''ΑΝ ΗΞΕΡΕΣ...''

Θυμήθηκα μιὰ ἱστορία. Μιὰ ἀληθινὴ ἱστορία. Ἕνα περιστατικὸ ἀπὸ τὰ χρόνια ἐκεῖνα, τὰ παιδικά, ποὺ τὰ νοσταλγοῦμε πάντα καὶ ποὺ ἔβαλαν θεμέλια στὴ ζωή μας. Ἔγινε βέβαια στὸ χωριό μας, στὸ μικρὸ χωριουδάκι, σκαρφαλωμένο στὰ χίλια τόσα μέτρα. Ἦταν καλοκαίρι. Ὁ πατέρας, ὑλοτόμος σὲ μακρινὰ δάση μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους ἄνδρες τοῦ χωριοῦ. Εἴχαμε τότε καὶ ἕναν γαϊδαράκο. Καὶ καθὼς δὲν εἴχαμε ἐκεῖνο τὸ διάστημα ἐργασίες ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ τὸν χρησιμοποιήσουμε, ἀποφασίσαμε μὲ τὴ μητέρα νὰ τὸν ἀνεβάσουμε στὸ βουνό, γιὰ νὰ βόσκει ἐκεῖ στὶς καταπράσινες πλαγιὲς καὶ νὰ μὴν τρώει ἀπὸ τὰ ἀποθηκευμένα χόρτα. Τὸν πήραμε λοιπὸν μιὰ μέρα μαζί μας καὶ τὸν ἀνεβάσαμε σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς πλούσιες σὲ χόρτο πλαγιὲς τοῦ βουνοῦ, κανα­δυὸ ὧρες δρόμο ἀπὸ τὸ χωριό. Τὸν ἀφήσαμε καὶ ἐπιστρέψαμε στὸ σπιτάκι μας. Ἐγὼ μισοξάπλωσα γιὰ νὰ ξεκουραστῶ λίγο ἀπὸ τὴν περίπου τετράωρη ὁδοιπορία. Ξαφνικὰ ἀκούω φωνὲς τῆς μητέρας. Πετάχτηκα ἀμέσως. Ἦταν σὲ πολὺ παράξενη κατάσταση. Ἔβγαζε ἕνα εἶδος θυμοῦ καὶ παράπονου, μέσα ὅμως ἀπὸ δυνατὰ γέλια... καὶ ἔδειχνε τὸν σταῦλο... Εἶχε δίκαιο. Ὁ γαϊδαράκος ἦταν ἐκεῖ. Εἶχε φτάσει πρὶν ἀπὸ μᾶς, καὶ σπρώχνοντας τὴν ἁπλὴ ξύλινη πόρτα τοῦ κήπου, πῆγε στὴ γωνιά του, στὸ σπίτι του. Καιρὸ τώρα, καθὼς σκεφτόμουν τὸ περιστατικό, ἔρχονταν στὸν νοῦ μου τὰ ἐλεγκτικὰ λόγια τοῦ προφήτου Ἠσαΐου μὲ τὸ πικρὸ παράπονο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν Ἑβραϊκὸ λαό: «Ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ Κυρίου αὐτοῦ· Ἰσραὴλ δέ με οὐκ ἔγνω καὶ ὁ λαός με οὐ συνῆκε» (Ἡσ. α΄ 3)· τὸ βόδι γνωρίζει τὸν ἰδιοκτήτη του καὶ ὁ ὄνος ξέρει τὴ φάτνη τοῦ κυρίου του, στὴν ὁποία τρώει καὶ ἔχει τὸ σπίτι του. Ὁ Ἰσραὴλ ὅμως δὲν μὲ ἀναγνωρίζει καὶ ὁ λαός μου δὲν μὲ νιώθει. Μυστήριος λαός. Νὰ εἶναι πνιγμένος στὶς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ, νὰ ἔχει ἀπολαύσει τόσα θαύματα, τόσες δωρεές... καὶ νὰ δείχνει τόση ἀχαριστία! Ἀχαριστία... Ἡ λέξη δὲν λέει τίποτε· ἔφτασε στὸ σημεῖο νὰ ἀνεβάσει στὸν Σταυρὸ Αὐτὸν ποὺ περίμενε ἐπὶ δεκαοκτὼ αἰῶνες. Ἀρνήθηκε Ἐκεῖνον ποὺ ἀποτελοῦσε τὴν καρδιὰ τῶν προσδοκιῶν του, τὴ μελωδικότερη μουσικὴ τῶν τραγουδιῶν του, τὸ γλυκύτατο νανούρισμα τῶν μικρῶν βρεφῶν του... «Ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ Κυρίου αὐτοῦ»... Κι ὁ λαός Του νὰ φέρεται χειρότερα ἀπὸ τὸ βόδι, νὰ εἶναι πιὸ χαμηλὰ ἀπὸ τὰ ζῶα, νὰ μὴ φέρεται οὔτε ὅπως ὁ ὄνος. Κάποια στιγμὴ θὰ καταλάβει. Τὸ ἔχουν προφητεύσει ἐναργῶς μὲ πλῆθος προφητεῖες οἱ Προφῆτες, τὸ ἔχει καταγράψει μὲ ἀπόλυτη ἀκρίβεια ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή του (βλ. κεφ. θ΄­ ια΄ [11]). Κάποτε θὰ καταλάβει, καὶ τότε θὰ γνωρίσει Αὐτὸν τὸν Ὁποῖον τόσο περιφρόνησε ὅταν ἦρθε ταπεινὰ πάνω στὴ γῆ. Πότε θὰ γίνει αὐτὸ δὲν γνωρίζουμε. Ἴσως ὅμως καὶ νὰ μὴν εἶναι πολὺ μακριὰ αὐτὴ ἡ μοναδικὴ ἡμέρα. Τουλάχιστον ἂν λάβουμε ὑπ᾿ ὄψιν τὰ τρομερὰ γεγονότα ποὺ συμβαίνουν στοὺς καιρούς μας, πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν ἐπαληθεύσεις τῶν προφητειῶν τῆς Ἀποκαλύψεως. Ὅμως τὸ θέμα δὲν ἀφορᾶ μόνο στοὺς Ἑβραίους. Ἀφορᾶ ἐξίσου καὶ σ᾿ ἐμᾶς, στὸν καθένα μας. Αὐτὸ κυρίως λέει ἡ ἀρχική μας ἱστορία. Κατάλαβες τώρα; λέω στὸν ἑαυτό μου. Δὲν γνωρίζεις, δὲν γνωρίζουμε τὸν Θεό μας. Μοιάζουμε μὲ τὴ Σαμαρείτιδα πρὶν ἀντιληφθεῖ ποιὸς ἦταν Αὐτὸς μὲ τὸν Ὁποῖον συνομιλοῦσε στὸ πηγάδι τοῦ Ἰακὼβ καὶ δίσταζε νὰ Τοῦ δώσει νὰ πιεῖ νερό. «Ἂν ἤξερες», τῆς εἶπε κάποια στιγμὴ ὁ Κύριος... «Εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ, καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πιεῖν, σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν» (Ἰω. δ΄ 10)· ἂν ἤξερες τὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ καὶ ποιὸς εἶναι Αὐτὸς ποὺ σοῦ λέει, «δός μου νὰ πιῶ», ἐσὺ θὰ Τοῦ ζητοῦσες καὶ θὰ σοῦ ἔδινε νερὸ τρεχούμενο, ζωογόνο. «Εἰ ἤδεις»... Ἂν ἤξερες... Ἂν ξέραμε... Ἂν ξέραμε τί χάνουμε, ὅταν χάνουμε τὸν καιρό μας στὶς μικρὲς καὶ μεγάλες ὀθόνες... Ἂν ξέραμε τί στερούμαστε, ὅταν πνιγόμαστε στοὺς ἀναρίθμητους περισπασμοὺς καὶ δὲν βρίσκουμε χρόνο νὰ ἐπικοινωνήσουμε μὲ τὸν Δημιουργό μας. Ὅταν δὲν σκύβουμε στὸ ἀθάνατο Βιβλίο, τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς, τὴ θεία Γραφή! Ὅταν παραμελοῦμε τὸν ἐκκλησιασμό, τὴ συμμετοχή μας στὰ θεοποιὰ Μυστήρια! Ὅταν... Πόσα ἀλήθεια πράγματα τραβοῦν τὸ ἐνδιαφέρον μας, πόσα μαγνητίζουν τὴν καρδιά μας, μᾶς μεθοῦν!... Πόσα! Καὶ τὰ οὐσιώδη, τὰ καίρια, τὰ ζωοποιὰ μᾶς διαφεύγουν... Μέχρι πότε ἄραγε; ΟΣΩΤΗΡ2212

«Ἀγαπήσω σε, Κύριε»! Ψελλίζουν τὰ Χείλη καὶ τὰ Μάτια Γεμίζουν Δάκρυα.

 

Γεμάτος εὐγνωμοσύνη ὁ προφήτης καὶ βασιλιὰς Δαβὶδ ἀπευθύνεται πρὸς τὸν Θεό, μὲ τὸν 17ο Ψαλμὸ ποὺ ἀρχίζει μὲ τὰ λόγια: «Ἀγαπήσω σε, Κύριε, ἡ ἰσχύς μου· Κύριος στερέωμά μου καὶ καταφυγή μου καὶ ρύστης μου» (Ψαλ. ιζ΄ [17] 2, 3). Ἀναπολεῖ τὶς δυσκολίες καὶ τοὺς κινδύνους τοῦ παρελθόντος ἀλλὰ καὶ τὶς πολλὲς καὶ σωτήριες ἐπεμβάσεις τοῦ Θεοῦ. Μὲ εἰκόνες ζωηρές, ἐκφράσεις ὑψηλές, λέξεις ἀκριβεῖς εὐχαριστεῖ τὸν Θεό, διότι ὁ Κύριος τὸν ἀνέδειξε νικητὴ ἔναντι ὅλων τῶν ἐχθρῶν του. Γιὰ νὰ περιγράψει τί ἦταν ὁ Θεὸς γι’ αὐτόν, παραθέτει ὁ Ψαλμωδὸς ἕνα πλῆθος ὀνομασιῶν τοῦ Θεοῦ, μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ εὐγνωμοσύνη. Ἀκόμη σημειώνει πολλοὺς προσδιορισμούς, ποὺ δίνουν ἕναν ἄλλον τόνο καὶ μιὰ τρυφερότητα στὸν Ψαλμό. Ὀνομάζει τὸν Κύριό του: «ἰσχύς μου… στερέωμά μου καὶ καταφυγή μου καὶ ρύστης μου». Ἔτσι Τὸν ἔζησε ὁ Δαβίδ. Εἶδε τὸν Κύριο δίπλα του. Τοῦ ἔδωσε δύναμη, τὸν στερέωσε, ἦταν τὸ καταφύγιό του, ἔγινε ὁ Λυτρωτής του.

  

Σὰν τὸν Δαβὶδ καὶ ὁ καθένας μας μπορεῖ μὲ τὰ ἴδια λόγια νὰ προσφωνήσει τὸν Κύριο καὶ Θεό μας. Σὲ δύσκολες ὧρες πειρασμῶν, ἀσθενειῶν, θανάτου, οἰκογενειακῶν προβλημάτων, ἐπαγγελματικῶν ἀποτυχιῶν, διλημμάτων πολλῶν καὶ ποικίλων δοκιμασιῶν, ὁ Κύριος εἶναι ἡ δύναμή μας, τὸ στερέωμά μας, τὸ καταφύγιό μας καὶ ὁ Λυτρωτής μας. Ναί! Ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε τὴ δύναμη νὰ σηκώνουμε ὅλο αὐτὸ τὸ φορτίο τῶν δοκιμασιῶν. Ἀποροῦμε πῶς ἀντέξαμε; Πῶς σηκώσαμε τέτοιον σταυρό; Ποῦ βρήκαμε τὴ δύναμη, τὴν ἀντοχή, τὴν ὑπομονή; Ὁ Χριστὸς μᾶς ἔδωσε ἔκτακτη Χάρι καὶ δύναμη.Ὁ μόνος Δυνατὸς εἶναι ὁ Κύριος. Σ᾿ Αὐτὸν ἀκουμπήσαμε στὴ δύσκολη ὥρα, μὲ τὰ θεϊκά Του λόγια στηριχθήκαμε. Μέσῳ τοῦ Πνευματικοῦ στὸν ὁποῖο προστρέξαμε, ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς στήριξε, καθὼς καὶ μὲ τὰ παρηγορητικά, ἐνισχυτικὰ λόγια τῶν πιστῶν ἀδελφῶν μας. Διαπιστώσαμε πόσο μᾶς στήριξε ἡ Χάρις Του στὰ βήματα τῆς πνευματικῆς πορείας μας, πόσο μᾶς ἐνέπνευσε μὲ τὸ πανάγιο παράδειγμά Του, ὅταν προσπαθήσαμε νὰ τὸ ἀντιγράψουμε στὴ δική μας ζωή. Ἐκεῖνος ὑπῆρξε ἡ καταφυγή μας. Τὸ εὐλογημένο καταφύγιό μας. Μάλιστα στὶς ὧρες τοῦ πειρασμοῦ, ὅταν ἀναζητούσαμε προστασία καὶ σκέπη. Ὅταν πάλι καταφύγαμε σὲ ἀνθρώπους καὶ κεῖνοι δὲν μᾶς κατάλαβαν ἢ δὲν μᾶς ἄκουσαν κάν, ἀλλὰ στὰ δικά μας προβλήματα παρουσίαζαν τὰ δικά τους, ἔγινε καταφύγιό μας ἡ προσευχή, ἐκεῖ ἀνοίξαμε τὰ χείλη καὶ τὴν καρδιά μας, ἐκεῖ ἀκούμπησε ἡ ψυχή μας: «Κύριε, πρὸς Σὲ κατέφυγον». Δίκαια ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος σχολιάζει: «Τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ ἐξισωθεῖ μὲ αὐτὸ τὸ καταφύγιο, καὶ ὡς πρὸς τὴν εὐκολία καὶ ὡς πρὸς τὴν ἀσφάλεια. Δὲν χρειάζεται οὔτε νὰ διανύσουμε ἀπόσταση οὔτε νὰ ταξιδέψουμε σ᾿ ἄλλα μέρη, ἀλλὰ εἶναι δυνατὸν καὶ ἐνῶ καθόμαστε στὸ σπίτι μας, νὰ βροῦμε αὐτὸ τὸ καταφύγιο» (ΕΠΕ 35, 548). Ὁ Κύριος εἶναι ὁ Λυτρωτής μας. Αὐτὸς ἔδωσε τὴν τελικὴ ἔκβαση στὸ πρόβλημά μας. Ἔδωσε τὴ λύση ποὺ συνέφερε στὴν ψυχή μας. Μᾶς λύτρωσε τὴν κατάλληλη στιγμὴ καὶ μὲ τὸν πιὸ σωστὸ τρόπο. Ἔδωσε τὴν πολυπόθητη ἀναψυχὴ ποὺ περιμέναμε μὲ τὴν ἀγαθότητά Του, τὴν πανσοφία Του, τὴν παντοδυναμία Του. Μπροστὰ σὲ ἕναν τέτοιον Θεὸ Πατέρα, τί μπορεῖς νὰ πεῖς; Πῶς μπορεῖς νὰ ἐκφραστεῖς; «Ἀγαπήσω σε, Κύριε»! ψελλίζουν τὰ χείλη καὶ τὰ μάτια γεμίζουν δάκρυα. Τί μπορεῖς νὰ κάνεις; Μόνο νὰ Τὸν ἀγαπήσεις, νὰ ἀγωνιστεῖς νὰ Τὸν ἀγαπήσεις μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς σου, μὲ ὅλη τὴ θέρμη τῆς καρδιᾶς σου! «Ἀγαπήσω σε, Κύριε»!ΟΣΩΤΗΡ2212

ΤΑ ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

 Ὁ προαιώνιος ἐχθρός μας, ὁ ἀνθρωποκτόνος διάβολος, ἐπιδιώκει μὲ κάθε τρόπο τὸν ὄλεθρο καὶ τὴν καταστροφή μας. Γιὰ νὰ ἐπιτύχει τὸ ὀλέθριο ἔργο του, συνήθως, ἀποφεύγει νὰ μᾶς προσβάλει κατὰ μέτωπον. Καὶ ἐπειδὴ εἶναι πνεῦμα γεμάτο πονηρία, χρησιμοποιεῖ πανοῦργα τεχνάσματα – «μεθοδεῖες» τὰ ὀνομάζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος – γιὰ νὰ μᾶς ἐξαπατήσει καὶ νὰ ἐπιτύχει εὐκολότερα τὴν καταστροφή μας. Ὁ ὄφις λοιπὸν ὁ πανοῦργος μὲ τὶς ἐπιβουλὲς καὶ πανουργίες του μᾶς πολεμεῖ, κατὰ τοὺς Πατέρες, μὲ ἑπτὰ τρόπους. Ἂς ἀφήσουμε τὸν ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη νὰ μᾶς τοὺς παρουσιάσει, γιὰ νὰ προφυλασσόμαστε(*): 

Ὁ α΄ τρόπος ποὺ μεταχειρίζεται ὁ διάβολος εἶναι νὰ παύει γιὰ λίγο καιρὸ τὸν πόλεμο καὶ νὰ μὴ μᾶς πειράζει, γιὰ νὰ νομίσουμε ὅτι εἴμαστε ἀσφαλεῖς. Σὰν τὸν κυνηγὸ ποὺ μερικὲς φορὲς δὲν κάνει θόρυβο, προκειμένου νὰ σταθεῖ τὸ θήραμα· καὶ τότε ρίχνει τὴ σαΐτα του καὶ τὸ πληγώνει. Ἔτσι κάνει καὶ ὁ διάβολος πολλὲς φορές. Σὲ ἀφήνει νὰ παγιδευθεῖς καλὰ σὲ κείνη τὴ φιλία, σὲ κείνη τὴν ἐπιθυμία, σὲ ἕναν ἄλλον κίνδυνο, χωρὶς νὰ σὲ ταράξει μὲ κανένα λογισμό, μὲ καμιὰ παρακίνηση, καὶ ὅταν σὲ δεῖ αἰχμαλωτισμένο στὴν ἀγάπη ἐκείνου τοῦ ὑποκειμένου, τότε ρίχνει τὸ βέλος του καὶ σὲ θανατώνει. 

Ὁ β΄ τρόπος εἶναι νὰ πειράζει ὁ διάβολος ἐκεῖνον ποὺ ἄλλαξε ζωὴ καὶ γλύτωσε ἀπ᾿ τὰ χέρια του, πολὺ δυνατότερα καὶ συχνότερα ἀπὸ πρίν. Καὶ δὲν εἶναι παράδοξο αὐτό, γιατὶ ο ἐχθρὸς δὲν πολεμάει ἐκεῖνον ποὺ παραδίδεται μόνος του, ἀλλὰ ἐκεῖνον ποὺ ἀνθίσταται καὶ τὸν ἀντιπολεμεῖ μὲ ἀνδρεία. 

Ὁ γ΄ τρόπος ποὺ μεταχειρίζεται ὁ διάβολος εἶναι νὰ ἀρχίζει ἀπὸ τὸ λίγο, ἀπὸ μιὰ μικρὴ ὑποχώρηση, γιὰ νὰ πάρει τὸ πολὺ ἢ καὶ τὸ ὅλο, ἂν μπορέσει. Γι᾿ αὐτὸ ὁ διάβολος ὀνομάζεται «σχοινοπλόκος», γιατὶ σοῦ ζητεῖ μιὰ τρίχα, μὲ τὴν ὁποία πλέκει ἕνα δυνατὸ σχοινί, γιὰ νὰ σὲ δέσει. Ἀπὸ τὸν Δαβὶδ ἕνα βλέμμα μόνο ζήτησε, ἕνα βλέμμα ἀπὸ μακριά, καὶ βλέμμα ὄχι ἐκ προθέσεως. Αὐτὸ τὸ λίγο ὅμως ἔδωσε τὴ δυνατότητα στὸν διάβολο νὰ γκρεμίσει στὴ γῆ τόν μεγαλύτερο Ἅγιο, ποὺ βρισκόταν τότε στὸν κόσμο. 

Ὁ δ΄ τρόπος πού μεταχειρίζεται ὁ διάβολος εἶναι νὰ παρακινεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ μὴ ζητάει συμβουλὴ ἀπὸ κάποιον ἔμπειρο Πνευματικὸ στοὺς πειρασμοὺς καὶ τοὺς λογισμούς του καὶ νὰ μὴν τοὺς φανερώνει σ᾿ αὐτόν. Γι᾿ αὐτὸ ἡ ἐξουσία τῶν δαιμόνων λέγεται ἐξουσία τοῦ σκότους, διότι ὅσο εἶναι σκοτεινὴ καὶ ἀγνώριστη, ἔχει δύναμη· ἐὰν ὅμως ἔρθει στὸ φῶς καὶ γνωρισθεῖ, χάνει κάθε ἰσχὺ καὶ δύναμη. 

Ὁ ε΄ τρόπος ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ διάβολος εἶναι νὰ σὲ παρακινεῖ στὴν ἁμαρτία, γιατὶ προφθάνει νὰ σοῦ λέει, χωρὶς νὰ πέσεις, ὅτι ἔπεσες, ἐπειδὴ καὶ μόνο σκέφτηκες μὲ τὸν λογισμὸ τὴν ἁμαρτία. Καὶ τὸ κάνει αὐτὸ γιὰ νὰ μικροψυχήσεις καὶ νὰ παύσεις νὰ ἀγωνίζεσαι. Ἂν ὅμως ἐσὺ δὲν συγκατατίθεσαι στοὺς κακοὺς λογισμοὺς ποὺ αὐτὸς σοῦ ὑποβάλλει, ἀλλὰ ἀφιερώνεσαι στὸν Θεό, καὶ ἀποφασίζεις συχνὰ τὸ ἀντίθετο, καὶ εἶσαι διατεθειμένος νὰ μὴν κάνεις ἕνα τέτοιο ἁμάρτημα, στάσου μὲ καλὴ καρδιὰ καὶ μὴ φοβᾶσαι· διότι αὐτὰ εἶναι σημάδια ὅτι θὰ νικήσεις καὶ ὄχι ὅτι θὰ νικηθεῖς.

 Ὁ στ΄ τρόπος πού μεταχειρίζεται ὁ ἐχθρός, εἶναι νὰ σὲ παρακινεῖ νὰ πέσεις μιὰ μόνο φορὰ στὴν ἁμαρτία, καὶ τότε θὰ παύσει ὁ λογισμὸς καὶ θὰ τελειώσει ὁ πόλεμος. Αὐτὸ εἶναι ψέμα φανερό, καὶ μὲ αὐτὸ πλανᾶ πολλούς. Γιατὶ ὅταν ἀντιστεκόμαστε, αὐξάνει σὲ μᾶς ἡ καλὴ συνήθεια καὶ ἕξη. Ἂν κάνουμε συγκατάθεση, αὐξάνει ἡ κακὴ συνήθεια καὶ τὸ ἀχαλίνωτο πάθος καὶ ἀνοίγουμε τὴν πόρτα σὲ πολλὲς παραβάσεις. Ὅταν τὸ λιοντάρι γευθεῖ μιὰ φορὰ τὸ αἷμα, δύσκολα πλέον μπορεῖ νὰ ἡμερώσει. 

Ὁ ζ΄ τρόπος ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ διάβολος εἶναι νὰ σὲ παρακινεῖ στὴν ἀμέλεια, μὲ τὸ νὰ σοῦ λέει ὅτι ὁ πόλεμος θὰ διαμείνει σὲ ὅλη σου τὴ ζωὴ καὶ μάλιστα, ὅτι θὰ δυναμώνεται πάντοτε περισσότερο, καὶ πῶς μπορεῖς ἐσὺ νὰ ὑπομείνεις μέχρι τέλους; Καὶ αὐτὸ εἶναι ἕνα ψέμα. Ὅταν ἐσὺ δαμάζεις καὶ ἡμερώνεις ἕνα ἄλογο, θὰ περιγελάσεις ἐκεῖνον ποὺ θὰ σοῦ πεῖ ὅτι αὐτὸ τὸ ἄλογο ποὺ  ἡμερώνεις, θὰ εἶναι πάντοτε ἀγριότερο. Γιατὶ αὐτὸ θὰ χαίρεται τὸ χαλινάρι καὶ θὰ περπατάει μὲ τάξη καὶ μόνο μὲ τὸν ἴσκιο μιᾶς μικρῆς ράβδου. Ἔτσι συμβαίνει καὶ μὲ τὴ σάρκα μας. Μὲ τὴν ἀντίσταση, τὸν ἀγώνα καὶ τὴ μετάνοια δαμάζεται καὶ ὑπακούει. 

Ἂς ἔχουμε ὑπόψη μας ὅσα ἡ φωτισμένη καὶ ἁγιασμένη σκέψη τῶν Ἁγίων μᾶς διδάσκει γιὰ τὶς μεθοδεῖες τοῦ διαβόλου. Ἂς ἀντιστεκόμαστε γενναῖα κατὰ τοῦ ἀνθρωποκτόνου ἐχθροῦ μας, ἐπικαλούμενοι τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ, καὶ θὰ φύγει ἀπὸ ἐμᾶς: «Ἀντίστητε τῷ διαβόλῳ, καὶ φεύξεται ἀφ᾿ ὑμῶν» (Ἰακ. δ΄ 7). 

(*) Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Πνευματικὰ Γυμνάσματα, Ἀνάγνωσις Ὀγδόη. ΟΣΩΤΗΡ2212

''ΝΑ ΜΟΥ ΦΕΡΝΕΙΣ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ '' ΜΙΛΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.

 Ἀνυπομονοῦσε ὁ Κυριάκος. Περίμενε ἀπὸ καιρὸ αὐτὴ τὴ μέρα. Τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ πήγαινε στὴν Α΄ Δημοτικοῦ. .

Ἀπὸ τὸν Ἰούνιο ποὺ τελείωσε τὸ Νηπιαγωγεῖο, ζοῦσε μὲ αὐτὴ τὴν προσμονή. Ἀκόμα καὶ τὰ πιὸ μικρὰ ἀδελφάκια του τὸ εἶχαν μάθει καλά: Ὁ Κυριάκος θὰ πάει στὸ «μεγάλο» σχολεῖο! Εἶναι ὁ πρῶτος ἀπὸ τέσσερα ἀδέλφια καὶ ἀπὸ πολὺ νωρὶς ἔδειξε ἰδιαίτερη ἀγάπη στὰ γράμματα. Πάντοτε χαιρόταν νὰ παίρνει στὰ χέρια του τὸ κάθε βιβλίο καὶ νὰ τὸ περιεργάζεται. Ρωτοῦσε τοὺς γονεῖς του τί σημαίνει ἡ κάθε λέξη ποὺ ἔβλεπε στοὺς τίτλους καὶ τὶς λεζάντες καὶ πάσχιζε νὰ συλλαβίζει τὰ γράμματα ποὺ ἀναγνώριζε. Γι’ αὐτὸ καὶ περίμενε τὴν Α΄ Δημοτικοῦ μὲ τόση ἀνυπομονησία. Τοῦ εἶχαν πεῖ ὅτι ἐκεῖ θὰ μάθει νὰ γράφει καὶ νὰ διαβάζει· αὐτὸ ἀκριβῶς ἤθελε! Ἔτσι ὅταν ἔφτασε ἡ «μεγάλη μέρα» καὶ ξεκίνησε τὸ Σχολεῖο, ἔπλεε σὲ πελάγη εὐτυχίας! Κάθε μέρα ρουφοῦσε ἀχόρταγα τὴν κάθε λέξη τῆς δασκάλας καὶ ὅταν ἐρχόταν σπίτι, περιέγραφε στοὺς γονεῖς του μὲ λεπτομέρειες ὅ,τι καινούργιο μάθαινε. Πέρασαν οἱ μέρες καὶ οἱ μῆνες. Ὁ Κυριάκος τελείωνε τὴν Α΄ Δημοτικοῦ καὶ πλέον ἦταν σὲ θέση νὰ διαβάζει, ἔστω καὶ συλλαβιστά! Τώρα πιὰ τὰ βιβλία εἶχαν σταθερὰ τὴν πρώτη θέση στὶς ἐπιλογές του. Κάθε μέρα ἔπαιζε μὲ τὰ ἀδέλφια του, ἀλλὰ πιὸ πολὺ τοῦ ἄρεσε νὰ ξεφεύγει καὶ νὰ διαβάζει βιβλία. Μιὰ μέρα ἐπισκέφθηκε μὲ τοὺς γονεῖς καὶ τὰ ἀδέλφια του τὴ νέα Ἐθνικὴ Βιβλιοθήκη. Ἐνθουσιάστηκε. Περιηγήθηκε στὰ ράφια μὲ τοὺς ἑκατον τάδες τίτλους καὶ στάθηκε στὸ τμῆμα μὲ τὰ παιδικὰ βιβλία, τὸ ὁποῖο εἶναι κατάλληλα διαμορφωμένο, γιὰ νὰ παροτρύνει τὰ παιδιὰ νὰ ἀνοίξουν καὶ νὰ διαβάσουν ἕνα βιβλίο. Ἐκεῖνος δὲν χρειάστηκε ἰδιαίτερη παρότρυνση. Ἐπέλεξε μόνος του ἕνα ἱστορικὸ εἰκονογραφημένο βιβλίο, κάθισε στὸ καρεκλάκι ἀρχίζοντας τὴν ἀνάγνωση καὶ δὲν σηκώθηκε παρὰ μόνο γιὰ νὰ διαλέξει νέο βιβλίο. Κι ἦταν τὰ μικρότερα ἀδέλφια ποὺ βιάζονταν νὰ φύγουν γιὰ νὰ παίξουν ἔξω στὸ πάρκο, ἀλλιῶς ὁ ἴδιος ἀκόμη ἐκεῖ θὰ ἦταν... Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ ἐντυπωσίασε ὅλους ἦταν ἡ ἐπίσημη δήλωση ποὺ ἔκανε ὁ μικρὸς ἀναγνώστης στὴ γιαγιὰ ποὺ τοῦ ἔφερε δῶρο στὴ γιορτή του ἕνα ὁλοκαίνουργιο τηλεκατευθυνόμενο αὐτοκίνητο. Ὁ Κυριάκος, ποὺ ἀγαπᾶ πολὺ τὰ αὐτοκίνητα, δέχθηκε εὐχάριστα τὸ δῶρο, ἀλλὰ ἐξέφρασε καὶ τὴν ἰδιαίτερη ἐπιθυμία του: –Γιαγιά, σ᾿ εὐχαριστῶ γιὰ τὸ δῶρο. Τώρα πιὰ ὅμως μπορῶ νὰ διαβάζω. Γι’ αὐτὸ ἀπὸ σήμερα, ὅταν θὰ θέλεις νὰ μοῦ φέρνεις δῶρο, νὰ μοῦ φέρνεις βιβλία, ὄχι παιχνίδια! Ξαφνιάστηκε ἡ γιαγιὰ μὲ τὴ δήλωση τοῦ ἐγγονοῦ της. Ἐντυπωσιάστηκαν καὶ οἱ γονεῖς του. Ὅλοι θαύμασαν τὴν ἀγάπη του γιὰ τὰ βιβλία. Ἄραγε θὰ ἀκολουθήσουν τὸ παράδειγμά του καὶ τὰ μικρότερα ἀδέλφια του;...  Βέβαια, δὲν εἶναι δυνατὸν ὅλα τὰ παιδιὰ νὰ ἔχουν τὴν ἴδια κλίση γιὰ τὰ γράμματα στὸν βαθμὸ ποὺ τὴν εἶχε ὁ μικρὸς Κυριάκος. Κάθε παιδὶ εἶναι ξεχωριστὸ κι ἔχει διαφορετικὰ χαρίσματα. Ὡστόσο, ὅλα τὰ παιδιὰ μποροῦν νὰ ἀγαπήσουν τὸ βιβλίο, διότι ὅλα ἔχουν περιέργεια νὰ γνωρίσουν καθετὶ καινούργιο· καὶ τὸ βιβλίο, μάλιστα ὅταν εἶναι ἑλκυστικό, ἀποτελεῖ γι’ αὐτὰ μιὰ πρόκληση. Ἐπιπλέον, σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἡ εἰκόνα κυριαρχεῖ παντοῦ καὶ τὰ ἠλεκτρονικὰ παιχνίδια δελεάζουν καὶ καθηλώνουν μικροὺς καὶ μεγάλους, εἶναι πλέον ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη νὰ φέρουμε τὰ παιδιὰ σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸν ὡραῖο καὶ θαυμαστὸ κόσμο τοῦ βιβλίου. Τὰ παιδιὰ διαβάζοντας βιβλία, διευρύνουν τοὺς ὁρίζοντές τους, ἐμπλουτίζουν τὸ λεξιλόγιό τους, ἀναπτύσσουν τὴ σκέψη καὶ τὴ φαντασία, καλλιεργοῦν τὸ πνεῦμα τους. Ἐννοεῖται βέβαια, ὅτι ἀναφερόμαστε σὲ βιβλία καλὰ ἐπιλεγμένα. Διότι ὑπάρχουν ἀκόμη καὶ παιδικὰ βιβλία ποὺ προωθοῦν τὴ μαγεία, τὸν ἀποκρυφισμὸ καὶ πολλὲς ἄλλες ἀλλότριες ἰδέες καὶ ὀλέθριες ἀντιλήψεις. Χρειάζεται δηλαδὴ πολλὴ προσοχὴ στὴν ἐπιλογὴ τοῦ καλοῦ βιβλίου. Νὰ προσφέρουμε στὰ παιδιὰ βιβλία κατάλληλα τόσο ὡς πρὸς τὴν ἐξωτερική τους μορφή (εἰκονογράφηση, μέγεθος γραμμάτων κ.λπ.), ὥστε νὰ εἶναι ἑλκυστικά, ὅσο καὶ ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενό τους, ὥστε νὰ ὠφελοῦν κι ὄχι νὰ βλάπτουν. Ἀλλὰ πῶς μποροῦμε νὰ βοηθήσουμε τὰ παιδιὰ νὰ ἀγαπήσουν τὸ βιβλίο;... Πρῶτα ἀπ’ ὅλα, οἱ γονεῖς ἂς φροντίσουν νὰ ὑπάρχουν παιδικὰ βιβλία σὲ διάφορες γωνιὲς τοῦ σπιτιοῦ, ὥστε τὰ παιδιὰ νὰ μποροῦν εὔκολα νὰ τὰ βρίσκουν, ἔστω καὶ γιὰ νὰ τὰ ξεφυλλίζουν. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν ἐξοικειώνονται μὲ τὸ βιβλίο καὶ νιώθουν ὅτι εἶναι κάτι προσιτὸ καὶ εὐχάριστο. Ἀκόμη κι ὅταν ἡ οἰκογένεια ταξιδεύει ἢ μεταβαίνει στὸ ἐξοχικό, εἶναι ὡραῖο νὰ συνηθίζουν ὅλοι στὶς ἀποσκευές τους νὰ ἔχουν κι ἕνα καλὸ βιβλίο ποὺ θὰ τοὺς συν τροφεύει στὸν ἐλεύθερο χρόνο τους. Μάλιστα αὐτὸ ποὺ μπορεῖ πολὺ νὰ βοηθήσει τὰ παιδιὰ νὰ ἀγαπήσουν τὸ διάβασμα, εἶναι τὸ νὰ βλέπουν τοὺς ἴδιους τοὺς γονεῖς νὰ διαβάζουν. Τὰ παιδιὰ ἔχουν τὴν τάση νὰ μιμοῦνται τοὺς μεγάλους. Ἂν βλέπουν λοιπόν, γιὰ παράδειγμα, τὸν πατέρα νὰ εἶναι προσκολλημένος στὸ τάμπλετ ἢ τὴ μητέρα νὰ παρακολουθεῖ διαρκῶς τηλεοπτικὲς σειρές, πῶς νὰ πιστέψουν ὅτι τὸ βιβλίο εἶναι τόσο ἀναγκαῖο;... Ἀντίθετα, πόσο πολὺ μπορεῖ νὰ ἐμπνεύσει τὰ παιδιὰ τὸ παράδειγμα τῶν γονέων ποὺ ἀφιερώνουν χρόνο γιὰ νὰ μελετοῦν καὶ ποὺ στὴ συνέχεια, συζητοῦν γιὰ κάτι ὡραῖο ποὺ διάβασαν! Ἐπιπλέον, οἱ γονεῖς μποροῦν νὰ καλοῦν τὰ παιδιὰ κοντά τους καὶ νὰ τοὺς διαβάζουν οἱ ἴδιοι, μὲ τρόπο ζωηρὸ καὶ παραστατικό, συναρπαστικὲς ἱστορίες ἀπὸ ἐπιλεγμένα βιβλία. Εἰδικὰ οἱ ἱστορίες μέσα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴ ζωὴ τῶν Ἁγίων συγκινοῦν, συναρπάζουν καὶ οἰκοδομοῦν τὶς παιδικὲς ψυχές... Τέλος, μιὰ ὡραία πρόταση γιὰ νὰ ἔλθουν τὰ παιδιὰ σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸ βιβλίο, εἶναι οἱ ἐπισκέψεις σὲ Δημόσιες Βιβλιοθῆκες καὶ Βιβλιοπωλεῖα ποὺ δίνουν ἔμφαση στὸ παιδικὸ βιβλίο. Συχνὰ διοργανώνονται σχετικὲς ἐκδηλώσεις καὶ ἐκθέσεις βιβλίου μὲ ποικίλες δράσεις φιλαναγνωσίας, εἰδικὰ προσαρμοσμένες στὴν παιδικὴ ἡλικία. Τὸ καλὸ βιβλίο εἶναι ἕνα παράθυρο στὸν κόσμο τῆς γνώσεως καὶ τῆς ἀληθείας. Ἂς τὸ ἀνοίξουμε σὲ ὅλα τὰ παιδιά!ΟΣΩΤΗΡ2212

ΝΕΚΡΩΣΗ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

1. Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ

 Θαυμάζει κανεὶς καὶ διδάσκεται ἀπὸ τὴ ζωντανὴ σχέση ποὺ διατηροῦσε ὁ ἀπόστολος Παῦλος μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Ἡ διαρκὴς αὐτὴ ἕνωση μαζί Του ἀποτυπώνεται καὶ στὸ παρακατω Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα. «Ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ἡμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ». Δηλαδή, ὅταν ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι ὁ αἴτιος καὶ χορηγὸς τῆς πνευματικῆς ζωῆς μας, φανερωθεῖ στὴ Δευτέρα Του Παρουσία, τότε κι ἐσεῖς οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ θὰ φανερωθεῖτε μαζί Του δοξασμένοι. Τόσο ἔντονα αἰσθάνεται τὴν ἕνωσή του μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὁ Ἀπόστολος, ποὺ Τὸν ὀνομάζει «ἡ ζωὴ ἡμῶν» Πράγματι, Ἐκεῖνος εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς. Πρωτίστως ὁ χορηγὸς τῆς φυσικῆς ζωῆς στὰ δημιουργήματά Του, ἀφοῦ «πάντα δι᾿ αὐτοῦ ἐγένετο» (Ἰω. α΄ 3), ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης. Ἐπιπλέον ὅμως, παρέχει καὶ τὴν αἰώνια καὶ μακαρία ζωὴ τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, στὰ πιστὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του. Σὲ ὅσους, δηλαδή, παραμένουν ἑνωμένοι μαζί Του μὲ τὰ ἱερὰ Μυστήρια· σὲ ὅσους ἐπικαλοῦνται τὸ ἅγιο ὄνομά Του καὶ ἐπικοινωνοῦν μαζί Του μὲ τὴν προσευχή· σὲ ὅσους ζοῦν σύμφωνα μὲ τὸ δικό Του θέλημα. Ζεῖ τότε μέσα τους ὁ Χριστός. Αὐτὸ ἔνιωθε καὶ ὁμολογοῦσε ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. β΄ 20). Δὲν ζῶ πλέον ἐγώ, ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός. Εἴμαστε γεννημένοι γιὰ νὰ ζοῦμε. Αὐτὸς εἶναι ὁ βαθὺς πόθος κάθε ἀνθρώπου: νὰ μὴν πεθάνει ποτέ· νὰ ζήσει αἰώνια! Καὶ τὴν ἀληθινὴ καὶ ἀτελεύτητη ζωὴ θὰ τὴ βροῦμε μόνο κοντὰ στὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὅταν Τοῦ παραδώσουμε ὁλοκληρωτικὰ τὴν ὕπαρξή μας. Ἐκεῖνος ἄλλωστε εἶναι ὁ Δημιουργός μας καὶ ὁ προορισμὸς τῆς ζωῆς μας. 

2. Η ΔΟΞΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

 Στὸν στίχο ποὺ ἀναφέραμε, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ἀποκαλύπτει καὶ μία ἀκόμη σπουδαία ἀλήθεια· ὅτι κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία, μαζὶ μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ θὰ φανερωθοῦμε δοξασμένοι κι ὅλοι οἱ πιστοὶ Χριστιανοί. Δηλαδή, ὅταν ὁ Κύριος θὰ ἔλθει μὲ ὅλο τό μεγαλεῖο τῆς Θεότητός Του, περιστοιχιζόμενος ἀπὸ ὅλες τὶς οὐράνιες δυνάμεις Του, τότε καὶ κάθε πιστὸς ἀκόλουθός Του, θὰ φανερωθεῖ μαζί Του μὲ ἀπερίγραπτη καὶ ὑπερκόσμια δόξα, τέτοια ποὺ ἀδυνατεῖ ὁ ἀνθρώπινος νοῦς μας νὰ συλλάβει. Σὲ τί ὕψος, πράγματι, μᾶς ἀνεβάζει ὁ Κύριος! Μὲ πόση τιμὴ καὶ δόξα περιμένει νὰ στεφανώσει κάθε πιστὸ Χριστιανό! Ἀκόμη λοιπὸν κι ἂν εἴμαστε ἄσημοι, πτωχοί, περιφρονημένοι ἢ συκοφαντημένοι στὴ ζωὴ αὐτή· ἀκόμη κι ἂν τὸ βάρος κάποιας ἀδικίας ἢ ὁ πόνος κάποιας ἀθεράπευτης ἀσθένειας μᾶς κλονίζει, ἂς σηκώνουμε μὲ ὑπομονὴ τὴν κάθε δοκιμασία. Διότι κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου θὰ λάμψουμε μαζί Του ὅπως ὁ ἥλιος. «Τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρὸς αὐτῶν» (Ματθ. ιγ΄ [13] 43), μᾶς τονίζει ὁ ἀδιάψευστος λόγος τοῦ Κυρίου. 

3. ΝΕΚΡΩΣΗ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ ΜΑΣ

 Ο Ἀπόστολος ὑπογραμμίζει τὴν προϋπόθεση ποὺ ἀπαιτεῖται νὰ ἔχει ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ μετέχει στὴ δόξα καὶ μακαριότητα τῆς αἰώνιας ζωῆς. Ποιὰ εἶναι αὐτή; Ἡ νέκρωση τῶν παθῶν του. «Νεκρώσατε οὖν τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς», γράφει. Δηλαδή, νεκρῶστε τὰ μέλη σας ποὺ ἐπιθυμοῦν τὶς γήινες ἀπολαύσεις καὶ ἡδονές. Δὲν μᾶς ζητᾶ βέβαια νὰ σκοτώσουμε τὸν ἑαυτό μας, ἢ νὰ ἀχρηστεύσουμε κάποια μέλη τοῦ σώματός μας, ἀλλὰ νὰ νεκρώσουμε κάθε πάθος καὶ κάθε κατώτερη ἐπιθυμία μας· νὰ ἀφήσουμε τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο, τὶς ἄσχημες συνήθειες ποὺ εἴχαμε στὸ παρελθόν. «Ἁπόθεσθε τὰ πάντα», συνεχίζει ὁ Ἀπόστολος. Βγάλτε καὶ πετάξτε ἀπὸ πάνω σας σὰν ἀκάθαρτο ἔνδυμα κάθε ἁμαρτωλή σας πράξη. Σὲ ριζικὴ καὶ ἀποφασιστικὴ ἀλλαγή, χωρὶς διαπραγματεύσεις μᾶς προτρέπει ὁ φλογερὸς Ἀπόστολος. Ὅπως ἕνας νεκρός, ἀδυνατεῖ νὰ κινήσει τὰ μέλη τοῦ σώματός του γιὰ κάποιον ἄσχημο σκοπό, ἔτσι κι ἐμεῖς καλούμαστε νὰ συμπεριφερόμαστε ὡς νεκροὶ ἀπέναντι σὲ κάθε ἁμαρτωλὴ πρόκληση. Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης τονίζει ὅτι «μεγαλυτέρα νίκη εἶναι τὸ νὰ νικήσῃς ἕν σου πάθος, καὶ μίαν ἡδονὴν τῶν αἰσθήσεών σου, παρὰ τὸ νὰ νικήσῃς ἑκατὸν ἐχθρούς, καὶ περιφανέστερος λογίζεται θρίαμβος, τὸ νὰ ὑποτάξῃς τὰς αἰσθήσεις καὶ ὅλον τὸ σῶμα σου εἰς τὸν ἡγεμόνα σου νοῦν, παρὰ νὰ ὑποτάξῃς εὐρύχωρα βασίλεια» (Συμβουλευτικὸν Ἐγχειρίδιον, κεφ. η΄). Πρέπει, λοιπόν, νὰ προηγηθεῖ θάνατος· ὁ θάνατος τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, ἡ νέκρωση τῶν παθῶν μας, προκειμένου νὰ κερδίσουμε τὴν ζωή· τὴν ἀληθινή, ἔνδοξη καὶ αἰώνια ζωὴ ποὺ μᾶς ὑπόσχεται ὁ Κύριός μας.ΟΣΩΤΗΡ2212

Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ

Οἱ καιροί μας εἶναι καιροὶ «ἀποστασίας» ποὺ θὰ ὁδηγήσουν στὸν Ἀντίχριστο. Πολλὰ στοιχεῖα τους τὸ βεβαιώνουν αὐτό, καὶ μεταξὺ τῶν ἄλλων, περισσότερο ἴσως ἀπὸ κάθε ἄλλο, τὸ πελώριο παλιρροϊκὸ κύμα τῆς ἀνηθικότητας ποὺ κατακλύζει βίαια τὸν πλανήτη. 

Αὐτὴ τὴν κατάσταση περιέγραψε παραστατικότατα στὴν «Καθημερινή» (14­/11/­2019) ὁ δημοσιογράφος Παῦλος Παπαδόπουλος σὲ κείμενο μὲ τὸν τίτλο «Πορνογραφία· “ὁ ἀόρατος δικτάτορας”». Μὲ στοιχεῖα ποὺ ἀντλεῖ ἀπὸ τρεῖς σπουδαίους συγγραφεῖς τονίζει ὅτι σήμερα ἡ πορνογραφία τείνει νὰ καταστεῖ παγκόσμιος δικτάτορας. Γράφει: «Ποτὲ ἄλλοτε στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας δὲν ὑπῆρχε τόσο ἄμεση καὶ ὁλοκληρωμένη πρόσβαση ὅλων σὲ μία ἀνεξάντλητη θεματολογία πορνογραφίας, ὅσο ὑπάρχει σήμερα μέσα ἀπὸ τὴν ἔκρηξη τῶν δυνατοτήτων πρόσβασης στὸ Ἰντερνέτ... Ἡ πολυσυσκευή (ἐννοεῖ τὸ ἔξυπνο κινητὸ τηλέφωνο, τὸ λεγόμενο smartphone) γίνεται ὀθόνη ὀργίων... Σὲ λίγα χρόνια, ὅταν τὸ smartphone θὰ γίνει ἕνα τσιπάκι ποὺ θὰ ἐμφυτεύεται στὸν ἐγκέφαλο, θὰ ἑνοποιηθεῖ ἡ πραγματικὴ καὶ ἡ εἰκονικὴ πρα γματικότητα καὶ θὰ ζοῦμε ὅλοι σὲ μία προσαυξημένη πραγματικότητα». Αὐτὰ περιγράφονται λεπτομερῶς στὸ βιβλίο «Τὸ μεγάλο φακέλωμα» τοῦ γνωστοῦ Ἀμερικανοῦ πράκτορα Σνόουντεν, ἀπὸ τὸ ὁποῖο παρατίθενται στὸ ἄρθρο ἀποσπάσματα: «Σὲ μία ἐποχὴ διαιρέσεων καὶ μίσους, ἐκεῖνο ποὺ ἑνώνει τὴν ἀνθρωπότητα εἶναι ἡ πορνογραφία... Ὅλοι ἐρίζουν γιὰ ὅλα, ὅλοι συγκρούονται μὲ ὅλους, ἀλλὰ ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο συμφωνοῦν, εἶναι ἡ καταφυγὴ στὴν πορνογραφία. Ἡ πορνογραφία γίνεται ἡ νέα πολιτική, τὸ νέο οἰκουμενικὸ δόγμα, τὸ μόνο στὸ ὁποῖο μποροῦμε νὰ συμφωνήσουμε ὅλοι». «Τὸ Internet ἔχει πλημμυρίσει ἀπὸ εἰκόνες παιδικῆς πορνογραφίας... μέσα στὸ 2018 ἀπομονώθηκαν 45 ἑκατομμύρια εἰκόνες μὲ σεξουαλικὴ κακομεταχείριση παιδιῶν, ἐνῶ τὸ 1998 εἶχαν καταγγελθεῖ “μόνον” 3.000. Ὁλόκληρες περιοχὲς τοῦ Διαδικτύου διαδίδουν ἀρρωστημένη πορνογραφία, ποὺ βρίσκεται στὴν περιοχὴ τοῦ κοινοῦ ἐγκλήματος». «Ὁλόκληρος ὁ κόσμος, ἐξουθενωμένος ἀπὸ τὴν καταπίεση τῶν κοινωνικῶν δομῶν τῆς ἡμέρας, συναντᾶ τοὺς δαίμονές του τὴ νύχτα βράζοντας μέσα στὰ καζάνια τῆς πορνογραφίας». Εἶναι ἀπίστευτα ὀδυνηρὴ ἡ διαπίστωση τῆς καταστάσεως τοῦ κόσμου, στὸν ὁποῖο ζοῦμε καὶ στὸν ὁποῖο μεγαλώνει ἡ νέα γενιὰ σήμερα. Ἀνίδεη αὐτὴ καὶ ἀπληροφόρητη βυθίζεται στὸν σκοτεινὸ κόσμο τοῦ διαδικτύου καὶ πνίγεται μέσα στὸν δυσώδη βόθρο, «βράζει μέσα στὰ καζάνια» τῆς φρικτῆς διαφθορᾶς. Ἐδῶ προβάλλει ἡ μεγάλη εὐθύνη κυρίως τῆς οἰκογένειας· νὰ προστατεύσει τὰ παιδιὰ ἀπὸ αὐτὸν τὸν φρικτὸ ψυχικὸ ὄλεθρο· μὲ κατάλληλη ἐνημέρωση καὶ πολλὴ προσευχή.ΟΣΩΤΗΡ2212

Η ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΑΓΙΚΗ ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ

  Ἀξιολογότατη, μὲ λόγο σαφὴ καὶ ἐμπεριστατωμένο, εἶναι ἡ ἐγκύκλιος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία μάλιστα τυπώθηκε καὶ διανεμήθηκε σὲ φυλλάδιο «πρὸς τὸν Λαό», τὸ χριστεπώνυμο πλήρωμά της, σχετικὰ μὲ τὴν προβαλλόμενη εὐρέως τὸν τελευταῖο καιρὸ «ἀξιοπρεπὴ λύση» τῆς ἀποτεφρώσεως τῶν νεκρῶν σωμάτων. .

Ἡ ἐγκύκλιος ὁμιλεῖ στὴν ἀρχὴ γιὰ τὸν σεβασμὸ τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὸ ἀνθρώπινο σῶμα, τὸ ὁποῖο θεωρεῖ ἱερό, ὀνομάζοντάς το, σύμφωνα μὲ τὸν λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ναὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (βλ. Α΄ Κορ. ς΄ 19). «Ἡ ταφὴ ἀνήκει στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἔχοντας ὡς βάση τὴν εὐαγγελικὴ καὶ πατερικὴ διδασκαλία σέβεται τὸ ἀνθρώπινο σῶμα ὡς δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, γι᾿ αὐτὸ καὶ τὸ ἐνταφιασμένο σῶμα γίνεται ἀντικείμενο φροντίδας καὶ προσευχῶν. Τὸ νεκρὸ σῶμα τὸ θεωρεῖ ὄχι ὡς “στερεὸ ἀπόβλητο”, ὅπως (...) τὸ ἀντιμετωπίζουν οἱ θιασῶτες τῆς ἀποτέφρωσης, ἀλλὰ τὸ περιβάλλει μὲ σεβασμὸ καὶ τιμή». Ἐπιπλέον ἡ ἐπιλογὴ τῆς Ἐκκλησίας «νὰ ἐναποθέτει τὰ κεκοιμημένα μέλη Της μέσα στὴν γῆ καὶ σὲ στάση κοίμησης, συμβολίζει τὴν προσδοκία τῆς Ἀνάστασης καὶ ἐκδηλώνει τὴν ἀγάπη Της πρὸς τὸν ἄνθρωπο, ἀκόμη καὶ ὡς νεκρό». Γι᾿ αὐτὸ καὶ δηλώνεται στὴν ἐγκύκλιο καθαρὰ καὶ ἀπερίφραστα ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ἐκεῖνος ποὺ ἐπιλέγει τὴν ἀποτέφρωση νὰ τύχει ἐκκλησιαστικῆς κηδείας: «Προφανῶς, ὅσοι δὲν θέλουν νὰ ἀκολουθήσουν τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ἐπιλέξουν τὴν ἀποτέφρωση, ὁπότε δὲν θὰ τύχουν Ἐξοδίου Ἀκολουθίας (Κηδείας) ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία». Στὴ συνέχεια παρουσιάζει ἡ ἐγκύκλιος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τὴν καύση τῶν νεκρῶν στὴν ἀρχαιότητα (ἡ ὁποία χρησιμοποιεῖται ὡς ἐπιχείρημα ἐκ μέρους τῶν ὑπερμάχων τῆς ἀποτεφρώσεως) καὶ ἀποδεικνύει ὅτι αὐτὴ δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὴ σύγχρονη διαδικασία τῆς ἀποτεφρώσεως, ἀφοῦ στὴν ἀρχαιότητα τὰ ὀστὰ τῶν καμένων σωμάτων περισυλλέγονταν καὶ θάβονταν στὸ χῶμα συνοδευόμενα μὲ ταφικὲς τιμές. Σήμερα αὐτὸ ποὺ συμβαίνει μὲ τὴν ἀποτέφρωση εἶναι νὰ συλλέγονται τὰ ἐναπομείναντα ὀστὰ ἀπὸ τὸν κλίβανο καὶ νὰ ρίχνονται σὲ «μίξερ», τὸ ὁποῖο τὰ κονιορτοποιεῖ καὶ τά μετατρέπει σὲ σκόνη. Αὐτὴ στὸ τέλος παραδίδεται στοὺς συγγενεῖς τοῦ νεκροῦ, καὶ ὄχι ἡ τέφρα ἀπὸ τὴν καύση του. «Ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτή», ἐξηγεῖ ἡ ἐγκύκλιος, «ἡ σύγχρονη “ἀποτέφρωση τῶν νεκρῶν” δὲν διαφέρει καὶ πολὺ ἀπὸ τὴν “ἀνακύκλωση ἀπορριμμάτων”. Εἶναι σαφὲς ὅτι, τουλάχιστον γιὰ τὸ ἦθος τῆς Ἐκκλησίας μας, αὐτὴ ἡ διαδικασία μηχανικοῦ ἀφανισμοῦ τοῦ σώματος δὲν τιμᾶ τὸν νεκρό. Ἡ Ἐκκλησία ἀρνεῖται ὅτι εἶναι ἀξιοπρεπὲς γιὰ τὸν κεκοιμημένο ἄνθρωπο νὰ καεῖ σὲ κλίβανο καὶ νὰ θρυμματισθεῖ σὲ μίξερ». Καὶ καταλήγει ἡ ἐγκύκλιος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ὡς ἑξῆς: «Ἡ ἀπανθράκωση τοῦ σώματος καὶ ἡ σύνθλιψή του ἀποτελεῖ ἐκδήλωση ποὺ κατ᾿ οὐσίαν “βεβηλώνει” τὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξη. Γιὰ τὴν Ἐκκλησία ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι “κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ” πλασμένος. Τὰ νεκρὰ σώματα δὲν εἶναι ἀπορρίμματα! Δὲν εἶναι ἄχρηστα ἀντικείμενα, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ παραδοθοῦν στὴν φωτιὰ καὶ στὸν θρυμματισμό, δηλαδὴ σὲ ἕνα βίαιο ἀφανισμό. Ἡ Ἐκκλησία ἀρνεῖται τὴν καύση, ἐπειδὴ ἀρνεῖται τὸ ἀμετάκλητο ἀνθρώπινο τέλος καὶ τὴν βία πρὸς τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο. Εἶναι τραγικὸ νὰ καῖμε καὶ νὰ κονιορτοποιοῦμε ὅ,τι ἔχει ἀληθινὴ ἀξία». Κάθε πιστὸς ὀφείλει νὰ ἀναζητήσει καὶ νὰ διαβάσει αὐτὴ τὴν ἀξιόλογη ἐγκύκλιο, τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία ἀπευθύνει «στὰ παιδιά της μὲ τὴν γλώσσα τῆς Εὐθύνης, τῆς Ἀλήθειας καὶ τῆς Ἀγάπης». Καὶ ὅλο τὸ ἐκκλησιαστικὸ πλήρωμα, ὅλοι οἱ πολίτες τῆς ὀρθόδοξης αὐτῆς πατρίδας, νὰ ἀποδείξουμε μὲ τὴ στάση καὶ τὴν ἐπιλογή μας ὅτι ἀποδοκιμάζουμε τὴ λειτουργία τοῦ πρώτου ἀποτεφρωτηρίου σ᾿ αὐτὴν ἐδῶ τὴ χώρα, μὲ τὴν παράδοση αἰώνων Ἑλληνισμοῦ καὶ Ὀρθοδοξίας, τῶν ὑψηλότερων αὐτῶν ἐκφραστῶν σεβασμοῦ καὶ τιμῆς πρὸς τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο.ΟΣΩΤΗΡ2212

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΙΣΜΑ!

Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες ἑορτάσαμε τὰ ἅγια Θεοφάνια καὶ λάβαμε ὅλοι οἱ πιστοὶ τὴ σωτήρια θεία Χάρι στὴν ἀρχὴ τοῦ νέου ἔτους. Σήμερα, Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα, στὸ Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα ποὺ διαβάσαμε, ὁ ἀπόστολος Παῦλος πληροφορεῖ τοὺς πιστοὺς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐφέσου καὶ ὅλους ἐμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς διανέμει σὲ κάθε μέλος τῆς Ἐκκλησίας Του τὰ ποικίλα χαρίσματα, μὲ σοφία καὶ δικαιοσύνη. «Ἑνὶ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ». 

1. ΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ  ΤΩΝ  ΠΙΣΤΩΝ 

Τί ἐννοεῖ ἐδῶ ὁ Ἀπόστολος μὲ τὴ λέξη «χάρις»; Δηλώνει τὴ δωρεὰ τοῦ Χριστοῦ στοὺς ἀνθρώπους. Τὰ χαρίσματα, δηλαδή, ποὺ παρέχει πλούσια στὸν κάθε πιστό. Ἀμέτρητες εἶναι πράγματι οἱ δωρεὲς αὐτὲς τοῦ Κυρίου. Κάποιος ἔχει τὸ χάρισμα νὰ τελεῖ τὰ ἱερὰ Μυστήρια ὡς κληρικός· ἄλλος νὰ κηρύττει τὸν λόγο Του· ἄλλος τὸ χάρισμα τῆς φιλανθρωπίας· ἄλλος ἔλαβε σύνεση καὶ διάκριση γιὰ νὰ συμβουλεύει καὶ νὰ παρηγορεῖ τοὺς πονεμένους· ἄλλος ὑπομονετικὴ καρδιά· ἄλλος τὸ χάρισμα νὰ προσεύχεται θερμὰ καὶ νὰ θαυματουργεῖ. Σὲ κάποιους ὁ Θεὸς ἔδωσε πολλά, σὲ ἄλλους λιγότερα. Σὲ ὅλους ὅμως ἀνεξαιρέτως ἔχει δώσει κάποιο ἰδιαίτερο χάρισμα. Δὲν ὑπάρχει πιστὸς στὴν Ἐκκλησία χωρὶς χάρισμα! Μπορεῖ νὰ μὴν ἔχουμε τὴ ρητορεία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ἢ τὴν εὐφυΐα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ἢ τὴ σωματικὴ δύναμη τοῦ ἁγίου Χριστοφόρου. Ἔχουμε ὅμως κι ἐμεῖς κάποιο ἰδιαίτερο χάρισμα, τὸ ὁποῖο ἀκόμη κι ἂν εἶναι μικρὸ ἢ ταπεινό, εἶναι ὡστόσο μία μοναδικὴ δωρεὰ ἀπὸ τὸν δωρεοδότη Χριστό. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μᾶς ἐφιστᾶ τὴν προσοχή: «Μὴ δὴ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ περιεργαζώμεθα, ἀλλ᾿ ὅπερ δέδωκε, τοῦτο φυλάττωμεν, κἂν μικρὸν ᾖ, κἂν ἔσχατον, καὶ πάντως εὐδοκιμήσομεν» (ΕΠΕ 24, 282). Δηλαδή, ἂς μὴν περιεργαζόμαστε τὴν ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἐκεῖνο ποὺ μᾶς ἔδωσε, ἂς τὸ προσέχουμε, εἴτε εἶναι μικρό, εἴτε εἶναι τὸ πιὸ ἀσήμαντο, καὶ ὁπωσδήποτε θὰ προκόψουμε. 

2. ΠΡΟΣΦΟΡΑ  ΣΤΗΝ  ΕΚΚΛΗΣΙΑ

 Γιὰ ποιὸν σκοπὸ ὅμως παρέχει ὁ Κύριος τὰ χαρίσματα στοὺς πιστούς; Τὴν ἀπάντηση μᾶς τὴ δίνει στὴ συνέχεια ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ». Δηλαδή, γιὰ νὰ καταρτίζονται οἱ Χριστιανοὶ καὶ νὰ ἐπιτελεῖται τὸ ἔργο τῆς διακονίας, μὲ τὸ ὁποῖο οἰκοδομεῖται τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ ἡ Ἐκκλησία. Τὰ χαρίσματα, λοιπόν, παρέχονται γιὰ τὴν οἰκοδομὴ τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ τὴ διακονία τῶν Χριστιανῶν κι ὄχι γιὰ νὰ τὰ χρησιμοποιεῖ ὁ καθένας γιὰ προσωπικό του ὄφελος, γιὰ τὴν προβολὴ τοῦ ἑαυτοῦ του. Γι᾿ αὐτὸ ἄλλωστε καὶ ποικίλουν ἀπὸ ἄνθρωπο σὲ ἄνθρωπο, γιὰ νὰ συμπληρώνει ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ νὰ λαμπρύνεται ἔτσι ὅλο τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἔχουμε, συνεπῶς, εὐθύνη νὰ καλλιεργοῦμε τὰ χαρίσματα ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Θεὸς καὶ νὰ τὰ προσφέρουμε μὲ ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας. «Ἐπάναγκες τὸν ὑποδεξάμενον οἱανδήποτε χάριν μεταδιδόναι τῷ χρείαν ἔχοντι» (ΕΠΕ 9, 304), ὑπογραμμίζει ὁ Μέγας Βασίλειος. Δηλαδή, εἶναι ἀπαραίτητο αὐτὸς ποὺ δέχθηκε ὁποιοδήποτε χάρισμα νὰ προσφέρει σὲ ἐκεῖνον ποὺ ἔχει ἀνάγκη. 

3. ΟΜΟΙΟΙ  ΜΕ  ΤΟΝ  ΧΡΙΣΤΟ

 Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς παρουσιάζει καὶ τὸν τελικὸ καὶ ὕψιστο προορισμό μας μέσα στὴν Ἐκκλησία. Τὰ χαρίσματα, μᾶς λέει, δίνονται γι᾿ αὐτὸν τὸν σκοπό: «μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ». Δηλαδή, γιὰ νὰ φθάσουμε νὰ ἀποκτήσουμε ὅλοι τὸ μέτρο τῆς πνευματικῆς ὡριμότητος καὶ τελειότητος τοῦ Χριστοῦ. Τότε ὁ ἄνθρωπος προοδεύει πνευματικά. Τότε γίνεται τέλειος, ὅταν φθάσει νὰ γίνει ὅμοιος μὲ τὸν Χριστό. Εἶναι πράγματι συγκλονιστικὸ γιὰ τὴν πτωχή, ἀνθρώπινη διάνοιά μας τὸ ὕψος στὸ ὁποῖο μᾶς καλεῖ ὁ Κύριος νὰ ἀνέλθουμε. Μᾶς ζητᾶ νὰ ἀποκτήσουμε τὸ δικό Του πνευματικὸ ἀνάστημα, τὸ ὁποῖο ἔχει ἀσύλληπτες διαστάσεις. Μᾶς καλεῖ νὰ γίνουμε μιμητές Του· νὰ γίνουμε κατὰ Χάριν θεοί. Δὲν μᾶς θέλει δούλους καὶ ὑπηρέτες Του. Οὔτε Τοῦ ἀρκεῖ νὰ γίνουμε ἁπλῶς καλοὶ ἄνθρωποι, ἀλλὰ θέλει νὰ γίνουμε ἅγιοι! Ὁ Κύριος μᾶς θέλει συγκληρονόμους τῆς Βασιλείας Του. Καὶ στὸν ὕψιστο αὐτὸν προορισμὸ μᾶς ὁδηγεῖ ἡ Ἐκκλησία. Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ὑπάρξεώς της. Καὶ στὴν πραγματοποίηση τοῦ σκοποῦ αὐτοῦ συντελοῦν τὰ χαρίσματα ποὺ παρέχει ὁ Κύριος σὲ κάθε πιστό. Τὸ ξεκίνημα τῆς νέας χρονιᾶς εἶναι ἰδανικὴ εὐκαιρία γιὰ νὰ ἐπανεξετάσουμε τοὺς στόχους μας καὶ νὰ πάρουμε τὴ μεγάλη ἀπόφαση, νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὴν ὕψιστη αὐτὴ κλήση ποὺ μᾶς κάνει ὁ Κύριος. Νὰ θέσουμε, δηλαδή, σὲ πρώτη προτεραιότητα τὸν πνευματικό μας καταρτισμὸ καὶ νὰ ζοῦμε, κατὰ τὸ δυνατόν, ὅπως ἔζησε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὥστε νὰ γίνουμε ὅμοιοί Του καὶ ἐκλεκτὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του. ΟΣΩΤΗΡ2212

ΕΘΙΣΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΤΟΥ ΕΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΝΕΟΥΣ

 Σχεδὸν ὁ ἕνας στοὺς τέσσερις νέους (τὸ 23%) εἶναι τόσο ἐξαρτημένος ἀπὸ τὸ κινητό του τηλέφωνο, ὥστε θὰ μποροῦσε νὰ θεωρηθεῖ ὅτι ἔχει ἐθισμὸ σὲ αὐτό, σύμφωνα μὲ μία νέα διεθνὴ μελέτη Βρετανῶν ψυχιάτρων, τή μεγαλύτερη τοῦ εἴδους της μέχρι σήμερα.

Ἡ ἐξάρτηση γίνεται πιὸ αἰσθητή, ὅταν γιὰ κάποιο λόγο ὁ νέος χάσει τὸ κινητό του ἢ δὲν μπορεῖ νὰ τὸ χρησιμοποιήσει, ὁπότε μπορεῖ νὰ ἐκδηλώσει ἄγχος, μέχρι καὶ συμπτώματα πανικοῦ. Οἱ ἐρευνητὲς τοῦ Ἰνστιτούτου Ψυχιατρικῆς, Ψυχολογίας καὶ Νευροεπιστήμης τοῦ Βασιλικοῦ Κολλεγίου τοῦ Λονδίνου (King’s), ποὺ ἔκαναν τὴ σχετικὴ δημοσίευση στὸ βρετανικὸ περιοδικὸ ψυχιατρικῆς «BMC Psychiatry», σύμφωνα μὲ τὸ BBC καὶ τὴν «Τέλεγκραφ», ἀνέλυσαν στοιχεῖα ἀπὸ 41 ἔρευνες ποὺ συνολικὰ ἀφοροῦσαν περίπου σὲ 42.000 νέους ἕως 20 ἐτῶν. Οἱ ἐννέα ἔρευνες εἶχαν γίνει στὴν Εὐρώπη, οἱ δύο στὶς ΗΠΑ καὶ οἱ ὑπόλοιπες στὴν Ἀσία. Ἡ μελέτη ἐπιβεβαιώνει ὅτι ἕνα σημαντικὸ ποσοστὸ τῶν νέων (ἀπὸ τὸ 10% ἕως τὸ 30% ἀνάλογα μὲ τὴν κάθε μελέτη, μὲ μέσο ὅρο τὸ 23%) κάνει «προβληματικὴ» χρήση τοῦ κινητοῦ του. Μεταξὺ ἄλλων, ἀδυνατεῖ νὰ ἐλέγξει τὸν χρόνο ποὺ περνάει μὲ τὸ τηλέφωνό του, χρησιμοποιώντας το τόσο πολύ, ὥστε αὐτὸ νὰ γίνεται σὲ βάρος ἄλλων δραστηριοτήτων. Ἡ ἐθιστικὴ αὐτὴ συμπεριφορὰ συχνὰ συνδέεται μὲ ἄλλα προβλήματα, ὅπως τὸ ἄγχος, ἡ καταθλιπτικὴ διάθεση, ἡ ἔλλειψη ὕπνου καὶ ἡ μειωμένη ἀπόδοση στὶς σπουδές του («in.gr» 29­11­2019, Α.Π.Ε.). Ἀναμφισβήτητα ἡ χρήση τῶν κινητῶν ἔχει γίνει μέρος τῆς ζωῆς τῶν παιδιῶν. Νύχτα ­ μέρα «ἀγκαλιὰ» μὲ τὸ κινητὸ εἶναι ὅλο καὶ περισσότερα παιδιά. Τὸ χρησιμοποιοῦν ἀκόμα καὶ τὴν ὥρα ποὺ τρῶνε ἢ διαβάζουν, καὶ τὸ ἔχουν δίπλα τους ὅταν κοιμοῦνται! Ἐπίσης δὲν ἔχουν συναίσθηση τοῦ χρόνου ποὺ σπαταλοῦν. Ταυτόχρονα πέφτει ἡ ἀπόδοσή τους στὸ σχολεῖο, περιορίζονται οἱ ἄλλες δραστηριότητές τους, ἐνῶ ἀντιδροῦν νευρικά, ὅταν κάποιος τοὺς ζητήσει ν᾿ ἀφήσουν γιὰ λίγο τὸ κινητό τους. Ἀλλὰ καὶ πόσους ἠθικοὺς κινδύνους κρύβουν τὰ κινητά! Ἀποκτοῦν εὔκολη πρόσβαση στὸ κακὸ καὶ χάνουν τὴν καθαρότητά τους. Πόση λοιπὸν εὐθύνη ἔχουν οἱ γονεῖς, ὅταν ἀγοράζουν κινητὰ στὰ παιδιά τους! Οἱ εἰδικοὶ τοὺς συνιστοῦν νὰ θέτουν στὰ παιδιά τους κάποια ὅρια στὴ χρήση τῶν κινητῶν, νὰ ἐλέγχουν τὶς ἐφαρμογές τους, νὰ τοὺς παρουσιάζουν τὶς ἐπιπτώσεις τῆς κακῆς χρήσεώς τους, ἀλλὰ καὶ νὰ κάνουν οἱ ἴδιοι οἱ γονεῖς καλὴ χρήση στὰ κινητά τους. Τὸ καλύτερο μᾶλλον ποὺ μποροῦν νὰ κάνουν οἱ γονεῖς, εἶναι νὰ μὴν ἐπιτρέπουν στὰ παιδιά τους νὰ ἔχουν κινητὰ στὴ μικρή τους ἡλικίαΟΣΩΤΗΡ2212

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΒΩΤΩ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 Πριν απο 2 χρονια  η ''Κιβωτος του Κοσμου'' δεχθηκε μια επιθεση απο καποιους που τωρα εμπλεκονται σε κατι ''περιεργες ιστοριες''.Το περιοδικο ''Ο Σωτηρ'' δημοσιευσε ενα αρθρο που υποστηριξε τον π.Αντωνιο. Επαναδημοσιευουμε το αρθρο με την πιστη οτι ο π.Αντωνιος ειναι αθωος.

  «Σφοδρὲς ἀντιδράσεις καὶ ἐρωτηματικὰ ἔχει προκαλέσει ἡ μήνυση τοῦ Παναγιώτη Δημητρᾶ ἐκ μέρους τοῦ “Ἑλληνικοῦ Παρατηρητηρίου τῶν Συμφωνιῶν τοῦ Ἑλσίνκι” στὴν “Κιβωτὸ τοῦ Κόσμου”, ἀλλὰ καὶ στὸν ἐπικεφαλῆς της π. Ἀντώνιο Παπανικολάου. Εἰδικότερα, ὁ Π. Δημητρᾶς κατηγορεῖ τὴν ὀργάνωση, ἡ ὁποία ἔχει πλούσιο ἀνθρωπιστικὸ ἔργο γιὰ τὴν ὑποστήριξη προσφύγων καί μεταναστῶν, γιὰ “ξενοφοβία καὶ ἰσλαμοφοβία”. Μετὰ λοιπὸν τὴ δημοσίευση τοῦ κειμένου τῆς μηνυτήριας ἀναφορᾶς ἀπὸ τὸ “Ἑλληνικὸ Παρατηρητήριο” ὁ πάτερ Ἀντώνιος δημοσίευσε μία ἀνακοίνωση, στὴν ὁποία “ἐνημερώνει αὐτοὺς ποὺ τυγχάνει νὰ μὴ γνωρίζουν τὸ ἔργο της” καὶ τοὺς ὑπενθυμίζει: “Ἡ Δομὴ τοῦ Παιδικοῦ Χωριοῦ τῆς Χίου, στὴν ὁποία ἀναφέρονται τὰ δημοσιεύματα, ἔχει φιλοξενήσει περισσότερους ἀπὸ 200 ἀσυνόδευτους ἀνήλικους πρόσφυγες καὶ μετανάστες, καὶ τοῦτο τὸ ἔπραξε κατὰ τὴν ἀρχικὴ περίοδο τῶν ἔντονων προσφυγικῶν ροῶν (ἔτη 2015­-17), ὅταν εἶχε μόλις ἐνσκήψει τὸ πρόβλημα τῆς φιλοξενίας τῶν ἀνήλικων προσφυγόπουλων, καὶ μάλιστα αὐτοβούλως, χωρὶς νὰ ἐπιδιώξει οἱαδήποτε δημοσιότητα καὶ χωρὶς νὰ λάβει τὴν παραμικρὴ βοήθεια”» («in.gr» 26­11­2019). Ὅπως ἔχουμε πληροφορηθεῖ, ὁ π. Ἀντώνιος Παπανικολάου εἶναι δραστήριος κληρικὸς τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν (ἐφημέριος Ἁγίου Γεωργίου Ἀκαδημίας Πλάτωνος). Ἔχει ἱδρύσει στὴν ἐνορία του τὴν πιὸ πάνω ὀργάνωση μὲ ἔντονη φιλανθρωπικὴ δράση, ὄχι μόνο στὴν περιοχὴ αὐτή, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλα μέρη τῆς Ἑλλάδος, ἐπιστρατεύοντας πολλοὺς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι προσφέρουν ἐθελοντικὰ ἀνεκτίμητες ὑπηρεσίες ὑπὲρ τῆς νεολαίας. Σὲ ἄλλο δημοσίευμα τονίζεται ὅτι «ἡ “Κιβωτὸς τοῦ Κόσμου” ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια φροντίζει παιδιὰ ποὺ ἔχουν ἄμεση ἀνάγκη βοήθειας, μεταξὺ τῶν ὁποῖων καὶ πολλὰ προσ φυγόπουλα. Ἀνάμεσα στὰ παιδιὰ αὐτά, ποὺ ὑποστήριξε ὁ πατέρας Ἀντώνιος, εἶναι καὶ τὰ ἀδέλφια Ἀντετοκοῦνμπο» («Πρῶτο Θέμα» 25­11­2019). Ἑπομένως ἡ «καταγγελία γιὰ ρατσισμὸ» σὲ βάρος τοῦ φιλάνθρωπου κληρικοῦ εἶναι τουλάχιστον ἄδικη, διότι παραγνωρίζει τὸ ἀξιόλογο φιλανθρωπικὸ ἔργο ποὺ προσφέρει ἀθόρυβα ἡ «Κιβωτὸς τοῦ Κόσμου» στὰ ἀπροστάτευτα παιδιὰ τῆς ἀτομοκρατούμενης κοινωνίας μας. Τὸ σπουδαῖο ἔργο τῆς «Κιβωτοῦ», ποὺ ἐμπνέεται ἀπὸ τὴν εὐαγγελικὴ ἐντολὴ τῆς ἀγάπης, πρέπει νὰ ἐκτιμηθεῖ γενικότερα καὶ νὰ βρεῖ πολλοὺς μιμητές.ΟΣΩΤΗΡ2212

«Τὸ Κεχριμπάρι τῆς Αγάπης» Αληθινη Ιστορία

 Πῆρε τὸν δρόμο κατὰ τὴ συνοικία τῶν Ἑλλήνων ὁ Ἀχμέτ. Κι ἦταν πολλοὶ οἱ Ἕλληνες τότε στὴν Πόλη. Ὅλοι στὶς δόξες τους. Οἱ πιὸ πολλοὶ γραμματιζούμενοι κι ὅλοι δουλευταράδες, τίμιοι στὶς συναλλαγές τους, καλοσυνάτοι μὲ καρδιὰ ζεστή..

Ἀπολάμβαναν τὰ πάντα: κέρδη, ἀνέσεις, ἀσφάλεια καὶ ἑνότητα ἀναμεταξύ τους θαυμαστή. Ἀκόμη καὶ ἐκτίμηση εἶχαν ἀπὸ καλοδιάθετους ἐχθρούς. Κάθε Κυριακὴ γιόμιζαν οἱ Χριστιανοὶ τὶς λαμπρές τους ἐκκλησιές· καὶ τηροῦσαν τὰ παραδομένα τῆς Ὀρθοδοξίας μας ἔθιμα καὶ ὅλα τὰ τυπικὰ μὲ ἀκρίβεια καὶ καύχηση ἁγία. Νηστεῖες καὶ λιτανεῖες, γιορτὲς καὶ πανηγύρια, τά τηροῦσαν ὅλα ἤρεμα, χωρὶς θόρυβο ποὺ νὰ προκαλεῖ καὶ ν᾿ ἀνάβει φωτιὲς σὲ καρδιὲς ἐχθρῶν, στὶς ὁποῖες φώλιαζε φθόνος καὶ μίσος. Ἤξεραν πάντα νὰ κρατοῦν καλὰ ἀποστάσεις οἱ δικοί μας καὶ ἔμεναν σὲ ξεχωριστοὺς μαχαλάδες ἤρεμοι καὶ εὐτυχισμένοι. Ὅμως τί γυρεύει τούτη τὴν ὥρα, δέκα τὸ βράδυ, ὁ Ἀχμὲτ μὲς στὰ σοκάκια στὰ μαγαζιά τους; Περπατᾶ μὲ βήματα ὅσο μπορεῖ πιὸ γοργά. Μὰ δὲν μπορεῖ ὅπως παλιά. Νιώθει ἐξάντληση. Τούτη τὴν περίοδο τὸ ἔθνος τους τὸ Τουρκικὸ περνάει κρίση μεγάλη. Εἶναι ὅλα ἀποδιοργανωμένα. Ἡ φτώχεια ἡ μαύρη τοὺς δέρνει. Κι ὁ Ἀχμὲτ τολμάει γιὰ πρώτη φορὰ νὰ διασχίσει τὴν ἀγορὰ τὴν πολιτισμένη τῶν Ἑλλήνων ἐδῶ στὸ Πέραν. Γιατί; Νὰ ζητιανέψει; Ναί, γι᾿ αὐτὸ πηγαίνει. Αὐτὸ θὰ κάνει. Αὐτὸς ὁ πρώην μεγάλος καὶ τιμημένος τοῦ Κράτους του βρίσκεται, ὅπως καὶ ἄλλοι τρανοί, τόσο ἐξουθενωμένος. Μὲ τρία μικρὰ παιδιὰ ὀρφανὰ ἀπὸ μάνα, ποὺ τά ᾿χει ἀφημένα τώρα στὸ σπίτι ἄρρωστα καὶ νηστικά. Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἀχμέτ. Εἶχε ἀκούσει γιὰ τὸν Ἕλληνα, τὸν τίμιο παντοπώλη ποὺ ξεχώριζε ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ τὸν λέγανε Ἀποστολίνα. Αὐτὸν ἀποζητάει ἀπόψε. Ἔμαθε πὼς ἔχει μαγαζὶ κοντὰ στὸ συντριβάνι. Μὲ καλλιτεχνικὴ ταμπέλα ἀπέξω: ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ «ΤΟ ΚΕΧΡΙΜΠΑΡΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ». Γραμμένη στὰ ἑλληνικὰ καὶ στὰ τούρκικα. Ἀπὸ πάνω ἀκριβῶς, τοῦ ’παν, ἔχει τὸ σπίτι του, διώροφο ἀρχοντικὸ ὁλοδικό του. Μόνος του ἔμενε. Δὲν εἶχε κάνει δική του οἰκογένεια ἀκόμα. Καὶ νά, μόλις ἔφθασε. Τὸ μαγαζὶ τὸ βρῆκε. Τὸ φώτιζε τὸ κρεμασμένο λυχνάρι. Δίπλα ἡ πόρτα τοῦ σπιτιοῦ. Ἀνέβηκε ὁ Ἀχμὲτ τὰ δύο μαρμάρινα σκαλοπάτια π᾿ ἄστραφταν ἀπὸ καθαριότητα καὶ κτύπησε τὸ κουδούνι δυὸ φορές. Ἡ πόρτα ἄνοιξε. Ὁ Ἀποστολίνας κατέβηκε τρέχοντας τὴν ξύλινη σκάλα νὰ δεῖ τί συμβαίνει. Γιομάτος ἀπορία κοίταξε ἀμήχανα τὸν ξένο. Πρώτη φορὰ τὸν ἔβλεπε. «Ποιὸς νά ᾿ναι τοῦτος; τί νὰ θέλει;», συλλογᾶται. Τοῦρκο τὸν θεωρεῖ, καὶ μάλιστα ἀπὸ τοὺς σκληροὺς. Τὸν βλέπει λιοκαμένο καὶ ξερακιανό, μὲ τρύπιο τὸ πουκάμισο, ἀξύριστο καὶ βρώμικο. Καὶ σὰν κάτι νὰ κρατᾶ. Ναί, στὸ χέρι τὸ δεξί του ποὺ τρέμει ἀκατάπαυστα, ἔχει ποτήρι, οὐζοπότηρο. Ἄδειο καὶ μικρὸ κρυστάλλινο, ἀπ᾿ τὰ παλιὰ τὰ χρόνια, μὲ τὶς χρυσὲς τὶς ρίγες. Ποτὸ θὰ θέλει σίγουρα μέσα στὴ νύχτα, οὖζο ἢ κονιὰκ τοῦτος ὁ δόλιος πότης. 

–Καλησπέρα, ἀφεντικό. Συγχώρεσέ με. Δὲν μὲ ξέρεις. Σὲ ξέρω ὅμως ἐγὼ γιὰ ἄνθρωπο εὐγενικὸ καὶ ἄνδρα καλοσύνης. Δὲν εἶσαι σὺ ὁ Ἀποστολίνας; εἶπε ὁ Ἀχμὲτ μὲ βαριὰ φωνὴ κι ἀναπνοὴ σβη­σμένη. 

–Ναί, ἐγὼ εἶμαι. Τοῦ λόγου σου τί μὲ θέλεις;

 –Καλησπέρα καὶ δεύτερη φορά, λέει ὁ Ἀχμὲτ τρέμοντας τώρα πιὸ πολὺ ἀπ᾿ τὴν ἀγωνία μὴν καὶ δὲν τοῦ δώσει ἐκεῖνο ποὺ ποθοῦσε, καὶ συνέχισε: 

–Καλέ μου ἄνθρωπε, δικός σας δὲν εἶμαι. Τόλμησα νά ᾿ρθω ὅμως νὰ σοῦ ζητήσω ἀπόψε. Ξέρεις, θέλω, νά, βλέπεις. Σὲ παρακαλῶ, ἂν θέλεις, βάλε μου ἐδῶ στὸ ποτηράκι ποὺ κρατῶ λίγο λαδάκι, λίγες σταγόνες λάδι. Πεινάει ἡ φαμελιά μου. Σεῖς εὐτυχᾶτε. 

Τά ᾿χασε ὁ Ἀποστολίνας. Λίγο λαδάκι! Ποῦ τὸ βρῆκε τὸ θάρρος τοῦτος ὁ ἐχθρὸς νά ᾿ρθει μές στὴ νύχτα σ᾿ αὐτόν; Ἀλλ᾿ ὄχι, δὲν εἶν᾿ ἐχθρός. Παιδὶ εἶναι καὶ δαῦτος τοῦ ἴδιου τοῦ Πατέρα. Ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ στὸν πόνο δὲν γνωρίζει διακρίσεις. Μόνο ἀγάπη νὰ ἔχει γνωρίζει καὶ νὰ δίνει. Τὸν κοίταξε στὰ μάτια τὸν ἐπαίτη μὲ σπαραγμὸ ψυχῆς.

 –Ποιὸ εἶν᾿ τὸ ὄνομά σου;

 –Ἀχμὲτ Ἀλιμπάμπα τοῦ Μωχαμάθαν. 

–Κάθισε μιὰ στιγμή, Ἀχμέτ. Περίμενε λιγάκι. 

Ἄνοιξε ὁ Ἀποστολίνας ἐκεῖ δίπλα στὴ σκάλα τὴ βοηθητικὴ ἐσωτερικὴ πόρτα τοῦ μαγαζιοῦ. Ἄναψε τὴν γκαζόλαμπα. Πῆγε πίσω ἀπὸ τὸν πάγκο. Ἔσκυψε καὶ πῆρε μιὰ τραμιτζάνα τρακοσάρα γυάλινη ἀπὸ πρασινογάλαζο γυαλί, πού ᾿ταν ἀπ᾿ ἔξω πλεγμένη μὲ ψαθί. Μιὰ τραμιτζάνα λάδι ἀπό ᾿κεῖνο τὸ ὁλόφρεσκο τῆς τελευταίας σοδειᾶς, τὸ ἀκριβὸ καὶ μοσχομυριστό, τὸ κρυστάλλινο καὶ καθαρὸ σὰν κεχριμπάρι... 

–Δικό σου, ὅλο δικό σου, Ἀχμέτ. Δικό σου, γιὰ τὴ φαμελιά σου. Καί ᾿γὼ δικός σου ὅλος. Γιὰ ὅ,τι θέλεις, πάντα ἐδῶ μαζί. Καὶ ὅλοι οἱ δικοί σου. 

Τί ἦταν κι αὐτὸ τὸ θαῦμα; Τέτοιας ἀγάπης θαῦμα; Τὸ εἶδε ὁ Ἀχμέτ. Ξαφνιάστηκε καὶ βούρκωσε καὶ χιλιοευχαριστοῦσε τὸν ἄξιο εὐεργέτη του. Δὲν πίστευε στὰ μάτια του. Ζαλώθηκε τὸν θησαυρὸ μὲ δύναμη καινούργια. Κατέβηκε ἀργά. Τοῦ ᾿φυγε τώρα ὁ στεναγμός, ὁ πόνος, ἡ κατήφεια. Κατόπιν χάθηκε στὴ δημοσιὰ κατὰ τὸ φτωχικό του μέσα στὴ νύχτα τὴ βαθιά. Καὶ ἂν τὸν ἔβλεπε κανείς, ποῦ νά ᾿ξερε τὸ θαῦμα: Λίγες σταγόνες ζήτησε καὶ πῆρε τραμιτζάνα. Πέρασαν μῆνες ἀπὸ τότε... Πήγαινε νὰ σουρουπώσει. Κλείνανε τὰ μαγαζιά. Ὁ Τοῦρκος ὁ Ἀχμὲτ ἐρχόταν πάλι γιὰ τὸν Ἀποστολίνα. Αὐτὴ τὴ φορὰ πιὸ γοργὰ καὶ ἀκόμα πιὸ προσεκτικά. Τὸν πρόλαβε, εὐτυχῶς, τὴν ὥρα ποὺ κλείδωνε τὸ μαγαζί, ἐκεῖ στὰ σκαλοπάτια, λίγο πρὶν μπεῖ στὸ σπίτι. Σκύβει λοιπὸν στ᾿ αὐτὶ καὶ ἐμπιστευτικὰ τοῦ λέει: 

–Καλέ μου ἄνθρωπε, χρυσὲ κι ἀγαπημένε. Ξέρεις ποιὸς εἶμαι ἐγώ; Ὁ Ἀχμέτ, ἐκεῖνος ὁ γνωστὸς ἀπὸ παλιά. Μὴν ξαφνιαστεῖς τί εἶμαι: τῆς ἀστυνομίας ἀξιωματικὸς μεγάλος εἶμαι. Κι ἦρθα ἀπόψε ᾿δῶ κρυφὰ νὰ ξεπληρώσω τὸ χρέος ποὺ χρωστῶ. Ἐμπιστευτικὰ σ᾿ τὸ λέω: Αὔριο γίνεται ἐδῶ μεγάλη ἐξέγερση ἐναντίον σας. Τὸ ὄνομά σου εἶναι γραμμένο πρῶτο στὴ λίστα αὐτῶν ποὺ θὰ σκοτώσουμε. Φύγε λοιπὸν ἀπόψε, ἂν θέλεις νὰ μ᾿ ἀκούσεις, στὴν Ἑλλάδα νὰ σωθεῖς. 

Αὐτὰ εἶπε βιαστικὰ κι ἔφυγε ἀμέσως ὁ Ἀχμέτ. Ἀπόμεινε ἀπορημένος ὁ Ἀποστολίνας. Δὲν εἶχε λόγο νὰ ἀμφιβάλει μὲ τούτη ἐδῶ τὴν τραγικὴ εἴδηση. Τὴν εἶπε κιόλας ὅπου μπόρεσε· καὶ γρήγορα ἑτοιμάσθηκε. Ἔφυγε ἀμέσως φτωχὸς γιὰ τὴν Ἑλλάδα· κι ὅπου στεκότανε, τό ᾿ λεγε τὸ θαῦμα γιὰ τὸν Θεό, ποὺ ξέρει ν᾿ ἀσφαλίζει τοὺς δικούς Του μὲ τρόπους θαυμαστούς.ΟΣΩΤΗΡ2212

Ἡ Δεύτερη Εντολὴ

 «Οὐ ποιήσεις σεαυτῷ εἴδωλον, οὐδὲ παντὸς ὁμοίωμα, ὅσα ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ ὅσα ἐν τῇ γῆ κάτω καὶ ὅσα ἐν τοῖς ὕδασι ὑποκάτω τῆς γῆς. Οὐ προσκυνήσεις αὐτοῖς, οὐδὲ μὴ λατρεύσεις αὐτοῖς· ἐγὼ γάρ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, Θεὸς ζηλωτής, ἀποδιδοὺς ἁμαρτίας πατέρων ἐπὶ τέκνα, ἕως τρίτης καὶ τετάρτης γενεᾶς τοῖς μισοῦσι με καὶ ποιῶν ἔλεος εἰς χιλιάδας τοῖς ἀγαπῶσι με καὶ τοῖς φυλάσσουσι τὰ προστάγματά μου» (Ἐξ. κ΄ [20] 4­6). 

Δὲν πρέπει νὰ κατασκευάσεις κάποιο εἴδωλο ποὺ νὰ τὸ λατρεύεις ὡς θεό, οὔτε κάτι ποὺ νὰ εἰκονίζει αὐτὰ ποὺ ὑπάρχουν πάνω στὸν οὐρανό, ἢ αὐτὰ ποὺ ὑπάρχουν κάτω στὴ γῆ, ἢ ὅσα ὑπάρχουν καὶ κινοῦνται κάτω ἀπὸ τὴ γῆ μέσα στὴ θάλασσα, ὅπως κάνουν διάφοροι λαοί. Σὺ ὁ λαός μου δὲν πρέπει νὰ προσκυνήσεις αὐτὰ τὰ εἴδωλα, οὔτε νὰ λατρεύσεις αὐτοὺς τοὺς ψευδεῖς θεούς. Διότι Ἐγὼ καὶ μόνο εἶμαι ὁ Κύριος, ὁ Θεός σου, Θεὸς ζηλότυπος. Ἀποστρέφομαι καὶ δὲν ἀνέχομαι τὴν εἰδωλολατρία. Ἀποδίδω καὶ τιμωρῶ τὶς ἁμαρτίες τῶν γονέων ποὺ μὲ μισοῦν στὰ παιδιά τους ἕως τρίτης καὶ τετάρτης γενεᾶς, ἐὰν βεβαίως μιμοῦνται τοὺς γονεῖς τους. Ἀντίθετα, ἐκδηλώνω ἀνεξάντλητο ἔλεος καὶ εὐσπλαχνία σὲ χιλιάδες ἀνθρώπους ποὺ εἶναι ἀπόγονοι ἐκείνων ποὺ μὲ ἀγαποῦν καὶ ἐφαρμόζουν τὶς ἐντολές μου. Τὸ νόημα τῆς δεύτερης ἐντολῆς εἶναι νὰ μὴν ἀφήσουμε τὴ λατρεία τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ πέσουμε στὴν εἰδωλολατρία. Νὰ μὴν ἀφήσουμε τὸν Κτίστη καὶ λατρεύουμε τὰ κτίσματα ὡς θεό. Νὰ μὴν κατασκευάζουμε εἴδωλα, χρυσὲς ἀγελάδες καὶ ὀρειχάλκινα ἀγάλματα, γιὰ νὰ τὰ λατρεύουμε αὐτὰ ὡς θεό. Ἡ ἀπαγόρευση τῆς κατασκευῆς εἰδώλων καὶ ὁμοιωμάτων «νενομοθέτητο» (=εἶχε νομοθετηθεῖ), σημειώνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, γιὰ νὰ προφυλάξει τοὺς Ἰσραηλίτες ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρία. Αὐτὸ ἔπαθαν ὅλοι οἱ γειτονικοὶ λαοί, οἱ ὁποῖοι ἐγκατέλειψαν ἀλόγιστα τὸν Πλάστη τους καὶ προσκολλήθηκαν σὲ ἄλλους ψεύτικους καὶ ἀνύπαρκτους θεούς. Τὸ μυαλό τους σκοτίσθηκε τόσο πολύ, ποὺ λάτρευαν ὡς θεοὺς τὰ οὐράνια σώματα, τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰ ζῶα, τὰ ψάρια καὶ τοὺς κροκόδειλους. Ἡ εἰδωλολατρία εἶναι ἡ κατ᾿ ἐξοχὴν ἁμαρτία, διότι γκρεμίζει τὸν Πλάστη καὶ στὴ θέση Του βάζει τὰ πλάσματα. Αὐτὸ εἶναι ὕβρις μεγάλη καὶ αὐθάδεια κατὰ τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἕνα εἶδος μοιχείας πνευματικῆς. Κάθε καρδιὰ ποὺ παραδίδεται στὴ λατρεία τῶν εἰδώλων γίνεται ἀκάθαρτη καὶ μοιχαλίδα, γιατὶ ἀφήνει τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ ἀγαπᾶ ψεύτικους θεούς. Δυστυχῶς ἡ εἰδωλολατρία ἀναβιώνει καὶ στὴν ἐποχή μας, εἴτε ὡς νεοειδωλολατρία, εἴτε ὡς θεοποίηση τοῦ ἐγώ μας, εἴτε ὡς προσκόλληση στὸν μαμωνᾶ, δηλαδὴ στὰ χρήματα, εἴτε ὡς λατρεία τῆς σάρκας, τῆς ἐξωτερικῆς ὡραιότητας, τῶν ἡδονῶν καὶ τῶν ἀπολαύσεων τοῦ κόσμου τούτου. Διατρέχουμε καὶ σήμερα τὸν κίνδυνο, ἂν ὄχι νὰ λατρεύουμε λίθινα, ξύλινα ἢ ὀρειχάλκινα ἀγάλματα, νὰ προσκολληθοῦμε στὰ πλούτη, στὴν ἐπιστήμη, στὴν τέχνη, στὴν πολιτικὴ καὶ νὰ λατρεύουμε ὡς θεὸ τὸ ἐγώ μας, τὰ ἔργα τῶν χειρῶν μας, ἢ ἀνθρώπινα πρόσωπα. Κι εἶναι πραγματικὰ τραγικὸ νὰ βλέπει κανεὶς στὴν ἐποχή μας νὰ λατρεύονται σὰν θεοὶ διάφορα πρόσωπα: τραγουδιστές, ἠθοποιοί, ἀθλητές, καὶ μάλιστα οἱ ψευδοθεοὶ τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ, οἱ γκουροὺ καὶ ἄλλοι θρησκευτικοὶ ἀπατεῶνες. Ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης σαλπίζει στὴν Α΄ Καθολικὴ ἐπιστολή του νὰ φυλαγόμαστε ἀπὸ τοὺς ψευδοθεοὺς καὶ τὰ εἴδωλά τους: «Τεκνία, φυλάξατε ἑαυτοὺς ἀπὸ τῶν εἰδώλων» (ε΄ 21). Μὴν προσκυνᾶτε ψεύτικους θεούς, ἀλλὰ μόνο Ἐμένα, τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό, προειδοποιεῖ αὐστηρὰ ὁ Θεὸς στὴ δεύτερη ἐντολὴ τοῦ Δεκαλόγου. Παρερμηνεύοντας τὴν ἀπαγόρευση τῆς κατασκευῆς εἰδώλων, ρωτοῦν μερικοί: Ἀφοῦ ὁ Θεὸς ἀπαγορεύει αὐστηρὰ τὴν κατασκευὴ εἰδώλων, τότε γιατί οἱ Χριστιανοὶ φτιάχνουμε εἰκόνες; Οἱ εἰκόνες δὲν ἔχουν καμιὰ σχέση μὲ τὰ εἴδωλα. Ἡ εἰκόνα εἶναι «ὁμοίωσις», ἔκφραση αὐτοῦ ποὺ ὑπάρχει, ἐνῶ τὸ εἴδωλο εἶναι πλάσμα τῆς φαντασίας αὐτοῦ ποὺ δὲν ὑπάρχει. Τῶν «τιμίων εἰκόνων» τὰ ἀρχέτυπα (ὁ Χριστός, ἡ Θεοτόκος, ὁ Πρόδρομος, οἱ Ἅγιοι) εἶναι ἀληθινά. Ὅλες οἱ σκηνὲς ἀπὸ τὸν βίο καὶ τὴ δράση τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καὶ τῶν Ἁγίων εἶναι γεγονότα ἱστορικά. Ἡ εἰκονογράφησή τους δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὸ ψέμα καὶ τὴν ἀπάτη τῶν εἰδώλων. Τὸ πρωτότυπο τοῦ εἰδώλου, λέει ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, εἶναι «βδελυκτόν», ἐνῶ τὸ ἀρχέτυπο τῆς εἰκόνας εἶναι «τίμιον», διότι «διαζωγραφεῖ τὸν χαρακτῆρα» ἑνὸς «ἁγίου ἢ καὶ τοῦ τῶν ἁγίων Δεσπότου», γι᾿ αὐτὸ «καὶ τὸ ἐν πίνακι γραφόμενον (εἶναι) ἀξιοθέατον» (Μιχαήλου Μοναχοῦ, Θεοδώρου Στουδίτου Βίος, PG 99, 180). Οἱ Χριστιανοὶ δὲν θεοποιοῦμε τὶς εἰκόνες, οὔτε τὶς λατρεύουμε ὡς θεό, ἀλλὰ ἀποδίδουμε τιμὴ στὸ εἰκονιζόμενο πρόσ ωπο. «Ἡ τῆς εἰκόνος τιμὴ ἐπὶ τὸ πρωτότυπον διαβαίνει», διδάσκει μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁ Μέγας Βασίλειος (Περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, PG 32, 149). Καὶ οἱ 367 Πατέρες τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου διασαφηνίζουν ὅτι «ὁ προσκυνῶν τὴν εἰκόνα προσκυνεῖ ἐν αὐτῇ τοῦ ἐγγραφομένου τὴν ὑπόστασιν» (MANSI XII 380). Μόνο ἔτσι δέχθηκε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἡ Ἐκκλησία τὴν προσκύνηση τῶν ἁγίων εἰκόνων καὶ ὄχι γιὰ νὰ καταλύσει τὴν δεύτερη ἐντολή. Ὥστε λοιπὸν ἡ λατρευτικὴ προσκύνησή μας ἀνήκει στὸν ἕναν καὶ μόνο ἀληθινὸ ἐν Τριάδι Θεό. Ὄχι στοὺς ψευδοθεούς, οὔτε στὰ εἴδωλά τους. Αὐτὸν τὸν ἕναν καὶ μόνο ἀληθινὸ ἐν Τριάδι Θεὸ προσκυνοῦμε καὶ λατρεύουμε, ὅταν ἀσπαζόμαστε τὶς ἅγιες εἰκόνες. Δὲν προσκυνοῦμε τὸ ξύλο καὶ τὰ χρώματα.ΟΣΩΤΗΡ2212.

Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ....!

 Ἦταν μεγάλη καὶ πλούσια ἡ εἰδωλολατρικὴ πόλη τῶν Ἀσσυρίων, ἡ Νινευή.

Κατοικοῦσαν σ’ αὐτὴν περισσότεροι ἀπὸ ἑκατὸν εἴκοσι χιλιάδες ἄνθρωποι καὶ γιὰ νὰ τὴ διατρέξει κάποιος ἔπρεπε νὰ βαδίσει δρόμο τριῶν ἡμερῶν. Ἦταν ὅμως καὶ πόλη πολὺ ἁμαρτωλή, ὥστε νὰ λέει ὁ Θεὸς ὅτι ἀνέβηκε ἡ κραυγὴ καὶ ἡ βοὴ τῆς κακίας της μέχρι τὸν οὐρανό. Γι’ αὐτὸ ἔδωσε ἐντολὴ ὁ Θεὸς στὸν προφήτη Ἰωνᾶ: «ἀνάστηθι καὶ πορεύθητι εἰς Νινευὴ τὴν πόλιν τὴν μεγάλην καὶ κήρυξον ἐν αὐτῇ» (Ἰωνᾶ α΄ 2, γ΄ 2). Καὶ μετὰ ἀπὸ περιπέτεια μεγάλη πῆγε ὁ Ἰωνᾶς καὶ κήρυξε στὴ Νινευὴ κήρυγμα ἀπειλητικὸ καὶ προειδοποιητικό, κήρυγμα ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀφυπνίσει τοὺς κατοίκους της καὶ νὰ τοὺς φέρει σὲ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητός τους καὶ σὲ βαθιὰ μετάνοια. «Ἔτι τρεῖς ἡμέραι καὶ Νινευὴ καταστραφήσεται», εἶπε ὁ Ἰωνᾶς (γ΄ 4). Ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συγκρατηθεῖ ἄλλο. Οἱ ἁμαρτίες σας πολλὲς καὶ μεγάλες. Σὲ τρεῖς μέρες ἔρχεται μεγάλη τιμωρία, θεομηνία καταστρεπτική. Τὸ ἄκουσαν τὸ κήρυγμα οἱ Νινευίτες. Φοβήθηκαν, τρόμαξαν, συνῆλθαν ἀπὸ τὴν ἀδιαφορία τους. «Ἐπίστευσαν οἱ ἄνδρες Νινευὴ τῷ Θεῷ καὶ ἐκήρυξαν νηστείαν καὶ ἐνεδύσαντο σάκους ἀπὸ μεγάλου αὐτῶν ἕως μικροῦ αὐτῶν» (γ΄ 5). Οἱ εἰδωλολάτρες κάτοικοι τῆς Νινευὴ πίστευσαν στὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ κήρυξαν γενικὴ νηστεία καὶ ὅλοι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, φόρεσαν σάκους (=πένθιμα ροῦχα τῆς ἐποχῆς) γιὰ νὰ δείξουν τὴ μετάνοιά τους. Τὸ ἄκουσε καὶ ὁ βασιλιὰς καὶ ἔκανε τὰ ἴδια. Σηκώθηκε ἀπὸ τὸν θρόνο του, ἔβγαλε τὴ βασιλική του στολή, φόρεσε τρίχινο σάκο καὶ κάθισε πάνω σὲ στάχτη. Ἔβγαλε καὶ διάταγμα καὶ ἔδωσε ἐντολὴ αὐτὸς καὶ οἱ αὐλικοί του, οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ ζῶα ποὺ χρησιμοποιοῦνται γιὰ τὶς μεταφορὲς καὶ τὰ βόδια καὶ τὰ πρόβατα, νὰ μὴ γευθοῦν τίποτε, ἀλλ’ οὔτε καὶ νερὸ νὰ πιοῦν. Φόρεσαν ὅλοι τρίχινους σάκους καὶ στὰ ζῶα τοποθέτησαν τρίχινα σαμάρια καὶ «ἀνεβόησαν πρὸς τὸν Θεὸν ἐκτενῶς», προσευχήθηκαν μὲ θερμὴ καὶ μακρὰ προσευχὴ «καὶ ἀπέστρεψαν ἕκαστος ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτῶν τῆς πονηρᾶς», ἄφησαν τὸν κακὸ καὶ ἁμαρτωλὸ δρόμο ποὺ ἀκολουθοῦσαν καὶ τὶς ἀδικίες ποὺ ἔκαναν, λέγοντας: «Τίς οἶδεν εἰ μετανοήσει ὁ Θεὸς καὶ ἀποστρέψει ἐξ ὀργῆς θυμοῦ αὐτοῦ καὶ οὐ μὴ ἀπολώμεθα;» (γ΄ 8, 9). Ποιὸς ξέρει, μήπως μετανοήσει ὁ Θεὸς καὶ στραφεῖ μακριὰ ἀπὸ τὴ μεγάλη Του ὀργὴ καὶ δὲν χαθοῦμε; Οἱ Νινευίτες φέρονται μὲ σύνεση. Γνωρίζουν ὅτι δὲν μποροῦν νὰ ἀποφύγουν τὴ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ σκέφτονται καὶ τὴν εὐσπλαχνία Του. Φοβοῦνται τὴν τιμωρία, ἀλλὰ ἐλπίζουν καὶ στὴ συγχώρηση. Καὶ προχωροῦν σὲ ἐνέργειες συγκεκριμένες καὶ συγκινητικές: Φοροῦν τρίχινους σάκους, δηλαδὴ πενθοῦν καὶ συντρίβονται γιὰ τὴ μέχρι τότε ἁμαρτωλὴ ζωή τους. Νηστεύουν καὶ αὐτοὶ καὶ τὰ ζῶα τους, τὰ ὁποῖα βέβαια ἦταν ἀθῶα, ἀλλὰ σὲ μιὰ θεομηνία θὰ καταστρέφονταν μαζί τους. Προσ εύχονται ἐκτενῶς καὶ παρακαλοῦν τὸν Θεὸ νὰ τοὺς λυπηθεῖ καὶ ἐλεήσει. Καὶ τὸ πιὸ σπουδαῖο ἀπ’ ὅλα, ποὺ ἀποδεικνύει γνήσια καὶ εἰλικρινὴ τὴ μετάνοιά τους, ἀποφασίζουν ν᾿ ἀλλάξουν ζωή, νὰ σταματήσουν τὴν κακία καὶ ἁμαρτία καὶ νὰ ζήσουν ὅπως θέλει ὁ Θεός. Καὶ νά τώρα τὸ θαῦμα τῆς θείας εὐσπλαχνίας: «εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ ἔργα αὐτῶν, ὅτι ἀπέστρεψαν ἀπὸ τῶν ὁδῶν αὐτῶν τῶν πονηρῶν, καὶ μετενόησεν ὁ Θεὸς ἐπὶ τῇ κακίᾳ, ᾗ ἐλάλησε τοῦ ποιῆσαι αὐτοῖς, καὶ οὐκ ἐποίησε» (γ΄ 10). Εἶδε ὁ Θεὸς τὰ ἔργα τους, ὅτι δηλαδὴ ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τοὺς πονηροὺς δρόμους τους καὶ τοὺς ἁμαρτωλοὺς τρόπους τῆς ζωῆς τους, καὶ μετανόησε ὁ Θεὸς γιὰ τὴν ἀπειλὴ τῆς καταστρεπτικῆς τιμωρίας, τὴν ὁποία μετέφερε ὁ Προφήτης, ὅτι θὰ τοὺς ἔκανε, καὶ δὲν τὴν πραγματοποίησε. «Μετενόησεν ὁ Θεός». Ὁ Θεὸς στὴ μετάνοια τῶν Νινευϊτῶν ἀνταποκρίνεται μὲ τὴ δική Του μετάνοια. «Χαρίζεται μετανοίᾳ μετάνοιαν», λένε οἱ ἱεροὶ Ἑρμηνευτές. Ἀλλὰ δὲν μετανοεῖ ὁ Θεὸς ὅπως ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι μετανοοῦμε, διότι ὁ Θεὸς δὲν θέλει τώρα μὲν αὐτό, ὕστερα δὲ τὸ ἄλλο. Ἀλλὰ ὀνόμασε ὁ ἱερὸς συγγραφέας μετάνοια τὴ μεταβολὴ τῆς ἀπειλῆς. Διότι γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ ἀπείλησε· ἂν ἤθελε νὰ τιμωρήσει, δὲν θὰ ἀπειλοῦσε, ἀλλὰ θὰ ἐπέφερε ἄμεσα τὴν τιμωρία. Ἐπειδὴ ὅμως μόνο γιὰ τὴ σωτηρία μας χαίρεται ὁ Θεός, ἀπειλεῖ τὰ λυπηρά, γιὰ νὰ μὴν ἐπιφέρει τὰ λυπηρά. Ὁ Θεὸς εἶναι «ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος καὶ μετανοῶν ἐπὶ ταῖς κακίαις» (Ἰωνᾶ δ΄ 2). Εἶναι εὐσπλαχνικὸς ὁ Θεός, πλούσιος σὲ ἐλέη καὶ οἰκτιρμοὺς καὶ συγχωρεῖ καὶ δὲν τιμωρεῖ αὐτοὺς ποὺ μετανοοῦν καὶ ἀφήνουν τὴ ζωὴ τῆς ἁμαρτίας. Γι’ αὐτὸ ποτὲ ἡ ἀπελπισία νὰ μὴν καταλαμβάνει τὶς ψυχές μας. Ὅσο καὶ ἂν ἔχουμε ἁμαρτήσει, ὅποιες πράξεις βδελυκτὲς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἂν ἔχουμε διαπράξει, σὲ ὅσο βάθος κακίας καὶ ἂν ἔχουμε πέσει, νὰ μὴν ἀπελπιζόμαστε. Ὁ πανάγαθος καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς δὲν θέλει νὰ φέρνει τιμωρία, κόλαση, καταστροφὴ καὶ θάνατο στὸν ἄνθρωπο. Θέλει νὰ προσφέρει εὐλογία, χάρη, ἔλεος καὶ ζωή. Μὲ τὴ θυσία τοῦ Υἱοῦ Του, μὲ τὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀνοίγει γιὰ ὅλους τὸν Παράδεισο. Καὶ γιὰ τοὺς ληστὲς καὶ τελῶνες καὶ ἀσώτους. Ἀρκεῖ νὰ μετανοήσουμε καὶ νὰ ἀλλάξουμε τρόπο ζωῆς. Ἀρκεῖ νὰ καταφύγουμε στὸ μέγα καὶ πλούσιο ἔλεός Του. Καὶ τότε ὅλα συγχωροῦνται, ὅλα σβήνουν καὶ ὑπάρχει ἐλπίδα γιὰ τὸν καθένα μας. Ὑπάρχει ἐλπίδα καὶ γιὰ τὸν πιὸ μεγάλο ἁμαρτωλό.ΟΣΩΤΗΡ2212

ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

Πρωτοχρονιὰ 2023.  Ἀποχαιρετήσαμε τὸ 2022, τὸ ὁποῖο ἔγινε πλέον παρελθόν. Ὑποδεχθήκαμε τὸ νέο ἔτος 2023 μὲ ἐλπίδα καὶ μὲ τὴν προσδοκία νὰ εἶναι καλύτερο ἀπὸ τὸ προηγούμενο. Δώσαμε καὶ πήραμε εὐχὲς πολλές. 

Τώρα, στὴν ἀρχὴ τοῦ χρόνου, ἐπιβάλλεται λίγο νὰ στοχασθοῦμε, ἐφόσον παρατείνεται ἡ ζωή μας ἐδῶ στὸν κόσμο. Γιατὶ ὁ χρόνος εἶναι πολὺ πιὸ πολύτιμος ἀπὸ ὅ,τι νομίζουμε, καὶ περνᾶ γρήγορα. «Οἱ μῆνες φεύγουν σὰν νερό, κι ὁ χρόνος σὰν διαβάτης», λέει ὁ λαός μας. Τὸ χθὲς δὲν ξανάρχεται, τὸ αὔριο δὲν εἶναι βέβαιο. Μόνο τὸ σήμερα, τὸ στιγμιαῖο παρόν, εἶναι δικό μας. «Δὲν εἶναι τέτοιος ὁ χρόνος, ὥστε αὐτὸ μὲν ποὺ εἶναι παρελθὸν πέρασε πλέον καὶ χάθηκε, τὸ δὲ μέλλον οὔτε κὰν φάνηκε ἀκόμη, ἀλλὰ καὶ τὸ παρὸν πρὶν καλά-καλὰ προλάβει νὰ γίνει γνωστό, ξεφεύγει καὶ δὲν γίνεται αἰσθητό;» (Μέγας Βασίλειος, ΕΠΕ 4, 38). Στὸν κόσμο αὐτὸν ὁ χρόνος εἶναι ὁ ἀπαραίτητος καιρὸς ἐργασίας γιὰ νὰ φτιάξουμε τὸν πνευματικὸ ἄνθρωπο μέσα μας. Τὸν ἄνθρωπο ποὺ πλάσθηκε ἀπὸ τὸν Δημιουργό Του «κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν». Νὰ ξεντυθοῦμε «τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον σὺν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ» καὶ νὰ ἐνδυθοῦμε τὸν «νέον τὸν ἀνακαινούμενον εἰς ἐπίγνωσιν κατ᾿ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν», μᾶς συνιστᾶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Κολασ. γ´ 9­10). Νὰ ξεντυθοῦμε τὸν παλαιὸ διεφθαρμένο ἐσωτερικό μας κόσμο μαζὶ μὲ τὶς πράξεις του καὶ νὰ ἐνδυθοῦμε τὸν νέο ἑαυτό μας, τὸν ἄνθρωπο ποὺ συνεχῶς ἀνανεώνεται καὶ γίνεται καινούργιος, ὥστε νὰ προοδεύει στὴν τέλεια γνώση τοῦ Θεοῦ. Καὶ γίνεται διαρκῶς καινούργιος μὲ τὸ νὰ παίρνει τὴν ἴδια μορφὴ μὲ τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος τὸν δημιούργησε. Ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος παριστᾶ τὴ διεφθαρμένη ἀνθρώπινη φύση μας. Μὲ τὸ Βάπτισμά μας ὅμως ἔχουμε ξεντυθεῖ αὐτὸν τὸν διεφθαρμένο ἑαυτό μας, τὸν παλαιό μας ἄνθρωπο, καὶ ἔχουμε ἐνδυθεῖ τὸν νέο ἑαυτό μας, αὐτὸν ποὺ ὁμοιάζει μὲ τὸν Χριστό. Συνεπῶς, ἀφοῦ ἐνδυθήκαμε τὸν νέο ἄνθρωπο, ἂς φροντίζουμε συνεχῶς νὰ ἀνανεωνόμαστε καὶ νὰ γίνεται ὁ καθένας μας καινούργιος, ὥστε νὰ προοδεύει στὴν τέλεια γνώση τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ καθίσταται συνειδητὸ καὶ ἐνεργὸ μέλος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ... Νὰ συνειδητοποιήσουμε, ὅσο ζοῦμε, ὅτι ἡ ποιότητα τῆς ἐπὶ γῆς ζωῆς μας καθορίζει τὴ θέση μας στὴν αἰωνιότητα. Ὁ λόγος τοῦ Ἀβραὰμ στὴν παραβολὴ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ πτωχοῦ Λαζάρου πρὸς τὸν πλούσιο, εἶναι ἀποκαλυπτικός: «Παιδί μου, εἶπε στὸν πλούσιο, θυμήσου ὅτι ἐσὺ ἀπόλαυσες μὲ τὸ παραπάνω τὰ ἀγαθά σου ὅταν ζοῦσες στὴ γῆ. Ἐνῶ ὁ Λάζαρος ἀντίστοιχα ἀπόλαυσε τὰ κακὰ τῆς δυστυχίας καὶ τῆς ἀσθένειας. Τώρα ὅμως ἐδῶ ὁ Λάζαρος παρηγορεῖται γι᾿ αὐτὰ ποὺ ὑπέφερε τότε συνεχῶς, ἐνῶ ἐσὺ ὑποφέρεις καὶ βασανίζεσαι χωρὶς διακοπή, ὅπως ἀδιάκοπη καὶ συνεχὴς ἦταν ἡ εὐτυχία σου πάνω στὴ γῆ» (Λουκ. ις´ [16] 25). Μέσα λοιπὸν σ᾿ αὐτὸ τὸ χρονικὸ διάστημα τῆς νέας χρονιᾶς θὰ κινηθεῖ ἡ ψυχή μας καὶ θὰ ἐκφρασθεῖ ἡ θέλησή μας. Θὰ θησαυρίσουμε γνώσεις, θὰ πρέπει ὅμως καὶ νὰ ὀμορφύνουμε τὴ ζωή μας, νὰ ξεριζώσουμε ἐλαττώματα καὶ ἀδυναμίες, νὰ λουστοῦμε στὴν Χάρι τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας, νὰ λατρεύσουμε τὸν Τριαδικὸ Θεὸ στὴ θεία Λειτουργία, τὴν «εὐλογημένη βασιλεία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Ἰδιαίτερα αὐτὴ τὴ χρονιὰ ἂς βυθίσουμε τὸ βλέμμα μας στὴν κορυφὴ τῆς πνευματικῆς ζωῆς: τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν τελειότητα. Συνεχῶς νὰ σκοπεύουμε μακριὰ καὶ ψηλὰ καὶ μὲ τέλεια ἀφοσίωση στὸν ἅγιο αὐτὸν στόχο μας. Ἐὰν στρέφουμε τὸ βλέμμα στὰ πόδια μας, θὰ χανόμαστε στὶς μικρότητες καὶ οὔτε ἐμεῖς θὰ βαδίζουμε μπροστὰ καὶ σταθερὰ οὔτε καὶ τοὺς ἄλλους θὰ βοηθοῦμε. Κατὰ τὸ πρότυπο τοῦ ἁγίου Θεοῦ ποὺ μᾶς κάλεσε, ἂς προσπαθοῦμε νὰ γινόμαστε ἅγιοι σὲ κάθε περίπτωση καὶ σὲ κάθε συμπεριφορά μας (βλ. Α´ Πέτρ. α´ 15): «Ἐπὶ τὴν τελειότητα φερώμεθα...» (Ἑβρ. ς´ 1). Ἂς μὴ χάνουμε οὔτε μιὰ μέρα, οὔτε μιὰ ὥρα, οὔτε ἕνα λεπτὸ χωρὶς νὰ τὸ ἀξιοποιοῦμε ὅπως θέλει ὁ φιλάνθρωπος Σωτήρας καὶ Λυτρωτής μας Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Νὰ εὐχηθοῦμε, ὁ Κύριος, «ὁ καιροὺς καὶ χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ θέμενος», Αὐτὸς ποὺ εἶναι ὁ Χορηγὸς τῆς εἰρήνης, νὰ μᾶς τελειοποιήσει σὲ κάθε ἀγαθὸ ἔργο, ὥστε νὰ ἐφαρμόζουμε τὸ θέλημά Του. Αὐτὸς νὰ ἐνεργήσει στὸ ἐσωτερικό μας ἐκεῖνο ποὺ εἶναι ἀρεστὸ ἐνώπιόν Του γιὰ νὰ ἑνωθοῦμε μαζί Του. Διότι σ᾿ Αὐτὸν ἀνήκει ἡ δόξα στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.ΟΣΩΤΗΡ2212