Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αχαριστια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αχαριστια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

06 Σεπτεμβρίου, 2022

+ ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ: " ΔΕΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ".

Ένα μεσημέρι κατέβαινα το δρόμο της Ακαδημίας και στο περίπτερο ήταν μια κοπέλα, η οποία τηλεφωνούσε στη μάνα της. Και την βλέπω να χτυπιέται και να φωνάζει:
- Μαμά, βγήκα πρώτη!
Ο περιπτεράς από μέσα νόμιζε, ότι δαιμονίστηκε, ότι τρελάθηκε. Αυτή φαίνεται, ότι πέτυχε σε κάποιο διαγωνισμό και έκανε αυτό το σκηνικό.
Την εξυπνάδα της, την έδωσε η μάνα της ή την απόκτησε μόνη της;
Να είπε άραγε: ''Μαμά, με τη Βοήθεια του Θεού πέρασα'';
Δεν είπε ''ευχαριστώ'' στον Θεό. Μακάρι να είπε ''ευχαριστώ''.
Και μακάρι να της είπε και η μάνα της:
- Παιδί μου, πήγαινε να ανάψεις ένα κερί στην Παναγία. Πήγαινε να πεις και ένα ''ευχαριστώ'' στον Χριστό.
Ίσως να είμαι εγώ υπερβολικός, αλλά επειδή είμαι καμένος από τέτοια πράγματα και ξέρω, δεν είπαν στον Θεό ''ευχαριστώ''.
''Ευχαριστώ'' ο Θεός δεν ακούει και δυστυχώς αποδίδουμε τις επιτυχίες μας στις ικανότητές μας. ΔΕΝ ευχαριστούμε τον Θεό και είμαστε ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ απέναντι στον Κύριο.
Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας.
https://orthodoxhporeiakaizwh.blogspot.com/2022/09/blog-post_75.html

29 Μαρτίου, 2020

Η αχαριστία έχει πάντα το ίδιο πρόσωπο!

Θα τελειώσω με κάτι που συνήθιζε να λέγει ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος κάθε φορά που ερχόμενος αντιμέτωπος με κάποιες κραυγαλέες περιπτώσεις κληρικών, τον ερωτούσα αν η Εκκλησία μας είναι όντως Θεο'ί'δρυτος οργανισμός!
Και μου απαντούσε με εκείνο το μειλίχιο αφοπλιστικό ύφος του:
— Μά θέλει κι ερώτημα παιδάκι μου;
Ασφαλώς και είναι! Γιατί με τόσους παλιανθρώπους που μαζεύτηκαν μέσα Του, κρατιέται ακόμη ζωντανός και ισχυρός και χρήσιμος! Είναι δυνατόν μετά από όλα αυτά να μην είναι Θεο'ί'δρυτος;

Δημοσιεύτηκε στις 


ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ Μ.ΤΖΟΥΜΑ

Μία από τις λίγες φορές που επισκέφθηκα τον Μακ.Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο στο γραφείο του, κατά το πρώτο χρονικό διάστημα από την εκλογή του σε Αρχιεπίσκοπο, μου είχε πει κάτι που με σημάδεψε.

—<< Οταν ήλθα να έγκατασταθώ σε αυτόν εδώ το χώρο– μου είχε πεί—αμέσως μετά την ενθρόνισή μου και έμεινα μόνος στο προσωπικό μου δωμάτιο, πάνω στο δώμα της Αρχιεπισκοπής, είδα να ευρίσκονται πάνω σε μία κρεμάστρα, στον προ του δωματίου χώρο, ένα παλιό αντερί(Σ.Σ.μεσόρασο) και μία ζώνη του Μακαριστού Χριστοδούλου.

Τα έβλεπα διαπορών για αρκετή ώρα και έλεγα μέσα μου πόσο μάταιη είναι η ζωή μας και πόσο σύντομο το πέρασμά μας! Τί είναι ο άνθρωπος έλεγα ,ένα τίποτα.Αναρωτιόμουν πού είναι τώρα ο Χριστόδουλος, που έμενε σε αυτό το δωμάτιο και τα φορούσε και σε λίγο πού θα ευρίσκομαι κι εγώ ,μετά από όσα χρόνια μου δώσει ο Θεός! Για να τα βλέπει στη συνέχεια ο διάδοχός μου και να αναρωτιέται κι αυτός κάτι ανάλογο. Ηταν η στιγμή που έλαβα κάποιες μεγάλες αποφάσεις τις οποίες θα προσπαθήσω να εφαρμόζω στην Αρχιεπισκοπεία μου >>.

Τα μάτια του Αρχιεπισκόπου καθώς μου εδιηγείτο αυτή την προσωπική στιγμή είχαν βουρκώσει και τότε κατάλαβα οτι αυτά που μπορεί να χώριζαν τους δύο Προκαθημένους ήταν ασήμαντα μπροστά σε αυτά που τους ένωναν και τους συνέδεαν μία ζωή.Ξεκίνησαν μαζί τις εκκλησιαστικές τους διαδρομές, πορεύτηκαν μαζί για αρκετά χρόνια και χώρισαν για λίγο οι δρόμοι τους ολίγον προ των Αρχιεπισκοπικών εκλογών του 1998, λόγω κοινών ανθρωπίνων φιλοδοξιών. Ωστόσο η εκλογή Χριστοδούλου σε Αρχιεπίσκοπο, δεν τους ένωσε όπως έπρεπε και όπως όλοι θέλαμε να συμβεί γιατί οι τυφλοπόντικες που υπήρχαν και δρούσαν εντός της Ιεραρχίας και οι οποίοι αποκτούσαν ρόλο από την διαίρεση των δύο ανδρών, δεν τους ήθελαν μαζί. Ευτυχώς ένα-ένα αυτά τα ερπετά τίθενται εκτός Ιεραρχίας και αποδυναμώνονται!

Τα λόγια πάντως, αυτά του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου στη συνάντησή μας αυτή, εμπεριείχαν ανθρώπινο συναίσθημα αλλά και μία βαθύτατη θεολογική αλήθεια. Ισως γιαυτό με κέντρισαν και με κέρδισαν. Είδα πόσα κοινά στοιχεία έχουν οι δύο αυτοί Αρχιεπίσκοποι παρά τους εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες τους.

Μάλιστα, τα σκεφτόμουν έντονα, τις δύο αυτές ημέρες των χειροτονιών, των δύο νέων Μητροπολιτών Κεφαλληνίας και Νέας Κρήνης, βλέποντας Ιεράρχες και λοιπούς Ιερωμένους να …συνωστίζονται και να διαγκονίζονται μπροστά στον Αρχιεπίσκοπο, ποιός θα του μιλήσει πρώτος, ποιός θα ασπαστεί την δεξιά του, ποιός θα γίνει δέκτης ενός φευγαλέου έστω κοπλιμέντου εκ μέρους της Μακαριότητάς του, το οποίο θα μπορούσε να εκληφθεί και ως πρόκριμα για κάτι άλλο;

Και αυτές οι εικόνες μου θύμιζαν ανάλογες παραστάσεις τότε που μεσουρανούσε στην Εκκλησία της Ελλάδος ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος! Ίδιες εικόνες,ίδιες σκοπιμότητες, ίδιοι άνθρωποι, ίδιες νοοτροπίες. Προσετέθησαν μερικοί ακόμη, καινούριοι στο άθλημα, αλλά με τους ίδιους στόχους
Ο ίδιος συνωστισμός, οι ίδιοι διαγκονισμοί από τα ίδια σοβαρά ή φαιδρά πρόσωπα,τα οποία με τη …γλώσσα έξω, προσπαθούν να πετύχουν το στόχο τους.
Το κακό είναι σε όλο αυτό το σκηνικό δεν ξέρει κανείς που ευρίσκεται η πραγματική αλήθεια! Ποιοί λένε αλήθεια και ποιοί προσεγγίζουν άνευ υστεροβουλίας τον Αρχιεπίσκοπο!
Και οι συλλογισμοί μας αυτοί έστω και υπό την μορφή απορίας μη νομίσετε οτι δεν απασχολούν τον εκάστοτε Αρχιεπίσκοπο!
Ισως γιαυτό παρατηρούμε τους Προκαθημένους,μετά παρέλευση κάποιων ετών από την εκλογή τους να κλείνονται στον εαυτό τους και να περιβάλλονται από άτομα της απολύτου εμπιστοσύνης τους και να γίνονται ακόμη πιο μοναχικοί.
Είναι η λεγόμενη μοναξιά της εξουσίας.
Κι όταν ένας Προκαθήμενος φύγει από τον μάταιο τούτο κόσμο, εγκαταλείπων στην κρεμάστρα του δωματίου του μία ζώνη και ένα αντερί( όπως ο Μακαριστός Χριστόδουλος) ή οτιδήποτε άλλο,τότε ολοι τον ξεχνούν για να κολλήσουν ως βδέλες στον επόμενο! Και κατανοούμε την συμπεριφορά αυτή να την επιδεικνύουν οι προς προαγωγή φερόμενοι, μέχρις ότου ευεργετηθούν από την εύνοια του Αρχιεπισκόπου. Οταν ,όμως,δείχνουν την ίδια δουλική συμπεριφορά στην παρούσα εξουσία της Εκκλησίας και οι ήδη ευεργετηθέντες και μάλιστα από την προηγούμενη κατάσταση,είναι επιεικώς απαράδεκτο!
Άτομα που έλαβαν την Αρχιερωσύνη από τον προηγούμενο Αρχιεπίσκοπο συμπεριφέρονται δουλικά– όχι σεβαστικά όπως είναι το σωστό– στον νύν Αρχιεπίσκοπο για να φαίνονται καλοί στα μάτια του και από πίσω του να λένε τα μύρια όσα!
Πάντα έτσι γινότανε!
Και ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος εγεύθηκε τις ίδιες ακριβώς συμπεριφορές, μόνο που στην Ιεραρχία τότε υπήρχαν ακόμη μεγάλες προσωπικότητες παλαιών Ιεραρχών όπως ο Κορίνθου Παντελεήμων, ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος Β ´, ο Πατρών Νικόδημος κ.ά., που άλλαζαν το επίπεδο και έδιναν ένα αξιοπρεπές tempo.
Λυπούμαι που θα το πώ αυτό αλλά είναι αλήθεια : όσο περνούν τα χρόνια,ο πήχης χαμηλώνει πολύ και τα νέα αναστήματα Ιεραρχών περνούν από κάτω και όχι από πάνω,όπως θα ήταν το σωστό.
Το μόνο που έμεινε σταθερά το ίδιο είναι η αχαριστία. Εχει πάντα το ίδιο πρόσωπο, την ίδια μορφή και τις ίδιες σκοτεινές συνέπειες!
Ενα είναι βέβαιο μετά απ´όλα αυτά: ο θρόνος ενός Προκαθημένου,όπου κι αν ευρίσκεται, είτε ψηλά είτε χαμηλά, είναι πάντα μοναχικός και ας περιβάλλεται από εσμούς κολάκων!
Θα τελειώσω με κάτι που συνήθιζε να λέγει ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος κάθε φορά που ερχόμενος αντιμέτωπος με κάποιες κραυγαλέες περιπτώσεις κληρικών, τον ερωτούσα αν η Εκκλησία μας είναι όντως Θεο'ί'δρυτος οργανισμός!
Και μου απαντούσε με εκείνο το μειλίχιο αφοπλιστικό ύφος του:
— Μά θέλει κι ερώτημα παιδάκι μου;
Ασφαλώς και είναι! Γιατί με τόσους παλιανθρώπους που μαζεύτηκαν μέσα Του, κρατιέται ακόμη ζωντανός και ισχυρός και χρήσιμος! Είναι δυνατόν μετά από όλα αυτά να μην είναι Θεο'ί'δρυτος;

https://www.exapsalmos.gr/

09 Ιανουαρίου, 2020

Ἀτέλειωτη γκρίνια ἔχει γίνει ἡ ζωή μας

''Πάψε πιὰ νὰ γκρινιάζεις. Δὲν σ’ ἀντέχω ἄλλο!». Τέτοιες καὶ παρόμοιες φράσεις ἀ-­
κοῦμε συχνὰ γύρω μας. Καὶ δὲν εἶναι
μόνο τὰ μικρὰ παιδιὰ ποὺ γκρινιάζουν,
ποὺ θέλουν καραμέλες, παιχνίδια, ποὺ
τὰ θέλουν ὅλα δικά τους. Γκρινιάζουν
καὶ οἱ μεγάλοι. Γιὰ πράγματα κάποτε
ἀσήμαντα, γελοῖα. Κι αὐτὴ ἡ γκρίνια με-
ταδίδεται ἀπὸ τοὺς γονεῖς στὰ παιδιά,
καὶ πάει λέγοντας.
Ἀτέλειωτη γκρίνια ἔχει γίνει ἡ ζωή
μας, γκρίνια γιὰ τὰ πάντα: γιατί ἄργησε
ὁ ἕνας, γιατί δὲν βοηθᾶ ὁ ἄλλος, γιατί
τὸ φαγητὸ δὲν μᾶς ἀρέσει, γιατί ὅλο νὰ
γίνεται τὸ θέλημα τοῦ ἄλλου... Γκρινιά-
ζουμε γιατί βρέχει, γιατί δὲν βρέχει...
γιατί ἔχει ζέστη, γιατί κάνει κρύο... καὶ
ποτὲ δὲν μένουμε εὐχαριστημένοι. Γε-
νιὰ ἀχαρίστων ἀνθρώπων γίναμε, ποὺ
βλέπουμε παντοῦ προβλήματα, μεγα-
λοποιοῦμε τὶς δυσκολίες καὶ κάνουμε
τὴ ζωή μας μαρτύριο.
Κι αὐτὴ ἡ νοοτροπία μᾶς ὁδηγεῖ στα-
διακὰ σὲ ἀκραῖες καταστάσεις. Ἀρχικὰ
γκρινιάζουμε γιὰ πράγματα ἀσήμαντα,
ὥσπου φθάνουμε νὰ γογγύζουμε κα-
θημερινὰ γιὰ τὰ πάντα ταλαιπωρώντας
τὸν ἑαυτό μας καὶ τοὺς γύρω μας. Καὶ
καθὼς ὁ γογγυσμός μας αὐτὸς πολλα-
πλασιάζεται, καταλήγει νὰ στρέφεται
κάποτε συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα ἐναντί-
ον τοῦ Θεοῦ.
Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα τέτοιου
γογγυσμοῦ ἔχουμε στὸ λαὸ τοῦ Ἰσραήλ,
ὅταν πορευόταν μέσα στὴν ἔρημο. Ὁ
λαὸς αὐτὸς δεχόταν καθημερινὰ πλού-
σιες τὶς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ. Παρ’ ὅλα
αὐτὰ ὅμως διαρκῶς μεμψιμοιροῦσε,
γκρίνιαζε. «Διεγόγγυζε πᾶσα συναγω­
γὴ υἱῶν Ἰσραὴλ ἐπὶ Μωυσῆν καὶ Ἀα-
ρών, καὶ εἶπαν πρὸς αὐτοὺς οἱ υἱοὶ
Ἰσραήλ· ὄφελον ἀπεθάνομεν πληγέν­
τες ὑπὸ Κυρίου ἐν γῇ Αἰγύπτῳ» (Ἐξ.
ις΄ 2­3)· παραπονιοῦνταν καὶ γκρίνια-
ζαν ὅλοι ἐναντίον τοῦ Μωυσῆ καὶ τοῦ
Ἀαρών. Κάποια στιγμὴ μάλιστα ξεστό-
μισαν ὅλοι μαζὶ αὐτὰ τὰ σκληρὰ λόγια:
«Μακάρι νὰ εἴχαμε πεθάνει χτυπημέ-
νοι ἀπὸ κάποια τιμωρία τοῦ Θεοῦ στὴν
Αἴγυπτο, τότε ποὺ τρώγαμε ἄφθονα
κρέατα καὶ ψωμιὰ καὶ χορταίναμε. Για-
τί τώρα μᾶς βγάλατε καὶ μᾶς φέρατε σ’
αὐτὴν ἐδῶ τὴν ἔρημο; γιὰ νὰ σκοτώ­
σετε ὅλον αὐτὸν τὸν κόσμο μὲ τὴν πεί-
να;
Καὶ ὁ Μωυσῆς ἀπάντησε: Γιατί γογ­
γύζετε ἐναντίον μας; «Οὐ γὰρ καθ’ ἡ­
μῶν ἐστιν ὁ γογγυσμὸς ὑμῶν, ἀλλ’ ἢ
κατὰ τοῦ Θεοῦ» (Ἐξ. ις΄ 8)· ὁ γογγυσμός
σας αὐτὸς δὲν στρέφεται ἐναντίον μας
ἀλλ’ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ.
Καὶ ἐπειδὴ αὐτὸς ὁ γογγυσμὸς συνε-
χιζόταν καὶ αὐξανόταν ὅλο καὶ περισ-
σότερο, κάποια στιγμὴ ὁ Θεὸς ἐπενέ-
βη δραστικά: «Καὶ ἤκουσε Κύριος καὶ
ἐθυμώθη ὀργῇ, καὶ ἐξεκαύθη ἐν αὐτοῖς
πῦρ παρὰ Κυρίου καὶ κατέφαγε μέρος
τι τῆς παρεμβολῆς» (Ἀριθ. ια΄ 1)· ἄκου-
σε ὁ Θεὸς τὰ παράπονα καὶ τὶς δια-
μαρτυρίες αὐτὲς καὶ θύμωσε πολύ. Καὶ
ἔστειλε φωτιὰ καταστρεπτικὴ καὶ κατέ-
καψε ἕνα μέρος τοῦ στρατοπέδου τῶν
Ἰσραηλιτῶν.
Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ μέρος ἐκεῖνο ποὺ κα­
τακάηκε ὀνομάστηκε «ἐμπυρισμός»·
γιὰ νὰ θυμοῦνται οἱ Ἰσραηλίτες τὶς
ὀλέθριες συνέπειες τοῦ γογγυσμοῦ ­
εναντίον τοῦ Μωυσῆ καὶ τοῦ Ἀαρών, ποὺ
οὐσιαστικὰ στρεφόταν ἐναντίον τοῦ
Θεοῦ.
Τὸν κίνδυνο νὰ πέσουμε στὸ ἴδιο λά-
θος τὸν διατρέχουμε ὅλοι μας. Γι’ αὐτὸ
καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς λέει: «Μὴ
γογγύζετε, καθὼς καί τινες αὐτῶν ἐγόγ­-
γυσαν καὶ ἀπώλοντο ὑπὸ τοῦ ὀλοθρευ-
τοῦ» (Α΄ Κορ. ι΄ 10)· μὴ γογγύζετε στὶς
θλίψεις καὶ τὶς δοκιμασίες σας, ὅπως
καὶ μερικοὶ Ἰσραηλίτες ἐγόγγυσαν καὶ
θανατώθηκαν ἀπὸ τὸν ἐξολοθρευτὴ
ἄγγελο.
Ὁ γογγυσμὸς ποὺ ἐκφράζουμε, ὅταν
δυσανασχετοῦμε γιὰ τὶς συνθῆκες τῆς
ζωῆς μας, δὲν εἶναι μικρὸ ἁμάρτημα.
Εἶναι ἔκφραση ἀχαριστίας πρὸς τὸν
Θεὸ καὶ μπορεῖ νὰ ἐξελιχθεῖ σὲ ἐπανά-
σταση ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καὶ σὲ πλήρη
χωρισμὸ ἀπὸ Αὐτόν.
Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέει
ὅτι «ὅταν γογγύζει κανείς, δείχνει πόσο
ἀχάριστος καὶ ἀναίσθητος εἶναι» (ΕΠΕ
21, 574). Καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος σημει-
ώνει ὅτι «αὐτὸς ποὺ γογγύζει εἶναι βα-
ριὰ ἄρρωστος, ἔχει τὴν ἀσθένεια τῆς
ἀπιστίας καὶ τῆς ἀμφιβολίας στὴν προ-
στασία τοῦ Θεοῦ» (ΕΠΕ 9, 56). Ἀντί-
θετα, ὅταν δὲν γκρινιάζει κανεὶς γιὰ τὶς
δυσκολίες ποὺ τὸν βρίσκουν ἀλλὰ δο-
ξάζει τὸν Θεό, ἀποδεικνύει τὴ βαθιὰ πί-
στη ποὺ ἔχει. Τότε δὲν βρίσκει τόπο ὁ
διάβολος καὶ φεύγει. Διότι αὐτὸς θέλει
νὰ μᾶς κάνει νὰ μὴ μένουμε εὐχαριστη-­
μένοι μὲ τίποτε· νὰ γκρινιάζουμε δι-
αρκῶς, ἀκόμη κι ὅταν τὰ ἔχουμε ὅλα
καλὰ καὶ ἄφθονα.
Ὅποιοι ἀγαποῦν ἀληθινὰ τὸν Θεό,
χαίρονται μὲ τὰ πάντα. Κι ἐνῶ μπορεῖ
νὰ στεροῦνται, νὰ ὑποφέρουν, λένε δι-
αρκῶς «δόξα σοι, ὁ Θεός». Καὶ δέχον­-
ται δοξολογητικὰ ὅ,τι αὐτὸς ἐπιτρέπει
στὴ ζωή τους.
Ἂς μὴν ἀφήνουμε λοιπὸν ποτὲ τὸν
ἑαυτό μας νὰ παραφέρεται καὶ νὰ γογ-
γύζει. Εἴμαστε πολὺ μικροὶ γιὰ νὰ κα-
τανοήσουμε γιατί ἐπιτρέπει τὸ καθετὶ
ὁ Θεὸς στὴ ζωή μας. Τὸ μόνο ποὺ
σίγουρα ξέρουμε εἶναι πὼς ὁ Θεὸς εἶ-­
ναι στοργικὸς πατέρας μας, γεμάτος
ἀγάπη γιὰ τὸ κάθε του πλάσμα. ­
Γι’  αυτὸ ἂς ξεχειλίζει διαρκῶς κι ἀπὸ τὰ δι-
κά μας χείλη ὁλόθερμα τὸ «δόξα σοι,
ὁ Θεός».  ΟΣΩΤΗΡ2058