Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μεθοδια κιμωλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μεθοδια κιμωλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

22 Οκτωβρίου, 2022

Ἁγία Μεθοδία ἡ ἐν Κιμώλῳ.

 Πρωτοπρεσβύτερου Π. Γεώργιου Παπαβαρνάβα

Ἀπὸ τὸ Ἁγιολόγιο τοῦ μηνός: Ἁγία Μεθοδία ἡ ἐν Κιμώλῳ, 5 ὈκτωβρίουἩ ἁγία Μεθοδία γεννήθηκε στήν Κίμωλο, στίς 10 Νοεμβρίου τοῦ ἔτους 1865, ἀπό γονεῖς εὐσεβεῖς καί ἐναρέτους, τόν Ἰάκωβο καί τήν Μαρία. Τό βαπτιστικό της ὄνομα ἦταν Εἰρήνη καί ἦταν ἡ δεύτερη στήν σειρά ἀπό τά ὀκτώ παιδιά πού ἀπέκτησαν οἱ γονεῖς της, ἤτοι τρεῖς υἱούς καί πέντε θυγατέρες. Ἀπό μικρή διακρινόταν γιά τήν σεμνότητά της, τήν ἀγάπη της στόν Χριστό καί τήν ἀφοσίωσή της στήν Ἐκκλησία. Παρά τό ὅτι ἐπιθυμοῦσε τήν ἀφιέρωσή της στόν Θεό, ἐν τούτοις γιά νά μή λυπήση τούς γονεῖς της ἀποδέχθηκε τήν πρόταση γάμου πού τῆς ἔκαναν καί πανδρεύθηκε ἕναν ναυτικό ἀπό τήν Χίο. Ὁ σύζυγός της, ὅμως, σέ κάποιο ταξίδι του ναυάγησε, καί τότε ἡ ἐκείνη ἀφιερώθηκε ὁλοκληρωτικά στόν Θεό. Ἐκάρη μοναχή στόν Ναό τῆς Παναγίας τῆς Ὁδηγήτριας στήν Κίμωλο ἀπό τόν τότε Ἀρχιεπίσκοπο Σύρου Μεθόδιο, ὁ ὁποῖος τήν μετονόμασε σέ Μεθοδία.

Ἡ Μεθοδία ἐγκαταβίωσε σέ μικρό κελλί στό Κάστρο τῆς Κιμώλου καί ἐδόθη «ὅλη Θεῷ», μέ θαυμαστή ἄσκηση, ὑπομονή καί προσευχή, καί ἔγινε «σεπτόν οἰκητήριον» τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ φήμη της δέν ἄργησε νά ἐξαπλωθῆ σέ ὅλο τό νησί καί πολλοί ἄνθρωποι πήγαιναν νά τήν συναντήσουν, προκειμένου νά ὠφεληθοῦν ἀπό τό φωτεινό παράδειγμά της, τήν ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη της καί τόν παρηγορητικό της λόγο. Ὑπῆρξε, ὄντως, πνευματικό καταφύγιο γιά ὅλους ἐκείνους πού ἐπιθυμοῦσαν νά βιώσουν τήν ἐν Χριστῷ ζωή, καί μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ ἐδρόσισε, ἀνέψυξε καί ζωογόνησε πολλούς ταλαιπωρημένους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ὑπέφεραν ἀπό τήν καταδυναστεία τοῦ διαβόλου καί τόν φλογισμό τῶν παθῶν καί τῆς ἁμαρτίας.

Ἐτελειώθη ἐν εἰρήνῃ στίς 5 Ὀκτωβρίου τοῦ ἔτους 1908.

Ὁ βίος της καί ἡ πολιτεία της μᾶς δίνουν τήν ἀφορμή νά τονίσουμε τά ἀκόλουθα.

Πρῶτον. Ὅταν ὁ Χριστιανός ἀγαπᾶ ἀληθινά τόν Χριστό καί ἀγωνίζεται νά ζῆ σύμφωνα μέ τίς ἐντολές Του, ἔχοντας πλήρη ἐμπιστοσύνη στήν ἀγάπη Του, τότε ὁ Χριστός τόν ὁδηγεῖ μέ διαφόρους τρόπους στήν ὁδό τῆς σωτηρίας. Καί πολλές φορές φορές ἐκεῖ πού ὅλα φαίνονται νά εἶναι σκοτεινά καί ἀδιέξοδα, τότε, ὅταν κανείς προσεύχεται καί ὑπομένη, στήν κατάλληλη στιγμή παραμερίζονται τά σκοτάδια τῆς ἀπόγνωσης καί τῆς ἀπελπισίας, καί μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, στά σκοτεινά, δύσβατα καί ἀδιέξοδα μονομάτια τῆς ζωῆς, ἀνοίγονται φωτεινοί λεωφόροι καί ἡ ζωή νοηματοδοτεῖται. Ὁ ἄνθρωπος ἐνισχύεται, ἐνδυναμώνεται καί «ἀνακαινίζεται ὡς ἀετοῦ ἡ νεότης του», κατά τόν ἱερό Ψαλμωδό. Μέ ἄλλα λόγια, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ταπεινώνεται καί πλέον δέν στηρίζεται ἀποκλειστικά στίς δυνάμεις του, τίς γνώσεις του καί τά χαρίσματά του, ὅταν παύη νά ἔχη αὐτοπεποίθηση, πού εἶναι ἡ αἰτία ὅλων τῶν κακῶν καί τῶν συμφορῶν, καί ἔχει τήν πεποίθηση καί τήν ἐλπίδα του στόν Θεό, καί τοῦ λέγει «γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ᾗ πορεύσομαι ὅτι πρός σέ ἦρα τήν ψυχήν μου», τότε ὁ Θεός τόν ἐνδυναμώνει, τόν παρηγορεῖ καί τοῦ ὑποδεικνύει τόν δρόμο πού πρέπει νά πορευθῆ στήν ζωή του. Καί τελικά ὁ ἄνθρωπος κατανοεῖ τόν λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅτι «τοῖς ἀγαπῶσι τόν Θεόν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν».

Δεύτερον. Οἱ ἅγιοι, σέ κάθε ἐποχή, ἀποτελοῦν τό στήριγμα καί τήν παρηγοριά τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, καί κυρίως τῶν κοινωνικά ἀδύναμων ἀνθρώπων, τῶν φτωχῶν, τῶν πονεμένων, τῶν «ἐλαχίστων ἀδελφῶν τοῦ Χριστοῦ». Εἶναι οἱ φωτεινοί φάροι οἱ ὁποῖοι μέσα στά σκοτάδια καί τίς φουρτοῦνες τοῦ παρόντος βίου δείχνουν τόν δρόμο πού ὁδηγεῖ στήν γαλήνη, τήν εἰρήνη, τήν πνευματική εὐφοσύνη καί ἀγαλλίαση, πρός τόν «εὔδιον λιμένα τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ».

Οἱ ἅγιοι, κατά κανόνα, εἶναι κρυμμένοι ἀπό τά μάτια τῶν ἀνθρώπων. Πολλοί ἀπό τούς ἁγίους κινοῦνται καθημερινά ἀνάμεσά μας καί οἱ περισσότεροι ἀπό ἐμᾶς δέν τούς καταλαβαίνουμε, ἐπειδή δέν διαθέτουμε τήν κατάλληλη πνευματική ὅραση γιά νά μπορέσουμε νά δοῦμε καί νά κατανοήσουμε ἤ ἐπειδή παρασυρόμαστε ἀπό μερικά ἐξωτερικά γνωρίσματά τους καί ἀπό μικρές ἀνθρώπινες ἀδυναμίες τοῦ χαρακτήρα τους. Ἔτσι, ἀδυνατοῦμε νά εἰσδύσουμε στό βάθος τῆς ὕπαρξής τους καί νά ἀνακαλύψουμε τόν πνευματικό θησαυρό πού κρύβουν, καί, δυστυχῶς, παραμένουμε στήν ἐπιφάνεια καί στά φαινόμενα. Ὅμως, ἀσυγκρίτως μεγαλύτερη ἀξία ἔχουν τά μή φαινόμενα τά ὁποῖα εἶναι ἐπιμελῶς κρυμμένα, ὅπως τά μαργαριτάρια, τά ὁποῖα εὑρίσκονται στόν βυθό τῆς θάλασσας, ἐνῶ στήν ἐπιφάνειά της βλέπει κανείς πέτρες, φύκια καί διάφορα ἄλλα ἀντικείμενα. Καί ὅσοι θέλουν νά βροῦν τά μαργαριτάρια εἰσέρχονται στόν βυθό, φυσικά μετά ἀπό ἐπίπονη ἐκπαίδευση καί μέ τόν κατάλληλο ἐξοπλισμό.

Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, αὐτός «ὁ πολύτιμος μαργαρίτης», εὑρίσκεται στό βάθος τῆς καρδιᾶς τῶν ἁγίων καί εἶναι ἀθέατη ἀπό τά μάτια τῶν ἀμυήτων, εἶναι, ὅμως, ὁρατή στούς «πείρᾳ μεμυημένους». Ὅσοι ἔχουν ἐκπαιδευτῆ ἀπό κατάλληλο πνευματικό ὁδηγό καί εἶναι ἐξοπλισμένοι μέ τά ἀπαραίτητα «ἐφόδια», τῆς ὑπομονῆς, τῆς προσευχῆς, τῆς ταπείνωσης καί τῆς ἀγάπης, αὐτοί δέν παραμένουν στήν ἐπιφάνεια, ἐπειδή ἔχουν τήν δυνατότητα νά εἰσέρχονται στόν ἀνεξερεύνητο βυθό, ἤτοι στό βάθος τῶν γεγονότων, στό βάθος τῶν πνευματικῶν νοημάτων τῶν Θεοπνεύστων γραφῶν, στό βάθος τῆς καρδιᾶς τους καί νά ἀνακαλύπτουν τόν «ἔσω ἄνθρωπον», «τόν κρυπτόν τῆς καρδίας ἄνθρωπον». Αὐτοί καταλαβαίνουν τούς ἁγίους, τούς ἀναγνωρίζουν καί ἐκτιμοῦν τήν προσφορά τους στούς ἀνθρώπους, στήν Ἐκκλησία καί τήν κοινωνία, καί τρέχουν κοντά τους, ὅπως τό διψασμένο ἐλάφι στίς πηγές τῶν ὑδάτων, καί ἀντλοῦν τό ζωήρρυτον ὕδωρ τῆς θείας ἀγάπης πού ἀναβλύζει ἀπό τήν καθαρή καί πλήρη Πνεύματος Ἁγίου καρδιά τους. Καί δέν λίγοι ἐκεῖνοι πού προσπάθησαν καί προσπαθοῦν νά μιμηθοῦν, ὅσο τό δυνατόν, τόν θεάρεστο βίο τους.

Ἀξιοσημείωτα εἶναι τά ὅσα ἔχουν γραφῆ ἀπό πιστό, γιά κάποιον ἀπό τούς συγχρόνους ἁγίους: «Ὅταν τόν συναντοῦσες, αἰσθανόσουν ὅτι ἔβλεπες ἕναν δικό σου ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος σέ ἀγαπᾶ καί ἐνδιαφέρεται γιά σένα. Κοντά του δέν αἰσθανόσουν πίεση, ἀλλά μεγάλη ἄνεση. Εἶχε ἕνα πηγαῖο χιοῦμορ τό ὁποῖο χρησιμοποιοῦσε σάν θεραπευτικό ἐργαλεῖο πολλῶν χρήσεων. Μέ αὐτό ἄνοιγε τίς καρδιές, θεράπευε διάφορα ψυχικά νοσήματα, μεταποιοῦσε τούς λογισμούς ἤ τούς ἀφαιροῦσε τελείως, παρηγοροῦσε, στήριζε, ἐνθάρρυνε, ξυπνοῦσε συνειδήσεις, ὁδηγοῦσε στήν μετάνοια. Ἤξερε νά σέ διορθώση χωρίς νά σέ πληγώση. Ὁ λόγος του δέν προκαλοῦσε, ἀλλά παρακαλοῦσε, ἀφοῦ μέσα στήν καρδιά του εἶχε ἔνοικο τό Παράκλητον Πνεῦμα. Μέσα στό κελλί του ἐναπέθετες ὅλο τό βάρος τῆς ψυχῆς σου καί ἔφευγες ἀνάλαφρος. Ὅταν πήγαινες, δυσκολευόσουν νά σύρης τά πόδια σου καί ὅταν ἔφευγες, δέν περπατοῦσες, ἀλλά "πετοῦσες"».

Ἡ ἀληθινή ἁγιότητα ἑλκύει τούς ἀνθρώπους, ὅπως ὁ μαγνήτης τόν σίδηρο, καί τούς ὁδηγεῖ στόν Χριστό, τόν «ἰατρόν τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν».

http://www.parembasis.gr/index.php/el/menu-teyxos-314/7491-2022-314-06

05 Οκτωβρίου, 2021

ΟΣΙΑ ΜΕΘΟΔΙΑ ΤΗΣ ΚΙΜΩΛΟΥ

Στὸ γραφικὸ κυκλαδίτικο νησὶ τῆς Κιμώλου γεννήθηκε ἡ Ὁσία Μεθοδία στὶς 10 Νοεμβρίου τοῦ ἔτους 1861 ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὴ Μαρία. Τὸ βαφτιστικό της ὄνομα ἦταν Εἰρήνη. Ἀπὸ μικρὴ ξεχώριζε ἀνάμεσα στὰ 8 ἀδέλφια της. Εἶχε μιὰ πηγαία καλοσύνη καὶ σπάνια ἀθωότητα. Λιγοστὲς γνώσεις ἀπέκτησε. Ἦταν ὅμως ἀρκετὲς γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ μελετᾶ τὴν Ἁγία Γραφή, τοὺς Βίους τῶν Ἁγίων καὶ τὰ πατερικὰ βιβλία. Στὰ ἱερὰ αὐτὰ κείμενα ἀναπαυόταν ἡ ψυχή της. Ἐνεβάθυνε καὶ μετὰ ἔγραφε μὲ τὰ δικά της ἀνορθόγραφα γράμματα τοὺς δικούς της στοχασμούς, ποὺ ἦταν κείμενα μὲ μοναδικὴ ἁγιοπνευματικὴ χάρη. Στὴ σεμνὴ καὶ εὐλαβέστατη ἁγνὴ αὐτὴ κόρη ὁ πανάγιος Θεὸς εἶχε κρύψει τὸν σπινθήρα τοῦ πόθου γιὰ τὴ μοναχικὴ ζωή. Οἱ γονεῖς της ὅμως τὴν ἔπεισαν καὶ νυμφεύθηκε τὸ 1883 ἕνα Χιώτη ναυτικό. Ἡ Εἰρήνη συνέχισε καὶ μέσα στὸν ἔγγαμο βίο νὰ ἀσκεῖ μὲ ἐπιμέλεια τὶς χριστιανικές της ὑποχρεώσεις. Ὅταν μάλιστα ἔλειπε στὰ ταξίδια ὁ σύζυγός της, ἐκείνη προσευχόταν μὲ πύρινο ζῆλο καὶ ζοῦσε ἔντονα μέσα της τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ. Λίγο ὅμως μετὰ τὸν εὐλογημένο ἐκεῖνο γάμο ὁ σύζυγός της πνίγηκε σὲ ναυάγιο στὶς μικρασιατικὲς ἀκτές. Ἔτσι ἡ Εἰρήνη, ἀφοῦ συμβουλεύθηκε τὸν Πνευματικό της τὸν π. Γεώργιο Λογοθέτη, ἀποφάσισε νὰ ἀφήσει τὰ ἐγκόσμια καὶ νὰ ἀφιερωθεῖ στὸ Θεό. Στὸ νησὶ ὅμως δὲν ὑπῆρχε κάποιο Μοναστήρι. Γι’ αὐτὸ ἐπέλεξε νὰ μείνει μόνη της σὲ ἐρημικὸ μέρος στὴ θέση «Στιάδι» στὸ ἐρειπωμένο «Μέσα Κάστρο». Καὶ ἔκτισε ταπεινὸ κελλάκι δίπλα στὸν ἀρχαιότερο εὑρισκόμενο ἐκεῖ Ναὸ τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ. Ἀφοῦ πέρασε ὁ χρόνος τῆς δοκιμασίας, ἐκάρη μοναχὴ ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο Σύρου Μεθόδιο στὸ Ναὸ τῆς Παναγίας τῆς Ὁδηγητρίας καὶ μετονομάσθηκε Μεθοδία. Μὲ τὸ ὄνομα αὐτὸ ἡ νέα μοναχὴ εἰσέρχεται πλέον ὑπεύθυνα στὸ στάδιο τῶν παλαισμάτων τῆς μοναχικῆς πολιτείας. Ἂν καὶ ζοῦσε τελείως μόνη της, στὴν ἐγκλείστρα της, ποτὲ δὲν χαλάρωσε. Ἐφάρμοζε στὸν ἑαυτό της μὲ μοναδικὴ ἀκρίβεια τοὺς κανόνες τοῦ μοναχικοῦ βίου, τὴν ἀπόλυτη ὑπακοὴ στὸν Πνευματικό της, τὴν τελεία ἀκτημοσύνη καὶ τὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς της. Τὸ κελλί της εὐωδίαζε ἀπὸ τοὺς ἀσκητικοὺς ἀγῶνες της. Ἔβγαινε στὴν πόλη μόνο τὶς Κυριακὲς καὶ τὶς μεγάλες γιορτὲς γιὰ νὰ λειτουργηθεῖ καὶ νὰ κοινωνήσει ἢ γιὰ κάποια ἔκτακτη φιλανθρωπία. Ἡ Ὁσία εὐλαβεῖτο πολὺ τὸν ὅσιο Συμεὼν τὸν Στυλίτη. Πολλὲς ὧρες τὴ νύχτα προσευχόταν ὄρθια καὶ ἔψελνε. Ἱκέτευε τὸν Θεὸ γιὰ ὅλο τὸν κόσμο μὲ θερμὴ πίστη καὶ συναίσθηση ἀναξιότητος. Κοιμόταν ἐλάχιστα πάνω σὲ μιὰ ξύλινη κασέλα χωρὶς στρῶμα. Μελετοῦσε μὲ δίψα τὰ πνευματικὰ βιβλία. Τὸ ἐργόχειρό της ἦταν νὰ ράβει καὶ νὰ πλέκει γιὰ τοὺς ἄλλους. Καὶ ὁ πανάγαθος Θεὸς ἀναπαυόταν στὴ χαριτωμένη αὐτὴ ψυχὴ ποὺ ἦταν γεμάτη ἀπὸ μιὰ ἁγία ἁπλότητα καὶ ἀγαθότητα. Μιὰ τέτοια ἐξαγνισμένη μορφὴ ἀπὸ νωρὶς εἵλκυσε κοντά της τὴν ἐμπιστοσύνη πλήθους ἀνθρώπων, ποὺ κατέφθαναν ἐκεῖ γιὰ νὰ ζητήσουν συμβουλὲς καὶ καθοδήγηση. Σπάνια τοὺς ἄνοιγε τὴν πόρτα γιὰ νὰ μὴν παρεξηγηθεῖ ἀπὸ τοὺς κακοπροαίρετους. Ἡ ἐπικοινωνία γινόταν ἀπὸ τὸ μοναδικὸ παράθυρο ποὺ εἶχε τὸ κελλάκι της καὶ τὸ ἄνοιγε. Καὶ πίσω ἀπὸ αὐτὸ ἄκουγε τοὺς πόνους καὶ τοὺς ἀναστεναγμοὺς τῶν βασανισμένων συμπολιτῶν της. Πόσους δὲν στήριξε μὲ τὰ σοφά της λόγια! Πόσες οἰκογένειες μὲ τὶς ὁδηγίες της δὲν ἔσωσε ἀπὸ τὰ ναυάγια τοῦ διαζυγίου! Πόσους βάναυσους ἄνδρες δὲν μεταμόρφωσε μὲ τὶς συμβουλὲς ποὺ ἔδινε στὶς γυναῖκες τους γιὰ ὑπομονή, καρτερία καὶ πιστὴ προσευχή! Ὅλους τοὺς συμβούλευε νὰ ἀπέχουν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, νὰ ἀγαποῦν τὴ σεμνότητα, νὰ καλλιεργοῦν εὐλάβεια στὸ Θεὸ καὶ νὰ μὴ μικροψυχοῦν. Τὸ κελλὶ ὅμως τῆς Ὁσίας δὲν ὑπῆρξε μόνο «πνευματικὸ διδασκαλεῖο» ἀλλὰ καὶ «φιλόπτωχο ταμεῖο». Ἡ γεμάτη ἀπὸ τὰ «σπλάγχνα οἰκτιρμῶν» τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καρδιά της δὲν μποροῦσε νὰ μένει ἀσυγκίνητη μπροστὰ στὴ φτώχεια καὶ τὴν ἀνέχεια τῶν κατοίκων τοῦ νησιοῦ. Γι’ αὐτὸ κρατοῦσε γιὰ τὸν ἑαυτό της τὰ ἀπολύτως ἀναγκαῖα. Ὅλα τὰ ἄλλα τὰ σκόρπιζε γύρω της. Καὶ ὅσα δῶρα ἢ τροφὲς ἢ ρουχισμὸ τῆς ἔφερναν οἱ φιλάνθρωποι, καὶ αὐτὰ τὰ ἔδινε στοὺς καταπονουμένους. Μαζὶ μὲ αὐτὰ ἡ Ὁσία Μεθοδία συνήθιζε νὰ δίνει ὡς εὐλογία ὅπου ὑπῆρχε ἰδιαίτερη ἀνάγκη, λίγο λαδάκι ἀπὸ τὸ ἀκοίμητο καντήλι της, ποὺ ἔκαιγε στὸ εἰκονοστάσι της, γιὰ νὰ σταυρωθοῦν. Καὶ μὲ τὴν εὐλογία αὐτὴ καὶ μὲ τὴ δύναμη προπαντὸς τῆς θερμῆς της καὶ ταπεινῆς προσευχῆς γίνονταν θαύματα καὶ δοξαζόταν ὁ Θεός! Γυναῖκες στεῖρες ἀπέκτησαν παιδί, καρκινοπαθεῖς ἔγιναν τελείως καλά, καὶ ἀσθενεῖς ἀπὸ ἀδιάγνωστες ἀσθένειες βρῆκαν τὴ θεραπεία τους. Ἀκόμη καὶ ὁ Πνευματικός της ὁ π. Γεώργιος Λογοθέτης κάποτε ποὺ ἀσθένησε βαριά, θεραπεύθηκε τελείως μὲ τὴν προσευχὴ τῆς Ὁσίας καὶ τὸ σταύρωμα μὲ τὸ λαδάκι αὐτό. Τὴν Κυριακὴ 5 Ὀκτωβρίου τοῦ ἔτους 1908, ἀφοῦ κοινώνησε τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, ἡ Ὁσία Μεθοδία παρέδωσε τὴν ψυχή της στὸν ὕψιστο παντοκράτορα Κύριο, γεμάτη ἀπὸ καρποὺς πνευματικούς. Ἂν καὶ ἔζησε 47 μόνο χρόνια, ἄφησε παράδειγμα μιᾶς ὁλοκληρωμένης προσωπικότητας. Σὲ ἐπιστολή της τοῦ 1902 πρὸς τὴν ἀδελφή της Ἄννα ποὺ διασώθηκε, λάμπει καὶ ἀκτινοβολεῖ ἡ πνευματικότητά της. Μεταξὺ ἄλλων γράφει: «Σοῦ εὔχομαι νὰ μὴν στενοχωρεῖσαι, διότι ὁ κόσμος ἐτοῦτος εἶναι ὡς ὄνειρον. Μὴν λέγεις ὅτι ἐβαρέθης τὴν ζωήν σου, διότι εἶναι ἁμαρτία μεγάλη παιδί μου. Ἐγὼ παρακαλῶ πάντοτε τὸν Θεὸν νὰ σοῦ ἔχῃ τὴν ὑγείαν νὰ ἐργάζεσαι καὶ νὰ σὲ φωτίζῃ στὸ καλὸ ἡ χάρι του, ὅπως ὁ μεγαλοδύναμος Θεὸς μὲ ἐφώτισε καὶ ἐμένα καὶ δὲν μὲ ἐσιχάθη τὴν ἁμαρτωλή. Ὅταν ἤμουνα κόρη, ἔλεγα μὲ τὴν διάνοιά μου ὅτι ὁ Θεὸς θὰ μὲ πάῃ καλά, διότι αἰσθανόμουν τὴν συνείδησίν μου καθαρὰν μὴ ἠξεύροντας τὰς κρίσεις τοῦ Θεοῦ, διότι εἶναι ἄβυσσος. Τώρα ὅμως ὅπου μὲ φώτισε ἡ χάρις του, μισῶ τὰ φθαρτὰ τοῦ ματαίου κόσμου καὶ τὶς χαρές του καὶ ἀκολουθῶ τὸν Πλάστη μου διότι ἤμουνε ὡς ὁ ἄσωτος υἱός. Ὅποιος ἀκολουθήσῃ τὸν Θεὸ δὲν τὸν ἀφήνει ποτὲ νὰ δυστυχήσῃ παρά (γιατί) εἶναι βρύση ἡ χάρι Του. Νὰ ἔχῃς τὴν ὑπομονή, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταπείνωση. Χωρὶς τὴν ταπείνωση δὲν σώνεται ὁ ἄνθρωπος, ὅσα καλὰ νὰ ἔχῃ. Ἡ ταπείνωση σώνει τὸν ἄνθρωπο». Εἴθε μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Ὁσίας νὰ ἀγαπήσουμε τὴ ζωὴ τῆς ὑπομονῆς καὶ ταπεινοφροσύνης γιὰ νὰ βροῦμε ἔλεος ἀπὸ τὸν παντοκράτορα Κύριο.

ΟΣΩΤΗΡ2118

05 Οκτωβρίου, 2019

Η Αγία Μεθοδία της Κιμώλου


Μεταξύ των νεοφανών Αγίων διαλάμπει ως φωτεινός αστέρας η οσία Μεθοδία, το σκεύος του Αγίου Πνεύματος, η υποτύπωση της καθαρής ζωής, το αμάραντο άνθος της Κιμώλου, του οποίου η ευωδία απλώνεται όχι μόνον σ’ όλες τις Κυκλάδες, αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Γεννήθηκε στη νήσο Κίμωλο στις 10 Νοεμβρίου του 1861 από γονείς ευσεβείς, τον Ιάκωβο και τη Μαρία Σάρδη, οι οποίοι είχαν τρεις γιούς και πέντε θυγατέρες. Η δεύτερη από αυτές ήταν η Ειρήνη, η μετέπειτα Μεθοδία, η οσία Νύμφη του Χριστού πού με όλη της την ψυχή Τον ηγάπησε και με πίστη θερμή εξεπλήρωσε τις άγιες εντολές Του.

Από μικρή φαινόταν η κλίση της και ότι θα φέρει πολλούς πνευματικούς καρπούς, γιατί αποστρεφόταν και απέφευγε με όλες της τις δυνάμεις κάθε τι πού θα μπορούσε να βλάψει την ψυχή της και αντίθετα ενστερνιζόταν μόνον τα καλά και ωφέλιμα, τις άγιες και πνευματικές συναναστροφές, τα χρηστά και αγνά ήθη μέσω των οποίων φωτιζόταν η ψυχή της και θερμαινόταν η καρδιά της προς θείον έρωτα. Αγαπούσε θερμά την Εκκλησία, στην οποία δεν έχανε ευκαιρία να βρίσκεται με κάθε ευλάβεια και κατάνυξη.

Έτσι ανατραφείσα η οσία «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου» ήλθε στην κατάλληλη ηλικία και αποφάσισε να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στον Θεό, αλλά οι γονείς της θέλησαν να την παντρέψουν κι εκείνη υπάκουσε στη θέλησή τους και πήρε για σύζυγό της, έναν ναυτικό στο επάγγελμα καταγόμενο από την Χίο. Ο γάμος καθόλου δεν της μείωσε το ζήλο και τη θερμή αγάπη της προς τον ουράνιο Νυμφίο Χριστό, αλλά ακόμη περισσότερο άναβε μέσα στην ψυχή της ο θείος έρωτας και ακολουθούσε την πρότερη ζωή της παρακαλώντας θερμά τον Χριστό να την αξιώσει της μοναχικής ζωής και ν’ αφιερωθεί εντελώς σε Αυτόν, διότι τα πάντα ανέθεσε στο θέλημά Του. Ψυχή και σώματι η μακαρία Μεθοδία υποτασσόταν στο θείο θέλημα. Κάποια μέρα λοιπόν ο σύζυγός της ναυάγησε στις ακτές της Μικράς Ασίας και δεν επέστρεψε ποτέ στην Κίμωλο. Εκείνη τότε λοιπόν αποφάσισε να εγκαταλείψει τα πάντα και να εκπληρώσει την πρώτη της επιθυμία ν’ αφιερωθεί στον Θεό, απαρνουμένη τον κόσμο και πάντα τα του κόσμου πράγματα. Ανεχώρησε λοιπόν για το Μοναστήρι όπου και εκάρη μοναχή στον Ιερό Ναό της Παναγίας της Οδηγητρίας Κιμώλου από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Σύρου Μεδόδιο, μετονομασθείσα από Ειρήνη, Μεθοδία Μοναχή. Μετά την κουρά της επεδόθη με πολύ ζήλο και ακατάβλητο και ζέουσα προθυμία σε ασκητικούς αγώνες με τους οποίους νέκρωσε τη σάρκα της και εβάδιζε με σύνεση και σοφία τη στενή και τεθλιμμένη οδό πού οδηγεί στην αιώνιο ζωή. Για να απαλλαγεί από κάθε μάταιη συναναστροφή του κόσμου έμεινε έγκλειστη σ’ ένα μικρό κελί στο Στιάδι του «Μέσα Κάστρου» της Κιμώλου, δίπλα στον Ιερό Ναό της Γεννήσεως του Κυρίου και δεν έβγαινε παρά μόνον σε πολύ μεγάλη ανάγκη, προφυλάσσοντας έτσι τον εαυτό της από τα μάταια και φθαρτά και οδηγουμένη σε ψηλότερες πνευματικές αναβάσεις.

Αδυνατεί κανείς να περιγράψει τους κόπους της έγκλειστης ισάγγελης ζωής της, την άσκηση, την νηστεία, την αγρυπνία, τα δάκρυα, την αδιάλειπτη προσευχή. Κοιμόταν ελάχιστα για την ανάγκη του σώματος σε ξύλινο κρεββάτι χωρίς στρώμα και την υπόλοιπη νύχτα προσευχόταν με θερμά δάκρυα και κατάνυξη προς τον γλυκύτατόν της Νυμφίο Χριστό, του Οποίου το κάλλος και την ωραιότητα μόνον καθώς φανταζόταν με τους νοερούς οφθαλμούς της ψυχής όλο της το είναι φλεγόταν από αγάπη γι’ Αυτόν. Το φαγητό της ήταν ελάχιστο, νήστευε όλες τις ημέρες της εβδομάδος αυστηρά, εκτός Σαββάτου και Κυριακής, όταν μεταλάμβανε των Αχράντων Μυστηρίων και γέμιζε η καρδιά της ανέκφραστη πνευματική χαρά. Πολλοί ευσεβείς της πρόσφεραν τροφές και ενδύματα, αλλά η οσία τα μοίραζε όλα στους φτωχούς και ασθενείς. Κατά τη διάρκεια της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής ζούσε παντελώς έγκλειστη και δεν δεχόταν καμία επίσκεψη, επιδιδόμενη μόνον σε προσευχές και πνευματικές μελέτες. Μόνο από ένα μικρό πορτάκι του κελλιού της έδινε σε κάποιον πού το είχε ανάγκη λάδι από την ακοίμητη κανδήλα του κελλιού της προς θεραπεία όσων έπασχαν από διάφορες ασθένειες. Η ενάρετη και αγία πολιτεία της ήταν εικόνα και απομίμηση της ισάγγελης ζωής των παλαιών οσίων ανδρών και γυναικών των οποίων εμιμείτο τις αρετές και τον ένθεο ζήλο και ποθούσε μόνον τα άνω, ζητούσε τα άνω και όλα της τα διαβήματα, τα κινήματα της ψυχής και η πορεία της αγίας ζωής της είχαν κατεύθυνση προς τον Θεό. Καθημερινή μελέτη της είχε το νόμον Του πού φωτίζει το νου και γλυκαίνει την καρδιά και κάνει τον από ένσαρκο άνθρωπο άσαρκο και άγγελο επίγειο «πεπληρωμένον καρπών δικαιοσύνης». Αυτή ήταν η μακαρία Μεθοδία.


Με την πρακτική αρετή και τους πνευματικούς αγώνες της κατά Χριστόν Πολιτείας νέκρωσε τελείως την σάρκα και απέρριψε κάθε υλικό και γήϊνο φρόνημα. Και ανήλθε στην τελειοτέρα αρετή, την θεωρία των αΰλων, η οποία έχει ως βάση και συνεργό την αδιάλειπτη νοερά προσευχή. Με αυτήν λοιπόν την αρετή καθάρισε την ψυχή και την καρδιά της και φωτίστηκε από το Πανάγιο Πνεύμα πού ενοικεί μόνον στις καθαρές καρδιές και έφτασε σε μέτρα απαθείας και τελειότητας, σκεύος εκλεκτό και εύχρηστο των αρετών, φωτιζομένη από τις ελλάμψεις της Θείας Χάριτος. Έγινε πραγματική διδάσκαλος της μετανοίας και της ευσεβείας και κάθε καλής και θεοφιλούς πράξεως στην πατρίδα της την Κίμωλο, την οποία λάμπρυνε με την ενάρετη ζωή της και ποικιλοτρόπως ωφέλησε με τα λόγια της και με το παράδειγμά της, γιατί είτε σιώπαινε, είτε μιλούσε, προξενούσε πάντοτε ωφέλεια.

Η φήμη της αγγελικής της πολιτείας διαδόθηκε γρήγορα και σε άλλα νησιά και πολλές γυναίκες, γιατί μόνον γυναίκες δεχόταν, έτρεχαν στο ασκητήριό της το οποίο έγινε πνευματικό διδασκαλείο για να βρουν πνευματική ωφέλεια και ανακούφιση από τις δοκιμασίες της ζωής. Η οσία τις δίδασκε την αποχή της αμαρτίας, τα θεάρεστα έργα της μετανοίας, τα χρηστά και σεμνά ήθη, την προς αλλήλους αγάπη, την υπομονή και καρτερία στις θλίψεις και με ένα λόγο «όσα αληθή, όσα δίκαια, όσα αγνά, όσα προσφιλή, όσα εύφημα, ει τινα αρετήν». (Φιλ. δ’ 8).

Ο λόγος της οσίας ήταν «δρόσος και ίαμα» στις ασθενούσες ψυχές θεραπεύοντας και δροσίζοντας όσους ποθούσαν την θεραπεία και «τομώτερος πάσης μαχαίρας» όπως λέει ο θείος Παύλος στους σκληροκάρδιους και δυσπειθείς. Πολλοί πού ζούσαν άτακτο και αμαρτωλό βίο άλλαξαν ζωή και μετανόησαν ειλικρινά με τα λόγια η το παράδειγμα της Αγίας Μεθοδίας και επέστρεψαν από την όδό της απωλείας εις την πίστη και την λατρεία του αληθινού Θεού. Για την καθαρότατη και ουράνια πολιτεία της με την οποία ευαρέστησε και δόξαζε τον Θεό αξιώθηκε της χάριτος να τελεί θαύματα προς δόξαν Θεού σε διάφορες ανάγκες και περιστάσεις. Κάποιος γεωργός κιμώλιος είχε όγκο στο λαιμό. Κατέφυγε μετά θερμής πίστεως στην οσία, η οποία προσευχήθηκε, τον εσταύρωσε στο σημείο του όγκου και του έδωσε να πιει το λάδι της ακοιμήτου κανδήλας του ασκητηρίου της. Ο ασθενής γιατρεύτηκε τελείως δοξάζοντας τον Θεό. Η σύζυγος του Βασ. Λογοθέτου Αλεξάνδρα δεν μπορούσε να τεκνοποιήσει και κατέφυγε στην οσία Μεθοδία παρακαλώντας την να προσευχηθεί για ν’ άποκτήσει ένα παιδί. Η οσία προσευχήθηκε προς Κύριον και η γυναίκα συνέλαβε και απέκτησε παιδάκι δοξάζουσα και αυτήν τον Χριστό για το θαυμαστό γεγονός. Η Αικατερίνη Γ. Λογοθέτου πού κατοικούσε στο Κάστρο, απέναντι από το ασκητήριο της οσίας, ασθένησε βαριά, η οσία την επισκέφθηκε και με τις προσευχές της και το λάδι της κανδήλας του ασκητηρίου της την εθεράπευσε. Κάποια γυναίκα από το νησί είχε όγκο στο στήθος. Ακούγοντας τα θαυμαστά πού τελούσε η οσία προσέτρεξε σε αυτήν με πίστη και θεραπεύθηκε τελείως με τις προσευχές και το σταύρωμα της Αγίας Μητρός. Ο ιερέας π. Γεώργιος Ν. Λογοθέτης άσθένησε βαριά και κινδύνευε. Η αγία Μεθοδία του έστειλε από το λαδάκι της ακοιμήτου κανδήλας και όταν άλειψαν με αυτό τον βαρύτατα ασθενή εκείνος θεραπεύθηκε.

Αυτές είναι οι αρετές και τα κατορθώματα της οσίας Μεθοδίας, έτσι ζούσε και πολιτευόταν εκπέμπουσα τις πνευματικές της ακτινοβολίες στην νήσο Κίμωλο, αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα παρηγορώντας τους θλιβομένους και στεναχωρημένους, νουθετώντας τους ατάκτους και υποδεικνύοντας στον καθένα την οδό του Ευαγγελίου και της αιωνίου σωτηρίας για την οποία έχυσε πάνω στο Σταυρό το πανάγιο Αίμα Του ο Υιός του Θεού, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.

Έτσι με οσιακούς αγώνες με τον της αρετής και ασκήσεως αγώνα διήλθε την ζωή της προς δόξαν Θεού και ωφέλεια του πλησίον η οσία Μεθοδία. Εκοιμήθη οσίως στις 5 Οκτωβρίου του 1908, ημέρα Κυριακή στο 47ον έτος της ηλικίας της και συναριθμήθηκε στην χορεία των απ’ αιώνος οσίων τα ίχνη των οποίων ακολούθησε και την άσκηση μιμήθηκε.

Τα χέρια της παρέμεναν ευλύγιστα σαν να ήτο ζωντανή, ακόμα και την επαύριο της Κοιμήσεώς της. Τα τίμιά της λείψανα φυλάσσονται στον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος και των Αγίων Τεσσαράκοντα μαρτύρων στην Κίμωλο.

Στις 10 Οκτωβρίου του 2008 έγινε η επίσημη ανακήρυξή της και κατάταξή της στη χορεία των Αγίων.

Συλλογή αυτογράφων κειμένων της Οσίας

«Εις εσένα Δέσποτα Παντοδύναμε έχω πάσαν ελπίδα μου• λοιπόν, μη με αφήσεις αβοήθητον να έχω αισχύνην αιώνιον, αλλά λύτρωσέ με από τον κίνδυνον κατά την δικαιοσύνην Σου και την αλήθειαν.

Και εάν η ευτελής και ταπεινή προσευχή μου δεν δύναται να φθάσει εις το ύψος της δόξης Σου, δέομαί Σου, κλίναι ολίγον τα άχραντα ώτα Σου να με ακούσουν και σώσον με Εύσπλαχνε.

Εσύ, Δέσποτα, ως Δημιουργός των απάντων εξουσιάζεις την θυμομένην θάλασσαν και καταπραΰνεις ευθύς εις γαλήνην τα άγρια κύμματα. Δος μου λοιπόν, εσύ Θεέ μου την δύναμιν, ότι έχοντές Σε στρατηγόν και ηγούμενον δεν νικούμασθεν πώποτε.

Εις όλας μου τάς θλίψεις δεν ήλπισα ποτέ μου εις άνθρωπον, αλλά μόνον προς τον Θεόν -και- εβόων δεόμενος. Ο δε φιλάνθρωπος μού έδιδε την αρμόζουσαν βοήθειαν.

Επεί ουν δεν Σου αρέσουν αι θυσίαι των αλόγων ζώων, αλλά μόνον η μετριότης του φρονήματος και η ταπείνωσις, την οποίαν προτιμάς από πάντων των ολοκαυτωμάτων, θέλω συντρίψει και εγώ την καρδία μου, να Σου προσφέρω ευάρεστον θυσίαν της ταπεινώσεως.

Ναι Θεέ πολυέλεε επάκουσον την προσευχήν μου και πρόσδεξε τα λόγια μου εις τα ώτα της ευσπλαγχνίας Σου.

Ναι Θεέ μου γλυκύτατε από την αγάπη Σου τήκεται η ψυχή μου και η καρδία μου. Ενδυνάμωσέ με, ότι Συ είσαι ο έρως και ο πόθος της καρδίας μου και πάντων των αγαθών η αιωνία απόλαυσις.

Προς εσένα μόνον Κύριε ύψωσα την ψυχήν μου από τα γήϊνα πράγματα και από το θάρρος όπου ελπίζω εις Σε, είμαι βέβαιος ότι δεν θέλω εντραπεί πώποτε.

Θεέ μου, πολλάκις εκ των πραγμάτων έλεγα: πόσην κηδεμονίαν έδειξες εις τους λόγους μου και εκ παντός κινδύνου με ελευθέρωσες».

Ακολουθεί σειρά δυσανάγνωστη με τη λέξη «Προσευχή». Και κατακλείει με την φράση:

«Η δούλη του Θεού Μεθοδία Μοναχή».



Απολυτίκιον. Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης



Της Κιμώλου τον γόνον, αρετών το κειμήλιον, και των απ΄αιώνος Οσίων, αληθώς την ομόσκηνον, τιμήσωμεν εν ύμνοις οι πιστοί, Οσίαν Μεθοδίαν την σεπτήν, τας του βίου αυτής πράξεις θεοφιλείς, μιμούμενοι κραυγαζοντες· δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω συν Αγίων τοις χοροίς, σε, Μήτερ, αριθμήσαντι.


Πηγή: Διμηνιαίο Περιοδικό «Μοναχική Έκφραση», Τεύχος 28, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2008.
https://www.pemptousia.gr/2014/10/i-agia-methodia-tis-kimolou/