ξύπνησε μνήμες και μας δημιούργησε σκέψεις και προβληματισμούς που θα θέλαμε να μοιραστούμε μαζί σας!
Αγωνίζονται οι άνθρωποι, σε οποιοδήποτε μετερίζι κι αν ευρίσκονται, αποκτούν εξουσία και απολαμβάνουν δόξα και τιμές και το τέλος είναι για όλους το ίδιο. Αυτή είναι μία μεγάλη πραγματικότητα που αποδεικνύει με τον πιο άμεσο τρόπο, τη ματαιότητα της ζωής όλων μας.

Εδώ και δύο περίπου χρόνια ακούσαμε για πρώτη φορά οτι ο απρόσκλητος επισκέπτης της κακής και επάρατης ασθενείας, είχε πλήξει τον Μακαριστό πλέον σήμερα Λαρίσης και Τυρνάβου Ιγνάτιο.
Το στενό περιβάλλον του, τα παιδιά του,σε κάθε σχετικό ερώτημα που τους έθεταν όταν είχε αρχίσει να γίνεται γνωστό, έσπευδαν, όπως ήταν φυσικό, να αλλάξουν την εντύπωση που είχε ο συνομιλητής τους και να τον πείσουν ότι ο Σεβαστός Ιεράρχης χαίρει άκρας υγείας. Και αυτό έκανε ακόμη πιο δυσχερή την εξέλιξη γιατί έκοβαν κάθε απόπειρα για να πεί ο άλλος δύο λόγια από την εμπειρία του, που μπορούσαν να φανούν χρήσιμα για το θέμα αυτό.Αλλά στις περιπτώσεις αυτές δεν μπορείς να αλλάξεις τη σκέψη των ανθρώπων.

Ακόμη και την εποχή που έκρουε ο Ιγνάτιος την θύρα του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, για να ζητήσει την προαγωγή του πρώτου συνεργάτη του Αρχιμ. Αχιλίου( που είναι σε ηλικία προαγωγής και έχει και τα απαιτούμενα προσόντα), ούτε και τότε είπε για την ασθένειά του και δεν το «εκμεταλλεύτηκε», ώστε να δεί,πριν κλείσει τα μάτια του,ένα παιδί του τουλάχιστον,Δεσπότη και συλλειτουργό του.
Έφυγε με αυτό το παράπονο. Ακόμη και σήμερα είναι σα να τον ακούω, όπως τον άκουσα για τελευταία φορά στην Άρτα, στην ενθρόνιση του νέου Άρτης Καλλινίκου,να λέει σε συνεπίσκοπό του και μάλιστα αρκετά έτη νεώτερό του, εκ της Αρχιεπισκοπικής αυλής:

-Σεβασμιώτατε και τον Αχίλιο μη μου ξεχάσετε! Είναι καλό παιδί!

Ο Ιγνάτιος μπορεί να έφυγε από τον
μάταιο και ψεύτικο αυτό κόσμο, η παράκλησή του όμως παραμένει για να μας θυμίζει την αχαριστία των αδελφών συνΕπισκόπων του.
Και δεν είναι ο μόνος! Πλείστα τόσα παραδείγματα.
Και να σκεφτεί κανείς ότι ο Ιγνάτιος από το 1994 που εξελέγη Μητροπολίτης, έχει ψηφίσει ανελλειπώς όλους τους εκλεγέντες από τότε και μετά!
Και στην Αρχιεπισκοπική εκλογή του 1998, ήταν πιστός στο άρμα του τότε Θηβών Ιερωνύμου( κι όχι με τον Δημητριάδος Χριστόδουλο) αλλά και στην εκλογή για Αρχιεπίσκοπο του 2008,μετά την Κοίμηση του Χριστοδούλου, πάλι τον Ιερώνυμο ψήφισε για Αρχιεπίσκοπο!
Αλλά ο Ιερώνυμος δεν του έκανε το χατήρι να αναδείξει σε Μητροπολίτη της Εκκλησίας μας αυτόν για τον οποίο τον παρακαλούσε! Είχε άλλα πιο δυνατά γραμμάτια να εξοφλήσει! Και ο Ιγνάτιος φαίνεται πως δεν ήταν πολύ πιεστικός και… « πειστικός» στα θέλω του,ώστε να γίνεται αυτό που ζητούσε. Πάντα κάποιος άλλος του συμπαραστεκόταν και τον βοηθούσε για να εκπληρώσει το στόχο που έβαζε.Αυτή τη φορά έμεινε μόνος.
Ο Ιγνάτιος εξελέγη Μητροπολίτης Λαρίσης στα 1994, πάνω σε μία καραμπόλα της Εκκλησίας, λόγω της έξαρσης που υπήρχε στο λεγόμενο εκκλησιαστικό πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί από το 1974, με υπαιτιότητα του ίδιου του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ.
Στην προσπάθειά του ο Σεραφείμ να ελέγξει την Ιεραρχία και να μην αμφισβητηθεί στα πρώτα του βήματα, τη δύσκολη εκείνη εποχή, «καρατόμησε» 11 Μητροπολίτες, εκλεγέντες επί Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Α ´ και δύο προγενέστερους(τους οποίους θεωρούσε αντάρτες).
Παράλληλα δημιούργησε οκτώ νέες Μητροπόλεις, εκ διχοτομήσεως από άλλες( στη Θεσσαλονίκη και στο λεκανοπέδιο).
Το γεγονός αυτό του εξασφάλισε πλειοψηφία στην Ιεραρχία και έκανε ο,τι ήθελε.
Είκοσι χρόνια μετά προσπαθούσε να το «κλείσει» ο ίδιος το θέμα αυτό, αφού είχε δημιουργήσει πλείστα προβλήματα και κινδύνευε να διχάσει την Εκκλησία.
Το όνομα του μετριοπαθούς Ιγνατίου έπεσε στο τραπέζι της διαδοχής από τον αείμνηστο Νικαίας Ιάκωβο(Παπαθανασίου- Γκίνη), πνευματικό ανάστημα του Λαρίσης Σεραφείμ(Ορφανού)-συμπατριώτες και παλαιοί γνώριμοι όλοι από την περιοχή Μεγάρων και Σαλαμίνος .
Ο αείμνηστος Νικαίας Ιάκωβος είχε εισηγηθεί στον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ την ανάληψη των καθηκόντων Γραμματέως της Συνόδου από τον Ιγνάτιο.
Όταν η Εκκλησία το 1994, θέλησε να εκλέξει νέο Λαρίσης, ο Ιγνάτιος θεωρήθηκε ως ο πλέον κατάλληλος για να πάει να αντιμετωπίσει τους φανατισμένους που ούρλιαζαν και έβριζαν, χωρίς να καταλαβαίνουν το λόγο.

Και πράγματι ο Ιγνάτιος κατάφερε με την καλοσύνη και την υπομονή του να ενώσει τα διεστώτα και να κλείσει τις πληγές που είχαν δημιουργηθεί!

Σήμερα θεωρείται ο μακροβιότερος Ποιμενάρχης που πέρασε από τη Λάρισα. Και αν δεν τον έπλητττε η επάρατη ασθένεια θα ζούσε πολύ περισσότερο, αφού ήταν μόνο 72 ετών!

Η Κοίμηση του Ιγνατίου μας φέρνει στη σκέψη όλα αυτά που έζησε η Εκκλησία μας τα τελευταία αυτά χρόνια.
Σε όλα αυτά πρωταγωνιστικό ρόλο κατέχει- στο βαθμό που του αναλογεί- ο ταπεινός και πράος αυτός Ιεράρχης Ιγνάτιος.
Η διαπίστωση αυτή μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε κάποιες σκέψεις χρήσιμες για τη ζωή όλων μας.

Όλοι γνωρίζουμε την αγωνία που έχουν οι κληρικοί μας για την προαγωγή τους και τον αγώνα που καταβάλουν γιαυτό το στόχο.
Τα γραφεία της Συνόδου είναι γεμάτα από νέους κληρικούς με προσόντα, που προσδοκούν την προαγωγή τους σε Μητροπολίτες ή έστω σε Επισκόπους. Αλλά και σε Μητροπόλεις, στις επαρχίες υπηρετούν το ίδιο προσοντούχοι και φιλόδοξοι κληρικοί που περιμένουν να έλθει η μέρα που θα καταστούν Ιεράρχες της Εκκλησίας μας.
Νέοι άνθρωποι οι περισσότεροι αλλά και μεσήλικες πια, που άφησαν την κοσμική ζωή από τα νεανικά τους χρόνια και φόρεσαν το τιμημένο και άγιο ράσο και αφοσιώθηκαν στην Εκκλησία.
Άλλοι δουλεύουν υποδειγματικώς και ιεραποστολικώς και άλλοι απλώς υπηρεσιακώς, ως καριερίστες!
Όλοι πάντως, περιμένουν την προαγωγή. Όλοι θέλουν να γίνουν … «πρίγκηπες» της Εκκλησίας. Ελάχιστοι είναι οι συνειδητοποιημένοι που το έχουν αφήσει στο Θεό.
Όσοι έχουν την εύνοια του Αρχιεπισκόπου τα καταφέρνουν. Αλλά και όσοι διαθέτουν Γέροντα μπορούν να ελπίζουν . Υπάρχουν και οι απλώς τυχεροί που την κατάλληλη στιγμή υποβοηθούνται από ανθρώπους που τους φέρνει ο Θεός στο δρόμο τους, αλλιώς δεν είχαν να ελπίζουν πουθενά. Η μεγάλη πλειοψηφία, όμως, περιμένει. Και τα χρόνια περνούν και η πολυπόθητη προαγωγή δεν έρχεται.
Αλλά και όσοι γίνονται, άλλοι το ευχαριστιούνται και αφοσιώνονται στην υπηρεσία του πλησίον και άλλοι απλώς περνούν ευχάριστα το χρόνο τους και χαίρονται την Αρχιερωσύνη τους. Και μετά τί;
Μετά…« μία ροπή και πάντα ταύτα θάνατος διαδέχεται».

Και τί μένει; Μα κάθε τι το καλό!
Τα καλά έργα, η αγαθή ανάμνηση, η καλοσύνη, το χαμόγελο, η καλή καρδιά, τα έργα φιλανθρωπίας και οι ευεργεσίες προς πάσχοντες συνανθρώπους.


Πόσοι Ιεράρχες δεν έφυγαν τα τελευταία χρόνια με ανάλογο τρόπο, άλλοι από φυσικά αίτια και γήρας και άλλοι από κάποια ασθένεια;
Ποιούς θυμόμαστε απ´αυτούς και πότε τους θυμόμαστε;
Και διερωτώμαι ο ταπεινός εγώ, ως κοινός θνητός:

– Αξίζει όλος αυτός ο αγώνας που καταβάλουν οι άνθρωποι αυτοί, μόνο και μόνο για να φορέσουν το καρδιοτονωτικό εγκόλπιο ( όπως ευστόχως το αποκαλούσε Γέρων Ιεράρχης) και το διαμαντένιο στέμμα;
Κάποιοι μάλιστα εξ αυτών όταν τους τα πρόσφεραν δεν ήθελαν να τα ανταλλάξουν με το καλογερικό σκουφάκι και το καλογερικό στασίδι…
Στη συνέχεια όμως δεν έμειναν στο ένα, αλλά απέκτησαν τόσα, όσα δεν χρειάζονταν. Είναι από τις μεγάλες ασθένειες της εποχής μας η πλεονεξία.
Η Κοίμηση του μειλίχιου και πράου Ιγνατίου μας διδάσκει πολλαπλώς.
Μάλιστα με την καθυστέρηση που παρατηρείται στην έλευση του ακηνώματός του, δίνεται σε όλους μας η ευκαιρία να προβληματιστούμε και να παραδειγματιστούμε από την πορεία αυτού του ανθρώπου. Ο Θεός του επέτρεψε να τα ζήσει όλα. Τον αντάμειψε για την καλή του καρδιά και τον ανέδειξε Μητροπολίτη της Εκκλησίας μας από εκεί που δεν το περίμενε! Ένα τυχαίο γεγονός τον κατέστησε Ποιμενάρχη σε μία από τις σημαντικότερες Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Αν δεν είναι αυτό εύνοια του Θεού τότε τί είναι;
Στη συνέχεια τον βοήθησε να επικρατήσει των αντιδράσεων και να γίνει αποδεκτός από όλους. Τα πρώτα χρόνια στη Λάρισα ήταν βασανιστικά. Δεν τολμούσε να βγεί από τη Μητρόπολη και να χοροστατήσει ή να λειτουργήσει. Συνέβαιναν γεγονότα για τα οποία ο λαός της Λάρισας που τα προκαλούσε δεν θα πρέπει σήμερα να υπερηφανεύεται. Αντιθέτως πρέπει να πάνε όλοι αυτοί ενώπιον του ιερού του σκηνώματος και να ζητήσουν συγνώμη. Δεν έχει σημασία αν στη συνέχεια με την υπομονή και την καλοσύνη που επέδειξε, ως σύγχρονος Άγιος, εξομαλύνθηκε η κατάσταση και ηρέμησε και ο ίδιος. Αυτό του επέτρεψε να ζήσει μεγάλες στιγμές. Και να χαρεί την Αρχιερωσύνη του! Η υγεία του ωστόσο είχε κλονιστεί. Φάνηκε αυτό.
Και στο τέλος;
Στο τέλος, κατά τα ανθρώπινα,του εξασφάλισε ο Θεός το πλέον οσιακό τέλος.
Ένα τέλος που μας διδάσκει. Ένα τέλος που τον κατατάσσει στις μεγάλες μορφές Ιεραρχών της Εκκλησίας μας. Το τέλος του δικαίωσε ολόκληρη την προηγούμενη ζωή του.
Περιμένουμε καρτερικά το ιερό του σκήνωμα. Περιμένει το ποίμνιό του, κλήρος και λαός, να τον αποχαιρετήσει. Έτσι όπως του άξιζε. Για να του πούμε στο τελευταίο αντίο:
-Ιγνάτιε σε κλαίει λαός!
Και όπως γράφει ένας σύγχρονος ποιητής:

«Το τελευταίο αντίο το βρήκαμε γραμμένο στους βίους των Αγίων που ήταν αμαρτωλοί,
Που πείνασαν γι αγάπη, που δίψασαν γι αγάπη ,
και περπατήσαν μόνοι ολόκληρη ζωή».

Ο Θεός να τον αναπαύσει!

12 Ιανουαρίου, 2015

Η Σούλα και οι ιερόδουλες της Λάρισας

http://thessalianews.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=44495:2015-01-11-06-35-22&catid=76:koinonia&Itemid=110
                         
  •  Ήταν ένα μέρος, μου είπε η Σούλα, η ιδιοκτήτρια, όπου οι γυναίκες υπομένουν. Τους μεθυσμένους, τους βίαιους, τους άσχημους, τους άρρωστους, τους διεστραμμένους. Τους πάντες.
  •  Ο αριθμός των παντρεμένων γυναικών που έρχονται να την δουν έχει διπλασιαστεί από τότε που άρχισε η κρίση.«Μα το μόνο που θέλω είναι να ταΐσω τα παιδιά μου, λένε. Έχασα τη δουλειά μου. Ο άντρας μου έχασε τη δική του. Και παρακαλάνε, και παρακαλάνε, και παρακαλάνε. Μέχρι να τις διώξω και να αναγκαστούν να βγουν στον δρόμο».
  •  Γεωργια «Προσποιούμαι ότι είμαι ηθοποιός και παίζω διαφορετικούς ρόλους. Τουλάχιστον αυτό λέω στον εαυτό μου όταν κλαίω πριν κοιμηθώ μετά από κάθε δουλειά».
  •  Και στο τέλος είναι ένα απλό όνειρο αυτό το οποίο κρατά τις ψυχές τους στη μάχη για την επιβίωση. Το όνειρο μιας νέας αρχής. Η υπόσχεση ελπίδας στους πιο απελπισμένους καιρούς, η οποία εξακολουθεί να αχνοφέγγει μέσα στους σκουροκόκκινους τοίχους του οίκου ανοχής της Σούλας...