Γενικευμένη Kοινωνικὴ Σήψη

 

Φρίκη, ἀποτροπιασμὸ καὶ ­βδελυγμία προκαλοῦν τὰ περιστατικὰ εἰδεχθῶν ἐγ­κλη­μάτων ποὺ ἔχουν τὸν τελευταῖο καιρὸ ­κατακλύσει τὴ χώρα μας. Ἐγκλήματα, μὲ θύτες ἄτομα πολλὲς φορὲς στενῆς οἰκογε­νειακῆς συγγένειας πρὸς τὰ θύματά τους, ἄνδρες πρὸς τὶς συζύγους τους, παιδιὰ πρὸς τοὺς γονεῖς τους ἤ – φρικτὸ ἀκόμα καὶ στὸ ἄκουσμα – γονεῖς καὶ παπποῦδες πρὸς τὰ παιδιὰ καὶ ἐγγόνια. Θύματα συνήθως ἀνυπεράσπιστες γυναῖκες, ἀνήμποροι ἡλικιωμένοι καὶ τρυφερὰ παιδάκια. Θύματα ποὺ εἴτε χάνουν τελικὰ τὴ ζωή τους ἀπὸ στυγερὸ χέρι ἀδίστακτου ­δολοφόνου, εἴτε περιπίπτουν – ἀδύναμα νὰ ­προβάλουν τὴν ὁποιαδήποτε ἀντίδραση – στὶς ἀκόλαστες διαθέσεις τῶν διεφθαρμένων ἐκμαυλιστῶν τους.

Τέτοια ἐγκλήματα, ποὺ τελευταῖα ἀκοῦ­με καθημερινὰ ἢ διαβάζουμε στὶς εἰδήσεις καὶ ἀποστρέφουμε τὸ πρόσωπο μὲ βδελυ­γμία, δὲν ἀκούγονταν στὴ χώρα μας παλαιότερα, τουλάχιστον σὲ τέτοιο βαθμὸ καὶ ἔκταση. Βέβαια ὅλοι τώρα ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ἀπόδοση εὐθυνῶν, προσπαθώντας ὁ ἕνας νὰ τὶς ρίξει στὸν ἄλλον. Ὁπωσδήποτε εἶναι μεγάλη ἡ εὐθύνη τῆς Πολιτείας, ἡ ὁποία χρησιμοποιεῖ νομοθετικὲς ρυθμίσεις ἀδικαιολόγητα ἐπιεικεῖς πρὸς τοὺς στυγεροὺς αὐτοὺς ἐγκληματίες, ποὺ ἰσοδυναμοῦν οὐσιαστικὰ μὲ ἀτιμωρησία.

Ὅμως δὲν πρέπει ἐκεῖ νὰ ἀναζητηθεῖ ἡ πρωταρχικὴ αἰτία τοῦ κακοῦ. Δυστυχῶς ἡ ὅλη κατάσταση ἔχει πολὺ βαθύτερες ρίζες· ἡ σημερινὴ ἑλληνικὴ πραγματικότητα ὄζει ἀπὸ τὰ θεμέλιά της. Τὶς τελευταῖες δηλαδὴ δεκαετίες ἐξαπολύθηκε ἕνας ἄδηλος, μαζὶ καὶ ἄγριος διωγμὸς ἐνάντια στὶς ρίζες τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ: τὶς ἀξίες καὶ παραδόσεις αὐτοῦ τοῦ τόπου, τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση, τὴν Ἐκκλησία καὶ τὰ ἠθικὰ ἐρείσματα τῆς κοινωνίας. Ὁ θεσμὸς τῆς οἰκογένειας, τοῦ πρωταρχικοῦ αὐτοῦ κοινωνικοῦ κυττάρου, συνεχῶς ἐξαρθρώνεται, μάλιστα τελευταῖα μὲ νομοθετικὲς ρυθμίσεις ποὺ ἀποδομοῦν τὴν παραδοσιακὴ ἀντίληψή της, εἰσάγοντας διαστροφικὲς ἐναλλακτικὲς δομές. Ἡ Παιδεία ἀπὸ τὴν ἄλλη κυριολεκτικὰ παραπαίει σὲ μιὰ ἀπαξιωτικὴ στάση ἀπέναντι στὸν νόμο τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὶς ἠθικὲς ἀξίες αὐτοῦ τοῦ τόπου, εἰσάγον­τας νέα ἀντίληψη ἑνὸς ἄκρατου δικαιωματισμοῦ, κατὰ τὸν ὁποῖο ὁ καθένας μπορεῖ νὰ ὁρίζει τὴν ταυτότητά του ὅπως θέλει, χωρὶς φραγμοὺς ἠθικούς. Ἡ δὲ τηλεόραση καὶ τὸ διαδίκτυο γίνονται οἱ δάσκαλοι τοῦ ἐκμαυλισμοῦ τῆς νεολαίας, προβάλλοντας ὅ,τι πιὸ σάπιο ὑπάρχει, ἀρκεῖ νὰ θωπεύει τὰ κατώτερα ἀνθρώπινα ἔνστικτα. Καὶ αὐτὴ ἡ τέχνη ὁδεύει συχνὰ σὲ κανάλια ξέφρενης ἀσυδοσίας στὸ ὄνομα τῆς ἐλευθερίας.

«Χωρὶς Θεὸ ὅλα ἐπιτρέπονται», σημειώνει ὁ μεγάλος Φιοντὸρ Ντοστογιέφσκι. Ἐπίχειρα ὅλης αὐτῆς τῆς ἀποστασίας μας ἀπὸ τὸν Θεὸ εἶναι τελικὰ ὅλα ὅσα δρέπουμε τώρα μὲ αὐτὴ τὴ φοβερὴ διαφθορὰ καὶ γενικευμένη κοινωνικὴ σήψη. Καιρὸς λοιπὸν νὰ ἀνανήψουμε, νὰ ἀναστηθοῦμε ἀπὸ τὴ φθορὰ καὶ νὰ ζητήσουμε γιὰ τὴν πατρίδα μας καὶ τὴ νέα γενιὰ τὴν ἐπιστροφὴ στὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, στὶς ἀξίες καὶ τὰ ἱερὰ θέσμια τῆς ἑλληνορθόδοξης παραδόσεώς μας. Μόνον ἔτσι θὰ μπορέσουμε νὰ ἀνακάμψουμε.OΣΩΤΗΡ

https://www.osotir.org/2022/10/22/genikevmeni-kinoniki-sipsi/

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ. Η ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

π.Φίλιππος Μπενάζης Ι.Ν.Αγίου Νικολάου Δράμας

ΕΔΩ ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ:https://soundcloud.com/ovsulniux6hk/ioqo2ka26d0l
Τήν Τρίτη Κυριακή τοῦ Τριωδίου, Κυριακή τῆς Ἀπόκρεω ἀγαπητοί μου, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς θυμίζει τή Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ μας. Μᾶς θυμίζει τήν ἔνδοξη ἐπιστροφή Του καί τήν κρίση πού θά κάνει. Ἡ ὁποία θά γίνει γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους, ὅσους ζοῦν τότε ἀλλά καί σέ ὅσους θά ἔχουν φύγει ἀπό τόν μάταιο τοῦτο κόσμο ἀπό καταβολῆς του. Κατά τή Δευτέρα Παρουσία θά γίνει ἕνα γενικό προσκλητήριο, μία γενική ἀνάσταση, ἡ ὁποία θά εἶναι γιά ἄλλους ἀνάσταση ζωῆς, γιά ἄλλους ἀνάσταση κρίσεως. Δηλαδή γιά ἄλλους παράδεισος καί γιά ἄλλους κόλαση.
Τό κριτήριο μέ τό ὁποίο θά κρίνει ὁ Χριστός τούς ἀνθρώπους, μᾶς τό δίνει ἡ σχετική εὐαγγελική περικοπή τῆς ἡμέρας. Ἡ ὁποία μᾶς μιλάει ἤ καλύτερα μᾶς ἐνημερώνει ἀκριβῶς γιά αὐτό. Εἶναι ἡ τελευταία διδασκαλία τοῦ Κυρίου. Μετά ἀκολουθεῖ ἡ σύλληψη καί ἡ σταυρική θυσία Του γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου. Λίγο πρίν λοιπόν μᾶς ἀφήσει πρός καιρόν, μᾶς κάνει ξεκάθαρο τό πῶς θά ξανάρθει. Μᾶς γνωστοποιεῖ τήν κρίση Του καί μᾶς καθιστά ἐνημερωμένους, ἔτσι ὥστε κανείς νά μήν μπορεῖ νά πεῖ: «Κύριε, ἐγώ δέν ἤξερα....».
Αὐτό φαίνεται καλύτερα καί ἀπό τήν χθεσινή εὐαγγελική περικοπή, τοῦ Σαββάτου τῆς ἀπόκρεω. Εἶναι μία διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ πού διασώζεται στό κατά Λουκάν ἱερό εὐαγγέλιο, ἐνῶ ἡ περικοπή τῆς μελλούσης κρίσεως εἶναι στό κατά Ματθαίον. Ἡ κιβωτός ὅμως τῆς ἀμωμήτου πίστεώς μας, ἡ Ἁγία Ἐκκλησία, τίς συνδέει διαδοχικά στίς δύο ἡμέρες. Ἀφ’ἑνός μέν γιατί ἡ τοῦ Λουκᾶ στό περιεχόμενό της συνδέεται ἄμμεσα μέ αὐτήν τῆς Κυριακῆς, ἀφ’ἐτέρου γιά νά μᾶς ἐνημερώσει καί νά μᾶς ἀφυπνήσει. Ὅπως ὁ Χριστός.
Γιατί ἡ παραβολή ἀπό τό κατά Λουκάν μᾶς πληροφορεῖ καί αὐτή γιά τίς τελευταίες ὁδηγίες τοῦ Χριστοῦ μας πρός τούς μαθητές Του, ἀλλά καί σέ ἐμᾶς. Αὐτές εἶναι ἀπάντηση στήν ἐρώτηση τῶν μαθητῶν γιά τό πότε θά γίνουν τά ἔσχατα τοῦ κόσμου. Ὁ Χριστός τούς τονίζει πώς μόνο ὁ Πατέρας ξέρει τό πότε, πώς πολλά θά γίνουν πού ἄν τά προσέξουν θά μπορέσουν νά καταλάβουν. Ἀλλά τό σημαντικότερο εἶναι καθώς θά περιμένουν, νά μήν παρασυρθοῦν ἀπό τά διάφορα αὐτοῦ τοῦ κόσμου καί βρεθοῦν ἀνέτοιμοι γιά συνάντηση μέ τό Χριστό. «..Προσέχετε δέ ἑαυτοῖς μήποτε βαρηθῶσιν ἡμῶν αἱ καρδίαι ἐν κραιπάλη καί μέθη καί μερίμνοις βιωτικαῖς, καί αἰφνίδιος ἐφ’ὑμᾶς ἐπιστῆ ἡ ἡμέρα ἐκείνη...καί σταθῆναι ἔμπροσθεν τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου».
Ἡ ὁποία συνάντηση θά γίνει ὅταν ὁ Θεός ἀποφασίσει καί θά γίνει ὡς ἐξῆς: Θά ἔλθει ὁ Χριστός μας ἔνδοξος καί μέ συνοδία ὅλων τῶν ἁγίων Ἀγγέλων καί θά καθίσει σέ θρόνο περίλαμπρο. Θά συναχθοῦν μπροστά Του ὅλοι οἱ ἄνθρωποι καί θά τούς ξεχωρίσει ὅπως ὁ ποιμένας τό κοπάδι του, ἀπό δεξιά τά πρόβατα καί ἀπό ἀριστερά τά κατσίκια. Οἱ ἐκ δεξιῶν Του θά εἶναι αὐτοί πού θά κληρονομήσουν τήν αἰώνια Βασιλεία Του γιατί ἦταν πεινασμένος καί Τόν τάϊσαν, διψασμένος καί Τόν πότισαν, γυμνός καί Τόν ἔντυσαν, ξένος καί Τόν φιλοξένησαν, φυλακισμένος καί Τόν ἐπισκέφθηκαν. Στήν ἐρώτησή τους πότε Τόν εἶδαν ἐμπερίστατο καί Τοῦ παραβρέθηκαν, θά ἀπαντήσει πώς ἀφοῦ τά κάνατε καί στόν ποιό τελευταίο ἐμπερίστατο ἦταν σάν νά τά κάνατε σέ Ἐμένα.
Οἱ ἐξ ἀριστερῶν Του θά εἶναι αὐτοί πού θά κληρονομήσουν τήν αἰώνια κόλαση, γιατί Τόν συνάντησαν ὡς ἐμπερίστατο στίς περιπτώσεις πού προαναφέραμε καί δέν Τόν βοήθησαν. Στήν ἀπορία τους γιά τό πότε Τόν εἶδαν ἐμπερίστατο καί δέν Τόν βοήθησαν, θά τούς ἀπαντήσει πώς ἐφ ὅσον δέν τά κάνατε καί στόν ποιό τελευταίο ἐμπερίστατο ἦταν σάν νά μήν τά κάνατε οὔτε σέ Ἐμένα. Καί θά πᾶνε τότε αὐτοί στήν αἰώνια κόλαση καί οἱ δίκαιοι στήν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Θέλοντας νά ποῦμε λίγα λόγια ἐρμηνευτικά γιά τήν Εὐαγγελική περικοπή, θά μπορούσαμε νά ποῦμε πώς ὅπως φαίνεται μέ ἐμφαντικό τρόπο, τό δίδαγμα τῆς περικοπῆς εἶναι ἡ φιλανθρωπία. Ὁ ἄνθρωπος πού ζεῖ τήν πίστη, κατ’ἀναλογία πρός τό Θεό, εἶναι κι αὐτός φιλάνθρωπος. Μέλημα του πρέπει νά εἶναι ἡ βοήθεια καί ἡ ἐνίσχυση μέ ὁποιονδήποτε τρόπο κάθε ἀναξιοπαθοῦντα. Γιατί ὅπως συμπεραίνεται καί πάλι μέσα ἀπό τήν περικοπή, στό πρόσωπο κάθε ἐμπεριστάτου θά πρέπει νά βλέπουμε τό Χριστό.
Αὐτό ὅμως θά πρέπει νά γίνεται μέ ἐλευθερία καί ἀγάπη. Δηλαδή δέν θά πρέπει νά γίνει μία ἐμμονή καί μία καταδίωξη τῆς φιλανθρωπίας, ἡ ὁποία μπορεῖ νά ὁδηγήσει τόν πιστό ἀκόμη καί στήν ἀπιστία. Στήν ἀπιστία ὑπό τήν ἔννοια ὅτι μπορεῖ τή θέση τοῦ Θεοῦ στήν καρδιά μας νά τήν πάρει ἡ αὐτοδικαίωση. Δηλαδή ὅτι ἀφοῦ ἐγώ εἶμαι φιλάνθρωπος ἔχω καί τόν παράδεισο στό τσεπάκι μου.
Νά φτάσουμε τελικά στό σημείο ὅπου δυστυχῶς πολλοί χριστιανοί βρίσκονται ἀκόμη καί σήμερα. Νά μήν ζοῦμε τήν πίστη ὅπως διδάσκει ἡ ἁγία Ἐκκλησία μας, συμμετέχοντας καί στή λατρευτική ζωή της. Προσπαθώντας δέ μέ διάφορες φιλανθρωπικές δραστηριότητες νά ἰκανοποιοῦμε τό θρησκευτικό μας αἴσθημα. Μένοντας δυστυχῶς ἐκτός Ἐκκλησίας. Νά ἔχουμε δέ καί τήν ψευδαίσθηση ὅτι μᾶς χρωστάει καί ἐπί πλέον ὁ Θεός, γιατί εἴμαστε φιλάνθρωποι (ὅπως ὁ Φαρισαίος τῆς πρώτης Κυριακῆς τοῦ Τριωδίου).
Αὐτό βέβαια εἶναι καί τό εὔκολο. Εἶναι πιό εὔκολο καί κυρίως πιό ἀνώδυνο νά ἀσχολεῖσαι μέ τούς ἄλλους. Νά ἀποκοιμίζεις τή συνείδησή σου μέ τό ναρκωτικό τῆς φιλανθρωπίας ἤ τῆς φιλοζωίας. Τό δύσκολο εἶναι νά μπορέσεις νά βλέπεις στό πρόσωπο τοῦ κάθε ἀνθρώπου καί ἱδιαίτερα τοῦ χριστιανοῦ, τό Χριστό. Αὐτό εἶναι τό κάτι παραπάνω τῆς πίστεως. Νά συμβαίνει στή ζωή μας αὐτό πού διδάσκουν οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας: «Εἶδες τόν ἀδελφόν σου, εἶδες Κύριον τόν Θεόν σου». Ὅπου ἀδελφός, ὁ ἐν Χριστῶ καί διά βαπτίσματος καί θείας κοινωνίας γενόμενος πᾶς ἄνθρωπος.
Τό νόημα τελικά τῆς περικοπῆς δέν εἶναι ἡ φιλανθρωπία, ὡς μία πράξη πού μπορεῖ ἀκόμη νά γίνει μία νεύρωση καί μία ἐμμονή. Δέν εἶναι ἡ φιλανθρωπία ὅπως τήν καταλαβαίνουμε ἐμεῖς σήμερα. Δέν εἶναι δηλαδή ἀκτιβισμός καί ἐμμονική ἐπιδίωξη προτεσταντικοῦ τύπου. Εἶναι ἡ φιλανθρωπία ὅπως ἐξηγεῖται καί ἐρμηνεύεται ἀπό τήν ἵδια τή λέξη, ὅπως πρωτοειπώθηκε καί κατανοήθηκε ἀπό τούς προγόνους μας. Ἡ λέξη φιλανθρωπία σημαίνει τήν ἀγάπη πού πρέπει νά ἔχει ὁ ἄνθρωπος γιά τό συνάνθρωπό του.
Ἐάν ψάξουμε στό λεξικό στό λῆμα φίλος θά βροῦμε: ΦΙΛΟΣ=ἀγαπημένος, ἀγαπητός, προσφιλής. Τό οὐσιαστικό Φίλος παράγεται ἀπό τό ρῆμα ΦΙΛΩ πού σημαίνει ΑΓΑΠΩ! Φιλάνθρωπος λοιπόν εἶναι αὐτός πού ἀγαπᾶ κάθε συνάνθρωπό του καί φιλανθρωπία εἶναι ἡ ἔμπρακτη φανέρωση αὐτῆς τῆς ἀγάπης. Ἡ ὁποία ὅταν εἶναι τρόπος καί κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου, προηγεῖται καί εἶναι αὐτή πού τόν κινεῖ σέ φιλανθρωπία.
Τότε πραγματικά ἡ φιλάνθρωπη πράξη εἶναι μία ἀβίαστη καί ἐλεύθερη ἔκφραση ἀγάπης (ὅπως τό κάνει κι ὁ Θεός) καί ὄχι μία νεύρωση, φτιασιδωμένη μέ τό μέϊκ ἄπ τῆς ἐπιτηδεύσεως καί τῆς αὐτοδικαίωσης. Εἶναι δέ ὁ ἄνθρωπος καρδιά ζέουσα καί πλήρης ἀγάπης γιά ὅ,τι δήποτε εἶναι δημιούργημα τοῦ Θεοῦ καί τό αἴσθημα αὐτό γίνεται μία συνεχής δοξολογία στό μεγαλείο τῆς μίας καί μοναδικῆς ἀγάπης Του. Ἡ ὁποία ἐκφράζεται ἐμπράκτως στόν κόσμο μέ τήν ἁγία Ἐκκλησία, πού εἶναι τό σῶμα Του καί ὁ ἵδιος ὁ Χριστός παρατεινόμενος μέχρι Δευτέρας Παρουσίας.
Γιά ἐπίλογο θά ἤθελα νά θυμίσω στήν ἀγάπη σας τήν ἱστορία τῆς γριούλας μέ τό κρεμύδι, ἀπό τό διήγημα τοῦ Φίοντορ Ντοστογιέφσκι «Ἀδελφοί Καραμαζώφ». Θεωρῶ πώς εἶναι ἡ καλύτερη κατακλείδα στίς σκέψεις πού προαναφέραμε καί μᾶς διδάσκει τί σημαίνει φιλανθρωπία, συνδέοντάς την ἀκριβῶς ὅπως καί ἡ περικοπή μέ τή διάσταση τῆς ἄλλης, μεταθανάτιας ζωῆς.
«Σέ ἕνα χωριό ζοῦσε µιά σεβάσµια γερόντισσα. Τήν ἐκτιµοῦσε ὅλος ὁ κόσµος. Μά πιό πολύ ἐκτιµοῦσε ἡ ἴδια τόν ἑαυτό της.
Μιά ἡµέρα, ἡ γερόντισσα αὐτή πέθανε ὅπως ὅλοι. Ἔκλεισε τά µάτια της καί «κοιµήθηκε». Μά ὅταν σέ λίγο ξύπνησε, στήν ἄλλη ζωή, διαπίστωσε (πρός µεγάλη ἀγανάκτησή της!), ὅτι εἶχε βρεθεῖ σέ µιά µεγάλη λίµνη φωτιά. Καί βλέποντας κάποια στιγµή τόν ἄγγελό της στήν ὄχθη, τοῦ φώναξε:
-Κάποιο λάθος ἔγινε! Ἐγώ, πρόσωπο σεβαστό, δέν ἔπρεπε νά βρίσκοµαι ἐδῶ!
Ὁ ἄγγελος τήν συµπόνεσε. Καί φιλοτιµήθηκε νά ψάξει νά βρεῖ ἐλαφρυντικά, νά τήν βοηθήσει. Καί θυµήθηκε, ὅτι κάποτε εἶχε δώσει σέ µιά ζητιάνα ἕνα φρέσκο κρεµµύδι, πού ἔτυχε καί ὁ ἄγγελος τό εἶχε µαζί του. Κρατώντας το λοιπόν ἀπό τά φύλλα τῆς τό ἔρριξε µπροστά της.
-Πιάσε το, νά σέ τραβήξω ἔξω. (Τῆς εἶπε).
Ἐκείνη τό ἔπιασε. Καί ὁ ἄγγελος ἄρχισε νά τήν τραβάει ἔξω ἀπό τήν λίµνη-φωτιά. Καί βλέποντάς την νά βγαίνει ἀπό τό πῦρ τῆς κόλασης ἁρπάχτηκαν ἀπό ἐπάνω της (ἀπό τά πόδια της, ἀπό τά χέρια της, ἀπό τά ροῦχα της), ἄλλοι πολλοί· µέ τήν ἐλπίδα νά βγοῦν καί αὐτοί· νά σωθοῦν!
Ἀλλά ἡ σεβάσµια γερόντισσα θύµωσε ἐναντίον τους! Ἦταν κατάσταση αὐτή; Νά κρεµαστεῖ ἡ ἀληταρία τοῦ κόσµου ἀπάνω της;
Καί ἄρχισε νά τούς κλωτσάει µέ ἀγανάκτηση.
-Τί εἶναι ἐτοῦτο πάλι! Μέ τό δικό µου κρεµµύδι θέλουν νά σωθοῦν ὅλοι αὐτοί;
Καί τό βλαστάρι τοῦ κρεµµυδιοῦ κόπηκε. Καί ὅλοι αὐτοί, καί ἡ σεβάσµια γερόντισσα µαζί, ξανάπεσαν στό αἰώνιο πῦρ.
Καί τώρα µία ἐρώτηση-ἀπορία: -Γιατί κόπηκε τό κρεµµύδι;
Ἀπάντηση:
-Γιατί ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη. Καί θέλει νά ἔχουµε ἀγάπη. Ὅµως· ἡ γερόντισσα αὐτή δέν εἶχε ἀγάπη. Ἄν εἶχε ἀγάπη, θά ἔλεγε:
-Κάµε, Θεέ µου, µέ τήν εὐσπλαγχνία Σου, πιασµένοι ἀπό τοῦτο τό κρεµµύδι, νά βγοῦµε ὅλοι ἀπό ἐδῶ. Νά µή µείνει ἄνθρωπος στήν κόλαση κανένας».
Καλή μετάνοια. Καλή ἀγάπη ἀδελφοί μου. Σωτήρια!!

ΕΛΕΗΜΟΝΕΣ. ΤΟ ΘΕΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙ ΔΙΝΕΙΣ ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΙ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΟ ΔΙΝΕΙΣ.

Ἡ Κυριακὴ τῆς Κρίσεως προβάλλει μπροστά μας τὸ φοβερὸ κριτήριο ποὺ θὰ λάβει χώ­ρα στὸ τέλος τῆς ἱστορίας. Ὁ Κύριος ὅμως δὲν προλέγει τὸ γεγονὸς ἁπλῶς γιὰ νὰ πληροφορηθοῦμε ὅτι κάποτε θὰ συμβεῖ, ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς ὑποδείξει τὸ μέσο μὲ τὸ ὁποῖο θὰ ἐπιτύχουμε τὴ σωτηρία μας, θὰ βροῦμε ἔλεος κατὰ τὴν Τελικὴ Κρίση καὶ δὲν θὰ ἀποδοκιμασθοῦμε. Ποιὸ εἶναι αὐτό; Εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ ἐλεημοσύνη. Ἐὰν δείξουμε ἀγάπη στὸν πλησίον μας ποὺ βρίσκεται σὲ ὁποιαδήποτε δυσκολία, ὁ Κύριος αὐτὸ θὰ τὸ λογαριάσει ὅτι τὸ κάναμε στὸν Ἴδιο προσωπικά, καὶ ἔτσι θὰ μᾶς χαρίσει τὴ Βασιλεία Του. Ἡ ἐποχή μας, λόγῳ οἰκονομικῆς κρίσεως, κατεξοχὴν προσφέρεται γιὰ ἄσκηση ἐλεημοσύνης. Ὡστόσο, γιὰ τὸν ἴδιο ἀκριβῶς λόγο, ἐπειδὴ εἶναι ἡ ἐποχὴ τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως ποὺ ἔχει πλήξει ὅλους μας, ἡ προτροπὴ γιὰ ἐλεημοσύνη μᾶς στενοχωρεῖ καὶ μᾶς φοβίζει, διότι ὅλοι δυσκολευόμαστε, διότι τὰ ἔσοδά μας δὲν ἐπαρκοῦν καλά-καλὰ γιὰ τὴ δική μας συντήρηση· πῶς θὰ δώσουμε στοὺς ἄλλους; Καὶ τί νὰ δώσουμε; πενταροδεκάρες; Ποιὸς θὰ χορτάσει μὲ τέτοια προσφορά;… Ἂς θυμηθοῦμε τὸν Κύριο, ποὺ ἐπήνεσε τὴ χήρα ποὺ πρόσφερε στὸ Ναὸ δύο λεπτά, τὴ στιγμὴ ποὺ «πολλοὶ πλούσιοι ἔβαλλον πολλά». Μὲ τὰ μαθηματικὰ τῶν ἀνθρώπων ἔδωσε τὰ λιγότερα, ἕνα ἀσήμαντο ποσό, μιὰ προσφορὰ χωρὶς νόημα. Μὲ τὰ ἀνώτερα ὅμως μαθηματικὰ τοῦ Θεοῦ «πλεῖον πάντων ἔβαλε», ἔριξε περισσότερα ἀπὸ ὅλους· διότι ὅλοι ἔριχναν ἀπὸ τὸ περίσσευμά τους, ἐνῶ ἐκείνη ἀπὸ τὸ ὑστέρημά της, ὅλα ὅσα εἶχε (βλ. Μάρκ. ιβ´ 41-44). Ἑπομένως, τὸ θέμα δὲν εἶναι τί δίνεις, ἀλλὰ μὲ τί διάθεση τὸ δίνεις, ὁ βαθμὸς τῆς αὐταπαρνήσεως στὴν προσφορά μας. Τὸ σημαντικότερο ὅμως εἶ­­ναι ὅτι ἡ ἐλεημοσύνη δὲν εἶ­­­ναι μόνο θέμα χρημάτων, δὲν εἶναι κυρίως θέμα χρημάτων. Ἡ οὐσία τῆς ἐλεημοσύνης εἶναι ἡ εὐσπλαχνία. Ἡ θεάρεστη ἐλεημοσύνη προϋποθέτει τὴν εὐσπλαχνία· ἀλλὰ δὲν περιορίζεται σὲ αὐτήν. Ἐκδηλώνεται ἔμπρακτα. Ὁ καλὸς Σαμαρείτης γιατί βοήθησε τὸν τραυματισμένο Ἰουδαῖο; Διότι «ἰδὼν αὐτὸν ἐσπλαγχνίσθη» (Λουκ. ι´ 33). Εἶχε σπλαχνικὴ καρδιά, ποὺ καταλάβαινε τὸν πόνο τῶν ἄλλων. Ἡ δὲ εὐσπλαχνία του δὲν ἔμεινε ἁπλὸ συναίσθημα, ἀλλὰ ἔγινε πράξη: τὸν περιποιήθηκε, τὸν μετέφερε στὸ πανδοχεῖο, πλήρωσε τὸν πανδοχέα γιὰ νὰ τὸν φροντίσει, καὶ θέλησε στὴν ἐπιστροφὴ νὰ τὸν ξαναεπισκεφθεῖ καὶ νὰ ἀποπληρώσει τὰ ἔξοδα τῆς νοσηλείας του… Ἡ ἀγάπη βρίσκει πάντοτε τρόπο νὰ βοηθήσει· ἐνῶ ἡ ἀδιαφορία βρίσκει πάντοτε κάποια δικαιολογία. Καὶ ὄντως ὑπάρχουν πολλοὶ τρόποι. Ἐλεημοσύνη εἶναι καὶ μιὰ ἐπίσκεψη ἀγάπης σ᾿ ἕναν ἀσθενὴ ἢ πενθοῦντα, ἡ σιωπηλὴ διακριτικὴ συμπαράσταση ἢ ἕνας ἐνισχυτικὸς λόγος, ἕνα χαμόγελο. Ἐλεημοσύνη εἶναι νὰ ἀφιερώσουμε λίγο ἀπὸ τὸν χρόνο μας γιὰ ἐπικοινωνία μ᾿ ἕνα συνάνθρωπό μας περιφρονημένο ἀπὸ τοὺς πολλούς· νὰ τὸν ἀφήσουμε νὰ μᾶς μιλήσει, νὰ τοῦ ποῦμε μ᾿ αὐτὸ τὸν τρόπο: κι ἐσὺ ὑπάρχεις καὶ ἀξίζεις τὸν σεβασμό μας. Ἐλεημοσύνη εἶναι καὶ μιὰ ἁπλὴ ἐξυπηρέτηση· ἀκόμη ἡ βοήθεια στὴν ἀν­­μπορη γειτόνισσα, ἡ διακονία στὸ συσσίτιο τῆς ἐνορίας, στὸ Φιλόπτωχο, σὲ κάθε ὑπεύθυνη προσπάθεια συνδρομῆς τοῦ πλησίον. Ἐλεημοσύνη εἶ­ναι ἐξάλλου νὰ ἀνεχόμαστε τὸ ἐλάττωμα τοῦ ἀδελφοῦ μας, νὰ μὴν ἀγανα­κτοῦμε γι᾿ αὐτό· νὰ δίνουμε συγχώρηση σὲ ὅποιον μᾶς βλάπτει· νὰ μὴ σχο­λιάζουμε τὸ λάθος τοῦ ἄλλου, νὰ ντύνουμε μὲ τὴ σιωπή μας τὴν πνευματικὴ γυμνότητά του. Ἐλεημοσύνη εἶναι ἐπίσης νὰ μνημονεύουμε πονεμένους συνανθρώπους μας στὴν προσευχή μας· ἐκεῖνοι ὑποφέρουν τόσο πολύ, κι ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ διαθέσουμε ἕνα δευτερόλεπτο κάθε μέρα γιὰ νὰ ἀναφέρουμε τὸ ὄνομά τους στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ, στὴν πηγὴ τοῦ ἐλέους; Κατεξοχὴν ἐλεημοσύνη εἶναι ἡ ἱεραποστολή. «Kἂν μυρία δῷς χρήματα πένησιν», διαβεβαιώνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, «οὐδὲν τοιοῦτον ἐργάσῃ, οἷον ὁ μίαν ψυχὴν ἐπιστρέφων» (PG 61, 29). Ἀκόμη κι ἂν δώσεις ἀμέτρητο ποσὸ χρημάτων σὲ φτωχούς, δὲν θὰ κατορθώσεις τόσο σπουδαῖο ἔργο ὅσο αὐτὸς ποὺ φέρνει στὸ Χριστὸ μία ψυχή. Ὅσο ὑπερέχει ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸ σῶμα σὲ ἀξία, ἄλλο τόσο ὑπερέχει ἡ πνευματικὴ ἐλεημοσύνη, ἡ ἱεραποστολή, ἀπὸ τὴ σωματική. Νὰ συμπαθήσουμε τοὺς συνανθρώπους μας στὴν πνευματική τους πτωχεία, στὴν ἄγνοιά τους· νὰ τοὺς δωρίσουμε ἕνα πνευματικὸ βιβλίο, νὰ τοὺς καλέσουμε σὲ μιὰ πνευματικὴ ὁμιλία, νὰ τοὺς μιλήσουμε γιὰ τὸν Χριστό, γιὰ Ἐξομολόγηση, νὰ τοὺς ὁδηγήσουμε σὲ Πνευματικό… Δὲν τελειώνουν οἱ τρόποι μὲ τοὺς ὁποίους μποροῦμε νὰ βοηθήσουμε, νὰ ἐλεήσουμε, νὰ συναντήσουμε ἀγαπητικὰ τὸν συνάνθρωπό μας. Ἡ ἐλεημοσύνη κάνει ἀνθρώπινη τὴ ζωή μας. Ἂν εἴχαμε ἀγάπη, πόσο ἐλαφρὺ τραῦμα στὸ σῶμα τῆς κοινωνίας μας θὰ ἦταν ἡ κρίση ποὺ περνᾶμε! Ἀλλὰ ὠφελεῖ πολὺ καὶ ἐμᾶς. Διότι ἡ ἀγάπη μᾶς ἁγιάζει, μᾶς ἐξομοιώνει μὲ τὸν Θεό – πλησιάζοντας τὸν συνάνθρωπό μας πλησιάζουμε τὸν Θεό. Μᾶς ἐλευθερώνει ἀπὸ τὴ φυλακὴ τῆς φιλαυτίας μας. Ἐλεώντας τὸν πλησίον χτυπᾶμε τὴ μόνη αἰτία τῆς δυστυχίας μας καὶ τῶν ἐσωτερικῶν διχασμῶν μας, τὸν ἐγωισμό μας. Πλησιάζοντας τὸν συνάνθρωπό μας ἀνακαλύπτουμε τὸ μυστικὸ τῆς εὐτυχίας, ζοῦμε τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι βασιλεία κοινωνίας προσώπων, θεοδώρητης ἀγάπης καὶ ἑνότητος.ΟΣΩΤΗΡ2105

Αὐτὰ ποὺ Εμεῖς Σπαταλοῦμε, Αλλοι τὰ Στεροῦνται καὶ Πεινοῦν

1. Οἱ οἰκονομικοὶ δεῖκτες ἀνατρέπονται.

Ὁ τόπος ἦταν ἔρημος. Ἡ ὥρα περασμένη. Τὰ τρόφιμα ἐλάχιστα. Ποῦ θὰ ἔβρισκαν φαγητὸ τὰ πλήθη τῶν ἀνθρώπων ─ κι ἦταν πάνω ἀπὸ πέντε χιλιάδες ─ ποὺ εἶχαν ἀκολουθήσε τὸν Κύριο καὶ ἤδη εἶχαν ἀρχίσει νὰ πεινοῦν;... «Οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας», εἶπαν οἱ μαθητὲς στὸν Κύριο. Δὲν ἔχουμε ἐδῶ τίποτε ἄλλο παρὰ μόνο πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια. Ἀλλὰ τί εἶναι αὐτὰ γιὰ τόσες χιλιάδες ἀνθρώπων;... Οἱ μαθητὲς τοῦ Κυρίου, ἂν καὶ εἶχαν δεῖ τόσα θαύματά Του, δὲν μποροῦσαν ἀκόμη νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὰ στενὰ ὅρια τῆς ἀνθρώπινης λογικῆς. Κι ἐνῶ ἔβλεπαν τὰ προβλήματα, δὲν μποροῦσαν νὰ διακρίνουν τὴν δύναμη, τὴν ἀγαθότητα καὶ τὴν πρόνοια τοῦ Χριστοῦ ὡς ἐγγύηση γιὰ τὴν ἐπίλυσή τους. Εὔστοχα σημειώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Εἰ γὰρ καὶ ἔρημος ὁ τόπος, ἀλλ’ ὁ τρέφων τὴν οἰκουμένην πάρεστιν»· μπορεῖ νὰ ἦταν ἔρημος ὁ τόπος, ἀλλὰ εἶναι μαζί σας Αὐτὸς ποὺ τρέφει τὴν οἰκουμένη. Πόσες φορὲς κι ἐμεῖς ἐγκλωβιζόμαστε στὴν ψυχρὴ λογικὴ τῶν οἰκονομικῶν ὑπολογισμῶν! Μετρᾶμε τὰ χρήματα, τὰ ἔξοδα, τὰ δάνεια, τὰ νοίκια καί... τὸ μυαλὸ σταματᾶ. «Ἀδύνατον! Δὲν θὰ τὰ βγάλουμε πέρα», λέμε. Κι ὅμως! Τίποτε δὲν εἶναι ἀδύνατον γιὰ τὸν παντοδύναμο Θεό. Ὅπως καὶ στὸ παρελθὸν ὁ Κύριος μᾶς ἔσωσε ἀπὸ δύσκολες περιστάσεις καὶ πραγματικὰ ἀδιέξοδα, ἔτσι καὶ τώρα καὶ πάντοτε ἔχει τὴ δύναμη νὰ μᾶς βοηθήσει καὶ νὰ κάνει τὸ θαῦμα. Θαῦμα, ὅπως αὐτὸ τῆς διατροφῆς τόσων χιλιάδων ἀνθρώπων στὴν ἔρημο.

2. Ποιοὶ εἶναι ἄξιοι τῆς εὐλογίας τοῦ Θεοῦ 

Ὁ Κύριος Ἰησοῦς πῆρε τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια, σήκωσε τὰ μάτια του στὸν οὐρανὸ κι εὐχαρίστησε τὸν Πατέρα του. Κι ἀφοῦ ἔκοψε τὰ ψωμιά, τὰ ἔδωσε στοὺς μαθητές, καὶ οἱ μαθητὲς στὰ πλήθη τοῦ λαοῦ. «Καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν» καὶ μάζεψαν ὅσα κομμάτια εἶχαν περισσέψει, δώδεκα δηλαδὴ κοφίνια γεμάτα. Ὅλοι ἔφαγαν καὶ χόρτασαν! Ὅλοι ὅσοι βρίσκονταν μαζὶ μὲ τὸν Κύριο. Ὅλοι ὅσοι εἶχαν ἀφήσει τὶς καθημερινές τους ἀσχολίες κι εἶχαν τρέξει στὴν ἔρημο γιὰ νὰ ἀκούσουν τὴ θεϊκὴ διδασκαλία Του. Νὰ δεχθοῦν τὴν εὐεργετικὴ χάρη τῶν θαυμάτων Του. Γι’ αὐτοὺς ὁ Κύριος ἔκανε τὸ θαῦμα. Ἀφοῦ ἔθρεψε τὶς ψυχές τους μὲ τὴ διδασκαλία Του, στὴ συνέχεια φρόντισε μὲ τρόπο θαυμαστὸ καὶ γιὰ τὴν ὑλικὴ τροφή τους. Μᾶς τὸ ἔχει ὑποσχεθεῖ ὁ Κύριος: Ὅποιος φροντίζει γιὰ τὰ πνευματικά, γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς του, θὰ ἔχει καὶ τὰ ὑλικά· δὲν θὰ στερηθεῖ τίποτε ἀναγκαῖο. «Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν», μᾶς παρήγγειλε (Ματθ. ς΄ 33). Νὰ ἐπιδιώκετε πρῶτα ἀπ’ ὅλα καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα τὰ πνευματικὰ ἀγαθὰ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν ποὺ ὁ Θεὸς σᾶς ζητᾶ, καὶ τότε θὰ σᾶς δοθοῦν μαζὶ μ’ ἐκεῖνα καὶ ὅλα τὰ ἐπίγεια ἀγαθὰ ποὺ ἔχετε ἀνάγκη. Ὁ τακτικὸς ἐκκλησιασμός μας, ἡ μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, οἱ ἐκδηλώσεις φιλανθρωπίας καὶ ἐλεημοσύνης δὲν εἶναι πολυτέλεια γιὰ τὴ ζωή μας. Εἶναι πρώτη προτεραιότητα. Τὰ ἄλλα, τὰ ὑλικά, ἂς τὰ ἐμπιστευθοῦμε στὸν φιλάνθρωπο Κύριο κι Ἐκεῖνος θὰ μᾶς τὰ χαρίσει πλουσιοπάροχα. 

3. Προσοχὴ στὴ σπατάλη 

Εἶναι χαρακτηριστικὴ μία λεπτομέρεια ποὺ ἀναφέρεται στὴ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ μετὰ τὸ ἐντυπωσιακὸ θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν πέντε ἄρτων: «Καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις». Στὸ τέλος, ἀφοῦ ἔφαγαν ὅλοι, μάζεψαν ὅσα κομμάτια εἶχαν περισσέψει· κι ἦταν αὐτὰ δώδεκα κοφίνια γεμάτα! Εἶναι ἀξιοσημείωτο τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Κύριος ἐνῶ χορηγεῖ ἄφθονες τὶς δωρεές Του, δὲν θέλει τίποτε νὰ πάει χαμένο. Ὁ Ἴδιος ἔδωσε ἐντολὴ νὰ μαζέψουν τὰ περισσεύματα «ἵνα μή τι ἀπόληται» (Ἰω. ς΄ 12). Ἔτσι μᾶς δίδαξε ἕνα σπουδαῖο μάθημα οἰκονομίας καὶ σεβασμοῦ πρὸς τὸ περιβάλλον. Ἀλήθεια ἂν ἤμασταν παρόντες στὸ θαῦμα ἐκεῖνο, θὰ εἴχαμε τὴ φροντίδα νὰ περισυλλέξουμε τὰ περισσεύματα ἢ θὰ τὰ ἀφήναμε πεταμένα ὡς ἄχρηστα καὶ περιττά;... Δυστυχῶς ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τὰ τελευταῖα χρόνια ἀκολουθήσαμε καταναλωτικὸ τρόπο ζωῆς, σπάταλο καὶ βέβηλο. Συνηθίσαμε νὰ πετᾶμε στὰ σκουπίδια τὸ ψωμὶ ἢ τὸ φαγητὸ τῆς προηγούμενης μέρας, τὰ ροῦχα ἢ ὑποδήματα ποὺ πέρασε ἡ μόδα τους, τὰ εἴδη ποὺ ὀνομάσαμε «μιᾶς χρήσεως» καὶ δὲν ἐνδιαφερθήκαμε γιὰ τὴν ἀνακύκλωσή τους. Δὲν σκεπτόμαστε ὅμως ὅτι αὐτὰ ποὺ ἐμεῖς σπαταλοῦμε, ἄλλοι τὰ στεροῦνται καὶ πεινοῦν. Κι ἂν δὲν μάθουμε νὰ ζοῦμε μὲ πνεῦμα οἰκονομίας, ἀναπόφευκτα κάποτε κι ἐμεῖς θὰ στερηθοῦμε αὐτὰ ποὺ σπαταλήσαμε ἀσυλλόγιστα. Μήπως καὶ ἡ σημερινὴ οἰκονομικὴ κρίση δὲν εἶναι συνέπεια τῆς σπάταλης ζωῆς ποὺ ἀκολουθήσαμε;... Καιρὸς νὰ ἀναθεωρήσουμε τὸν τρόπο ζωῆς μας. Νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὅσα ἀπολαμβάνουμε εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ, τὰ ὁποῖα ὀφείλουμε νὰ τὰ διαχειριζόμαστε μὲ σύνεση γιὰ τὸ καλὸ τοῦ συνόλου. ΟΣΩΤΗΡ2072

Τό κλειδὶ πού ἀνοίγει τήν θύρα τού Παραδείσου εἶναι ή ἀγάπη.

1. O ἔνδοξος Kριτὴς 

 Ὁ Κύριος μᾶς ἀποκαλύπτει πῶς θὰ γίνει ἡ Δευτέρα Παρουσία καὶ ἡ παγκόσμια Κρίση. Διότι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς θὰ ξαναέρθει στὴ γῆ. Ἡ ἔλευσή Του ὅμως αὐτή, ἡ Δευτέρα Παρουσία Του, θὰ διαφέρει ἀπὸ τὴν πρώτη καὶ ὡς πρὸς τὸν τρόπο καὶ ὡς πρὸς τὸν σκοπό της. 

Τὴν πρώτη φορὰ ἦρθε στὴ γῆ ταπεινὰ καὶ ἀθόρυβα. Γεννήθηκε μέσα στὸ σπήλαιο, ἔζησε φτωχικά, κήρυξε μετάνοια καὶ θυσιάστηκε πάνω στὸν Σταυρὸ γιὰ τὴ σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ἀντίθετα τὴ δεύτερη φορὰ ὁ Κύριος θὰ ἔρθει «ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ». Χίλιες χιλιάδες καὶ μύριες μυριάδες ἀγγέλων θὰ Τὸν συνοδεύουν. Θὰ ἔρθει καὶ θὰ καθίσει «ἐπὶ θρόνου δόξης» γιὰ νὰ κρίνει, νὰ δικάσει τὸν κόσμο. «Καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς», ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως. 

 Ὁ Χριστὸς θὰ ἔρθει ὡς Κριτὴς καὶ Δικαστής. Καὶ θὰ ἔρθει ξαφνικὰ σὰν τὴν ἀστραπὴ ποὺ βγαίνει στὴν ἀνατολὴ καὶ φαίνεται στὴ δύση (βλ. Ματθ. κδ΄ 27). Κανεὶς ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίζει τὸν ἀκριβὴ χρόνο τῆς ἐλεύσεώς Του. Ὅλοι μας ὅμως ἔχουμε χρέος νὰ ζοῦμε «ἐν εἰρήνῃ καὶ μετανοίᾳ» καὶ νὰ ζητοῦμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ ἔχουμε «καλὴν ἀπολογίαν ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ». 

 2. Mὲ ποιὸ κριτήριο θὰ κρίνει 

 Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι τὸ βασικὸ κριτήριο μὲ τὸ ὁποῖο θὰ κρίνει ὁ Κύριος ὅλους τοὺς ἀνθρώπους εἶναι ἡ ἀγάπη. Αὐτὴ εἶναι τὸ κύριο γνώρισμα τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ, καὶ μόνο ὅποιος ἔχει καλλιεργήσει τὴν ἀγάπη θὰ βρεῖ ἔλεος κατὰ τὴ φοβερὴ ἐκείνη ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Εἶναι ἐπίσης χαρακτηριστικὸ ὅτι οἱ ἀπαριθμούμενες ἁμαρτίες αὐτῶν ποὺ τελικὰ καταδικάζονται εἶναι ὅλες ἁμαρτίες ἐκ παραλείψεως. Σημειώνει ὁ Μέγας Βασίλειος: Δὲν τοὺς κατηγορεῖ λέγοντας ὅτι σκοτώσατε ἢ ἁμαρτήσατε σαρκικὰ ἢ εἴπατε ψέματα ἢ ἀδικήσατε ἢ πράξατε κάτι ἄλλο ἀπαγορευμένο. Ἀλλὰ τί τοὺς λέγει; «Ὅτι τῶν ἀγαθῶν ἔργων ἠμελήσατε». Παραμελήσατε τὸ καθῆκον τῆς ἀγάπης. Δὲν δείξατε λίγη συμπόνια στὸν φτωχό, τὸν ἄστεγο, τὸν πεινασμένο, τὸν φυλακισμένο, τὸν ἀσθενή... Αὐτὴ ἡ ἀσπλαχνία σας θὰ σᾶς κρίνει. Ἂς τὸ ὑπογραμμίσουμε κι ἐμεῖς αὐτό. Τὸ κλειδὶ ποὺ ἀνοίγει τὴν θύρα τοῦ Παραδείσου εἶναι ἡ ἀγάπη. Αὐτὸ εἶναι γιὰ τὸ ὁποῖο θὰ δώσουμε ὅλοι λόγο. Ἂς καλλιεργοῦμε λοιπὸν στὴν ψυχή μας τὴν ἀγάπη πρὸς ὅλους κι ἂς εἴμαστε πάντοτε πρόθυμοι στὰ ἔργα τῆς φιλανθρωπίας. Καὶ νὰ εἴμαστε βέβαιοι ὅτι ὁ φιλάνθρωπος Κύριος θὰ δείξει ἔλεος σὲ ὅσους ἔμαθαν στὴ ζωή τους νὰ εἶναι σπλαχνικοὶ καὶ ἐλεήμονες. 

 3. O Xριστὸς στὴ θέση τῶν «ἐλαχίστων» 

 Τὸ πιὸ ἐντυπωσιακὸ ὅμως σημεῖο εἶναι ἡ διαβεβαίωση τοῦ Κυρίου ὅτι κάθε πράξη ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον ἀναφέρεται κατ’ εὐθείαν στὸ πρόσωπό Του! Τὴν δέχεται Ἐκεῖνος. «Ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλα- χίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε», λέγει. Καθετὶ ποὺ κάνατε σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς πτωχοὺς αὐτοὺς ἀδελφούς μου, τὸ κάνατε σὲ μένα. Τί συγκλονιστικό! Ὁ Κύριος Ἰησοῦς τοποθετεῖ τὸν ἑαυτό Του στὴ θέση τοῦ πεινασμένου, τοῦ διψασμένου, τοῦ ξένου, τοῦ ρακένδυτου, τοῦ ἄρρωστου καὶ τοῦ φυλακισμένου! Ἀλήθεια ποιὸς μπορεῖ νὰ μείνει ἀδιάφορος κι ἀσυγκίνητος ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς τοῦ ζητάει βοήθεια;! Ποιὸς μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπίζει μὲ περιφρόνηση κάποιους ποὺ τοῦ φαίνονται ἀσήμαντοι ἄνθρωποι, ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος βάζει τὸν ἑαυτό Του στὴ θέση αὐτῶν τῶν «ἐλαχίστων» καὶ μάλιστα τοὺς ὀνομάζει ἀδελφούς Του; 

 Ἂς μάθουμε λοιπὸν νὰ διακρίνουμε στὸ πρόσωπο τοῦ κάθε ἀνθρώπου τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Κι ἂς συνειδητοποιήσουμε τὴ μεγάλη ἀλήθεια ὅτι ἀκόμη καὶ ἡ πιὸ μικρὴ εὐεργεσία στὸν πιὸ ἄσημο ἄνθρωπο λαμβάνει ἄπειρη ἀξία, ἀφοῦ τελικὰ ἀπευθύνεται στὸν ἄπειρο Θεό. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅσοι ποικιλοτρόπως ἐκδηλώνουν τὴν ἀγάπη τους θὰ ἀξιωθοῦν νὰ ἀκούσουν ἐκείνη τὴν ἡμέρα τὴν μακαρία φωνή Του: «Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου...», διότι «ἐμοὶ ἐποιήσατε»!OΣΩΤΗΡ2062

«ΒΥΘΙΣΑΤΕ ΤΟ ΧΟΡΑ!» Η ιστορική φράση του Ανδρέα Παπανδρέου που γίνεται δραματικά επίκαιρη...

''Οι Αμερικανοί κρατούν τη συνηθισμένη φιλοτουρκική στάση τους.''

Η ελληνοτουρκική κρίση των τελευταίων ημερών δεν είναι η πρώτη και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία. Δεν συγκρίνεται όμως με τη νύχτα που κυριολεκτικά φτάσαμε μια ανάσα πριν τον πόλεμο.

Το χρονικό της μεγάλης κρίσης 

Οι τουρκικές διεκδικήσεις δεν ξεκίνησαν όταν ο «αέρας πήρε την ελληνική σημαία από τα Ίμια», σύμφωνα με την ατάκα που έμεινε στην ιστορία. Ούτε τον Μάρτη του ’87 όταν έστειλαν το Σισμίκ για «έρευνες».

Ούτε -φυσικά- όταν σχεδόν μία δεκαετία νωρίτερα είχε συμβεί κάτι αντίστοιχο με το Χόρα. Ξεκίνησαν με το κίνημα των Νεότουρκων και την προσπάθεια ανάσχεσης της αναπόφευκτης κατάρρευσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ιστορικά, βρίσκονται ακόμη μια ανάσα από την εποχή που κυριαρχούσαν στην ανατολική μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Από την περίοδο που η Βαλκανική χερσόνησος ήταν η δική τους παιδική χαρά και η Κωνσταντινούπολη το κέντρο (όχι εδαφικά, αλλά ουσιαστικά) του κόσμου τους.

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, οι γείτονες σταδιακά επικέντρωσαν τα θέλω τους στο Αιγαίο. Έχοντας χάσει κάθε διάθεση αξίωσης (λόγω του ελέγχου από τις μεγάλες δυνάμεις) για τις πλουτοπαραγωγικές πηγές (βλέπε πετρέλαιο) εκεί όπου κάποτε έκαναν κουμάντο, αντιλήφθηκαν γρήγορα πως αυτή η θάλασσα που μας χωρίζει ήταν ο πιο εύκολος στόχος.

Και σταδιακά, μελετημένα και με ζηλευτή στοχοπροσήλωση δεν σταμάτησαν ποτέ να διεκδικούν πολλά για να κερδίσουν οτιδήποτε που θα τους βοηθούσε να αλλάξουν την ατζέντα.

Αφού, λοιπόν, πήραν όσα ήθελαν στην περίπτωση της Κύπρου, άλλαξαν την τακτική τους δοκιμάζοντας τις αντοχές και τα αντανακλαστικά των «απέναντι» (αυτοί είμαστε εμείς). Δημιουργώντας διαρκώς συνθήκες εικονικού πολέμου, στην πιο περίεργη και φαιδρή περίπτωση ΝΑΤΟϊκών συμμάχων που μπορεί να συναντήσει κανείς.

Ο Ανδρέας και οι Τούρκοι 

Στις παρακάτω γραμμές ας προσπαθήσουμε με ανοιχτό μυαλό να διακρίνουμε αναλογίες και όχι συγκρίσεις. Μετά από αυτή την απαραίτητη προς αποφυγή παρεξηγήσεων διευκρίνηση, μπορούμε να πούμε ότι για την Ελλάδα αποτέλεσε ευτυχή συγκυρία που ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν πρωθυπουργός όταν ξέσπασε η κρίση με το Σισμίκ το 1987.

Περίπου όπως η ιστορία αποφάνθηκε ότι για τη Μεγάλη Βρετανία ο Τσώρτσιλ ήταν ο σωστός άνθρωπος στη σωστή θέση στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Χωρίς να κρίνει συνολικά την πολιτική διαδρομή του και τα όσα προηγήθηκαν ή ακολούθησαν της σύρραξης. Μιλάμε αποκλειστικά για το σημάδι που αφήνει κανείς σε ένα συγκεκριμένο γεγονός ή τη στάση του σε μια ξεχωριστή κατάσταση.

Και ο Παπανδρέου ως πρωθυπουργός τότε άφησε την προσωπική σφραγίδα του, όπως είχε κάνει και την προηγούμενη φορά που είχε συμβεί κάτι αντίστοιχο. Τη δεκαετία του ’70, λίγο μετά τα γεγονότα στην Κύπρο, βγαίνει σεργιάνι στα ελληνικά χωρικά ύδατα τουρκικό σκάφος, με την αιτιολογία πως θα διενεργήσει σεισμογραφικές έρευνες. Η περίφημη φράση «Βυθίσατε το Χόρα» σκιαγραφεί την αποφασιστικότητά του.

Όπως επιβεβαιώνει ο τότε υπουργός Εξωτερικών (και στενότατος συνεργάτης του Κωνσταντίνου Καραμανλή) είχε επαφή μαζί του με την οποία των ρώτησε αν θεωρούσε πως θα έπρεπε να διακόψει περιοδεία την οποία έκανε, για να επιστρέψει στην Αθήνα.

Μια σαφής ένδειξη -δίχως άλλο- πως ο Ανδρέας Παπανδρέου (τουλάχιστον εκείνης της περιόδου) είχε αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης και ότι εκτός από βαρύγδουπα συνθήματα, μπορούσε να καταλάβει την ανάγκη εθνικής συνεννόησης και ομοψυχίας για μείζονος σημασίας εθνικά ζητήματα.

Πολλοί μάλιστα υποστηρίζουν ότι αυτή η φράση διατυπώθηκε μετά από επαφή των δύο πολιτικών ανδρών, ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο. Για να είναι ξεκάθαρη η κοινή στάση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης απέναντι σ’ εκείνους που δεν πίστευαν πως το Αιγαίο δεν ανήκει ούτε στους Έλληνες ούτε στα… ψάρια του. Κάτι που ουσιαστικά επιβεβαίωσε ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή, λέγοντας ξεκάθαρα:

«Έχω πολλές φορές δεχθεί τα πυρά και της Κυβέρνησης και του Τύπου πάνω σ’ αυτό το σύνθημα. Είμαι δυστυχώς δεσμευμένος και δεν είμαι σε θέση να μιλήσω, οποιαδήποτε φθορά και αν αυτό επιφέρει, γιατί σέβομαι κοινές αποφάσεις σε κρίσιμα θέματα. Πάρα πέρα δεν είμαι σε θέση να πω, αλλά είμαι υποχρεωμένος, αν δε σταματήσει αυτή η ιστορία, κάποτε να παραβιάσω το λόγο μου και να μιλήσω»…

Η «βόμβα» στα χέρια του

Στους πρώτους μήνες του 1987 η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η Τουρκία στέλνει διαδοχικά Πίρι Ρέις και Σισμίκ στο Αιγαίο, κάνοντας ξεκάθαρο πως δεν θα σεβαστεί την υφαλοκρηπίδα των ελληνικών νησιών (την οποία ακόμη δεν αναγνωρίζει) και θα το στείλει σε χωρικά ύδατα που δεν θεωρεί ελληνική επικράτεια. Καθώς η ένταση κλιμακώνεται, οι Έλληνες αντιδρούν ως συνήθως. Αδειάζουν τα ράφια των σούπερ μάρκετ. Στα ανώτατα κυβερνητικά κλιμάκια, όμως, είναι μία από τις λίγες φορές που το κράτος λειτουργεί τουλάχιστον συντεταγμένα και στη βάση ενός σχεδίου όπου η υποχωρητικότητα δεν αποτελεί επιλογή.

Η πρόκληση αυτή τη φορά δεν πρόκειται να μείνει αναπάντητη. Σύμφωνα με απόρρητα έγγραφα που αποχαρακτηρίστηκαν αργότερα και ήρθαν στο φως, οι Αμερικανοί κρατούν τη συνηθισμένη φιλοτουρκική στάση τους.

Προβλέπουν πως το θερμό επεισόδιο μπορεί να κλιμακωθεί σε πόλεμο ολίγων ημερών, με πιθανότερη κατάληξη προέλαση των Τούρκων στο νότιο μέρος της Κύπρου και κατάληψη κάποιου μικρού νησιού, με το Καστελόριζο να μοιάζει ο πιο εύκολος στόχος.

Αυτές οι εκτιμήσεις δεν είναι άγνωστες στον Ανδρέα Παπανδρέου που γνωρίζει καλά πως στα χέρια του κρατά μια όχι και τόσο βραδυφλεγή βόμβα και πρέπει μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να αποφασίσει αν θα είναι διαλλακτικός ή όχι. Σε ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά και στρατιωτικά πόκερ που είχαν συμβεί μέχρι τότε επιλέγει τον δεύτερο δρόμο και δικαιώνεται.

Η σημασία της διπλωματίας σε συνδυασμό με τη στρατιωτική δράση

Με την Ελλάδα εδώ και χρόνια να βρίσκεται στη γνωστή περιθωριακή θέση είναι δύσκολο να φανταστούμε πως υπήρξε μια εποχή που μπορούσε να αναζητήσει συμμαχίες και συνέργειες, ακόμη και στην περίπτωση ενδεχόμενου πολέμου. Αντιλαμβανόμενος πως η Δύση είναι έτοιμη για άλλη μια φορά να βγάλει την ουρά της απ’ έξω, ο Παπανδρέου απευθύνεται στη γειτονική Βουλγαρία.

Τη μόνη άλλη ευρωπαϊκή χώρα που έχει σύνορα με την Τουρκία. Ο «σύντροφος» Ζίβκοφ τον διαβεβαιώνει ότι είναι με το μέρος του, στο όνομα της παλιάς φιλίας και του κοινού «σοσιαλιστικού» παρελθόντος τους.

Έτσι, η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να αποσύρει στρατεύματα από εκείνη τη μεθόριο και να τα στείλει στον Έβρο. Εκεί όπου όπως εκτιμούν όλοι οι στρατιωτικοί αναλυτές διαθέτει στρατηγικό πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας. Παράλληλα, οι Βούλγαροι ενισχύουν τις δικές τους δυνάμεις με δύο τεθωρακισμένες μεραρχίες…

Αυτό που συμβαίνει είναι αδιανόητο για την εποχή. Μια χώρα του Συμφώνου της Βαρσοβίας δίνει βοήθεια σε κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ, στη διαμάχη της με έναν υποτιθέμενο «σύμμαχο». Το σοκ γίνεται ακόμη μεγαλύτερο όταν, έχοντας εξασφαλίσει τη συμφωνία με τη Βουλγαρία, ο πρωθυπουργός αναστέλλει τη λειτουργία της αμερικανικής βάσης της Νέας Μάκρης. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο.

Ο στρατός μπαίνει σε επιφυλακή, ενώ διατάσσεται μερική επιστράτευση. Η εκκλησία, που βρίσκεται σε διαμάχη με την κυβέρνηση για το θέμα της περιουσίας, σταματά τις κινητοποιήσεις της και συντάσσεται επίσης. Από τον ναύσταθμο Σαλαμίνας τα ελληνικά πλοία βγαίνουν με πλήρη οπλισμό και φτάνουν στα σημεία ενδιαφέροντος με τη ρητή εντολή να σταματήσουν τα τουρκικά σκάφη «με ή χωρίς τη χρήση βίας».

Παράλληλα η αεροπορία βρίσκεται σε διάταξη μάχης, έτοιμη να παράσχει κάλυψη. Στο πολιτικό πεδίο η κατάσταση είναι ανάλογη. Στο Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων πραγματοποιείται σύσκεψη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και με τη συμμετοχή όλων των πολιτικών αρχηγών. Σε μια πιθανή σύρραξη δεν περισσεύει κανείς.

Καθόλου τυχαίο και απολύτως ενδεικτικό αυτής της αίσθησης ήταν το γεγονός ότι επικεφαλής του στόλου στο βόρειο Αιγαίο, στο πιο καυτό σημείο της κρίσης, τοποθετήθηκε ο Γρηγόρης Δεμέστιχας ο οποίος άνηκε σε εντελώς διαφορετικό ιδεολογικό χώρο από εκείνο του ΠΑΣΟΚ. Ο στόλος στέκεται εκεί και περιμένει τον αντίπαλο να βγει από τα Δαρδανέλια… Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, ο τότε διοικητής των αντιτορπιλικών έχει το ελεύθερο να «βαρέσει πρώτος», όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε.

Η τουρκική υποχώρηση 

Τελικά αυτό δεν θα συμβεί ποτέ. Ο Τουργκούτ Οζάλ φεύγει από την Ουάσινγκτον με προορισμό το Λονδίνο. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα ο πρέσβης των ΗΠΑ τηλεφωνεί στον υφ. Εξωτερικών, Καντεμίρ (που είναι υπεύθυνος για τις ενέργειες του Σισμίκ) και μερικές ώρες αργότερα του μεταφέρει την επιθυμία των Αμερικανών να επιστρέψει το πλοίο στη βάση του χωρίς να μπει σε ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Έτσι κι έγινε. Περίπου στις 8 το πρωί ο Τούρκος πρόεδρος ενημερώνει ότι το ερευνητικό σκάφος θα παραμείνει σε χωρικά ύδατα της χώρας του και τελικά αγκυροβολεί στην Ίμβρο.

Μετά την κρίση

Λίγους μήνες μετά θα πραγματοποιηθεί η περίφημη διάσκεψη του Νταβός, με τη συνάντηση των δύο ηγετών. Η ελληνική πλευρά παρουσιάζει τη συμφωνία για «μη πόλεμο» ως επιτυχία. Αργότερα ο ίδιος ο Παπανδρέου από το βήμα της βουλής, με το ιστορικό «mea culpa» θα παραδεχθεί πως τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι.

Ελλάδα και Τουρκία πλέον συμφωνούν σε διεθνοποίηση του θέματος των κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο, ενώ οι πολιτικοί αντίπαλοι του Ανδρέα τον κατηγορούν πως βάζει στο ράφι το Κυπριακό, αποσυνδέοντας την επίλυσή του ως προαπαιτούμενο για βελτίωση των σχέσεων με τη γειτονική χώρα. Η οποία, αφού πέρασε ένα διάστημα σύνεσης και μειωμένης επιθετικότητας, επέστρεψε στο γνώριμο ρόλο της.

Αυτόν της περιφερειακής δύναμης που αναπολεί τα περασμένα μεγαλεία και ονειρεύεται την αναστήλωση μιας αυτοκρατορίας. Και όλα αυτά έχοντας πια στο τιμόνι της τον νεοσουλτάνο Ταγίπ Ερντογάν και κανέναν απέναντί της που να μπορεί να της δημιουργήσει το αίσθημα του φόβου που ένιωσε τότε που αναγκάστηκε να «μαζέψει» το Σισμίκ.

http://www.press-gr.com/2020/01/blog-post_3380.html

Αὔριο δέν θά ὑπάρχει πείνα!

Αὔριο δὲν θὰ ὑπάρχει πείνα! Ἡ φράση αυτη,οχι με τις ιδιες ακριβῶς λέξεις, ἀλλὰ μὲ τὸ ἴδιο νόημα, ­ εἰπώθηκε ἀπὸ τὸν προφήτη Ἐλισαῖο στὸν Ἰωράμ, βασιλιὰ τοῦ βορείου Βασιλείου (Βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ). 

Τὸ περιστατικὸ εἶναι πολὺ ἐντυπωσιακὸ καὶ ἀξίζει νὰ τὸ φέρουμε στὴ μνήμη μας, γιὰ νὰ βγάλουμε χρήσιμα διδάγματα, ἰ­δίως τώρα ποὺ ἀντιμετωπίζουμε τόσα προβλήματα. 

   Ἦταν τότε ποὺ οἱ Σύροι πραγματοποίησαν αἰφνιδιαστικὴ ἐπίθεση κατὰ τῆς Σαμαρείας, πρωτεύουσας τοῦ Βορείου Βασιλείου, καὶ ἐγκλώβισαν τοὺς Ἰσραηλίτες μέσα στὰ τείχη. Ὁ ἀποκλει­σμὸς συνεχιζόταν μέρες πολλὲς καὶ τὸ φάσμα τῆς πείνας ἁπλώθηκε σ’ ὅλη τὴν πόλη. Γιὰ νὰ ζήσουν οἱ πολιορκημένοι, ἔτρωγαν ἀκάθαρτα ζῶα! Ἀλλὰ δὲν τὰ ἔβρισκαν εὔκολα οὔτε κι αὐτά. Μιὰ γαϊδουροκεφαλὴ στοίχιζε 50 ἀργυροὺς σίκλους (30 περίπου εὐρώ). 

Λίγα σπυριὰ μπιζέλια στοίχιζαν 5 ἀργυροὺς 

σίκλους. Τὸ πρόβλημα μέρα μὲ τὴ μέρα γινόταν ὀξύτερο, τόσο ποὺ ἄρχισαν νὰ τρῶνε ἀκόμη καὶ τὰ παιδιά τους μερικοί. 

 Ὁ Ἰωρὰμ ἀνατρίχιασε ὅταν τοῦ τὸ φανέρωσε μία σκελετωμένη γυναίκα, καὶ τά ’βαλε μὲ τὸν Ἐλισαῖο, τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ ὁ Ἐλισαῖος τὸν καθησύχασε λέγοντας: «Κάνε μιὰ νύχτα ὑπομονή. Αὔριο τέτοια ὥρα θὰ ἔχουν ἀλλάξει τὰ πράγματα. Στὶς πύλες τοῦ τείχους τῆς Σαμαρείας τρία κιλὰ σιμιγδάλι θὰ πωλοῦνται στὴν τιμὴ ἑνὸς μόνο σίκλου. Τὸ ἴδιο καὶ ἕξι κιλὰ κριθάρι». Τότε ὁ πρωθυπουργὸς τοῦ Ἰωρὰμ εἰρωνεύθηκε τὸν Ἐλισαῖο λέγοντας: «Μήπως ὁ Κύριος θὰ ἀνοίξει τοὺς καταρράκτες τοῦ οὐρανοῦ καὶ θὰ βρέξει τρόφιμα; Εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουν αὐτὰ τὰ πράγματα;». Ὁ Ἐλισαῖος μὲ ἑτοιμότητα τοῦ ἀπάντησε: «Θὰ τὸ δεῖς μὲ τὰ μάτια σου, ἀλλὰ ἐσὺ δὲν θὰ φᾶς οὔτε ψίχουλο» (Δ΄ Βασ. ζ΄ 1­2). Τὴ νύχτα ἐκείνη οἱ Σύροι ἔφυγαν ἀπὸ μόνοι τους, χωρὶς νὰ πάρουν ἀπολύτως τίποτε μαζί τους, γιατὶ τοὺς φαινόταν ὅτι ἄκουγαν ἰσχυρὸ ποδοβολητὸ ἱππικοῦ καὶ θόρυβο πολεμικῶν μη- χανῶν. Πρῶτοι τὸ διαπίστωσαν αὐτὸ τέσσερις λεπροὶ ποὺ πῆγαν στὸ στρατόπεδο νὰ ζητήσουν τροφή, καὶ βρῆκαν τόσο πολλὰ ἀγαθά, ποὺ δὲν ἤξεραν τί νὰ πρωτοπάρουν. 

Σαμάρωσαν τέσσερα ζῶα καὶ κουβαλοῦσαν φορτώματα στὸ λημέρι τους. Πρὶν καλοξημερώσει, ἔδωσαν μήνυμα καὶ στοὺς πολιορκημένους Ἰσραηλίτες νὰ τρέξουν νὰ πάρουν τρόφιμα. Τὸ τί ἀκολούθησε δὲν περιγράφεται. Ἔσπευσαν ὅλοι στὸ στρατόπεδο καὶ ἅρπαζαν ὅ,τι μποροῦσαν. Στὴν πύλη τῆς πόλεως δημιουργήθηκε μεγάλος συνωστισμὸς καὶ ὁ Ἰωρὰμ ἔστειλε τὸν πρωθυπουργό του νὰ βάλει τάξη. Ἀλλὰ ἦταν τόσο μεγάλη ἡ ὁρμὴ τοῦ πεινασμένου λαοῦ, ποὺ τὸν τσαλαπάτησαν στὴ μέση τῆς πύλης. 

 Ὅταν ἐπέστρεψαν οἱ Ἰσραηλίτες ἀπὸ τὸ στρα- τόπεδο, εἶχαν ἀπὸ κάποια εἴδη τόσο μεγάλες πο- σότητες, ποὺ τὶς ἅπλωσαν σὰν λαϊκὴ ἀγορὰ ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη τῆς πόλεως καὶ τὰ πουλοῦσαν. «Τρία κιλὰ σιμιγδάλι ἕνα σίκλο!», φώναζε ὁ ἕνας. «Ἕξι κιλὰ κριθάρι ἕνα σίκλο!», φώναζε ὁ ἄλλος. Ἀφθονία ἀγαθῶν σὲ πολὺ χαμηλὲς τιμές. Ἀκριβῶς ὅπως τὴν προανήγγειλε ὁ προφήτης Ἐλισαῖος. Μόνο ὁ πρωθυπουργὸς τοῦ Ἰωρὰμ δὲν ἔβαλε οὔτε ψίχουλο στὸ στόμα του. Κι αὐτὸ ὅπως τὸ προανήγγειλε ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ.
      Ἂν ἐμβαθύνουμε στὴν ἐξαίρετη αὐτὴ διήγηση, ποὺ σώζεται ὁλόκληρη μὲ περισσότερες λεπτομέρειες καὶ συναρπαστικὴ πλοκὴ στὰ ἕκτο καὶ ἕβδομο κεφάλαια τοῦ τετάρτου βιβλίου τῶν Βασιλειῶν (Δ΄ Βασ. ς΄ 24 ­ ζ΄ 20), θὰ βγάλουμε χρήσιμα διδάγματα γιὰ τὴ ζωή μας σήμερα. Πολλά  χρόνια συζητοῦν τὸ πρόβλημα τῆς κρίσεως κορυφαῖοι οἰκονομολόγοι ὅλου τοῦ κόσμου, κι ἀκόμη δὲν μπόρεσαν νὰ βροῦν λύση. Τόσα συνέδρια, τόσες συσκέψεις, τόσες μελέτες, τόσες δηλώσεις, κι ἀντὶ νὰ διορθωθοῦν τὰ πράγματα, ὅλο καὶ στὸ χειρότερο πηγαίνουν. Ὁ ἅγιος Θεὸς μπορεῖ νὰ τὸ λύσει ἀμέσως. Ἀρκεῖ νὰ καταφύγουμε μὲ πίστη κοντά Του. Δυστυχῶς ­ βρισκόμαστε ἀκόμη στὴν ἀποστασία. Γι’ αὐτὸ μᾶς ἔρχονται ὅλα ἀνάποδα. «Τῷ διαβόλῳ παραδοθέντες μυρία πάσχομεν δεινά». Ἂν ἀφεθοῦμε στὴν προστασία τοῦ Θεοῦ, αὔριο δὲν θὰ ὑπάρχει πείνα στὴν πατρίδα μας. Θὰ ἀλλάξουν τὰ πράγματα. Θὰ ἔλ­θουν καλύτερες μέρες. Καὶ θὰ Τὸν ὑμνήσουμε μὲ εὐγνωμοσύνη ψάλλοντας: «ᾌσωμεν τῷ Κυρίῳ, ἐν­δόξως γὰρ δεδόξασται» (Ἐξ. ιε΄ 1). «Αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν» (Ἀποκ. α΄ 6). ΟΣΩΤΗΡ2059

Ἐλεοῦμε τόν Θεό !

Οπως ὑπάρχουν καὶ ὑπῆρχαν ἀνέκαθεν πανύψηλα δέντρα, ποὺ οἱ κορφές τους σκίζουν τοὺς οὐρανούς, καὶ ταπεινὰ χορταράκια δίπλα στὶς ρίζες τῶν κορμῶν τους· καὶ ὅπως κοντὰ στοὺς σκληροὺς βράχους, οἱ ὁποῖοι ἀν­τικρίζουν ἀγέρωχοι τ’ ἀφρισμένα κύματα τῆς θάλασσας ποὺ ὁρμοῦν κατεπάνω τους, ὑπῆρχαν πάντοτε καὶ μικρὰ βοτσαλάκια ποὺ τινάζονται πότε ἐδῶ καὶ πότε ἐκεῖ ἀπὸ τὴν ὁρμὴ τῶν κυμάτων, ἔτσι ὑπῆρχαν πάντοτε καὶ ὑπάρχουν καὶ σήμερα οἱ πλούσιοι καὶ οἱ πτωχοί, οἱ δυνατοὶ καὶ οἱ ἀδύνατοι, οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς καὶ οἱ κατατρεγμένοι. Στὴν ἀρχαιότητα οἱ ἀσθένειες, ὁ πι­κρὸς αὐτὸς καρπὸς τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, ὅπως ἔλεγε ὁ Μέγας Βασίλειος (ΕΠΕ 7, 106), θέριζαν τοὺς ἀν­θρώπους, μιὰ καὶ δὲν ὑπῆρχε ἀναπτυ­ γμένη ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψη. Οἱ δὲ φυλακές, μὲ τὶς φρικτὲς συνθῆκες ποὺ ἐπικρατοῦσαν σ’ αὐτές, ἦταν γεμάτες ἀπὸ κακοποιοὺς καὶ ἀποβράσματα τῆς κοινωνίας, δείγματα ὅλοι αὐτοὶ τῆς παρακμῆς τοῦ προχριστιανικοῦ κόσμου. 

   Ἦλθε ὅμως ὁ Κύριος ἐξ οὐρανοῦ γιὰ νὰ σώσει τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὸ χάος τοῦ γκρεμοῦ στὸ ὁποῖο εἶχε γκρεμιστεῖ. Δὲν «ἐπῃσχύνθη», γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, δὲν τὸ θεώρησε δηλαδὴ ντροπή Του, νὰ ὀνομάσει ἀδελφούς Του τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ εἶχαν πέσει τόσο χαμηλά (Ἑβρ. β΄ 11), ἀκόμη κι αὐτοὺς τοὺς ἀπόκληρους τῆς κοινωνίας. Ἔζησε ὁ Ἴδιος φτωχικά, γνώρισε κατατρεγμοὺς καὶ ἀδικίες καὶ ταλαιπωρίες καὶ πόνους. Γι’ αὐτὸ συμμερίζεται τὸν πόνο τῶν φτωχῶν, τῶν κατατρεγμένων καὶ ἀδικημένων. Νοερὰ ἀσθενεῖ μαζί τους, κλείνεται μαζί τους στὸ κελλὶ τῆς φυλακῆς, κρυώνει μαζί τους, πεινάει μαζί τους. Τὸ εἶπε ὁ Ἴδιος περιγράφοντας τὴν Τελικὴ Κρίση: Ὅ,τι κάνατε σὲ ὅσους εἶχαν ἀνάγκη, εἶναι σὰν νὰ τὸ κάνατε σ’ ἐμένα τὸν ἴδιο· κι ὅ,τι δὲν κάνατε σ’ αὐτοὺς ποὺ εἶχαν ἀνάγκη, κατ’ οὐσίαν δὲν τὸ κάνατε σ’ ἐμένα τὸν ἴδιο. 

Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἄρρωστοι, οἱ πεινασμένοι, οἱ γυμνοί, οἱ φυλακισμένοι, οἱ παραπεταμένοι εἶναι ἀδελφοί μου (Ματθ. κε΄ 34­45). Ὁ Κύριος δὲν εἶπε ποτὲ λόγια χωρὶς οὐσία καὶ περιεχόμενο. Μπορεῖ νὰ μᾶς φαίνονται ὑπερβολικά, εἶναι ὅμως πέρα ὣς πέρα ἀληθινά. Αὐτοὶ δηλαδὴ ποὺ στὶς μέρες μας πεινασμένοι ἀνακατεύουν τοὺς κάδους τῶν σκουπιδιῶν ψάχνοντας νὰ βροῦν κάτι νὰ βάλουν στὸ στόμα τους γιὰ νὰ χορτάσουν τὴν πείνα τους, ἢ κάτι νὰ φορέσουν γιὰ νὰ σκεπάσουν τὴ γύμνια τους, αὐτοὶ οἱ ἔρημοι καὶ ἐγκαταλειμμένοι στὰ Νοσοκομεῖα, στὰ Γηροκομεῖα καὶ στὶς φυλα- κές, αὐτοὶ οἱ τραυματισμένοι μὲ τὶς σύριγγες ποὺ κείτονται στὰ πεζοδρόμια καὶ ζοῦν τὴν κόλαση πρὶν πεθάνουν, οἱ ἄστεγοι ποὺ κοιμοῦνται ἔξω στὸ κρύο τοῦ χειμώνα, ὅλοι αὐτοὶ θεωροῦνται ἀπὸ τὸν Κύριο ἀδελφοί Του! Καὶ ὅποια φροντίδα, ὅποια ἐκδήλωση ἀδελφικῆς γνήσιας ἀγάπης δείξουμε ἀπέναντί τους, τὴ δέχεται Ἐκεῖνος σὰν νὰ ἐκδηλώνεται πρὸς Αὐτόν.    

      Ἐδῶ φαίνεται ὅμως τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ Κυρίου καὶ πρὸς ὅσους δὲν εἶναι πτωχοί. Ὅλους τοὺς θεωρεῖ Ἐκεῖνος ἀδελφούς Του καὶ γιὰ ὅλους ἐνδιαφέρεται. Αὐτοὺς λοιπὸν ποὺ δὲν ἔχουν πρόβλημα ὑγείας ἢ οἰκονομικό, τοὺς πλούσιους, τοὺς εὐκατάστατους ἢ ἔστω καὶ μὲ μέτρια οἰκονομικὴ κατάσταση τοὺς παρακινεῖ νὰ ἐλεοῦν, νὰ δείχνουν ἀγάπη πρὸς τοὺς φτωχοὺς καὶ ἀσθενεῖς, γιὰ νὰ συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες τους. Τὸ τονίζει αὐτὸ ἡ Ἁγία Γραφή, τὸ προβάλλει ὡραῖα καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Μποροῦσε, λέει, ὁ ἱερὸς Πατήρ, καὶ χωρὶς ἐσᾶς νὰ τρέφει τοὺς φτωχούς, ἀλλὰ σᾶς δίνει τὴν εὐκαιρία νὰ συγχωρηθοῦν τὰ ἁμαρτήματά σας μὲ τὴν ἐλεημοσύνη σας πρὸς αὐτούς (PG 59, 420). Πάλι ὁ μέγας ἱεροκήρυξ ἱερὸς Χρυσόστομος γιὰ νὰ συγκινήσει καὶ παρακινήσει τὸν κάθε πιστὸ σὲ ἀγάπη καὶ ἐλεημοσύνη πρὸς ὅσους ὑποφέρουν, παρουσιάζει τὸν Κύριο σὲ μιὰ ὁμιλία Του νὰ λέει: «Πεινῶ διὰ σέ... βούλομαι δέ σοι καὶ ὀφειλέτης εἶναι, ἵνα φέρῃ σοί τινα καὶ παρρησίαν ὁ στέφανος. Διὰ τοῦτο καὶ δυνάμενος ἐμαυτὸν θρέ­ ψαι, περιέρχομαι προσαιτῶν, καὶ ταῖς θύραις σου παριστάμενος προτείνω χεῖ­ρα. Παρὰ σοῦ γὰρ τραφῆναι ἐπιθυμῶ» (ΕΠΕ 17, 266­268). Πεινῶ καὶ ὑποφέρω, γιὰ τὸ καλό σου ὅμως. Θέλω νὰ σοῦ χρωστάω, νὰ εἶμαι ὀφειλέτης σου, ὥστε τελικὰ τὸ στεφάνι ποὺ θὰ σοῦ δώσω γιὰ τὴν ἀγάπη σου νὰ σοῦ δίνει παρρησία. Γι’ αὐτό, ἐνῶ μποροῦσα νὰ θρέψω τὸν ἑαυτό μου, γυρίζω σὰν ζητιάνος καὶ στέκομαι στὶς πόρτες σου καὶ ἁπλώνω τὸ χέρι μου καὶ ζητιανεύω. Ἀκριβῶς διότι ἐπιθυμῶ νὰ τραφῶ ἀπὸ σένα! Συγκλονιστικὰ πράγματι λόγια ποὺ περικλείονται μέσα στὴν πολυσήμαντη φράση τοῦ Θεανθρώπου: «Ἐφ’ ὅσον ἐ­ποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε» (Ματθ. κε΄ 40). 

      Καὶ εἶναι τόσο πολλοὶ γύρω μας καὶ στὶς μέρες μας αὐτοὶ οἱ ἐλάχιστοι ἀδελφοὶ τοῦ Χριστοῦ! Τόσο πολλοὶ αὐτοὶ ποὺ ἔχουν ἀνάγκη βοηθείας σωματικῆς ἀλλὰ καὶ ψυχικῆς! Τόσο πολλοὶ οἱ πληγωμένοι καὶ ψυχικὰ καὶ σωματικὰ ποὺ περιμένουν τὴ βοήθειά μας! Τόσοι ποὺ ἔχουν ἀνάγκη νὰ τοὺς βοηθήσουμε μὲ τὸν καλό μας λόγο, νὰ τοὺς συμπαρασταθοῦμε μὲ ἀγάπη, νὰ φροντίσουμε τὶς ὑλικὲς ἀνάγ­ κες τους, νὰ τοὺς προσφέρουμε καὶ ἐνίσχυση πνευματικὴ μὲ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, μὲ ἕνα ὠφέλιμο βιβλίο, μὲ τὸ Ὀρθόδοξο Περιοδικό. 

Στὸ πρόσωπο καθενὸς ποὺ χρειάζεται βοήθεια συμπάσχει καὶ ὁ Ἰη­σοῦς Χριστός. Λοιπόν, μᾶς παρακινεῖ ὁ μέγας θεολόγος τῆς Ἐκκλησίας ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός: «Χριστὸν ἐ­πισκεψώμεθα, Χριστὸν θεραπεύσωμεν, Χριστὸν θρέψωμεν... Χριστὸν τιμήσωμεν» (ΕΠΕ 5, 320). Καὶ Ἐκεῖνος θὰ μᾶς τιμήσει στὴν εὐλογημένη καὶ παμπόθητη Βασιλεία Του.Ο ΣΩΤΗΡ2059

« Νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου...»

Κρίση! Λέξη ποὺ ἔγινε ἐφιάλτης γιὰ τὸ ἔθνος μας. Μάστιγα, τύραννος ὠμὸς­ τῶν συνειδήσεων. Ἐρινὺς πραγματική, ποὺ ἔρχεται νὰ σκεπάσει μὲ τὸ φρικια­στικὸ χνῶτο της τὰ πάντα, νὰ καλύψει μὲ τὸν ἀπαίσιο σκοτεινὸ χιτώνα της κάθε εὐοίωνη προοπτικὴ γιὰ τὸ μέλλον αὐτοῦ τοῦ τόπου, νὰ μαράνει τὸ χαμόγελο στὰ χείλη τῶν ἀνθρώπων, νὰ σκορπίσει παν­τοῦ παγωνιὰ καὶ ἀνατριχίλα θανάτου.  

Κρίση! Συννεφιὰ καὶ ἀγωνία, ταραχὴ βαθιὰ στὶς ψυχές. Καὶ μιὰ διαίσθηση, ποὺ συνεχῶς μετουσιώνεται σὲ πραγμα­τικότητα, ὅτι τὰ μαῦρα πλοκάμια της ἁ­πλώνονται ὅλο καὶ εὐρύτερα, παντοῦ στὸν κόσμο. Κρίση παγκόσμια... κρίση τοῦ κόσμου! Ἀλλὰ τί εἶναι πραγματικὰ κρίση τοῦ κόσμου; Ἂν φύγουμε ἀπὸ τὴν ἐπιφά­νεια τῶν πραγμάτων καὶ θελήσουμε νὰ δοῦμε τὸ βάθος καὶ τῆς τωρινῆς κρίσεως, θὰ τὸ βροῦμε στὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ μας: «Νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου 

τούτου» (Ἰω. ιβ΄ 31). Λόγια φοβερά. Λόγια ποὺ ἐξῆλθαν ἀπὸ τὸ στό­μα τοῦ Θεανθρώπου σὲ ὥρα τραγική. Ἡ ὥρα τῆς φρικτῆς Του θυσίας ἐπάνω στὸ σταυρὸ πλησίαζε, ὅταν ὁ Κύριος Ἰησοῦς πρόφερε τὰ λόγια αὐτά. Λόγια ποὺ σηματοδοτοῦσαν τὸ ἀ­ληθινὸ νόημα τῆς κρίσεως τοῦ κόσμου ὄχι μόνο τὴ στιγμὴ ἐκείνη, ἀλλὰ καὶ τῶν ἑπόμενων αἰώνων... «Νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου»! Κρίσις σημαίνει δίκη καὶ κατὰ συνέπειαν διαχωρισμός. Ἡ ἀρχικὴ σημασία τοῦ ρήματος κρίνω εἶναι: κοσκινίζω, ξεδιαλέγω, χωρίζω. «Νῦν», τώρα, τότε δηλα­δὴ ποὺ ἔλεγε τὰ λόγια αὐτὰ ὁ Χριστός, εἶχε ἔρθει ἡ ὥρα γιὰ νὰ κριθεῖ, νὰ δικαστεῖ καὶ νὰ χωριστεῖ ὁ κόσμος στὰ δυό. Ὁ σταυρὸς ἐπρόκειτο νὰ στηθεῖ στὸ μέσον σὰν ζυγαριὰ δικαιοσύνης, καὶ ὁ κόσμος ἔπρεπε νὰ ἀποφασίσει τί θέση θὰ ἔπαιρνε ἀπέναντι στὸ σταυρὸ καὶ τὸν Ἐσταυρωμένο. Ἂν δηλαδὴ θὰ ἀσπαζόταν τὸ μέγα Θύμα, τὸν Κύριο ποὺ πέθανε ἐπάνω ἐκεῖ, ἢ ἂν θὰ Τὸν ἀπέρριπτε. Στὴν πρώτη περίπτωση θὰ ἔπρεπε ὁ κόσμος νὰ δεχθεῖ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ ἀσπαστεῖ τὸν σταυρὸ ὡς τρόπο ζωῆς, στὴ δεύ­τερη νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ ἀκολουθήσει τὸν δρόμο τῆς ἀνέσεως, τῆς ἡδονῆς. Ἡ ὥρα εἶχε φτάσει. Ἡ στιγμή, στιγμὴ κρίσεως, στιγμὴ κρίσιμη. Ὁ κόσμος ὅλος μπροστὰ στὸ σταυρὸ κρινόταν, καὶ στὰ πρόσωπα τῶν δύο ληστῶν ἑκατέρωθεν τοῦ Ἐσταυρω­μένου χωριζόταν στὰ δυό: σὲ ὅσους ἀποδέχονταν τὸ σταυρὸ καὶ σὲ ὅ­σους τὸν χλεύαζαν καὶ τὸν ἀπέρριπταν. «Νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου». Καὶ σήμερα – «νῦν» – ἡ ἴδια κρίση. Κρίση τοῦ κόσμου. Καὶ σήμερα κρίνεται – δικάζεται – ὁ κόσμος. Βρίσκεται ἐπὶ ξυροῦ ἀκμῆς, πάνω στὴν κόψη τοῦ ξυραφιοῦ. Ποῦ θὰ γείρει ἡ ζυγαριά; Ποῦ θὰ κλίνουν οἱ συνειδήσεις; Καμπὴ ἱστορικὴ γιὰ τὸν κόσμο, γιὰ τὴν πατρίδα μας, γιὰ τοὺς Ἕλληνες. Οἱ ἐπιλογές μας ὡς ἔθνους θὰ ἔχουν συνέπειες καταλυτικὲς γιὰ τὸ μέλλον μας. Καὶ οἱ ἐπιλογὲς δὲν εἶναι πολλές. Δύο εἶναι. Πάντοτε οἱ ἴδιες: ἢ ἀποδοχὴ τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ ὡς τρόπου ζωῆς ἢ ἀπόρριψή του. Τίποτε ἄλλο. Μιλοῦμε γιὰ τὴν πατρίδα μας. Τὸ ἔθνος τὸ ἑλληνικὸ ἐξαρχῆς ἐγκολπώθηκε τὸν Χριστὸ καὶ ἔκανε τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ ζωή του. Ζυμώθηκε μὲ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν μετουσίωσε σὲ ὀρθοπραξία. Αἰῶνες ζοῦσε μέσα στὸ κλίμα αὐτό, ποὺ τοῦ μετάγγιζε στὰ στήθη του πνοή, σφυγμὸ στὶς φλέβες του. Πυρήνας τῆς ζωῆς του, καρδιὰ τῆς ὑποστάσεώς του ὑπῆρξε πάντοτε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τὸ ἦθος ποὺ αὐτὴ ἐνέπνεε, τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς πτωχείας. Ὁ Ἕλληνας γνώριζε ἔτσι νὰ ζεῖ, ὅπως οἱ ἅγιοί του, ἀναζητώντας «τῇ ταπεινώσει τὰ 

ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια». Κι αὐτὸς ὁ τρόπος καὶ τὸ ἦθος ζωῆς προσέδιδε καὶ στὸ πρόσωπό του σεμνὴ εὐπρέπεια, συστολὴ ἁγνή, κοσμιότητα, ἐγκαρτέρηση στὶς ἀτελείωτες δοκιμασίες του. 

Ἤξερε νὰ σηκώνει τὸ σταυρό του ὁ Ἕλληνας μὲ σεμνότητα καὶ πνευματικὴ ἀξιοπρέπεια. Καὶ ἔτσι νὰ πορεύεται στὴ ζωή, πορεία σταυροαναστάσιμη. Αὐτὸς ὁ τρόπος ζωῆς, αὐτὸ τὸ ἦθος ἦρθε νὰ ἀνατρέψει ὁ δυτικὸς τρόπος ζωῆς, ἡ σύγχρονη εἰδωλολατρία, ἡ λατρεία τῆς ὕλης, τοῦ χρήματος, τῆς σάρκας. Ἄλλα ἤθη τώρα ἐπικράτησαν: ἡ φι- λαυτία, ἡ ματαιοδοξία, ἡ ἀλαζονεία, ἡ ὕβρις, ἡ ἀγερωχία, ἡ ἐκμετάλλευση, ἡ ἡδονοθηρία. Πῶς ὅμως αὐτὰ νὰ συμβιβαστοῦν μὲ τὴν οὐσία τῆς ὑποστάσεώς μας, τὴν ἑλληνορθόδοξη ταυτότητά μας; Νά λοιπὸν ποὺ πρέπει νὰ ἀποφασίσουμε: μὲ τὸν Χριστὸ ἢ μακριά Του; Αὐτὴ εἶναι ἡ οὐσία τῆς κρίσεως. Κρινόμαστε αὐτὴ τὴν ὥρα. Δικαζόμαστε. Καὶ τὸ ἐρώτημα ὡς δαμόκλειος σπάθη ἐπικρέμαται ἀμείλικτο πάνω ἀπὸ τοὺς ὤμους μας: Ποιὸν δρόμο θὰ ἀποφασίσουμε νὰ ἀκολουθήσουμε ὡς ἔθνος, ὡς ἄτομα, ὡς οἰκογένειες; Αὐτὸν τοῦ Χριστοῦ, τοῦ σταυροῦ, ποὺ ὁδηγεῖ τέλος στὴν ἀνάσταση, ἢ τὸν ἄλλον, τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀπώλεια; Ἡ καμπὴ κρίσιμη. Οἱ καιροὶ οὐ μενετοί. Ὁ διαχωρισμός, ἡ κρίση τοῦ κόσμου ὀξεία καὶ ἄφευκτη: «Νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου»!ΟΣΩΤΗΡ2059

Γιά χάρη ἑνός δικαίου σώζονται ἀναρίθμητοι άνομοι.

Φθινόπωρο ἦταν. Τὸ καράβι ταξίδευε ἀμέριμνα στὸ πέλαγος. Διακόσιοι ἑβδομήντα ἕξι οἱ ἐπιβάτες. Ρωμαῖοι στρατιῶτες, ναυτικοὶ καὶ φυλα­κισμένοι κατάδικοι. Χειμώνας πλησίαζε, μὰ τὸ καράβι ἔπρεπε νὰ φθάσει στὸν προορισμό του. Ξάφνου κάπου κοντὰ στὴν Κρήτη ξέσπασε ἄνεμος μανιασμέ­νος καὶ ἄγριος, ὁ λεγόμενος 

«Εὐροκλύ­δων». Τὸ πλοῖο ἄρχισε νὰ παρασύρε­ται μέσα στὴν κοσμοχαλασιά. Καὶ κα­θὼς δὲν μποροῦσε ν’ ἀντισταθεῖ στὴ βία τοῦ ἀνέμου, ὁ καπετάνιος ἀμήχανος τὸ ἐγκατέλειψε στὴ μανία τῶν κυμάτων. Γιὰ πολλὲς μέρες δὲν φαίνονταν οὔτε ἥ­λιος οὔτε ἄστρα, καὶ ἡ κακοκαιρία πλά­κωνε ὅλο καὶ πιὸ βαριά. Ἔτσι χανόταν κάθε ἐλπίδα σωτηρίας. Οἱ ταξιδιῶτες ἐξαντλημένοι περίμεναν τὸν θάνατο μέ­σα στὰ ζοφερὰ βάθη τῆς θάλασσας.

 Σ’ αὐτὴ τὴ μαύρη ἀπελπισία βρίσκονταν, ὅταν κάποια στιγμὴ ἀκούστηκε βροντερὴ ἡ φωνὴ κάποιου φυλακισμένου, τοῦ ἀποστόλου Παύλου: 

-–Μὴ φοβάστε! Κανείς σας δὲν θὰ χάσει τὴ ζωή του· «ἀποβολὴ γὰρ ψυχῆς οὐδεμία ἔσται ἐξ ὑμῶν πλὴν τοῦ πλοίου». Ὅλοι μας θὰ σωθοῦμε, μόνο τὸ πλοῖο θὰ χαθεῖ. Μοῦ ἐμφανίστηκε τὴ νύχτα αὐτὴ ἄγγελος τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ μοῦ εἶπε: Μὴ φοβᾶσαι, Παῦλε. Εἶναι ἀπαραίτητο νὰ παρουσιαστεῖς στὸν αὐτοκράτορα. Γι’ αὐτὸ «ἰδοὺ κεχάρισταί σοι ὁ Θεὸς πάντας τοὺς πλέοντας μετὰ σοῦ» (Πράξ. κζ΄ 22­24)· γιὰ χάρη σου θὰ σώσει ὁ Θεὸς καὶ ὅλους ὅσοι ταξιδεύουν μαζί σου. 

  Ἔτσι καὶ ἔγινε. Τὴ δέκατη τέταρτη νυχτα τὸ ἀκυβέρνητο πλοῖο γύρω στὰ μεσάνυχτα προσέγγιζε ἐπιτέλους κάποια στεριά. Κατὰ τὰ ξημερώματα ἔπεσε πάνω σὲ ὕφαλο. Καὶ καθὼς ἡ πλώρη του μπήχθηκε στὴν ἄμμο, ἡ πρύμνη του ἄρχισε νὰ διαλύεται ἀπὸ τὴ σφοδρότητα τῶν κυμάτων. Τότε ὁ ἑκατόνταρχος διέταξε νὰ πέσουν ὅλοι στὴ θάλασσα καὶ νὰ βγοῦν στὴ στεριά· ἄλλοι κολυμπώντας καὶ ἄλλοι πάνω στὶς σανίδες καὶ τὰ συντρίμμια τοῦ πλοίου. Ἔτσι κατόρθωσαν νὰ σωθοῦν ὅλοι. Διακόσιες ἑβδομήντα ἕξι ψυχές. Σώθηκαν ὅλοι γιὰ χάρη τοῦ ἀποστόλου Παύλου. 

 ❁ ❁ ❁ 

 Ἔτσι γίνεται στὴν ἱστορία τοῦ κόσμου. Γιὰ χάρη ἑνὸς δικαίου σώζονται ἀναρίθμητοι ἄνομοι. Ἀκόμα καὶ τὰ Σόδομα θὰ σώζονταν, ἐὰν μαζὶ μὲ τὸν Λὼτ βρίσκονταν ἐκεῖ συνολικὰ δέκα δίκαιοι. Ὁ Θεὸς λυπᾶται πολυάνθρωπες πόλεις καὶ χῶρες γιὰ τοὺς λίγους ἐκλεκτοὺς ποὺ ζοῦν σ’ αὐτές. 

 Ἀπὸ τὴν ἐνέργεια αὐτὴ τοῦ Θεοῦ φαίνεται ξεκάθαρα πόσο μεγάλη εὐλογία ἀποτελοῦν γιὰ τὸν κόσμο μας οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ. Κι ἐνῶ κάποτε μισοῦνται καὶ διώκονται ἀπὸ τὸν κόσμο σὰν νὰ μὴν εἶναι ἄξιοι νὰ ζοῦν ἀνάμεσά του, ὁ κόσμος διατηρεῖται καὶ ἐπιβιώνει γιὰ χάρη τους. Γιὰ τοὺς ἐλάχιστους ἐκλεκτοὺς ὁ Θεὸς περιορίζει τὶς ἡμέρες τῆς δυστυχίας, τῆς πείνας, τοῦ πολέμου, τῶν 

συμφορῶν. Γι’ αὐτοὺς ὁ Θεὸς διατηρεῖ τὸν κόσμο. Γι’ αὐτοὺς τοὺς λίγους σώζει καὶ τοὺς πολλούς. Γι’ αὐτοὺς σπλαχνίζεται καὶ τὰ ἄλλα Του πλάσματα ποὺ βασανίζονται στὸ πέλαγος τῆς ζωῆς, ἀκόμη καὶ ὅταν αὐτὰ ταλαιπωροῦνται ἀπὸ δική τους ὑπαιτιότητα. 

Περιορίζει ὁ Κύριος τὶς ἡμέρες τῶν δοκιμασιῶν ποὺ ὑφίστανται οἱ ἄνθρωποι καὶ οἱ λαοὶ ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν τους. 

Θέτει φραγμοὺς καὶ ὅρια στὴν καταστρεπτικὴ μανία τοῦ διαβόλου καὶ τῶν ἀνθρώπων. Τί ἔχουν νὰ ποῦν ὅμως ὅλα αὐτὰ γιὰ μᾶς , καὶ ἰδιαιτέρως γιὰ τὴν Πατρίδα μας; Ταξιδεύει καὶ ἡ πατρίδα μας σήμερα σὲ θαλασσοταραχή, στὸ τρικυμισμένο πέλαγος τῆς παγκόσμιας κρίσεως. 

 Οἱ Εὐροκλύδωνες τῆς ἀναστατωμένης Εὐρώπης τὴν κλυδωνίζουν καὶ ἐπιδιώκουν νὰ τὴν βυθίσουν στὰ ἀπύθμενα βάθη τῆς κακίας. Τὰ συμφέροντα πολλά, ἑτερόκλητα, ὁ στόχος ὅμως ἕνας: νὰ καταστραφεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα· νὰ σβήσει ἀπὸ τὸ χάρτη· νὰ ἐξαφανιστεῖ· νὰ μὴ μείνει τίποτε ὄρθιο. Μέσα σ’ αὐτὴν τὴν ἀνεμοθύελλα οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες δὲν πρέπει νὰ ξεχάσουμε τὴ μεγάλη αὐτὴ ἀλήθεια: ὅτι ὁ Θεὸς σπλαχνίζεται τοὺς πολλοὺς γιὰ τοὺς λίγους, γιὰ τοὺς ἐκλεκτούς. Καὶ ἡ πατρίδα μας σήμερα δὲν ἔχει μόνο πέντε ἐκλεκτούς. Πιστεύουμε ὅτι ἔχει πολλούς. Πολλοὺς ποὺ δὲν γονάτισαν ἀκόμη στὶς ἀπειλὲς καὶ τὶς προκλήσεις, ποὺ πιστεύουν, προσεύχονται καὶ περιμένουν. Ἡ πατρίδα μας σήμερα ἔχει πολλοὺς ἁγίους ζωντανούς, ποὺ μὲ τὴν ἀρετή τους, τὶς προσευχὲς καὶ τὶς δεήσεις τους ἑλκύουν τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Καὶ προετοιμάζουν ὅλοι αὐτοὶ τὴν προσ­ταγὴ τοῦ Θεοῦ, ποὺ θὰ κοπάσει τὸν ἄνεμο, θὰ ἀνατρέψει τὰ δεδομένα, θὰ φέρει τὴ λύτρωση τῶν πολλῶν γιὰ χάρη τῶν λίγων, τῶν ἐκλεκτῶν. Αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ ὥρα τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴν τὴν ὥρα νὰ τὴν περιμένουμε κι ἐμεῖς. Καὶ μὲ μετάνοια, πνευματικὸ ἀγώνα καὶ προσ­ευχὴ νὰ ἐκζητοῦμε καθημερινὰ τὸ ἔλεος καὶ τὴν ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ στὴν κατατρεχόμενη πατρίδα μας.ΟΣΩΤΗΡ2059

«Ὁ Θεός έκανε τόσο όμορφη τήν Ἑλλάδα, μέ τόση γνώση καί σοφία, διότι τήν διάλεξε γιά νά ἀφήσει ἐκεί τά λόγια Του»

Η λεγόμενη οἰκονομικὴ κρίση ἔφερε στὴν ἐπιφάνεια   μεγάλα, οὐσιωδέστατα ἐρωτήματα. Ἐρωτήματα  γιὰ τὸ ἴδιο τὸ μέλλον τοῦ Ἑλληνισμοῦ. 

 Ὁ Ἑλληνισμός, ὅπως ἔγραψαν, ἔφτασε ἄραγε στὸ τέλος του; Finis Graeciae; Τέλος ἡ Ἑλλάδα; Θὰ ταφεῖ μαζὶ μὲ τὸ θησαυρὸ τῶν προγόνων της κάτω ἀπὸ τὰ ἐρείπια τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως; 

Θὰ σφαγιαστεῖ στὰ εὐρωπαϊκὰ νεκροτομεῖα; Καὶ ἐμεῖς εἴμαστε οἱ χαμένοι; Οἱ ἀδικημένοι τῆς ἱστορίας; Γεννηθήκαμε καὶ ζοῦμε στὴ χειρότερη ἐποχή; 

 Τὰ ἐρωτήματα μᾶς προκαλοῦν σὲ ἔ­ρευνα, ἔρευνα πρωτίστως τῆς ἱστορίας μας, τῆς ἐκλογῆς καὶ ἀποστολῆς μας. «Ὁ Θεὸς ἔκανε τόσο ὄμορφη τὴν 

Ἑλλάδα, μὲ τόση γνώση καὶ σοφία, διότι τὴν  διάλεξε γιὰ νὰ ἀφήσει ἐκεῖ τὰ λόγια Του»! (Τάρα, σύγχρονη ποιήτρια ἀπὸ τὴ Λίμα τοῦ Περού). 

 Τίποτε δὲν εἶναι τυχαῖο. Τὴν ἔκανε ὄ­μορφη, τῆς χάρισε γνώση καὶ σοφία, καὶ τὴ διάλεξε ὁ ἴδιος ὁ Θεός, αἰῶνες πρὶν ἔρθει ὡς ἄνθρωπος στὴ γῆ, γιὰ νὰ τῆς ἐμπιστευθεῖ τὴν ἀλήθεια Του. Αὐτὴ ἡ θεϊκὴ ἐπιλογὴ φανερώθηκε ξεκάθαρα λίγες μέρες πρὶν ἀπὸ τὸ Πάθος τοῦ Κυρίου, τότε ποὺ κάποιοι Ἕλληνες, προφανῶς προσήλυτοι, πλησίασαν τὸν Φίλιππο καὶ τοῦ εἶπαν: «Θέλομεν τὸν Ἰησοῦν ἰδεῖν» (Ἰω. ιβ΄ 21)· θέλουμε νὰ συναντηθοῦμε μὲ τὸν Ἰησοῦ. Ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ αἰφνιδίασε τοὺς μαθητές: «Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου», εἶπε (Ἰω. ιβ΄ 23)· ἦρθε ἡ ὥρα τῆς δόξας μου! Ἡ ὥρα τοῦ θανάτου καὶ τῆς Ἀναστάσεώς μου ποὺ θὰ ἑλκύσει κοντά μου τοὺς Ἕλληνες. Εἶχε πράγματι φτάσει ἡ ὥρα! Ἡ ὥρα τοῦ Πάθους ἀλλὰ καὶ τῆς μεγάλης συν­αντήσεως τῶν Ἑλλήνων μὲ Ἐκεῖνον ποὺ ἐπὶ αἰῶνες ἀγωνιωδῶς ἀναζητοῦ­σαν. Ὅλη ἡ ἱστορία τοῦ Ἑλληνισμοῦ θὰ μποροῦσε νὰ περιγραφεῖ μὲ αὐτὲς τὶς τρεῖς λέξεις: «Θέλομεν τὸν Ἰησοῦν ἰδεῖν»! Διότι στὴν ἱστορική του διαδρομὴ ὁ Ἑλληνισμὸς αὐτὸ ἀκριβῶς πάσχιζε· πάσχιζε νὰ βρεῖ τὴν ἀλήθεια, ἀναζητοῦσε Ἐκεῖνον ποὺ θὰ ἀπαντοῦσε στὰ ὁριακὰ ἐρωτήματά του, στὰ βασανιστικὰ προβλήματα τῆς ζωῆς. Ὅλη του ἡ δημιουργικότητα, ἡ ἐπιστήμη, ἡ τέχνη, ἡ φιλοσοφία, ἡ μεγάλη του λογοτεχνία ἦταν πάλη διαρκὴς νὰ βρεῖ τὴν ἀλήθεια, «γιγαντομαχία τις περὶ τῆς οὐσίας» (Πλάτων). Τώρα λοιπὸν αὐτὴ ἡ γιγαντομαχία ἔ­φθανε στὸ τέλος της. Ἡ Ἑλλάδα ἔβρι- σκε Ἐκεῖνον ποὺ Τὸν ἀναζητοῦσε καὶ Τὸν λάτρευε ὡς ἄγνωστο θεὸ καὶ ὁ Ὁποῖος θὰ ἀπαντοῦσε σὲ ὅλα τὰ ἐρωτήματά της. Γι᾿ αὐτὸ καὶ μόλις Τὸν συνάντησε, Τοῦ παραδόθηκε. Ἄνοιξε τὴν καρδιά της καὶ Τὸν δέχθηκε ὡς τὴ μοναδικὴ ἀλήθεια στὸν κόσμο. Καὶ ὁ Χριστὸς τῆς παρέδωσε τὰ λόγια Του, τὸ Εὐαγγέλιό Του στὴ γλώσσα της, τὴ βασίλισσα τῶν γλωσσῶν, ἱκανὴ νὰ ἐκφράσει μὲ τὸν τελειότερο τρόπο τὴ θεϊκὴ ἀλήθεια. Οἱ αἰῶνες ποὺ ἀκολούθησαν τὸ ἀπέδειξαν αὐτό. Σ᾿ αὐτὴ τὴ γλώσσα θεολόγησαν οἱ τιτάνες τῆς θεολογίας, οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Σ᾿ αὐτὴ τὴ γλώσσα διατύπωσαν μὲ ἀσύλληπτη ἀκρίβεια οἱ μεγάλες Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας. Καὶ στὸν Ἑλληνισμὸ δόθηκε ἡ τιμὴ καὶ ἡ εὐθύνη νὰ κρατήσει ὡς ἀτίμητο θησαυρὸ τὴν ἀλήθεια τῆς Πίστε- ως. Καὶ τὴν κράτησε! Μὲ νέα γιγαντομαχία ἐπὶ δύο χιλιάδες χρόνια ἐναντίον τῶν κοσμικῶν τεράτων ποὺ τὴν ἐπιβουλεύτηκαν. Ἔτσι ἔφτασε μέχρι τούτη τὴν κρίσιμη καμπὴ τῆς ἱστορίας ἡ ἀλήθεια τοῦ Εὐ­αγγελίου κρυστάλλινη καὶ ἀνόθευτη... Ὅμως τώρα... τί θὰ γίνει; Τώρα ἡ Ἑλ­λάδα θὰ σβήσει; Θὰ πάψει νὰ κρατάει ἀναμμένη τὴ λαμπάδα τῆς Ὀρθοδοξίας; Ἡ λαμπαδηδρομία τοῦ θεϊκοῦ φωτὸς θὰ σταματήσει στὶς μέρες μας; Ἡ λαίλαπα αὐτὴ τοῦ κακοῦ ποὺ κατακλύζει τὸν κόσμο θὰ σβήσει τὴ φλόγα τοῦ Ἑλληνισμοῦ; Ἡ φλόγα ποὺ ἡ Ἑλλάδα φύλαξε μὲ αἷμα καὶ θυσίες μαρτύρων καὶ τὴν κράτησε ἀναμμένη σὲ περίοδο τεσσάρων αἰώνων σκλαβιᾶς, τώρα θὰ σβήσει μαζί της; Ἔτσι κρίνουν ὅσοι δὲν διακρίνουν τὸ μεγαλειῶδες σχέδιο τοῦ Θεοῦ. Ὅσοι δὲν βλέπουν ὅτι ὁ κόσμος εἶναι ἕτοιμος... ἢ μᾶλλον ἑτοιμάζεται. Τὸν ὡριμάζει ταχύ- τατα ἡ φρικιαστικὴ κυριαρχία τοῦ κακοῦ. Κάποια στιγμὴ τὸ ἀπόλυτο κακὸ θὰ ἐπιβάλει ὁλοκληρωτικὴ τυραννία στὴν ἀποστατημένη οἰκουμένη. Θὰ σβήσει κάθε λυχνάρι φωτός... Θὰ πνίξει τὴν γῆ στῶν κολασμένων πνευμάτων τὸ σκοτάδι. Ἔτσι θὰ παραχωρήσει ὁ Θεός. Νὰ σβήσουν ὅλα τ᾿ ἀστέρια! Ναί! Διότι τὸ πιὸ πυκνὸ σκοτάδι εἶναι λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν αὐγὴ καὶ διότι πιὰ ἔχει φτάσει ἡ ὥρα νὰ ἀνατείλει ὁ ἥλιος! Σ᾿ αὐτὴ τὴν κρίσιμη καμπὴ βρισκόμαστε τώρα. Τὴν καμπὴ τῆς ἐπερχόμενης μεγάλης ἀλλαγῆς. Δὲν εἴμαστε οἱ ἀδικημένοι τῆς ἱστορίας ἀλλὰ οἱ εὐνοημένοι της! Ζοῦμε στὴν κρισιμότερη ἀλλὰ καὶ τὴν πιὸ ὄμορφη καὶ συναρπαστικὴ ἱστορικὴ φάση. Τώρα ποὺ ὁ Θεὸς ἑτοιμάζει τὸν Ἑλληνισμὸ γιὰ τὸ μέγιστο ἄθλημα, τὴν κορυφαία καὶ τελικὴ ἀποστολή του. Τὴν ἀποστολὴ νὰ παραδώσει τὸν ἀτίμητο τῆς Ὀρθοδοξίας θησαυρὸ σὲ ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς γῆς. Τώρα λοιπόν! Μπροστά μας εἶναι ἡ ὥρα, ἡ ὥρα τοῦ Ἑλληνισμοῦ νὰ ἀλλάξει τὸν κόσμο! Ὄχι μὲ κάποια φιλοσοφία. Ἀλλὰ μὲ τὸ μοίρασμα τοῦ ἀτίμητου θησαυροῦ τῆς Ὀρθοδοξίας του. Ἡ παροῦσα ἐκτροπὴ ἐγκυμονεῖ κάτι ἀσύλληπτα μεγάλο. Προχωροῦμε πρὸς τὴν πιὸ σκοτεινὴ σήραγγα τῆς ἱστορίας, γιὰ νὰ βγοῦμε στὴ λαμπρότερη περίοδό της. Γι᾿ αὐτὸ ὅσοι πιστοὶ ἂς μένουμε ἀσυμβίβαστοι καὶ ἂς δίνουμε κάθε μέρα καὶ ὥρα καὶ στιγμὴ τὴ μαρτυρία μας. Εἴμαστε οἱ προνομιοῦχοι τῆς ὑπερτρισχιλιετοῦς καταγεγραμμένης Ἱστορίας μας. Αὐτὴ εἶναι ἡ μέγιστη τιμή. Εἶναι καὶ ἡ κορυφαία εὐθύνη. Ὅλων μας.ΟΣΩΤΗΡ2059.

Μέχρι πότε θὰ διαρκέσει ἡ κρίση;

Περνούσαμε μὲ ἄνεση, εἴχαμε ἀφθονία ἀγαθῶν, ἀπολαμβάναμε τὴ ζωή μας. Ἀγοράζαμε τὰ καλύ­τερα, καταναλώναμε πολλά, τὰ χαιρόμασταν ὅλα. Μέχρι λίγα χρόνια πρίν. Μέχρι ποὺ ἡ κρίση κτύπησε τὴν πόρτα τῆς πατρίδας μας καὶ ἔπληξε καίρια τὰ σπίτια, τὶς οἰκο- γένειες, τὶς δουλειές μας. 

 Τώρα οἱ μισθοὶ μειώθηκαν δραματικά, οἱ συντάξεις περιορίσθηκαν. Παρέμειναν ὅμως τὰ χρέη καὶ τὰ δάνεια, αὐξήθηκαν οἱ φόροι, αὐξάνεται τὸ κόστος τῆς ζωῆς. Καὶ ἂν συνέβη νὰ χάσουμε τὴ δουλειά μας; Παλεύουμε τότε μὲ τὶς ὁλοένα μικρότερες συντάξεις τοῦ παπποῦ καὶ τῆς γιαγιᾶς νὰ ἀντέξουμε. 

 Ἡ ἀγωνία στὰ πρόσωπα, ὁ φόβος στὶς καρδιές, ἡ ἀπελπισία κυριαρχεῖ μέσα μας καὶ γύρω μας. Πόσο ἀκόμη θὰ πάει αὐτὴ ἡ κατάσταση; Πόσο θὰ ἀντέξουμε;  Ποιὸν νὰ πιστέψεις; Στὰ χρόνια ποὺ κρατεῖ αὐτὴ ἡ κρίση, τόσα καὶ τόσα μᾶς εἶπαν, ἄλλα δυσάρεστα καὶ ἄλλα ἐλπιδοφόρα. Πόσα ἀπ’ αὐτὰ ἀποδείχθηκαν ἀληθινά; Κάποιος πρέπει νὰ μᾶς δώσει τὴ σω­στὴ ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα ποὺ μᾶς παιδεύει: Μέχρι πότε θὰ διαρκέσει ἡ κρίση; Θέλουμε νὰ τὸ γνωρίζουμε. Γιὰ νὰ κάνουμε σωστὰ τὸν προγραμματισμό μας, νὰ ἀνασυντάξουμε τὶς δυνάμεις μας, νὰ μποροῦμε νὰ τρέφουμε κάποιες ἐλπίδες. 

 Γιὰ τὴ μεγάλη οἰκονομικὴ κρίση, τὸ γνωστὸ «κρὰχ» ποὺ συνέβη στὴν Ἀμερικὴ τὸ 1929, ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ἀρχιεπίσκοπος Ἀχρίδος, ἔγραφε: «Μέχρι πότε θὰ διαρκέσει ἡ κρίση;». Καὶ ἔδωσε στὴ συνέχεια τὴν ἀπάντηση: «Ὅσο τὸ πνεῦμα τῶν ἀνθρώπων παρα- μείνει δίχως ἀλλαγή. Ὥσπου οἱ ὑπερήφανοι ὑπαίτιοι αὐτῆς τῆς κρίσης νὰ παραιτηθοῦν μπροστὰ στὸν Παντοδύναμο. Ὥσπου οἱ ἄνθρωποι καὶ οἱ λαοὶ νὰ θυμηθοῦν τὴν ἀκαταλαβίστικη λέξη ‘‘κρίση’’, νὰ τὴ μεταφράσουν στὴ γλώσσα τους, ὥστε μὲ ἀναστεναγμὸ καὶ μετάνοια νὰ φωνάξουν: ‘‘ἡ θεία δίκη’’!» (Ἐπιστολὴ «Στὸν παπα­ Κάραν», περιοδικὸ Ἡ Δρᾶ­σις μας, τεῦχ. 483 [Νοέμβριος 2010], σελ. 341). Τί λέγει ὁ σοφὸς καὶ ἅγιος Σέρβος Ἱεράρχης; Ὅτι ἡ κρίση θὰ διαρκεῖ ὅσο δὲν ἀλλάζει ἡ νοοτροπία μας, ὅσο δὲν μεταβάλλεται ὁ νοῦς μας, ὅσο δὲν μετανοοῦμε δηλαδή. Ὅσο ὑψώνου- με μὲ ὑπερηφάνεια τὸ ἀνάστημά μας μπροστὰ στὸν παντοδύναμο Δημιουργό μας καὶ δὲν ὑπακούουμε στοὺς νόμους Του, δὲν ἐφαρμόζουμε τὸ ἅγιο θέλημά Του, ἀλλὰ ἀκολουθοῦμε τὴ δική μας σκέψη, τοὺς δικούς μας νόμους, τὸ δικό μας θέλημα. Ἡ κρίση θὰ διαρκεῖ ὅσο δὲν μεταφράζουμε σωστὰ τὴ λέξη «κρίση» καὶ δὲν φωνάζουμε μὲ μετάνοια καὶ στεναγμούς, μὲ πόνο καὶ δάκρυα: «ἡ θεία δίκη»! Αὐτὸ ποὺ περνοῦμε εἶναι ἡ τιμωρία τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν ἀποστασία μας! Πρέπει λοιπὸν νὰ ἀλλάξουμε νοοτροπία. Νὰ σκεφθοῦμε διαφορετικά. Νὰ διορθώσουμε τὴ ζωή μας. Νὰ ἐπιστρέψουμε στὸν Θεὸ μὲ ταπείνωση. Νὰ ἐπιστρέ- ψουμε στὶς ἐκκλησιές μας. Νὰ ζοῦμε μὲ προσευχὴ καὶ ἐξάρτηση ἀπὸ τὸν Θεό, νὰ μελετοῦμε συστηματικὰ τὸν λόγο Του, νὰ τὸν κάνουμε πράξη στὴ ζωή μας. Νὰ καταφεύγουμε στὰ ἱερὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, προπάντων δὲ στὸ Μυστήριο τῆς Μετανοίας καὶ ἱερᾶς Ἐξομολογή­ σεως. Μᾶς τὸ ἔχει πεῖ πρὶν ἀπὸ πολλοὺς ­  αιῶνες ὁ Θεός: «Ἐὰν θέλητε καὶ εἰσακού­σητέ μου, τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς φάγεσθε· ἐὰν δὲ μὴ θέλητε, μηδὲ εἰσακούσητέ μου, μάχαιρα ὑμᾶς κατέδεται» (Ἡσ. α΄ 19­20). Θὰ θελήσετε μὲ ἀπόφαση σταθερὴ νὰ μὲ ἀκούσετε μὲ τὴν καρδιά σας; Τότε θὰ ἀπολαμβάνετε πλούσια τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς. Ἀντίθετα, ἂν πορευθεῖτε ἀγνοών­τας τὸ νόμο μου καὶ τὶς ἐντολές μου, θὰ σᾶς φάει μαχαίρι. Τότε ἐγκλήματα, βία καὶ πόλεμοι, συγκρούσεις, ἀδικίες, ἐκμετάλλευση, πείνα καὶ ὄλεθρος θὰ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα. Βλέπουμε τὴ συγκλονιστικὴ ἐπαλήθευση τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ σὲ κάθε ἐποχή, σὲ κάθε ἔθνος. Τὴ βλέπουμε καὶ σήμερα στὴν πατρίδα μας καὶ σ’ ὅλο τὸν κόσμο. Ὁ Θεὸς «τὴν πάνδημον πονηρίαν δημοσίαις μάστιξι σωφρονίζει»· τὴ γενικὴ ἀποστασία τὴν ἀναχαιτίζει μὲ δημόσιες μάστιγες, μὲ γενικὲς δοκιμασίες καὶ συμφορές, λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος. Ὅλες οἱ δοκιμασίες ποὺ μᾶς ταλαιπωροῦν καὶ κάνουν πικρὴ τὴ ζωή μας, ὅλα τὰ βάσανα «πρὸς ἀποχὴν τῆς ἁμαρτίας ἐπινενόηνται», ὅλα τὰ ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς γιὰ νὰ ἀφήσουμε τὴν ἁμαρτία. «Τὸ μὲν οὖν κυρίως κακὸν ἡ ἁμαρτία». Τὸ πραγματικὸ κακὸ δὲν εἶναι ἡ κρίση, ἡ θλίψη, ἡ ἀσθένεια. Τὸ πρα­γματικὸ κακὸ εἶναι ἡ ἁμαρτία. Λοιπόν; Μέχρι πότε θὰ διαρκέσει ἡ κρίση; Ἡ διάρκεια τῆς κρίσεως ποὺ μᾶς ταλαιπωρεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τοὺς ὑπουργοὺς καὶ τοὺς πρωθυπουργούς μας πρωτίστως, δὲν εἶναι στὰ χέρια τῶν σοφῶν οἰκονομολόγων ποὺ παλεύουν χωρὶς ἀποτέλεσμα, δὲν ἐπηρεάζεται ἀπὸ τοὺς μεγάλους τῆς γῆς καὶ τὶς πολύκροτες συσκέψεις τους. Οὔτε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἐξαρτᾶται. Ναί! Οὔτε ἀπὸ τὸν Θεό. Ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἐμᾶς ποὺ ζοῦμε τὴν κρίση καὶ ὑφιστάμεθα τὴν ταλαιπωρία της. Θὰ μετανοήσουμε; Θὰ ἀφήσουμε τὴ ζωὴ τῆς ἁμαρτίας; Θὰ ὑποταχθοῦμε στὶς ἅγιες ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ δεχθοῦμε στὴ ζωή μας τὸ σωτήριο θέλημά Του; Μόνο τότε θὰ λυτρωθοῦμε. Μόνο τότε θὰ δοῦμε τὸν ἥλιο τῆς χαρᾶς νὰ λάμπει στὸν οὐρανὸ τῆς πατρίδος μας, νὰ ζεσταίνει τὴ ζωή μας. Μέχρι νὰ γίνει αὐτό, ἡ κρίση θὰ διαρκεῖ. Διότι ἡ ἀμετανοησία εἶναι κρίση πολὺ μεγαλύτερη ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κρίση ποὺ μᾶς ταλαιπωρεῖ. ΟΣΩΤΗΡ2059

Ὄχι μονάχα μέ ψωμί...

Την ὥρα ποὺ οἱ «σοφοὶ» οἰκονομολόγοι τῆς γῆς, προσπαθώντας νὰ λύσουν τὰ οἰκονομικὰ ζητήματα, και ὁδηγοῦν τὴν πατρίδα μας καὶ τὸν κόσμο ἀπὸ γκρεμὸ σὲ βάραθρο καὶ ἀπὸ δυστυχία σὲ καταστροφή, εἶναι περισσότερο ἀπὸ ὁποτεδήποτε ἄλλοτε κατάλληλη ἡ περίσταση νὰ ἀκούσουμε καὶ νὰ δεχθοῦμε τὴ μία καὶ  μοναδικὴ λύση ποὺ ἔδωσε στὸ οἰκονομικὸ πρόβλημα ὁ Χριστός μας. 

 Ἦταν τότε ποὺ βγῆκε στὴν ἔρημο καὶ πάλεψε κατὰ τοῦ διαβόλου ὡς ἄνθρωπος. Σαράντα μέρες καὶ σαράντα νύχτες δὲν ἔφαγε τίποτε. Ἔπειτα πείνασε! 

Ἐμφανίστηκε τότε ὁ πανοῦργος καὶ Τοῦ εἶπε: «Εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, εἰπὲ ἵνα οἱ λίθοι οὗτοι ἄρτοι γένωνται» (Ματθ. δ΄ 3)· ἂν εἶσαι γυιὸς τοῦ Θεοῦ, πὲς νὰ γίνουν αὐτὲς οἱ πέτρες ψωμιά. 

 Ἡ ἀπάντηση τοῦ Κυρίου ἀποστόμωσε τὸ πονηρὸ πνεῦμα: «Γέγραπται, οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ ἐπὶ παντὶ ρήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ» (Ματθ. δ΄ 4)· εἶναι γραμμένο στὴν Ἁγία Γραφή, τοῦ εἶπε, ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν θὰ διατηρηθεῖ στὴ ζωὴ μόνο μὲ τὸ ψωμί, ἀλλὰ μὲ κάθε λόγο ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Θεοῦ. Ποὺ σημαίνει ὅτι, ὅταν τὸ πεῖ ὁ Θεός, καὶ χωρὶς τροφὴ ἀκόμη θὰ ζήσει ὁ ἄνθρωπος. 

Ὅπως πολὺ εὔστοχα σημειώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, «δύναται ὁ Θεὸς καὶ ρήματι θρέψαι τὸν πεινῶντα»· μπορεῖ ὁ Θεὸς καὶ μόνο μὲ τὸν θεῖο Του λόγο νὰ θρέψει καὶ νὰ χορτάσει τὸν πεινασμένο. 

 Πόσο ἐπίκαιρος ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ μας σήμερα, ποὺ τόσοι γύρω μας ζοῦν μέρες πείνας! 

Συνάνθρωποί μας σκυμμένοι στοὺς κάδους τῶν σκουπιδιῶν γιὰ «τὸν ἄρτον αὐτῶν τὸν ἐπιούσιον». 

 Καθημερινὸ καὶ τὸ μαρτύριο τῆς μάννας ποὺ δὲν ἔχει νὰ θρέψει τὰ παιδιά της. Νὰ τοὺς πάρει καινούργια παπούτσια, τώρα ποὺ πάλιωσαν τὰ παλιά. Νὰ τοὺς χαρίσει λίγη χαρὰ μ’ ἕνα παιχνίδι στὶς γιορτές. 

Ψυχικὴ ἐξάντληση καὶ ἀνυπόφορη ταπείνωση γιὰ τὸν πατέρα ποὺ ἡ ἀνεργία τοῦ ἀχρηστεύει τὴ δυνατότητα νὰ μεταβάλει τὸν ἱδρώτα του σὲ ψωμὶ καὶ οἰκογενειακὴ εὐτυχία. 

Μέσα σὲ τέτοια κατάσταση ὅλοι μὲ ἀγωνία πασχίζουν γιὰ τὰ ἀναγκαῖα. Γιὰ τὰ στοιχειώδη. 

 Ἀλλὰ ποιὰ εἶναι τὰ ὄντως ἀναγκαῖα; Δύσκολες μέρες! Πειρασμικές! Καὶ ἀποπροσανατολίζουν πολλοὺς ἀπὸ μᾶς. Μᾶς κάνουν νὰ παίρνουμε λανθασμένη στάση στὴ σύγχρονη κρίση. 

Δὲν εἶναι καιρὸς γιὰ ἄλλα, λέμε. Τώρα προέχουν οἱ βασικὲς βιοτικές μας ἀνάγκες. Εἶναι πολυτέλεια νὰ ξοδευόμαστε, ἂς ποῦμε, γιὰ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. 

Δὲν περισσεύουν χρήματα γιὰ πνευματικὰ βιβλία ἢ γιὰ συνδρομὲς σὲ θρησκευτικὰ περιοδικά. 

 Ἱεράρχηση ἀναγκῶν! Τόσο λογικά! 

Κι ὅμως τόσο λανθασμένα. Τόσο ἐνάντια στὸν ἴδιο μας τὸν ἑαυτό. Ἐνάντια, διότι πραγματικὰ σήμερα δὲν πεθαίνουμε ἀπὸ ἔλλειψη ψωμιοῦ κι ἂς πληθαίνουν οἱ ἄνθρωποι ποὺ τὸ ἀνα- ζητοῦν στὰ σκουπίδια. Πεθαίνουμε ἀπὸ ἔλλειψη ἐλπίδας, ἀπὸ ἀπουσία πίστεως. 

 Στὶς μέρες τῆς κρίσεως ποὺ περνᾶμε, αὐτὸ ποὺ πιὸ πολὺ ἔχουμε ἀνάγκη εἶναι ἀκριβῶς ἡ παρηγοριά, ὁ στηριγμὸς καὶ ἡ ἐνίσχυση ποὺ χαρίζει ὁ Θεὸς στὶς καρδιές μας. 

 Εἶναι ἀλήθεια δύσκολο ἀλλὰ τόσο ἀ-­ ναγκαῖο νὰ μετατεθοῦν οἱ σκέψεις μας, ἡ ἀγωνία μας καὶ τὸ ἐνδιαφέρον μας ἀπὸ τὸν ἐπιούσιο στὸν οὐράνιο ἄρτο. 

Νὰ κατανοήσουμε ὅτι δὲν ἀρκεῖ μόνο ἡ ἐξασφάλιση τῶν τροφῶν γιὰ νὰ ζήσουμε. 

 Δὲν ζεῖ ὁ ἄνθρωπος μονάχα μὲ ψωμί. Αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ μᾶς λείπει καὶ ποὺ οὐσιαστικὰ χρειαζόμαστε εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό, κι ἐνῶ φαντάζει ἀντιλογικό, εἶναι σημαντικὸ νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅλοι μας ὅτι ἡ διάδοση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ σὲ περισσότερους ἀνθρώπους εἶναι στὴν πραγματικότητα μοίρασμα ψωμιοῦ! 

 Εἶναι παροχὴ ἐλπίδας. Βακτηρία στηρι­γμοῦ. Ὁ καθένας μας χωριστὰ ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρη ἡ πατρίδα μας αὐτὸ κυρίως ἔχει ἀνάγκη. 

Δὲν εἶναι πολυτέλεια νὰ ξοδέψει κάποιος λίγα – ἐλάχιστα στὴν πραγματικότητα – χρήματα, γιὰ νὰ ἔχει στὸ σπίτι του λόγο Θεοῦ,την Αγια Γραφη,ενα χριστιανικο ορθοδοξο περιοδικο,ενα χριστιανικο βιβλιο. 

Δὲν εἶναι περιττὸ ἔξοδο. Δὲν εἶναι ὑπέρβαση οἰκονομικοῦ σχεδιασμοῦ. Εἶναι πιὸ ἀναγκαῖο κι ἀπὸ τὸ καθημερινό μας ψωμί. 

 Τὸ εἶπε ὁ Χριστός μας μὲ τὰ συγκλονιστικὰ ἐκεῖνα λόγια Του καὶ εἶναι ἀλήθεια αἰώνια: «Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ’ ἐπὶ παντὶ ρήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ»! (Ματθ. δ΄ 4)ΟΣΩΤΗΡ2059