ΜΙΚΡΑΝ ΕΧΕΙΣ ΔΥΝΑΜΙΝ.

Θέαμα ἔκπαγλο, φοβερό, συγκλονιστικὸ ἀντίκρισε ὁ «υἱὸς τῆς βροντῆς», ὁ θεολόγος Ἰωάννης, στὸ νησὶ τῆς Πάτμου, ὅταν κατὰ τὴν Κυριακὴ ἡμέρα «ἐγένετο ἐν πνεύματι». 

Θεία ὀπτασία, οὐράνια, μοναδική. Μπροστά του ὁ «υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου» Κύριος Ἰησοῦς, καὶ ὁ ἴδιος πεσμένος μπροστὰ στὰ πόδια Του μὴν μπορώντας νὰ ἀτενίσει τὸ φέγγος τῆς θεϊκῆς Του μορφῆς. Οἱ ὀφθαλμοί Του «ὡς φλὸξ πυρός», ἡ φωνή Του «ὡς φωνὴ ὑδάτων πολλῶν» καὶ τὸ πρόσωπό Του «ὡς ὁ ἥλιος φαίνει ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ» (βλ. Ἀποκ. α΄ 10, 13-16). Ὁ Ἰωάννης ἀπὸ τὸ φόβο του πέφτει στὰ πόδια τοῦ Κυρίου σὰν νεκρός. Ὁ Κύριος ὅμως ἀκουμπάει ἐπάνω του τὸ δεξί Του χέρι καὶ τοῦ παραγγέλλει νὰ γράψει ὅσα τοῦ πεῖ πρὸς τοὺς ἐπισκόπους τῶν ἑπτὰ Ἐκκλησιῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ὁ ἕκτος στὴ σειρὰ εἶναι ὁ ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Φιλαδελφείας. «Καὶ τῷ ἀγγέλῳ τῆς ἐν Φιλαδελφείᾳ ἐκκλησίας γράψον»... Τί ἔχει λοιπὸν νὰ πεῖ πρὸς τὸν ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Φιλαδελφείας ὁ παντοκράτωρ Κύριος καὶ παντεπόπτης Θεός; «Οἶδά σου τὰ ἔργα». Γνωρίζω καλὰ τὰ ἔργα σου. Ἐγὼ σοῦ ἄνοιξα «θύραν», τομεῖς δηλαδὴ δραστηριότητος ἱεραποστολικῆς, δρόμο ἀνοιχτὸ γιὰ δράση, ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ παρεμβάλει ἐμπόδια γιὰ νὰ τὸν κλείσει. Γνωρίζω ὅτι «μικρὰν ἔχεις δύναμιν», ὅμως «ἐτήρησάς μου τὸν λόγον καὶ οὐκ ἠρνήσω τὸ ὄνομά μου». Τὰ μέσα ποὺ διαθέτεις γι’ αὐτὴν τὴν ἱεραποστολική σου δράση δὲν εἶναι πολλά, λίγα εἶναι καὶ ἀδύναμα, καὶ παρ’ ὅλα αὐτὰ ἐσὺ δὲν ἀρνήθηκες τὸ ὄνομά μου, ἀλλὰ ὑπῆρξες ἀφοσιωμένος σὲ μένα καὶ τήρησες τὰ λόγια μου μέσα στὸ διωγμὸ ποὺ σὲ βρῆκε. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ κι ἐγὼ θὰ σὲ ἀνταμείψω μὲ δύο τρόπους: Ἀφενὸς θὰ ὁδηγήσω μπροστά σου ἀνθρώπους ποὺ σὲ πολεμοῦσαν μέχρι τώρα (μέλη τῆς ἰουδαϊκῆς Συναγωγῆς), οἱ ὁποῖοι, μετανιωμένοι, θὰ πέσουν νὰ σὲ προσκυνήσουν καὶ θὰ ζητήσουν νὰ γίνουν χριστιανοὶ καὶ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ἀφετέρου θὰ σὲ φυλάξω «ἐκ τῆς ὥρας τοῦ πειρασμοῦ τῆς μελλούσης ἔρχεσθαι ἐπὶ τῆς οἰκουμένης ὅλης, πειράσαι τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς». Θὰ σὲ σώσω ἀπὸ μεγάλο πειρασμὸ καὶ κίνδυνο, τὴν ἴδια ὥρα ποὺ ἄλλοι θὰ περιπίπτουν σωρηδὸν σ’ αὐτόν. Μὴν ἀνησυχεῖς, δὲν θ’ ἀργήσω, ἐπιλέγει ὁ Κύριος. «Ἔρχομαι ταχύ». Ἐσὺ μόνο φρόντισε μὴ χάσεις τὸ στεφάνι σου, τὴν ἀνταμοιβὴ τῶν κόπων σου. Κράτα καλὰ τὴν πίστη σου (βλ. Ἀποκ. γ΄ 7-11). Μικρή, λοιπόν, δύναμη εἶχε ὁ ἐπίσκοπος τῆς Φιλαδελφείας. Καὶ ἡ ἴδια αὐτὴ πόλη μικρὴ ἦταν – οὔτε κὰν πρωτεύουσα, ὅπως οἱ ἕδρες τῶν ἄλλων ἐπισκόπων – ἀλλὰ καὶ πιστοὺς λίγους εἶχε, ἐνῶ ἀντιθέτως πολλοὺς Ἑβραίους, ἰσχυρὴ ἰουδαϊκὴ κοινότητα, ἡ ὁποία ἀντιδροῦσε μὲ πολλὴ σφοδρότητα στὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπιπλέον καὶ ὁ ἐπίσκοπός της δὲν φαινόταν νὰ εἶναι ἄνδρας κοινωνικῆς ἐπιφανείας καὶ περιωπῆς, ἄνθρωπος μὲ ἐξωτερικὰ ἐντυπωσιακὰ προτερήματα, δύναμη, εὐγλωττία, ἐπιρροή, κοινωνικὲς σχέσεις. Ὅλα φτωχὰ καὶ μέτρια. Ὅση δύναμη ὅμως εἶχε, ὅλη τὴ διέθετε ὁλόψυχα στὸ ἔργο τῆς διαποιμάνσεως καὶ τῆς ἱεραποστολῆς. Ὁ Θεὸς εἶχε ἀνοίξει θύρα εὐαγγελισμοῦ, καὶ ὁ ἐπίσκοπος ἔκανε τὸ καθῆκον του, καὶ μὲ τὸ παραπάνω. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀκούει τὸν δίκαιο ἔπαινο ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ λαμβάνει ὑποσχέσεις ἀνταμοιβῆς. Ὅλα αὐτὰ σημαίνουν ὅτι, προκειμένου ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ νὰ καρποφορήσει στὶς ψυχές, καὶ νὰ ἔχει ἐπιτυχὴ ἀποτελέσματα τὸ ἔργο τῆς ἱεραποστολῆς καὶ τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ἀνθρώπων, δὲν χρειάζονται πλούσια ὑλικὰ μέσα. Οὔτε ἀκόμα ἐπείγει ὑποχρεωτικὰ νὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι μὲ εἰδικὲς ἱκανότητες καὶ ἔκτακτα χαρίσματα. Ὄχι ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀπορριπτέα, ἀλλὰ ἁπλῶς δευτερεύοντα. Καὶ εἶναι δευτερεύοντα, διότι τὸ ἔργο τῆς ἱεραποστολῆς δὲν εἶναι ἀνθρώπινο· θεϊκὸ εἶναι. Καὶ ἐπιλογὴ συχνὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι νὰ ἐπιτελεῖ τὰ ἔργα Του μὲ «τὰ μωρὰ καὶ τὰ ἀσθενῆ καὶ τὰ ἀγενῆ καὶ τὰ μὴ ὄντα» (Α΄ Κορ. α΄ 27-28), μὲ ἀνθρώπους δηλαδὴ ἄσημους καὶ ἀδύναμους, φτωχοὺς καὶ περιφρονημένους ἀπὸ τοὺς πολλούς. Κορυφαῖο παράδειγμα ἡ πνευματικὴ σαγήνευση ὅλου τοῦ κόσμου ἀπὸ δώδεκα ἀγράμματους ψαράδες, τοὺς Ἀποστόλους!... Ὅλα αὐτὰ ἔχουν ἀπόλυτη ἐφαρμογὴ στὸ ἱεραποστολικὸ ἔργο καὶ τῶν σημερινῶν ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας, τῶν Ἐπισκόπων καὶ Ἱερέων. Ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλων μας καὶ τοῦ καθενός μας τὴν ὅποια διακονία μέσα στὴν Ἐκκλησία. Μὴ φοβᾶσαι, λοιπόν, ἀδελφέ, ἂν κι ἐσὺ βλέπεις τὶς δυνάμεις σου μικρὲς καὶ φτωχὲς στὸ ἔργο τῆς ἱεραποστολῆς καὶ τῆς μεταδόσεως τῶν εὐαγγελικῶν ἀληθειῶν στοὺς συνανθρώπους σου, τὴ στιγμὴ μάλιστα ποὺ τὸ κακὸ εἶναι τόσο ὀργανωμένο καὶ ἐξαπλώνεται στὸν κόσμο μὲ μεγάλη δύναμη, μέσα, τρόπους καὶ ἐπιρροή. Μὴν ἀπογοητεύεσαι. Ἕνα λόγο οἰκοδομῆς, στηριγμοῦ πνευματικοῦ δὲν μπορεῖς νὰ πεῖς στὸ διπλανό σου, τὸν συγκάτοικο στὴν πολυκατοικία, τὸν συνάδελφο στὴ δουλειά; Ἕνα φυλλάδιο γιὰ τὸν πνευματικό του καταρτισμὸ δὲν μπορεῖς νὰ τοῦ δώσεις; Νομίζεις μικρὸ εἶναι αὐτό; Ἢ μήπως μόνος σου εἶσαι στὴν προσπάθεια αὐτή; Μαζί σου εἶναι ὁ παντοδύναμος Κύριος, Αὐτὸς ποὺ εἶπε ὅτι «ἡ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται» (Β΄ Κορ. ιβ΄ 9), κορυφώνεται ἡ δύναμή μου καὶ λαμβάνει τὸν ὕψιστο βαθμό της μέσα στὴν ἀσθένεια, τὴν ἀδυναμία. Τί δειλιάζεις λοιπόν; Θαύματα θὰ δεῖς ἐσὺ ὁ μικρὸς καὶ φτωχός. Σὰν τὸν ἐπίσκοπο τῆς Φιλαδελφείας θὰ δεῖς ἀνθρώπους ποὺ μέχρι τώρα πολεμοῦσαν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τώρα νὰ «συλλαμβάνονται» ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Θὰ δεῖς ἐπιπλέον τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ νὰ προστατεύει καὶ σένα καὶ ὅλους τοὺς δικούς Του «ἐκ τῆς ὥρας τοῦ πειρασμοῦ» ποὺ παραμονεύει σὲ κάθε βῆμα τῆς ζωῆς μας. Ἂς μάθουμε οἱ χριστιανοὶ νὰ μὴν ὑπολογίζουμε τὴ δύναμή μας ἔξω στὴν κοινωνία μὲ ἀριθμούς. Γιὰ τὸν Θεὸ ἰσχύουν ἄλλα μαθηματικά. «Μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον» (Λουκ. ιβ΄ 32). Ὁ Θεὸς εἶναι μεγάλος. ΟΣΩΤΗΡ2073

ΑΛΛΗΛΟΕΝΙΣΧΥΣΗ

Ο θεόπνευστος συγγραφέας τῆς πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς μᾶς παρακινεῖ νὰ βοηθοῦμε, νὰ στηρίζουμε, νὰ οἰκοδομοῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον: «Παρακαλεῖτε ἑαυτοὺς καθ’ ἑκάστην ἡμέραν ἄχρις οὗ τὸ σήμερον καλεῖται, ἵνα μὴ σκληρυνθῇ ἐξ ὑμῶν τις ἀπάτῃ τῆς ἁμαρτίας» (Ἑβρ. γ΄ 13)· νὰ προτρέπετε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον κάθε μέρα, ὅσο καιρὸ διαρκεῖ τὸ σήμερα αὐτῆς τῆς ζωῆς. Νὰ ἐνισχύετε καὶ νὰ διορθώνετε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, γιὰ νὰ μὴν ἐξαπατηθεῖ κανεὶς ἀπὸ σᾶς ἀπὸ τὴν ἀπάτη τῆς ἁμαρτίας καὶ  ἀποσκληρυνθεῖ.
«Παρακαλεῖτε» σημαίνει νὰ ἐνισχύετε, νὰ τονώνετε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Τὴ δυνατότητα τῆς ἀλληλοενισχύσεως δὲν θὰ τὴν ἔχουμε πάντοτε. Θὰ τὴν ἔχουμε ὅσο ἰσχύει τὸ σήμερα αὐτῆς τῆς ζωῆς. Σ’ αὐτὴν τὴν περίοδο μᾶς καλεῖ ὁ Θεὸς νὰ δείχνουμε ἀγάπη στοὺς ἀδελφούς, νὰ δίνουμε μαρτυρία γιὰ τὸν Χριστό. Μὴν ἀφήνουμε τὴν εὐκαιρία ἀνεκμετάλλευτη. Τὴ φροντίδα τοῦ πνευματικοῦ στηριγμοῦ τῶν ἀνθρώπων τὴν ἔχουν πρωτίστως οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτοὶ κατεξοχὴν ὀφείλουν νὰ ἐνισχύουν καὶ νὰ καθοδηγοῦν τοὺς πιστούς. Ἀλλὰ ἡ ἀλληλοενίσχυση εἶναι καθῆκον καὶ ὅλων τῶν πιστῶν. Ὅλοι μποροῦμε νὰ βοηθήσουμε. Ἔχουν καθῆκον οἱ φίλοι νὰ ἐνισχύουν τοὺς φίλους, οἱ γείτονες τοὺς γείτονες, οἱ δάσκαλοι τοὺς μαθητές, οἱ πρεσβύτεροι τοὺς νεοτέρους, ὅλα τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας ἀδιακρίτως ἡλικίας, φύλου, ἐπαγγέλματος, νὰ προτρέπουμε στὸ καλὸ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Μᾶς κάνει ἐντύπωση ὅτι ὁ συγγραφέας τῆς πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς μᾶς καλεῖ νὰ ἐπιτελοῦμε τὸ καθῆκον τῆς ἀλληλοεν- σχύσεως σὲ καθημερινὴ βάση, «καθ’ ἑκάστην ἡμέραν». Καὶ αἰτιολογεῖ γιὰ ποιὸ λόγο ὀφείλουμε νὰ τὸ κάνουμε αὐτό. Γιὰνὰ μὴ μείνει κανεὶς ἀβοήθητος καὶ σκληρυνθεῖ ἡ καρδιά του ἀπὸ τὴν ἀπάτη τῆς ἁμαρτίας. Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἀπατηλή. Εὔκολα μᾶς ξεγελάει. Τὰ ἀρνητικὰ ἐρεθίσματα εἶναι περισσότερα ἀπὸ τὰ θετικά, διότι «ὁ κό- σμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται» (Α΄ Ἰω. ε΄ 19). Ἂν μείνουμε ἀβοήθητοι καὶ δικαιολογοῦμε τὶς παραβάσεις ποὺ κάνουμε, κινδυνεύουμε νὰ σκληρυνθοῦμε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Αὐτὸ τὸ ἔχουν πάθει ὄχι ἕνας καὶ δύο, ἀλλὰ πολλοὶ ἄνθρωποι. Γίνεται μία κακὴ ἀρχή, κατόπιν ἡ μιὰ ὑποχώρηση φέρνει τὴν ἄλλη, ἡ μιὰ παράλειψη τὴν ἄλλη, καὶ δημιουργοῦνται  κακὲς συνήθειες ποὺ δύσκολα ἀποβάλλονται. Τὰ πάθη ριζώνουν σιγὰ σιγὰ καὶ δύσκολα ξεριζώνονται. Ἡ πνευματικὴ ζημιὰ συνήθως δὲν φαίνεται ἀμέσως. Γίνεται ἀνεπαίσθητα, χωρὶς νὰ τὸ πολυκαταλαβαίνουμε. Ἐξασθενεῖ ἡ φωνὴ τῆς συνειδήσεως, ἀλλάζει πρὸς τὸ χειρότερο ἡ συμπεριφορά μας, σκληρύνεται ἡ καρδιά μας. Βλέπει κανεὶς ἀνθρώπους ποὺ ἦταν πολὺ θερμοί, μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου νὰ ψυχραίνονται. Ἐνῶ εἶχαν ζῆλο, ἐνθουσιασμὸ καὶ ἐνδιαφέρον γιὰ τὰ πνευματικά, ὁ ζῆλος τους μαραίνεται, ὁ ἐνθουσιασμός τους πέφτει καὶ γίνονται ἀδιάφοροι. Ἐνῶ ἡ καρδιά τους φλεγόταν ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό, ἀρχίζουν νὰ μὴν ἔχουν ὄρεξη γιὰ τὰ πνευματικά, νὰ μὴν ἑλκύονται ἀπὸ τὴ μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, νὰ ἀραιώνουν ἢ καὶ νὰ σταματοῦν τὴν ἱερὰ Ἐξομολόγηση καὶ τὴ θεία Κοινωνία, νὰ ξεστρατίζουν. Τὸ ὀδυνηρὸ ἀποτέλεσμα ὅλων αὐτῶν τῶν παρεκκλίσεων εἶναι ὅτι ἡ καρδιά τους ἀντὶ νὰ ἐξαγνίζεται, σιγὰ σιγὰ μολύνεται. Ἀντὶ νὰ μαλακώνει, σκληρύνεται. Γιὰ νὰ μὴ συμβεῖ αὐτό, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μᾶς παρακινεῖ νὰ ἐνισχύουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον: «Παρακαλεῖτε ἀλλήλους» (Α΄ Θεσ. ε΄ 11)! Μᾶς προτρέπει νὰ στηρίζουμε τοὺς ἀδελφούς μας στὴν πίστη. Γιὰ νὰ ἐννοήσουμε πόσο πολὺ βοηθεῖ ἡ ἀλληλοενίσχυση, νὰ θυμηθοῦμε τοὺς Τεσσαράκοντα Μάρτυρες. Πόσο δύσκολη νύχτα πέρασαν στὴν παγωμένη λίμνη τῆς Σεβαστείας! Ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀντέξουν, ἐνίσχυαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον λέγοντας: «Δριμὺς ὁ χειμών, ἀλλὰ γλυκὺς ὁ Παράδεισος»· εἶναι δριμὺς ὁ χειμώνας, ἀλλὰ γλυκὺς ὁ Παράδεισος. Ἔτσι ἔμειναν πιστοὶ ἄχρι θανάτου καὶ στεφανώθηκαν μὲ τὸ στεφάνι τοῦ μάρτυρος. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος στοὺς λόγους του περὶ ὑπακοῆς καὶ περὶ μετανοίας περιγράφει διὰ πολλῶν ὅτι οἱ πατέρες ἑνὸς ὑποδειγματικοῦ κοινοβίου ἐνθάρρυναν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον μὲ λόγους παρακλήσεως. Ὑπενθύμιζαν ὁ ἕνας στὸν ἄλλον τὸν Παράδεισο, τὴν Κόλαση, τὴ μνήμη τοῦ θανάτου, ζητοῦσαν ὁ ἕνας τὶς προσευχὲς τοῦ ἄλλου. Ἔτσι ἔπαιρναν δύναμη ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον, γιὰ νὰ συνεχίζουν μὲ περισσότερο ἐνθουσιασμὸ τὸν καλὸν ἀγώνα τῆς πίστεως. Στὰ δύσκολα χρόνια ποὺ ζοῦμε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουμε ἀνάγκη στηριγμοῦ καὶ ἐνισχύσεως. Κι ἐμεῖς, ἀλλὰ καὶ οἱ φίλοι μας καὶ οἱ συγγενεῖς καὶ οἱ συνεργάτες μας θέλουν νὰ ἀκοῦν τὸν ἐνισχυ- τικὸ λόγο. Ὅσο μποροῦμε, νὰ γινόμαστε «υἱοὶ παρακλήσεως», ὅπως ὁ ἀπόστολος Βαρνάβας (Πράξ. δ΄ 36). Νὰ ἀλληλοενισχυόμαστε. Ο ΣΩΤΗΡ2041

“Ο Θεός μόνο μπορεί να θεραπεύσει τους φόβους σου”+ μοναχός Μωυσής αγιορείτης

“Ο Θεός μόνο μπορεί να θεραπεύσει τους φόβους σου”+ μοναχός Μωυσής αγιορείτης



+ μοναχός Μωυσής αγιορείτης.

Παιδί μου, φοβάσαι;
Να σκέφτεσαι τον Θεό πολύ. Να πηγαίνεις στην εκκλησία, όχι για μένα, για τον Θεό. 

Να κάνεις ο,τι ικανοποιεί την ψυχή σου.
Ο Θεός μόνο μπορεί να θεραπεύσει τους φόβους σου. 

Πολύ λίγοι άνθρωποι μπορούν σήμερα να σε ξεδιψάσουν. 

Η σχέση μας με τον Θεό είναι μια συνεχής πάλη.
Να θεωρείς τυχερό τον εαυτό σου όταν προσεύχεσαι.

Να ευχαριστείς τον Θεό που τώρα σου έτυχε αυτό και όχι νωρίτερα, που όπως καταλαβαίνεις, δεν θα μπορούσες να το σηκώσεις.
Η αδυναμία σου, παιδί μου, δεν έχει τόση σημασία πια, αφού ομολογείς αληθινά ότι είσαι αδύναμος. 

Είναι η αρχή της νίκης η παραδοχή.

http://theomitoros.blogspot.gr/2017/02/blog-post_86.html 

Μια στάλα στη φωτιά !- Συγκλονιστικος Αφρικανικος Μυθος !

   

Αν ο καθένας από εμάς έκανε ό,τι μπορεί (έστω και με μια στάλα δύναμη…) για να γίνει ο κόσμος καλύτερος, τότε με μαθηματική ακρίβεια η ζωή όλων θα ήταν πιο γλυκιά, πιο όμορφη, πιο ουσιαστική.
 Στο πολύ σύντομο αφρικάνικο παραμύθι που ακολουθεί ,αυτό αποτυπώνεται με δυο (σοφά) λόγια: Στη διάρκεια μιας πυρκαγιάς στη ζούγκλα όλα τα ζώα τρέχουν για να σωθούν εκτός από ένα κολιμπρί, το οποίο παίρνει μια στάλα νερό στο ράμφος του και πετάει προς τις φλόγες… 
«Τι νομίζεις ότι κάνεις; Είσαι τρελός, δε θα σταματήσεις τη φωτιά!», του φωνάζει ένας ελέφαντας. 
«Το ξέρω», απαντά το κολιμπρί, «κάνω όμως αυτό που μου αναλογεί».
http://www.exodos.club/2016/11/blog-post_905.html 

Η ΘΕΛΗΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ ΙΔΟΥ Η ΑΠΟΔΕΙΞΗ !

Η θέληση δεν έχει όρια ... αυτή είναι η απόδειξη!

Η ιστορία του Claudio Viera de Oliveira σε κάνει να ξανασκέφτεσαι πού πραγματικά είναι τα όρια του τι μπορεί κανείς ή δεν μπορεί να κάνει- και μαζί και τα δικά σου. 

Ο  άνδρας γεννήθηκε με το κεφάλι ανάποδα, σαν να είναι δηλαδή μόνιμα γερμένο προς τα πίσω. Είχε επίσης σοβαρή δυσμορφία στα άκρα και οι γιατροί είπαν στη μητέρα του πως θα έπρεπε να τον αφήσει να πεθάνει. Άλλοι τη συμβούλευσαν να μην… τον ταΐζει καν επειδή ήταν τόσο άρρωστος που δεν είχε νόημα. 

Ο Claudio όμως διέψευσε όλες τις εκτιμήσεις και όχι μόνο έζησε αλλά έγραψε και βιβλίο για τη ζωή του- κλείνοντας τα 40 του! 

Γεννήθηκε με αρθρογρύπωση, σπάνια διαταραχή που «ενώνει» τις αρθρώσεις με αποτέλεσμα το κεφάλι του να είναι ανάποδα και να κοιτά όχι μπροστά αλλά πίσω. 

Ο Βραζιλιάνος όμως έμαθε να κρατά μολύβι με το στόμα για να γράφει, στη συνέχεια ποντίκι για να χρησιμοποιεί υπολογιστή και ακόμα και τηλέφωνο και τότε συνειδητοποίησε πως μπορούσε να βρει τρόπους να ξεπεράσει τις δυσκολίες που του επεφύλασσε η ζωή του. Σπούδασε λογιστικά και δίνει διαλέξεις μιλώντας για τη ζωή του. 

Είδε μάλιστα και το βιβλίο του, με τίτλο «Ο κόσμος είναι ανάποδα» να τυπώνεται και να κυκλοφορεί. 

«Ο κόσμος μου έλεγε πως το μωρό μου θα πέθαινε επειδή μετά βίας ανέπνεε όταν γεννήθηκε. Κάποιος μου είπε να μην τον ταΐζω», θυμάται η μητέρα του. 

Παρά τις «συμβουλές» εκείνη επέλεξε να τους αγνοήσει όλους και ο Claudio έμαθε σιγά σιγά να αποκτά δεξιότητες απαραίτητες για τη ζωή του. 

«Από τότε που ήμουν παιδί ήθελα κάτι να κάνω, με κάτι να καταπιάνομαι, δεν ήθελα να είμαι πλήρως εξαρτημένος από τους άλλους», λέει ο ίδιος, «είμαι λογιστής, συμβουλεύω τους πελάτες μου. Έμαθα να ανοίγω την τηλεόραση, να απαντώ στο κινητό, να ανοίγω το ραδιόφωνο και τον υπολογιστή μου εντελώς μόνος μου». 

Έτσι κατάφερε να τελειώσει το σχολείο και να συνεχίσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Feira de Santana. «Ποτέ δεν προσπαθήσαμε να τον αλλάξουμε, να τον ‘διορθώσουμε’. Πάντα ήθελε να κάνει όλα τα ‘κανονικά’ πράγματα που κάνουν όλοι. Γι’ αυτό έχει τόση αυτοπεποίθηση, δεν ντρέπεται να κυκλοφορεί στο δρόμο, αντίθετα, τραγουδάει και χορεύει», εξηγεί η μητέρα του. 

Όταν ήταν μικρός έπρεπε κάποιος άλλος να τον μεταφέρει παντού αλλά στα οκτώ του ο 40χρονος έμαθε να περπατά στα γόνατά του. Η οικογένειά του έπρεπε να αλλάξει το δάπεδο του σπιτιού ώστε να μπορεί να κινείται χωρίς να τραυματίζεται. Επίσης το κρεβάτι του, οι πρίζες και τα φώτα όλα έπρεπε να τοποθετηθούν χαμηλότερα για να μπορεί να τα χρησιμοποιεί χωρίς να ζητά βοήθεια. 

Λόγω της ασυνήθιστης μορφής του ο Claudio δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει αναπηρικό αμαξίδιο με αποτέλεσμα να μην μπορεί να κινείται με ανεξαρτησία εκτός σπιτιού- αλλά εκείνος ικέτευε τη μητέρα του να τον αφήσει να πάει σχολείο με τα άλλα παιδιά. 

«Σε όλη τη ζωή μου προσάρμοζα το σώμα μου στον κόσμο. Τώρα δεν βλέπω πια τον εαυτό μου ως διαφορετικό. Είμαι ένας κανονικός άνθρωπος. Δεν βλέπω τον κόσμο ανάποδα, αυτό είναι ένα από τα πράγματα που πάντα λέω στις διαλέξεις μου. Σήμερα είναι πολύ πιο εύκολο να αντιμετωπίσεις το κοινό. Δεν φοβάμαι πια και μπορώ να πω πως είμαι επαγγελματίας ομιλητής και δέχομαι προσκλήσεις από όλο τον κόσμο». 

http://lefteria.blogspot.gr/