'' ΑΠΟ ΒΡΕΦΟΥΣ ΤΑ ΙΕΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ''

                                    
Τὰ τελευταῖα λόγια πρὸς τὸν ἀγαπημένο μαθητή, τὶς τελευταῖες ὑποθῆκες στὸν «ἰσόψυχο» καὶ πιστὸ ἀκόλουθό του, καταγράφει ὁ φλογερὸς ἀπόστολος Παῦλος στὴ δευτέρα πρὸς Τιμόθεον Ἐπιστολή του. Εἶναι τὸ «κύκνειο ἄσμα» τοῦ ὑψιπέτη Ἀποστόλου, γεμάτο παροτρύνσεις ἀγάπης καὶ στοργικὲς συμβουλές. Δὲν παραλείπει ὅμως στὴν ἐπιστολὴ αὐτὴ νὰ τοῦ παρουσιάσει καὶ τὶς δυσκολίες ποὺ θὰ συναντήσει στὸ ποιμαντικό του ἔργο, τοὺς κινδύνους ἀπὸ τὶς διδασκαλίες τῶν ψευδοδιδασκάλων, τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὶς παγίδες τοῦ μισόκαλου διαβόλου. Μπροστὰ σ’ ὅλα αὐτὰ τὸν παροτρύνει: «Μπορεῖς καὶ πρέπει νὰ μείνεις σταθερὸς καὶ πιστὸς σ’ ὅσα ἔμαθες καὶ διδάχθηκες, διότι ἀπὸ παιδὶ γνωρίζεις τὶς Ἅγιες Γραφές». «Ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδας» (Β΄ Τιμ. γ΄ 15). Ἀπὸ τὴ μικρὴ ἡλικία, ἀπὸ τὰ πρῶτα παιδικὰ χρόνια γνωρίζεις τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, πάνω στὰ ὁποῖα μπορεῖς νὰ στηριχθεῖς. Ἔχοντας λοιπὸν τὸ ὅπλο τῆς γνώσεως τῶν ἱερῶν Γραφῶν μποροῦσε ὁ νεαρὸς ἐπίσκοπος Τιμόθεος ν’ ἀντιμάχεται ὅσους προσβάλλουν καὶ προσπαθοῦν νὰ ἀλλοιώσουν τὴ γνήσια πίστη, νὰ νοθεύσουν τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, νὰ ἐπηρεάσουν μὲ τὸ σκοτεινὸ παράδειγμά τους τὴ ζωὴ τῶν χριστιανῶν. Φρόντισαν γι’ αὐτὸ οἱ εὐλογημένες ψυχὲς τῆς μητέρας του Εὐνίκης καὶ τῆς γιαγιᾶς του Λωίδας, οἱ ὁποῖες μαζὶ μὲ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ τοῦ πρόσφεραν καὶ τὰ πνευματικὰ ἐφόδια τῆς ζωῆς. Πράγματι εἶναι μεγάλη εὐτυχία νὰ γνωρίζει κάποιος τὶς Ἅγιες Γραφὲς ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία. Διότι ἡ παιδικὴ ἡλικία εἶναι ἡ ἡλικία τῆς μάθησης, καθὼς ὅλα ἐντυπώνονται πιὸ εὔκολα στὴ μνήμη τοῦ παιδιοῦ, διατηροῦνται καὶ γίνονται κτῆμα του ἀσφαλές. Πόσο εὐλογημένες καὶ εὐεργετημένες εἶναι οἱ ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἀπὸ τὴν παιδικὴ ἡλικία μελέτησαν καὶ γνώρισαν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ! Συνέβαλαν σ’ αὐτὸ οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς, οἱ γιαγιάδες καὶ οἱ παπποῦδες μὲ φόβο Θεοῦ,οἱ κατηχητές, οἱ πνευματικοὶ πατέρες, οἱ δάσκαλοι καὶ παιδαγωγοί, οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν προτεραιότητα  στὴ γνώση τοῦ θείου νόμου καὶ στὴν καλλιέργεια  τῶν παιδιῶν μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Τοὺς ἔδωσαν  τὴν πιὸ κατάλληλη πνευματικὴ τροφὴ στὴν πιὸ τρυφερὴ ἡλικία καὶ αὐτὴ δὲν μπορεῖ νὰ ξεχαστεῖ ὅσο  καὶ ἂν φυσήξουν ἄνεμοι ἀντίθετοι μὲ τὸ θέλημα τοῦ  Θεοῦ καὶ κλονίσουν ἀργότερα τὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν. Τὰ βιώματα τῆς πίστεως, τὰ παραδείγματα  τῶν Γραφῶν πάντοτε θὰ μιλοῦν στὶς ψυχές τους καὶ  θὰ γίνονται πυξίδα ποὺ θὰ τοὺς ἐπαναφέρει στὴν  ὀρθὴ πορεία.  Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ θείου ἀποστόλου Παύλου γιὰ  τὸ παράδειγμα τοῦ Τιμοθέου μᾶς βάζει σὲ σκέψεις  σοβαρές. Διότι μὲ ἀγωνία παρατηροῦμε στὴν ἐποχή  μας πολλοὺς οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦν νὰ ἐπηρεάσουν  τὶς ἀθῶες παιδικὲς καρδιές. Συνεχῶς προβάλλουν  ἀρνητικὰ πρότυπα μέσα ἀπὸ τὶς ὀθόνες τῶν μέσων  ἐνημερώσεως, βίαια παιχνίδια καὶ βλαβερὴ ψυχαγωγία, μαθήματα καὶ ἐκδηλώσεις στὰ σχολεῖα ποὺ  προκαλοῦν σύγχυση στὴ σκέψη τῶν παιδιῶν καὶ τὰ  προβληματίζουν. Πῶς θ’ ἀντισταθοῦμε; Τί θὰ ἀντιπροβάλουμε; «Ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα». Γονεῖς, ἐκπαιδευτικοί, κατηχητές, ὅσοι ἔχουμε κοντά μας μικρὰ  παιδιά, τὰ βλαστάρια τῆς κοινωνίας μας, τοὺς νεοσσοὺς τῆς Ἐκκλησίας μας, ἂς τοὺς δείξουμε τὸ βιβλίο  τῆς ζωῆς, «τὰ ἱερὰ γράμματα», τὴν Ἁγία Γραφή. Ἰδιαίτερα σήμερα εἶναι ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη νὰ στηρίξουμε  τὰ παιδιά μας στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Νὰ τὰ θρέψουμε  μὲ τὰ νάματα τῆς πίστεως. Ἔχουμε τὴ δυνατότητα,  ἔχουμε τὸ ὑλικό, ἀφοῦ σὲ ἁπλὴ γλώσσα κυκλοφοροῦν ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ ἄλλα σχετικὰ βιβλία. Ὑλικὸ  πλούσιο καὶ εὔχρηστο γιὰ τὴν ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν. Τί  πιὸ ὠφέλιμο καὶ οὐσιαστικὸ νὰ διαβάζουμε μαζί τους  τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, νὰ τοὺς προβάλλουμε τὰ δυνατὰ  παραδείγματα τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ νὰ  τὰ θωρακίσουμε μὲ τὴν ἀσπίδα τῆς πίστεως. Ἂς τὸ  προσπαθήσουμε, καὶ νὰ εἴμαστε βέβαιοι πὼς ἡ χάρις  τοῦ Θεοῦ θὰ μιλᾶ πάντοτε στὶς ψυχές τους .ΟΣΩΤΗΡ2117

Ὁ ἅγιος Τιμόθεος Ἀρχιεπίσκοπος Προικοννήσου ὁ θαυματουργὸς

                                 

                         Ὁ ἅγιος Τιμόθεος

Ἀρχιεπίσκοπος Προικοννήσου ὁ θαυματουργὸς

                           1 Αὐγούστου

   Ο ἅγιος Τιμόθεος Ἀρχιεπίσκοπος Προικοννήσου τῆς Προποντίδος ἔζησε στὰ χρόνια τῶν 

Βυζαν­τινῶν βασιλέων Ἰουστίνου τοῦ Θρακός

(518­-527) καὶ Ἰουστινιανοῦ (527­-565).

Γεννήθηκε ἀπὸ πιστοὺς καὶ θεοφιλεῖς γονεῖς. Ὑπῆρξε συγκροτημένη πνευματικὴ προσωπικότητα μὲ ἰσχυρὴ θέληση, πραότατο χαρακτήρα, κρυστάλλινη ψυχὴ καὶ ἀδιάβλητο βίο. Αὐτὸν τὸν εὐ­λογημένο ἐκκλησιαστικὸ ἄνδρα ὁ Θεὸς ἐξέλεξε γιὰ νὰ ποιμάνει τὸν σκληρόκαρδο λαὸ ἑνὸς νησιοῦ τῆς Προποντίδος ποὺ τὸ ἔλεγαν Προικόννησο (Μαρμαρᾶς). Οἱ κάτοικοι τοῦ νησιοῦ αὐ­τοῦ δούλευαν στὰ φημισμένα λατομεῖα

τους καὶ ἔβγαζαν περίφημα μάρμαρα καὶ ἐκλεκτὰ πετρώματα. Καὶ τὰ μετέφεραν στὴ Βασιλεύουσα πόλη, τὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ νὰ στολίζονται οἱ ἐκκλησιές της καὶ τὰ παλάτια της. Ὅμως

οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἶχαν χαρακτήρα ἄγριο καὶ ἐπιθετικό. Κάθε φορὰ ποὺ ἔφθαναν καράβια ξένα στὸ λιμάνι τους, κάποτε καὶ θαλασσοδαρμένα, ἔτρεχαν καὶ τὰ λεηλατοῦσαν. Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ πο-

λύτιμο φορτίο τους ἀποσποῦσαν καὶ τὰ σκοινιὰ καὶ τὰ πανιὰ καὶ τὰ σίδερα τῶν πλοίων καὶ ἄφηναν τοὺς ναυτιλλομένους ἀπροστάτευτους καὶ ἐγκαταλελειμμένους πάνω στὸ νησί τους. 

Αὐτὴ τὴ θλιβερὴ κατάσταση ἀντίκρισε ὁ ἐπίσκοπος Τιμόθεος ὅταν ἀνέλαβε τὸν θρόνο τῆς Προικοννήσου. Καὶ ξεκίνησε τὸν ἀγώνα γιὰ νὰ μεταμορφώσει τὸ νησὶ μὲ μοναδικὸ ὅπλο τὴν ἀγάπη. 

Καὶ πρῶτα κατάφερε μὲ τὴν καλοσύνη του καὶ τὴν ἀκαταπόνητη θεία διδασκαλία του νὰ ἐξευγενίσει καὶ νὰ μαλακώσει τὶς πέτρινες καρδιὲς τῶν μόνιμων κατοίκων. Ἀπὸ σκληρόκαρδους τοὺς μετέβαλε σὲ πραότατους, ἀπὸ ἄδικους σὲ τίμιους, καὶ ἀπὸ θυμώδεις καὶ ἐκδικητικοὺς σὲ ἀνεξίκακους καὶ συγχωρητικούς. 

Ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς ξένους φρόντιζε μὲ περισσὴ φροντίδα ὁ Ὅσιος. Κάθε φορὰ ποὺ κάποιο θαλασσοδαρμένο καράβι ἔφθανε στὸ λιμάνι τοῦ νησιοῦ, ὁ Τιμόθεος ἔτρεχε γιὰ νὰ συναντήσει καὶ νὰ βοηθήσει μὲ κάθε τρόπο τοὺς βασανισμένους ναυτικοὺς καὶ ταξιδιῶτες. Ἄναβε φωτιὲς γιὰ νὰ στεγνώσει τὰ ροῦχα τους. Τοὺς ζέσταινε νερὸ σὲ καζάνια καὶ τοὺς ἔδινε φαγητὸ καὶ ροῦχα καὶ ὅ,τι εἶχαν ἀνάγκη. 

Καὶ ὅλοι τὸν ἀγαποῦσαν τὸν ἄξιο Ἀρχιερέα τῆς ἀγάπης τὸν Τιμόθεο. Δύο ὅμως ὑπερήφανοι κληρικοὶ τὸν ζήλευαν καὶ τὸν μισοῦσαν. Αὐτοὺς ὁ φθονε­ρὸς διάβολος χρησιμοποίησε γιὰ νὰ διασαλεύσει τὴν εἰρήνη τῆς τοπικῆς Ἐ­κλησίας. 

Κάποια μέρα, σὲ ὥρα ποὺ ὁ Τιμόθεος τελοῦσε τὴν Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου, οἱ δύο αὐτοὶ κληρικοὶ ἦλθαν στὸ Ναὸ ὅπου ἦταν ὁ ἐπίσκοπός τους καὶ φώνα­ζαν σὲ βάρος του φοβερὲς ἀνήθικες 

συκοφαντίες, δημιουργώντας σύγχιση στὸν ἁπλὸ πιστὸ λαό. Καὶ ἀφοῦ χτύπησαν, ράπισαν καὶ τραυμάτισαν τὸν Ἐπίσκοπό τους, τὸν κατήγγειλαν καὶ τὸν ἔ­στειλαν στὸν Πατριάρχη γιὰ ἀνάκριση.

Ἦταν τότε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ὁ Εὐτύχιος, ὁ πνευματέμφορος αὐτὸς ἄνδρας ποὺ προήδρευσε στὴν Ε΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Ὅταν ἀντίκρισε ὁ Πατριάρχης τὸν Ἐπίσκοπο Τιμόθεο,

θαύμασε τὴν κρυστάλλινη καθαρότητα τῆς ψυχῆς του, ποὺ ἀντικαθρεπτιζόταν στὸ γαλήνιο φωτεινό του πρόσωπο καὶ τὴν ἱεροπρεπή του στάση. Καὶ ἀπὸ τὴν ἡμερότητα τῶν ἀπολογητικῶν του λόγων πείστηκε ἀπόλυτα γιὰ τὴν ἀθωότητά του. Ἐκείνη τὴ νύχτα μάλιστα οἱ δύο ἅγιοι ἄνδρες συζήτησαν πνευματικὰ θέματα καὶ ἀντήλλαξαν τοὺς θησαυροὺς τῶν πνευματικῶν τους ἐμπειριῶν.

Ὁ Τιμόθεος ἐπέστρεψε στὴν ἕδρα του δικαιωμένος. Ὅμως δὲν θέλησε νὰ ἐπισκοπεύσει ἄλλο. 

Γιὰ νὰ κατασιγάσει τὸ μίσος τῶν συκοφαντῶν του, προτίμησε νὰ ἀπομακρυνθεῖ καὶ νὰ ζήσει τὰ ὑπόλοιπα χρόνια τῆς ζωῆς του ἀσκητικὰ στὶς ψηλὲς κορφὲς τῶν βουνῶν τῆς Προικοννήσου. 

Ἐκεῖ ὑπέμεινε καρτερικὰ καὶ τὸ ψύχος καὶ τὸν καύσωνα. 

Τρεφόταν μὲ χόρτα. Ἔπινε νερὸ ἀπὸ τὶς πηγές. Κοιμόταν ἐλάχιστα πάνω στὸ γρασίδι τῆς γῆς. Προσευχόταν ἀπερίσπαστα καὶ μελετοῦσε ἀχόρταγα τὶς Ἅγιες Γραφὲς μὲ σφοδρὸ πόθο νὰ ἑνώνεται μὲ τὸν Θεό. 

Ἐκεῖ στὶς σπηλιὲς τῶν κορυφογραμμῶν ὁ Ὅσιος ὑπέμεινε μὲ μεγαλοψυχία τὶς ἐνοχλήσεις τῶν πονηρῶν δαιμόνων. Ἐκεῖ ἡ ψυχή του γεύθηκε τοὺς γλυκασμοὺς καὶ τὴν εἰρήνη τοῦ Παναγίου 

Πνεύματος. Καὶ ἀπὸ κεῖ πολλὲς φορὲς εὐεργετοῦσε τὸν κόσμο μὲ τὴ δύναμη τῆς θαυματουργοῦ προσευχῆς του, ὅπως συνέβη καὶ μὲ τὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸ δαιμόνιο τῆς θυγατέρας τοῦ Ἰουστινιανοῦ. 

Ὁ ὅσιος Τιμόθεος μετὰ ἀπὸ δώδεκα χρόνια σκληρῆς ἀσκητικῆς ζωῆς ἐκοιμήθη εἰρηνικὰ μόνος, μονότατος, χωρὶς λαμπάδες καὶ νεκρώσιμα τροπάρια. Ἡ παράδοση ἀναφέρει ὅτι ἄγγελοι μὲ μελωδικὲς ψαλμωδίες παρέλαβαν τὴν ἐκλεκτὴ ψυχή του καὶ τὴν ἔφεραν στὸ θρόνο τοῦ παντοκράτορα Κυρίου. Τὸ τίμιο Λείψανό του βρέθηκε μὲ θεία ἀποκάλυψη μέσα σὲ σπήλαιο. Καὶ ἦταν ἀκέραιο, μὲ τὰ ἁγιασμένα του χέρια εὐλαβικὰ σταυρωμένα! 

Ἡ βασίλισσα Θεοδώρα, ἡ σύζυγος τοῦ Ἰουστινιανοῦ – ἐκφράζοντας τὴν εὐγνωμοσύνη της γιὰ τὸ θαῦμα στὴν οἰκογένειά τους – ἔκτισε ἀργότερα Μοναστήρι ἀφιερωμένο στὸν ἅγιο Τιμόθεο. 

Ὁ ὅσιος Τιμόθεος Ἀρχιεπίσκοπος Προικοννήσου, ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀγάπης, τῆς ἀνεξικακίας, τῆς καθαρότητος καὶ τῆς ταπεινοφροσύνης, δοξάσθηκε ἀπὸ τὸν Θεό! Οἱ θερμὲς μεσιτεῖες του 

εἰσακούονται ἀπὸ τὸν Κύριο. Καὶ πολλοὺς ἀρρώστους, δαιμονισμένους, παράλυτους, τυφλοὺς καὶ χωλοὺς θεράπευσε καὶ θεραπεύει. 

Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολη Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καὶ Ὠρωποῦ ἔχει τὴν ἰδιαίτε­ρη εὐλογία νὰ κατέχει τὸν θησαυρὸ τῶν τιμίων Λειψάνων τοῦ ὁσίου Τιμοθέ­ου. Καὶ οἱ φιλόθεοι πιστοὶ τὸν τιμοῦν μὲ 

λαμπρότητα στὴν περιοχὴ τῶν Νέων Παλατίων. 

Εἴθε μὲ τὶς πρεσβεῖες τοῦ ὁσίου Τιμοθέου νὰ βαδίζουμε στὰ ἴχνη τῆς ἁγίας ἀρετῆς του, τῆς ἀνιδιοτελοῦς ἀγάπης του καὶ τῆς κρυστάλλινης καθαρότητός του. 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΩΤΗΡ Αριθ. 2160.

Άγιοι Τιμόθεος και Μαύρα

                             

Εορτάζει στις 3 Μαΐου εκάστου έτους.
Πολιούχος: Λευκάδα (Πόλη) (Αγία Μαύρα), Ρουπάκι Ηλείας (Αγία Μαύρα)

Ιερά Λείψανα: Η Κάρα της Αγίας βρίσκεται στον ομώνυμο Ναό Κοιλανίου Λεμεσού Κύπρου.
Απότμημα του Ιερού Λειψάνου της Αγίας βρίσκεται στη Μονή Κύκκου Κύπρου και στο Ναό του Αγ. Γεωργίου των Ελλήνων Βενετίας.

Οι Άγιοι Τιμόθεος και Μαύρα, γεννήθηκαν στη κωμόπολη Παναπέα στην Θηβαΐδα της Αιγύπτου.

Ο Τιμόθεος ήταν αναγνώστης και κήρυκας του Ευαγγελίου στην Εκκλησία των Παναπέων και εκτελούσε τα ιερατικά του καθήκοντα με θερμότατο ζήλο και θαυμαστά αποτελέσματα. Το γεγονός αυτό προξενούσε ζηλοφθονία στους ειδωλολάτρες, οι οποίοι τελικώς τον κατήγγειλαν στον αδίστακτο ειδωλολάτρη έπαρχο Αρριανό, είκοσι μόλις μέρες μετά τον γάμο του με την Αγία Μαύρα. Ο Αρριανός κάλεσε τον Τιμόθεο να παραδώσει τα ιερά βιβλία του στην πυρά. Ο Τιμόθεος αρνήθηκε με παρρησία να καταστρέψει τα βιβλία του, λέγοντας στον έπαρχο ότι τα θεωρεί ως ιερά πνευματικά του όπλα και εφόδια. Οργισμένος ο Αρριανός υπέβαλε τον άγιο σε διάφορα βασανιστήρια, τα οποία ο Τιμόθεος υπέμεινε με παροιμιώδη υπομονή.

Πρώτα πρώτα έβαλαν μέσα στα αυτιά του Μάρτυρα πυρακτωμένα σίδερα, με αποτέλεσμα να λιώσουν οι κόρες των ματιών του και να πέσουν στο έδαφος. Στη συνέχεια έδεσαν τους αστραγάλους πάνω σε τροχό βασανιστηρίων και σφράγισαν το στόμα του με φίμωτρο. Έπειτα έδεσαν μια βαριά πέτρα στόν τράχηλό του και τον κρέμασαν σε ένα δέντρο.

Για να κάμψει το σθένος του ο έπαρχος στράφηκε προς τη σύζυγό του Μαύρα, την οποία στην αρχή κολάκευε για να θυσιάσει στο είδωλα και μην ακολουθήσει τη θανατηφόρα πορεία του συζύγου της. Με παραίνεση όμως του Τιμόθεου, η Μαύρα ομολόγησε κι εκείνη την πίστη της στον Θεό. Τότε ο Αρριανός διέταξε τον άγριο βασανισμό της Αγίας, η οποία καθ' όλη τη διάρκεια των μαρτυρίων έψαλε.

Πρώτα πρώτα, λοιπόν, της ξερρίζωσαν τις τρίχες του κεφαλιού της και στη συνέχεια της έκοψαν τα δάχτυλα. Έπειτα την βύθισαν ολόκληρη μέσα σε ένα καζάνι γεμάτο νερό που κόχλαζε. Επειδή όμως η Αγία, αν καί ήταν μέσα στο βραστό νερό, δεν έπαθε το παραμικρό έγκαυμα, ο Αρριανός σχημάτισε τη γνώμη ότι το νερό δεν ήταν θερμό, αλλά ψυχρό. Έτσι, για να το διαπιστώσει, πρόσταξε να του ραντίσουν το χέρι. Τότε η Αγία πήρε με τη χούφτα της νερό και το έριξε πάνω στο χέρι του. Το νερό αυτό ήταν τόσο καυτό, ώστε να διαλυθεί το δέρμα του ηγεμόνα.

Παρ' όλα αυτά, ο Αρριανός δεν σταμάτησε και διέταξε να σταυρώσουν και τους δυο Αγίους.

Ακόμη και στο σταυρό του μαρτυρίου, ο βδελυρός έπαρχος, πλησίασε την αγία σε μία απέλπιδα προσπάθεια έστω και την τελευταία στιγμή να την αποσπάσει από το μαρτύριο και την πίστη της. Φωτισμένη όμως από τη θεία χάρη η αγία τον απέπεμψε.

Ενώ η αγία Μαύρα ήταν κρεμασμένη στο σταυρό, την πλησίασε - σαν σε έκσταση - ο διάβολος, προσφέροντάς της ένα ποτήρι γεμάτο με μέλι και γάλα. Της συνιστούσε μάλιστα να το πιεί για να μην φλογίζεται από τη δίψα. Η Άγία όμως, φωτισμένη από τον Θεό, κατάλαβε την πανουργία του διαβόλου και με την προσευχή της τον έδιωξε. Ο παγκάκιστος χρησιμοποίησε όμως και άλλο τέχνασμα. Φάνηκε στην Αγία ότι την μετέφερε σε ένα ποτάμι απ' όπου έτρεχε μέλι και γάλα και της πρότεινε να πιεί. Εκείνη όμως, μετά από θείο φωτισμό, είπε: «Δεν πρόκειται να πιώ απ' αυτά. Θα πιώ από το ουράνιο ποτήρι που μου πρόσφερε ο Χριστός». Έτσι, ο διάβολος έφυγε απ' αυτήν νικημένος και καταντροπιασμένος.

Τότε παρουσιάστηκε στην Αγία άγγελος Θεού, ο οποίος την πήρε από το χέρι, την οδήγησε στον ουρανό και, αφού της έδειξε έναν θρόνο με μια στολή λευκή πάνω σ' αυτόν και ένα στεφάνι, της είπε: «Αυτά ετοιμάστηκαν για σένα». Στη συνέχεια, αφού την οδήγησε ακόμη ψηλότερα της έδειξε άλλον θρόνο και στολή και στεφάνι, της είπε πάλι: «Αὐτά προορίζονται για τον άντρα σου. Η διαφορά του τόπου δηλώνει το γεγονός ότι ο άντρας σου υπήρξε η αιτία της σωτηρίας σου».

Μετά από εννιά μέρες παρέδωσαν και οι δύο την ψυχή τους στον Κύριο και έτσι το Άγιο ζεύγος συγκαταλέχθηκε στην ιερώνυμη φάλαγγα των μαρτύρων της Εκκλησίας μας.

Η Αγία Μεγαλομάρτυς Μαύρα από το 1331 μ.Χ. θεωρείται και τιμάται ως πολιούχος της πόλης της Λευκάδας, η οποία παλιότερα ονομαζόταν «Αγία Μαύρα». Μέσα στο Φράγκικο Κάστρο, στα Βόρεια του νησιού, υπήρχε μεγαλοπρεπής ναός της Αγίας, που καταστράφηκε το 1810 μ.Χ., καθώς οι Άγγλοι προσπαθούσαν να καταλάβουν το Φρούριο. Σήμερα, ένα μικρό εκκλησάκι προς τιμήν της Αγίας Μαύρας και του συζύγου της, Αγίου Τιμοθέου, υπάρχει στην θέση παλιού προμαχώνα του Φρουρίου, ο οποίος διαμορφώθηκε το 1886 μ.Χ. σε ναό. Ο ναός αποτελεί εξωκκλήσιο της ενορίας Ευαγγελιστρίας (Μητροπόλεως) της πόλης της Λευκάδας και κάθε χρόνο, στο πανηγύρι της Αγίας, συρρέουν πλήθη προσκυνητών. Στο ναό της Ευαγγελιστρίας φυλάσσεται μάλιστα και παλαιά εικόνα της Αγίας, τοποθετημένη σε ειδικό προσκυνητάριο.

Η ιστορία για το πως έφτασε η τιμή της Αγίας Μαύρας στην Λευκάδα έχει ως εξής:

Το 1331 μ.Χ. το νησί της Λευκάδας περνάει στην κυριαρχία του Ανδηγαυού (Φράγκου) ηγεμόνα Βάλτερου Βρυέννιου. Οι Ανδηγαυοί κατάγονταν από την κωμόπολη Sainte Maure (Αγία Μαύρα), που βρισκόταν στο νομό Intre et Loir της σημερινής Γαλλίας. Φτάνοντας στο νησί, του έδωσαν το όνομα της μακρινής πατρίδας τους και έχτισαν μικρό ναό, ρωμαιοκαθολικού δόγματος, αφιερωμένο στο όνομα της Αγίας Μαύρας.

Στα μέσα του 15ου μ.Χ. αιώνα - 130 χρόνια αργότερα – έφτασε στο νησί η Ελένη Παλαιολογίνα, κόρη του Θωμά Παλαιολόγου και σύζυγος του δεσπότη της Σερβίας Λαζάρου Βούκοβιτς. Σκοπός του ταξιδιού της ήταν ο γάμος της κόρης της, Μελίσσας, με τον Δούκα της Λευκάδας, Λεονάρδο Γ’ τον Τόκκο. Στην πορεία τους προς το νησί κινδύνεψαν από σφοδρή θαλασσοταραχή. Η ευσεβής Ελένη τάχθηκε στην Αγία Μαύρα, προς το νησί της οποίας κατευθυνόταν, να σωθεί και να της φτιάξει ναό.

Πράγματι, σώθηκε και έχτισε τον περικαλλή ορθόδοξο ναό της Αγίας Μαύρας. Επίσης, έχτισε ή ανακαίνισε και το μοναστήρι της Οδηγήτριας – στην περιοχή της Απόλπαινας.