Αγία Πριγκίπισσα Ελισάβετ Φεοντόροβνα

 

Την 1η Μαΐου 1982 έγινε η επίσημη μεταφορά των λειψάνων της Αγίας Πριγκίπισσας Ελισάβετ Φεοντόροβνα στον Ιερό Ναό της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής,στό Όρος των Ελαιών,κοντά στον κήπο της Γεσθημανή στα Ιεροσόλυμα.

Τό βράδυ τῆς 17ης πρός 18η Ἰουλίου 1918, οἱ κρατούμενοι( ο Μεγάλος Δούκα Σέργιος Μιχαήλοβιτς Ρομανώφ και οι πρίγκηπες Ιβάν,Κωνσταντίνος και Γεώργιος Ρομανώφ) ρίχθηκαν ζωντανοί στό πηγάδι ἑνός ὀρυχείου, ὅπου βρῆκαν  τραγικό θάνατο, απο χειροβομδιδες που εριξαν μεσα οι κομμουνιστες, ἀπό τά τραύματα, τήν πεῖνα καί τήν δίψα. Τήν Μεγ. Δούκισσα ἀκολούθησε μέ τήν θέλησή της στό μαρτύριο ἡ Μοναχή Βαρβάρα Γιακόβλεβνα, ἀπό τῆς πρώτες ἀδελφές τῆς Μονῆς.

Ὅταν τά Λευκά Στρατεύματα τοῦ Στρατηγοῦ Κόλτσακ ἔφθασαν στήν περιοχή, ἄρχισε προσπάθεια νά ἀνασυρθοῦν τά σώματα. Τό Λείψανο τῆς μ. Βαρβάρας βρέθηκε τήν 8η Ὀκτωβρίου καί τῆς Μεγ. Δούκισσας Ἐλισάβετ τήν 11η τοῦ ἰδίου μηνός.

Ἄν καί εἶχαν περάσει τρεῖς περίπου μῆνες ἀπό τόν μαρτυρικό τους θάνατο, τά Λείψανα βρέθηκαν ἀδιάφθορα, μέ τά χέρια σέ σχῆμα Σταυροῦ! Στό στῆθος τοῦ μωλωπισμένου Λειψάνου τῆς ἁγ. Ἐλισάβετ, βρέθηκε μία πολύτιμη εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος, μέ τήν ὁποία τήν εἶχε εὐλογήσει ὁ Τσάρος Ἀλέξανδρος Γ', κατά τήν προσχώρησή της στήν Ὀρθοδοξία, τήν Κυριακή τῶν Βαϊων τοῦ 1891.

Τά Λείψανα ἀρχικά ἐνταφιάσθηκαν στό κοιμητήριο τοῦ Ἀλαπαγιέφσκ. Τόν Ἰούλιο τοῦ 1919 ὁ πνευματικός τῆς Μεγ. Δούκισσας Ἡγούμενος Σεραφείμ(Κουζνέτσωβ), τά μετακίνησε μέ ἄδεια τοῦ Στρατηγοῦ Κόλτσακ στήν Τσίτα, λόγῳ τῆς προελάσεως τοῦ Ἐρυθροῦ Στρατοῦ.Η ίδια η Αγία του είχε ζητήσει να την φροντίσει μετά θάνατον. Τά φέρετρα ἀνοίχθηκαν στή Μονή τῆς Ἁγίας Σκέπης καί τά Λείψανα βρέθηκαν καί πάλι ἀδιάφθορα. Τότε εὐπρεπίσθηκαν μέ μοναχικά ἐνδύματα καί ἐνταφιάσθηκαν στό δάπεδο ἑνός κελλιοῦ. Ἕξη μῆνες ἀργότερα, τήν 26/2/1920, φυγαδεύθηκαν στό Πεκίνο, ὅπου τά ὑποδέχθηκε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰννοκέντιος.

Ἐκεῖ, μέ παρέμβαση τῶν ἀδελφῶν τῆς Μεγ. Δούκισσας, ἀποφασίσθηκε νά μεταφερθοῦν στήν Παλαιστίνη καί νά κατατεθοῦν στή Ρωσική Μονή τῆς ἁγ. Μαγδαληνῆς (στά ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ τῆς ὁποίας εἶχε παρευρεθεῖ ἡ Μεγ. Δούκισσα, τό 1888).

Ἡ ἁγιότητα τῶν δύο Νεομαρτύρων διακηρύχθηκε τό 1981, ἀπό τήν  Σύνοδο τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς ὑπό τόν Μητροπολίτη Φιλάρετο . Κατά τήν ἐπίσημη Ἀνακομιδή τῶν Λειψάνων διαπιστώθηκε, ὅτι ἦσαν μερικῶς ἄφθαρτα (τά πόδια, τά πέλματα καί ὁ ἐγκέφαλος τῆς ἁγ. Ἐλισάβετ καί ἡ Κάρα τῆς ἁγ. Βαρβάρας).

https://proskynitis.blogspot.com/2022/05/1-1982e.html

ΛΙΓΑ  ΛΟΓΙΑ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΛΙΣΑΒΕΤ .

Η Ελισάβετ της Έσσης-Ντάρμστατ (γερμ. Elisabeth von Hessen-Darmstadt), μετέπειτα Ελισάβετ Φεοντόροβνα (ρωσ. Елизавета Фëдоровна Романова), ανακηρυγμένη από την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ως Αγία Μάρτυς Ελισάβετ Φεοντόροβνα, ήταν Γερμανίδα πριγκίπισσα του Οίκου της Έσσης-Ντάρμστατ και μετέπειτα μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας.

Βιογραφία

Πρώτα χρόνια

Η Ελισάβετ Αλεξάνδρα Λουίζα Αλίκη γεννήθηκε την 1η Νοεμβρίου 1864 στο Μπεσσούνγκεν της Έσσης. Ήταν το δεύτερο παιδί και η δεύτερη κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ της Έσσης και παρά τω Ρήνω και της Αλίκης του Ηνωμένου Βασιλείου. Ήταν εγγονή της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και μακρινή θεία του Φιλίππου, Δούκα του Εδιμβούργου, συζύγου της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.

 Έλαβε το όνομά της προς τιμήν δύο Ελισάβετ: της Αγίας Ελισάβετ της Ουγγαρίας (προγόνου του Οίκου της Έσσης) και της εκ πατρός γιαγιάς της, Ελισάβετ της Πρωσίας. Ήταν γνωστή στην οικογένειά της ως "Έλλα".

Παρά το γεγονός ότι καταγόταν από παλιούς βασιλικούς οίκους, η οικογένειά της ζούσε με σχετική λιτότητα. Το περιβάλλον της διαμορφώθηκε από την αγγλική καταγωγή της μητέρας της και η πρώτη της γλώσσα ήταν τα αγγλικά, τα οποία τα παιδιά μιλούσαν με τη μητέρα τους, ενώ επικοινωνούσαν με τον πατέρα τους στα γερμανικά. Τα παιδικά της χρόνια σημαδεύτηκαν από τις απώλειες του αιμοφιλικού αδελφού της, Φρειδερίκου, από πτώση (1873), και της αδελφής της, Μαρίας, και της μητέρας της από διφθερίτιδα (1878). Η ίδια είχε σταλεί στη γιαγιά της, πριγκίπισσα Ελισάβετ, και γλίτωσε από τη μόλυνση.

Ενηλικίωση και πιθανοί μνηστήρες

Η νεαρή Ελισάβετ θεωρήθηκε εξαιρετικά όμορφη από τους ιστορικούς και συγχρόνους της, Είχε πολλούς θαυμαστές, μεταξύ των οποίων ο εξάδελφός της Γουλιέλμος, Διάδοχος της Πρωσίας (ο οποίος τη ζήτησε ανεπιτυχώς σε γάμο), ο Φρειδερίκος, Διάδοχος της Βάδης, και ο Μέγας Δούκας Κωνσταντίνος Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας. Ως μέλος της δουκικής Αυλής της Έσσης και εγγονή της βασίλισσας Βικτωρίας, ήταν επιθυμητή νύφη για πολλούς βασιλικούς οίκους.

Τελικά, η Ελισάβετ παντρεύτηκε μέλος της ρωσικής αυτοκρατορικής οικογένειας. Η αυτοκράτειρα Μαρία Αλεξάνδροβνα, σύζυγος του Αλεξάνδρου Β΄ της Ρωσίας, ήταν μέλος του Οίκου της Έσσης και συχνή επισκέπτρια στην Έσση, συνήθως συνοδευόμενη από τους δύο νεότερους γιους της, Σέργιο και Παύλο. Αρχικά, η Ελισάβετ και ο Σέργιος δεν έκαναν εντύπωση ο ένας στον άλλο, αλλά δέθηκαν με την κοινή τους απώλεια μετά το θάνατο των γονιών του Σεργίου, το ενδιαφέρον τους για τις τέχνες και τη θρησκευτικότητά τους. Αρραβωνιάστηκαν επισήμως το 1884 παρά τις αντιρρήσεις της βασίλισσας Βικτωρίας για ένα γάμο με Ρώσο πρίγκηπα.

Γάμος και ζωή στη Ρωσία

Η Ελισάβετ και ο Μέγας Δούκας Σέργιος Αλεξάνδροβιτς παντρεύτηκαν στις 15 Ιουνίου 1883 στο παρεκκλήσι των Χειμερινών Ανακτόρων στην Αγία Πετρούπολη. Στο γάμο της, η μικρότερη αδελφή της, Αλίκη, γνώρισε τον μέλλοντα σύζυγό της και ανιψιό του Σεργίου, Νικόλαο Αλεξάνδροβιτς (μετέπειτα Νικόλαο Β΄ της Ρωσίας). Η Ελισάβετ είχε πολύ σημαντικό ρόλο στο γάμο της Αλίκης με τον τσάρεβιτς Νικόλαο, καθώς και στην προτροπή της αδελφής της να ασπαστεί την ορθοδοξία, όπως έκανε και η ίδια το 1891, οπότε και έλαβε το ρωσικό όνομα Ελισάβετ Φεοντόροβνα.

Έγινε γνωστή στη ρωσική κοινωνία για την ομορφιά και τα φιλανθρωπικά της έργα προς τους φτωχούς. Αρχικά, έμενε με το σύζυγό της στο Παλάτι Μπελοσέλσκυ-Μπελοζέρσκυ στην Αγία Πετρούπολη, αλλά το 1892 μετακόμισαν στο Κρεμλίνο στη Μόσχα, αφότου εκείνος ορίστηκε κυβερνήτης της Μόσχας από τον αδελφό του, Αλέξανδρο Γ΄ της Ρωσίας, και περνούσαν τα καλοκαίρια στο Ιλυίνσκογιε, κληροδότημα από τη μητέρα του Σεργίου.

Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά, αλλά υιοθέτησε τα ανίψια του Σεργίου, Δημήτριο Πάβλοβιτς και Μαρία Πάβλοβνα, που ήταν ορφανά από μητέρα και των οποίων ο πατέρας, Παύλος Αλεξάνδροβιτς, είχε εξοριστεί από την Αυλή λόγω της σχέσης του με μια παντρεμένη γυναίκα κατώτερης τάξης. Μάλιστα, στη διαθήκη του ο Σέργιος άφησε όλη την περιουσία του στα δύο παιδιά μετά από το θάνατο του ιδίου και της γυναίκας του. Όμως, και τα δύο παιδιά μισούσαν τους θείους τους, καθώς πίστευαν ότι τα αποξένωσαν από τον πατέρα τους. Η Μαρία Πάβλοβνα αναγνώρισε κάποια πατρικά αισθήματα του θείου της, αλλά ισχυριζόταν ότι η Ελισάβετ αγνοούσε εκείνη και τον αδελφό της και μισούσε την παρουσία τους και την αγάπη του Σεργίου προς αυτούς. Αντίθετα, ο πρίγκηπας Φελίξ Φελίξοβιτς Γιουσούποφ, γιος της φίλης της, πριγκίπισσας Ζινάιντα Νικολάγιεβνα Γιουσούποβα, θεωρούσε την Ελισάβετ δεύτερη μητέρα του και ανέφερε στα απομνημονεύματά του ότι του είχε παρασταθεί στις δυσκολότερες στιγμές της ζωής του.

Δολοφονία του συζύγου της

Όταν ένα μέλος του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος δολοφόνησε το σύζυγό της με βόμβα το 1905, η Ελισάβετ συνετρίβη και πίστεψε ότι ο θάνατός του ήταν τιμωρία λόγω της βίαιης εξορίας 20.000 Εβραίων της Μόσχας που είχε διατάξει ο Σέργιος λίγα χρόνια νωρίτερα. Συγχώρεσε δημοσίως τον δολοφόνο, Ιβάν Καλυάγυεφ, και αγωνίστηκε χωρίς επιτυχία για να του αποδοθεί χάρη. 

Στη συνέχεια εγκατέλειψε την αυτοκρατορική Αυλή και έγινε μοναχή, αφού είχε προηγουμένως ιδρύσει το Μοναστήρι Μάρφο-Μαριίνσκυ (= Αγίων Μάρθας και Μαρίας) πουλώντας τα κοσμήματά της. Σκοπός του μοναστηριού ήταν η βοήθεια προς τους φτωχούς και ανήμπορους πολίτες της Μόσχας.

Ρωσική Επανάσταση

Το 1916 συνάντησε την αδελφή της, πλέον αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα, για τελευταία φορά και, σύμφωνα με τους ιστορικούς, της εξέφρασε τη μεγάλη της ανησυχία για την επιρροή του Γκριγκόρι Ρασπούτιν στην αυτοκρατορική οικογένεια και την ικέτευσε να ακούσει τις προειδοποιήσεις της ίδιας και της ευρύτερης οικογένειας Ρομανώφ. Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι η Ελισάβετ γνώριζε την επικείμενη απόπειρα δολοφονίας του Ρασπούτιν από τον πρίγκηπα Γιουσούποφ και τον προγονό της, Δημήτριο Πάβλοβιτς, καθώς είχε στείλει τηλεγραφήματα στο Δημήτριο και τη μητέρα του Γιουσούποφ, Ζινάιντα, τη νύχτα του φόνου γνωρίζοντας το σχέδιό τους και πιστεύοντας ότι ήταν θέλημα Θεού.

Το 1917 ο αυτοκράτορας Νικόλαος παραιτήθηκε και η οικογένειά του βρέθηκε υπό κράτηση στο Τσάρσκογιε Σελό, έπειτα στο Τομπόλσκ και τέλος στο Γεκατερίνμπουργκ.

Θάνατος

Το Μάιο του 1918 η Ελισάβετ συνελήφθη από την Τσεκά υπό τις διαταγές του Λένιν μαζί με άλλα επτά άτομα: τους μεγάλους δούκες Σέργιο Μιχαήλοβιτς, Ιωάννη Κωνσταντίνοβιτς, Κωνσταντίνο Κωνσταντίνοβιτς και Ιγκόρ Κωνσταντίνοβιτς, τον πρίγκηπα Βλαδίμηρο Πάβλοβιτς Πάλεϋ, τον Φυόντορ Ρεμέζ (γραμματέα του συζύγου της) και την αδελφή Βαρβάρα Γιακόβλεβα, μοναχή στο μοναστήρι της Ελισάβετ. Εξορίστηκαν στο Περμ και στις 20 Μαΐου μεταφέρθηκαν στο σχολείο Ναπόλναγια στο Αλαπάγεφσκ. Την 17η Ιουλίου οι φύλακες του Κόκκινου Στρατού τους ανακοίνωσαν ότι θα μεταφέρονταν και το βράδυ οι φύλακες αντικαταστάθηκαν από άνδρες της Τσεκά. Μετέφεραν τους φυλακισμένους σε ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο, τους έσπρωξαν μέσα και τους δολοφόνησαν πετώντας τους χειροβομβίδες και προκαλώντας φωτιά στη χαράδρα. Αργότερα, οι υπεύθυνοι δήλωσαν ότι οι κρατούμενοι είχε δεχθεί επίθεση στο σχολείο από άγνωστη συμμορία.

Η Ελισάβετ πέθανε σε ηλικία 53 ετών, μία μόλις ημέρα μετά την εκτέλεση της αδελφής της και της οικογένειάς της. Οι σοροί βρέθηκαν τον Οκτώβριο του 1918 από το Λευκό Στρατό και ενταφιάστηκαν στο Ρωσικό Νεκροταφείο του Πεκίνου. Τελικά, τα λείψανα της Ελισάβετ και της αδελφής Βαρβάρας ενταφιάστηκαν στην Εκκλησία της Μαρίας Μαγδαληνής στη Γεθσημανή της Ιερουσαλήμ το 1921.

Αγιοποίηση

Αγιοκατατάχθηκε το 1981 από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία εκτός Ρωσίας και το 1992 από το Πατριαρχείο Μόσχας  με το όνομα Αγία Μάρτυς Ελισάβετ Φεοντόροβνα. Η μνήμη της τιμάται τρεις φορές: την Ημέρα των Νεομαρτύρων και Ομολογητών της Ρωσικής Εκκλησίας (7 Φεβρουαρίου), την επέτειο του μαρτυρίου της (18 Ιουλίου) και την επέτειο της ανεύρεσης των λειψάνων της από το ορυχείο (11 Οκτωβρίου).

<< ΕΙΠΕΝ ΑΦΡΩΝ .....>> . ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΟΥΜΙΑ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ!.

Η Αναρτηση περιγραφει τις εντυπωσεις απο την ελευση του λειψανου της αγιας Βαρβαρας στην Ελλαδα απο την Βενετια απο 10 εως 24 Μαιου 2015. <<Πολὺ ταράχθηκαν οἱ ἀθεϊστικοὶ κύκλοι τοῦ τόπου μας ἀπὸ τὴν ἄφιξη τοῦ ἱεροῦ λειψάνου τῆς ἁγίας Βαρβάρας στὸν ὁμώνυμο ναό της στὸ δῆμο Ἁγίας Βαρβάρας Ἀττικῆς. Τοὺς ἔπιασε σύγκρυο, πανικοβλήθηκαν μπροστὰ στὸ ἀπροσδόκητο πλῆθος τῶν πολλῶν χιλιάδων πιστῶν, ποὺ ἔ­­σπευσαν ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς Ἑλλάδος νὰ προσκυνήσουν τὸ ἱερὸ σκήνωμα, νὰ προσευχηθοῦν καὶ νὰ λάβουν χάρη. Ἐνοχλήθηκαν ἀφάνταστα βλέποντας τὴν αὐθόρμητη πίστη τοῦ λαοῦ μας καὶ τὸν βαθὺ σεβασμὸ στοὺς Ἁγίους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Εἶναι, βλέπετε, συνηθισμένοι νὰ προσκυνοῦν μούμιες ὅπως αὐτὴ τοῦ Λένιν, τὴν ὁποία κάθε τόσο συντηροῦν μὲ εἰδικὰ φάρμακα, βερνικώνουν καὶ καλλωπίζουν, ἐνῶ στὸν κεκονιαμένο τάφο δὲν ὑπάρχει παρὰ ἕνα κουφάρι ἐκείνου ὁ ὁποῖος ἔγινε αἰτία νὰ βυθισθοῦν ἑκατομμύρια ἀνθρώπων στὸν πόνο, στὴ θλίψη, στὴ δυστυχία, στὰ «γκουλάγκ», στὰ ἀνήκουστα μαρτύρια. Ποῦ νὰ δεχθοῦν οἱ σκοτισμένες ψυχὲς τῶν ἀθέων καὶ ἀντιχρίστων ὅτι ὁρισμένα ἱερὰ λείψανα τῶν Ἁγίων μας μυροβλύζουν, ὁρισμένα ἰατρεύουν, παρηγοροῦν τὶς ψυχὲς ὅσων τοὺς ἐπικαλοῦνται μὲ θερμὴ πίστη καὶ βαθὺ σεβασμό! Διότι τὰ λείψανα αὐτὰ προέρχονται ἀπὸ πρόσωπα στὰ ὁποῖα ἐσκήνωσε ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ· ἀπὸ πρόσωπα τῶν ὁποίων ὁ λόγος ἦταν βροντὴ καὶ ὁ βίος ἀστραπή· ἀπὸ μορφὲς ἡρωικὲς ποὺ ὑπέστησαν φρικτὰ μαρτύρια ἀπὸ τὴν δαιμονοκίνητη εἰδωλολατρία. Τὴν μεγαλομάρτυρα Βαρβάρα, γιὰ τὸ σκήνωμα τῆς ὁποίας ἀναστατώθηκαν οἱ ἄθεοι τῆς πατρίδος μας, τοὺς ὁποίους ἐξέφρασε ὁ κοινοβουλευτικὸς ἐκπρόσωπος τοῦ κυβερνῶντος κόμματος (το 2015), ἀποκεφάλισε ὁ εἰδωλολάτρης πατέρας της ὕστερα ἀπὸ φρικτὰ βασανιστήρια κατὰ τὴν διαταγὴ τοῦ μεγάλου διώκτη τῆς Ἐκκλησίας Διοκλητιανοῦ. Δὲν εἶναι λοιπὸν τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων μας «συνήθη κόκκαλα» οὔτε «μούμιες»· εἶναι λείψανα Ἁγίων, Ὁσίων, Μαρτύρων, τὰ σώματα τῶν ὁποίων ἔγιναν δοχεῖα τῆς θείας Χάριτος, χριστοφόρα καὶ πνευματοφόρα. Τὰ σώματά μας εἶναι «μέλη Χριστοῦ», «ναὸς τοῦ ἐν ἡμῖν Ἁγίου Πνεύματος». Καὶ οἱ Ἅγιοι ἐδόξασαν μὲ τὸν βίο καὶ τὸ μαρτύριό τους «τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι αὐτῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι αὐτῶν» (βλ. Α΄ Κορ. ς΄ 15-20). Γιʼ αὐτὸ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς τιμᾶ τὰ λείψανά τους καὶ τὰ ἐμποτίζει μὲ τὴ Χάρη Του. Ἡ ἀφθαρσία τῶν λειψάνων τους δείχνει τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἁγιότητά τους. Ἡ δὲ Ἐκκλησία τιμώντας τα θέτει μαρτυρικὰ λείψανα κάτω ἀπὸ τὸ ἱερὸ θυσιαστήριο, τὴν Ἁγία Τράπεζα τῶν ναῶν της. Ἀνέκαθεν ἡ Ἐκκλησία τιμοῦσε τὰ ἱερὰ λείψανα. Στὸ Μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου († 156) γράφεται ὅτι τὰ ἱερὰ λείψανα ἐθεωροῦντο «τιμιώτερα λίθων πολυτελῶν καὶ δοκιμώτερα ὑπὲρ χρυσίον». Ὁ δὲ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (329-390) ὑπογραμμίζει τὰ πολλὰ θαύματα ποὺ γίνονταν μὲ τὰ λείψανα τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ. Καὶ ἐπειδὴ ἡ προοδευτικὴ κουλτούρα μᾶς κατηγορεῖ γιὰ εἰδωλολατρία, ἂς μάθει ὅτι στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποδίδουμε στὰ ἅγια λείψανα τιμὴ καὶ εὐλαβικὴ προσκύνηση καὶ ὄχι λατρεία. Σημειώνουμε δὲ καὶ τοῦτο: Μόνο στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία συναντοῦμε ἄφθαρτα σκηνώματα Ἁγίων, τὰ ὁποῖα μυροβλύζουν καὶ θαυματουργοῦν. Αὐτὰ δὲ ποὺ κατέχουν σήμερα οἱ Παπικοί, εἶναι κυρίως λείψανα Ὀρθοδόξων Ἁγίων, τὰ ὁποῖα ἐσύλησαν οἱ σταυροφόροι ἀπὸ Ὀρθοδόξους ναούς. Ἂς μὴν τὰ πιστεύουν οἱ ἄθεοι. Ἄλλωστε ἡ ἀθεΐα εἶναι καθαρὴ ἀφροσύνη, κατὰ τὸν λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς: «Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ ἔστι Θεός» (Ψαλ. ιγ΄ 1). Εἶπε στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς του ὁ ἄμυαλος ἄνθρωπος, ποὺ σκοτίσθηκε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ κατάντησε σὲ πώρωση: Δὲν ὑπάρχει Θεός!..ΟΣΩΤΗΡ2113>>.

Ρωσία: Κρυμμένο πορτρέτο του τελευταίου τσάρου της Ρωσίας πίσω από πίνακα του Λένιν

 
Μπορεί να υπήρξαν εχθροί στην πραγματική ζωή, ωστόσο για περίπου έναν αιώνα ο Τσάρος Νικόλαος Β’ συνυπήρχε σε έναν πίνακα ζωγραφικής με τον ηγέτη της Οκτωβριανής επανάστασης του 1917 Λένιν.

Το πορτρέτο του τελευταίου τσάρου της ρωσικής αυτοκρατορίας ανακαλύφθηκε τυχαία, κατά τις εργασίες συντήρησης του πορτρέτου του Λένιν με την χρήση ακτίνων λέιζερ.

Ο ολόσωμος πίνακας του Λένιν φιλοτεχνήθηκε το 1924, χρονιά θανάτου του, από τον Σοβιετικό ζωγράφο Vladislav Izmailovich.

«Ο καλλιτέχνης που ζωγράφισε τον Λένιν ήταν ένας πολύ καλός ζωγράφος. Καταλάβαινε πως οι εποχές άλλαζαν και γι’ αυτό χρησιμοποίησε μπογιές νερού για να δημιουργήσει το πορτρέτο του Σοβιετικού ηγέτη. Ζωγράφισε πολλαπλά στρώματα μπογιά και με αυτό τον τρόπο έσωσε τον πίνακα του τσάρου που υπήρχε στην πίσω πλευρά. Αν κάποιος τον είχε εντοπίσει, σίγουρα, θα είχε εκτελεστεί για την πράξη του αυτή» δήλωσε στο RT ο υπεύθυνος της Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών Vasily Kichedzhi όπου γίνεται η συντήρηση του πίνακα.

Ο πίνακας του τσάρου Νικόλαου δημιουργήθηκε το 1886, έτος κατά το οποίο ανήλθε στον θρόνο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

https://proskynitis.blogspot.gr/2016/11/blog-post_42.html 

Για την Χριστιανική Μοναρχία

"Η Κόλαση είναι μια δημοκρατία. Ο Παράδεισος είναι ένα βασίλειο". - Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης



Του Dean W. Arnold (Soul of East) / ΚΟ


«Γάμος» ομοφυλοφίλων. Έκτρωση και βρεφοκτονία κατά εκατομμύρια. Ξεδιάντροπες αποκρυφιστικές εικόνες στις τελετές έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων, των βραβείων Grammy, και Όσκαρ. Προπαγάνδα σοδομισμού στα παιδιά μας ακόμα και στην ηλικία των πέντε ετών στα δημόσια σχολεία. Μνημεία στον Σατανά σε δημόσιους χώρους. Το πολιτικό σώμα φαίνεται να έχει τρελαθεί.



Μεγαλώσαμε με ιστορίες για το πόσο τρομεροί τύραννοι ήταν οι βασιλιάδες. Αλλά μήπως αυτό δικαιολογεί την κατάργηση της μοναρχίας σε γενικές γραμμές; Τα επιχειρήματα πίσω από τις επαναστάσεις που γίνονται για να ανατρέψουν ακόμη και να σκοτώνουν βασιλιάδες-είναι άραγε από την Βίβλο, ή μήπως προέρχονται από διαφορετική πηγή;


Δεν γράφω αυτό το άρθρο περιμένοντας να πείσω πολλούς ανθρώπους να γίνουν φιλο-μοναρχικοί. Ούτε εγώ είμαι, τουλάχιστον όχι ακόμα. Ωστόσο, ο μοναρχισμός είναι μια έννοια ακόμα ζωντανή στους κύκλους της Ανατολικής Ορθοδοξίας, της οποίας είμαι μέλος. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, και λόγω του τρόπου που έχει πτωχεύσει το σημερινό μας πολιτικό σύστημα, είμαι πρόθυμος να εξετάσω την ιδέα, θεωρώντας ότι οι Χριστιανοί βασίζουν τις πεποιθήσεις τους στην Αγία Γραφή.


Η ιδέα της μοναρχίας δεν είναι τόσο τραβηγμένη. Μερικά χρόνια πριν, τα μέλη του κοινοβουλίου της Δημοκρατίας της Γεωργίας συζήτησαν την επιστροφή στη μοναρχία. "Είμαι υπέρ μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Είμαι, επίσης, υπέρ της δυνατότητας αποκατάστασης της συνταγματικής μοναρχίας εδώ", δήλωσε ο αρχηγός του Φιλελεύθερου Κόμματος Κόκα Γκαμσακχούρντια.

Τα σχόλιά του ήρθαν ως απάντηση στην έκκληση του Γεωργιανού Πατριάρχη για αποκατάσταση του βασιλιά τους τον Νοέμβριο του 2013: «Η δυναστεία Bagrationi τερματίστηκε το 1801, και από τότε ο γεωργιανός λαός έχει καλλιεργήσει ένα όνειρο για την αποκατάσταση της αρχαίας, θεϊκά ευλογημένης δυναστείας», είχε δηλώσει.


Σύμφωνα με μια δημοσκόπηση εκείνης της εποχής στη Ρωσία, το 28 τοις εκατό των πολιτών θα ήθελαν να δουν την επιστροφή του τσάρου. Ένα πρώην μέλος του Κοινοβουλίου σχημάτισε ένα μοναρχικό Κόμμα το 2012.



Ανεξάρτητα από το πόσο ρεαλιστική η ιδέα μπορεί να είναι, όλοι οι Χριστιανοί θα πρέπει να ενδιαφέρονται για αυτό που λέει η Αγία Γραφή για το θέμα.


Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ αναγνωρίζει ρητά τη μοναρχία. Πουθενά δεν το εγκρίνει, ούτε καν αναφέρει ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ.


Δεδομένου ότι η Καινή Διαθήκη ερμηνεύει την Παλαιά, ας ξεκινήσουμε από εκεί:


«Ως εκ τούτου, υποταχθείτε σε κάθε ανθρώπινο διάταγμα για χάρη του Κυρίου, είτε σε βασιλιά ως υπερέχοντα, είτε σε ηγεμόνες, ως σε εκείνους που αποστέλλονται από Αυτόν για την τιμωρία των κακοποιών και για τον έπαινο εκείνων που κάνουν το καλό» (Α’ Πέτρου 2: 13-14)


«Όλους να τιμάτε. Την αδελφότητα να αγαπάτε. Τον Θεό να φοβάσθε. Τον βασιλιά να τιμάτε». (Α 'Πέτρου 2:17)



Σε όλη την Καινή Διαθήκη, ο Ιησούς αναφέρεται ως «Βασιλιάς» και «Βασιλεύς των βασιλέων». Δεν αναφέρεται ως πρόεδρος, πρωθυπουργός, εκπρόσωπος ή κάποιος ηγέτης -- διακοσμητικό στοιχείο.


Ο Ιησούς και οι Απόστολοι ήξεραν για τη δημοκρατία. Σύμφωνα με τον π. Joseph Gleason ορθόδοξος ιερέας από την Omaha του Iliniois: «Στην Καινή Διαθήκη, πολλοί άνθρωποι μιλούσαν ελληνικά, και ολόκληρη η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν βαθιά επηρεασμένη από την ελληνική κουλτούρα, η οποία ήδη γνώριζε την δημοκρατία για πάνω από 500 χρόνια. Ωστόσο, ο Ιησούς και οι απόστολοι ποτέ δεν πρότειναν ότι θα έπρεπε να αντικαταστήσουμε τις μοναρχίες με δημοκρατίες (ή με οποιαδήποτε άλλη μορφή διακυβέρνησης)».



Οι πρώτοι χριστιανοί αψήφησαν τα διατάγματα της Ρώμης, αλλά ποτέ δεν εξεγέρθηκαν ή ζήτησαν την απομάκρυνση του αυτοκράτορα.


Ο Gleason παρέχει μια ωραία (αντιπροσωπευτική) λίστα των απόψεων της Παλαιάς Διαθήκης για τον μοναρχισμό:



Στο Γένεση 14, ο βασιλιάς Μελχισεδέκ εκτελεί προφητικά μια πρωτο-Ευχαριστία, ευλογώντας τον Αβραάμ με ψωμί και κρασί.


Στο Γένεση 17 ο Θεός υπόσχεται να ευλογήσει τον Αβραάμ με βασιλιάδες ως απογόνους.


Στο Γένεση 35 ο Θεός υπόσχεται να ευλογήσει τον Ιακώβ με βασιλιάδες ως απογόνους.


Στο Γένεση 49 ο Θεός υπόσχεται ότι οι βασιλιάδες του Ισραήλ θα έρχονται από τη φυλή του Ιούδα.


Όταν οι βασιλιάδες του Ισραήλ ήταν πολύ καλοί, η Αγία Γραφή ποτέ δεν υποδηλώνει ότι ήταν «αρκετά καλοί για να καταργήσουν την μοναρχία και να δημιουργήσουν κάποια καλύτερη μορφή διακυβέρνησης».


Ομοίως, όταν οι βασιλιάδες του Ισραήλ ήταν πολύ πονηροί, η Αγία Γραφή ποτέ δεν υποδηλώνει ότι «το ότι ήταν βασιλιάδες» ήταν μέρος της αμαρτίας τους.


Στις Παροιμίες 24:21 λέει: «Να φοβάσαι τον Κύριο και τον βασιλιά, γιε μου, και μην έχεις κοινωνία με στασιαστές».



Ο π. John Whiteford, ορθόδοξος ιερέας στο Τέξας, συνοψίζει σε ένα εξαιρετικό άρθρο το θέμα αυτό: "Έτσι θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι η πιο ιδανική μορφή διακυβέρνησης είναι μια θεοκρατία, αλλά η ιστορία του Ισραήλ απέδειξε ότι μια τέτοια θεοκρατία λειτούργησε καλά για το λαό μόνο όταν έδειχνε ζήλο να πειθαρχήσει στον Θεό, κάτι το οποίο πολύ σπάνια συνέβαινε. Έτσι η μοναρχία είναι ίσως το δεύτερο καλύτερο σύστημα διακυβέρνησης, αλλά όχι κάποιο χωρίς προβλήματα ... γιατί η μοναρχία για να λειτουργήσει καλά, θα πρέπει να έχει έναν βασιλιά που να είναι ευσεβής».


Οι πρώτοι Πατέρες της Εκκλησίας υποστήριξαν τη μοναρχία.
Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, οι Χριστιανοί των πρώτων αιώνων ήξεραν τα πάντα για τη δημοκρατία. Αλλά ποτέ δεν την εγκρίνανε ως επιλογή.


«Η Μοναρχία είναι ανώτερη από κάθε άλλο σύνταγμα και μορφή διακυβέρνησης. Γιατί η πολυαρχία, όπου ο καθένας ανταγωνίζεται επί ίσοις όροις, είναι πραγματικά αναρχία και διχόνοια». – Ευσέβειος Καισαρείας (4ος αιώνας)


«Οι τρεις πιο αρχαίες απόψεις για το Θεό είναι η αθεΐα (ή αναρχία), ο πολυθεϊσμός (ή πολυαρχία) και ο μονοθεϊσμός (ή μοναρχία). Τα παιδιά στην Ελλάδα έπαιζαν με τα δύο πρώτα. Ας τους αφήσουμε στα παιχνίδια τους. Γιατί η αναρχία είναι διαταραχή: και η πολυαρχία συνεπάγεται την κομματική διαίρεση, και ως εκ τούτου, αναρχία και αταξία. Και τα δύο αυτά οδηγούν στην ίδια κατεύθυνση – στην διαταραχή και η διαταραχή οδηγεί στην αποσύνθεση. Γιατί η διαταραχή είναι το προοίμιο της διάλυσης.



Αυτό που τιμούμε είναι η Μοναρχία» - Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος (4ος αιώνας)


Τον 14ο αιώνα, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αντιμετώπισε ένα κίνημα επανάστασης και δημοκρατίας που καταδίκασε:


«Ο Θεός έχει μετρήσει τους αυτοκράτορες ότι είναι άξιοι να κυβερνήσουν την κληρονομιά του, την επίγεια Εκκλησία Του».



Ο άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης, το έθεσε πιο λακωνικά:


"Η Κόλαση είναι μια δημοκρατία. Ο Παράδεισος είναι ένα βασίλειο".


Ένα κοινό επιχείρημα για τους Χριστιανούς είναι ότι μπορούν «να γνωρίσουν (τα πάντα) από τους καρπούς τους», όπως είπε περίφημα ο Ιησούς στην Επί του Όρους Ομιλία (Ματθ. 7:16). Ενώ οι αμαρτίες των διαφόρων μοναρχών είναι γνωστές στην ιστορία, αξίζει να σημειωθεί ότι η δημοκρατία έχει τα δικά της άπλυτα.



Η αμερικάνικη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων δεν μπορεί να πει κανείς ότι έχει χριστιανικές ρίζες. Επηρεάστηκε από την Γαλλική Επανάσταση και πολλοί από τους εθνοπατέρες ήταν μασόνοι. Η σκέψης των ηγετών αυτού του κινήματος ήταν σιωπηρώς, αν όχι ρητώς, αθεϊστική και συνήθως αρκετά εχθρική προς τον Ιησού Χριστό.


Ο Diderot έλεγε: «Ο άνθρωπος θα είναι ελεύθερος μόνο όταν ο τελευταίος βασιλιάς στραγγαλιστεί με τα άντερα του τελευταίου ιερέα».


Πολλοί δημαγωγοί της Γαλλικής Επανάστασης, όπως ο Danton, ο Ροβεσπιέρος, ο Δούκας της Ορλεάνης, ο Marat, ήταν μέλη μυστικών κοινωνιών και ιλλουμινατικών ταγμάτων. Πολλοί κομμουνιστές ηγέτες, όπως ο Βλαντιμίρ Λένιν ήταν επίσης “Illuminists”.


Ενώ η πολιτική σκέψη του Διαφωτισμού ήταν λιγότερο βίαιη στην Αμερική, η Γαλλική Επανάσταση ήταν ένα λουτρό αίματος που κατέληξε σε τυραννία. Και είναι οι φιλοσοφικοί κληρονόμοι της, ιδιαίτερα ο μπολσεβικισμός, που διεκδικούν τις μεγαλύτερες γενοκτονίες στην ανθρώπινη ιστορία. Σύμφωνα με τον πολιτιστικό και φιλοσοφικό κριτικό Jay Dyer:



Οι Illuminati σχηματίστηκαν το 1776 από έναν δικηγόρο πρώην Ιησουίτη, τον Adam Weishaupt, στη Βαυαρία. Ο Weishaupt, ήθελε να οργανώσει μια ομάδα ελίτ που τελικά θα εγκαθιστούσε μια παγκόσμια, σοσιαλιστική τάξη και θα καταργούσε τη θεολογία. Ο Weishaupt φαίνεται να ήταν το βασικό ιδεολογικό σχήμα πίσω από τις επαναστάσεις του 18ου και 19ου αιώνα που τελικά απομάκρυναν όλες τις μορφές μοναρχίας και αποτελεσματικά απέκοψαν τον Χριστιανισμό από το να έχει οποιαδήποτε πολιτιστική επιρροή.


Οι σύγχρονες κυβερνήσεις δεν έχουν συμβόλαιο με τον Θεό, αλλά μάλλον διεκδικούν ένα «κοινωνικό συμβόλαιο» μεταξύ της κυβέρνησης και των υποτελών τους. Αντί ο Θεός να είναι η ανώτατη αρχή, ο ρόλος ανήκει πλέον στο «λαό».



Ο Ιησούς Χριστός δεν είναι μέρος της σύμβασης. Συγκρίνετε αυτό με τους όρκους που έδιναν οι βασιλείς, όπως ο τσάρος της Ρωσίας Νικόλαος Β’ κατά τη στέψη του:


"Είθε η καρδιά μου να είναι στα χέρια σου, για να ολοκληρώσω ό, τι είναι προς όφελος του λαού, δεσμευόμενος στη δόξα Σου, ώστε στην ημέρα της κρίσης σου να μπορώ να σου αποδώσω λογαριασμό για την διακυβέρνησή μου. Με τη χάρη και το έλεος του Υιού Σου, ο οποίος σταυρώθηκε για μας, στον Οποίον είναι όλη η τιμή και η δόξα μαζί με Εσένα και το Άγιο Πνεύμα, τον Χορηγό της Ζωής, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν."


Οι χριστιανοί μονάρχες υποχρεώνονταν από τους όρκους τους, ενώπιον του Θεού να υπηρετήσουν το λαό της χώρας τους και να αγωνιστούν για τα συμφέροντά του. Οι Τέκτονες έδιναν «μυστικούς όρκους» για αυτά που θεωρούσαν πιο σημαντικά, μια παγκόσμια ατζέντα που αντικαθιστά τα συμφέροντα του έθνους-κράτους που υπηρετούσαν.


Μια σχολή σκέψης αρκετά εμφανής στην Ανατολική Ορθόδοξη παράδοση είναι η έννοια του βασιλιά που υπηρετεί ως επίγειος «αναστολέας του κακού» στη συνεχή προσπάθεια του Σατανά να φέρει τον Αντίχριστο στο προσκήνιο. Όπως ο Απόστολος Παύλος λέει στην Β’ Θεσ. 2: 7:


«Το μυστήριο της ανομίας ήδη ενεργείται. Μόνο όταν αυτός που τώρα συγκρατεί εκβληθεί έξω».



Όπως λέει ο Vladimir Moss :


Φυσικά, κανένα πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να εξασφαλίσει μόνιμη σταθερότητα - η ανθρωπότητα έχει πέσει και είναι ευμετάβλητη από τη φύση της. Παρ 'όλα αυτά, η λογική υποδεικνύει και η ιστορία αποδεικνύει ότι οι μοναρχίες ήταν πολύ πιο σταθερές από ό, τι οι δημοκρατίες στην προσκόλλησή τους στην χριστιανική πίστη και τα χρηστά ήθη. Η ιστορία της δημοκρατίας από τη Γαλλική Επανάσταση δείχνει μια διαρκώς επιταχυνόμενη πτώση στην πίστη και τα χρηστά ήθη, και μια διαρκώς διευρυνόμενη υπονόμευση των φυσικών ιεραρχικών σχέσεων που ο Θεός έχει τοποθετήσει στην ανθρώπινη κοινωνία, είτε αυτές είναι μεταξύ γονέων και παιδιών, είτε μεταξύ συζύγων, είτε μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών, είτε μεταξύ πολιτικών κυβερνητών και των υπηκόων τους. Και υπονομεύοντας αυτές στις φυσικές ιεραρχικές σχέσεις, υπονομεύεται εμμέσως η πιο σημαντική ιεραρχική σχέση, αυτή ανάμεσα στο Θεό και τον άνθρωπο. Η Ορθόδοξη μοναρχία, από την άλλη πλευρά, ενισχύει όλες αυτές τις σχέσεις, και προσανατολίζει την κοινωνία στο σύνολό της σε πνευματικούς στόχους και όχι αποκλειστικά στους κοσμικούς και υλικούς στόχους της σύγχρονης δημοκρατίας".

http://redskywarning.blogspot.gr/2016/07/blog-post_24.html

Η ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΡΟΜΑΝΩΦ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ !

προσπαθησαν  με λυσσα   οι  κομμουνιστες  να τους  εξαφανισουν και τελικα  καταφεραν να τους αγιοποιησουν !!!!!!

http://www.lifo.gr/team/sansimera/50173