Με ρωσικά χρήματα και όπλα ο Κεμάλ πολεμησε τους Έλληνες στη Μικρά Ασία.

Το 30% των τουρκικων εδαφων ειναι κατεχομενο με ακυρες συνθηκες!!

Οι συνθήκες της Μόσχας και του Καρς (1921) - Η Συνθήκη Φιλίας και Αδελφοσύνης της Μόσχας και η ενίσχυση των κεμαλικών από τους μπολσεβίκους - Η παραχώρηση εδαφών της Υπερκαυκασίας στους Τούρκους με τη Συνθήκη του Καρς και η πρόβλεψη για ανανέωσή της κάθε 25 χρόνια

Ακούμε τελευταία κυρίως, τον Ταγίπ Ερντογάν να μιλά για "σύνορα της καρδιάς" (των Τούρκων), για εδάφη που κατακτήθηκαν με αίμα κλπ. Θα αναφερθούμε σήμερα, σε κάποια εδάφη της Τουρκίας που αποτελούν το 30% περίπου της έκτασής της και αποκτήθηκαν "στα χαρτιά". Στο τέλος του άρθρου, θα γράψουμε και λίγα πράγματα για το πώς παραδόθηκε η Ανατολική Θράκη στους Τούρκους, ένα τεράστιο θέμα το οποίο  ειναι μελανη κηλιδα του βενιζελισμου.

Η Οκτωβριανή Επανάσταση – Η εκστρατεία στην Ουκρανία – Οι συνθήκες του Αλεξαντροπόλ και της Μόσχας. 

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση (1917), η Ρωσία "αποσύρθηκε" από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και σταμάτησε τις εχθροπραξίες εναντίον της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τότε όμως "… οι Σύμμαχοι νικηταί ευρέθησαν εις την ανάγκην να αναχαιτίσουν την προέλευσιν των Μπολσεβίκων εις τα εκκενούμενα παρά των Γερμανών εδάφη της Ρωσίας, δια να δοθεί ούτω καιρός για νέα δημιουργούμενα κράτη, η Πολωνία και η Τσεχοσλοβακία και ανασυγκροτηθούν τα καταστραφέντα κράτη της Ρουμανίας και της Σερβίας. Οι κίνδυνοι της Ευρώπης ήταν μέγιστοι…" (Δημ. Βακάς).

Αποφασίστηκε λοιπόν να σταλούν στην Ουκρανία και συγκεκριμένα στην περιοχή της Κριμαίας στρατεύματα για να ενισχύσουν τις αντικομμουνιστικές δυνάμεις που υπήρχαν εκεί. Ο Γάλλος πρωθυπουργός Κλεμανσό υποσχόμενος διπλωματική βοήθεια στη χώρα μας στα ζητήματα της Μικράς Ασίας και της Θράκης, ζήτησε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο να στείλει η Ελλάδα ένα Σώμα Στρατού στην εκστρατεία αυτή.

Ο Βενιζέλος δέχτηκε αν και έβλεπε ότι η συγκεκριμένη επιχείρηση ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνη. Η εκστρατεία δεν ήταν καλά οργανωμένη, συμμετείχαν σ' αυτή πολύ λιγότερες δυνάμεις απ' ότι πιστευόταν αρχικά (12 γαλλικά τάγματα, αμφίβολης μαχητικής ικανότητας, ένα ρουμανικό σύνταγμα και δύο ελληνικές μεραρχίες). Το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα, με 23.551 άνδρες, έφτασε στην Οδησσό στις 21 Ιανουαρίου 1919.

Είναι γνωστή η αποτυχία της εκστρατείας αυτής και η επικράτηση των μπολσεβίκων. Στα τέλη Απριλίου 1919 αποχώρησε από την Κριμαία η ελληνική δύναμη, η οποία πολέμησε με μεγάλη γενναιότητα και είχε σοβαρές απώλειες: 398 νεκρούς και 657 τραυματίες.

Το κακό όμως για τη χώρα μας δεν σταμάτησε εκεί. Το νέο σοβιετικό καθεστώς συμμάχησε κατά της Δύσης με τους Τούρκους εθνικιστές οι οποίοι πολεμούσαν εναντίον της δυτικής κυριαρχίας αλλά και της Οθωμανικής (σουλτανικής κυβέρνησης) που είχε συνθηκολογήσει με τους Δυτικούς Συμμάχους.

Οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ μπολσεβίκων και Τούρκων εθνικιστών (κεμαλικών) ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 1920. Στις 19 Νοεμβρίου 1920, με τη Συνθήκη του Alexandropol, οι δυο πλευρές μοίραζαν την Αρμενία και αποκτούσαν κοινά σύνορα.

Να υπενθυμίσουμε ότι τον Ιούλιο του 1920, είχε υπογραφεί η Συνθήκη των Σεβρών, με την οποία γεννιόταν η Ελλάδα "των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών" ενώ την 1η Νοεμβρίου 1920, ο Βενιζέλος ηττήθηκε στις εκλογές που ο ίδιος προκάλεσε και τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, μετά από δημοψήφισμα, επέστρεψε στην Ελλάδα, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος. Η εξέλιξη αυτή δυσαρέστησε τους Συμμάχους που άλλαξαν στάση απέναντι στη χώρα μας με τις γνωστές τραγικές συνέπειες.

Από τα τέλη Ιουλίου 1920, είχε αρχίσει η αποστολή όπλων και χρυσού σε πολύ μεγάλες ποσότητες από τους Σοβιετικούς προς τον Κεμάλ (M. Llewellyn-Smith, σελ. 297). Πρώτη αποστολή, όπως γράφει ο αείμνηστος Νεοκλής Σαρρής, έγινε με τον Χαλίλ Πασά που μετέφερε στους κεμαλικούς χρυσό αξίας 100.000 οθωμανικών λιρών. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, ο Γιουσούφ Κεμάλ (Τεγκισρέκ) παρέδωσε στον Κεμάλ 1.000.000 χρυσά ρούβλια.

Στις 16 Μαρτίου 1921, στη Μόσχα, υπογράφτηκε ανάμεσα στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας (Grand National Assembly of Turkey) και τη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία (Russian Soviet Federative Socialist Republic - SFSR) η λεγόμενη Συνθήκη της Μόσχας (Treaty of Moscow) ή Συνθήκη Αδελφοσύνης (Treaty of Brotherhood).

Επικεφαλής της SFSR ήταν ο Βλαντιμίρ Λένιν και επικεφαλής της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας ήταν ο Κεμάλ Μουσταφα. Να σημειώσουμε ότι ούτε η ΕΣΣΔ είχε ιδρυθεί τότε (αυτό έγινε το 1922) ενώ η διεθνώς αναγνωρισμένη τουρκική κυβέρνηση εκείνη την εποχή ήταν αυτή του σουλτάνου Μεχμέτ VI (6ου), ο οποίος είχε υπογράψει τη Συνθήκη των Σεβρών, που είχε αποκηρύξει ο Κεμάλ. Φυσικά, η επίσημη τουρκική κυβέρνηση δεν κλήθηκε στη Μόσχα.

Στο διαδίκτυο, ορισμένοι ταυτίζουν τη Συνθήκη της Μόσχας με τη Συνθήκη του Καρς που υπογράφτηκε αργότερα. Αυτό είναι εσφαλμένο. Η Συνθήκη του Καρς αποτελεί συνέχεια της Συνθήκης της Μόσχας αλλά ΔΕΝ είναι (η) ίδια μ' αυτή!

Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Μόσχας, η Τουρκία παραχώρησε στη Γεωργία το Βατούμ και την περιοχή βόρεια του χωριού Σαρπ (Sarp) ενώ πήρε από τη Ρωσία το Καρς (το οποίο είχε περιέλθει στη Ρωσία το 1878 με τη Συνθήκη του Βερολίνου) και το Αρνταχάν. Παράλληλα, οι μπολσεβίκοι αναγνώρισαν την εθνικιστική ηγεσία υπό τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ως τη μόνη κυβέρνηση στην Τουρκία. Μεταφέρουμε αυτούσιο το τι γράφει στη συνέχεια η κορυφαία παγκοσμίως Εγκυκλοπαίδεια Britannica στη διαδικτυακή της έκδοση, στο λήμμα Treaty of Moscow, 1921.

"As a result of the treaty, the Soviets supplied the nationalists with weapons and ammunition which Turks used successfully in a war against Greece in 1921-22".

Κάνουμε μια πρόχειρη μετάφραση της παραγράφου.

"Ως (ένα) αποτέλεσμα της Συνθήκης, οι Σοβιετικοί προμήθευσαν τους εθνικιστές με όπλα και πυρομαχικά τα οποία οι Τούρκοι (τα) χρησιμοποίησαν με επιτυχία σε ένα πόλεμο ενάντια στην Ελλάδα το 1921-22".

Πρόκειται φυσικά για τη Μικρασιατική Εκστρατεία, όπου οι δυνάμεις του Κεμάλ, τροφοδοτούνταν με όπλα και πυρομαχικά από τους Σοβιετικούς. Δυστυχώς, δεν είναι μόνο αυτό. Στο δίτομο βιβλίο του "Η Ιστορία του Ελληνικού Στρατού (1833-1949)", ο Ιωάννης Παπαφλωράτος (τον οποίο ευχαριστούμε θερμότατα γιατί με ιδιαίτερη ευγένεια και προθυμία μας έδωσε την άδεια να χρησιμοποιήσουμε αποσπάσματα από το έργο του), αναφέρονται τα εξής: "Μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Μόσχας, παραδίδονται στους Τούρκους 10.000.000 χρυσά ρούβλια, από τα οποία τα 4.000.000 μεταφέρονται από τον Γιουσούφ Κεμάλ, τον Απρίλιο του 1921. Το 1.400.000 μεταφέρεται από τον Φρούνζε (Mikhail Vasilyerich Frunze) τον Δεκέμβριο του ιδίου χρόνου και η τελευταία αποστολή 3.500.000 παραδίδεται τον Μάιο του 1922. Δηλαδή συνολικά 11.000.000 χρυσά ρούβλια και 100.000 χρυσές οθωμανικές λίρες. Η βοήθεια αυτή αντιστοιχεί σε 80.000.000 περίπου τουρκικές χάρτινες λίρες της εποχής εκείνης" (Τόμος Ι, σελ. 649).

Ακολουθεί παραπομπή για τα παραπάνω στον μεγάλο Νεοκλή Σαρρή. Γράφει χαρακτηριστικά ο κ. Παπαφλωράτος: "Ο αείμνηστος πανεπιστημιακός προχώρησε έτι περαιτέρω προκειμένου να καταστήσει απολύτως κατανοητό το ύψος της βοήθειας των Μπολσεβίκων προς τον Κεμάλ". Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της ενίσχυσης, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο προϋπολογισμός του 1920 της κυβέρνησης της Άγκυρας ανερχόταν σε 63.018.354 λίρες Τουρκίας και του 1921 σε 79.160.058 λίρες Τουρκίας.

Με άλλη έκφραση η σοβιετική βοήθεια που παρασχέθηκε σε διάστημα λιγότερο από δύο χρόνια αντιπροσωπεύει ποσόν μεγαλύτερο από το σύνολο του ετησίου προϋπολογισμού της (κεμαλικής) Τουρκίας και το σύνολο των πολεμικών δαπανών δύο χρόνων!!!

Συνεχίζοντας, ο κ. Παπαφλωράτος γράφει:

"Μάλιστα, έχει υποστηριχθεί η άποψη ότι οι μισθοί των κεμαλικών αξιωματικών κατεβλήθησαν με χρήματα, τα οποία προήλθαν από τον Λένιν.

Παραπέμπει σχετικά στον συγγραφέα και Ακαδημαϊκό Τάσο Αθανασιάδη (1913 – 2006), ο οποίος είχε γεννηθεί στο Σαλιχλί της Μικράς Ασίας.

Αυτά ήταν λοιπόν ήταν τα… συμπαρομαρτούντα (επακόλουθα, συνέπειες) της Συνθήκης της Μόσχας, η οποία είναι μάλλον άγνωστη στη χώρα μας. Ας ελπίσουμε ότι στα αρμόδια Υπουργεία είναι γνωστή, τουλάχιστον στα πρόσωπα που πρέπει να τη γνωρίζουν.

Υπάρχει όμως και συνέχεια όπως αναφέραμε παραπάνω.

Είναι η Συνθήκη του Καρς (Treaty of Kars) η οποία υπογράφτηκε στις 13 Οκτωβρίου 1921 στην τουρκική, σήμερα, πόλη Καρς και (επι)κυρώθηκε στο Ερεβάν, την πρωτεύουσα της Αρμενίας στις 11 Σεπτεμβρίου 1922.,

Η Συνθήκη του Καρς

Η Συνθήκη αυτή, είναι μια συνθήκη ειρήνης, που υπογράφτηκε ανάμεσα στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας και τις Δημοκρατίες της Υπερκαυκασίας (Αρμενία, Γεωργία, Αζερμπαϊτζάν), με τη συμμετοχή του ρωσικού SFSR. Καθορίζει τα σύνορα ανάμεσα στην Τουρκία και τις Δημοκρατίες αυτές, οι οποίες εντάχθηκαν στην (τέως) ΕΣΣΔ τον Δεκέμβριο του 1922. Αποτελεί, κατά κάποιον τρόπο, διάδοχη της Συνθήκης της Μόσχας.

Να σημειώσουμε, ότι η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας, το 1923 ανακήρυξε τη Δημοκρατία της Τουρκίας.(ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΥΠΟΓΕΓΡΑΜΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΜΗ ΝΟΜΙΜΗ ΚΥΒΕΝΗΣΗ!!!!).

Όλες οι περιοχές που αποδόθηκαν στην Τουρκία, είχαν καταληφθεί από τη Ρωσία στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878, εκτός από την περιοχή Surmali που ανήκε στο Ιράν και προσαρτήθηκε στη Ρωσία με τη Συνθήκη του Turkemenchay (1828), μετά τον τελευταίο Ρωσοϊρανικό πόλεμο (1826-1828).

Μια ακόμα, τέως ρωσική πόλη, που δόθηκε στην Τουρκία, ήταν το Olti. Επίσης δόθηκαν στη γείτονα: η λίμνη Childir, τα ερείπια της Ani(αρχαία πρωτεύουσα της Αρμενίας που καταστράφηκε από σεισμό το 1319), το Αραράτ, τα ορυχεία αλατιού του Kulp(Τuzluka) καθώς και η πόλη Igdyr. Της δόθηκε επίσης ο λεγόμενος Διάδρομος του ποταμού Αράς , μια στενή λωρίδα γης ανάμεσα στους ποταμούς Aras και Lower Karasu.

Οι Αρμένιοι ζήτησαν για ιστορικούς και συναισθηματικούς λόγους να τους δοθεί το Ανί και το Κουλπ, το οποίο θεωρούνταν αναπόσπαστο μέρος της Υπερκαυκασίας.

Οι Τούρκοι όμως "πατώντας" πάνω στη Συνθήκη της Μόσχας δεν δέχτηκαν τα αιτήματα των Αρμενίων. Ένταση δημιουργήθηκε και ανάμεσα στην Τουρκία και το Ιράν (πρωτοφανές περιστατικό, η Τουρκία να έχει προβλήματα με τους γείτονες της…), για το Surmali και τον διάδρομο του Αράς. Τελικά, μετά από συνάντηση του Reza shah και του Μουσταφα Κεμαλ το 1934, οι περιοχές έμειναν οριστικά στην Τουρκία, η οποία παραχώρησε ως αντάλλαγμα στο Ιράν κάποια εδάφη νοτιότερα.

Προσπάθεια ακύρωσης της Συνθήκης του Καρς

Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η (τέως) ΕΣΣΔ, υπερδύναμη πλέον και με τον Στάλιν ηγέτη (να θυμίσουμε ότι η Τουρκία πήγε με το μέρος των νικητών του πολέμου λίγο πριν τη λήξη του, ενώ στη διάρκειά του παρέμεινε αμέτοχη, χαρακτηριζόμενη μάλιστα πανάξια "επιτήδειος ουδέτερος") ζήτησε από τους Τούρκους να επιστρέψουν τις επαρχίες Καρς, Αρνταχάν και Αρντβίν (7 Ιουνίου 1945). Οι Τούρκοι αρνήθηκαν, ακολούθησε παρέμβαση από τις Η.Π.Α. και τη Μ. Βρετανία, με την οποία αντιτάχθηκαν στις σοβιετικές εδαφικές διεκδικήσεις. Τελικά η ένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ και ο θάνατος του Στάλιν το 1953 έδωσαν τέλος στις απαιτήσεις της ΕΣΣΔ.

Η Συνθήκη του Καρς, ήρθε στην επιφάνεια το 2016, όταν Ρώσοι βουλευτές, ζήτησαν από τον Βλαντιμίρ Πούτιν να ακυρώσει τη Συνθήκη της Μόσχας και κατ' επέκταση, τη Συνθήκη του Καρς. Αυτό έγινε με αφορμή την κατάρριψη του ρωσικού Sukhoi Su-24 το Νοέμβριο του 2015 από τους Τούρκους.

Διαβάσαμε στο διαδίκτυο, καθώς δεν υπάρχει κάποιο βιβλίο που να αναφέρεται στις Συνθήκες της Μόσχας και του Καρς, ότι αυτές για να ισχύουν πρέπει να ανανεώνονται κάθε 25 χρόνια. ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΟ ΜΕΡΗ. Δηλαδή, το 2021, οι Συνθήκες πρέπει να ανανεωθηκαν .

Ποιες χώρες όμως  τις ανανεώσαν; Η Τουρκία σίγουρα και η Ρωσία (ως διάδοχος χώρα της ΕΣΣΔ, όπως έγινε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε.;). Ή οι χώρες της Υπερκαυκασίας; Η Αρμενία, σίγουρα θίγεται από τις Συνθήκες αυτές, η Γεωργία δεν έχει και ιδανικές σχέσεις με την Τουρκία, αλλά πήρε το Βατούμ το 1921-1922 και τέλος το Αζερμπαϊτζάν που είναι στενά συνδεδεμένο με την Τουρκία. Εδώ θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν κάποιοι διεθνολόγοι ή κάποιοι υπεύθυνοι από το ΥΠΕΞ.

Οι συμφωνίες Γάλλων και Ιταλών με τους Τούρκους Κεμαλικούς το 1921.

Φυσικά, δεν ήταν ο μοναδικός λόγος για τη μικρασιατική καταστροφή του 1922 η βοήθεια των μπολσεβίκων στον Κεμάλ. Ο εσωτερικός διχασμός και η επάνοδος του Κωνσταντίνου ήταν ένας βασικός λόγος όπως και η μεταστροφή της στάσης Γάλλων και Ιταλών υπέρ της Τουρκίας. Με τη Συνθήκη της Άγκυρας ή Συνθήκη Φραγκλέν Μπουϊγιόν (20/10/1921), οι Γάλλοι παραβιάζοντας προηγούμενες Συνθήκες των μελών της Αντάντ προχώρησαν σε υπογραφή Συνθήκης με ΜΗ ΝΟΜΙΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.

Ανάμεσα στους όρους αυτής της Συνθήκης, ήταν η εκκένωση της Κιλικίας από τα γαλλικά στρατεύματα και η παράδοση μεγάλης ποσότητας οπλισμού του στρατού της Γαλλίας που βρισκόταν εκεί στους Τούρκους, αν και οι Γάλλοι γνώριζαν ότι αυτά θα χρησιμοποιούνταν εναντίον των Ελλήνων.

Είχε προηγηθεί, την άνοιξη του 1921, ιταλοτουρκική συμφωνία (Σύμφωνο Sforza-Bekin Sami), με την οποία οι Ιταλοί κεφαλαιούχοι αποκτούσαν δικαίωμα προτεραιότητας στα σαντζάκια Αττάλειας, Μούλγου και Μποντούρ και η Ιταλία όφειλε να υποστηρίξει την απόδοση της Θράκης και της Σμύρνης στην Τουρκία, να αποσύρει τα στρατεύματά της από τη Μικρά Ασία και έδινε την άδεια στους κεμαλικούς να προμηθευτούν πολεμικό υλικό από την ιταλική ζώνη στην Αττάλεια.

Μάλιστα, ο Ατατούρκ απέφυγε να επικυρώσει τη Συνθήκη αυτή (σε ό, τι ήταν να δώσει προφανώς…), προσδοκώντας αναθεώρηση των όρων της στο μέλλον!

Οι Βρετανοί κράτησαν σαφώς καλύτερη στάση, ιδιαίτερα λόγω του φιλέλληνα Υπουργού λόρδου Κόρζον (Curson) ο οποίος σχεδόν πάντα, υπερασπιζόταν τις θέσεις της χώρας μας.

Ανατολική Θράκη - Το τρίγωνο του Κάραγατς

Αυτά τα στοιχεία μπορέσαμε να βρούμε για τις Συνθήκες της Μόσχας και του Καρς. Μάλλον δεν ίδρωσαν και πολύ οι Τούρκοι για να πάρουν το 30% της σημερινής έκτασης της χώρας τους…

Κάτι ανάλογο, σε βάρος της Ελλάδας, έγινε με την υπογραφή της ανακωχής των Μουδανιών (28 Σεπτεμβρίου 1922), με την οποία υποχρεώθηκε η χώρα μας να εγκαταλείψει την Ανατολική Θράκη (από την Τσατάλτζα ως την ανατολική όχθη του ποταμού Έβρου. Χαρακτηριστικά, ο Ισμέτ πασάς (μετέπειτα Ισμέτ Ινονού) είπε στον Ατατούρκ: "Οι Γιουνάν (Έλληνες) μας χαρίζουν την ανατολική Θράκη!".

Με το σοβαρό αυτό θέμα όπως και με την παραχώρηση του Τριγώνου του Καραγάτς, έκτασης 24.000 τ.μ. με μεγάλη οικονομική και στρατιωτική σημασία, στους Τούρκους, ως αντάλλαγμα για τις πολεμικές αποζημιώσεις που ζητούσαν οι γείτονες μετά τη μικρασιατική καταστροφή , θα ασχοληθούμε σε ξεχωριστό άρθρο.

Είναι η πρώτη φορά που δώσαμε έδαφος αντί για χρήματα. Μετά την Επανάσταση του 1821, μέρος του δανείου που είχε πάρει η χώρα μας (12.531.164 από 60.000.000 φράγκα) δόθηκε στην Τουρκία για την παραχώρηση της Φθιώτιδας… (Νικόλαος Π. Σοϊλεντάκης, "Ιστορία του Θρακικού Ελληνισμού").

protothema.gr

Η Ελένη του Πόντου

Η Ελένη του Πόντου, η τελευταία αντάρτισσα στα βουνά της Σάντας.

Το επίθετό της είναι άγνωστο!

Πολύ λίγες αναφορές για την ιστορία της υπάρχουν στην ελληνική βιβλιογραφία. Περισσότερες στην τουρκική.

Τον σύζυγό και τους αδερφούς της τους δολοφονούν στα τέλη του 1917. Δραπετεύει με πολλές άλλες οικογένειες στα βουνά της Σάντας, μαζί με τον μοναχογυιό της, τον δεκαπεντάχρονο Μιλτιάδη.

Αρχές του 1919 αρχίζουν οι μεγάλες σφαγές στην περιοχή, με εντολή του Κεμάλ και αυτουργό τον ληστή Τοπάλ Οσμάν. Επιστρέφοντας στο κρησφύγετο αντικρίζει το πτώμα του γιού της και απο πάνω του τον Τούρκο δολοφόνο του, να προσπαθεί να παραμορφώσει με την λόγχη του το πρόσωπο του ήδη πεθαμένου θύματος. Αρπάζει έναν μπαλτά και χωρίζει στα δυο τον δολοφόνο του γιου της, παίρνει τα όπλα του και αφού θάβει τον γιο της, χάνεται στα βουνά.

Κάθε απόπειρα σύλληψης ή δολοφονίας της αποτυγχάνει και όσοι Τούρκοι στρατιώτες κάνουν την απόπειρα, επιστρέφουν οι μισοί. Το διάστημα που μεσολαβεί συντελείται η Μικρασιατική καταστροφή, ο Πόντος έχει ερημωθεί προ πολλού και σε χαράδρες υπάρχουν ακόμη εκτεθειμένα τα κόκκαλα των χιλιάδων δολοφονημένων.

Η Ελένη θα παραμείνει η μοναδική επιζώσα και μαχόμενη στην περιοχή της Μπάφρας έως τα τέλη του 1924, όπου ο Κεμάλ αναγκάζεται να στείλει δυο ταξιαρχίες κατά της Ελένης. Δυο μήνες μάχεται μόνη της στις χαράδρες της οροσειράς Νεμπιάν, όπου και πέφτει μαχόμενη…

Αιωνία η μνήμη στις ψυχές που χάθηκαν και που περιμένουν δικαίωση…

Ένας βαθύς ρόγχος κρατάει σκοπιά στα βουνά του Πόντου…

Η μοναδικη φωτογραφια της Ελενης τραβηγμένη το 1902 Η Ελένη του Πόντου, η τελευταία αντάρτισσα στα βουνά της Σάντας.

Κλ. Σαματιάδη

ΠΗΓΗ: ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

https://www.stontoixo.com/2021/09/blog-post_20.html

ΑΤΑΤΟΥΡΚ ΚΑΙ ΝΑΖΙ της Κ.Σ. Παπαδοπούλου, Γεωπόνου

Το 2014 εκδόθηκε από το Harvard University Press το βιβλίο του Stefan Ιhrig με τίτλο: Atatürk in the Nazi imagination. Το 2016 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Κυριάκος Παπαδόπουλος Α.Ε. για την ελληνική γλώσσα με τίτλο: «ΑΤΑΤΟΥΡΚ ΚΑΙ ΝΑΖΙ Δάσκαλος και μαθητές στην εφαρμογή του ολοκληρωτισμού».

Ο συγγραφέας σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Queen Mary του Λονδίνου και στη συνέχεια έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Cambridge. Το θέμα τις διδακτορικής του διατριβής ήταν οι αντιλήψεις των Ναζί για τη Νέα Τουρκία (1919-1945). Ο δόκτωρ Stefan Ihrig είναι μέλος του Van Leer Jerusalem Institude με αντικείμενο μελέτης την κοινωνική αποδοχή της δολοφονίας ως πολιτικού όπλου στην Ευρώπη πριν το 1945, εστιάζοντας ιδιαίτερα στις περιπτώσεις της Γερμανίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Στην πρωτότυπη εργασία του Ihrig αναδεικνύεται η καθοριστική επιρροή επί του ναζιστικού κινήματος του Μουσταφά Κεμάλ πασά κατά τη διάρκεια του ελληνοτουρκικού πολέμου (1919-1922) και παράλληλα περιορίζεται η κυρίαρχη αντίληψη, που επικρατούσε έως την έκδοση αυτής της μελέτης και απέδιδε τις ιδέες που διαμόρφωσαν τη σκέψη των Ναζί στον ιταλικό φασισμό και στον Μουσολίνι. Όπως αποδεικνύεται από τον Stefan Ihrig το πρότυπο των Ναζί ως προς την πολιτική οργάνωση, τον τρόπο κατάκτησης και άσκησης της εξουσίας, την αντίληψη για το ρόλο του κόμματος και την μεταχείριση των μειονοτήτων ήταν το τουρκικό εθνικιστικό κίνημα κατά την εποχή του Ατατούρκ.

Μετά την ήττα των Γερμανο-Αυστριακών και των Νεότουρκων στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ο εθνικιστικός τύπος της Γερμανίας αναγόρευσε τον Κεμάλ Ατατούρκ σε σύμβολο, σε προσωπικότητα παγκόσμιας εμβέλειας, από την οποία θα έπρεπε να πάρει μαθήματα η νικημένη Γερμανία. Έτσι οι ναζιστές θα εκφράσουν το κίνημα δυσαρέσκειας, που επεδίωκε την ανατροπή των όρων της Συνθήκης των Βερσαλλιών, θα εμφανιστούν ακραίες ρατσιστικές ιδεολογίες με αποτέλεσμα την εξόντωση των Εβραίων και των άλλων ανεπιθύμητων εθνικών ή φυλετικών ομάδων. Ενωρίτερα ο Γενοκτόνος Μουσταφά Κεμάλ – δάσκαλός τους – πολεμώντας τη Συνθήκη των Σεβρών θα εξοντώση ολοκληρωτικά τις χριστιανικές κοινότητες Αρμενίων, Ελλήνων, Ασσυρίων κ.α.

Η εικόνα που είχε ο Χίτλερ για τον Μουσταφά Κεμάλ είναι γνωστή από παλιά και κυρίως μέσα από το έργο του κεμαλιστή δημοσιογράφου και συγγραφέα Falish Atay. Στο βιβλίο του Cankaya γράφει ότι ως μέλος της τουρκικής αντιπροσωπείας επισκέφτηκε τον Χίτλερ για τα 50στα γενέθλια του. Απευθυνόμενος προς αυτούς ο Χίτλερ ανέφερε τον Μουσταφά Κεμάλ ως δάσκαλό του. Ο Μουσολίνι ήταν ο πρώτος του μαθητής και εγώ είμαι ο δεύτερος. Παρεμπιπτόντως στο ίδιο βιβλίο, στην πρώτη του έκδοση, ο Atay παραδέχεται ότι την Σμύρνη την έκαψαν συνειδητά οι νικητές τον Σεπτέμβριο του 1922, ως μέσο ολοκλήρωσης της εθνικής εκκαθάρισης. Αυτή την παλιά αλήθεια ο Stefan Ihrig την τεκμηριώνει μέσα από τη μελέτη του.

Ο συγγραφέας γράφει: «Ο Χίτλερ είχε πει ότι ο επιτυχημένος αγώνας για την απελευθέρωση, του οποίου είχε ηγηθεί ο Ατατούρκ προκειμένου να δημιουργήσει την Τουρκία, είχε εμπνεύσει στον ίδιο τη σιγουριά ότι το εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα θα ήταν εξίσου πετυχημένο. Από αυτή την άποψη το κίνημα της Τουρκίας ήταν γιαυτόν ένα φωτεινό άστρο».

Η μελέτη αυτή συμπληρώνει τη γνώση που υπάρχει για την προηγούμενη περίοδο συνεργασίας της Γερμανίας με τον τουρκικό εθνικισμό. Την εποχή δηλαδή που οι Γερμανοί στρατιωτικοί του Κάϊζερ ανέλαβαν να ανασυγκροτήσουν τον νεοτουρκικό στρατό αμέσως μετά την κατάληψη της εξουσίας το 1908 από τους Τζεμάλ, Εμβέρ και Ταλαάτ πασά.

Η επιρροή του Ατατούρκ επί του γερμανικού σοσιαλισμού μπορεί να θεωρηθεί ως αντιδάνειο. Ας αναλογιστούμε συνειρμικά το «τώρα» Γερμανίας και Τουρκίας.

Γράφει ο Ihrig ότι με τους Νεότουρκους είχαν συνδεθεί και άλλα σημαίνοντα στελέχη των Ναζί όπως ο διοικητής του Άουσβιτς Ρούντολφ Ες καθώς και ο Χάινριχ Χίμλερ, ο οποίος ονειρευόταν να μεταναστεύσει στην Τουρκία του Ατατούρκ για να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή.

Ο Βλαδίμηρος Ίλιτς Λένιν είχε επίσης παρόμοια άποψη για τον Μουσταφά Κεμάλ και τους Νεότουρκους. Χαρακτηριστική είναι η έκφραση που χρησιμοποίησε το 1917: «Εγώ και οι Μπολσεβίκοι είμαστε οι Νεότουρκοι της Σοβιετικής Επανάστασης». Το Φεβρουάριο του 1918 θα επιδιώξει την ειρήνευση με κάθε τρόπο με τους Γερμανο-Αυστριακούς και τους Νεότουρκους με δραματικές συνέπειες στη μοίρα των λαών της Ανατολής.

Η μελέτη του Stefan Ihrig, το μνημειώδες αυτό βιβλίο των 447 σελίδων αξίζει της προσοχής και της μελέτης από μέρους των Ελλήνων ακαδημαϊκών, αλλά κυρίως αυτών που κρατούν τις τύχες της πατρίδας. Επιχειρεί μέσα από αδιαμφισβήτητο πραγματολογικό υλικό να αποδομήσει την κυρίαρχη εντύπωση ότι το κεμαλικό κίνημα υπήρξε ένα φιλελεύθερο, αντιιμπεριαλιστικό μεταρρυθμιστικό κίνημα.

Κλείνοντας ας σημειώσω το ανήκουστο. Στην Ελλάδα μας η αποδοχή του Μουσταφά Κεμάλ ως θετικό πρόσωπο υπήρξε κοινή σε όλο το πολιτικό φάσμα από τη Δεξιά έως την Αριστερά. Ο Βενιζέλος πρότεινε για Νόμπελ Ειρήνης τον Ατατούρκ το 1932. Η πρόταση, παρότι είχε όλα τα στοιχεία μιας κυνικής διπλωματικής κίνησης από έναν πολιτικό που εκινείτο με βάση την αντίληψη περί κρατικών συμφερόντων, είναι ηθικά μετέωρη. Το 1938 με αφορμή τον θάνατο του Μουσταφά Κεμάλ πασά ο Μεταξάς απαλλοτρίωσε το σπίτι της Θεσσαλονίκης, όπου υποτίθεται ότι γεννήθηκε ο δημιουργός της νέας Τουρκίας και το χάρισε στο τουρκικό κράτος, αφού έξω πέταξε την οικογένεια προσφύγων από τη Μικρά Ασία, που το δικαιώθηκε ως ανταλλάξιμο, αφού φυσικά άφησε εκεί περιουσία πολλαπλάσιας αξίας.

Ως αποκορύφωμα της ανοσίας πράξης μετονόμασε την Οδό Αποστόλου Παύλου σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ. Μια ονομασία που άλλαξε μόλις το 1955, μετά το Σεπτεμβριανό πογκρόμ κατά της ελληνικής μειονότητας της Κωνσταντινούπολης.

Την ίδια άποψη είχε και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, το οποίο μετατρέποντας την κυνική πολιτική του Λένιν σε ιδεολογικό δόγμα, παρουσιάζει μέχρι σήμερα τον Μουσταφά Κεμάλ ως αστό μεταρρυθμιστή.

Μήπως είναι το σύνδρομο της Στοκχόλμης που φταίει;

ΕΦΗΜ.''ΠΡΩΙΝΟΣ ΤΥΠΟΣ ΔΡΑΜΑΣ''19ΜΑΙΟΥ2020

Ο ΚΕΜΑΛ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ! ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥΡΚΟΥ ΔΙΠΛΩΜΑΤΗ !

"Μαϊμού" το σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη

Επειδή με τις δηλώσεις Ρέμου αρκετοί παίσατε από τα σύννεφα, αφού ακούγατε από δημόσια χείλη ότι ο Κεμάλ Ατατούρκ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο από την πομακική εφημερίδα "Ζαγάλισα" (τεύχος 35, Νοέμβριος 2009), το οποίο καταρρίπτει αυτό το μύθο. Για το αρχείο σας...

Η "Ζαγάλισα" αποκαλύπτει σήμερα (2009) μετά από προσεκτική επιτόπια έρευνα πολλών μηνών, ότι ο ισχυρισμός της γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) στη Θεσσαλονίκη είναι ένα μεγάλο και ωραίο ΠΑΡΑΜΥΘΙ, για να κοροϊδεύουν οι Τούρκοι τους εαυτούς τους, αλλά και πολλούς μουσουλμάνους από τη Θράκη. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια προσπαθώντας να τονώσουν το εθνικό φρόνημα, έχει δοθεί «γραμμή», ώστε οποιοδήποτε τουριστικό γκρουπ «Τούρκων» της Ελληνικής Θράκης αποτελούμενο από πολιτιστικούς συλλόγους και κυρίως δημοτικά σχολεία, επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη, να πηγαίνει συμβολικά πρώτα στο …σπίτι του Κεμάλ και μετά οπουδήποτε αλλού. Για τον τουρκικό εθνικισμό το ιστορικότερο αξιοθέατο της Θεσσαλονίκης είναι το …σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ!
Σε πολλά φύλλα των τουρκόφωνων εφημερίδων καταχωρούνται όλο και πιο συχνά φωτογραφίες από συλλόγους και μειονοτικά σχολεία της Θράκης τα οποία επισκέπτονται το …σπίτι του μεγάλου ηγέτη! Έχει γίνει πλέον της μόδας για κάθε «Τούρκο» της Θράκης! Μόνο που το προσκύνημα είναι σε μαϊμού μέρος…
Ο Κεμάλ, δεν γεννήθηκε στην κοσμοπολίτικη Θεσσαλονίκη της εποχής εκείνης (δεν ήταν «πρωτευουσιάνος» όπως θέλει να τον παρουσιάζει ο Τουρκικός εθνικισμός), αλλά σε ένα μικρό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά, την Χρυσαυγή, όπου μέχρι τα οκτώ περίπου χρόνια του φύλαγε αγελάδες και πρόβατα στους γύρω λόφους! Εκεί πήγε στο δημοτικό σχολείο. Φυσικά σε καμιά τουρκική βιογραφία ή εγκυκλοπαίδεια δεν θα διαβάσετε αυτή την αλήθεια.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Η Ζαγάλισα εδώ και πολλούς μήνες έχει ξεκινήσει μία μεγάλη επιτόπια (και βιβλιογραφική) έρευνα, τα αποτελέσματα της οποίας (ένα τμήμα μόνο) παρουσιάζονται σε αυτό το φύλλο και οι αναγνώστες μας, θα μάθουν αλήθειες που θα αλλάξουν την εικόνα που είχαν για τα πράγματα και για άλλη μια φορά θα αποδειχθεί το πόσο εύκολα οι Τούρκοι, χρησιμοποιούν το ψέμα για να πετύχουν τους στόχους τους. Η αλήθεια όμως δεν κρύβεται και για να χρησιμοποιήσουμε μια δική τους παροιμία «Ο ήλιος δεν κρύβεται με την λάσπη»!

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΡΥΣΑΥΓΗ

Η Χρυσαυγή. Το αληθινό χωριό του Κεμάλ

Όταν οι χριστιανοί ανατολικοθρακιώτες πρόσφυγες πρωτοήρθαν (1922) στο Σαρίγερ (σήμερα Χρυσαυγή), οι Τούρκοι του χωριού δεν είχαν φύγει ακόμα. Έφευγαν σταδιακά κατά ομάδες και χρειάστηκε ένας περίπου χρόνος για να φύγει και η τελευταία οικογένεια. Στο διάστημα αυτό συγκατοίκησαν χριστιανοί πρόσφυγες και ντόπιοι μουσουλμάνοι. Μάλιστα, αναπτύχθηκαν και κάποιες φιλίες παρά τις εντάσεις της εποχής. Από τους ντόπιους μουσουλμάνους κατοίκους του χωριού έμαθαν οι Έλληνες ότι, ο Κεμάλ είχε γεννηθεί στο χωριό αυτό και μέχρι περίπου οκτώ χρονών είχε μεγαλώσει εκεί. Μάλιστα, λίγα χρόνια πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών, στην Χρυσαυγή, ζούσε και η γριά μαμή που τον είχε ξεγεννήσει (η Φατμέ Χανούμ), η οποία πρέπει να πέθανε γύρω στο 1911.
Τότε, αρχές της δεκαετίας του 1920, ο τουρκικός εθνικισμός δεν είχε προλάβει να δημιουργήσει το μύθο ότι ο Κεμάλ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και έτσι ήταν πολύ φυσικό να γνωρίζουν όλοι και να λένε την αλήθεια.

Ο σημερινός ιδιοκτήτης του οικοπέδου όπου βρισκόταν το σπίτι του Κεμάλ (Αύγουστος 2009)

Στο σπίτι, στο Σαρίγερ, όπου γεννήθηκε ο Κεμάλ, εγκαταστάθηκε η οικογένεια του πρόσφυγα από την ανατολική Θράκη Ανδρέα Στάθη, ο οποίος αργότερα έγινε και πρόεδρος του χωριού Χρυσαυγή. Μάλιστα, οι συγχωριανοί του αστειευόμενοι επειδή εγκαταστάθηκε στο σπίτι που γεννήθηκε ο Κεμάλ, τον φώναζαν με το παρατσούκλι «Κεμάλ» ! Ο Α. Στάθης πέθανε το 1979 στην Χρυσαυγή.

Κάτοικοι της Χρυσαυγής υποδεικνύουν το μέρος που πραγματικά γεννήθηκε ο Κεμάλ

Το σπίτι του Κεμάλ ήταν χτισμένο από πέτρες και πλιθιά και ήταν διώροφο. Στον επάνω όροφο είχε δύο δωμάτια και κάτω το χαγιάτι. Είχε και αυλή. Βρισκόταν στην άκρη του χωριού μακριά από το τζαμί και δεν ανήκε στην κατηγορία των πλούσιων, αλλά των φτωχών σπιτιών. Ήταν χτισμένο κολλητά με άλλα δύο σπίτια.

Στους λόφους αυτούς έβοσκε πρόβατα και αγελάδες ο μικρός Κεμάλ

Οι ντόπιοι μουσουλμάνοι κάτοικοι, πριν μεταναστεύσουν, θυμούνταν ότι σε νεαρή ηλικία έβοσκαν με τον μικρό Κεμάλ πρόβατα και αγελάδες γύρω από το χωριό. Ήταν ένα συνηθισμένο παιδί της εποχής του. Όμως, στη συνέχεια χωρίς να γνωρίζουν γιατί, η μητέρα του τον πήρε και έφυγαν στη Θεσσαλονίκη.
Οι τοίχοι του σπιτιού του Κεμάλ σώζονταν σε ύψος μισού περίπου μέτρου μέχρι τις αρχές του 1980. Τα σπίτι του όπως και τα υπόλοιπα του χωριού τα είχαν γκρεμίσει οι Θρακιώτες πρόσφυγες το 1924-25 για να πάρουν τις πέτρες και να χτίσουν καινούργια σπίτια στη σημερινή νέα Χρυσαυγή (πιο κοντά στον Λαγκαδά).

Υπολείμματα του τζαμιού της παλιάς Χρυσαυγής (Σαριγέρ)

Η αλήθεια αυτή αποσιωπήθηκε από τον καλπάζοντα τουρκικό εθνικισμό ο οποίος επιθυμούσε να παρουσιάσει τον Κεμάλ γεννημένο στην μεγάλη πόλη της Θεσσαλονίκης, η οποία άκμαζε και έλαμπε στα Βαλκάνια την εποχή εκείνη, και όχι σε ένα άγνωστο φτωχό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά.

ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ
Τούρκοι πρόσφυγες που έφυγαν με την Ανταλλαγή των Πληθυσμών από το παλιό Σαρίγερ γνώριζαν την αλήθεια και παρά τα ψέματα του τουρκικού εθνικισμού, ερχόντουσαν πριν το 1981, ατομικά κυρίως, για προσκύνημα στον αληθινό τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Υπήρχε μάλιστα ένας ντόπιος αγελαδάρης ο Κωνσταντίνος Γιαμουτζής, ο οποίος γνώριζε πολύ καλά την αληθινή ιστορία και αυτός συνόδευε τους επισκέπτες από την Τουρκία στο Σαρίγερ και τους έδειχνε τα ερείπια του σπιτιού.
Αργότερα άρχισαν να έρχονται και με λεωφορεία από την Τουρκία. Το τελευταίο ήρθε το καλοκαίρι του 2007. Πολλοί επισκέπτες Τούρκοι γνωρίζουν πολύ καλά την αλήθεια και την επιβεβαιώνουν, ότι δηλαδή ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη αλλά στο χωριό αυτό. Μάλιστα, ένας Τούρκος από τη Σμύρνη, προσκύνησε, φίλησε το χώμα και πήρε πέτρες από τα θεμέλια του σπιτιού του Κεμάλ για ενθύμιο. Όταν τον ρώτησαν εάν θα πάει και στο σπίτι της Θεσσαλονίκης, είπε «Αυτό είναι ψέμα. Ντροπή που άλλαξαν τον τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Προσβάλλουν την μνήμη του. Δεν θα επισκεφτώ το ψευτο-σπίτι της Θεσσαλονίκης».

Η... ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ ΠΡΟΞΕΝΟΥ
Φαίνεται ότι και κάποιοι Τούρκοι αξιωματούχοι γνωρίζουν την αλήθεια, αλλά δεν τολμούν να την αποκαλύψουν. Το έτος 1981, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μουσταφά Κεμάλ, επισκέφθηκε την Χρυσαυγή (το κτίριο της τότε κοινότητας) ο Τούρκος πρόξενος Θεσσαλονίκης μαζί με τον γραμματέα του (σχετικό ρεπορτάζ στην εφημ. Θεσσαλονίκης ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΒΟΡΡΑΣ, 10 Μαίου 1981) συνοδευόμενοι και από Τουρκικό τηλεοπτικό συνεργείο. Ο ίδιος ήξερε την αλήθεια και γι’ αυτό παρακάλεσε τους κατοίκους να του υποδείξουν το ακριβές σημείο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Στάθηκε με σεβασμό και τράβηξε πολλές φωτογραφίες. Σε κάποια στιγμή αποκάλυψε στους Έλληνες συνοδούς του: «γνωρίζω ότι αυτή είναι η αλήθεια, αλλά είναι δύσκολο να το παραδεχθούμε επίσημα και καταλαβαίνετε το λόγο…». Ο ίδιος προθυμοποιήθηκε να χρηματοδοτήσει την ανέγερση μουσείου, το οποίο θα βοηθούσε και την ανάπτυξη του χωριού…

Δημοσίευμα της εφημ. Ελλ. Βορράς της 10.5.1981 όπου τίθεται ζήτημα για τον
αληθινό τόπο γέννησης του Κεμάλ

Το 1981 πάλι, με αφορμή τους …εορτασμούς για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Κεμάλ, οι βουλευτές Νικήτας Βενιζέλος και Κ. Μπαντουβάς, με ερώτησή τους στο Ελληνικό Υπουργείο των Εξωτερικών, αμφισβήτησαν επισήμως τη θεωρία ότι το σπίτι δίπλα στο Τουρκικό Προξενείο Θεσσαλονίκης είναι αυτό στο οποίο γεννήθηκε ο Κεμάλ, επικαλούμενοι μάλιστα και αυτοί την μαρτυρία της ίδιας της αδελφής του, της Μακμπουλέ, όπως διασώθηκε σε τουρκικές βιβλιογραφικές πηγές (Aydemir κλπ)

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ
Αλλά, ακόμα και αν ο Κεμάλ είχε γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη, τότε σύμφωνα με μαρτυρία που διασώθηκε από την ίδια την αδερφή του, την Μακμπουλέ, «ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε σε αυτό το σπίτι, αλλά σε ένα άλλο, σε κοντινή γειτονιά» (βλ. Μουσταφά Κεμάλ, Χ. Χριστοδούλου, Θεσσαλονίκη 2007, σ. 28). Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση το μουσείο έχει στηθεί σε ΛΑΘΟΣ σπίτι.
Γιατί, λοιπόν, το Ελληνικό κράτος δέχθηκε ως πόλη γέννησης του Κεμάλ την Θεσσαλονίκη και πιο συγκεκριμένα το μαϊμού σπίτι της οδού Αγ. Δημητρίου, δίπλα στο Τουρκικό προξενείο;

Το ροζ σπίτι του Κεμάλ... ή καλύτερα της... Μπάρμπι

Η απάντηση βρίσκεται στο φανφαρόνικο κλίμα της Ελληνοτουρκικής προσέγγισης που επικρατούσε την δεκαετία του 1930, όπου πολλές υπερβολές και χειρονομίες φιλίας ανταλλάσσονταν μεταξύ των Ελληνικών (κυρίως) και Τουρκικών κυβερνήσεων. Ο τουρκικός εθνικισμός - με την ανοχή του ιδίου του Κεμάλ - είχε ήδη ανακηρύξει ως πόλη γέννησής του τη Θεσσαλονίκη και δεν θα ήταν ευγενικό εκ μέρους της Ελλάδας να απομυθοποιήσει τον μύθο. Δεν θα είχε άλλωστε καμία σημασία για τα δεδομένα της εποχής εκείνης.

Επιγραφή που τοποθέτησε ευγενικώς το Ελληνικό κράτος

Το 1934 η Ελληνική κυβέρνηση ανάρτησε έξω από το σπίτι-μαϊμού, μία πινακίδα όπου αναφερόταν ότι «εδώ γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ». Και σαν να μην έφτανε αυτό, το 1937 η κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά, σε μία συμβολική κίνηση προς την …φίλη Τουρκία, έδωσε εντολή στο δήμο Θεσσαλονίκης να αγοράσει το μαϊμού-σπίτι από τον Ελληνική οικογένεια (Σεραφειμίδου, έμποροι υποδημάτων), που το κατοικούσε. Όταν η οικογένεια αρνήθηκε να το πουλήσει προφανώς από εθνική ευαισθησία, τότε το κράτος προχώρησε στην υποχρεωτική απαλλοτρίωσή του… Μετά, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κ. Μερκουρίου, ενημέρωσε επίσημα με επιστολή του την κυβέρνηση του Ισμέτ Ινονού, ότι χαρίζει το σπίτι στο Τουρκικό κράτος.

Ψεύτικες πληροφορίες, το δωμάτιο όπου δήθεν γεννήθηκε ο Κεμάλ

Ο Κεμάλ και η μητέρα του Ζουμπεϊντέ γνώριζαν την αλήθεια, αλλά έκαναν την …πάπια! Άραγε, θα μπορούσαν να πουν, ότι δεν γεννήθηκε σε αυτό το σπίτι, αλλά σε ένα χωριατόσπιτο στην περιοχή του Λαγκαδά; Και τι θα μπορούσε να γίνει; Να τους χαρίσουν ένα γκρεμισμένο χωριατόσπιτο βουτηγμένο στις λάσπες σε ένα άγνωστο χωριό; Αυτό δεν θα ταίριαζε στην εικόνα και στην ιστορία του μεγάλου ηγέτη της σύγχρονης Τουρκίας.

Το δωμάτιο της Ζουμπεϊντέ, μητέρας του Κεμάλ.
Όλα τα έπιπλα είναι μαϊμού, τίποτα δεν είναι αυθεντικό

Προφανώς και η Ελληνική κυβέρνηση γνώριζε την αλήθεια, αλλά θέλησε με αυτή την κίνηση να κολακεύσει τον ίδιο τον Κεμάλ. Η επίσημη αναγνώριση του σπιτιού από την ίδια την Ελληνική κυβέρνηση, θα έκλεινε οριστικά το ζήτημα. Όμως πέρα από την επίσημη ιστορία που γράφεται και επιβάλλεται από πολιτικές σκοπιμότητες υπάρχει και η αλήθεια του λαού, η μνήμη του οποίου δεν αλλοιώνεται από τέτοιες σκοπιμότητες. Αυτή καταγράφουμε, όπως διασώθηκε αρχικά από τους μουσουλμάνους κατοίκους του χωριού Σαρίγερ και στη συνέχεια μεταδόθηκε στους χριστιανούς πρόσφυγες. Η αλήθεια στην λαϊκή μνήμη επιβιώνει μέχρι σήμερα. Η Ζαγάλισα διαθέτει άφθονο υλικό από βιντεοσκοπημένες συνεντεύξεις κατοίκων, όπου αποδεικνύονται με λεπτομέρειες όλα τα παραπάνω.

Μαϊμού διακόσμηση, άγνωστης προέλευσης

Οι Τούρκοι χαρούμενοι για την ανέλπιστη Ελληνική δωρεά, πήραν το μαϊμού–σπίτι και στη συνέχεια έφεραν μαϊμού έπιπλα και άλλες απομιμήσεις από το ανάκτορα Ντολμά Μπαχτσέ και Τοπ Καπί της Κωνσταντινούπολης, ακόμα και …ρούχα του Κεμάλ και τα εκθέτουν πλέον στο μουσείο δίνοντας την εντύπωση στον σημερινό επισκέπτη του μουσείου, ότι τα μαϊμού έπιπλα και οι φορεσιές χρησιμοποιήθηκαν μέσα σε αυτό το σπίτι, από τον ίδιο τον Κεμάλ. Το χέρι του Κεμάλ ποτέ δεν ακούμπησε αυτά τα ιμιτασιόν έπιπλα…

Η τουαλέτα του Κεμάλ

Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το σπίτι είχε κατοικηθεί από Ελληνικές οικογένειες για πολλά χρόνια. Έτσι, η όλη υπόθεση θυμίζει μάλλον θεατρικό σκηνικό σε κωμωδία… στην οποία συνέβαλε και το Ελληνικό κράτος. Όμως, η ιδεολογική λειτουργία του βαμμένου με ροζ χρώμα μαϊμού-σπιτιού είναι έντονη και εκεί κατευθύνονται συστηματικά πλέον σχολεία και σύλλογοι από την Θράκη, προκειμένου να βαθαίνουν ακόμη περισσότερο τον συνειδησιακό εκτουρκισμό των Πομάκων.

Οι πυτζάμες

Οι Πομάκοι, όταν επισκεπτόμαστε τη Θεσσαλονίκη πρέπει να γνωρίζουμε την αλήθεια. Πρέπει να πάψουμε να τρώμε κουτόχορτο στο ροζ ψευτόσπιτο! Είναι προτιμότερη μια βόλτα στο λούνα παρκ της Θεσσαλονίκης!

Πηγή: zagalisa.gr

http://antizitro.blogspot.gr/2016/09/

Χαρμπατζούμ Μαρδίρος Χιτζιάν: Ο Αρμένιος που επέζησε της γενοκτονίας του 1915

 
 Ottoman Armenians are marched to a prison in Kharpert, Armenia by armed Turkish soldiers in April 1915. About 972,000 Armenians disappeared from population records in 1915 and 1916. 

 της Μαρία Γουαδαλούπε Φλόρες Λιέρα * 

Στο Μεξικό, χώρα που δεν έχει αναγνωρίσει ακόμα την αρμενική γενοκτονία- όπου o όρος «γενοκτονία», σε επίσημο επίπεδο έχει νόημα μόνο για την περίπτωση των Εβραίων- χώρα, επιπλέον, όπου υπάρχει, από το 2003, άγαλμα του Κεμάλ Ατατούρκ σε πολυσύχναστη λεωφόρο της πρωτεύουσας και που, τέλος, βρίσκεται στα πρόθυρα να υπογράψει με την Τουρκία μια συμφωνία ελεύθερης αγοράς που θα εκτινάξει το σημερινό ποσό των εμπορικών συναλλαγών από 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια σε 5 δισεκατομμύρια, με απώτερο σκοπό να εισχωρήσει η Τουρκία σε πολιτιστικό και εμπορικό επίπεδο στην Λατινική Αμερική, ο μεξικανικός εκδοτικός οίκος Aip-Pen-Kim Ediciones εξέδωσε το 2014 τα απομνημονεύματα του Χαμπαρτζούμ Μαρδίρος Χιτζιάν, ενός από τους λίγους επιζώντες στην μαζική εξόντωση που διέπραξαν οι Νεοτούρκοι εις βάρος του αρμενικού λαού το 1915- 1923.

Πρόκειται για τη μετάφραση στα Ισπανικά της αγγλόφωνης έκδοσης «A Hair’s Breadth from Death» (Μια τρίχα από το θάνατο), που κυκλοφόρησε αρχικά στην αρμενική γλώσσα και έχει μεταφραστεί ήδη στα Ρωσικά.  

Ο Μαρδίρος Χιτζιάν, που όταν ξεκίνησαν τα γεγονότα ήταν 14 χρονών, ήταν κάτοικος της πόλης Πέρι, της επαρχίας Χαρπέρτ. Έζησε για έξη χρόνια κυνηγημένος μετά τη μεγάλη σφαγή, αναζητώντας άλλους επιζώντες της οικογένειας του, μέχρι που κατάφερε να εγκαταλείψει την Τουρκία και να μεταναστέψει. Πέθανε στο Λος Άνζελες, στις Ηνωμένες Πολιτείες, το 2003, όταν ήταν 102 χρόνων. «Είμαι ένας επιζών των αποτρόπαιων πράξεων που διέπραξαν οι Τούρκοι εναντίον του αρμενικού λαού. Το όνομά μου είναι Χαμπρατζούμ Χιτζιάν. Γεννήθηκα το 1901, στην Ισμιέλ. […] Για να ακριβολογήσω, είμαι ένα από τα θύματα που γλύτωσαν, από θαύμα, από τα βάρβαρα, δυσκολονόητα και απάνθρωπα ιστορικά γεγονότα της συνωμοσίας της οθωμανικής κυβέρνησης το 1915».

Με αυτό τον τρόπο ξεκινά το βιβλίο που αφηγείται το απίθανο και οδυνηρό ταξίδι προς την επιβίωση, το οποίο άρχισε τη μέρα που συνέλαβαν τον πατέρα του μαζί με όλους τους οικογενειάρχες και τους επιφανείς κατοίκους της επαρχίας του και τους οδήγησαν σε κρατητήρια με την κατηγορία ότι αποτελούσαν απειλή για την Τουρκία. Αμέσως μετά, ξεκίνησαν τα βασανιστήρια, οι απελάσεις, οι εκτελέσεις, οι κατασχέσεις περιουσιών, οι πορείες θανάτου. Για εκείνη την ημέρα, ο συγγραφέας λέει: «Το 1915, ένας ανήλεος Θεός γύρισε την πλάτη στους Αρμένιους [?] το πρώτο έθνος που ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. Παρ? όλα αυτά, επέτρεψε στους Τούρκους να διαπράξουν τις πιο βάρβαρες και απεχθείς πράξεις εναντίον της ανθρωπότητας και να επιχειρήσουν τον αφανισμό ενός ολόκληρου έθνους. Γιατί;» Ο Χιτζιάν συνήθιζε να λέει ότι «δεν υπάρχουν επιζώντες σε μία γενοκτονία». Γιατί το υπόλοιπο της ζωής του ανθρώπου που επέστρεψε από την κόλαση είναι ένα καθημερινό μαρτύριο, οι μνήμες τον κυνηγούν και δύσκολα καταφέρνει να επιζεί στον ίδιο τον εαυτό του. Από την άλλη, είναι αναγκασμένος να μιλήσει για αυτούς που χάθηκαν τόσο άδικα. «Αν μπόρεσα να ξεφύγω ζωντανός ήταν από θεία χάρη. Πάντα αναρωτήθηκα γιατί επέζησα εγώ ενώ τόσοι άλλοι πέθαναν. […] Δραπέτευσα απλώς και μόνο για να μπορέσω να διηγηθώ τις εμπειρίες μου ως επιζώντα;» Ο μεγαλύτερος φόβος του Χιτζιάν ήταν να μη χαθεί η αλήθεια μέσα στους ομαδικούς τάφους ή στις χαράδρες όπου οι Τούρκοι δολοφόνοι πέταξαν τα πτώματα των θυμάτων τους. «Οι φρικαλεότητες των Τούρκων σχεδιάστηκαν ύπουλα και εφαρμόστηκαν με αγριότητα» επαναλαμβάνει στην αφήγησή του. Μνήμες πιο βαριές κι από τη σιωπή Για δεκαετίες στην προσφυγιά, ενώ προσπαθούσε να ξαναφτιάξει, πρώτα στο Μεξικό και ύστερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, μια ζωή που να τιμήσει τη μνήμη των εκλιπόντων συγγενών και συμπατριωτών του, ο Μαρδίρος Χιτζιάν ένιωθε ότι κουβαλούσε ένα ασήκωτο βάρος: Πώς να μιλήσεις για τους άλλους που δεν μπόρεσαν να διαφύγουν το μακελειό, τους βιασμούς, τη σκλαβιά, τις λεηλασίες, τα βασανιστήρια, τον αφανισμό και να επιμένεις να το κάνεις όταν ο δράστης το αρνείται πεισματικά και άνανδρα και όταν δεν υπάρχουν αυτιά που θα θελήσουν να ακούσουν αυτά που δύσκολα μπορείς να διηγηθείς και οι άλλοι να πιστέψουν; Πολλά από τα θύματα της γενοκτονίας δεν μπόρεσαν να σπάσουν τη σιωπή τους ποτέ, ούτε καν για να μεταδώσουν τη μαρτυρία τους στους απογόνους τους. Τα δάκρυα και ο πόνος τούς κατέκλυζαν και η σιωπή επιβαλλόταν. Ο Χιτζιάν κατάφερε να την σπάσει όταν ήταν 74 χρονών. Μετά από τις πρώτες 50 σελίδες διέκοψε για πολλά χρόνια, ανήμπορος να ολοκληρώσει την αφήγησή του, μέχρι που ο θάνατος της αγαπημένης συζύγου του, Οβσάνα, τον έσπρωξε να συνεχίσει τις προσπάθειες του. Σε προχωρημένη ηλικία, με τις μνήμες νωπές, έγραψε την συγκλονιστική μαρτυρία του αίσχους που διέπραξε και επιμένει να αρνείται η Τουρκία: Πώς ένα εκατομμύριο πεντακόσιοι χιλιάδες αθώων ανθρώπων εξαλείφθηκαν από τα πάτρια εδάφη τους. «Ποτέ δεν κατάφερα να υπομείνω αυτές τις εικόνες […] οι οποίες έγιναν εντονότερες γιατί δεν είδα αποκατάσταση στο κακό που έγινε, ούτε δικαιοσύνη.» Γιατί δεν πρόκειται μόνο για την απώλεια των αγαπημένων προσώπων, αλλά για την ενσυνείδητη και οργανωμένη προσπάθεια του τουρκικού κράτους να εξαφανίσει από προσώπου γης οτιδήποτε αποτελούσε καθημερινότητα για έναν ολόκληρο λαό- την άρνηση στο δικαίωμα να ζει κανείς σύμφωνα με τις παραδόσεις και τα έθιμά του στη γη όπου κατοικούσαν οι πρόγονοί του τρεις χιλιάδες χρόνια. Μοίρα, που μαζί με τους Αρμένιους, έζησαν και ζουν ακόμη οι Έλληνες, οι Κύπριοι, οι Ασύριοι και οι Κούρδοι. Για τον Χιτζιάν, το γεγονός ότι οι Τούρκοι στράφηκαν εναντίον των λαών με τους οποίους συνυπήρχαν για αιώνες με σκοπό να τους εξοντώσουν παραμένει δυσκολονόητο μυστήριο. Γι’ αυτό και αναζητούσε εναγωνίως τη δικαίωση και την επικράτηση της αλήθειας. Κι αν αποφάσισε να μεταφέρει στο χαρτί ό,τι για δεκαετίες παρέμεινε εγκλωβισμένο στη μνήμη του είναι επειδή πίστευε ότι η μαρτυρία του μπορούσε να αποτρέψει να ξαναγίνει παρόμοιο έγκλημα: «Οι Τούρκοι αξιωματούχοι όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα για να αποτρέψουν τις επιθέσεις, αλλά παρότρυναν τους Κούρδους να προκαλέσουν όσες μεγαλύτερες ζημιές μπορούσαν εναντίον των Αρμένιων, για να μπορέσουν με αυτό τον τρόπο να δημιουργήσουν έχθρα μεταξύ των δυο κοινοτήτων με σκοπό να επιτύχουν το τουρκικό πρόγραμμα.» Ένας υποταγμένος λαός στην ίδια του την πατρίδα Όπως ισχυρίζεται ο εκδότης της ισπανόφωνης έκδοσης, ο Μεξικανός καθηγητής και ερευνητής – αρμενικής καταγωγής – Κάρλος Ανταραμιάν Σάλας, «η τρομακτική εμπειρία (του Χαμπαρτζούμ Μαρδίρος Χιτζιάν) πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα που να βοηθήσει ώστε να αποτραπεί η διάπραξη παρομοίων φρικαλεοτήτων, κυρίως όταν ο δράστης παραμένει ατιμώρητος και αρνείται το έγκλημα του». Ο Ανταραμιάν Σάλας έχει καταγράψει την πορεία της αρμενικής μειονότητας στο Μεξικό, έχει γράψει πολλά άρθρα και βιβλία, έχει γυρίσει ντοκιμαντέρ για αυτό το θέμα και, το 2015, ήταν ένας από τους επιμελητές της περιοδεύουσας έκθεσης «Εκατό χρόνια από την Αρμενική Γενοκτονία» στο Μουσείο της Ανεκτικότητας και της Ιστορικής Μνήμης της Πόλης του Μεξικού. Τα απομνημονεύματα του Χαμπαρτζούμ Μαρδίρος Χιτζιάν είναι επίσης ένα ανεκτίμητο ντοκουμέντο για την καθημερινή ζωή της αρμενικής κοινότητας τη στιγμή που η μισαλλοδοξία του τουρκικού κράτους αποφάσισε να την εξαφανίσει με οργανωμένο τρόπο. «Ήμασταν ήδη ένας υποταγμένος λαός στην ίδια την πατρίδα μας. Αυτή η γη ανήκε σε μας κάποτε. Οι ρίζες μας περιπλέκονται με το ίδιο το τοπίο και έτσι θα είναι για πάντα…» γράφει. Ένα ερώτημα θέτει επανειλημμένα ο Χαμπαρτζούμ και μένει ως και σήμερα αναπάντητο: Το 1918, όταν τελείωσε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, οι Γερμανοί εγκατέλειψαν την Τουρκία και έφτασαν οι Αμερικανοί. «Ενστικτωδώς μου φάνηκε ότι οι Αμερικανοί, όπως όλες οι άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, θα πρόδιναν τους Αρμένιους και θα στέκονταν στο πλευρό των Τούρκων» αναφέρει. Εκείνον τον καιρό, λέει, «άλλοι Αμερικανοί στρατιώτες προσλάμβαναν τουρκόπουλα για να μεταβούν στην περιοχή και να συλλέξουν τα κόκαλα των Αρμένιων που είχαν μείνει διάσπαρτα σε ολόκληρη την περιοχή. Πολλά από τα κόκαλα βρίσκονταν ακόμα ακριβώς στο σημείο όπου οι Αρμένιοι στους όποιους ανήκαν είχαν βρει τη μοίρα τους. […] Για κάθε σακί γεμάτο με αρμένικα κόκαλα που μετά χαράς οι Τούρκοι παρέδιναν λάμβαναν ένα αμερικανικό δολάριο. Μία ακόμα προσβολή!» Επιμένει, λοιπόν ο Χιτζιάν, στο δικαίωμα των Αρμένιων να γνωρίσουν πού βρίσκονται αυτά τα κόκαλα που οι Αμερικανοί στρατιώτες ζήτησαν από τους Τούρκους να συλλέξουν ακολουθώντας εκ των άνω εντολές: «Πώς συνδέεται αυτό με τις πολιτικές περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα θρησκευτικά πιστεύω και τις χριστιανικές αξίες; Ας μου τα γράψουν όλα αυτά στην πλάτη!» Ας ελπίσουμε ότι ο Μεξικανός αναγνώστης και, γενικότερα, ο ισπανόφωνος (ας ευχηθούμε πως σύντομα και ο Έλληνας), θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει σε βάθος το φοβερό αυτό ιστορικό γεγονός που διέπραξαν οι Νεότουρκοι σε βάρος του αρμενικού λαού το 1915 και, επίσης, ότι το άγαλμα του Ατατούρκ, που γειτονεύει με εκείνα των τοπικών ηρώων και άλλων σημαντικών προσωπικοτήτων παγκόσμιας εμβέλειας, όπως ο Γκάντι, σε κεντρική λεωφόρο της πρωτεύουσας του Μεξικού, εξυμνεί τον υπεύθυνο της αρμενικής γενοκτονίας. 

Η Μαρία Γουαδαλούπε Φλόρες Λιέρα είναι συγγραφέας και μεταφράστρια. Έχει εκδώσει μελέτες και πέντε ποιητικές συλλογές και έχει μεταφράσει στα Ισπανικά, μεταξύ άλλων, Βασίλη Βασιλικό, Νίκο Καζαντζάκη, Βάσο Λυσσαρίδη και Νίκη Λαδάκη- Φιλίππου. Αρθρογραφεί σε διάφορα μέσα ενημέρωσης του Μεξικού. Το βιβλίο στο οποίο αναφέρεται το άρθρο της κ. Φλόρες Λιέρα είναι το «Hampartzoum Mardiros Chitjian, Al filo de la muerte. Memorias de un sobreviviente del Genocidio Armenio» – Χαρμπαδούμ Μαρδίρος Χιτζιάν Μια τρίχα από το θάνατο. Τα απομνημονεύματα ενός επιζώντα της Αρμενικής Γενοκτονίας (Αip-Pen-Kim Ediciones, Μεξικό, 2014) Πηγή:http://mignatiou.com/2016/05/charmpatzoum-mardiros-chitzian-

ΚΕΜΑΛ Ο ΣΦΑΓΕΑΣ !

Σαν σήμερα το 1938, πεθαίνει σε ηλικία 58 ετών ο κτηνώδης σφαγέας των λαών, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Οι τούρκοι, μη έχ...

Posted by Ἑλληνοϊστορεῖν on Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

Η προδοσία των Ποντίων λίγο πριν τη σφαγή από τον Κεμάλ !!!

ΘΕΜΑ: Μέγας προδότης ο δήθεν "εθνάρχης" Βενιζέλος, και η προδοσία των Ποντίων λίγο πριν τη σφαγή από τον Κεμάλ !!!

Μέγας προδότης ο δήθεν "εθνάρχης" Βενιζέλος, και η προδοσία των Ποντίων λίγο πριν τη σφαγή από τον Κεμάλ !!!    σ.σ.ΠΑΣΠΑΡΤΟΥ: Ο "εθνάρχης" Βενιζέλος το 1918 στη συνδιάσκεψη ειρήνης του Παρισιού το Δεκέμβρη του 18' δηλώνει υπέρ της ενσωμάτωσης του Πόντου στην...Αρμενία!!!, ενώ κατά τη διάρκεια του λυτρωτικού πολέμου του Ελληνικού Στρατού στην αιώνια Ελληνική γη (Ιωνία) ευθαρσώς και χωρίς ντροπή δηλώνει στον αμερικάνο Πρόεδρο Ουίλσον ότι κατόρθωσε!!!! να.... αποτρέψει του Πόντιους από ένοπλο αγώνα. Αυτός ήταν ο ΠΡΟΔΟΤΗΣ Βενιζέλος... Απέτρεψε τους Έλληνες του Πόντου να πολεμήσουν ενάντια του Κεμάλ και ίσως να αποφεύγονταν η Μικρασιατική Καταστροφή και στη συνέχεια οι σφαγές των Ελλήνων Χριστιανών της Καππαδοκίας και της Μικράς Ασίας από τους μογγόλους... Διαβάστε για τον "Εθνάρχη" και φρίξτε με τα... "κατορθώματά" του.. "Έχουμε στρατό 20.000 ανδρών για να χτυπήσουμε τον Κεμάλ", γράφουν σε υπόμνημα τον Ιανουάριο του 1920, με τις πρώτες μάχες στη Μικρά Ασία, οιΈλληνες του Πόντου. ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ του ‘22 ολοκληρωνόταν η.... καταστροφή του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας. Ο στρατός επέστρεφε στη βάση του, οι Τούρκοι κυνηγούσαν και σκότωναν τους Ελληνες και οι φωτιές έζωναν τα σπίτια τους στη Σμύρνη (κάποιοι ιστορικοί αναθεωρητές τους θέλουν να «συνωστίζονται» στα πλοία για να έρθουν στπν Ελλάδα... Προφανώς για διακοπές...). Σήμερα, σχεδόν 90 χρόνια μετά, θα αποκαλύψουμε ένα ξεχασμένο υπόμνημα, που έστειλε στον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο τον Ιανουάριο του 1920 η Επιτροπεία των Ποντίων. Ζητούσε την άδειά του να επιτεθεί στον Κεμάλ, δημιουργώντας δεύτερο μέτωπο, για να δέχεται μικρότερη αντίσταση ο ελληνικός στρατός στην κεντρική Μικρά Ασία. Το υπόμνημα είναι αποκαλυπτικό. Παραδόθηκε τον.... Γενάρη του 1920 στον ίδιο τον Βενιζέλο όταν βρισκόταν στο Παρίσι και έθετε στη διάθεση του μαχόμενου ελληνικού στρατού ισχυρή δύναμη 20.000 στρατιωτών, περίπου δύο μεραρχιών, για να χτυπήσουν τον Κεμάλ στη Σεβάστεια. Αλλά ας δούμε σημεία του ιστορικού αυτού υπομνήματος: Το υπόμνημα «Προς τον Εξοχώτατον Πρόεδρον της Ελληνικής Κυβερνήσεως κ. Ελευθέριον Βενιζέλον, εις Παρισίους. Εξοχώτατε, εθεωρήσαμεν σκόπιμον να υποβάλωμεν Υμίν συνημμένως υπόμνημα, όπερ η Επιτροπεία των εν Ελλάδι Ποντίων απέστειλεν εις το Γενικόν Επιτελείον. Προέλασις δυνάμεως είκοσι χιλιάδων ανδρών ως εκείνης την οποίαν, κατά μετρίους υπολογισμούς είναι εις θέσιν καλώς εφοδιαζόμενος και εξοπλιζόμενος να παρατάξη εις πρώτην στιγμήν ο Πόντος δύναται να απασχολήση σοβαρώς τον εις Σεβάστειαν συγκεντρούμενον στρατόν του Κεμάλ Είναι γνωστόν ότι η Σεβάστεια αποτελεί σπουδαίαν δράσιν του κεμαλισμού. Η από Αμισόν εις Σεβάστειαν αμαξιτή οδός είναι εις την διάθεσιν ημών, δεδομένου ότι ο Κεμάλ απέσυρε τελευταίως πάσας τας δυνάμεις αυτού εκ της περιφερίας ταύτης. Επιτυχής προέλασις προς την διεύθυνσιν ταύτην αποκόπτει τπν υποχώρησιν του πρός δυσμάς δρώντος στρατού. Πάντα ταύτα θα επέφερον ευθύς αμέσως σοβαρόν αντιπερισπασμόν εις τας δυνάμεις του Κεμάλ εξ ού προφανές ότι θα επωφεληθή ο ημέτερος στρατός... Το υπόμνημα τούτο αποστέλλομεν Υμίν διά του κ. Ι Θιάκη, εντεταλμένου να υποβάλη Υμίν και προφορικώς τας επί τούτω ιδέας ημών. Αθήναι24/1/1920 Ο Πρόεδρος Χ. Καλαντίδης Ο Γραμματεύς Κ. Κανσήζ» Και προς τον Στρατό Υπήρχε και άλλο υπόμνημα προς το Γενικό Επιτελείο Στρατού, που έδινε λεπτομερή στοιχεία για τη συγκρότηση και τις διαθέσιμες δυνάμεις του ποντιακού στρατού όπως: «Εις την περιφέρειαν Αμασείας 4.000 άνδρες έχουν τα όπλα των και είναι οργανωμένοι εις τα ελληνικά χωρία» και «ο στρατηγός Ανανίας του ρωσικού στρατού, Πόντιος την καταγωγήν, ως ο ίδιος εδήλωσεν εις την καθ’ ημάς Επιτροπείαν, δύναται να ανασυντάξη εντός βραχυτάτου χρονικού διαστήματος την μεραρχίαν ταύτην με δύναμιν 10.000 ανδρών». Αδιαφόρησε Δυστυχώς ο Βενιζέλος ή αδιαφόρησε ή αγνόησε σκοπίμως την πρότασή τους. Αν γινόταν αποδεκτή, ίσως η έκβαση της μικρασιατικής εκστρατείας να ήταν διαφορετική και ο Ελληνισμός να μην υφίστατο την ήττα, την ταπείνωση και τον ξεριζωμό.. Σύμμαχοι όλοι οι μη μουσουλμάνοι ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ και το σημείο στο οποίο η Επιτροπεία των Ποντίων τονίζει τους δεκάδες μη μουσουλμάνους συμμάχους που θα στηρίξουν την εκστρατεία κατά του Κεμάλ: «…Προ Ποντίων βαδιζόντων κατά του Κεμάλ δεν θα μείνουν απλοί θεαταί οι Αρμένιοι, αλλά κυρίως οι Κιρκάσιοι και οι Κιζηλμπάσηδες της Σεβαστείας, ούτε οι Χριστιανοί Λαζοί, ούτε οι Σταυριώται και διάφοροι άλλοι μουσουλμανικαί αλλά μη τουρκικοί φυλαί, οι οποίοι τα προς τους Έλληνας αισθήματά των πολλάκις και εμπράκτως εξεδήλωσαν...». http://epanellinismos.com/index.php?option=com_kunena&func=view&id=27197&catid=85&Itemid=2&lang=el

Οι παππούδες του Κεμάλ Ατατούρκ, από την πλευρά της μητέρας του, έγιναν μουσουλμάνοι το 1834, ώστε να μην φορολογούνται από την Οθωμανική Αρχή.

Σοκαρουν τους Τούρκους τα ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ για την…ΚΡΥΦΗ ζωή του ΑΤΑΤΟΥΡΚ ΚΕΜΑΛ: Εβραίος που ασπάστηκε το ΙΣΛΑΜ – Η αστυνομία τον είχε “φακελώσει” για τις…Ομοφυλοφιλικές του επιλογές !!

Η  ερωτική του σχέση  με  Έλληνα ψαρά που τον έβαλε στη “μαύρη λίστα” των Τουρκικών υπηρεσιών !! Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, o ιδρυτής του σύγχρονου τουρκικού κράτους, και ο «Πατέρας των Τούρκων»…γεννήθηκε το 1881 στην πόλη της Θεσσαλονίκης και ήταν Εβραϊκής καταγωγής από την αίρεση των Ντονμέδων.

Οι Ντονμέδες αριθμούσαν κοντά στα 15,000 άτομα, και ήταν μια υπόγεια αίρεση Σαμπεταϊνών Εβραίων που είχαν μουσουλμανικά ονόματα, και που προς τα έξω συμπεριφέρονταν ως Μουσουλμάνοι, αλλά κρυφά πίστευαν στον Σαμπετάι Σέβι, τον ψευδή Μεσσία του 17 ου αιώνα, και διεξήγαγαν προσεκτικά φυλασσόμενες προσευχές και τελετουργίες στο όνομα του.

Οι Ντονμέδες ήταν απόγονοι των Σεφαρδιτών Εβραίων που ζούσαν στην Ισπανία και την Πορτογαλία (Ανδαλουσία) για αιώνες, μέχρι που οι Μουσουλμάνοι Άραβες έχασαν τον έλεγχο της Ανδαλουσίας από τους Χριστιανούς. Οι Χριστιανοί δωσαν στους Εβραίους την δυνατότητα επιλογής μεταξύ θανάτου, αλλαξοπιστίας, και την εξορία, έτσι βρήκαν το άσυλο και την ευτυχία τους στις Οθωμανικές χώρες του Σουλτάνου, στην πόλη της Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια του 1492.

Τις μέρες της ανταλλαγής των Ελληνικών και Τουρκικών πληθυσμών μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, οι Ντονμέδες της Θεσσαλονίκης προσπάθησαν να αναγνωριστούν ως μη Μουσουλμάνοι για να αποφευχθεί η αναγκαστική μεταφορά τους προς την Ανατολία.

Οι παππούδες του Κεμάλ Ατατούρκ, από την πλευρά της μητέρας του, έγιναν μουσουλμάνοι το 1834, ώστε να μην φορολογούνται από την Οθωμανική Αρχή. Η μητέρα του Ατατούρκ, η Ζουμπεϊντέ προερχόταν από τα βουνά δυτικά των Ιωαννίνων, κοντά στα σημερινά Αλβανικά σύνορα. Για την προέλευση του πατέρα του, Αλί Ριζά, ελάχιστα είναι γνωστά.

Ο Ατατούρκ ήταν πάντοτε απρόθυμος να αποκαλύψει πράγματα σχετικά με το οικογενειακό του δέντρο. Ο Ατατούρκ θα είχε βάσιμους λόγους για να αποκρύψει τη προέλευση του από Ντονμέδες. Οι Ντονμέδες (οι οποίοι παντρεύονταν μόνο μεταξύ τους) όχι μόνο περιφρονούνταν από την υπόλοιπη κοινωνία, αλλά και ορίζονταν ως αιρετικοί και από τους Μουσουλμάνους και από τους Εβραίους. Επίσης είχαν τη φήμη για σεξουαλική ανηθικότητα που θα μπορούσε να είναι ελάχιστα κολακευτικό για τους απογόνους τους.

Το 1911, ένας Εβραίος εκδότης εφημερίδας που είχε το όνομα Ιταμάρ Μπέν- Αβί γράφει ότι συνάντησε τυχαία τον Ατατούρκ στο ξενοδοχείο Kamenitz στην Ιερουσαλήμ, όπου ο Ατατούρκ εξομολογείται για πρώτη και μοναδική φορά στην ενήλικη ζωή του, ότι ήταν Εβραϊκής καταγωγής. Ο Ιταμάρ Μπεν- Αβί περιγράφει δύο συναντήσεις με τον Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος δεν είχε ακόμη πάρει το όνομα του Ατατούρκ, «Πατέρας των Τούρκων». Και οι δύο συναντήσεις έγιναν στη Γαλλική γλώσσα, ήταν κυρίως για την Οθωμανική πολιτική, και συνοδεύονταν με μεγάλες ποσότητες άρακ, το Αραβικό τσίπουρο. Στην πρώτη από αυτές τις δύο συναντήσεις, ο Κεμάλ εμπιστεύθηκε να εξομολογείσει τα εξής:

«Είμαι απόγονος του Σαμπετάι Σέβι, – δεν είμαι πραγματικά Εβραίος πλέον, αλλά εξακολουθώ να είμαι ένθερμος θαυμαστής αυτού του προφήτη σας. Η γνώμη μου είναι ότι κάθε Εβραίος στη χώρα αυτή καλά θα κάνει να ενταχθεί στο στρατόπεδο του».

Κατά τη δεύτερη συνάντηση που έγινε 10 μέρες αργότερα στο ίδιο ξενοδοχείο, ο Μουσταφά Κεμάλ είπε σε ένα σημείο:

«Έχω στο σπίτι μια Εβραϊκή Βίβλο που τυπώθηκε στη Βενετία. Είναι αρκετά παλιά, και θυμάμαι τον πατέρα μου που με έπαιρνε σε ένα Καραΐτη δάσκαλο που μου δίδαξε να τη διαβάζω. Θυμάμαι ακόμα μερικά λόγια της, όπως…

» Και ο Ιταμάρ Μπεν-Αβί συνεχίζει: «Έχει διακόψει να μιλά για λίγο, τα μάτια του έψαχναν κάτι στο καινό. Στη συνέχεια θυμήθηκε»:

«Shema Yisra’el, Adonai Elohenu, Adonai Ehad»!

«Αυτή είναι η πιο σημαντική μας προσευχή, Λοχαγέ.»

«Και δική μου μυστική προσευχή , Cher Monsieur», απάντησε, ξαναγεμίζοντας τα ποτήρια μας. Αν και ο Ιταμάρ Μπεν-Αβί δεν θα μπορούσε να το γνωρίζει τότε, ο Ατατούρκ εννοούσε την έκφραση «μυστική προσευχή» στη κυριολεξία. Ανάμεσα στις απόκρυφες προσευχές των Ντονμέδων, που πρώτη φορά έγιναν γνωστές στον ακαδημαϊκό κόσμο, όταν ένα βιβλίο με αυτές κατέληξε στη Εθνική Βιβλιοθήκη της Ιερουσαλήμ το 1935, είναι μια που περιέχει την ομολογία της πίστης: «Ο Σαμπετάι Σέβι και κανένας άλλος είναι ο αληθινός Μεσσίας. Άκουσε O Ισραήλ, ο Κύριος ο Θεός μας, ο Κύριος είναι ένας». Ήταν χωρίς αμφιβολία από αυτή την ομολογία της πίστης, και όχι από την Εβραϊκή Βίβλο, που ο Ατατούρκ θυμήθηκε τα λόγια της προσευχής Shema.

Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ ίδρυσε μια κοσμική Τουρκική δημοκρατία όπου ήθελε να περιορίσει το Ισλάμ μια και για πάντα μόνο στα τζαμιά. Αρκετοί Ντονμέδες ήταν μεταξύ των Νεοτούρκων, Τούρκων διανοουμένων που προσπάθησαν να μεταρρυθμίσουν τη Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κατά τη Ρεπουμπλικανική εποχή, θα υποστηρίξουν σθεναρά τις φιλοδυτικές μεταρρυθμίσεις του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Η Τουρκική κυβέρνηση, που για χρόνια μάχεται να προστατευθεί από μουσουλμανικές φονταμενταλιστικές επιθέσεις που υποσκάπτουν τη νομιμότητα και τις κοσμικές μεταρρυθμίσεις του Ατατούρκ, δεν έχει λόγο να χαιρετίσει την είδηση ότι ο πατέρας του «Πατέρα των Τούρκων» ήταν ένας κρυπτό-Εβραίος που πέρασε τα αντί-μουσουλμανικά του αισθήματα και στον γιο του. Το Μυστικό του Μουσταφά Κεμάλ θα είναι ασφαλώς για τη Τουρκική κυβέρνηση κάτι που θα προτιμούσε να συνεχίσει να διατηρείται έτσι.

Ισπανός Εβραίος στην Καταγωγή, ορθόδοξος (σουνίτης) Μουσουλμάνος από γεννησιμιού και ανατροφής, ο οποίο έχει εκπαιδευτεί σε μια πολεμική γερμανική σχολή, πατριώτης, μαθητής των εκστρατειών των παγκοσμίως μεγάλων στρατηγών, συμπεριλαμβανομένου του Ναπολέοντα, και του Κραντ Λι – αυτά λέγονται ότι είναι μερικά έξοχα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του νέου «έφιππου άνδρα» που έχει εμφανιστεί στην Εγγύς Ανατολή. Είναι ένας πραγματικός δικτάτορας, όπως οι ανταποκριτές μαρτυρούν, ένας άνδρας του τύπου ο οποίος είναι ταυτόχρονα η ελπίδα και ο φόβος για έθνη που έχουν κατασπαραχτεί από ανεπιτυχείς πολέμους. Η ενότητα και η δύναμη είχε επανέλθει σε μεγάλο βαθμό πίσω στην Τουρκία μέσω της θέλησης του Μουσταφά Κεμάλ Πασά.

Εκεί ήταν ο ίδιος ο Πασάς, ψηλός, ακόμη νέος, όμορφος, με στενούς γλουτούς, πλατιούς ώμους, με γκρι, μάλλον λυπημένα μάτια που μιλούσε εύγλωττα για την Ισπανική-εβραϊκή του καταγωγή – γιατί ο Κεμάλ, όπως και ο Ενβέρ Πασά, αν και ορθόδοξος Μωαμεθανός, κατάγεται από εκείνες τις Ισπανο-εβραϊκές οικογένειες που, δεδομένου ότι τους δόθηκε από τον Χριστιανισμό η επιλογή μεταξύ θανάτου, προσηλυτισμού και εξορίας, βρήκαν άσυλο και ευτυχία στις χώρες του Σουλτάνου – και έχει δυνατά, φλεβώδη χέρια, πλατιά γύρο από τον καρπό – χέρια καλλιτέχνη, ονειροπόλου, από εκείνα που πράττουν, ενός ανθρώπου που ξέρει να πλάθει τα όνειρα του σε πραγματικότητα.

Σημείωμα. Ο Ατατούρκ είχε προτίμηση για άτομα του δικού του φύλου, με έγγραφα σχετικά με αυτό, από την Οθωμανική μυστική στρατιωτική αστυνομία η οποία τον κατατάσσει ως «ένα πολύ γνωστό ομοφυλόφιλο». Όταν ήταν σε νεαρή ηλικία, είχε ερωτική σχέση με έναν Έλληνα ψαρά με το όνομα Ιωάννης Τίκκης από τη πόλη του Λαγκαδά.

http://fifo.blog-spot.gr/sokaroun-tous-tourkous-ta-ntokoumenta-gia-tinkrifi-zoi-tou-atatourk-kemal-evreos-pou-aspastike-to-islam-i-astinomia-ton-iche-fakelosi-gia-tisomofilofilik/