ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΙΑ ΑΛΛΟ ΠΑΙΔΙ

Γ. Νὰ μὴν ἀρνηθοῦμε τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ 

 Οταν ὁ πανάγαθος Δημιουργὸς ἔπλασε τὸ ζεῦγος τῶν πρωτοπλάστων,  «εὐλόγησεν αὐτοὺς λέγων· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς...» (Γεν. α΄ 28). Τοὺς εὐλόγησε καὶ τοὺς εἶπε νὰ αὐξάνονται, νὰ πληθύνονται, καὶ μὲ τοὺς ἀπογόνους ποὺ θὰ ἀποκτήσουν νὰ καλύψουν τὴ γῆ καὶ νὰ γίνουν αὐτοὶ ποὺ θὰ κυριαρχοῦν ἐπάνω της. 

 Αὐτὴ ἦταν ἡ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, αὐτὴ ἦταν ἡ εὐλογία του στὸ πρωτόπλαστο ζεῦγος. Αὐτὴ εἶναι ἡ εὐλογία του καὶ σὲ κάθε ζεῦγος ἀπογόνων τῶν πρωτοπλάστων. 

Καὶ εἶναι αὐτονόητο ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται οἱ ἄνθρωποι νὰ ἀρνοῦνται τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, δὲν μποροῦν οἱ σύζυγοι νὰ ζοῦν ἔτσι, ὥστε νὰ ἀποφεύγουν τὴ σύλληψη ἑνὸς παιδιοῦ. Δὲν μπορεῖ ὁ μικρὸς ἄνθρωπος νὰ ἀρνεῖται τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, πολὺ περισσότερο τὴν παρέμβαση τοῦ Θεοῦ, τὸ θαῦμα τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή του. 

 Ἡ σύλληψη ἑνὸς παιδιοῦ εἶναι καὶ γιὰ τὴν ἐπιστήμη μυστήριο. Κάθε φορὰ ποὺ μιὰ καινούργια ζωὴ ἀρχίζει νὰ κυοφορεῖται στὰ μητρικὰ σπλάχνα ἔχουμε ἕνα θαῦμα, ἕνα γεγονὸς συγκλονιστικό, ποὺ τὸ ἐργάζεται ἡ ἀγάπη καὶ ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ. Τὸ διδάσκει καθαρὰ ἡ Ἁγία Γραφή, ὅταν ἀναφέρεται στὴ γέννηση ἀπὸ τὸ πρωτόπλαστο ζεῦγος τοῦ πρώτου παιδιοῦ ἐπάνω στὴ γῆ: «Ἀδὰμ δὲ ἔγνω Εὔαν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ συλλαβοῦσα ἔτεκε τὸν Κάϊν καὶ εἶπεν· ἐκτησάμην ἄνθρωπον διὰ τοῦ Θεοῦ» (Γεν. δ΄ 1). Δηλαδὴ ὁ Ἀδὰμ συνευρέθη μὲ τὴ σύζυγό του Εὔα, ἡ ὁποία, ἀφοῦ συνέλαβε, γέννησε τὸν Κάϊν, ὄνομα ποὺ σημαίνει ἀπόκτημα. Καὶ τότε ἡ Εὔα, γεμάτη χαρὰ καὶ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸν Θεό, εἶπε: Ἀπέκτησα γυιό, ποὺ εἶναι ἄνθρωπος ὅμοιος μὲ ἐμένα καὶ τὸν πατέρα του, μὲ τὴ δύναμη καὶ εὐλογία τοῦ Θεοῦ. 

Ὁ Θεὸς ἐνήργησε, καὶ γεννήθηκε ἄνθρωπος ἀπὸ τοὺς πρωτοπλάστους, ποὺ ἦταν καὶ οἱ πρῶτοι γονεῖς. 

 Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ στὴ συνέχεια, σὲ κάθε γέννηση ἀνθρώπου πάνω στὴ γῆ. Καὶ γιὰ τὴ Ρούθ, λέει ἡ Ἁγία Γραφή, ὅτι «ἔδωκεν αὐτῇ Κύριος κύησιν, καὶ ἔτεκεν υἱόν» (Ροὺθ δ΄ 13). Ὁ Θεὸς τῆς ἔδωσε ἐγκυμοσύνη καὶ τὴν ἀξίωσε νὰ ἀποκτήσει γυιό. Τὴν ὥρα ποὺ συλλαμβάνεται ἕνα παιδί, ἐνεργεῖ ὁ Θεός! Δὲν εἶναι οἱ ἄνθρω- ποι ποὺ μποροῦν νὰ τὸ ἀποφασίσουν καὶ νὰ τὸ κάνουν μόνοι τους. Ἂν ὁ Θεὸς δὲν ἐνεργήσει, οἱ ἄνθρωποι δὲν μποροῦν. Πόσοι κάνουν προσευχὲς καὶ τάματα γιὰ νὰ ἀποκτήσουν ἕνα παιδί! Πολὺ περισσότερο αὐτοὶ καταλαβαίνουν κατόπιν, ἂν τελικὰ ἀποκτήσουν, ὅτι ὁ Θεὸς τοὺς τὸ ἔδωσε. Καὶ γι’ αὐτὸ εὐχαριστοῦν καὶ εὐγνωμονοῦν καὶ δοξάζουν τὸν μόνο χορηγὸ τῆς ζωῆς! Ναί! Ὁ Θεὸς ἐνεργεῖ. Οἱ ἄνθρωποι μόνοι τους δὲν μποροῦν. Ἰσχύει ὅμως καὶ τὸ ἀντίστροφο. Καὶ ὁ Θεὸς δὲν μπορεῖ νὰ δώσει, ἂν οἱ ἄνθρωποι μὲ διάφορους τρόπους τὸ ἀπο- φεύγουν. Διότι ἔχουν τὴ δυνατότητα οἱ ἄνθρωποι νὰ μὴν ἀφήσουν νὰ φανερωθεῖ στὴ ζωή τους τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Μποροῦν νὰ ἐμποδίσουν τὸν πανάγαθο Θεὸ νὰ κάνει τὸ ἔργο του, μποροῦν νὰ ἀρνηθοῦν νὰ συνεργαστοῦν μαζί του. Ἐδῶ εἶναι ἡ ἐλευθερία τους, ἀλλὰ ἐδῶ εἶναι καὶ ἡ ἁμαρτία. Στὸ μεγάλο κεφάλαιο τῆς ζωῆς ποὺ εἶναι ἡ ἀπόκτηση παιδιῶν, προχωροῦν χωρὶς τὸν Θεό, ὅπως αὐτοὶ θέλουν, ὅπως ἀποφασίζουν, ἂν καί, ὅπως εἴπαμε, δὲν εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ καταφέρουν ὅ,τι προγραμματίζουν. Δὲν ἐξαρτᾶται μόνο ἀπὸ αὐτούς. Ἐξαρτᾶται κυρίως ἀπὸ Ἐκεῖνον, τὸν Ὁποῖο θέλουν νὰ ἀγνοοῦν. Ἐκεῖνος εἶναι ποὺ δίνει «κύησιν». Ἐκεῖνος καὶ στὴ συνέχεια ἐπιστατεῖ μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ στοργὴ σ’ ὅλα τὰ στάδια ἀναπτύξεως τοῦ μικροῦ ἐμβρύου μέσα στὰ σπλάχνα τῆς μητέρας του. «Οὐκ ἐκρύβη τὸ ὀστοῦν μου ἀπὸ σοῦ, ὃ ἐποίησας ἐν κρυφῇ, καὶ ἡ ὑπόστασίς μου ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς· τὸ ἀκατέργαστόν μου εἶδον οἱ ὀφθαλμοί σου», γράφει μὲ συγκλονισμὸ ὁ ἱερὸς Ψαλμωδός, ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν Πλάστη καὶ Κύριο (Ψαλ. ρλη΄ [138] 15-16). Δὲν ἦταν κρυμμένη ἀπὸ σένα, λέει, ἡ διάπλαση τῶν ὀστῶν μου, ὅταν ἄρχισε μέσα στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας μου καὶ τὴν ὁποία ἔκανες χωρὶς νὰ φαίνεται, μακριὰ ἀπὸ κάθε μάτι ἀνθρώπου. Ἐσὺ γνώριζες τὴν πρώτη σύσταση καὶ ὑπόστασή μου, ὅταν βρισκόταν στὸ σκοτάδι τῆς μητρικῆς κοιλιᾶς σὰν νὰ ἦταν θαμμένη καὶ κρυμμένη στὰ κατώτατα τῆς γῆς. Τὴν ἀκατέργαστη καὶ ἀδιαμόρφωτη στὰ μητρικὰ σπλάχνα οὐσία μου καὶ τὸ τί θὰ γινόμουν ἀπὸ τὴν ἀσχημάτιστη ἐκείνη κατάσταση, τὸ εἶδαν οἱ ὀφθαλμοί σου καὶ τὸ προγνώρισες μὲ λεπτομέρεια. Πόσο μεγάλη ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ! Πόσο ἐκπληκτικὴ ἡ φροντίδα καὶ ἡ πατρικὴ στοργὴ μὲ τὴν ὁποία περιβάλλει τὰ πλάσματά του! Ὁ ἱερὸς Ψαλμωδὸς θαυμάζει καὶ ἐκστακτικὸς ἀναφωνεῖ: «Ἰδού, Κύριε, σὺ ἔγνως πάντα, τὰ ἔσχατα καὶ τὰ ἀρχαῖα». Ὅλα τὰ γνώρισες, τὰ πρόσφατα καὶ τὰ παλιά, καὶ τὰ τῆς γεροντικῆς μου ἡλικίας καὶ τὰ τῆς νεανικῆς. «Σὺ ἔπλασάς με καὶ ἔθηκας ἐπ’ ἐμὲ τὴν χεῖρά σου». Σὺ μὲ ἔπλασες καὶ μὲ σκέπασες μὲ τὸ παντοδύναμο, τὸ στοργικὸ καὶ προστατευτικό σου χέρι (Ψαλ. ρλη΄ 5). Ὁ πανάγαθος καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς ἐνεργεῖ στὴ σύλληψη κάθε ἀνθρώπου. Αὐτὸς παρακολουθεῖ μὲ πολὺ ἐνδιαφέρον καὶ ἀγάπη τὴν κυοφορία του, τὴ γέννηση καὶ τὴν ἀνάπτυξή του, ὅλη τὴ ζωὴ ἀπὸ τὰ νεανικὰ χρόνια μέχρι τὰ γηρατειά. Αὐτὸς μᾶς προορίζει γιὰ τὴν αἰώνια χαρὰ τῆς Βασιλείας του. Ἂς τὰ ἀναλογίζεται αὐτὰ κάθε μητέρα ποὺ ἀναλαμβάνει ὅλους τοὺς κόπους ποὺ ἀπαιτεῖ ἡ κυοφορία, ἡ γέννηση καὶ ἡ ἀνατροφὴ ἑνὸς παιδιοῦ. Ἂς τὰ σκέπτεται καὶ κάθε πατέρας, ποὺ ἐπωμίζεται τὶς ἀνάλογες εὐθύνες. Ἂς σταθοῦν μὲ πίστη οἱ γονεῖς μπροστὰ στὸ μεγάλο αὐτὸ καὶ ἱερότατο ἔργο, στὸ ὕψιστο καθῆκον νὰ συνεργάζονται μὲ τὸν Θεὸ γιὰ τὴ γέννηση ἀνθρώπων, στοὺς ὁποίους ἡ ἀγάπη του σφοδρὰ ἐπιθυμεῖ νὰ χαρίσει αἰωνιότητα εὐτυχίας, δόξης καὶ χαρᾶς. Ο ΣΩΤΗΡ2052

Ὅταν τὸ παιχνίδι γίνεται ἐξάρτηση…

Ο ΣΩΤΗΡ ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΕΙΣ

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 9, 2019

«Ἐλάχιστα εἶναι σήμερα τὰ παιδιὰ ποὺ δὲν ἔχουν περάσει ὧρες ἐπὶ ὡρῶν μπροστὰ στὴν ὀθόνη τοῦ ὑπολογιστῆ παίζοντας ἕνα ἀπὸ τὰ ἑκατοντάδες videogames (βιντεοπαιχνίδια). Τὰ περισσότερα ἐξ αὐτῶν ἀπευθύνονται κυρίως στὰ ἀγόρια σχολικῆς ἡλικίας.

Ὁλοένα καὶ περισσότερα μικρὰ παιδιὰ καὶ ἔφηβοι ἐπιλέγουν σήμερα νὰ μένουν στὸ σπίτι προκειμένου νὰ παίξουν αὐτὰ τὰ παιχνίδια στὸ Διαδίκτυο… Καὶ μπορεῖ νὰ ὀνομάζονται παιχνίδια, δὲν εἶναι ὅμως καθόλου ἀθῶα, ἀφοῦ σὲ πολλὲς περιπτώσεις προκαλοῦν ἐξάρτηση… Μάλιστα, ἐνῶ οἱ γονεῖς βάζουν ὅρια, ὁ ἐθισμὸς αὐξάνεται, ὅπως ἐξηγεῖ στὸ CNN Greece ὁ Δρ Κωνσταντῖνος Σιῶμος, ψυχίατρος παιδιῶν καὶ ἐφήβων καὶ πρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Ἑταιρείας Μελέτης τῆς Διαταραχῆς Ἐθισμοῦ στὸ Διαδίκτυο.

Τὸ θέμα ἀπασχόλησε καὶ τὴν πρώτη μέρα τοῦ διεπιστημονικοῦ Συνεδρίου μὲ θέμα “Τεχνολογικὲς Ἐξελίξεις καὶ Δικαιοσύνη”, ποὺ διοργανώθηκε ἀπὸ τὴν Εἰσαγγελία τοῦ Ἀρείου Πάγου σὲ συνεργασία μὲ τὴν Ἑλληνικὴ Ἑταιρεία Μελέτης τῆς Διαταραχῆς Ἐθισμοῦ στὸ Διαδίκτυο καὶ τὴν ὑποστήριξη τοῦ Κέντρου Μελέτης τοῦ Ἐγκλήματος (5 καὶ 6 Ἀπριλίου 2019).

Τὸν Ἰούνιο τοῦ 2018 ὁ Παγκόσμιος Ὀργανισμὸς Ὑγείας ἀναγνώρισε τὸν ἐθισμὸ στὰ videogames ὡς ψυχικὴ διαταραχή, συμπεριλαμβάνοντάς τον στὸν ἐπίσημο κατάλογο ὅλων τῶν ἀσθενειῶν μὲ τὴν ὀνομασία “διαταραχὴ ἠλεκτρονικοῦ παιχνιδιοῦ” (Gaming Disorder)…

Οἱ ἀρνητικὲς συνέπειες, ὅπως σὲ ὅλα τὰ εἴδη ἐθισμοῦ, εἶναι πολὺ σοβαρές: Τὸ ἐξαρτημένο παιδὶ ἀποδιοργανώνεται σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα… Σύμφωνα μὲ ἔρευνα… οἱ Ἕλληνες εἶναι οἱ πιὸ ἐθισμένοι στὸ Διαδίκτυο μεταξὺ τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης, μετὰ τοὺς Βρετανούς, καὶ ἡ ἐμμονὴ στὰ ἠλεκτρονικὰ παιχνίδια καὶ εἰδικὰ στὸ Fortnite εὐθύνεται σὲ ποσοστὸ 72,1% γιὰ τὴν πτώση τῆς σχολικῆς ἐπίδοσης μεταξὺ τῶν ἐφήβων… Τὸ παιχνίδι ἀποκτᾶ ὁλοένα καί μεγαλύτερη προτεραιότητα στὴ ζωή, στὸ σημεῖο ποὺ νὰ ἔρχεται πρῶτο ἔναντι τῶν ἄλλων ἐνδιαφερόντων… Τὸ παιδὶ ἐφόσον ἀναγκαστικὰ βρεθεῖ ἐκτὸς σπιτιοῦ… θὰ πιέζει νὰ ξαναπάει στὸ σπίτι ἢ νὰ ξαναπάρει τὸ τάμπλετ στὰ χέρια του ἣ τὸ κινητό. Θὰ παρατήσει τὰ σπόρ, τὰ χόμπυ, τὶς ἐξόδους» («cnn.gr» 10-4-2019).

Ἀσφαλῶς ὅσοι γονεῖς ἔχουν παιδιὰ σὲ ἐφηβικὴ ἡλικία, ζοῦν τὸ πρόβλημα αὐτὸ τοῦ ἐθισμοῦ σὲ καθημερινὴ βάση. Βέβαια σὲ κάποιες περιπτώσεις ἔχουν κι αὐτοὶ τὴν εὐθύνη τους, μιὰ εὐθύνη ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ παλιότερα, ὅταν τὰ παιδιά τους ἦταν πιὸ μικρά, καὶ οἱ γονεῖς γιὰ νὰ ἔχουν τὴν ἡσυχία τους, τὰ ἄφηναν ἀνεξέλεγκτα μπροστὰ σὲ ἕναν ὑπολογιστή. Ἔτσι, τώρα ποὺ τὰ παιδιὰ ἔγιναν ἔφηβοι, οἱ γονεῖς δὲν μποροῦν πλέον νὰ βάλουν σ’ αὐτὰ κανόνες καὶ χρονικὰ ὅρια.

Τὸ πρῶτο λοιπὸν ποὺ ὀφείλουν νὰ κάνουν οἱ γονεῖς, εἶναι νὰ προλαβαίνουν τὸ πρόβλημα ὅταν τὰ παιδιά τους εἶναι ἀκόμη μικρά. Φυσικὰ δὲν ἀρκεῖ μόνον αὐτό· ἀπαιτεῖται καὶ νὰ ἐλέγχουν τὴν ποιότητα τῶν παιχνιδιῶν καὶ νὰ ἐξηγοῦν στὰ παιδιά τους τὶς συνέπειες τοῦ ἐθισμοῦ στὰ παιχνίδια αὐτά…

Ἀκόμη εἶναι σημαντικὸ νὰ ἐξασφαλίζουν οἱ γονεῖς γιὰ τὰ παιδιά τους χρόνο καὶ γιὰ ἄλλου εἴδους δραστηριότητες. Νὰ τὰ κατευ­θύνουν σὲ δημιουργικὲς ἀπασχολήσεις, ἀ­θλητισμό, μουσική, ἐπισκέψεις, ἐκδρομές, ἐπικοινωνία μὲ φίλους, καὶ πολὺ περισσότερο σὲ δραστηριότητες τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων καὶ τῶν Χριστιανικῶν Ὁμάδων. Ἡ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν μας θέλει καὶ κόπο καὶ χρόνο καὶ θυσίες, καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα παράδειγμα καὶ προσευχή.

ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ΠΑΙΔΙ !

Α. Μὴ μᾶς φοβίζουν οἱ δυσκολίες 

 Κυλάει ἤρεμα ἡ ζωὴ τοῦ νέου ζευγαριοῦ. Ξεκίνησαν τὴν κοινή τους πορεία μὲ τὴν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας καὶ μὲ τὶς εὐχὲς τῶν γονέων τους, μὲ τὴ συμπαράσταση τῶν συγγενῶν καὶ φίλων τους, ποὺ συμμετεῖχαν ὁλόκαρδα στὴ χαρά τους, στὸ πρῶτο τους ξεκίνημα, ἐκεῖ στὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ, ὅπου ὅλα ἦταν ὄμορφα, λαμπρά, εὐλογημένα. 

 Σὲ λίγο οἱ νέοι σύζυγοι ἔγιναν γονεῖς. Εὐχαρίστησαν τὸν Θεό, δόξασαν τὸ ὄνομά του γιὰ τὸ μεγάλο του δῶρο, ποὺ ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ τὸ εἶδαν, τὰ μάτια τους δάκρυσαν καὶ σκίρτησε ἡ καρδιά τους. 

 Καὶ ὅταν τὸ πῆραν νὰ τὸ κρατήσουν, ἔτρεμαν τὰ χέρια τους, ἂν καὶ ἦταν τόσο μικρό, τόσο ἐλαφρὺ ἀκόμη!... Νόμιζαν πὼς κρατοῦσαν στὶς χοῦφτες τους ὅλο τὸν κόσμο! 

«Αὐτὸ εἶναι κάτι ὑπέροχο, κάτι θεϊκό!» εἶπε ἕνας πατέρας μόλις ἀπέκτησε τὸ πρῶτο του παιδί. 

 Κάτι θεϊκό. Ναί, δὲν εἶναι καρπὸς μόνο τῆς δικῆς τους ἀγάπης. 

Τὸ παιδὶ ποὺ κρατοῦν στὰ χέρια τους εἶναι καρπὸς καὶ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Δῶρο δικό του. Τοὺς ἐμπιστεύθηκε κάτι ποὺ ἀξίζει πιὸ πολὺ ἀπ’ ὅλο τὸν κόσμο. Μιὰ ἀνθρώπινη ὕπαρξη, ποὺ κλείνει μέσα της τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, μιὰ ἀθάνατη ψυχή, ποὺ τὴν ἀξία της δὲν ἰσοφαρίζει ὅλος ὁ κόσμος! 

 Καὶ τὸ θαῦμα ἐπαναλήφθηκε. Ἦλθε ἀδελφάκι, καὶ ἦταν πολὺ χαριτωμένα τὰ δυό, ὅταν παῖζαν μαζί, ὅταν γελοῦσαν καὶ ὅταν μάλωναν ἀκόμη. 

Γιατί ἦταν τόσο ἀθῶα τὰ μαλώματά τους, ποὺ τὰ ξεχνοῦσαν γρήγορα, ὥστε οὔτε νὰ συγχωρεθοῦν δὲν χρειαζόταν. 

Καὶ ἔπαιζαν πάλι ἀνέμελα μαζί, μέχρι τὸ ἑπόμενο ἐπεισόδιο... Ὅμως τὰ παιδιὰ ὅσο χαριτωμένα καὶ ἂν εἶναι, ὅσο καὶ ἂν γεμίζουν μὲ χαρὰ τὸ σπίτι μας καὶ τὴν καρδιά μας, ὅσο καὶ ἂν δίνουν νόημα καὶ προοπτική, διάρκεια καὶ συνέχεια στὴ μικρή μας ζωή, ἔχουν κόπο, θέλουν φροντίδα, ἀπαιτοῦν θυσίες. 

Κάποτε λυγίζουν οἱ γονεῖς κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῆς εὐθύνης καὶ εἶναι ὧρες ποὺ αἰσθάνονται πιὸ πολὺ τὸν κόπο παρὰ τὴ χαρὰ ποὺ δίνουν τὰ παιδιά. 

 Καὶ ὅταν τὰ παιδιὰ δὲν εἶναι δύο ἢ τρία, ἀλλὰ συμβαίνει νὰ εἶναι καὶ περισσότερα, τότε ὁ κόπος γίνεται μεγαλύτερος καὶ κάποιος δισταγμὸς κυριαρχεῖ στὶς καρδιές· τί θὰ κάνουμε στὴ συνέχεια; Ἐκεῖ ποὺ ὑπῆρχε λαχτάρα, τώρα ὁ φόβος κυριαρχεῖ. 

Ἐκεῖ ποὺ συγκινοῦσε ἡ θερμὴ προσδοκία, τώρα μιὰ ἀρνητικὴ διάθεση ἐπικρατεῖ. Ὄχι πιὰ ἄλλο παιδί, ὄχι! Δὲν ἀντέχουμε ἄλλο. 

 Δυστυχῶς αὐτὴ ἡ νοοτροπία ἐπικρατεῖ πλέον καὶ ἡ σύγχρονη οἰκογένεια μένει στὸ ἕνα παιδί, τὸ πολὺ στὰ δυό. Μετά, τέλος. Γιὰ τοὺς περισσότερους νέους γονεῖς δὲν συζητεῖται τὸ θέμα. 

Καὶ αὐτοὶ ἀκόμη ποὺ ὁμολογοῦν ὅτι τὰ παιδιὰ δίνουν εὐτυχία καὶ χαρά, καὶ αὐτοὶ ποὺ παραδέ- χονται ὅτι τὰ παιδιὰ ἀναπτύσσονται καλύτερα, γίνονται κοινωνικότερα καὶ διαμορφώνουν ἄρτιο χαρακτήρα ὅταν εἶναι περισσότερα, καὶ αὐτοὶ δὲν προχωροῦν. 

 Τὸ θεωροῦν ὑπερβολικὸ καὶ παράτολμο. Μάλιστα στὶς δύσκολες συνθῆκες τοῦ σημερινοῦ κόσμου, πολὺ δὲ περισσότερο στὶς συνθῆκες ποὺ διαμόρφωσε ἡ οἰκονομικὴ κρίση, ἡ ὁποία δοκιμάζει τελευταῖα τὴν πατρίδα μας. 

 Χωρὶς ἀμφιβολία οἱ συνθῆκες εἶναι πολὺ δύσκολες, οἱ ἀπαιτήσεις γιὰ μιὰ καλὴ κατοικία, γιὰ τὴν ὑπεύθυνη ἀγωγὴ καὶ ἄρτια μόρφωση τῶν παιδιῶν καὶ ἀργότερα γιὰ τὴν ἀποκατάστασή τους εἶναι με- γάλες, ὁ τρόπος ζωῆς, στὶς σύγχρονες μάλιστα μεγαλουπόλεις, ἐξουθενωτικός. 

 Στὶς περισσότερες περιπτώσεις φαίνεται πὼς εἶναι ἀναγκαῖο νὰ ἐργάζεται καὶ ἡ μητέρα. Πῶς ὅμως νὰ τὰ προλάβει ὅλα; Σὲ πόσα μπορεῖ νὰ τὴν βοηθεῖ ἢ καὶ νὰ τὴν ἀναπληρώνει ὁ σύζυγος, ποὺ κάποτε ψάχνει νὰ βρεῖ καὶ δεύτερη ἐργασία, γιὰ νὰ τὰ βγάλουν πέρα; 

Καὶ ἂν δὲν βρίσκεται ἐργασία ἐπαρκὴς νὰ καλύπτει στοιχειωδῶς τὰ ἔξοδα; Πῶς νὰ ἀντέξει ἡ σκέψη τους ἀκόμη ἕνα παιδί; 

 Μάλιστα. Δυσκολίες ὅλα αὐτά. Ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ ὑποχωροῦμε μπροστὰ στὶς δυσκολίες. Δὲν πρέπει νὰ ψάχνουμε μόνο τὸ εὔκολο στὴ ζωή μας. Ποτὲ δὲν γίνεται κάτι μεγάλο χωρὶς κόπο καὶ θυσίες, χωρὶς τόλμη καὶ αὐταπάρνηση. Καὶ ἐπίσης· δὲν εἶναι μόνο τώρα οἱ δυσκολίες. Παλαιότερα τὰ πράγματα ἦταν πιὸ δύσκολα. 

Δὲν ὑπῆρχαν μεγαλύτερες ἀνέσεις τότε, περισσότερες δυνατότητες, ἀφθονότερες παροχές. Πῶς μᾶς μεγάλωσαν οἱ γονεῖς μας; 

 Πῶς πάλεψαν καὶ νίκησαν στὴ ζωή; 

Πόσα στερήθηκαν γιὰ νὰ ἔχουμε ἐμεῖς τὰ ἀναγκαῖα; Πῶς δὲν λύγισαν μπροστὰ στὸ καθῆκον; Ὁ ἀγώνας τους νὰ μείνουν ἀκέραιοι, νὰ βαδίσουν σύμφωνα μὲ τὴ φωνὴ τῆς συνειδήσεώς τους, νὰ πορευθοῦν κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, βοήθησε καὶ ἔγιναν ἄνθρωποι ὁλοκληρωμένοι, ζηλευτοὶ μέσα στὴ φτώχεια τους πολλοί, χαρούμενοι, εἰρηνικοὶ καὶ ἰσορροπημένοι. Τὰ ὑλικὰ τὰ εἶχαν ὅλα λιγοστά. Τὰ πλούτη τους ἦταν πνευματικά. Εἶχαν ἀρετή, εἶχαν ἀλληλεγγύη, μὲ τὸν τρόπο τους ἔκαναν τὴν κοινωνία τους ἀληθινὴ καὶ ἀνθρώπινη. Ἐκεῖνοι μὲ στερήσεις καὶ φτώχεια μεγάλωσαν πολλὰ παιδιά. 

Οἱ σύγχρονοι μὲ πολὺ περισσότερες δυνατότητες γιατί δὲν ἀντέχουμε τὰ λίγα; Ἐκεῖνοι ἦταν εὐχαριστημένοι ἀπὸ τὴ ζωή τους. Ἐμᾶς ὅλα μᾶς φταῖνε. 

Ζοῦμε ἀνειρήνευτοι, ἀνικανοποίητοι, γεμάτοι στενοχώριες καὶ ἄγχος. Διότι τὰ λογαριάζουμε ὅλα μὲ τὸ μικρό μας μυαλὸ καὶ δὲν ἐμπιστευόμαστε τὸν πανάγαθο Πατέρα Θεό. 

 Ἂς μὴ στηριζόμαστε ὅμως στὶς δικές μας ἐλάχιστες δυνάμεις. Ἂς καταφεύγουμε στὴν παντοδυναμία τοῦ φιλάνθρωπου Θεοῦ. 

Ἂς μὴν παλεύουμε ὅλα νὰ τὰ βγάλουμε πέρα μόνοι μας. Ἂς σκεπτόμαστε ὅτι δίπλα μας ὑπάρχει Ἐκεῖνος, ποὺ ὅλα τὰ γνωρίζει καὶ ὅλα τὰ μπορεῖ καὶ μὲ ἕνα ἁπλὸ νεῦμα του ὅλα τὰ διορθώνει καὶ τὰ τακτοποιεῖ. 

Ἐκεῖνος ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ εἶναι «μεθ’ ἡμῶν πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Ματθ. κη΄ 20). Γι’ αὐτό, ὅπως ἑρμηνεύει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, μᾶς συμβουλεύει ὁ Κύριος: Μὴ μοῦ πεῖτε γιὰ τὴ δυσκολία τῶν πραγμάτων· «ἐγὼ γάρ εἰμι μεθ’ ὑμῶν ὁ πάντα ποιῶν εὔκολα». «Ἔχει ὁ Θεός», ἔλεγαν οἱ παλαιότεροι καὶ ἡσύχαζε τὸ πνεῦμα τους, εἰρήνευε ἡ καρδιά τους. 

Καὶ ἔτσι χαρούμενοι καὶ χωρὶς νὰ καταλάβουν τὸ πῶς, μεγάλωναν τὰ παιδιά τους. 

Ὅσα τοὺς ἔδινε ὁ Θεός, λίγα ἢ πολλά, ὅλα δικά του ἦταν. Τὸ θέμα ὅμως εἶναι σπουδαῖο καὶ μεγάλο. Γι’ αὐτὸ καὶ θὰ συνεχίσουμε σὲ ἑπόμενο ἄρθρο. Ο ΣΩΤΗΡ 2050

ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΜΕΣΩΣ ΠΑΙΔΙ

     Προχωροῦν στὸ γάμο τους οἱ νέοι ἄνθρωποι μὲ συγκίνηση καὶ χαρά, μὲ ὄνειρα καὶ προσδοκίες. Μιὰ νέα ζωὴ ἀρχίζει γιὰ τοὺς νεόνυμφους, ποὺ τὴν ἐνισχύει ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία μὲ τὶς εὐχὲς καὶ τὴ χάρη τοῦ ἱεροῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου. 

    Ἦταν ὁ καθένας τους μόνος μέχρι λίγο πρίν, καὶ τώρα ζοῦν μαζί. Συνδέονται μὲ δεσμὰ ἀγάπης τόσο βαθιᾶς καὶ ξεχωριστῆς, ποὺ μπροστὰ σ’ αὐτὴ τὴ νέα κατάσταση ἐξασθενοῦν ὅλες οἱ παλαιότερες διαπροσωπικὲς σχέσεις, ἀκόμη καὶ αὐτοὶ οἱ δεσμοὶ ποὺ τοὺς συνέδεαν μὲ τὴν 

πατρική τους οἰκογένεια. Τώρα ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον εἶναι κάτι μοναδικό. Καὶ οἱ δυὸ μαζὶ αἰσθάνονται πὼς εἶναι ἕνα, ποὺ τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς χωρίσει. Ἀπολαμβάνουν μὲ μιὰ χαρὰ τελείως ἰδιαίτερη αὐτὴ τὴ νέα πραγματικότητα ποὺ δημιουργήθηκε καὶ μὲ πρωτόγνωρα αἰσθήματα τὴ ζοῦν: Ἀποτελοῦν οἱ δυό τους μιὰ νέα οἰκογένεια! Καὶ σὲ λίγο, ὅπως συνήθως συμβαίνει, οἱ δύο γίνονται τρεῖς. Μιὰ νέα μικροκαμωμένη, χαριτωμένη ὕπαρξη ἀρχίζει τὴ ζωή της ἀνάμεσά τους. Τοὺς κοιτᾶ ἔκπληκτη μὲ τὰ μικρά της ἀθῶα μάτια, ἁπλώνει τὰ ἀδύναμα χεράκια της νὰ στηριχθεῖ ἐπάνω τους, ἀρχίζει ἀπὸ τὶς πρῶτες κιόλας ἑβδομάδες νὰ τοὺς χαμογελᾶ. Καὶ αὐτοὶ δὲν πιστεύουν στὰ μάτια τους, δὲν τὸ χωρᾶ ὁ νοῦς τους. Μέχρι χθὲς ἦταν σύζυγοι. Καὶ τώρα ἔγιναν γονεῖς! Πῶς ἔγινε αὐτό; Πῶς ἕνας καινούργιος ἄνθρωπος παρουσιάσθηκε ἀνάμεσά τους καὶ προῆλθε ἀπὸ αὐτούς; Πῶς μέρα μὲ τὴ μέρα μεγαλώνει, γιὰ νὰ γίνει αὐτὸ τὸ μικρὸ καὶ ἀδύναμο βρέφος ἕνα νήπιο αὔριο, ἕνα χαριτωμένο παιδὶ στὴ συνέχεια, ἕνας ἀνήσυχος ἔφηβος μετά, καὶ τελικὰ ἕνας ὥριμος ἄνδρας, μιὰ ὥριμη γυναίκα, ποὺ θὰ προσφέρουν τὰ δικά τους χαρίσματα στὴ ζωὴ τῶν ἄλλων καὶ θὰ ἔχουν ἀποφασιστικὴ συμμετοχὴ στὴ ζωὴ τοῦ κόσμου γενικότερα; Ἕνα θαῦμα εἶναι ἡ ζωή, ἕνα μυστήριο, ποὺ καὶ ἡ ἐπιστήμη δὲν μπορεῖ νὰ ἐξιχνιάσει. Πῶς συλλαμβάνεται ὁ ἄνθρωπος στὰ μητρικὰ σπλάχνα, πῶς ζεῖ καὶ αὐξάνεται ἐκεῖ, πῶς κατόπιν γεννιέται καὶ μεγαλώνει, πῶς ὑποκύπτει στὴ συνέχεια στὴ διαδικασία τῆς φθορᾶς καὶ φθάνει στὸ τέλος; Καὶ ἀκόμη περισσότερο· πῶς μαζὶ μὲ τὴ ζωὴ τοῦ χαρίζεται καὶ ἡ ἀθάνατη ψυχή; Πῶς ἐπηρεάζεται ὁ ψυχικός του κόσμος ἀπὸ τὸν καιρὸ ἀκόμη τῆς κυοφορίας, πῶς κληρονομοῦνται τὰ ψυχικὰ ἰδιώματα τῶν γονέων, πῶς ἀναπτύσσεται σιγὰ σιγὰ καὶ ὁλοκληρώνεται ἡ προσωπικότητά του; Μυστήριο ὁ ἄνθρωπος! Μυστήριο ἡ ζωή! Καὶ οἱ γονεῖς διακονοῦν ταπεινὰ αὐτὸ τὸ μυστήριο, ὑπηρετοῦν τὸ θαῦμα, συμμετέχουν στὴ γέννηση μιᾶς ἀθάνατης ὑπάρξεως, ἑνὸς νέου ἄνθρωπου, ποὺ φέρει τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ μέσα του καὶ εἶναι προορισμένος νὰ ζήσει στὴν αἰωνιότητα. Ἡ ἀποστολή τους μεγάλη καὶ ὑψηλή, ζηλευτὴ καὶ ἁγία. Γι’ αὐτὸ καὶ προκαλεῖ τὴν ἀπορία ἡ ἄρνηση κάποιων νέων συζύγων νὰ προχωρήσουν σ’ αὐτὴ τὴν ἀποστολή. 

     Ὁ κύριος δισταγμός τους εἶναι μήπως μπροστὰ στὸ μέγεθος τῆς εὐθύνης; Τότε θὰ ἦταν κατανοητός. Ποιὸς εἶναι ἄξιος καὶ ἱκανός, ποιὸς εἶναι τόσο δυνατός, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ σηκώσει ἕναν ἄνθρωπο στὰ χέρια του; Ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, καὶ τὰ παντοδύναμα χέρια ποὺ κρατοῦν μέσα τους ὅλο τὸν κόσμο, αὐτὰ τὰ χέρια εἶναι ποὺ σηκώνουν τελικὰ τὸν ἄνθρωπο. Μὲ τὴ δική Του δύναμη οἱ σύζυγοι γίνονται γονεῖς, μὲ τὴ δική Του βοήθεια θὰ μεγαλώσουν καὶ τὰ παιδιά τους. Ὅμως ἄλλο εἶναι ὁ δισταγμὸς ποὺ γεννᾶ ἡ αἴσθηση τῆς εὐθύνης, καὶ ἄλλο ἡ ἄρνηση ποὺ γίνεται γιὰ τοὺς λόγους ποὺ ἐπικαλοῦνται οἱ νέοι σήμερα. Τώρα πρέπει νὰ γνωρισθοῦμε καλύτερα οἱ δυό μας, λένε. Τώρα ἔχουμε νὰ τελειώσουμε τὸ σπίτι μας. Θέλουμε νὰ ζήσουμε καὶ λίγο ἀνέμελα, νὰ χαροῦμε τὴ ζωή μας, νὰ μὴν μποῦμε ἀμέσως σὲ φροντίδες. Ἔχει ἐξάλλου καὶ ἔξοδα ἕνα παιδί, καὶ σήμερα δὲν ὑπάρχει ἡ ἀπαιτούμενη οἰκονομικὴ ἄνεση. Δὲν ἀντέχουμε τέτοια βάρη ἀπὸ τώρα. Βέβαια, δὲν λέμε ὄχι· θέλουμε ἕνα παιδί. Ἀλλὰ ἀργότερα. Θὰ τὸ σκεφθοῦμε καὶ θὰ τὸ προγραμματίσουμε ἀργότερα, μὲ τὴν ἄνεσή μας.

     Τί θὰ ἀπαντήσουμε σ’ ὅλα αὐτά; Λένε ὅτι θὰ τὸ σκεφθοῦν ἀργότερα καὶ θὰ τὸ πραγματοποιήσουν τότε ποὺ ἐκεῖνοι θέλουν. Καὶ πῶς εἶναι βέβαιοι γι’ αὐτό; Ὅλοι ὅσοι τὸ ἀποφασίζουν, τὸ κατορθώνουν; Μόνο ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὸ θέλουν ἐξαρτᾶται; Δὲν ὑπάρχει καὶ κάποιος Ἄλλος ποὺ ρυθμίζει αὐτὰ τὰ πράγματα; Ἀλλὰ καὶ μόνο ἀνθρώπινα νὰ τὸ δεῖ κανείς, δὲν εἶναι γνωστὸ ὅτι ὅσο περνάει ὁ καιρός, τόσο περιορίζονται οἱ πιθανότητες, ὅσο προχωροῦν τὰ χρόνια, τόσο λιγοστεύουν οἱ ἀντοχὲς ποὺ ἀπαιτοῦνται γιὰ νὰ μεγαλώσει ἕνα παιδί; Ἔχει ἔξοδα ἕνα παιδί. Ναί, ἔχει. Ἀλλὰ εἶναι προτιμότερο νὰ ζοῦν ἄνετα οἱ δυὸ καὶ νὰ εἶναι μόνοι, ἀπὸ τὸ νὰ περιορίσουν λίγο τὶς ἀνέσεις τους καὶ νὰ ἔχουν καὶ παιδιὰ ἀνάμεσά τους, νὰ ζεσταίνουν τὴν καρδιά τους καὶ νὰ δίνουν χαρὰ στὴ ζωή τους; Ὑποστηρίζουν ἀκόμη πὼς τὸ παιδί, καθὼς θὰ ἔλθει ἀνάμεσά τους, θὰ 

ἐξασθενήσει τὸν μεταξύ τους σύνδεσμο. Βέβαια θὰ τοὺς ἀπασχολεῖ, ἀλλὰ στὸ πρόσωπό του θὰ συναντῶνται πιὸ οὐσιαστικά, στὴν παρουσία του θὰ χαίρονται βαθύτερα τὸν σύνδεσμό τους. Ἑνώνουν τὰ παιδιά, δὲν χωρίζουν τοὺς γονεῖς, ὅταν ὑπάρχει βαθιά, ἀληθινὴ ἀγάπη. Ὅσο γιὰ τὸ σπίτι ποὺ πρέπει νὰ ἑτοιμαστεῖ καλύτερα, ἀσφαλῶς καταλαβαίνουμε πὼς τὰ ἄψυχα δὲν συγκρίνονται μὲ τὸν ἄνθρωπο· ἡ ἀξία τους εἶναι μηδαμινὴ μπροστὰ στὴν ἀξία τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀθάνατης ψυχῆς ἑνὸς ἀνθρώπου. Πόσα 

παλάτια παραμένουν ψυχρά, παγωμένα, νὰ φιλοξενοῦν ἀνθρώπους μοναχικούς, 

βυθισμένους στὴ θλίψη καὶ στὴ μελαγχολία! Καὶ πόσα φτωχὰ σπίτια εἶναι ὄμορφες γωνιὲς τοῦ παραδείσου, γιατὶ μέσα τους φιλοξενοῦν ἀθῶες παιδικὲς ὑπάρξεις καὶ ἀντιλαλοῦν ἀπὸ τὶς χαρούμενες φωνές τους! Ἔχουν κόπο τὰ παιδιά, ζητοῦν φροντίδες καὶ ἐπιμέλεια. Ἀλλὰ ἔτσι ἀξίζει ἡ ζωή. Τί νὰ τὴν κάνεις μιὰ ζωὴ μὲ ἄνεση καὶ καλοπέραση, ὅμως χωρὶς συνέχεια καὶ προοπτική, χωρὶς δημιουργικότητα καὶ θυσία, δηλαδὴ χωρὶς ἀγάπη, χωρὶς χαρά; Ὅταν ὁ Θεὸς συνέστησε τὸ πρῶτο ζεῦγος, «εὐλόγησεν αὐτοὺς λέγων· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς» (Γεν. α΄ 28). Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀποστολὴ τοῦ ἀνθρώπου, αὐτὴ εἶναι ἡ δόξα του. Αὐτὸ εὐλόγησε ὁ Θεός. Ἂς προχωροῦν οἱ νέοι σύζυγοι μὲ 

πίστη καὶ ἀποφασιστικότητα. Γιὰ νὰ εἶναι χαρούμενη καὶ εὐλογημένη ἡ ζωή τους, μέσα στὸ ἅγιο θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ κάτω ἀπὸ τὸ στοργικό του βλέμμα.Ο ΣΩΤΗΡ2041

Τι εννοούσε ο Άγιος Πορφύριος όταν έλεγε πως «Μέσα μας κουβαλάμε τους αιώνες»

Σαν μεγαλώνουμε με θαυμαστή αγωνία ανακαλύπτουμε ότι φόβοι, ενοχές, άγχος και μια βαθιά ντροπή για τον εαυτό μας, δεν μας ανήκουν απόλυτα.
Πως τα αποκτήσαμε άραγε;
Από που έρχονται και τι ζητάνε από εμάς;

Έμεινα εκστατικός όταν διάβασα στον Άγιο Πορφύριο ότι μέσα μας κουβαλάμε τους αιώνες. «Είναι ένα μυστήριο ο άνθρωπος. Φέρομε μέσα μας κληρονομιά αιώνων….».Κι είναι αλήθεια, ότι μέσα μας κουβαλάμε ένοχα μυστικά αιώνων, γενεών, εκείνα που δεν είπαν, εκείνα που δεν μαθεύτηκαν, αυτά που δεν εξομολογήθηκαν. Σαν σκιές τα ένοχα αυτά μυστικά, στοιχειώνουν την ζωή μας και κληρονομούνται στις υπάρξεις μας.
Όταν μεγαλώνεις με ένα πατέρα αγχώδη ή φοβικό, μια μητέρα εμμονική ή ψυχωτική, δίχως να το ξέρεις και να το θες, ταυτίζεσαι μαζί τους. Νιώθεις ένοχα, ντρέπεσαι για το τραύμα τους. Αισθάνεσαι ότι φταις εσύ. Ότι κάτι πρέπει να κάνεις για να τους λυτρώσεις. Ότι είναι δική σου η ευθύνη της θεραπείας τους.

Και τότε πέφτεις στο φαύλο κύκλο της ψυχικής επανάληψης.
Γιατί στην προσπάθεια σου, ασυνείδητα ή μη, να τους λυτρώσεις θα ταυτιστείς μαζί τους.
Το πρόβλημα τους, θα γίνει δικό σου.Θα αναπαραγάγεις ίδιες συμπεριφορές, φοβίες, πανικούς, εμμονές, και γενικότερα όλο το τραύμα θα κυλήσει μες στην ύπαρξη σου.
Αντί να τους λυτρώσεις, θα χαθείς μαζί τους στην ψυχική μίμηση του τραύματος.
Θα πάρεις το μυστικό τους, την δική τους ντροπή.
Και πως θα ρωτήσει κάποιος σπάει αυτός ο φαύλος κύκλος των ένοχων μυστικών και ψυχικών μεταβιβάσεων;
Όταν συν-χωρέσουμε την αδυναμία των γονέων μας.
Όταν αποδεχθούμε ότι δεν ήταν και δεν έπρεπε να είναι παντοδύναμοι και τέλειοι για να είναι καλοί γονείς.
Ότι απλώς ήταν άνθρωποι και όχι θεοί. Έκαναν αυτό που μπορούσαν και άντεχαν.

Συγχρόνως όμως χρειάζεται και μια αποδοχή και συγχώρεση προς τον εαυτό μας, αναγνωρίζοντας ότι δεν έχουμε την ευθύνη της ζωής των άλλων, ότι δεν είμαστε υπεύθυνοι για τις αδυναμίες, τα λάθη και τα πάθη των άλλων.
Η λύτρωση έρχεται όταν αγκαλιάζοντας την αδυναμία σου νιώσεις επιτέλους δυνατός.

Γιατί αυτή είναι η χριστιανική θεραπευτική, μια αδυναμία που γίνεται δύναμη, ένας σταυρός που μεταμορφώνεται σε ανάσταση, μια άρνηση που γίνεται ζωή και φως.

π.Λίβυος

https://proskynitis.blogspot.com/2018/07/blog-post_98.html#more

Γιατί να αποφεύγουμε να φιλάμε το παιδί μας στο στόμα;

Ο τρόπος με τον οποίο εκδηλώνουν την αγάπη και την τρυφερότητα οι γονείς προς το παιδί τους μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Μια από αυτές είναι και το φιλί. Στις δυτικές κοινωνίες είναι αποδεκτό και φυσικό γονείς και παιδιά να φιλιούνται στο στόμα, ενώ στην ελληνική κοινωνία κυρίως φιλιούνται στο μάγουλο.

Παρόλα αυτά παγκοσμίως το φιλί στο στόμα συνδέεται με ερωτικό κίνητρο και ανταλλάσσεται ανάμεσα σε ερωτικούς συντρόφους. Φυσικά ένα φιλί στο στόμα από τον γονιό μπορεί να μην κρύβει κάτι πονηρό, όμως το παιδί δεν είναι σε θέση να επεξεργαστεί την πράξη αυτήν σωστά σε αυτή την ηλικία. Και αν σκεφτούμε πως με βάση την ψυχαναλυτική του Freud το στόμα αποτελεί την πρώτη ζώνη διέγερσης και ικανοποίησης στην ανάπτυξη του ανθρώπινου ψυχισμού κατά τον πρώτο χρόνο ζωής, που συνοδεύει όμως τον άνθρωπο κατά την διάρκεια της εξελικτικής του πορείας, θα πρέπει να προσέχουμε περισσότερο.

Επίσης υπάρχει κίνδυνος το παιδί να μπερδευτεί και να δυσκολευτεί στα όριά που υπάρχουν σε κάθε διαπροσωπική σχέση. Γι αυτό την επόμενη φορά που θα νιώσετε την ανάγκη να εκφράσετε την αγάπη και την τρυφερότητα σας με ένα φιλί στο στόμα με το παιδί σας, σκεφτείτε πως υπάρχουν ένα σωρό άλλοι τρόποι που μπορείτε να το κάνετε και επιπλέον χωρίς να υπάρχει καμιά πιθανότητα να το δυσκολέψετε αργότερα στα όρια του.http://www.jenny.gr

http://solidaritymit.blogspot.gr/2017/08/blog-post_67.html?

ΤΡΕΙΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ !!

============

ΤΡΕΙΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ !! by antonis on Scribd

«Πάντα ασελγούσε πάνω μου. Ακόμη και πάνω από τα ρούχα μου» Μια αναγνώστρια εξομολογείται!

Μιλήστε. Μην φοβάστε. Τέτοιοι άνθρωποι θα έπρεπε να τιμωρούνται. Όχι με απλή φυλάκιση αλλά με κρεμάλα ή θανατική ποινή. Προσέξτε τα παιδιά σας. Παρατηρήστε τα,  αν κάποια στιγμή ντρέπονται χωρίς λόγο. Παρατηρήστε αν δεν θέλουν να δουν κάποιον. Παρατηρήστε κάθετι ύποπτο. Πρέπει να προσέχετε.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ

Πηγή: http://dinatos.blogspot.com/2015/04/blog-post_601.html#ixzz3XpLAa6PC

Γιατί οι γονείς πληγώνουν τόσο βαθιά;

1.  Το είδος και η ποιότητα της αγάπης που έχουμε εισπράξει ως παιδιά, αυτό είναι που μπορούμε να προσφέρουμε ως γονείς .
 2.  Το παιδί παραμένει ο μοναδικός αξιόπιστος μάρτυρας της αλήθειας των συναισθημάτων κάθε οικογένειας.
3.  Οταν  ένα παιδί αναγκαστεί  να γίνει αυτό που οι γονεις του  θέλουν, αργά η γρήγορα θα εμφανισει  μιά  αδυναμία, ασθένεια, επιθετικότητα, απάθεια και δεν θα μπορεί να την εξηγήσει κανείς.
4. Η κακοποίηση των παιδιών συμβαίνει όταν οι γονείς εστιάζουν στα επιτεύγματα και όχι στο ίδιο το παιδί, στην ύπαρξη του.
5.  Το μωρό που δεν συναντά ένα βλέμμα να το κοιτάζει, νοιώθει ότι βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο.
6.  Έρχεται το παιδί στη ζωή μας και μας φέρνει αντιμέτωπους με το παρελθόν μας. Έχουμε δύο επιλογές ή θα το αντιμετωπίσουμε ή θα του το κληροδοτήσουμε αυτούσιο.

Οι εντελώς αδιάφοροι γονείς, οι γονείς δηλ. που δεν δίνουν σημασία στα προβλήματα και στις ανάγκες των παιδιών, δεν τους προσφέρουν αγάπη και φροντίδα, δημιουργούν ψυχολογικές διαταραχές και νοητική καθυστέρηση στα παιδιά.