ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 
Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς  Α΄ Νηστειῶν-τῆς Ὀρθοδοξίας (Ἰωάν. α΄ 44-52)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἠθέλησεν ὁ ᾿Ιη­­­σοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαί­αν· καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι. ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς ­πόλεως Ἀνδρέου καὶ Πέτρου. εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐ­­­τῷ· ὃν ἔγραψε ­Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, ­εὑρή­καμεν, ᾿Ιησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ ᾿Ιωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ. καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθανα­ήλ· ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι; λέγει αὐτῷ ­Φίλιππος· ἔρχου καὶ ἴδε. εἶδεν ὁ ᾿Ιησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέ­γει περὶ αὐτοῦ· ἴδε ἀληθῶς ᾿Ισραηλίτης, ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι. λέ­­γει αὐτῷ Ναθαναήλ· πόθεν με γινώ­σκεις; ἀπεκρίθη ᾿­Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· πρὸ τοῦ σε ­Φίλιππον φωνῆ­σαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε. ἀπεκρίθη Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐ­τῷ· ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ ᾿Ισραήλ. ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὅτι εἶπόν σοι, εἶδόν σε ὑποκάτω τῆς συκῆς, πιστεύεις; μείζω τούτων ὄψει. καὶ λέγει αὐτῷ· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ᾿ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνε­ῳγότα, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου.

1. Ἡ Ἐκκλησία «πολεμουμένη νικᾷ»!

Πανηγυρικὴ καὶ λαμπρὴ ἡ σημερινὴ ἡμέρα, Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ἑορτάζουμε τὸ ἐκπληκτικὸ θαῦμα τῆς πίστεως, τὸν θρίαμβο γιὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς ἀλήθειας τῆς Ὀρθοδοξίας ἔναντι τῆς πλάνης τῶν αἱρέσεων.

2.000 χρόνια τώρα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία «πολεμουμένη νικᾷ» (ἱερὸς Χρυσόστο­μος)! Καταδιώκεται, ἀλλὰ δὲν σταματᾶ νὰ ἐξαπλώνεται‧ σπιλώνεται, ἀλλὰ διατηρεῖ καθαρὴ καὶ ἀνόθευτη τὴν ἀλήθεια‧ φυλακίζεται, καὶ μένει πάντα ἐλεύθερη‧ φαίνεται ὅτι πεθαίνει, ἀλλὰ ἀνασταίνεται. Διω­γμοὶ καὶ μαρτύρια, αἱρέσεις καὶ συκοφαντικὲς ἐ­­­πιθέσεις, κύματα ἀθεΐας καὶ πολεμικῆς τοῦ διαβόλου δὲν στάθηκαν ἱκανὰ νὰ ἀκυρώσουν τὸν σωστικὸ λόγο καὶ τὴν ἁγιαστικὴ δύναμή της. Κι ἐπαληθεύεται ἔτσι ὁ προφητικὸς λόγος τοῦ Κυρίου ποὺ εἶπε ὅτι «πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. ις΄ 18)· δηλαδή, ὁ θάνατος καὶ οἱ ὀργανωμένες δυνάμεις τοῦ κακοῦ ποτὲ δὲν θὰ κατανικήσουν τὴν Ἐκκλησία!

Ἂς δοξάζουμε λοιπὸν τὸν παντοδύναμο Κύριο, διότι μᾶς ἀξίωσε νὰ γίνουμε μέλη τῆς ἁγίας Του Ἐκκλησίας, κι ἂς ἀγωνιζόμαστε γιὰ νὰ διατηρήσουμε ἀκέραιο τὸ θησαυρὸ τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ παραλάβαμε ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς Ἱεράρχες, τοὺς Μάρ­­­τυρες καὶ τοὺς Ἀσκητὲς καὶ ὅλους τοὺς Ἁγίους, ποὺ ἔζησαν ὡς πιστοὶ καὶ ἀφοσιωμένοι μαθητὲς Ἐκείνου.

2. Τὸ χρέος τῆς ἱεραποστολῆς

Ἕνα ἀπὸ τὰ κύρια χαρακτηριστικὰ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι αὐτὸ ποὺ ὁμολογοῦμε στὸ «Πιστεύω» μὲ τὴ λέξη «Ἀποστολική». Ἡ Ὀρ­θόδοξη Ἐκκλησία διατηρεῖ τὴν ἀποστολικὴ διαδοχὴ καὶ συνεχίζει τὸ ἔργο τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο κατὰ τὴν ἐπίσημη αὐτὴ ἡμέρα μᾶς με­ταφέρει στὴν κλήση τῶν πρώτων μαθη­τῶν τοῦ Κυρίου. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς εἶχε ἤδη ἀπευθύνει στὸν Ἀνδρέα καὶ τὸν Ἰωάννη τὴν πρόσκληση νὰ Τὸν ­ἀκολουθήσουν, κι ἔπειτα στὸν Πέτρο, ποὺ ὁδηγήθηκε στὸν Χριστὸ ἀπὸ τὸν ἀδελφό του, τὸν Ἀνδρέα. Τώρα ὁ Κύριος καλεῖ τὸν Φίλιππο. Κι ἐ­­­κεῖνος τρέχει ἀμέσως νὰ βρεῖ τὸν φίλο του τὸν Ναθαναὴλ καὶ νὰ τοῦ ἀναγγείλει τὴν εὐχάριστη εἴδηση: «Ὃν ἔγραψε Μωϋ­σῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, ­εὑρήκαμεν, Ἰη­­­­σοῦν»· Αὐ­τὸν γιὰ τὸν Ὁποῖο ἔγραψε ὁ Μωυσῆς στὸ Νόμο καὶ προφήτευσαν οἱ προφῆτες, Τὸν βρήκαμε! Εἶναι ὁ Ἰησοῦς!

Ἡ αὐθόρμητη αὐτὴ κίνηση τοῦ Φιλίππου φανερώνει τὴν ἀγάπη καὶ τὸ ἐνδιαφέρον του γιὰ τὸν πλησίον. Αὐτὸ ἀποτελεῖ οὐσιῶδες γνώρισμα καὶ κάθε συνειδητοῦ χριστιανοῦ. «Οὐδὲν ψυχρότερον χριστιανοῦ ἑτέρους μὴ σώζοντος», σημειώνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (PG 60, 162). Τίποτε πιὸ ψυχρὸ δὲν ὑπάρχει ἀπὸ τὸν χριστιανὸ ποὺ δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἄλλων.

Ἀποτελεῖ χρέος ἀγάπης πρὸς τοὺς ἀδελφούς μας νὰ τοὺς διαφωτίζουμε σχετικὰ μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ ζωή. Νὰ τοὺς συστήσουμε ἕνα κατάλληλο βιβλίο ἢ περιοδικό, κάποια ὁμιλία πνευματικοῦ καταρτισμοῦ· νὰ τοὺς βοηθήσουμε γιὰ τὴ συνειδητὴ συμμετοχή τους στὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας‧ νὰ τοὺς ὑποδείξουμε μὲ διάκριση ποιὸ εἶναι τὸ ὀρθὸ σύμφωνα μὲ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας. Πάνω ἀπ’ ὅλα νὰ τοὺς διδάσκουμε μὲ τὸ παράδει­γμά μας, τὸ ὁποῖο, ἂν εἶναι σωστό, ἀποτελεῖ τὴν πιὸ πειστικὴ ἀπόδειξη ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο ἐφαρμόζεται καὶ σήμερα, καὶ φωτί­ζει, εἰρηνεύει καὶ ἁγιάζει τὴν ψυχὴ κάθε ἀνθρώπου.

3. Προσωπικὴ ἐμπειρία πίστεως

Βέβαια ἡ ὀρθόδοξη πίστη δὲν κατακτᾶται ὡς θεωρητικὴ γνώση, οὔτε ἐξαντλεῖται στὴ διδασκαλία κάποιων δογμάτων. Στὴν οὐσία ἀποτελεῖ προσωπικὴ ἐμπειρία καὶ βίωμα ζωῆς. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Φίλιππος πρότεινε στὸν φίλο του τὸν Ναθαναὴλ νὰ ἔρθει ὁ ἴδιος καὶ νὰ γνωρίσει προσωπικὰ τὸν Χριστό. «Ἔρχου καὶ ἴδε»! τοῦ εἶπε. Εἶναι ἀπαραίτητο νὰ πλησιάσουμε μόνοι μας νὰ γευθοῦμε, νὰ καταλάβουμε τί πιστεύουμε, τί εἶναι ἡ χριστιανικὴ ζωή, τί μεγαλεῖα ζοῦμε στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Νὰ ἐκτιμήσουμε τὴν πίστη μας, ποὺ εἶναι ἀληθινὴ καὶ ὁλοζώντανη. Νὰ τὴ χαροῦμε καὶ νὰ τὴν ἀπολαύσουμε! Τί μπορεῖς νὰ καταλάβεις, ἂν σοῦ μιλᾶνε μόνο γιὰ τὴ γλυκύτητα ποὺ ἔχει τὸ μέλι, κι ἐσὺ δὲν τὸ ἔχεις γευθεῖ οὔτε μία φορά;… Ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μας εἶναι θησαυρός. Ἡ λατρεία μας, πλοῦτος ἀνεξ­άν­τλητος. Ἡ πνευματικὴ ζωὴ εἶναι χαρὰ καὶ ἀπόλαυση. Ὅλα αὐτὰ ὅμως μποροῦ­με νὰ τὰ νιώσουμε, μόνο ἂν τὰ γευθοῦμε προσω­πικά.

Μέσα στὸν ἀλλοπρόσαλλο κόσμο ποὺ ζοῦμε, σὲ καιροὺς πρωτοφανοῦς συγχύσεως καὶ συμβιβασμῶν, σήμερα, Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, προβάλλει ἐπιτακτικὸ τὸ χρέος μας: νὰ βιώσουμε τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ παράδοση ὡς τὴ μοναδικὴ ὁδὸ σωτηρίας καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ νὰ τὴν διατηρήσουμε γνήσια καὶ ἀνόθευτη. Ἔτσι τὸ φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας θὰ μεταλαμπα­δεύεται ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ καὶ θὰ ἀκτι­νοβολεῖ σ’ ὅλο τὸν κόσμο· «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς»!

https://www.osotir.org/2018/02/22/kuriaki-tis-orthodoxias/

Η Εικόνα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού

Post published:11 Μαρτίου 2022

Γενικού Διευθυντού της Αποστολικής

Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος

Ἡ ὀρθόδοξη εἰκόνα, ὡς θεολογική γλώσσα, «μιλάει», μᾶς διδάσκει, μᾶς παιδαγωγεῖ, μᾶς ἀναπαύει, μᾶς στηρίζει, καί μᾶς καλεῖ σέ συναντήσεις.

Ἡ Εἰκόνα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, κατά πρῶτον, ἀποτελεῖ φανέρωση καί ὁρατή πιστοποίηση τῆς ἀλήθειας τῆς πίστεώς μας ὅτι «Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί». Ὅτι ἡ ἀπερινόητη καί ἀχώρητη καί ἄπειρη θεία φύση «κενοῦται» καί συναντᾶ τήν πεπερασμένη ἀνθρώπινη φύση· ὅτι τό ἄκτιστο συναντᾶται μέ τό κτιστό καί ὑπάρχει μέ τόν τρόπο τοῦ κτιστοῦ. Γι’ αὐτό καί ἡ Πενθέκτη Σύνοδος (691 μ.Χ.) μέ τόν 82ο Κανόνα της, προκειμένου νά ὑπογραμμίσει τήν κεφαλαιώδους σημασίας ἀλήθεια τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως, ἀπαγορεύει στό ἑξῆς τήν συμβολική ἀπεικόνιση τοῦ Ἰησοῦ μέ τήν μορφή τοῦ ἀμνοῦ καί ὁρίζει: «ἀναστηλοῦσθαι τήν εἰ-κόνα Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, κατά τόν ἀνθρώπινον χαρακτῆρα». Μέ τόν τρόπο αὐτό θά εἶναι σέ θέση οἱ πιστοί νά κατανοοῦν «τό τῆς ταπεινώσεως ὕψος τοῦ Θεοῦ  Λόγου» καί θά χειραγωγοῦνται «πρός μνήμην τῆς ἐν σαρκί πολιτείας τοῦ τε πάθους αὐτοῦ καί τοῦ σωτηρίου θανάτου καί τῆς ἐντεῦθεν γενο-μένης τῷ κόσμῳ ἀπολυτρώσεως».

Σύμφωνα, λοιπόν, μέ τήν Συνοδική ἀπόφαση ἡ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ γίνεται τόπος φανέρωσης αὐτῆς τῆς λυτρωτικῆς συνάντησης τοῦ Θεοῦ μέ τόν ἄνθρωπο. Φανερώνει τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός, ἡ Σαρκωμένη Ἀλήθεια στήν πληρότητά της, τήν ὁποία ὤφειλε ἡ χριστιανική κοινότητα νά τήν δείξη στά μάτια ὅλων, γιά νά ὑπογραμμίζεται ἔτσι ἡ ἄρνηση κάθε ἀφηρημένης καί μεταφυσικῆς σύλληψης τῆς θρησκείας. Ἀλήθεια στό ἑξῆς δέν εἶναι μιά ἰδέα ἤ ἕνα ἀφηρημένο σχῆμα, ἀλλά συγκεκριμένο Πρόσωπο πού μπορεῖ νά εἰκονίζεται. Ἡ Ἐκκλησία μπορεῖ πιά ὄχι μόνο νά μιλάει γιά τήν ἀλήθεια, ἀλλά καί νά τήν δείχνει: Εἶναι ἡ Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή εἰκονίζει τό Πρόσωπο ἤ τήν Ὑπόσταση τοῦ ἔνσαρκου Λόγου, στήν ὁποία συναντῶνται καί ἑνώνονται «ἀσυγχύτως» καί «ἀδιαιρέτως» ἡ θεία καί ἡ ἀνθρώπινη φύση.

Ἡ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ δέν φανερώνει μόνο τήν συνάντηση τοῦ Θεοῦ μέ τόν ἄνθρωπο, ἀλλ’ ἀποτελεῖ ταυτόχρονα καί κάλεσμα συνάντησης τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό. Αὐτῆς τῆς δεύτερης συνάντησης φανερώσεις ἀποτελοῦν οἱ Εἰκόνες τῆς Θεοτόκου καί τῶν Ἁγίων, τῶν φίλων τοῦ Θεοῦ.

https://www.exapsalmos.gr/2022/03/11/i-eikona-tou-kyriou-mas-iisou-christou/Α.Π.

Α΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ, ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ. «ΟΝΟΜΑ ΒΑΡΥ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΙΑ.»

ΕΔΩ ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ: https://soundcloud.com/ovsulniux6hk/6pbhhbfrny3b
π. Φίλλιπος Μπενάζης ΙΝ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΡΑΜΑΣ.
Νῦν εὐσεβείας τὸ σέλας, πᾶσιν ἐφήπλωται,...Τῆς εὐσέβειας τό λαμπρό φῶς ἔχει ἀπλωθεῖ παντοῦ,...διασκεδάζον πλάνην, ἀσεβείας ὡς νέφος,... Σκορπίζοντας τῆς ἀσέβειας τήν πλάνη σάν σύννεφο,... φωτίζον δὲ καρδίας, τῶν εὐσεβῶν... Καί φωτίζοντας τίς καρδιές τῶν πιστῶν... Δεῦτε πάντες προσπέσωμεν, εὐσεβοφρόνως Εἰκόνας Χριστοῦ σεπτάς, προσκυνοῦντες οἱ Ὀρθόδοξοι... Τώρα ὅλοι ἄς γονατίσουμε καί ἄς ἀσπαστοῦμε εὐσεβῶς καί μέ εὐλάβεια τίς ἱερές εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ, ἐμεῖς οἱ Ὀρθοδόξοι.

Τό τροπάριο αὐτό ἀγαπητοί μου εἶναι ἕνας ἀπό τούς πολλούς καί ὑπέροχους ψαλμούς, μέ τούς ὁποίους ἡ ἁγία Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μεγάλη ἡμέρα καί ἐορτή, τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Τήν ἡμέρα πού γιά ἄλλη μία φορά, διά τῆς χάριτος καί τοῦ ἐλέους τοῦ Ἁγίου Θεοῦ, ἀξιωνόμαστε νά ἐορτάσουμε. Νά ἐορτάσουμε μία ἐορτή ἀπό τήν ὁποία ἔχουμε πάρει καί τό ὄνομα. Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί καί ἡ Ἐκκλησία μας, Ἀνατολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὄνομα πού μέσα στό πέρασμα τῶν χρόνων, ἔγινε ἐπίθετο μέ τό ὁποίο ὀνομάζεται ἕνας κόσμος. Ὁ κόσμος τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.

Ἕνας κόσμος πού διαφέρει ἀπό τούς ἄλλους Χριστιανικούς κόσμους. Τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, (αὐτή εἶναι ἡ σωστή ὀνομασία καί ὄχι Καθολικοί). Τῶν Προτεσταντῶν, τῶν Πεντηκοστιανῶν, τῶν Εὐαγγελιστῶν καί πόσους ἄραγε ἀκόμη ὑπάρχουν ἤ μπορεῖ να δημιουργήσει ἡ ἀνθρώπινη ἀδυναμία. Ἡ ἀνθρώπινη ἀδυναμία πού ἀπό τη μία ἀναγνωρίζει καί ζητάει Θεό, ἀπό τήν ἄλλη ἐπειδή εἶναι ἀδυναμία, ἀδυνατεῖ νά καταλάβει τό Λόγο Χριστό καί τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ πού Αὐτός κάνει στόν κόσμο.

Αὐτή ἡ ἀδυναμία ἦταν καί ἡ αἰτία νά γίνει κάποτε τό μεγάλο κακό, τοῦ ὁποίου τή λήξη καί τή διόρθωσή του ἐορτάζουμε κάθε χρόνο σάν σήμερα. Τό κακό αὐτό ἦταν ἡ εἰκονομαχία. Μία ὀλέθρια διαμάχη καί ἀντιπαλότητα ἡ ὁποία αἱματοκύλισε γιά ἐνάμιση περίπου αἰῶνα, τήν Ἐκκλησία καί τό κράτος τοῦ Βυζαντίου. Ἡ εἰκονομαχία δέν θά ἦταν ὑπερβολή νά ποῦμε πώς ἦταν ἕνας καταστροφικός ἐμφύλιος πόλεμος. Ἀφοῦ ἀδελφός κινήθηκε ἐχθρικά κατά τοῦ ἄλλου ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ καί χέρι χριστιανικό βάφτηκε ἀπό τό αἷμα ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ.

Ὅπως τό λέει καί ἡ ἵδια ἡ λέξη, ἡ εἰκονομαχία ἦταν μία μάχη γιά τίς εἰκόνες. Αἰτία καί ἀφορμή ἦταν κάποιες ὑπερβολές πού γινόταν ἀπό πιστούς ὡς πρός τήν τιμή αὐτῶν ἀλλά καί τῶν ἁγίων λειψάνων. Ἀπό αὐτό προχώρισε καί πρός τό ἄν θά ἔπρεπε νά ἀναπαριστᾶται εἰκονιζόμενος καί ὁ ἐνσαρκωμένος Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ ἀρχηγός τῆς πίστεως μας Χριστός. Ἔφτασε δηλαδή στό σημείο νά θεωρηθεῖ ἀλλά καί νά χαρακτηρισθεῖ εἰδωλολατρία, ἡ ἀναπαράσταση, ἡ τιμή καί ὁ ἀσπασμός τοῦ Χριστοῦ καί συνεκδοχικά τῆς Παναγίας καί τῶν Ἁγίων τῆς πίστώς μας.

Τό πρόβλημα δέν ἦταν ἀπλό οὔτε ἦταν μία θεολογική διαμάχη φιλοσοφικοῦ τύπου. Πού πιθανῶς ἐνδιέφερε κάποιους πού ἀσχολοῦνταν ἰδιαίτερα μέ  τά Ἐκκλησιαστικά, ὅπως θά μποροῦσαν νά ἔλεγαν ἀκόμη καί σήμερα κάποιοι χριστιανοί. Τό φαινόμενο ὡς δίλημα γιά τό ἄν πρέπει νά ἀναπαριστᾶται ὁ Χριστός, γιατί αὐτό ἦταν πού τέθηκε κυρίως σέ ἀμφισβήτιση, δέν ἦταν τίποτε ἄλλο ἀπό τήν ἄρνηση τοῦ γεγονότος ἀπό τό ὁποίο γενήθηκε ἡ πίστη μας. Τοῦ γεγονότος τῆς ἐνανθρωπίσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ.

Γιά τούς εἰκονομάχους τό σκεπτικό ἦταν πώς ἀφοῦ ὁ Θεός εἶναι ἀόρατος, πῶς μπορεῖ νά εἰκονισθεῖ; Καί ἄρα ἡ ὁποιαδήποτε εἰκόνησή Του, εἶναι εἰδωλολατρία. Γιά τούς εἰκονολάτρες ἡ ἀπάντηση ἦταν πώς ἀφοῦ ἡ αἰτία τῆς πίστώς μας εἶναι αὐτό ἀκριβῶς, τό ὅτι ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά σώσει τόν ἄνθρωπο, γιατί νά μήν μπορεῖ νά εἰκονισθεῖ; Ἀφοῦ ὑπῆρξε καί ὡς ἱστορικό κατά κόσμον πρόσωπο μέ ἀνθρώπινα χαρακτηριστικά, γιατί να μήν μπορεῖ νά ἀναπαρασταθεῖ;

Καταλαβαίνουμε νομίζω τή σοβαρότητα τοῦ προβλήματος. Ἄν ἐπικρατοῦσε ἡ ἄποψη καί ἡ πεποίθηση ὅτι ὁ Χριστός δέν μπορεῖ νά εἰκονίζεται, τότε θά ἔπρεπε νά ξεχάσουμε ἀλλά καί νά θεωρήσουμε ὡς λάθος ὅλη τήν πίστη μας. Τή λατρεία της, τά μυστήριά της, τίς γιορτές της καί ὅ,τι ἄλλο ἔχει νά κάνει μ’αὐτήν. Ἄν ἐπικρατοῦσε τό πιστεύω τῶν εἰκονομάχων, ἑπτά αἰῶνες πίστεως θά ἔπρεπε νά ἀναγνωρισθοῦν ὡς λάθος. Ἑπτακόσια χρόνια ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί ἱστορίας, ἀγῶνες, μαρτύρια χριστιανῶν, συγγράμματα πατέρων, ἀλλά καί ἔξι Οἰκουμενικές Σύνοδοι μέσα ἀπό τίς ὁποίες εἶχε διαμορφωθεῖ ἐν Ἁγίω Πνεύματι ἡ πίστη, ἔπρεπε νά θεωρηθοῦν ὡς μάταιος κόπος.

Ἡ εἰκονομαχία ξεκίνησε τό 730 μ.Χ. ἀπό τόν εἰκονομάχο αὐτοκράτορα Λέοντα Γ΄τόν Ἴσαυρο καί τελείωσε τό 842 μ.Χ ἀπό τήν εἰκονόφιλη αὐτοκράτειρα Θεοδώρα, χήρα τοῦ εἰκονομάχου αὐτοκράτορα Θεοφίλου. Στά μισά τῆς περιόδου αὐτῆς τό 787 μ.Χ., μία ἄλλη γυναίκα ἡ αὐτοκράτειρα Εἰρήνη χήρα κι αὐτή τοῦ αὐτοκράτορα Λέοντα τοῦ Δ΄, εἶχε καταφέρει νά συγκαλέσει τήν ἑβδόμη Οἰκουμενική Σύνοδο. Στήν ὁποία συμμετείχαν 350 ἐπίσκοποι καί πλῆθος μοναχῶν καί ἡ ὁποία ἀναγνώρισε καί δογμάτισε ὑπέρ τῆς τιμῆς καί προσκυνήσεως τῶν εἰκόνων καί τῶν λειψάνων.

Ἀπό αὐτήν εἶναι καί τό συνοδικό τό ὁποίο διαβάζουμε κάθε τέτοια ἡμέρα, κατά τή λιτανία τῶν ἁγίων εἰκόνων. Μποροῦμε νομίζω εὔκολα νά καταλάβουμε πόσο σοβαρό ἦταν τό ζήτημα καί πόσο ταλαιπώρησε τήν πίστη μας. Ἀπό τό ὅτι ἐνῶ πάντα μέ τή διενέργεια μίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου κάθε πρόβλημα λυνόταν καί ἐτακτοποιήτο, ἡ εἰκονομαχία δέν σταμάτησε μέ τήν ἑβδόμη Οἰκουμενική. Οἱ εἰκονομάχοι προσπάθησαν μέ κάθε τρόπο, ἀκόμη καί μέ δικές τους συνόδους, νά ἐπικρατήσει τό πιστεύω τους.

Τελικά ὅμως ἐπικράτησε ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀληθινή πίστη σέ Αὐτόν. Πού ἐκφράζεται ἀπό τούς τιμῶντες καί προσκυνοῦντες τήν ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ, τό ἀειπάρθενο τῆς Παναγίας, τίς ἁγίες εἰκόνες καί τά ἱερά λείψανα. Πού εἶναι ἀποδείξεις αὐτῆς ἀκριβῶς τῆς ἀλήθειας καί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιά τόν κόσμο. Ἀποδείξεις τῆς θείας χάριτος, ἡ ὁποία ἐνεργεῖ μέσα καί διά τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας Του καί χαριτώνει ὅποιο ἀπό τά μέλη της ἐνεργεῖ καί βιώνει θεάρεστα τήν μία καί ἀληθινή πίστη. Τήν Ὀρθόδοξη.

Ἡ ὁποία ὅπως λέει καί τό συνοδικό τῆς ἡμέρας, στήριξε καί στηρίζει τήν οἰκουμένη. «Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἐστήριξεν». Εἶναι πολύ βαρύ αὐτό. Γι αὐτούς πού τό λένε, εἶναι συναίσθηση, συνείδηση καί πεποίθηση ὅτι ζοῦν τήν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ καί τόν δοξάζουν ὀρθά. Γιά κάποιους μπορεῖ νά φαντάζει ὡς ὑπερβολή. Πάντα ὑπῆρξαν, ὑπάρχουν καί θά ὑπάρξουν χριστιανοί, οἱ ὁποίοι θά εἶναι κάτι πολύ περισσότερο ἀπό μετριοπαθεῖς.

Εἶναι αὐτοί πού ἀκόμη καί στίς ἡμέρες μας χαρακτηρίζουν ἐνίοτε τήν τιμή καί τήν προσκύνηση τῶν εἰκόνων καί τῶν λειψάνων ὡς εἰδωλολατρία. Εἶναι αὐτοί πού λένε πώς δέν ὑπάρχει κανένα πρόβλημα καί διαφορά μέ τούς πιστούς τῶν ἄλλων χριστιανικῶν δογμάτων, τῶν μουσουλμάνων, ἀκόμη καί μέ αὐτούς τούς μάρτυρες τοῦ ἱεχωβᾶ. Ἀφοῦ ἕνας εἶναι ὁ Θεός καί ὅλοι πιστεύουν σ’Αὐτόν τόν ἕνα Θεό, ἄρα δέν ὑπάρχει κάποια διαφορά μεταξύ μας. Εἶναι αὐτοί πού πιστεύουν μέ τόν τρόπο τους καί θεωροῦν ἀφελεῖς ὅσους θέλουν νά ζοῦν τήν πίστη.

Ἀπό τήν ἄλλη θά ὑπάρχουν πάντα καί οἱ ζηλωτές, οἱ ὁποίοι εἶναι τό ἄλλο ἄκρο τῆς πίστεως. Εἶναι αὐτοί πού ἀπό ὑπερβάλοντα ζῆλο θεωροῦν ὅτι εἶναι οἱ σωστοί καί τά παραδείγματα πρός μίμηση. Εἶναι αὐτοί πού δε ζοῦν ἀλλά προβάλουν τό Χριστό μέ ἕνα τρόπο πού οὔτε ὁ ἵδιος δέ θά ζητοῦσε. Εἶναι αὐτοί πού τά ξέρουν ὅλα γιά τήν πίστη, τήν Ἐκκλησία καί θεωροῦν τούς ἐαυτούς τους ὡς στρατιῶτες καί μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι αὐτοί πού εἶναι ἔτοιμοι ἀκόμη καί νά ἀποκοποῦν ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν ἐκτιμήσουν πώς αὐτή κάνει λάθος!

Αὐτές οἱ δύο κατηγορίες ἀνθρώπων εἶναι ἡ μέχρι τίς ἡμέρες μας, ὅσο κι ἄν φαίνεται παράξενο, διενέργεια τῆς εἰκονομαχίας. Γιατί τό πρόβλημα δέν εἶναι οἱ ἀλήθειες, τά σύμβολα καί τά ἀντικείμενα τῆς πίστεως, ἀλλά τά πρόσωπα τά ὁποία μετέχουν καί ἐκφράζουν τήν πίστη. Τό πῶς καί τό πόσο σωστά αὐτά ἀντιλαμβάνονται καί καταλαβαίνουν τόν ἕνα Θεό, τήν μία ἀλήθεια καί ἀποκάλυψή Του,τον  θεάνθρωπο Χριστό καί συνεκδοχικά ὅ,τι παράγεται ἀπό αὐτή ἀκριβῶς.

Ἀν θέλουμε λοιπόν νά τιμήσουμε τή γιορτή καί μέσα ἀπό αὐτή τήν πίστη μας, θά πρέπει ἀπό σήμερα ὅταν λέμε πώς εἴμαστε ὀρθόδοξοι νά σκεπτόμαστε. Τί εἶναι ὀρθοδοξία; Τό γνωρίζω σωστά; Εἶμαι ὀρθόδοξος, ἀλλά πόσο ὀρθόδοξος εἶμαι; Τί σημαίνει γιά ἐμένα ὅταν ἀκούω πώς ἡ πίστη μου στήριξε καί στηρίζει τήν οἰκουμένη; Ἡ πίστη μου ἔχει ἕνα προσδιορισμό βαρύ, πόσο ἐγώ σήμερα τόν ἐπαληθεύω;

Νομίζω πώς αὐτό πού μᾶς χρειάζεται περισσότερο σήμερα ἀλλά καί πάντοτε, εἶναι ἡ συναίσθηση τοῦ τί εἶμαι ἀλλά καί τό πόσο ἀκόμα μπορῶ νά γίνω. Νά ἔχω χαρά καί νά εἶμαι περήφανος πού εἶμαι ὀρθόδοξος, ἀλλά νά ἔχω καί τήν εὐθύνη τῆς τιμῆς καί τῆς βαριᾶς ἱστορίας τῆς ὁποίας εἶμαι κληρονόμος. Χρόνια πολλά ἀδελφοί. Καλή Ὀρθοδοξία.

Η ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ.''ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΥΤΙΚΟΥΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥΣ ΒΙΩΜΑ''.

                                          π.Γεωργιος Φλωροφσκυ

Υπαρχει ενας κινδυνος που δρα υπουλα και ποὺ μᾶς ἀπειλεῖ. Εἶναι ὁ κίνδυνος μιᾶς «μεταλλαγμένης» θεολογίας! Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ ἐποχή μας χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὶς θεολογικὲς συνάξεις, τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους, τὰ διαχριστιανικὰ συνέδρια κ.τ.ὅ. Ὕστερα ἀπὸ αὐτὰ τὰ συνέδρια καὶ τοὺς διαλόγους ἐκδίδονται ἀνακοινωθέντα ἢ γίνονται δηλώσεις ὅπου χρησιμοποιοῦνται καὶ ὅροι νεοφανεῖς, ἄγνωστοι στὴ θεολογία τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας· ὅροι «εὐγενοῦς διπλωματίας»· ὅροι ποὺ προσπαθοῦν νὰ συμβιβάσουν τὰ ἀσυμβίβαστα, καὶ κυρίως ἐντελῶς ἀδόκιμοι στὸ νὰ ἐκφράσουν τὶς θεολογικὲς ἀλήθειες. Τὰ ἀνακοινωθέντα αὐτὰ καθιερώνουν ὅρους σαφῶς ἐξωθεολογικούς, ὅπως π.χ. θεωρία τῶν κλάδων, βαπτισματικὴ θεολογία, μεταπατερικὴ θεολογία, νεοπατερικὴ θεολογία, συναφειακὴ θεολογία, εὐχαριστιακὴ ἐκκλησιολογία κ.ἄ. Ὅμως αὐτοὶ εἶναι ὅροι ποὺ χρησιμοποιεῖ ἡ ἀνθρώπινη λογική, ἡ ὁποία σκέπτεται καθαρὰ κοσμικὰ καὶ νοησιαρχικά. Καὶ ὑποδηλώνουν σαφῶς μιὰ «μεταλλαγμένη» θεολογία διεστραμμένου περιεχομένου. Ἐπαναλαμβάνεται δηλαδὴ ἡ τακτικὴ ποὺ χρησιμοποιοῦσαν οἱ Παπικοὶ στὴν ψευδο-Σύνοδο τῆς Φερράρας - Φλωρεντίας (1438-1439). Σ’ ἐκείνη τὴν ψευδο-Σύνοδο ὁ Παπικὸς Ἰωάννης Πρωτονοτάριος - ἢ Ἱσπανός - ἢ Ἰωάννης ὁ Τορκουεμάδας, θεῖος τοῦ φοβεροῦ ἱεροεξεταστοῦ Θωμᾶ Τορκουεμάδα, σὲ κάποια συνοδικὴ συνέλευση ἔκανε τόση κατάχρηση τῆς λογικῆς τοῦ Ἀριστοτέλη, ὥστε ἕνας ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους τῆς Ἰβηρίας εἶπε στὸν Σίλβεστρο Συρόπουλο, αὐτόπτη ἱστορικὸ τῆς Συνόδου ἐκείνης: «Τί Ἀριστότελ, Ἀριστότελε· νὲ καλό (δὲν εἶναι καλός) Ἀριστότελε»! Ὅταν δὲ ὁ Συρόπουλος τὸν ρώτησε ποιὸς εἶναι καλός, ἀφοῦ δὲν εἶναι καλὸς ὁ Ἀριστοτέλης, ὁ Ἰβηρίτης ἐπίσκοπος ἀπάντησε: «Ἅγιο Πέτρο, ἅγιο Παῦλο, ἅγιο Βασίλειο, Θεολόγο Γρηγόριο, Χρυσόστομο, νέ (ὄχι) Ἀριστότελ, Ἀριστότελε». Αὐτὰ τὰ ἀναφέρω, γράφει ὁ Συρόπουλος, γιὰ νὰ δείξω ὅτι οἱ Λατίνοι κατακρίθηκαν γιὰ τὴ σχολαστικὴ νοοτροπία τους, τὴν ξένη πρὸς τὸ γνήσιο ἐκκλησιαστικὸ πνεῦμα, ὄχι μόνο ἀπὸ τοὺς δικούς μας ποὺ συμμετεῖχαν στὴ Σύνοδο ἐκείνη, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς «ἀλλογλώσσους» ποὺ ἦσαν παρόντες στὶς συζητήσεις1 . Αὐτὸ περίπου γίνεται συχνὰ καὶ σήμερα στοὺς σύγχρονους θεολογικοὺς διαλόγους. Στὴν καθαρὰ δὲ νοησιαρχικὴ αὐτὴ ὁρολογία παρασύρονται καὶ Ὀρθόδοξοι θεολόγοι. Γι’ αὐτὸ καὶ συμφωνοῦν μὲ τοὺς ἀλλοδόξους στὴν παραδοχὴ ὅρων ξένων πρὸς τὸ Ὀρθόδοξο πνεῦμα καὶ δόγμα. Ἀλλὰ πρέπει, ἐπιτέλους, νὰ ἐννοήσουμε οἱ Ὀρθόδοξοι ὅτι ἔχουμε χρέος νὰ θεολογοῦμε, ὅπως ἐθεολόγησαν οἱ καθαυτὸ Ὀρθόδοξοι θεολόγοι· «αἱ μυστικαὶ τοῦ Πνεύματος σάλπιγγες», «οἱ μελῳδήσαντες ἐν μέσῳ τῆς Ἐκκλησίας μέλος ἐναρμόνιον (Ὀρθοδόξου) θεολογίας»2 . Διότι οἱ θεοφόροι Πατέρες μας εἶναι «οἱ ἀκριβεῖς φύλακες τῶν Ἀποστολικῶν Παραδόσεων»3 . Ὅταν ἡ Ἐκκλησία διὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἄρχιζε τὴ διατύπωση τῶν Ὅρων καὶ τῶν δογματικῶν ἀποφάνσεων μὲ τὴ φράση «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις Πατράσι...» (ἀκολουθοῦντες τὰ βήματα ἢ τὴ διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων), δὲν ἀναφερόταν σὲ κάποια ἀφηρημένη Παράδοση· οὔτε σὲ ἀόριστα πρόσωπα, ποὺ χάνονται στὴν ἀχλὺ τοῦ θρύλου. Ἀναφερόταν σὲ συγκεκριμένα πρόσωπα, ποὺ ἔδωσαν τὴν μαρτυρία τους μὲ τὸν λόγο, μερικὰ δὲ καὶ μὲ τὸ μαρτύριο τῆς ζωῆς τους, γιὰ τὴ γνησιότητα τοῦ κηρύγματος τῶν Ἀποστόλων. Ὁ μέγας Ὀρθόδοξος Ρῶσος θεολόγος π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ ἔγραψε: «Ἡ Ἐκκλησία ἐμπιστεύεται ἐξ ἴσου εἰς τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων καὶ εἰς τὰ δόγματα τῶν Πατέρων. Καὶ τὰ δύο τῆς ἀνήκουν μαζὶ ἀδιαχωρίστως. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὄντως ‘‘ἀποστολική’’. Ἀλλ’ εἶναι ὡσαύτως ‘‘πατερική’’. Καὶ μόνο μὲ τὸ νὰ εἶναι ‘‘πατερικὴ’’ ἡ Ἐκκλησία εἶναι συνεχῶς ‘‘ἀποστολική’’. Οἱ Πατέρες βεβαιοῦν περὶ τῆς ἀποστολικότητος τῆς Παραδόσεως»4 . Σήμερα, δυστυχῶς, ὄχι μόνο τὰ δόγματα τῶν Πατέρων λησμονοῦμε, ἀλλὰ σπουδάζουμε καὶ διατυπώνουμε τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μὲ τρόπο καθαρὰ κοσμικό. Ξεχάσαμε τὴ συμβουλὴ τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου, ὁ ὁποῖος διδάσκει: «Ἂς προσπαθήσουμε νὰ μάθουμε τὰ θεῖα μὲ ἱδρῶτες μᾶλλον παρὰ μὲ ξηρὰ καὶ ἀφηρημένα λόγια»5 . Οἱ θεομακάριστοι Πατέρες ἀποθνήσκουν ὡς πρὸς τὸν κόσμο, ζοῦν ἐσταυρωμένο βίο, «κενώνουν» ἑαυτούς, βαπτίζονται «ἐν ἁγίῳ Πνεύματι καὶ πυρί», καὶ ἔτσι ἐπιτυγχάνουν νὰ μάθουν τὴν ἀλήθεια ποὺ κρύπτεται στὰ θεῖα λόγια. Ἡ θεολογία τους ἀντανακλᾶ τὴν πλούσια ἐσωτερική τους ἐμπειρία. Θεολογοῦν «πάσχοντες οἷον τὴν ἀφαίρεσιν, ἀλλ’ οὐ διανοούμενοι», κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ6 . Οἱ Πατέρες ἐσκέπτοντο καὶ ἐνεργοῦσαν ὡς ἄνδρες ἐκκλησιαστικοὶ «διὰ λογαριασμὸν καὶ ἐν ὀνόματι τῆς Ἐκκλησίας (...), σχολιασταὶ τῆς πίστεώς της, τηρηταὶ τῆς Παραδόσεώς της, μάρτυρες τῆς ἀληθείας καὶ τῆς πίστεως»7 . Ὁ Μέγας Βασίλειος ἔγραψε ὅτι τὸ νὰ μὴν ἀκολουθεῖ κανεὶς τοὺς Πατέρες καὶ νὰ μὴ θεωρεῖ τοὺς λόγους τους πιὸ ἔγκυρους ἀπὸ τὴ δική του γνώμη, εἶναι ἐνέργεια ἀξιόμεμπτη, διότι εἶναι γεμάτη αὐθάδεια8 . Ὥστε οἱ Πατέρες δὲν σκέφθηκαν ὅπως κάποιοι σύγχρονοι θεολόγοι, ποὺ προεδρεύουν ἢ συμμετέχουν στοὺς θεολογικοὺς διαλόγους καὶ προβάλλουν ὡς σοφοί, οὔτε ἐξέφρασαν προσωπικές τους γνῶμες. «Ὡς δοῦλοι γνησιώτατοι Χριστοῦ καὶ τοῦ ἐνθέου κηρύγματος μύσται ἱερώτατοι», μᾶς μίλησαν ὡς στόματα τῶν Ἀποστόλων. Ἔδωσαν τὴν «μαρτυρία τῆς ‘‘καθολικῆς’’ πίστεως ὁλοκλήρου τῆς Ἐκκλησίας, διότι μᾶς ὡμίλησαν (...) ἐκ τῶν ἔνδον τῆς καθολικῆς πληρότητος»9 . Ἡ εὐθύνη λοιπὸν τῶν Ὀρθοδόξων θεολόγων ποὺ συμμετέχουν στοὺς θεολογικοὺς διαλόγους εἶναι τεράστια ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. Παπικὸς θεολόγος ἔγραψε πολὺ ὀρθά: «Γιὰ τοὺς Δυτικοὺς ἡ θεολογία εἶναι ἐπιστήμη, γιὰ τοὺς Ἀνατολικοὺς εἶναι βίωμα. Ὁ Δυτικός, ὅταν θεολογεῖ, συλλογίζεται, ὁ Ἀνατολικὸς στοχάζεται καὶ δέεται (...). Οἱ Δυτικοὶ δὲν εἶναι προσκολλημένοι στὰ πάτρια τόσο, ὅσο οἱ Ἀνατολικοί. Ἂν τὴ Γραφὴ τὴν εἶχαν συντάξει δυτικοί, παρ’ ὅλη τὴ θεοπνευστία της δὲν θὰ ὑπῆρχε οὔτε ἡ ἔκφρασις οὔτε ἡ ἔννοια τοῦ ‘‘ὁ Θεὸς τῶν Πατέρων’’. Εὐκολώτατα λοιπὸν πλάθουν νέους θεολογικοὺς ὅρους γιὰ λόγους πρακτικούς, σχεδὸν ἀδιαφορῶντας ἂν ὑπάρχουν ἢ ὄχι ἀντίστοιχοι στὴν Παράδοσι τῶν Πατέρων». Καὶ ἐπισημαίνει ὁ Παπικὸς θεολόγος αὐτὸ ποὺ ἐπισημαίνουμε ἀκριβῶς κι ἐμεῖς: «Ἔτσι διαγράφεται νέος κίνδυνος: μὴν παρασυρθοῦν οἱ Ἀνατολικοὶ θεολόγοι στὴν ἀποδοχὴ νεοφανῶν ὅρων, ἐνῶ ὑπάρχουν στὴν Παράδοσι καθιερωμένοι οἱ ἀντίστοιχοι»10. Ἀκουέτωσαν ταῦτα οἱ Ὀρθόδοξοι θεολόγοι... 

 1. Γιά περισσότερα βλ. ΝΙΚ. Π. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ, Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς καὶ ἡ ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν, ἐκδ. «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι 20147 , σελ. 115   

2. ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΑΡΙΟΝ, Κυριακὴ τῶν ἁγίων

318... Πατέρων..., Δόξα Λιτῆς, ἐκδ. «Φῶς», Ἀθῆναι

2008, σελ. 296.

3. Ὅ.π.

4. Γ. ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ, Τὸ Σῶμα τοῦ ζῶντος Χριστοῦ. Μία Ὀρθόδοξος Ἑρμηνεία τῆς Ἐκκλησίας,

μτφρ. Ἰ. Κ. Παπαδοπούλου, ἐκδ. Πατρ. Ἱδρύμ. Πατερικῶν Μελετῶν, Θεσσαλονίκη 1972, σελ. 107-108.

5. ΙΩ. ΣΙΝΑΪΤΟΥ, Κλῖμαξ, Λόγ. 26ος, Μέρος Α΄,

Περὶ διακρίσεως 26.

6. ΓΡΗΓ. ΠΑΛΑΜΑ, Ὑπὲρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων, τῶν ὑστέρων ὁ τρίτος, Περὶ φωτὸς ἱεροῦ 26,

Συγγράμματα, τόμ. Α΄, σελ. 561 (2-3).

7. Γ. ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ, Ἁγ. Γραφή, Ἐκκλησία, Παράδοσις, μτφρ. Δ. Τσάμη, ἐκδ. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 141.

8. Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Ἐπιστ. νβ΄ , Κανονικαῖς, PG

32, 392C-393A.

9. Γ. ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ, Τὸ Σῶμα τοῦ ζῶντος Χριστοῦ... ὅ.π., σελ. 55.

10. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΑΡΓΟΛΟΓΟΥ, «Γλῶσσα ἄρρητη. Ἡ “Δήλωσις τοῦ Μονάχου”» Α΄,   ΟΣΩΤΗΡ2106

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ!

1. Προσωπικὴ ἐμπειρία πίστεως

 

 Τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ περιγράφει τὴ γνωριμία τοῦ Φιλίππου καὶ τοῦ Ναθαναὴλ μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ, μᾶς δίνει τὴν ἀφορμὴ νὰ ἀνακαλύψουμε τί σημαίνει νὰ εἴμαστε πιστοὶ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. 

 Ἀφοῦ κάλεσε ὁ Κύριος Ἰησοῦς τοὺς τρεῖς πρώτους μαθητές Του, τὸν Ἀνδρέα, τὸν Ἰωάννη καὶ τὸν Πέτρο, προχωρεῖ ἤδη γιὰ νὰ καλέσει ἄλλους δύο. Βρίσκει λοιπὸν τὸν Φίλιππο, ποὺ καταγόταν ἀπὸ τὴ Βηθσαϊδά, τὴν πατρίδα τοῦ Ἀνδρέα καὶ τοῦ Πέτρου, καὶ τοῦ λέει: «ἀκολούθει μοι». Ἀμέσως ὁ Φίλιππος βρίσκει τὸν Ναθαναὴλ καὶ τοῦ μεταφέρει τὴν εὐχάριστη εἴδηση: Ἐκεῖνον γιὰ τὸν Ὁποῖο ἔγραψε ὁ Μωυσῆς στὸ νόμο καὶ προανήγγειλαν οἱ προφῆτες, Τὸν βρήκαμε! Εἶναι ὁ Ἰησοῦς, ὁ γιὸς τοῦ Ἰωσήφ, καὶ κατάγεται ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ. Ἀπόρησε ὁ Ναθαναήλ: Ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ, τὸ κακὸ καὶ ἄσημο αὐτὸ χωριό, μπορεῖ νὰ βγεῖ τίποτε καλό; Τοῦ λέει λοιπὸν ὁ Φίλιππος: «ἔρχου καὶ ἴδε»! Ἔλα, κι ὅταν Τὸν δεῖς μὲ τὰ μάτια σου, θὰ πεισθεῖς. Δὲν ὑπῆρχε πιὸ εὔστοχη πρόταση γιὰ νὰ περιγράψει ὁ Φίλιππος αὐτὸ ποὺ αἰσθανόταν ὕστερα ἀπὸ τὴ συνάντησή του μὲ τὸν Χριστό. Ὡστόσο, ἡ πρόσκληση αὐτὴ πρὸς τὸν φίλο του Ναθαναὴλ ἀπευθύνεται καὶ σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἀναζητεῖ τὴν ἀλήθεια: «Ἔρχου καὶ ἴδε»! Ἔλα νὰ γνωρίσεις τὸν Χριστό. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποτελεῖ τὸ μυστικὸ Σῶμα Του. Εἶναι ὁ μόνος χῶρος αὐθεντικῆς κοινωνίας μαζί Του. Μέσα σ’ αὐτὴν μποροῦμε νὰ γνωρίσουμε τὸν Χριστό, νὰ ἀναπτύξουμε δεσμοὺς ἀγάπης μαζί Του καὶ νὰ βροῦμε τὸ νόημα καὶ τὴ χαρὰ τῆς ζωῆς. Ἡ πνευματικὴ ζωή, ἂν καὶ ἀπαιτεῖ σκληρὸ ἀγώνα, κρύβει ἀνέκφραστη χαρὰ καὶ εὐλογία. Αὐτὸ ὅμως μποροῦμε νὰ τὸ καταλάβουμε μόνο ἂν τὸ ζήσουμε προσωπικά. Ἂς δοκιμάσουμε λοιπὸν τί σημαίνει «ἐν Χριστῷ» ζωή. Ἂς ἀρχίσουμε νὰ προσευχόμαστε στὸ Χριστὸ μὲ θερμότητα κι ὄχι ἀπὸ συνήθεια. Ἂς μελετοῦμε τὸ Εὐαγγέλιό Του καὶ τοὺς ἁγίους Πατέρες καὶ θὰ ἀνακαλύψουμε ἕναν ὑπέροχο κόσμο σοφίας καὶ χάριτος! Ἂς γνωρίσουμε τὴ θεία Λατρεία καὶ τὰ ἱερὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας συμμετέχοντας συνειδητὰ καὶ τακτικά. Ἂς ἀναζητήσουμε τὰ ἀναρίθμητα καὶ συνεχὴ θαύματα ποὺ ἐπιτελοῦνται στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ φανερώνουν ὅτι ἡ πίστη μας εἶναι ἀληθινὴ καὶ ὁλοζώντανη. Εἶναι βέβαιο ὅτι αὐτὴ ἡ προσωπικὴ ἐμπειρία τῆς «ἐν Χριστῷ» ζωῆς θὰ μᾶς συγκλονίσει.

 2. Τὸ θεμέλιο τῆς πίστεώς μας 

Στὸ μεταξύ, καθὼς ὁ Κύριος Ἰησοῦς εἶδε τὸν Ναθαναὴλ νὰ ἔρχεται κοντά Του, εἶπε: Νά ἕνας γνήσιος καὶ πραγματικὸς Ἰσραηλίτης, ποὺ δὲν ἔχει στὴν καρδιά του καμιὰ πονηριὰ καὶ δόλο, ἀλλὰ ποθεῖ μὲ εἰλικρίνεια νὰ βρεῖ τὴν ἀλήθεια. «Πόθεν με γινώσκεις;»· ἀπὸ ποῦ μὲ ξέρεις;... ρώτησε ἔκπληκτος ὁ Ναθαναήλ. Πῶς γνωρίζεις τὴν εἰλικρίνεια τῶν διαθέσεών μου;... Τοῦ ἀποκρίθηκε τότε ὁ Ἰησοῦς: Πρὶν ἀκόμη σὲ φωνάξει ὁ Φίλιππος, ὅταν ἤσουν κάτω ἀπὸ τὴ συκιὰ καὶ προσευχόσουν μακριὰ ἀπὸ κάθε μάτι ἀνθρώπου, ἐγὼ μὲ τὸ ὑπερφυσικό μου βλέμμα σὲ εἶδα. Τότε ὁ Ναθαναὴλ ἔκπληκτος ἀποκρίθη­κε: «Ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ»! Διδάσκαλε, Ἐσὺ πράγματι εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, Ἐσὺ εἶσαι ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραὴλ ποὺ περιμέναμε σύμφωνα μὲ τὶς προφητεῖες. Καὶ ὁ Κύριος τοῦ ἀπάντησε: Ἐπειδὴ σοῦ εἶπα ὅτι σὲ εἶδα κάτω ἀπὸ τὴ συκιά, πιστεύεις;... «Μείζω τούτων ὄψει». Θὰ δεῖς πιὸ μεγάλα καὶ πιὸ θαυμαστὰ πράγματα ἀπ’ αὐτά. Καὶ συνέχισε: Ἀληθινὰ σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ἀπὸ τώρα θὰ βλέπετε τὸν οὐρανὸ ἀνοικτό, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ νὰ ἀνεβαίνουν καὶ νὰ κατεβαίνουν πρὸς τὸν Υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου. Δηλαδή, θὰ ἀνεβαίνουν καὶ θὰ κατεβαίνουν οἱ ἄγγελοι, προκειμένου νὰ ὑπηρετοῦν τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του. Εἶναι ἀξιοθαύμαστη ἡ ὁμολογία τοῦ Ναθαναήλ, ὁ ὁποῖος εἶδε στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ ἡ πίστη στὴ θεότητα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἀποτελεῖ τὸν θεμέλιο λίθο τῆς πίστεως καὶ τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. 

Αὐτὴ τὴν ἀλήθεια κήρυξαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι. Ἀκριβῶς τὴν ἴδια ἀλήθεια ὁμολόγησαν καὶ οἱ ἅγιοι Μάρτυρες καὶ Ὁμολογητές, καὶ διετράνωσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες καὶ Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας μέσα στὸν κυκεώνα τῆς εἰδωλολατρίας, ἀντιμέτωποι μὲ τὶς ὕπουλες ἐπιθέσεις τῶν αἱρέσεων. Κι ἐμεῖς, ὡς μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, «οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστὸν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἡμῶν», ὅπως δηλώνουμε πανηγυρικὰ στὸ «Συνοδικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας». 

Ἂς εὐχαριστήσουμε τὸν ἅγιο Θεό, ποὺ μᾶς ἐμπιστεύθηκε τὸν θησαυρὸ τῆς ὀρθῆς πίστεως, ἀφ’ ἑτέρου δὲ νὰ ἀναλογιστοῦμε τὴν εὐθύνη μας νὰ διατηρήσουμε ἀνόθευτη κι ἀπαραχάρακτη τὴν πίστη αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας, τὴ μόνη ἀλήθεια ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν αἰώνια σωτηρία. ΟΣΩΤΗΡ2015