ΟΙ ΤΟΠΙΚΟΙ AΓΙΟΙ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ 9o

 2.3 Ιερά Μονή Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης 

 Η Ιερά Μονή Αγίου Ραφαήλ και συν Αυτώ Αγίων έχει ιδιαίτερη θρησκευτικό, πνευματικό και κοινωνικό ενδιαφέρον καθώς η ιστορία του πηγάζει από θείο χέρι των ιδίων των τιμούμενων αυτών Αγίων και επηρέασε την τοπική κοινωνία σε μεγάλο βαθμό ανά τους αιώνες. Η Μονή σήμερα τοποθετείται βορειοανατολικά της περιοχής Θέρμης και σε απόσταση 3χλμ. από αυτή, πιο συγκεκριμένα στον λόφο των Καρυών.33 

 Η ιστορία της μονής μακρά και ήλθε στο φως και εισακούστηκε σε όλη την οικουμένη από τον ίδιο τον Άγιο Ραφαήλ μέσω των πολλαπλών εμφανίσεων και υποδείξεων του και αργότερα επιβεβαιώθηκε από γραπτά και επιγραφές. Όλα αυτά τα στοιχεία μαζί τα συνέθεσε η Ηγούμενη της Μονής Ευγενία Κλειδαρά και τα εξιστορεί και αφηγείται με θαυμαστό τρόπο καθώς ο Άγιος την καθοδηγούσε καθ’ όλη την διάρκεια της μοναστικής της ζωής. Η πρώτη μονή στην οποία υπάρχει αναφορά υπολογίζεται ότι χτίστηκε το 10ο αιώνα μ.Χ. υπό την μορφή γυναικείου μοναστηριού και στις 11 Μαΐου του 1235 ,οι Πειρατές της εποχής επιδρομώντας το λεηλάτησαν και κατέστρεψαν. Η Ηγουμένη της μονής Ολυμπία καθώς και 30 μοναχές βασανίστηκαν και θανατώθηκαν με καρφιά, τα οποία βρέθηκαν καθ’ υπόδειξη του Αγίου Ραφαήλ. Στην συνέχεια το 1433 μία θεοσεβούμενη γυναίκα η Μελπομένη εκτελώντας ιερό τάξιμο προς την Παναγία που θεράπευσε τον γιό της έχτισε με την περιουσία της μονή προς τιμήν της Θεοτόκου πάνω στα ερείπια της πρώτης. 

Πριν η ανάλυση προχωρήσει στην σημερινή εποχή για την ευκολότερη καταγραφή και την συνοχή της μελέτης γίνεται αναφορά στον Βίο του Αγίου Ραφαήλ και των δύο νεοφανών μαρτύρων.34 

 Το 1410 μ.Χ. ο Διονύσιος και η Μαρία φέρνουν στον κόσμο τον Γεώργιο Λάσκαρη (ή Λασκαρίδη) στην Ιθάκη και τον ανέθρεψαν έως τα 13 του χρόνια με χριστιανική πίστη και μεγάλη μόρφωση. Έπειτα, μετακομίζει στον Μυστρά για σπουδές πάνω στην Δυτική και Ελληνική φιλοσοφία και την ιατρική. Κατετάγη στον Βυζαντινό στρατό όπου έλαβε σημαντικό βαθμό. Τα χρόνια που υπηρετούσε στον στρατό και στην ηλικία των 35 ετών γνωρίζει τον γέροντα Ιωάννη, ηγούμενο της ιερας μονης Τιμιου Προδρόμου Σερρών, ο οποίος τον μάγεψε με τον ασκητικό του λόγο. Αργότερα ο Γεώργιος τον ακολούθησε και εκάρη μοναχός υπό το όνομα Ραφαήλ και έπειτα πρεσβύτερος. Υπηρετώντας αποστολή του Πατριαρχείου, πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης πήγε στην Γαλλία στην πόλη Μορλαί. Εκεί γνώρισε το Νικόλαο. Ο Νικόλαος ήταν ένας νέος προερχόμενος από την Θεσσαλονίκη από μια πλούσια οικογένεια και σπούδαζε Ιατρική στο πανεπιστήμιο της Γαλλίας. Ο Νικόλαος έγινε φίλος με τον Ραφαήλ και παράτησε τις σπουδές του και έγινε μοναχός και ακολούθησε τον Ραφαήλ. Στην συνέχεια ο Ραφαήλ επέστρεψε στην Ελλάδα, κήρυξε τον λόγο του Θεού στην Αθήνα και βρέθηκε στην Μακεδονία να ασκεί την ασκητική και ο Νικόλαος ως διάκονος να τον υπηρετεί. Το 1453 με την Άλωση της Πόλης υπό τον φόβο χριστιανικών διωγμών στην κοντινή περιοχή της Θράκης, ο Ραφαήλ μαζί με τον Νικόλαο  διαφεύγουν μέσου του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης στην Λέσβο. Το νησί της Λέσβου δεν είχε επηρεαστεί ακόμα από την Τουρκοκρατία και υπαγόταν υπό την προστασία του τότε Σουλτάνου και συνεπώς η χριστιανική πίστη και οι μονές λειτουργούσαν ακόμα ελεύθερες.35 Φτάνοντας στην Λέσβο το 1454 και στο λιμάνι της Θέρμης κατευθύνθηκαν στην μονή των γενεθλίων της Θεοτόκου που βρισκόταν πάνω στον λόγο τον Καρυών. 

Στην μονή αυτή υπήρχε ένας καλόγερος που μόναζε εκεί μόνος του. Ο Άγιος Ραφαήλ χρίστηκε ηγούμενος και για τα επόμενα εννέα χρόνια έζησαν ελεύθερα καθώς ο φόρος υποταγή πληρωνόταν στον Μωάμεθ τον Πορθητή και αυτός δεν ενοχλούσε το νησί. Το 1462 όμως η στάση του Μωάμεθ άλλαξε και πολιόρκησε το νησί για 17 μέρες και το οποίο τελικά έπεσε στα χέρια του στις 17 Σεπτεμβρίου.36 Τον Απρίλιο του 1463 και συγκεκριμένα την Μεγάλη Εβδομάδα οι κάτοικοι της Θέρμης ξεσηκώθηκαν και υπό τον φόβο των τουρκικών αντιποίνων κατευθύνθηκαν στις Καρυές. Μαζί με τους κατοίκους στο μοναστήρι εισήλθε κ ο προεστός Βασίλειος με την οικογένειά του και ο δάσκαλο Θεόδωρος. Ο Ηγούμενος Ραφαήλ λειτούργησε κανονικά την Μ. Πέμπτη και την επόμενη μέρα οι Τούρκοι πήραν στο μοναστήρι με μένος. Οι κάτοικοι κατέφυγαν στα βουνά και στο μοναστήρι απέμειναν ο Ραφαήλ, ο Νικόλαος, ο δάσκαλος, ο προεστός και η οικογένειά του. Οι Τούρκοι προέβησαν σε τρομερά βασανιστήρια στους εναπομείναντες για να ομολογήσουν. Έσφαξαν τον δάσκαλο και τον προεστό, βασάνισαν την γυναίκα του και το βρέφος μέχρι θανάτου, την κόρη του προεστού Ειρήνη, 12 ετών, της έκοψαν το χέρι και μετά την έκλεισαν σε ένα πιθάρι και την έκαψαν ζωντανή. Τον Ηγούμενο Ραφαήλ δε, αφού τον βασάνισαν χτυπώντας και μαχαιρώνοντάς τον, τον έσερναν από την γενειάδα και τον κρέμασαν ανάποδα και την Τρίτη μέρα της Διακαινησίμου του πριόνισαν την γνάθο και την πέταξαν. Ο Νικόλαος βλέποντας όλα αυτά δεν άντεξε και έπαθε συγκοπή. Υπολογίζεται ακριβώς ότι η ημερομηνία έδειχνε 9 Απριλίου 1463. Έτσι μαρτύρησαν οι τρεις σημερινοί Άγιοι όπως λεπτομερώς τα φανέρωσε ο Άγιος Ραφαήλ σε κατοίκους και την Ηγουμένη Ευγενία Κλειδαρά. 37

 Πέντε αιώνες μετά την σφαγή ο ιερός τόπος αυτός παρέμενε στην αφάνεια. Όμως, περί τα 1900 στην περιοχή εκείνη που είχε καλυφθεί με δέντρα υπήρχε ένα σημείο που ονομαζόταν Καλόγερος και από παράδοση οι κάτοικοι άναβαν καντήλι κάθε Λαμπροτρίτη χωρίς να ξέρουν το γιατί. Έβλεπαν ενίοτε να κάθεται ένας καλόγερος με μαύρα ράσα και να εξαφανίζεται. Στον τόπο αυτό υπήρξε ένα εκκλησάκι ερειπωμένο αφιερωμένο στην Παναγία38. Μετά την μικρασιατική καταστροφή η περιοχή ήλθε στην ιδιοκτησία Ελλήνων και καθώς συνέχιζαν να βλέπουν τον καλόγερο και θέλοντας να γιορτάζουν την Λαμπροτρίτη ως παράδοση των προγόνων τους, ζήτησαν από τον Μητροπολίτη Ιάκωβο να δώσει άδεια για την ανέγερση μια εκκλησίας. Το 1959 ξεκίνησαν οι εργασίες εκσκαφής για τη νέα εκκλησία και μαζί το θαύμα της αποκάλυψης και η εμφάνιση του Αγίου Ραφαήλ σε πληθώρα ανθρώπων για την λεπτομερή περιγραφή και ανεύρεση όλων των ιερών λειψάνων των τριών μαρτύρων και των υπολοίπων, των ιερών σκευών και εικόνων και των θεμελίων και επιγραφών που επιβεβαιώνουν όλη την προηγούμενη παρουσίαση.39

-32-

Κα­νείς δέν Μπο­ρεῖ νά Εμποδίσει τή Χά­ρη τοῦ Θεοῦ νά Δημιουργεῖ Αγί­ους

«Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ».
Εἶναι πολλά ἐκεῖ­να γιά τά ὁποῖα ὁ Θεός ἀξίζει τόν θαυμασμό μας. Εἶ­ναι ἄξιος θαυμασμοῦ γιά τόν ὑπέροχο κόσμο πού δημιούργησε. Εἶναι ἄξιος θαυμασμοῦ γιά τόν οὐ­ρανό καί τή θάλασσα, γιά τά ζῶα καί τόν ἄνθρωπο, ἀλλά περισ­σό­τε­ρο ἀπό ὅλα αὐτά ἀξίζει τόν θαυ­μα­σμό μας γιά τούς ἁγίους, τούς ὁποίους κατεργάζεται ἡ χάρη του.
Αὐτό ὁμολογεῖ καί δια­κηρύσ­σει ὁ προφητάναξ καί ψαλμω­δός Δαβίδ λέγοντας «θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ».

Καί κατανοεῖ κανείς τήν ἀλήθεια τῶν λόγων αὐτῶν, ὅταν μελετήσει τούς βίους τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλη­σίας μας. Διότι τότε διαπιστώ­νει τό ἀνυπέρβλητο με­γα­λεῖο τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος κατορ­θώνει μέ τή χάρη του νά μεταποιεῖ ἀκόμη καί τούς μεγαλύ­τερους ἁμαρ­­τωλούς καί τούς πλέον ἀσώτους σέ ἁγίους, σέ «θεούς κατά χάριν», σέ κληρο­νό­μους τῆς βασιλείας του.

Τό διαπιστώνει κανείς, ἐάν δια­βά­­σει τούς ἀγῶνες τους καί τήν ἄσκησή τους, τούς πειρασμούς, τίς θλίψεις καί τίς δοκιμασίες τίς ὁποῖ­­ες ὑπέμειναν. Tό διαπι­στώ­νει ὅμως ἀκόμη περισσότερο, ἐάν με­λε­­τή­σει τή ζωή τῶν ἁγίων μαρτύ­ρων, τούς ὁποίους ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἐνίσχυσε ὥστε νά ὑπομεί­νουν καί τά φρικτότερα βασανι­στή­­ρια μέ γενναιότητα καί καρ­τε­ρία προ­κειμένου νά μήν ἀρνηθοῦν τήν πίστη τους στόν Χριστό καί νά παραμείνουν ἀκλόνητοι σέ αὐτήν.
Καί ἔτσι βλέπουμε βρέφη καί νή­πια, μικρά παιδιά καί νέες γυ­ναῖ­κες καί ἀδύναμους γέροντες νά τολμοῦν νά βαδίσουν μέ χαρά στό μαρ­τύριο, χωρίς νά ὑπολο­γίζουν τούς πόνους, χωρίς νά φοβοῦνται τόν θάνατο, χωρίς νά δειλιάζουν ἐνώ­πιον τῆς κακίας καί τῆς μο­χθη­­ρίας τῶν ἀντιχρίστων ἡγεμό­νων. Καί ἀποροῦμε πῶς ἦταν δυ­να­τόν ὅλοι αὐτοί οἱ ἅγιοι μάρ­τυ­ρες, ὅλα αὐτά τά ἑκα­τομ­μύρια τῶν μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας μας, νά ὑπομένουν τόν πόνο καί τήν ὀδύ­νη πού τούς προκαλοῦσαν τά βα­σα­­νι­στήρια ἀλλά καί νά σπεύ­δουν μέ χαρά πρός αὐτά γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χρι­στοῦ.

Καί θά ἦταν ὄντως ἀδύνα­το νά συμβεῖ αὐτό μέ τίς ἀνθρώπινες δυ­νάμεις. Θά ἦταν ἀδύνατο νά συμ­βεῖ, ἐάν ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ δέν τούς ἐνίσχυε, δέν στήριζε τή θέλη­σή τους, δέν τούς ὅπλιζε μέ καρτε­ρία νά ἀντέ­χουν καί νά τά ὑπομέ­νουν, ὥστε οἱ δήμιοί τους καί οἱ διῶκτες τους νά ἀποροῦν πῶς κα­τόρ­θωναν ὅλα αὐτά πού ξεπερ­νοῦ­σαν τήν ἀν­­θρώ­πινη δύναμη καί τήν ἀν­θρώ­­­πινη ἀντοχή.

Ἀκόμη ὅμως πιό θαυμαστός ἀπο­δει­κνύεται ὁ Θεός ἀπό τά θαύματα τῶν ἁγίων του, τίς ἰάσεις καί τίς θε­ρα­­πεῖες πού ἐπιτελοῦν «ὀστέα ξη­ρά», ἰάσεις καί θεραπεῖες ἀδύ­να­­τες γιά τήν ἐπιστήμη τῆς ἰα­τρι­κῆς, πού γίνονται δυνατές μέ τήν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματός τους ἤ τήν τιμητική προσκύνηση τῶν ἱερῶν λειψάνων καί τῶν εἰκόνων τους, ὥστε νά δοξά­ζε­ται καί νά ὑμνεῖται ὁ Θεός, «ὁ ποι­ῶν θαυμάσια, μεγάλα μόνον».

Ὅλα αὐτά ἰσχύουν καί γιά τούς ἑορταζομένους σήμερα νεοφανεῖς ἁγίους, τόν ἅγιο Ραφαήλ, τόν ἅγιο Νικόλαο καί τήν ἁγία Εἰρήνη, οἱ ὁποῖοι μαρτύρησαν στήν Λέσβο κα­τά τήν ἅλωσή της ἀπό τούς Τούρκους.
Διότι ὁ Θεός ἦταν ἐκεῖνος ὁ ὁποῖ­ος τούς ἐνίσχυσε νά ὑπομεί­νουν τό μαρτύριο καί νά μήν ἀρνηθοῦν τήν πίστη τους στόν Χριστό, καί ἰδιαιτέρως τήν ἁγία Εἰρήνη, ἡ ὁποία ἦταν ἕνα νεαρό κορίτσι, πού ἦταν δύσκολο νά ἀντέξει τή δοκι­μασία τοῦ μαρτυρίου καί τῆς βα­ναυ­σότητος τῶν Τούρκων.
Ὁ Θεός ἦταν ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος εὐ­δόκησε νά ἀποκαλυ­φθοῦν τά ἱερά λείψανά τους πρίν ἀπό 60 περιπου χρόνια μέ θαυμαστό τρόπο καί μέ τόν ἴδιο θαυμαστό τρόπο νά ἀποκαλυφθεῖ καί ἡ ζωή τους σέ εὐσεβεῖς πι­στούς, οἱ ὁποῖοι ἔβλε­παν ἐπανει­λημ­μένα τόν ἅγιο Ρα­φαήλ καί ἄκουαν ἀπό τόν ἴδιο γιά τή ζωή καί τό μαρτύριό τους, τό ὁποῖο ἔγινε πρίν ἀπό 500 χρόνια.
Καί ἀκόμη ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι αὐτή πού ἐνεργεῖ διά τῶν ἁγίων τους λειψάνων, ὥστε νά ἐπι­τε­λοῦν ἀναρίθμητα θαύματα­, διά τῶν ὁποίων ἐνισχύεται ἡ πίστη τῶν ἀνθρώπων καί δοξάζεται ὁ Θεός, ἐπιβεβαιώνοντας ἔτσι τόν λό­γο τοῦ ψαλμωδοῦ «θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ».
Ἡ ζωή καί τά θαύματά τους ἐνι­σχύουν ὅμως καί τή δική μας πί­στη, γιατί ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη νά ἐνισχύσουμε τήν πίστη μας, κα­θώς ζοῦμε σέ ἕνα κόσμο, ὁ ὁποῖος ἀμ­φι­σβητεῖ τά πάντα. Ἀμ­φισβητεῖ τά θαύματα τῶν ἁγί­ων, ἀμφισβη­τεῖ τή χάρη τῶν ἱε­ρῶν τους λειψά­νων, τή χάρη τῶν θαυματουργῶν εἰκόνων.

Καί δέν εἶναι τυχαῖο. Διό­τι τά θαύματα ἐνοχλοῦν ὅσους δέν πι­στεύ­ουν· τά θαύματα ἐνο­χλοῦν ὅσους θέλουν νά βγάλουν τόν Θεό ἀπό τή ζωή μας. Ὅμως τά θαύ­μα­τα ὑπάρχουν καί γίνονται καί θά συνεχίσουν νά γίνονται, για­τί τό ἔργο τοῦ Θεοῦ γιά τή σω­τη­ρία τῶν ἀνθρώπων δέν μπορεῖ νά τό στα­μα­τήσει κανείς· γιατί κα­νείς δέν μπο­ρεῖ νά ἐμποδίσει τή χά­ρη τοῦ Θεοῦ νά δημιουργεῖ ἁγί­ους σέ κά­θε ἐποχή, ὅπως τούς ἑορ­ταζο­μέ­νους ἁγίους Ραφαήλ, Νικό­λαο καί Εἰρήνη· γιατί κανείς δέν μπο­­ρεῖ ἐμποδίσει τή χάρη Του νά θαυμα­τουρ­γεῖ διά τῶν ἁγίων Του, θερα­πεύοντας ἔτσι καί τά σώματα καί τίς ψυχές μας.

Ἄς δοξάζουμε, λοιπόν, καί ἐμεῖς τόν Θεό καί ἄς τιμοῦμε τούς ἁγί­ους του, ἄς τιμοῦμε τόν ἅγιο Ρα­φα­ήλ, τόν ἅγιο Νικόλαο καί τήν ἁγία Εἰρήνη καί ἄς τούς παρακα­λοῦμε νά πρεσβεύουν στόν Θεό γιά μᾶς καί νά ἐνισχύουν τήν πί­στη μας, ὥστε νά παραμένουμε ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι στήν πίστη μας στόν Χριστό μέσα στόν κυκεῶνα τῆς ἀπιστίας καί τῆς ἀδιαφορίας μέσα στόν ὁποῖο ζοῦ­με, ὅπως ἔκαναν καί οἱ ἅγιοί μας, γιά νά ἔχουμε καί ἐμεῖς τή χάρη τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας ἀλλά καί τήν εὐλογία τῶν ἁγίων, οἱ ὁποῖοι δέν ἦταν κατασκευασμένοι ἅγιοι, ἀλλά ἀγωνίσθηκαν νά γίνουν. Ὁ κάθε ἕνας ἀπό αὐτούς, ἀπό τόν μεγαλύτερο μέχρι τήν ἁγία Εἰρήνη ἀγωνίσθηκαν γιά νά ἔχουν σταθερή πίστη οὕτως ὥστε ὅταν ἦλθαν οἱ πειρασμοί νά μποροῦν νά τούς ἀντιμετωπίσουν μέ ἐμπιστοσύνη στόν Θεό, μέ ἀγάπη στόν Χριστό μας. Ἔτσι, λοιπόν, καί ἐμεῖς, ἐάν θέλουμε νά μποροῦμε νά ξεπερνοῦμε τίς ὁποιεσδήποτε δυσκολίες τῆς καθημερινότητος ἀλλά καί μεγάλους πειρασμούς πού κανείς δέν ξέρει πότε ἔρχονται στόν καθένα μας, πρέπει νά διατηροῦμε αὐτόν τόν σύνδεσμο μέ τόν Χριστό, μέ τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, μέ τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὥστε νά ἀντλοῦμε δύναμη, νά ἀντλοῦμε χάρη καί νά ἀντλοῦμε καί ἐμεῖς ἁγιότητα. Οἱ ἅγιοι, ὅπως εἶπα, δέν ἦλθαν φτιαγμένοι ἀπό τόν οὐρανό. Ἔγιναν ἅγιοι. Καί ἐμεῖς μποροῦμε νά γίνουμε ἅγιοι. Ἀμήν.

https://imverias.gr/i-eorti-ton-neofanon-agion-rafail-nikolaou-kai-eirinis-stin-iera-mitropoli-veroias-foto/

 

ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΠΟΤΕ...

 «Ἐν Λέσβῳ ἀθλήσαντες ὑπέρ Χρι­στοῦ τοῦ Θεοῦ, αὐτήν ἡγιάσατε τῇ τῶν λειψάνων ὑμῶν εὑρέσει μακάριοι».

Οι διωγμοί καί τά μαρτύ­ρια δέν σταμάτησαν ποτέ γιά τήν Ἐκκλησία, γι᾽ αὐτό καί κάθε ἐποχή καί κάθε τόπος ἀνέ­δειξε τούς δι­κούς του μάρ­τυρες, τούς δικούς του ἁγίους. Καί ὅλοι αὐτοί οἱ ἅγιοι καί οἱ μάρτυρες ὄχι μόνο ἁγιά­ζουν τήν Ἐκκλησία καί τούς πιστούς ἀλλά καί ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ δι­δασκαλία τοῦ Χριστοῦ βρί­σκει πά­ντοτε πιστούς μαθητές, βρίσκει σέ κάθε ἐποχή ἀνθρώπους πού ἀπο­φασίζουν νά ζήσουν σύμ­φωνα μέ τό Εὐαγγέλιο, σύμφωνα μέ τόν λό­γο τοῦ Θεοῦ, ὁτιδήποτε καί ἄν συμβαίνει γύρω τους. Ἀποδεικνύ­ουν ὅτι τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγε­λίου δέν ἴσχυε μόνο τήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ἰσχύει πάντοτε, ἰσχύει καί σήμερα, εἴκοσι αἰῶνες μετά τήν ἐπί γῆς παρουσία του, εἴκοσι αἰῶνες μετά τήν Ἀνάστασή του, καί ὁδηγεῖ, ὅσους τό ἐφαρ­μό­ζουν στή ζωή τους, στήν ἁγιότητα.

Καί ἡ ἁγιότητα δέν ἐξαρτᾶται οὔτε περιορίζεται ἀπό τόν χρόνο καί τόν τόπο. Εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἐνοι­κεῖ στόν ἄνθρωπο πού ἀγωνί­ζεται γιά νά ζήσει τήν ἐν Χριστῷ ζωή, πού ἀγωνίζεται νά τηρήσει ἀπαραχάρακτη τήν πίστη του στόν Χριστό, πού ἀγωνίζεται νά μήν χω­ρισθεῖ γιά κανένα λόγο καί κα­μία αἰτία ἀπό τήν ἀγάπη του, ἀκό­μη καί ἄν χρειασθεῖ νά θυσιά­σει καί τή ζωή του γι᾽αὐτήν. 

Αὐτό ἀκριβῶς  ἔ­κα­­ναν καί οἱ τρεῖς νεοφα­νεῖς ἅ­γιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ἅγιοι Ρα­φα­ήλ, Νικόλαος καί Εἰρήνη, τούς ὁ­ποίους τιμοῦμε αὔριο .

 Μαρτύρησαν καί αὐτοί γιά τήν πί­­στη τοῦ Χριστοῦ, ὄχι κατά τούς διωγ­­μούς τῶν εἰδω­λολατρῶν ἀλ­λά τήν περίοδο τῆς Τουρκοκρα­τί­ας, καί τά ὀνόματά τους ὅπως καί τά ἱε­ρά λείψανά τους ἀποκαλύ­φθη­καν πρίν ἀπό μερικές δεκαε­τίες μέ θαυ­­μαστό τρόπο, καί ἔκτο­τε ἐπι­τε­λοῦν ἀναρίθμητα θαύμα­τα, ὅπως ἄλλωστε καί ὁ ἅγιος με­γα­λομάρ­τυς Γεώργιος, σέ ὅσους τούς ἐπι­κα­­λοῦνται καί ζητοῦν τή βοήθεια καί τή μεσιτεία τους.

Καί ἐπειδή, ὅπως ἡ ἁγιότητα ἔτσι καί τά θαύματα τῶν ἑορταζομέ­νων ἁγί­ων δέν εἶναι ἀποτέλεσμα ἀν­θρωπίνης δυνάμεως ἀλλά τῆς χά­­ριτος τοῦ Θεοῦ, γι᾽ αὐτό καί τά θαύματά τους δέν περιορίζονται τοπικά, δέν ἐπιτελοῦνται μόνο στή Λέσβο, ὅπου εἶναι ὁ τόπος τοῦ μαρτυρίου τους καί θησαυρίζονται τά σεπτά λείψανά τους, ἀλλά ἐπι­τελοῦνται σέ ὅλη τή γῆ, ὅταν κά­ποιος τούς ἐπικαλεσθεῖ καί ζητή­σει νά τοῦ χαρίσουν τή θεραπεία καί τήν ἴαση, ὅπως ἄλλωστε τό ἐπι­βεβαιώνουν τά χιλιάδες θαύ­μα­τα πού ἐπιτέλεσε ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ καί μόνο μέ τήν ἐπίκληση τοῦ ὀνό­ματός τους.

Καί ὅλα αὐτά συμβαίνουν καί στίς ἡμέρες μας, ἔστω καί ἄν κά­ποιοι ἀμφισβητοῦν τά θαύματα, ἀμ­φισβητοῦν τούς ἁγίους, ἀμφι­σβητοῦν τήν Ἐκκλησία καί τήν πίστη της καί δηλώνουν ὄχι μόνο ἄθεοι ἤ ἄπιστοι ἀλλά καί ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποία μάλιστα ἐπι­διώ­κουν νά βγάλουν ἀπό τή ζωή τῶν ἀνθρώπων, νά τή βγά­λουν ἀπό τή ζωή τοῦ Ἔθνους μας, ξε­χνώ­ντας ὅτι, ἄν τό Ἔθνος μας ὑπάρχει ἀκόμη, ἄν τό Ἔθνος μας κατόρθωσε νά ἐπιβιώσει μέσα ἀπό τόσες δυσκολίες καί μέσα ἀπό τό­σα χρόνια σκλαβιᾶς, αὐτό ὀφεί­λε­ται στήν Ἐκκλησία μας· αὐτό ὀφεί­λε­ται στούς δεκάδες νεομάρ­τυρες, ὅπως οἱ ἑορταζόμενοι ἅγιοι Ρα­φα­ήλ, Νικόλαος καί Εἰρήνη, οἱ ὁποῖοι θυσίασαν τή ζωή τους γιά νά μήν ἀρνηθοῦν τήν πίστη τους.

Ἔγιναν ἔτσι παράδειγμα καί γιά τούς ἄλλους ἀνθρώπους, καί ἔγιναν ἀφορ­μή ὁ Θεός νά στηρίξει καί ἐκείνους στήν πίστη, καί μαζί μέ τήν πίστη νά διατηρήσουν οἱ πα­τέρες μας τήν ἐθνική τους συ­νείδηση καί τήν ἐθνική τους ταυ­τότητα, ὥστε νά μποροῦμε καί ἐμεῖς σή­με­ρα νά εἴμαστε Ἕλληνες, νά πι­στεύ­­ουμε στόν Χριστό καί νά τι­μοῦμε τούς ἁγίους μάρτυρες τῆς Ἐκκλη­σίας μας.

Σέ αὐτή τήν πίστη, στήν πίστη στόν Ἀναστάντα Κύριο, τήν ὁποία κηρύττει καί διδάσκει αἰῶνες τώ­ρα ἡ Ἐκκλησία μας, ἄς μένουμε καί ἐμεῖς σταθεροί, χωρίς νά δί­δου­με σημασία σέ ὅσα λέγονται καί γίνονται γύρω μας. Ἐμεῖς ἄς πιστεύουμε στόν λόγο τοῦ Ἀνα­στά­ντος Κυρίου, ἄς πιστεύουμε στά θαύματα τῶν ἁγίων τῆς Ἐκ­κλη­σίας μας, καί ἄς ζητοῦμε τίς με­σιτεῖες καί τίς πρεσβεῖες τους μέ ἐμπιστοσύνη στή χάρη τοῦ Θεοῦ, καί ἄς προσπαθοῦμε νά κάνουμε καί ἐμεῖς πράξη στή ζωή μας τό δικό τους παράδειγμα τῆς πίστεως καί τῆς εὐσεβείας, ὥστε νά ἔχουμε τή χάρη καί τήν εὐλογία τῶν ἁγί­ων καί τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας.

https://imverias.gr/i-eorti-ton-neofanon-agion-rafail-nikolaou-kai-eirinis-stin-iera-mitropoli-veroias-foto/

Άκουγαν αόρατη λειτουργία στο σπίτι

Ημερομηνία: 29/04/2017
Καταχωριτής: Aragorn
Πηγή: Ευγενία Κλειδαρά, Νέα Θαύματα του Αγίου Ραφαήλ, σελ. 69-70

Υπέφερα τέσσερα χρόνια από ινομαστίτιδα και κάθε χρόνο έκανα θερμογραφίες και μαστογραφία. Η τελευταία θερμογραφία έγραφε ότι πιθανόν να χρειαστεί παρακέντηση και παρακολούθηση.
Τυχαία έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο που έγραψε η ηγουμένη Ευγενία με τα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ, τα διάβασα όλα και παρακάλεσα τον Άγιο να με λυπηθεί και να με κάνει καλά. Σταυρώθηκα και με το λαδάκι του Αγίου. Αφού προσευχόμουνα μέρα και νύχτα, ένα βράδυ στις 12 η ώρα ακούσαμε λειτουργία μέσα στο σπίτι μου. Εμένα με είχε πάρει ο ύπνος, η κόρη μου 10 ετών που ήταν ξυπνητή, την άκουγε τη λειτουργία, την άκουγα και εγώ αλλά κοιμόμουν. Όταν ξύπνησα μου είπε η μικρή ότι ακούει λειτουργία, εξακολουθήσαμε και οι δύο να την ακούμε.
Αγία Ηγουμένη, στην Αθήνα έκανα όλες τις εξετάσεις και ήταν πολύ καθαρές. Πάει πολύ καιρός και είμαι πολύ καλά στην υγεία μου.

Σταθούλα Λυγνού, Σπάρτη Λακωνίας

http://www.paranormap.net/article/9783

Συγκλονιστικές εικόνες πιστοποιούν το θαύμα του Αγίου Ραφαήλ στην Δαδιά - ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

Του Γιάννη Παπανικολάου

Στην διάρκεια της πρόσφατης μεγάλης φωτιάς στο δάσος της Δαδιάς ένα θαύμα συγκλόνισε τους πυροσβέστες που έλαβαν μέρος στην κατέσβαση, αλλά και όλο τον λαό της περιοχής, και ευρύτερα.

Το μικρό εξωκκλήσι του Αγίου Ραφαήλ, που κτίστηκε το 1993, ἐμεινε άθικτο από την μεγάλη πυρκαγιά που κατέκαυσε τα πάντα στο πέρασμά της.
Όπως συμβαίνει πάντα στα θαύματα, έτσι και εδώ υπήρξαν και οι σκεπτικιστές.
Αυτοί που προσπάθησαν να αποδώσουν το θαύμα σε φυσικά αίτια.

Ότι δηλαδή η φωτιά δεν πλησίασε το εκκλησάκι, γιατί γύρω του ο χώρος ήταν καθαρός και δεν μπορούσε να πάρει φωτιά.
Στίς νέες φωτογραφίες από το εκκλησάκι μετά την πυρκαγιά φαίνεται ότι η φωτιά πέρασε πάνω από το εκκλησάκι, έλιωσε το πισσόχαρτο και πήρε λίγο η στέγη.
Η στέγη, όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, είναι ξύλινη. Επομένως το εκκλησάκι εύκολα θα μπορούσε να έχει καεί.
Επιπλέον φαίνεται ότι η φωτιά είχε αγγίξει το εκκλησάκι και χαμηλά.
Ο άγιος Ραφαήλ όμως σταμάτησε την φωτιά.
Με το ίδιο εκκλησάκι έχουν συνδεθεί και άλλα θαυμαστά περιστατικά.
Μεγάλη η χάρις του αγίου, ο οποίος μέσα από το θαύμα αυτό, μέσα από το εκκλησάκι του, έδωσε ένα μήνυμα ελπίδας και πιστης στον λαό της Θράκης.

ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ''ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ'' ΤΗΣ 17 ΣΕΠ 1966

ΕΝΑ  ΘΑΥΜΑ  ΤΟΥ  ΑΓΙΟΥ  ΡΑΦΑΗΛ  ΠΟΥ  ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ''ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ'' ΤΗΣ 17 ΣΕΠ  1966. ΕΠΙΣΤΟΛΗ  ΣΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ .

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 17 ΣΕΠ 1966